Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

(Δοκίμιο)

Του συνεργάτη του www.Apodimos.com Ιωάννου Μπένου

Ενημερώνουμε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας ότι τα γεγονότα, με την «ανακάλυψη» δικτύου παρακολούθησης που ήταν εγκατεστημένο στο λογισμικό της Vodafone,επιβεβαιώνουν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο ότι ο «Μεγάλος Αδερφός» αποτελεί συνθήκη κι όχι παρεκτροπή του παγκόσμιου καθεστώτος κυριαρχίας.

Η επίθεση του είναι ολομέτωπη και δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας. Στο στόχαστρο του βρίσκεται ολόκληρη η κοινωνία. Στόχος του είναι η επιβολή ενός νέου τύπου ανθρώπου, αυτού του απόλυτα ελεγχόμενου και του απόλυτα διάφανου απέναντι σε εκείνους που κατέχουν τη δύναμη και τους μηχανισμούς κυριαρχίας. Σε αυτό τον πόλεμο δεν υπάρχουν ούτε όροι , ούτε όρια. Έχοντας υπόψη μας τα πιο πάνω ζητήσαμε από τον συνεργάτη μας Ι. Μπένο να κάνει αυτή την έρευνα και μας έγραψε το εν θέματι δοκίμιο και το οποίο σας παρουσιάζουμε. 

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

Στην αρχή της 10ετίας του 1990 με την εμφάνιση στο Διαδίκτυο του «Παγκόσμιου Ιστού», που σε 10 χρόνια ξεπέρασε κάθε ανθρώπινη προσδοκία, υπήρξε μια θεαματική ανάπτυξη της Πληροφορικής στον τομέα των επικοινωνιών και των μέσων ενημέρωσης. Είναι έτσι δυνατόν να γίνει σε παγκόσμια κλίμακα, μια εκτενής αναφορά στο ηλεκτρονικό εμπόριο, την ηλεκτρονική εργασία, τις ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες, την Τηλεϊατρική, τις στενές τις σχέσεις με τους άλλους, την αποστολή εικόνων και ήχων σ' ολόκληρο τον κόσμο και την αναζήτηση οιαδήποτε πληροφορίας, αλλά όλες οι μεγάλες εξελίξεις στην Επιστήμη και την Τεχνολογία έχουν επιτευχθεί με κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο και η αποκλειστική ευθύνη ανήκει στον άνθρωπο, που με το αστείρευτο πάθος του και την αχαλίνωτη φαντασία του, κινείται συχνά έξω απ' όλους τους συνηθισμένους ακαδημαϊκούς και ερευνητικούς χώρους.

Οι απλές αυτές όμως ιδέες ανατρέπουν όλα τα δεδομένα στον προηγούμενο τρόπο σκέψης και η πιο τολμηρή φαντασία, αδυνατεί να προβλέψει αυτό που πρόκειται να συμβεί στο μέλλον και η μακρόχρονη ιστορία των Η/Υ και της Πληροφορικής, αν κι' έχουν μια σχετικά μικρή διάρκεια αποτελούν μια ιστορία συνεχών ανατροπών, που εμφανίζονται κάθε φορά σαν μια καινούργια ιδέα και κανένας σκηνοθέτης ή συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας δεν θα μπορούσε να φανταστεί με τα σημερινά υπολογιστικά μέσα και να επεξεργαστεί ανάλογα όλες τις παρεχόμενες πληροφορίες. Κάποιοι μιλούσαν κάποτε για έναν «Σούπερ Εγκέφαλο» που µε τις καταπληκτικές και τις θεϊκές του ικανότητες επηρέαζε θετικά τους ανθρώπους, αλλά κανείς δεν ήταν τότε σε θέση να προβλέψει, ότι επρόκειτο για ένα γιγάντιο δίκτυο, που θ' αγκάλιαζε µε την µορφή του παγκόσµιου ιστού ολόκληρο τον Πλανήτη. Η περαιτέρω εξέλιξη έθεσε όµως, έναν τεράστιο και πολύµορφο προβληµατισµό, καθώς ο κόσµος μας δεν είναι πλέον ο ίδιος µετά από την εντυπωσιακή εµφάνιση του και παρόλο που βρίσκεται στην αρχή µιας σειράς σηµαντικών αλλαγών, είναι πολύ πιθανόν ο άνθρωπος να µην έχει συνειδητοποιήσει ακόµη απόλυτα το µέγεθος τους.

