Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS» (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ) και οι γενοκτονίες

Του Ευγένιου Τριβιζά*

O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών….

Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS»[i] (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ), το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι… μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.

Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.

Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.

Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία. Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.

Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.

Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.

* Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι καθηγητής εγκληματολογίας στην Μ. Βρεττανία και συγγραφέα παιδικών βιβλίων). 

ΠΗΓΗ: 1) ΤΑ ΝΕΑ, Ο «πέμπτος καβαλάρης»,  ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010, http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&artid=4565712&ct=13

2) στις 10/08/2010 10:03:00 μμ αναρτήθηκε από apneagr,  http://apneagr.blogspot.com/2010/10/pigs.html

 Για την άσημη Γερόντισα Γαβριηλία πόλεμος μυωπικός

Της Σοφίας Κου….

«Εζυγίσθης, εμετρήθης

και ευρέθης λειψός»

Είτε καταφέρεις να  διαβάσεις το παρακάτω παραλήρημα είτε όχι, ας  έχεις την ευχή της γερόντισσας Γαβριηλίας! Αν πάλι δεν την θες, δεν πειράζει,  επιστρέφεται σε μένα, -όπως έλεγε…

Σε σας απευθύνομαι, – ιερωμένους και μη –  επαγγελματίες ορθοδοξούντες  που στέλνετε στο πυρ το εξώτερο, ως μη ορθόδοξο,«η ασκητική της αγάπης» με τη ζωή και  τις συμβουλές της γερόντισσας Γαβριηλίας , αυτής της μεγάλης γυναίκας που ποιος από μας την φτάνει στο μικρότερό του δακτυλάκι, που εγκατέλειψε για πάντα μια άνετη εξασφαλισμένη ζωή για να ασκηθεί, εν Χριστώ,  περιπλανώμενη ολομόναχη χωρίς ούτε μία δεκάρα στο χέρι και διαμένοντας στους πρόποδες των Ιμαλαΐων με τροφή ένα ξεροκόμματο τη μέρα και την Αγία Γραφή.

Αλλά σας έτσουξε αυτή η γυναίκα που κατάφερε να  κερδίσει τις καρδιές μας  αυτή, που θέλησε διερχόμενη από τούτη τη ζωή να μην αφήσει ούτε ένα χνάρι, όπως ακριβώς μία βάρκα, έλεγε. Και  σας τσούζει ότι το βιβλίο της, διαδιδόμενο μόνο από στόματος σε στόμα έχει κάνει ήδη πολλές εκδόσεις  ενώ εσείς διαδίδετε τις θεωρητικούρες σας και οι εκκλησίες αδειάζουν δραματικά. οι άνθρωποι μέσα σε αυτό το βιβλίο βρίσκουν αλήθεια, βρίσκουν ζωή, βρίσκουν κάποιον να καίγεται από αγάπη για  όλη την ανθρωπότητα. Ποιος από μας πήγε εκούσια σε νοσοκομείο να ανακουφίζει λεπρούς; Βλέπουμε μία γυναίκα να βαδίζει πράγματι πίσω από τα χνάρια του Χριστού  πραγματώνοντας τις εντολές Του.

Σε σας απευθύνομαι, που σας ενοχλεί η θεραπευτική δύναμη που ένιωθε καμιά φορά στα χέρια της, που καθόλου δε διαφέρει από το φιλί της μάνας πάνω στο τραύμα του παιδιού, – αυτή η μάνα τόσων και τόσων –  που σας ενοχλεί αυτή η ζέστη στα χέρια που μπορεί να την νοιώσει ο οποιοσδήποτε που φλέγεται να ανακουφίσει τον αδερφό του. Που ελπίζετε με τις απεμπολήσεις να διατηρείτε τους θώκους σας, την εικόνα σας είτε  μέσα από  τα κανάλια είτε μέσα από τους χώρους σας, να διατηρείτε το πλήθος των οπαδών σας και είναι κρίμα για μερικούς από σας που από άγνοια, από αφέλεια ή προχειρότητα συντάσσεστε με νευρωτικούς αλαζόνες πολεμοχαρείς …; χωρίς να μπαίνετε στον κόπο να  διαβάσετε το βιβλίο που απορρίπτετε ως μη ορθόδοξο. Κι είναι κρίμα γιατί γνωρίζω τουλάχιστον έναν που παρόλο το έμπρακτο  ανθρωπιστικό του έργο έχει κολλήσει με τα δογματικά στον πάτο ενός πηγαδιού από το οποίο δεν μπορεί να βγει – αυτό προκαλεί η υπερτροφία του μυαλού. Σας τσούζει λοιπόν για  μια γυναίκα που τόσα χρόνια μετά το θάνατό της η αγιότητα της, – χωρίς διαφήμιση -, απλώνεται όλο και περισσότερο και σφραγίζει καρδιές ανθρώπων,  και χτυπάει φλέβες που διψάνε για Θεό.

Όχι πως το φαινόμενο με το ιερατείο είναι τωρινό. Πάντα προκαλούσε διωγμούς και εμφύλιους πολέμους, και αντί να είστε οι πρωτοπόροι ώστε να δοξολογούμε το Θεό που ζούμε ειρηνικά και που διαρκώς μας αποκαλύπτεται μπροστά μας και αντί να μας προτρέπετε να ειρηνεύουμε,  εσείς προκαλείτε δημιουργίες  φατριών  και αφορμές αποκλεισμού ανθρώπων ενώ   ο  Χριστός αγκαλιάζει τους πάντες αδιακρίτως. Εσείς που δεν έχετε καταφέρει να έχετε μία κοινή γραμμή, – έχω ρωτήσει 14 παππάδες  και 7 θεολόγους για το ίδιο θέμα και έχω πάρει 21 διαφορετικές απαντήσεις. Εσείς που έχετε αφήσει να διαδοθεί πως οι γυναίκες, κατά την Εκκλησία, οφείλουν να είναι είτε παντρεμένες είτε καλόγριες με συνέπεια πολλές νευρώσεις με τραγικές καταλήξεις και πώς  μόνο κατ’  οικονομία δέχεται και τις 'άλλες'.

