Το ευρώ δεν κάνει την Ευρώπη

Του Περικλή Κοροβέση

Αν κάποιος βρει δουλειά σαν μηχανοδηγός στο μετρό, θα πρέπει να ακολουθήσει επακριβώς τις οδηγίες και οι πιθανότητες για αυτοσχεδιασμούς είναι μηδενικές. Όποιες και αν είναι οι πολιτικές ή φιλοσοφικές του αντιλήψεις, δεν μπορούν επηρεάσουν τη δουλειά του. Είτε είναι αναρχικός είτε είναι φασίστας θα οδηγήσει το τρένο με τον ίδιο τρόπο, αν δεν θέλει να χάσει την δουλειά του. Τα δρομολόγια είναι προκαθορισμένα και η μόνη ελευθερία που έχει είναι να ακολουθεί με ευλαβική πίστη τις οδηγίες. Αλλιώτικα απολύεται. Τηρουμένων των αναλογιών, κάπως έτσι είναι και οι «κανονικές κυβερνήσεις» που έχουν αποδεχτεί το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτό καθιερώθηκε από τη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον».

Συνέχεια →

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Οι μήνες υπό τη νέα κυβέρνηση κυλούν και οι πιέσεις να υποκύψει αυτή στις απαιτήσεις των δανειστών μας εντείνονται. Πέραν των απλήστων διεθνών τοκογλύφων η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει και την αντιπολίτευση η οποία αφ’ ενός επικρίνει δριμύτατα τους χειρισμούς της, αφ’ ετέρου διαχέει κινδυνολογία, η οποία εντείνει την αναστάτωση του λαού, ο οποίος είναι πλέον όχι απλά ζαλισμένο κοπάδι, αλλά παραζαλισμένο, καθώς σημαντικότατο τμήμα του ενημερώνεται από τις συζητήσεις στη Βουλή ή τα δελτία ειδήσεων. Η παραζάλη του λαού εκδηλώνεται στις δημοσκοπήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων είναι σε μεγάλο βαθμό αντιφατικά. Ας εξετάσουμε τα συμβάντα και τα συμβαίνοντα με νηφαλιότητα.

Συνέχεια →

Ληστές, αρχιληστές και άγιοι…

Του παπα Ηλία Υφαντή*

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για κάποιος διαβόητους ληστές και κακοποιούς. Και, καθώς λέγονται και επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια, αρχίζει να λειτουργεί συνειρμικά η διαλεκτική σκέψη, η οποία μας φέρνει μπροστά στην τωρινή πραγματικότητα και μας προβάλλει αμείλικτα ερωτήματα: Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με το ποιος φταίει για το σημερινό κατάντημα της πατρίδας μας και του λαού μας.

Συνέχεια →

«Θερινή κατοικία» στο βουνό

Του Νίκου Χρ. Παπακωνσταντόπουλου*

Η ζωή στα βουνά του τόπου μας ξεκίναγε/ξεκινάει λίγο μετά το Πάσχα, που ανέβαιναν/ανεβαίνουν οι τσοπάνηδες με τα κοπάδια να ξεκαλοκαιριάσουν, μέχρι και το τέλος Σεπτέμβρη, που ξανακατεβαίνουν στα χωριά για το χειμώνα.

Συνέχεια →

Πολιτικός αμοραλισμός και σχήματα λόγου ή λόγος περί «έντιμου συμβιβασμού»

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Ο αμοραλισμός ως τρόπος ζωής και συμπεριφοράς είναι χειρότερος από την ανηθικότητα, αφού όχι μόνο απορρίπτει ηθικές αρχές και κανόνες, αλλά βασιζόμενος  στο δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» νομιμοποιεί και το πιο αθέμιτο μέσο για την επίτευξη κάθε στόχου.

Συμβαδίζοντας με τον κυνισμό, τον τυχοδιωκτισμό αποτελεί το «ηθικό» υπόβαθρο του φασισμού, όχι απαραίτητα ως πολιτικής ιδεολογίας, αλλά ως έκφραση κοινωνικού (μικρο)φασισμού. Στην πολιτική εκφράζεται ως μακιαβελισμός (Ν. Μακιαβέλι, ο ηγεμόνας) που σημαίνει την επιδίωξη και διατήρηση πάση θυσία της εξουσίας .

Συνέχεια →

Η ουσία του ενός και μοναδικού ερωτήματος της Διαπραγμάτευσης

Του Σπύρου Στάλια*

Αφού το νεοκλασικό υπόδειγμα (τώρα τι είναι αυτό σε λεπτομέρειες ας το αφήσουμε) που εφαρμόζεται στην ευρωζώνη είναι ένα, μοναδικό και άχρονο, κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας, ισχύει χωρίς αμφισβητήσεις, τότε μέσα από αυτό το μοντέλο υπάρχει η δυνατότητα της πρόβλεψης. Μην φέρετε αντιρρήσεις.

Συνέχεια →

Μεσόγειος τάφρος – ΙΙΙ

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Όχι δεν είναι κόκκινο δάκρυ φεγγαριού

αυτό το κύμα

Ούτε καν αίμα λαβωμένου δελφινιού

Μόνο είναι βλύσμα της αρτηρίας

ενός ονείρου

Συνέχεια →

Μεσόγειος τάφρος – ΙΙ

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Τα κύματα δεν είναι μάρτυρες απόψε

ίσως είναι άγγελοι θανάτου

Η μεσόγειος τάφρος πέρασμα

άλλοτε ελπίδας κι άλλοτε απόγνωσης

Συνέχεια →

Αυτοβιογραφική αυθεντικότητα*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η δοκιμασία της ανθρώπινης ψυχής στον κοινωνικό στίβο μάχης απολήγει είτε στην επικράτηση των αντοχών της και τη διατήρηση της ύπαρξής της στις επάλξεις του αγωνιστικού βίου, είτε στην κατάρρευσή της και την απόσυρσή της από το προσκήνιο. Τη συγκεκριμένη πραγματικότητα αποδίδει ο τίτλος «Παρουσίες – απουσίες» της δέκατης τέταρτης ποιητικής συλλογής της Χαράς Χρηστάρα. Ο αγώνας προς επιβίωση είναι επίπονος, κι η Χρηστάρα το επισημαίνει ήδη από το μότο «Πρώτη κραυγή του ανθρώπου/ αυτή του πόνου», το οποίο προτάσσει στη συλλογή της. Η πραγμάτευση του θέματός της επιχειρείται από την ποιήτρια σε τέσσερα μέρη, που επιγράφονται «Η γειτονιά», «Οι γιατροί μου», «Για την εποχή μας», «Το εξοχικό».

Συνέχεια →