Πολλοί ιστορικοί του µέλλοντος µιλούν συχνά για την «Προ του Ιστού» και την «Μετά τον Ιστό» περίοδο, όπως ακριβώς µιλούν για την εποχή πριν και µετά την ανακάλυψη της Τυπογραφίας, αλλά όλες οι σχετικές συζητήσεις, που ανέκυψαν από την εξάπλωση του παγκόσµιου ιστού εµφανίζονται με πάθος στο προσκήνιο με και σκιαγραφούν με απόλυτη σαφήνεια το µέλλον. Είναι έτσι σαφές ότι ο παγκόσμιος ιστός είναι μια πολύ συναρπαστική ιδέα για τους καταναλωτές, προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε μία ευρεία γκάμα προϊόντων, υπηρεσιών και πληροφοριών και λειτουργεί σαν μια πολύ μεγάλη δεξαμενή προσωπικών δεδομένων, που αφορούν όλους τους πολίτες, ακόμη και τους νέους. Όσο όμως αυξάνεται η On – Line αγορά των καταναλωτικών αγαθών, υπάρχει η ένδειξη ότι οι καταναλωτές γίνονται πιο δύσπιστοι και συμμετέχουν σ' αυτή επειδή ανησυχούν υπερβολικά για τον τρόπο χρησιμοποίησης των προσωπικών τους πληροφοριών. Σ' αυτό το σημείο λοιπόν, ο καταναλωτής, σε ότι αφορά την αυτοπροστασία του, θα πρέπει να ενθαρρύνεται και να διευκολύνεται ανάλογα, καθώς αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος προστασίας στις διάφορες On – Line συναλλαγές με το διαδίκτυο.

Αυτές οι προσπάθειες βασίζονται κυρίως στην πρόσθετη πεποίθηση, ότι όσο περισσότερο προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα του καθενός, τόσο περισσότερο αυξάνεται και η εμπιστοσύνη του στην ηλεκτρονική αγορά. Ο κάθε χρήστης μπορεί έτσι να ενημερώνει και να ειδοποιεί τους άλλους για τις παράνομες πρακτικές, που πιθανόν ν' ακολουθεί ο ιδιοκτήτης κάποιου κόμβου, να επιλέγει με προσοχή τα στοιχεία που παρέχονται, ν' αξιολογήσει ανάλογα την χρήση και την παροχή όλων των πληροφοριών που συλλέγονται, να συλλέγει όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και να έχει τον αποκλειστικό έλεγχο των κόμβων, που ενδεχομένως να παρασύρουν τους νέους.

Όταν όμως το 1984 ο Τζώρτζ Όργουελ περιέγραφε στο βιβλίο του ένα σκοτεινό και απαίσιο κόσµο, στο επίκεντρο του βρισκόταν ένας «Υπέρ – Υπολογιστής» που έμοιαζε με µια πολιτεία, στήριζε την δύναµη της σ' αυτόν και καλυπτόταν κάτω από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Οι πολίτες έβλεπαν σε κάθε φάση της ζωής τους, στον δρόµο, στην εργασία, ακόµη και µέσα στα σπίτια τους, ότι όλα ήταν δυνατά να συμβούν χάρη σ' αυτόν. Ο «Κυβερνήτης – Δικτάτορας», που όλοι οι πολίτες ήταν υποχρεωµένοι να ορκίζονται πιστή υποταγή, λεγόταν «Μεγάλος Αδελφός» (Big Brother) και κανείς δεν µπορούσε τότε να προβλέψει, αυτό που θα συνέβαινε στον µέλλον. Όλα αυτά ήταν βέβαια φανταστικά και το 1984 έχει ήδη περάσει, χωρίς να συµβεί τίποτα. Αντίθετα µπορεί να θεωρηθεί, ότι οι φόβοι του Όργουελ διαψεύστηκαν και η αλµατώδης εξέλιξη της τεχνολογίας δεν οδήγησε στην κατασκευή ενός υπέρ – Υπολογιστή τέρας, αλλά σ' ένα συµβατικό σύστηµα, που η τεράστια δύναµη του βρίσκεται σήµερα διασκορπισµένη σ' όλο τον κόσµο, σε άπειρους µικρότερους υπολογιστές.