Εσείς, οι θεολογίζοντες, ιερωμένοι και μη-που με τις θεολογίες και τις ατέλειωτες αναλύσεις σας έχετε καταφέρει να αδειάζουν οι εκκλησίες – οι μόνοι χώροι σύναξης που αδειάζουν ενώ γεμίζουν υπέρμετρα άλλοι χώροι επιτήδειων  από πνευματικούς αναζητητές  και έτσι ο καθένας αναγκάζετεαι να κάνει εκκλησία το σπίτι του με αντίξοες συνθήκες, κι  όσοι κάπως το καταφέρνουν,  φροντίζουν να τον προστατέψουν  απέχοντες απ' τις εκκλησιές όπου διατηρούν τους θώκους τους επίτροποι, ψαλτάδες, ιεροκήρυκες και λοιποί εκεί που εκκολάπτεται η αλαζονία. Κατά τα άλλα γράφετε δοκίμια και συμβουλές ατέλειωτες περί Θεού λες και το «περί» είναι η ουσία, το κουκούτσι, ενώ δίπλα μας υπάρχουν ακόμα και αλλόθρησκοι που με τη βιωτή τους πραγματώνουν πλήρως τη διδασκαλία του Χριστού και τα πρόσωπά τους λάμπουν καθώς τείνουν να γίνουν παιδιά και όχι λόγιοι, – χωρίς να ξεχνάω τους πολλούς λόγιους Αγίους όπως τον Άγιο Νεκτάριο που με τέτοια μόρφωση και την διευθυντική του θέση καθάριζε τις τουαλέτες της  Ριζαρείου. Γιατί όλοι μας γνωρίζουμε πόσο η κοσμική γνώση είναι λαδάκι στη φωτιά για δύναμη, για εξουσία,  κυριαρχία και πως θεολόγος είναι ο προσευχόμενος.

Και έρχεται μία Γαβριηλία που προσπαθώντας να είναι όσο πιο άσημη μπορεί, που συναντώντας Έλληνες αναζητητές του Θεού  στην Ινδία τούς στέλνει πίσω στην Ελλάδα, αυτή η γυναίκα σας χαλάει τη μαγιονέζα. Εσείς που οι περισσότεροι ακόλουθοί σας είναι κατέχοντες θέσεις στη διοικούσα Εκκλησία, ή φοβισμένοι ή παντελώς ανεύθυνοι για τη ζωή τους,  ή τεμπέληδες που θέλουν τη βολή τους και  άκοπα ένα εισιτήριο για τον Παράδεισο που παρότι διατείνεστε  ότι πρέπει να τον γνωρίσουμε ήδη από τη Γη εσείς με τις μεθοδεύσεις  σας τον πάτε όλο και πιο μακριά .

……………

 Ένας κοινός νους μπορεί να αντιπαραθέσει μέσα από τις επιστήμες και από τη δύναμη της αγάπης αυτά για τα οποία κατηγορείτε τη γερόντισσα, και μη λέτε πως μόνο το βιβλίο απορρίπτετε γιατί περιέχει μόνο την προσωπικότητά της άρα την ίδια προσπαθείτε να  εξοβελίσετε. Κι επειδή είναι γραμμένο από απομαγνητοφωνίσεις και σημειώσεις προφορικού λόγου, και λόγω και του γλωσσικού της ιδιώματος, κολλάτε σε λέξεις γιατί κολλάτε γενικά, εσείς  οι τεχνίτες στο  να χειραγωγείτε ανθρώπους, συνάζοντάς  τους σε «κύκλους της Αγίας Γραφής» με τραγελαφικά αποτελέσματα, όπως περιγράφω εδώ, και οι ψυχίατροι να τρίβουν τα χέρια τους, υποδεχόμενοι κάθε φορά τον επόμενο ασθενή που έρχεται από εκεί. Γιατί η ψυχή του κάθε ανθρώπου μπορεί να διακρίνει αν την τραβάει ο ένας από δω και ο άλλος από κεί και μόνο προς το μέρος του, όπως είπε ο Χριστός ότι όταν ήρθα εγώ στο όνομα του Πατρός δεν με δεχτήκατε αλλά δέχεστε άλλους που έρχονται στο όνομα το δικό τους. Γιατί η ψυχή γνωρίζει αν κάποιος την πηγαίνει μέχρι τον εαυτό του ή την επιστρέφει στα ουράνια, τη χαμένη της πατρίδα.

……………………

Ευτυχώς που μια γυναίκα που έχει πληγωθεί από θείο έρωτα – γιατί μόνο έτσι αφήνεις τα πάντα και τρέχεις να ανακουφίζεις απ' τις πληγές τους λεπρούς, πονεμένους, εγκαταλειμμένους, αναγκεμένους, και συγχισμένους, άλλα βέλη πλέον δεν την φτάνουνε! Ματαιοπονείτε! Ουφ!

Υ.Γ. -1 δε νιώθω καμιά εμπάθεια, γι’  αυτό και το δημοσιεύω…

Υ.Γ. -2 και πόσα άλλα έχω να πω ακόμα από προσωπικά βιώματα, – να ξερες…

ΠΗΓΗ:   http://anatash.pblogs.gr/2010/10/ezygisthhs-emetrhthhs-kai-efrethhs-leipso.html

Σημείωση admin: Για περισσότερες Φωτογραφίες επισκεφτείτε τον… trelogiannis.blogspot.com

Το ευρώ μάς κάνει … Αργεντινή

Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη* στον Μωϋσή Λίτση

Σε «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας οδηγεί η εφαρμογή του Μνημονίου, υποστηρίζει ο διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, μέλος της πρωτοβουλίας οικονομολόγων για «παύση πληρωμών-έξοδο από το ευρώ».

«Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», τονίζει, απαντώντας σε ερωτήσεις της «Ε» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Έξοδος από το ευρώ σημαίνει έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση».

Ο Στ. Κουβελάκης μετέχει με μια πλειάδα Ελλήνων και ξένων αγωνιστών της Αριστεράς (οικονομολόγων, πανεπιστημιακών πολιτικών διανοητών) στη Διεθνή Διάσκεψη εναντίον του Μνημονίου κυβέρνησης ΔΝΤ-Ε.Ε., που οργανώνει από χθες – και συνεχίζεται σήμερα το απόγευμα -, το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης στο Πάντειο.

* Μήπως η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, αντί να βελτιώσει, επιδεινώσει την κατάσταση και προκαλέσει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία φαινόμενα τύπου Αργεντινής;

«Αυτό που οδηγεί στην “αργεντινοποίηση” της χώρας είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, με την επακόλουθη βαθιά ύφεση, τη διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Και όλα αυτά χωρίς καν να είναι σε θέση να λύσει το θέμα του δημόσιου χρέους. Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η στάση πληρωμών ειδικότερα δίνει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ σε αυτόν που παίρνει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας απόφασης, ειδικότερα όταν χρωστάει πολλά και είναι σε θέση να προκαλέσει αισθητή ζημιά στους πιστωτές».