«Υπάρχει όµως ακόµη ο κίνδυνος, να οδηγηθεί κάποτε η ανθρωπότητα σ' ένα άλλo σύστηµα, που θα µοιάζει µε τον σκοτεινό κόσμο του Όργουελ;» Το σίγουρο είναι ότι η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία και προσφέρει αυτή την δυνατότητα, καθώς όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες καταγράφονται σε µια απέραντη σειρά από ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Χαρακτηριστικό παράδειγµα αποτελεί η Οικονοµική κατάσταση του καθενός, που έχει καταχωρηθεί στους Η/Υ της εφορίας, τις τράπεζες και τα ταµεία µισθοδοσίας στους χώρους της εργασίας. Οι πληροφορίες καταγράφονται επίσης, στους Η/Υ των καταστηµάτων, όπως το βενζινάδικο και τα είδη διατροφής, ένδυσης και υπόδησης. Οι επιλογές της διασκέδασης, που βρίσκονται κι' αυτές καταχωρηµένες στο Διαδίκτυοπιο αναγκαία την ύπαρξη του, ενώ οι Η/Υ των γιατρών, της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της ΔΟΥ, της Αστυνοµίας κλπ., που καταγράφουν κάθε κίνηση µε έναν διαρκώς αυξανόµενο ρυθµό, επιβεβαιώνουν απόλυτα την ιδιαίτερα εµφανή παρουσία του Μεγάλου Αδελφού στην σημερινή εποχή. Καθιστούν ακόµη ένα από τα πιο δημοφιλή μέσα αποθήκευσης και τήρησης των προσωπικών στοιχείων είναι επίσης, οι γνωστές σε όλους «Έξυπνες Κάρτες» (Smart Cards), που πρόκειται να εκδοθούν, θ' αποθηκεύουν χρήσιμες πληροφορίες των πολιτών και των επιχειρήσεων, όπως τα στοιχεία του ασφαλιστικού, του ιατρικού και του φορολογικού μητρώου.

Η ανάγνωση τους θα γίνεται εντελώς αυτόματα από ειδικά μηχανήματα, όπως τα ATM's των τραπεζών και θα ενημερώνεται συνέχεια. Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «Κάρτα Κοινωνικής Ασφάλισης», που περιέχει όλα τ' ατομικά στοιχεία του ασφαλισμένου και έναν ειδικό αριθμό μητρώου κοινωνικής ασφάλισης (ΑΜΚΑ) σε τρεις διαφορετικές μορφές, χαραγμένο, με Bar Code και OCR για οπτική αναγνώριση. Η κάρτα αυτή εκτιμάται ότι θα συμβάλλει τα μέγιστα στην καλύτερη και την ταχύτερη εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων στην περίπτωση του απολογισμού των ενσήμων, των επιδομάτων ασθενείας και ανεργίας, της συνταξιοδότησης, της οικογενειακής κατάστασης και των περιπτώσεων υγείας στο εξωτερικό.

Αν λοιπόν όλ' αυτά τα στοιχεία, που είναι ήδη διασκορπισµένα σ' όλους αυτούς τους Η/Υ συγκεντρωθούν, παρέχουν σίγουρα την δυνατότητα στον οποιοδήποτε να ελέγχει όλες τις φάσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας στον Πλανήτη και να προσφέρει όλες τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την περαιτέρω επέκταση της τεχνολογίας, ώστε να γίνει πιο εύκολη η πρόσβαση στον δημόσιο τομέα, να περιοριστούν οι αλόγιστες δαπάνες, να επιταχυνθούν οι χρονοβόρες διαδικασίες και να διεξαχθούν στο μέλλον τα δημοψηφίσματα για τα πιο καίρια θέματα και η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη κάποιου κυβερνώντος κόµµατος, που απαιτούν απόλυτη υπευθυνότητα και άµεση επαγρύπνηση. Προκύπτουν όμως εύλογα κάποια ερωτήµατα, που αναζητούν εύστοχες απαντήσεις, καθώς οτιδήποτε αναφέρεται ή δηµοσιεύεται σήµερα στο Διαδίκτυο βρίσκεται σε κοινή θέα και χρήση και είναι σαφές, ότι όλα όσα αναφέρονται στα στάδια της εξέλιξης μιας ήδη διαμορφωμένης κοινωνικής πραγματικότητας, διεγείρουν πολλούς φόβους, μεγάλες αγωνίες και έντονους προβληματισμούς για τον καινούργιο κόσμο, που γεννιέται μέσα από την ψηφιακή εποχή και βιώνεται μια μεταβατική πορεία προς την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα όμως είναι, ότι ενώ η διαδικασία της μετάβασης έχει ήδη ξεκινήσει επιδεικνύοντας σε πολλούς τομείς απλά δείγματα γραφής, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της γης την βιώνει ταυτόχρονα σαν ένα εξελικτικό στάδιο της υφιστάμενης κατάστασης και όχι στην αληθινή της διάσταση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αδυναμία της κατανόησης των συντελούμενων αλλαγών, σαν ένα μέρος του συνολικού πλαισίου και την αδυναμία της ανάληψης των προσπαθειών αντιμετώπισης όλων των συνεπειών, στο όνομα της αποσπασματικής αυτής θεώρησης, που καταλήγει συχνά σε περίεργα συμπεράσματα και σε κάθε περίπτωση δεν καταφέρνουν να προβληματίσουν και ν' αφυπνίσουν την κοινή γνώμη, καθώς αναδεικνύεται σαν βασικό μεθοδολογικό εργαλείο της κοινωνικής ανάλυσης, ο φόβος και η ημιμάθεια.

Το κύριο ωστόσο χαρακτηριστικό της ψηφιακής εποχής είναι, ότι οι ανθρώπινες ομάδες έχουν άμεση πρόσβαση σ' ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και η νέα γενιά, που είναι καλύτερα πληροφορημένη από το παρελθόν έχει πλέον ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, που πριν από χρόνια ήταν ένας ανέφικτος στόχος και μια απραγματοποίητη επιθυμία. Αλλά η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, οι επαγγελματικές και οι εμπορικές συναλλαγές και οι επιστημονικές συνεργασίες, έσπασαν όλα τα δεσμά και σημάδεψαν την ανθρώπινη ιστορία. Οι νέες τεχνικές, που συνεχώς αναπτύσσονται έδωσαν ουσιαστικά την δυνατότητα της πρόσβασης σ' ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών, αλλά ανέδειξαν ένα πιο δυναμικό επικοινωνιακό περιβάλλον, που ο καθένας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Η ανθρώπινη επικοινωνία απέκτησε έτσι καινούργιο περιεχόμενο και ανατράπηκαν όλοι οι χρονικοί και οι γεωγραφικοί περιορισμοί, που ήταν η κυριότερη αιτία της απομόνωσης.

Σ' ένα τέτοιο πλαίσιο οι όροι επικοινωνία, ανθρώπινη επαφή και δημιουργία τείνουν να έχουν κάποια λογική ισχύ, καθώς η ζωή φαίνεται ν' αλλάζει πραγματικά και όλες οι συνήθειες, οι κανόνες και οι συμπεριφορές, που άλλοτε ήταν αδιαπραγμάτευτες, αποτελούν έναν κόσμο ασαφή και απροσδιόριστο, καθώς η επαφή με την ψηφιακή εποχή δεν θα είναι αναίμακτη. Η υποψία ότι κάποιος άγνωστος στην άλλη πλευρά του πλανήτη, μπορεί πολύ εύκολα να υποκλέψει τον αριθμό της πιστωτικής κάρτας και να την χρεώσει με υπέρογκα χρηματικά ποσά κατά την διάρκεια κάποιας συναλλαγής, υποδεικνύει τους κινδύνους και τις παγίδες που παραμονεύουν στην ψηφιακή εποχή. Η αλματώδης όμως ανάπτυξη του παγκόσμιου ιστού και οι τεράστιες δυνατότητες του, δημιούργησαν τις πιο ουσιαστικές προϋποθέσεις παραβίασης του προσωπικού απορρήτου και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών και διαπιστώθηκε σ' όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες, ότι οι υπάρχουσες γενικές διατάξεις για την προστασία του ατόμου από την κακόβουλη χρήση του διαδικτύου, δεν επαρκούν και απαιτούνται κάποιες ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις, καθώς οι κίνδυνοι που παραμονεύουν στην ιδιωτική ζωή, από την ανεξέλεγκτη συγκέντρωση και επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, είναι διαφορετικού μεγέθους και ποιότητας απ' τις συνηθισμένες προσβολές της ανθρώπινης προσωπικότητας.

Ο πολίτης αποφασίζει έτσι πιο εύκολα, την συμμετοχή του σ' ένα πολιτικό κόμμα ή μια συνδικαλιστική οργάνωση, όταν γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να φακελωθεί και όλες οι σχετικές πληροφορίες, όπως η φυλή, η θρησκεία, το χρώμα, το ποινικό μητρώο και η κατάσταση της υγείας, θα πρέπει να προστατεύονται και να υπάρχει ένα κατάλληλο νομικό πλαίσιο, που θα συγκεντρώνει και θα καταχωρεί όλες αυτές τις ευαίσθητες πληροφορίες, μόνο εκεί που χρειάζονται.