Έχει το κόστος του

«Οπωσδήποτε έχει ένα κόστος, λόγω των αναταραχών που αναπόφευκτα προκαλεί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και καθιστούν εξάλλου αναγκαία την εθνικοποίησή του. Αυτή η αναταραχή όμως πρέπει να συγκριθεί με αυτήν που ήδη προκαλεί, και θα προκαλέσει στο μέλλον, η σημερινή καταστροφική πορεία. Επιπλέον η πρότασή μας διαθέτει δύο ισχυρά πλεονεκτήματα: γλιτώνει άμεσα τον δημόσιο προϋπολογισμό από το βάρος των τόκων εξυπηρέτησης του χρέους, που αναμένεται να ανέλθουν το 2011 σε 7% του ΑΕΠ, δηλαδή όσο σχεδόν και το δημόσιο έλλειμμα. Και ανταποκρίνεται κυρίως σε μια στοιχειώδη αίσθηση δικαίου ότι δεν πρέπει να πληρώνουν για την κρίση οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις. Γι' αυτό είναι και μια λύση στην οποία κατέφυγαν κατ’ επανάληψη κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν έντονη κοινωνική πίεση από τα κάτω».

* Εξοδος από το ευρώ δεν σημαίνει και ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος; Δεν θα κληθούν οι εργαζόμενοι μέσα από μία δεύτερη υποτίμηση να πληρώσουν το κόστος της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, βοηθώντας στην ουσία τα «αφεντικά» τους που ενισχύουν έτσι την ανταγωνιστικότητά των επιχειρήσεών τους;

«Η ερώτησή σας μου γεννά την εξής απορία: πιστεύετε ότι η παραμονή στην ευρωζώνη, σε ένα μόρφωμα που καθηλώνει τους μισθούς και εντείνει την πόλωση μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας στο εσωτερικό του, βοηθάει στο παραμικρό τους Έλληνες εργαζόμενους να ξεφορτωθούν τα αφεντικά τους; Η Ελλάδα, με διαχρονικά υψηλότερες του μέσου όρου της ευρωζώνης πληθωριστικές πιέσεις, εντάχθηκε με σαφώς υπερτιμημένη ισοτιμία στο ενιαίο νόμισμα, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα αναπροσαρμογής της στο μέλλον.

Έξοδος από το ευρώ σημαίνει λοιπόν έξοδο από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση.

Σίγουρα δεν μας απαλλάσσει ως τέτοια από τον καπιταλισμό, διευκολύνει όμως την ανατροπή των συσχετισμών σε όφελος των δυνάμεων της εργασίας και ωθεί προς έναν άλλο τύπο ανάπτυξης. Γι' αυτό εξάλλου και η παραμονή πάση θυσία στο ευρώ είναι στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, τόσο της ελληνικής όσο και αυτής όλων των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης».

* Δεν υπάρχει κίνδυνος να επιστρέψουμε σε καθεστώς ανταγωνιστικών υποτιμήσεων σαν αυτών της δεκαετίας του '30 που πυροδότησαν την ενίσχυση του εθνικισμού στην Ευρώπη;

«Ο πόλεμος των ισοτιμιών απορρέει από την τροπή που παίρνει η διεθνής καπιταλιστική κρίση. Η ανάκαμψη του τραπεζικού δανεισμού και των επενδύσεων χαρτοφυλακίου από τις αναπτυγμένες προς τις αναπτυσσόμενες χώρες το 2009-10 οδηγεί σε άνοδο των ισοτιμιών των τελευταίων ως προς το δολάριο.

Άρα απειλεί τις εξαγωγές και την ανάκαμψη. Η δε πτώση του δολαρίου οδηγεί σε άνοδο του γεν και του ευρώ, τα οποία λειτουργούν ως καταφύγιο αξίας.

Η παραμονή μικρών και σχετικά πιο αδύναμων χωρών, όπως η Ελλάδα, στο ευρώ, δηλαδή σε ένα νόμισμα που λόγω των βάσεων πάνω στις οποίες έχει δημιουργηθεί (προτεραιότητα σε χαμηλό πληθωρισμό και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία), τείνει να είναι "ισχυρό", δηλαδή υπερτιμημένο, σημαίνει μεγιστοποίηση των πιέσεων που δέχονται οι μισθωτοί και κλιμάκωση του κοινωνικού ντάμπινγκ. Είναι σαφές ότι οι χώρες που διαθέτουν το όπλο της εθνικής νομισματικής πολιτικής διευκολύνονται στο να περιορίσουν τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Κλασικό παράδειγμα είναι η Κίνα, η οποία ελέγχει στενά τις κεφαλαιακές ροές και δεν επιτρέπει την άνοδο της ισοτιμίας που θα έπνιγε τον παραγωγικό τομέα».

Ένα παγκόσμιο κίνημα

* Γιατί όχι ένα πανευρωπαϊκό κίνημα παραγραφής του χρέους των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου σαν αυτό της δεκαετίας του '90 για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου;

«Ένα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέους είναι αναγκαίο και έχει νόημα κατ’ αρχήν στις χώρες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με κάποια οξύτητα. Η Ελλάδα δεν είναι στην ίδια θέση με την Ολλανδία, αλλά είναι βέβαια πιο κοντά στον ευρωπαϊκό Νότο, και, από αυτήν την άποψη, με εκτός Ευρώπης χώρες. Μου φαίνεται αδιανόητο να συγκροτηθεί ένα τέτοιο κίνημα στη λογική της μεταρρύθμισης της Ε.Ε. ή του καλού ευρώ.

Το κυριότερο όμως είναι ότι η πρόταση για μονομερή στάση πληρωμών, συνέπεια της οποίας είναι και η έξοδος από το ευρώ, και ένα τέτοιο διεθνές κίνημα, είναι απολύτως συμπληρωματικά. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής κινητοποιήθηκαν για πολλά χρόνια ενάντια στον ζυγό του χρέους, ενίοτε με συντονισμένο τρόπο, τα κινήματα αυτά όμως είχαν αποτέλεσμα μόνο όταν συγκεκριμένες εθνικές κυβερνήσεις (όπως του Κίρχνερ στην Αργεντινή ή του Κορέα στο Εκουαδόρ) πήραν μονομερείς πρωτοβουλίες άρνησης αποπληρωμής του χρέους, δίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο αποφασιστική ώθηση στον κοινό αγώνα. Ο πραγματικός διεθνισμός είναι αυτός που αρθρώνει το εθνικό με το διεθνές επίπεδο, και κατανοεί την πολιτικά καθοριστική σημασία του πρώτου».

Κοινοβουλευτικός κρετινισμός

Του Δημήτρη Καζάκη *

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, η δημαγωγία, οι διαξιφισμοί δίχως περιεχόμενο και οι αντιπαραθέσεις μακριά από τα πραγματικά προβλήματα δίνουν και παίρνουν. Επίδικο ζήτημα, η ψήφος των «αναποφάσιστων». Η πολιτική επιβίωση των κομμάτων σε πρώτο πλάνο. Όχι μόνο για τα κόμματα της κυβερνητικής εναλλαγής, αλλά και για τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς, που αποδείχτηκαν οργανικό μέρος του όλου προβλήματος.