Όταν όμως μια Δημόσια Αρχή ή μια εταιρεία μεταφέρει τα προσωπικά δεδομένα ενός ατόμου σε μια άλλη ισχύει απαραίτητα η «Αρχή της Διαφάνειας» και χρειάζεται να υπάρχει προηγούμενη συμφωνία. Ο τρόπος που χρησιμοποιείται η αρχή δεν πρέπει να είναι άκαμπτος και ανελαστικός και είναι σαφές, ότι αν οι προσωπικές πληροφορίες γίνουν αντικείμενο οικειοποίησης και σφετερισμού, πρέπει να εξασφαλιστούν όλες οι απαραίτητες διοικητικές και νομικές εγγυήσεις. Όταν έτσι τα αρχεία με τους αριθμούς του φορολογικού μητρώου (ΑΦΜ) και της ασφάλισης χρησιμοποιηθούν για τον εντοπισμό των ατόμων, που λαμβάνουν παράνομα επιδόματα ανεργίας ή κοινωνικής πρόνοιας, πρέπει το σύστημα να μπορεί να διορθώνει τα τυχόν λάθη και ν' αποζημιώνει ανάλογα όσους υπέστησαν βλάβη από λανθασμένη ενέργεια ή παράνομη χρήση των προσωπικών τους δεδομένων.

Ενίοτε, όταν μια τράπεζα υποχρεούται από τον νόμο ν' αποστείλει διάφορες οικονομικής φύσεως πληροφορίες στην Εφορία, η αρχή της διαφάνειας περιορίζεται μόνο στην απλή ενημέρωση των πολιτών και η προηγούμενη συμφωνία δεν είναι απαραίτητη για την επεξεργασία των στοιχείων σε περίπτωση απογραφής του πληθυσμού ή άλλων κοινωνικών ερευνών, που διεξάγονται από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία και μπορεί να προκύψει η ταυτοποίηση του ατόμου. Όσο λογικά και εφαρμόσιμα ακούγονται όμως όλ' αυτά, τόσο δύσκολη είναι η υλοποίηση τους στην πράξη και η μετατροπή τους σε συγκεκριμένες πολιτικές διατάξεις.

Έτσι ο νόμος Ν.2472, που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 10 ΑΠΡ. 1997 καθορίζει όλες τις προϋποθέσεις για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία των δικαιωμάτων και όλων των θεμελιωδών ελευθεριών των φυσικών προσώπων και ειδικά της ιδιωτικής ζωής και προβλέπει γι' αυτό τον σκοπό:

Τα Δεδομένα Προσωπικού Χαρακτήρα, που είναι όλες οι πληροφορίες που αφορούν ένα φυσικό πρόσωπο και δίδονται με την συγκατάθεση του ατόμου και

Τα Ευαίσθητα Δεδομένα, που αφορούν συγκεκριμένες πληροφορίες, όπως η εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, το ποινικό μητρώο, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κλπ. και η συλλογή τους ή η περαιτέρω επεξεργασία τους απαγορεύεται. Προκύπτει λοιπόν, ότι ο σεβασμός και η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου, αποτελούν την βασική επιδίωξη κάθε δημοκρατικής κοινωνίας.

Αλλά η τεράστια πρόοδος της Πληροφορικής, η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, οι νέες μορφές της διαφήμισης και των ηλεκτρονικών συναλλαγών και η μεγάλη ανάγκη της ηλεκτρονικής οργάνωσης, έχουν σαν αποτέλεσμα ν' αυξήσουν τον κίνδυνο της ταχύτατης μεταφοράς όλων των πληροφοριών στο Διαδίκτυο και για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, δεν αρκούν πλέον οι παλιές παραδοσιακές θεσμικές εγγυήσεις και χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση, καθώς ο παγκόσμιος ιστός είναι μια συναρπαστική νέα αγορά για όλους τους ανθρώπους. Προσφέρει την εύκολη πρόσβαση σε μια ευρεία γκάμα προϊόντων, υπηρεσιών και πληροφοριών και λειτουργεί σαν μια τεράστια δεξαμενή των προσωπικών δεδομένων. Κι' ενώ η ΟnLine αγορά των καταναλωτικών αγαθών ολοένα και αυξάνεται, υπάρχει ταυτόχρονα η ένδειξη ότι οι καταναλωτές διστάζουν να συμμετέχουν σ' αυτή και ανησυχούν για τον τρόπο, που χρησιμοποιούνται οι παρεχόμενες πληροφορίες. Αυτές οι ανησυχίες είναι ωστόσο πραγματικές τόσο για τους ενήλικες, όσο και για τους νέους, που καταναλώνουν πολλές ώρες μπροστά στον Η/Υ. Είναι έτσι προφανές, ότι ο καταναλωτής θα πρέπει να ενθαρρυνθεί και να διευκολυνθεί ανάλογα, καθώς αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να διαφυλάξει τα προσωπικά του δεδομένα από τις ΟnLine συναλλαγές του στο διαδίκτυο.