Για όλους η ψήφος είναι χρήμα, η εγγύηση της αναπαραγωγής των μηχανισμών τους, η εξασφάλιση ότι θα συνεχίσουν να πολιτεύονται ερήμην της κοινωνίας και σε βάρος της. Γι’ αυτό οι εκλογές για όλες τις ηγεσίες των επίσημων κομμάτων της Δεξιάς και της Αριστεράς αποτελούν τον κυρίαρχο λόγο της ύπαρξής τους.

◆ Δεν έχει σημασία τι εκφράζουν οι εκλογές, αν αντιπροσωπεύουν μια, έστω τυπική, διαδικασία δημοκρατικής γνώμης.

◆ Δεν έχει σημασία σε ποιες συνθήκες γίνονται και υπό ποιο καθεστώς. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία γι’ αυτούς. Δώστους εκλογές και πάρτους την ψυχή.

◆ Δεν έχει σημασία αν οι εκλογές αυτές έρχονται να νομιμοποιήσουν την πιο αντιδραστική μεταβολή στη συγκρότηση του ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του.

◆ Δεν έχει σημασία αν με τον «Καλλικράτη» επιβάλλεται επίσημα η διάσπαση του ενιαίου και αδιαίρετου της ελληνικής επικράτειας. Κάτι που ιστορικά έχει επιχειρηθεί μόνο από τις δυνάμεις κατοχής, όταν το 1941 χώρισαν την Ελλάδα σε τρεις ζώνες.

◆ Δεν έχει σημασία αν καντονοποιείται η χώρα σε περιφέρειες για να διευκολυνθεί η ιδιωτικοποίηση των δήμων της χώρας, να εκποιηθεί εθνικό έδαφος και να παραδοθεί πιο εύκολα η διαχείριση των περιφερειών στα επενδυτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς.

◆ Δεν έχει σημασία αν τη διάσπαση της χώρας σε περιφέρειες και δήμους θα ακολουθήσει μια αντίστοιχη διάσπαση της παιδείας και της υγείας, που ήδη έχει εξαγγελθεί. Άλλωστε δεν ένοιαξε πολλούς όταν το υπουργείο από Εθνικής Παιδείας έγινε σκέτο Παιδείας για να προωθηθεί η παιδεία πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών περιφερειών. Όπως έγινε με την Υγεία, αλλά και την Άμυνα, την οποία η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει ολοκληρωτικά στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και τις ιδιωτικές εταιρείες μισθοφορικών υπηρεσιών που συνοδεύουν τους σημερινούς στρατούς της Δύσης.

◆ Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν για να ξεφορτωθεί το κράτος όλες τις υποχρεώσεις του προς την κοινωνία και να ενισχυθεί μόνο ως μηχανισμός άγριας καταστολής και είσπραξης για λογαριασμό των δανειστών τοκογλύφων και κερδοσκόπων που ήδη λυμαίνονται τη χώρα.

◆ Δεν έχει σημασία αν από τυπικά ανεξάρτητο κράτος μεταβαλλόμαστε ανοιχτά σε άθροισμα διαφορετικών περιφερειών υπό την αυστηρή επιτήρηση ενός κεντρικού κρατικού μηχανισμού, που λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της «Ευρώπης των περιφερειών» με τους ντόπιους υπεξούσιους πληθυσμούς.

Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία, αρκεί να εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή των μηχανισμών. Να τρέχει το παραδάκι από τα κοινοτικά κονδύλια και την κρατική ενίσχυση και ό,τι αυτά συνεπάγονται.

Τίποτε επίσης δεν πρέπει να έχει σημασία για τον λαό. Όπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει και η ηγεσία του ΚΚΕ, ό,τι ήταν πριν, το ίδιο είναι και σήμερα. Οπότε προς τι το άγος και ο οδυρμός; Το μόνο που πρέπει να απασχολεί τον λαό είναι τι θα ψηφίσει. Έτσι αποχαυνωμένος και ανίδεος πρέπει να προσέλθει στις κάλπες για να εκτονώσει την αγανάκτησή του με τρόπο ανώδυνο και επωφελή για το νέο καθεστώς. Πρέπει να καταπιεί την κάμηλο και να ασχοληθεί με την οπή της ραφίδος.

Το ξεκατίνιασμα

Πρόκειται για την αποθέωση του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», με τον οποίο χαρακτήριζαν οι επαναστάτες δημοκράτες των αρχών του 19ου αιώνα όλους εκείνους που ξεχνούσαν την πάλη για τη δημοκρατία κάθε φορά που το καθεστώς της απολυταρχίας παρείχε τη δυνατότητα των εκλογών προκειμένου να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση νομιμοποίησης.

Πρόκειται για τον ίδιο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό» που έκανε ορισμένες ηγεσίες της Αριστεράς να επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στην πολιτική μεταρρύθμιση Μαρκεζίνη της χούντας το 1973. Τότε την τιμή της Αριστεράς και γενικά της δημοκρατίας έσωσε η εξέγερση της νεολαίας στο Πολυτεχνείο. Σήμερα η εξέγερση που ζυμώνεται και ωριμάζει στα κατάβαθα της κοινωνίας είναι σίγουρο ότι θα σαρώσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα αυτόν τον άθλιο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό».

Όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται ότι το υπάρχον σύστημα οικονομίας και πολιτικής δεν επιδέχεται καμιά βελτίωση, ότι οι ίδιες οι εκλογές όπως είναι στημένες δεν έχουν κανένα πραγματικό περιεχόμενο, εκτός από το να νομιμοποιούν το πιο άθλιο καθεστώς της μεταπολιτευτικής περιόδου, ένα καθεστώς υποδούλωσης, που μπροστά του ωχριά ακόμη κι εκείνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Κι έτσι όσο βράζει η αγανάκτηση, όσο βαθαίνει η συναίσθηση στην κοινωνία ότι κανένα δικό της μήνυμα δεν μπορεί να διαπεράσει την κρησάρα του επίσημου πολιτικού συστήματος, τόσο εντείνεται το ξεκατίνιασμα ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις.

Δείτε τι έγινε με τις περίφημες δηλώσεις του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο κύριος αυτός δήλωσε αυτό που είναι κοινό μυστικό:

«Ήταν φανερό ότι κάποια ημέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι το συζητούσαμε: οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εγώ ο ίδιος – για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό και το αποκαλούμε ελληνική κρίση», δήλωσε ο κ. Γιούνκερ σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον (8.10), στα πλαίσια της συνάντησης του ΔΝΤ. «Ήξερα, ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα», παραδέχτηκε ο επικεφαλής του Eurogroup.