Αυτή η προσπάθεια βασίζεται επίσης και στην πρόσθετη πεποίθηση, ότι όσο πιο πολύ προστατεύεται το ιδιωτικό απόρρητο στο διαδίκτυο, τόσο λιγότερο προστατεύεται ο καταναλωτής και αυξάνεται η εμπιστοσύνη του στην ηλεκτρονική αγορά. «Πόσο υπαρκτός είναι όμως ο κίνδυνος ελέγχου της προσωπικής ζωής, μέσα απ' αυτή την διαδικασία; Μήπως η εικόνα του Μεγάλου Αδελφού, στο μυθιστόρημα του Όργουελ γίνεται πραγματικότητα; Μήπως έτσι απειλείται η ανθρώπινη ελευθερία; Μέχρι ποιο σηµείο επιτρέπεται η χρήση µιας πληροφορίας, που δηµοσιεύεται από αλλού; Πως µπορεί να διαφυλάξει κάποιος τα πνευµατικά του δικαιώµατα και τα προσωπικά του δεδοµένα;» Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι πολύ απλές και συγκεκριµένες και οι πολίτες βρίσκονται σε μεγάλη σύγχυση για τις πραγματικές δυνατότητες, που μπορεί να έχει η ανάπτυξη της τεχνολογίας και όλες οι μέχρι σήμερα επαναστάσεις στον τομέα αυτό, στάθηκαν αφορμή για όλους τους επίδοξους μελλοντολόγους να εκφράσουν εντυπωσιακές προβλέψεις, ν' απομονώσουν όλους τους κοινωνικούς παράγοντες, που επηρεάζουν την αφομοίωση της στην σύγχρονη εποχή, να παρουσιάσουν όλες τις δυνατές επιπτώσεις σαν βέβαιες προοπτικές και να γενικεύσουν τα συμπεράσματα από τις αρνητικές ή τις θετικές εμπειρίες.

Το κοινό έτσι βομβαρδίζεται ολοένα από τις γνώμες των δημοσιογράφων, που άλλοτε παρουσιάζουν τους Η/Υ σαν όργανα επιβολής ολοκληρωτικών λύσεων και άλλοτε εκθειάζουν τις τρομερές τους ωφέλειες στην επίλυση των ανθρώπινων προβλημάτων και την περαιτέρω βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, ώστε να μπορούν να ενημερώνονται, να προβληματίζονται και ν' αντιδρούν ανάλογα, όταν απειλείται η προσωπική τους ελευθερία. Η παρακολούθηση των εργαζοµένων την ώρα της εργασίας τους από τους εργοδότες είναι µια συνηθισµένη πρακτική, που εφαρµόζεται σε παγκόσµια κλίµακα από τις περισσότερες εταιρείες και ο θεσμός της επιχείρησης μετατρέπεται σ' ένα βασικό παράγοντα ανάπτυξης και διαμόρφωσης του χαρακτήρα των εργαζομένων, που απαιτούν τον απόλυτο σεβασμό από τον εργοδότη τους.

Πολλοί υποστηρίζουν ωστόσο ότι με τις κάμερες παρακολούθησης, επιχειρείται να καλυφθεί έτσι ένα μεγάλο κενό, που βρίσκεται στις προσωπικές σχέσεις των πολιτών, αναδεικνύεται το μέγεθος της ψυχικής φθοράς και της αγανάκτησης τους και πλήττονται ανεπανόρθωτα οι ανθρώπινες αξίες και οι δημοκρατικοί θεσμοί. Με την σκέψη όμως, ότι μια ηλεκτρονική καταγράφει όλες τις κινήσεις τους στην εργασία, στους δρόμους ή αλλού οι πολίτες νιώθουν πολύ άβολα, αλλά δεν μπορούν ν' αντιδράσουν, αισθάνονται ότι δίνουν εξετάσεις ανά πάσα στιγμή και η αμηχανία, ο εκνευρισμός και η καταπίεση είναι μερικά αρνητικά συναισθήματα, που βλάπτουν την υγεία τους και μειώνουν την διάθεση τους για δημιουργία.

Αυτό επισηµαίνει και ο καθηγητής της πληροφορικής στο πανεπιστήµιο των Αθηνών Εµµανουήλ Γιαννουδάκης: «Υπάρχουν κάποια θετικά σηµεία και το θέµα της παρακολούθησης των πολιτών, µε τεχνικά μέσα κατά την εκτέλεση των δραστηριοτήτων τους είναι µια πρακτική που, όπως συµβαίνει στις πιο πολλές περιπrώσεις, εµφανίζει τα θετικά και τ' αρνητικά αποτελέσµατα». Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν πρόσφατα, το περίφημο λευκό αερόστατο τύπου JEPPELlN, που πετούσε πάνω απ' τον αττικό ουρανό το 2004 στους Ολυµπιακούς Αγώνες στην Αθήνα και παρακολουθούσε τις δραστηριότητες των πολιτών ακόµη και στο σπίτι τους και οι υποκλοπές μιας γνωστής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας στο γραφείο του Πρωθυπουργού και σ' άλλα κυβερνητικά στελέχη.

 Ο φάκελος των υποκλοπών όμως, που έκλεισε τόσο απλά και αθόρυβα, έφερε σε µεγάλη αµηχανία τους ιστορικούς του µέλλοντος, που συναντούν µάλλον πολλές δυσκολίες στην περιγραφή, την διευκρίνηση και την καταγραφή των περαιτέρω εξελίξεων, καθώς το θέµα αποτελεί ένα αδιαµφισβήτητο γεγονός µε µεγάλη ιστορική βαρύτητα και τεράστιο ενδιαφέρον για την κοινωνία στα προσεχή χρόνια και δηµιούργησε ένα τεράστιο κενό στην πνευµατική ιδιοκτησία και την εκµετάλλευση όλων των παρεχόµενων πληροφοριών. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως, η ηλεκτρονική παρακολούθηση κρίνεται απαραίτητη, ή τουλάχιστον αποδεκτή, καθώς θα µπορούσε ν' αποδειχθεί σωτήρια στην περίπτωση κάποιου έκτακτου περιστατικού και η ανάλυση των βιοµετρικών χαρακτηριστικών του ατόμου (Φωνή, Μάτια, Χαµόγελο κλπ.), από έναν κεντρικό εξυπηρετητή (Server) θα µπορούσε να είναι αποδεκτή για την παροχή οιασδήποτε μορφής βοήθειας, ενώ αντίθετα σε άλλες είναι αδικαιολόγητη και απόλυτα κατακριτέα.

Η ηλεκτρονική παρακολούθηση µπορεί επίσης, να εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο των ατόµων, που εκπαιδεύονται σε ένα συγκεκριµένο αντικείµενο ή εξειδικεύονται στην χρήση κάποιας ειδικής συσκευής και έχει εφαρμογή στην διενέργεια διαγωνισµών για την προµήθεια υλικών, που σχετίζονται µε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μιας επιχείρησης. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να γίνει έτσι γνωστό, σε ποιες ειδικότητες μπορεί τελικά να χρησιµοποιηθεί η τεχνολογία αυτή, που θα είναι στην θέση να προσφέρει τις πολύτιµες πληροφορίες της στο κοινωνικό σύνολο.

Σχετικά με το θέμα τον Σεπτέµβριο του 1999, η «Επιτροπή Δικαιωμάτων» της Ε.Ε κατήγγειλε µε την έκθεση (Ε.Ε Α5 – 0264/2001) όλες τις δραστηριότητες των πρακτόρων παρακολούθησης των τηλεπικοινωνιών στον Ευρωπαϊκό χώρο. Η έκθεση αυτή ανακοίνωσε την ύπαρξη του συστήµατος παρακολούθησης ECHELON, που έχει την δυνατότητα να:

Παρακολουθεί τους δορυφόρους των διεθνών τηλεπικοινωνιακών εταιρειών.

Κατασκοπεύει άλλους παρόµοιους δορυφόρους και

Ελέλγει τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες, µέσω των υποθαλάσσιων αγωγών και των ηλεκτροµαγνητικών κυµάτων.