Δείτε τι συμπέρασμα έβγαλε από αυτή τη δήλωση ο πρόεδρος της Ν.Δ., κ. Σαμαράς:

«Η χθεσινή δήλωση του επικεφαλής των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης κ. Γιούνκερ, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ήξερε, εδώ και χρόνια, για το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και ότι έπρεπε να ληφθούν μέτρα πριν από δύο τρεις δεκαετίες, αλλά κανείς δεν μιλούσε γιατί αυτό έβλαπτε τις εξαγωγές της Γαλλίας και της Γερμανίας, δικαιώνει πλήρως τις θέσεις που, εδώ και επτά μήνες, διατυπώνω. Ότι:

1. Εάν θέλουμε να βρούμε ποιος φταίει για την οικονομία πρέπει να πάμε πίσω στο 1981. Αυτό που θέλει να αποφύγει το ΠΑΣΟΚ για ευνόητους λόγους.

2. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία έπρεπε να “βάλουν πλάτη” και όχι το ΔΝΤ. Αυτή τη θέση υποστήριξα στη Σύνοδο του ΕΛΚ, αλλά δυστυχώς ήμουν μόνος. Η κυβέρνηση, όχι μόνο ενίσχυσε την επιχειρηματολογία τους, διασύροντας τη χώρα, για κομματικούς λόγους, αλλά ουσιαστικά απεδέχθη άνευ όρων μια επιλογή που σήμερα στραγγαλίζει την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του».

Κουβέντα για την Ε.Ε. και ειδικά για την Ευρωζώνη, που ο κ. Γιούνκερ ομολογεί κυνικά ότι πρόκειται για μηχανισμό εκμετάλλευσης των χωρών σαν την Ελλάδα από τους ισχυρούς εταίρους, κυρίως τη Γερμανία και τη Γαλλία.

◆ Αν λοιπόν η χώρα μπήκε στην Ε.Ε. και το ευρώ προκειμένου με τα δικά της εξωτερικά ελλείμματα, με τη διάλυση της δικής της παραγωγικής βάσης να χρηματοδοτήσει την εξαγωγική ισχύ της Γερμανίας και της Γαλλίας, τότε γιατί θα πρέπει η χώρα να παραμείνει σ’ αυτόν τον «λάκκο των λεόντων», όπως χαρακτήριζε την ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση ο παλαίμαχος πολιτικός της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού;

◆ Αν τα δημόσια χρέη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μοχλός εξάρτησης και πειθαναγκασμού της Ελλάδας για να συνεχίσει την ίδια καταστροφική πορεία προς όφελος των ισχυρών εταίρων της, τότε γιατί θα πρέπει να τα πληρώσουμε; Για ποιον μεταφυσικό και διεστραμμένο λόγο πρέπει η χώρα να παραμείνει υπ’ αυτό το καθεστώς;

Δεν βρήκαν τίποτε να πουν για τα κρίσιμα

Όπως είναι φυσικό, κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν απασχόλησε το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό. Το μόνο που τους ένοιαξε ήταν η αποστροφή του Γιούνκερ περί «διεφθαρμένης χώρας», που όπως διευκρίνισε ο εκπρόσωπός του (11.10) αναφερόταν σε δημόσιες δηλώσεις του σημερινού πρωθυπουργού, με τις οποίες ο κ. Παπανδρέου αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη διαφθορά.

«Πριν από μερικά χρόνια, όταν τα στοιχεία της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας έδειχναν ότι η χώρα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση, οι πάντες στην υπόλοιπη Ευρώπη γνώριζαν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς», είπε ο εκπρόσωπος του κ. Γιούνκερ. Ωστόσο, συνεχίζει ο εκπρόσωπος, ο κ. Γιούνκερ ως πρόεδρος του Eurogroup δεν ήταν σε θέση να τα θέσει δημοσίως, «καθώς η κατακραυγή θα ήταν μεγάλη».

Κι έτσι άρχισε το γαϊτανάκι.

Ο κ. Σημίτης ξεμύτισε από τη φωλιά του για να δηλώσει στη ΝΕΤ (10/10): «Πρόκειται για ανοησίες. Επί των ημερών μου η χώρα είχε ανάπτυξη με ρυθμό 5% και έλλειμμα 4%. Δεν είχα κανένα λόγο και δεν θα δεχόμουν καμία συζήτηση αν η χώρα μου ήταν διεφθαρμένη ή όχι». Κι αν όλοι οι αχάριστοι εργαζόμενοι αυτής της χώρας δεν κατάλαβαν ότι τόσα χρόνια ζούσαν ένα «οικονομικό θαύμα», τότε κακό τους κεφαλιού τους. Όπως είναι γνωστό, αυτοί και οι αφόρητες αξιώσεις τους είναι που φταίνε για τη χρεοκοπία της χώρας.

Εν τω μεταξύ, άμεση υπήρξε και η αντίδραση των συνεργατών του τέως πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι σημείωναν: «Φυσικά και ο κ. Καραμανλής ουδέποτε είπε κάτι τέτοιο. Όσοι επιχειρούν να του αποδώσουν τέτοιο λόγο, ένα σκοπό έχουν, τον αποπροσανατολισμό».

Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ερωτηθείς σχετικά, φέρεται να δήλωσε, σύμφωνα με τον ANT1: «Νομίζω πως είναι απολύτως σαφές ακόμη και χωρίς τη λέξη πρώην ότι ο κ. Γιούνκερ δεν αναφέρεται στον κ. Παπανδρέου, αλλά σε προηγούμενο πρωθυπουργό. Και όλοι νομίζω μπορούμε να φανταστούμε σε ποιον αναφέρεται».

Τέλος, ο κ. Σαμαράς χρησιμοποίησε τις δηλώσεις του κ. Γιούνκερ ως επιχείρημα ότι δικαιώνονται οι δικές του τοποθετήσεις που ζητούσε εξεταστική επιτροπή για την οικονομία από το 1981: «Βγαίνει ο κ. Γιούνκερ, ο πρόεδρος της Ευρωζώνης, και λέει το εξής αποκαλυπτικό: Ότι τα προβλήματα της Ελλάδας έχουν τις ρίζες τους τρεις δεκαετίες πριν. Τι σύμπτωση! Αυτό ακριβώς έλεγα εδώ και μήνες. Ότι η Ελλάδα έκανε “ανάπτυξη” και “κοινωνική πολιτική” με δανεικά. Και δεν το έκανε τα τελευταία χρόνια, το έκανε τις τελευταίες δεκαετίες. Γι’ αυτό και ζήτησα, αν πρόκειται να γίνει εξεταστική για την οικονομία, να πάει πίσω ως το 1981. Τώρα επισημαίνουν το ίδιο ακριβώς και ανώτατοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σαμαράς.

Με τον τρόπο αυτό παίχτηκε ένα άθλιο παιχνίδι σε βάρος της κοινής γνώμης, η οποία σοκαρίστηκε από την κυνική ομολογία του Γιούνκερ.

Προσέξτε το θράσος όλων αυτών των κυρίων. Το ζήτημα δεν είναι η σχέση της Ελλάδας με την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, που αποδείχτηκε καταστροφική και μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί συνέργησαν στο να μετατρέψουν την αδύναμη και προβληματική οικονομία της Ελλάδας κυριολεκτικά σε ερείπια προκειμένου να επωφεληθούν οι ισχυροί εταίροι, η εξαγωγική μηχανή τους και οι τραπεζίτες τους.

Για όλα αυτά δεν βρήκαν τίποτε να πουν. Όχι βέβαια, το όλο ζήτημα είναι δικό μας. Η χώρα είναι διεφθαρμένη. Η Ελλάδα έκανε «ανάπτυξη» και «κοινωνική πολιτική» με δανεικά. Κι επομένως οφείλουμε να αλλάξουμε μυαλά και νοοτροπία με τον βούρδουλα. Όπως ακριβώς επιχείρησαν να μας κάνουν και οι ναζί της κατοχής, αλλά δυστυχώς απέτυχαν. Ήρθαν όμως οι πιο γνήσιοι απόγονοί τους στα επιτελεία των αγορών, των τραπεζών και των οργάνων τους για να αποτελειώσουν το εκσυγχρονιστικό έργο που έμεινε ημιτελές.

Τι «ξεχνά» ο Μητσοτάκης

Στην όλη φαρσοκωμωδία παρενέβη και ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δήλωσε με τον γνωστό κυνικό του τρόπο: «Είναι ανάγκη, χάριν της ιστορίας, να πούμε μία πολύ απλή αλήθεια: Φταίνε και τα δύο μεγάλα κόμματα, με τη διαφορά ότι δεν είναι ίσες οι ευθύνες. Η πραγματικότητα είναι ότι το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήγαγε για πρώτη φορά την πολιτική των ελλειμμάτων. Για να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεικά, οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία.

Όπως λέει ο Γιούνκερ, το 1990 η Ελλάδα ήταν μία πτωχευμένη χώρα». Στην ίδια συνέντευξη, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. άσκησε δριμύτατη κριτική τόσο στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου όσο και στις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, ενώ χαρακτήρισε «λαϊκιστή» τον Αντώνη Σαμαρά, για τον οποίο εμμέσως εξέφρασε την εκτίμηση πως αν συνεχίσει σε αυτή τη λογική δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

Βέβαια ο φιλίστωρ πρώην πρωθυπουργός ξέχασε ότι ο ίδιος ευθύνεται για τη χειρότερη ρύθμιση χρεών που έγινε ποτέ σε βάρος αυτής της χώρας, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 1964 αποδέχτηκε την αποπληρωμή των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας με ιδιαζόντως επαχθείς και καταχρηστικούς όρους. Επρόκειτο για προπολεμικά χρέη από το 1881, για τα οποία η χώρα είχε επίσημα πτωχεύσει δυο φορές – το 1893 και το 1932 – αλλά αναγνωρίζονταν προς όφελος αδίστακτων κερδοσκόπων και έθεταν τη βάση της μετέπειτα υπερχρέωσης της χώρας που οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία.

Ούτε επίσης θυμήθηκε ότι κατά την τρίχρονη πρωθυπουργία του 1990-1993 το συνολικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε 2,5 φορές. Από 61,5% του ΑΕΠ το 1989, εκτινάχθηκε στο 110,9% του ΑΕΠ το 1993. Ενώ η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους υπερτριπλασιάστηκε στο ίδιο διάστημα και έφτασε από 13,6% του ΑΕΠ το 1989 στο 36,4% του ΑΕΠ το 1993. Ποσοστό ανάλογο με αυτό που μας οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία.

Πρόκειται πραγματικά για ιστορικό ρεκόρ υπερχρέωσης μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα διακυβέρνησης. Μήπως κι αυτό οφείλεται στην κοινωνική πολιτική που άσκησε ο κ. Μητσοτάκης;

Αν το δημόσιο χρέος και η εξυπηρέτησή του την εποχή Μητσοτάκη δεν ήταν κατά 85% δραχμικό, δηλαδή εκφρασμένο σε δραχμές, είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα θα είχε πτωχεύσει τότε. Καθοριστικό ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας έπαιξε η σταδιακή μετατροπή του συνολικού δημόσιου χρέους σε κυρίαρχα εξωτερικό, σε ξένο σκληρό συνάλλαγμα. Πράγμα που συνιστούσε μέρος της προετοιμασίας της χώρας για την υιοθέτηση του ευρώ και τη μετατροπή του τεράστιου δημόσιου χρέους της χώρας σε προνομιακή υπόθεση κερδοσκοπίας των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών.

Κι αυτό φυσικά αποτέλεσε κατόρθωμα των κυβερνήσεων Σημίτη, για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να επαίρεται. Από κει και πέρα η βόμβα του δημόσιου χρέους είχε απασφαλιστεί και ήταν έτοιμη να εκραγεί στην πρώτη αναποδιά που θα συνέβαινε στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Όπως κι έγινε.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 14-10-10, http://www.topontiki.gr/article/10542

Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;;;

Του παπα Ηλία Υφαντή

«Η κυβέρνηση, λέει, καλεί το διαδίκτυο για διάλογο, με τις ανεξάρτητες φωνές των ανεξάρτητων ιστοσελίδων…»! Αισώπειος μύθος! Τα γερασμένα και παμπόνηρα τέρατα, Σκύλλα και Χάρυβδη, καλούν την πανίδα του διαδικτύου να την φιλοξενήσουν στα εντόσθιά τους….

«Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, λένε, πηγάζει από την επιθυμία του πρωθυπουργού, να αποκτήσουν οι σκαπανείς (σ.σ. πολύ μεγάλη κουβέντα!) του διαδικτύου, την νομιμοποίηση και τη θεσμική κατοχύρωση αντίστοιχη με των δημοσιογράφων των παραδοσιακών ΜΜΕ…».

Να μεταβληθούν, δηλαδή, και τα μπλογκς, σε ανάλογα, με κάποια παραδοσιακά ΜΜΕ…φερέφωνα παπαγαλάκια και πλυντήρια βρώμικων ανθρωποειδών. Που σημαίνει να υποταχθούν στους πάσης φύσεως και αποχρώσεως νομιμοποιημένους ή παράνομους απατεώνες και τις ιδιοτελείς παλιανθρωπιές τους.

Και ο απαραίτητος μαϊντανός: Η δολιότατη διαβούλευση: «Πέστε ο, τι θέλετε εσείς! Κι εμείς θα κάνουμε – όπως πάντα – ο, τι μας καπνίσει»… Πάντα, με «ανοιχτό διάλογο». Προκειμένου να επιλέξετε με ποιο τρόπο προτιμάτε να σας…κλείσουμε το στόμα! Και να σας κόψουμε τα χέρια…

Και κάποιοι εθελοτυφλούν να πιστεύουν πως μια τέτοια κουτοπόνηρη για τα μπλογκς υστερόβουλη πρωτοβουλία… «κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση»! Σίγουρα προς την ίδια κατεύθυνση, που η τοπική λαμογιοκρατία και το αποικιοκρατικό καθεστώς του ΔΝΤ οδηγούν τη χώρα μας…

Που σημαίνει πως, εκτός από το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», τίθεται τώρα και το δίλημμα: «πολιτισμός ή βαρβαρότητα»… Το σοσιαλισμό τους τον απολαύσαμε. Άντε τώρα να απολαύσουμε και τον πολιτισμό τους…

Σίγουρα ανάλογο με τον πολιτισμό, που εισέπραξαν οι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού στους πρόποδες του μνημείου πολιτισμού της Ακρόπολης…

παπα-Ηλίας, 16-10-2010

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Δηλώσεις Παπακωνσταντίνου (ωραίος)

Της Στεφανίας Λυγερού

Έγραψα σε ένα blog το εξής: Όντως δεν ντρέπονται (τα λες πολύ ωραία, με έκανες και γέλασα), ξέρεις γιατί; Γιατί πραγματικά πιστεύουν σ' αυτά που κάνουν/λένε!!!!!

Η αλήθεια είναι αυτή φίλε μου. Πιστεύουν πραγματικά ότι ο λαός είναι όχλος, δεν ξέρει τι του γίνεται και χρειάζεται ΑΥΤΟΥΣ, τους ειδικούς, να του υποδεικνύουν το σωστό (!!!!!), καθώς επίσης πραγματικά πιστεύουν ότι είμαστε βόδια, ότι δεν τους παίρνουμε χαμπάρι και μπορούν εύκολα να μας κοροϊδέψουν.

Δεν υπερβάλλω καθόλου. Είναι η πραγματικότητα. Το πιστεύουν (εξού και η τόση αληθοφάνεια).

Έχω γράψει αλλού ότι η εποχή τους προσπέρασε, ο λαός δεν είναι πλέον όχλος (τους ευχαριστούμε, αυτοί μας έκαναν σοφούς), αυτοί δεν το πήραν είδηση και έμειναν πίσω, αναγκαστικά θα χάσουν.

Δες τι μου στείλανε μόλις… http://www.youtube.com/watch?v=yl93wSZFA60

Το βίντεο επιβεβαιώνει επακριβώς τα λεγόμενά μου, ο Παπακωνσταντίνου ευθαρσώς κάνει την πάπια – καταδεικνύει δε, με την δήλωσή του, τον άλλον (απίστευτο;;;;).

Το πιστεύει ότι τα βόδια θα το φάνε. Και αφού τους ξεμπρόστιασε ο Γιούνκερ συνεχίζουν να μην έχουν πρόβλημα. Πιστεύουν ότι είμαστε τόσο μαλάκες!!! Δες τις δηλώσεις εκπροσώπου της κυβέρνησης «δεν έχουμε λόγο να τον αμφισβητήσουμε!!!!», στον Παπακωνσταντίνου αναφέρετε.

Ακόμη εμμένουν στο ότι δεν έκανε τέτοια δήλωση ο ΓΑΠ. Δεν θυμίζει λίγο Τζούλια, που αφού είχε ολοκληρώσει το dvd, ευθαρσώς και με κλάματα στα μάτια μας διαβεβαίωνε για το αντίθετο;Επίσης δες ότι αυτοί θα μας υποδείξουν ποιο θέμα είναι πιο σοβαρό για να καταπιαστούμε!!!!! Δεν υπάρχει έτσι;

13-10-2010

Για τις περιφερειακές εκλογές

Συνέντευξη του Βένιου Αγγελόπουλου*

– Τι κρίνεται από αυτές τις περιφερειακές εκλογές;

Σε πρώτη προσέγγιση κρίνεται η αξιοπιστία αυτής της κυβέρνησης. Είναι σαφές ότι ούτε καν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι δεν τολμούν να υπερασπιστούν το Μνημόνιο και την κυβερνητική πολιτική. Βεβαίως αυτό δεν αρκεί. Σε μια δεύτερη φάση κρίνεται αν υπάρχουν τρόποι να αντισταθούμε στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Πιστεύω ότι υπάρχουν: η «Ελεύθερη Αττική» θέλει να δείξει ότι η αντίσταση είναι εφικτή.

– Ποιος είναι ο στόχος της υποψηφιότητάς σας ως Αντιπεριφερειάρχης.

Ξέρετε, αν αποφάσισα να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο «Ελεύθερη Αττική» δεν είναι γιατί πιστεύω ότι οι εκλογές από μόνες τους μπορούν να αλλάξουν το οτιδήποτε. Το πολύ-πολύ να είναι ένα τεράστιο γκάλοπ. Για να είναι κάτι παραπάνω χρειάζεται οι άνθρωποι που έχουν κάποιες ιδέες για το τι πρέπει να γίνει να επωφεληθούν από την προεκλογική εκστρατεία ώστε να πείσουν τους πολίτες που δεν βλέπουν ελπίδα και που υποφέρουν. Αν η δικιά μου συμμετοχή βοηθήσει κάποιους ανθρώπους να πιστέψουν ότι υπάρχει και άλλος δρόμος και ότι το Μνημόνιο δεν είναι μονόδρομος, όπως το διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους, θα θεωρώ ότι κάτι έχω κάνει και εγώ.

-Αν σε μία από τις περιοδείες που κάνετε, ένας από τους ψηφοφόρους ζητούσε να του περιγράψετε τι κίνηση είναι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής και συγκεκριμένα η «Ελεύθερη Αττική» τι θα του λέγατε;

Το ψηφοδέλτιο της «Ελεύθερης Αττικής» θέλει να παλέψει ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και το Μνημόνιο, όχι απλώς να καταγγείλει. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να δούμε τις δυνατότητες που δίνει η Περιφέρεια. Κατά πόσον η Περιφέρεια έχει δυνατότητες παρέμβασης από το νόμο, αλλά επίσης τι απαιτήσεις εμείς έχουμε, ανεξάρτητα από τις προβλέψεις  του νόμου. Το κύριο χαρακτηριστικό πιστεύω είναι η άσκηση κοινωνικής πολιτικής, την οποία έχει εγκαταλείψει το κράτος, εν ονόματι του ανταγωνισμού και του «ο καθένας μόνος του». Ο καθένας μόνος του είναι ανίσχυρος, άρα η περιφέρεια οφείλει να φτιάξει θέσεις εργασίας, να χτυπήσει την ανεργία, ένα από τα βασικότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αν εκλεγούμε εμείς θα το επιχειρήσουμε, αν εκλεγούν άλλοι θα το απαιτήσουμε.

Η περιφέρεια οφείλει να ασχοληθεί με θέματα υγείας, φτιάχνοντας λαϊκά ιατρεία. Τέτοια πράγματα έχουν γίνει σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας, όπως στην Κρήτη. Αυτό μπορεί να γενικευθεί σε ευρύτερη κλίμακα. Να γίνουν έργα, με διαφάνεια και όχι με απευθείας αναθέσεις. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι τα έργα τα οποία γίνονται, αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες πηγές διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και συγκροτούν το χρέος.

Συζητάμε επίσης που θα βρούμε τα χρήματα. Κάποιοι πόροι προβλέπονται από τον νόμο. Η Περιφέρεια μπορεί επίσης να βάλει τέλη. Τα τέλη που θα βάλει η Περιφέρεια πρέπει να είναι προς αυτούς οι οποίοι δημιούργησαν και τροφοδοτούν το χρέος, προς αυτούς οι οποίοι έχουν υπερκέρδη, προς το κινούμενο χρήμα. Και το κινούμενο χρήμα αυτή τη στιγμή είναι οι τράπεζες και το χρηματιστήριο. Στην Ουγγαρία π.χ. γίνονται παρόμοια πράγματα. Εάν η τράπεζα χρεώνει ένα ευρώ την προμήθεια το μισό ευρώ να πάει στο κράτος και την Περιφέρεια αντίστοιχα. Εάν χρεώνει δύο ευρώ το ενάμιση να πάει στο κράτος. Πρέπει να εφαρμοστεί μία προοδευτική φορολογία η οποία να μην επιτρέπει τα υπερκέρδη. Να επιβληθεί διαφάνεια, η οποία να εμποδίζει τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Η Περιφέρεια μπορεί να αποφασίσει πώς, σε ποιους και με ποιους τρόπους θα βάλει τέλη επιτηδεύματος. Θα μπορούσε, επίσης, να φτιάξει ένα ταμείο βοήθειας των μικρών επιχειρήσεων, που είναι καταχρεωμένες, στα πρόθυρα της πτώχευσης και να το συμψηφίσει με τα τραπεζικά τέλη. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης και από εκεί και πέρα θα εξαρτηθεί από την έκβαση των εκλογών. Επίσης, στο χώρο που ζούμε να έχουμε μια ανθρώπινη ζωή, που σημαίνει περιβάλλον, πράσινο. Το Ελληνικό δεν θα πρέπει να γίνει τσιμέντο. Η Περιφέρεια, σε συνεργασία με τους δήμους, πρέπει να ασχοληθεί συστηματικά ώστε να υπάρξει μια άμυνα ενάντια στην τσιμεντοποίηση της Αθήνας.

Όλα αυτά είναι πολύ ωραίες ιδέες, αλλά είναι ενδεικτικά. Δεν κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια των αναγκών των κατοίκων της Αττικής και γενικότερα της Ελλάδας. Οι ίδιοι οι κάτοικοι θα πρέπει να τις πουν, να τολμήσουν να μιλήσουν και μαζί να βρούμε τις λύσεις. Οι λύσεις από τα πάνω μας έχουν τελειώσει: Οι λύσεις από τα πάνω, για το καλό μας δήθεν, «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», είναι η τεχνοκρατική αντιμετώπιση, για την οποία οι αριθμοί ευημερούν όταν οι άνθρωποι υποφέρουν. Δεν είναι τυχαίο ότι τώρα προεκλογικά ακούμε να λένε «καλά πάμε», ενώ βλέπουμε ξεκάθαρα ότι δεν πάμε καλά.

Εμείς δεν είμαστε απλώς ενάντια στο μνημόνιο: Είμαστε ενάντια στους παράγοντες που οδηγούν σε μνημόνια, και σ’ αυτό, και στα επόμενα και μεθεπόμενα μνημόνια. Δεν θέλουμε να πληρώσουν το χρέος -όσο περνάει από το χέρι μας- αυτοί οι οποίοι δεν τα φάγανε. Διότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Και για να γίνει αυτό, θα χρειαστεί να συγκρουστούμε με κάποια συμφέροντα, διότι αν δεν συγκρουστούμε δε θα υπάρξει λύση.

-Όλοι σήμερα δηλώνουν αντιμνημονιακοί. Είναι έτσι; Τι σημαίνει σήμερα να είναι κάποιος αντιμνημονιακός;

Χωρίς να θέλω να σχολιάσω κανένα από τα άλλα ψηφοδέλτια, εφόσον όλοι δηλώνουν αντιμνημονιακοί, αυτό που θα κάνει τη διαφορά, είναι ποιοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Περιφέρεια και τις δυνατότητες που έχει ως ανάχωμα, ως χαράκωμα αντίστασης ενάντια σε αυτά που προβλέπει το μνημόνιο, και ποιοι θα περιοριστούν σε μία φραστική καταδίκη του μνημονίου. Ποιοι θα σταθούν αλληλέγγυοι σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην ακρίβεια και την ανεργία και ποιοι θα αναστενάξουν «γιατί δε γίνεται αλλιώς». Ο κόσμος θα κρίνει.

-Ένα καλό αποτέλεσμα στις περιφερειακές εκλογές τι δρόμους μπορεί να ανοίξει για το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής και την Αριστερά γενικότερα;

Αυτό που θεωρώ καλό αποτέλεσμα δεν είναι το οποιοδήποτε αριθμητικό αποτέλεσμα. Καλό αποτέλεσμα θα υπάρχει για μένα, αν οι υπάρχοντες πολιτικοί σχηματισμοί- κυρίως οι σχηματισμοί της Αριστεράς- ξεπεραστούν από τη συμμετοχή του κόσμου και αναγκαστούν έτσι να μετασχηματιστούν σε μία δύναμη πραγματικά ανατροπής κα αλληλεγγύης. Αυτή τη στιγμή αυτό είναι μια ευχή. Ωστόσο, επειδή ακριβώς δεχόμαστε μια ολομέτωπη επίθεση όχι μόνο στα χρήματά μας αλλά και στον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας -στο ποιος αποφασίζει και το πώς οι λίγοι πάντα αποφασίζουν για τους πολλούς-, πιστεύω ότι υπάρχει η δυνατότητα αυτής της υπέρβασης, ώστε να γεννηθεί κάτι καινούργιο μέσα στην Αριστερά και μέσα στον τόπο. Γιατί η Αριστερά και οι οργανώσεις της δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο. Εργαλείο για μια κοινωνία πιο ελεύθερη, πιο δίκαιη, λιγότερο καταναγκαστική, μια κοινωνία αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού και δημιουργίας.

* Αποτελεί προδημοσίευση για το «Δρόμο» του Σαββάτου 16-10-2010

ΠΗΓΗ: Οκτωβρίου 14, 2010, από venios, http://venios.wordpress.com/2010/10/14/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%82-16102010/