Συγκεκριμένα η επιτροπή επεσήµανε, ότι τα τηλέφωνα, τα φαξ και τα µηνύµατα µέσω του ηλεκτρονικού ταχυδροµείου (Ε – MaiI) θα παρακολουθούνται από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NSA) των ΗΠΑ, μεταφέροντας τις επιλεγµένες πληροφορίες από τον Ευρωπαϊκό χώρο στο αρχηγείο της NSA. Ιστορικά αναφέρεται ότι το ECHELON, που εδρεύει στο νότιο τµήµα της Κύπρου, υπέγραψε το 1948 µε την Αµερική, την Νέα Ζηλανδία και τον Καναδά µια παρόμοια μυστική συµφωνία, που λέγεται UKUSA (United Kingdom & United States of America). Ο βρετανός δηµοσιογράφος Duncan Campebell παρουσίασε σχετικά όλα τα στοιχεία, που είχε στην διάθεση του για το ECHELON και αποκάλυψε, ότι ο διεθνής οργανισµός International Law Enforcement Telecommunications Seminar (ILETS) ασκεί, μεγάλες πιέσεις σ' όλους τους κατασκευαστές των τηλεπικοινωνιακών συστηµάτων, έτσι ώστε οι συσκευές τους να µην αποκλείουν την καταγραφή και την αποδικωποίηση των πληροφοριών, που επεξεργάζονται στα πλαίσια της Βιοµηχανικής, της Στρατιωτικής και της Κοινωνικής κατασκοπείας.

Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι «Ο Μεγάλος Αδελφός» κυκλοφορεί συνέχεια ανάμεσα μας, στην εργασία, στους δρόμους, στις Τράπεζες, στα Σούπερ Μάρκετ και στο διαδίκτυο παρακολουθώντας κάθε κίνηση και όλες οι ψηφιακές τεχνολογίες, που εφαρµόζονται για το καλό ή το κακό των πολιτών, αποτελούν ένα θέµα τελείως υποκειµενικό ή αντικειµενικόδιαφέρει είναι, ότι µπορεί εύκολα να γίνει κτήµα, όχι µόνο των κυβερνήσεων και των εταιρειών, αλλά και του ίδιου του ανθρώπου και το πιο υποσχόµενο γνώρισµα και το πιο δηµοκρατικό στοιχείο, είναι ότι σερφάροντας στο διαδίκτυο ή συνομιλώντας με τους φίλους ή τους γνωστούς μέσω των Chat Rooms ή του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (E – Mail), που παρεμβαίνει στην διαδικασία αποστολής και λήψης των ηλεκτρονικών μηνυμάτων και ο καθένας μπορεί να έχει ελεύθερη πρόσβαση σ' αυτά, αφήνονται ίχνη, που αν συνδυασθούν, αναλυθούν και επεξεργασθούν ανάλογα, αποκρυπτογραφούν την ανθρώπινη σκέψη και αποκαλύπτουν στα βλέμματα κάποιων περίεργων διαχειριστών, όχι μόνο την ταυτότητα μας, αλλά κι' ένα πλήρες δελτίο με όλα τα προσωπικά δεδομένα, τα ετήσια εισοδήματα και τις καθημερινές συνήθειες των χρηστών.

Προσεγγίζοντας έτσι το διαδίκτυο, µε πιο διαλλακτικό πνεύµα και προσπαθώντας να γίνει η ανάλογη πρόβλεψη για την μελλοντική συμπεριφορά των συστημάτων παρακολούθησης πρέπει ο χρήστης, που προσπαθεί να εξαπατήσει τους άλλους, ν' αποµονώνεται και να εξοντώνεται ανάλογα, καθώς η ελευθερία χωρίς τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της, δεν είναι ελευθερία και το διαδίκτυο θα πρέπει να χρησιµοποιείται μόνο για το καλό της κοινωνίας και να δηµιουργεί ένα ευρύ πεδίο για διάλογο και εποικοδοµητική συζήτηση. Η οποιαδήποτε λοιπόν πρόβλεψη για το μέλλον, είθε να μην έχει σχέση με την τωρινή λογική, να είναι πιο πραγματοποιήσιμη και να συμμετέχει ενεργά στις εκάστοτε αλλαγές. ανάλογα µε την άποψη του καθενός. Αυτό που

Ι. ΜΠΕΝΟΣ, 27 ΙΟΥΝ. 2009

ΠΗΓΗ: http://www.apodimos.com/arthra/09/Sept/O_MEGALOS_ADELFOS/index.html

Η «Θεολογία» σε νέα πορεία

Ανοιγμα στη κοινωνία επιχειρεί το επιστημονικό περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος, με νέο Διευθυντή τον Δρα Θεολογίας Σταύρο Γιαγκάζογλου, Σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

Του Χάρη Ανδρεόπουλου *

Ανανεωμένο ποιοτικά, με εμφανή το στόχο για το άνοιγμά του στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα και τη κοινωνία, καθώς, επίσης, και βελτιωμένο αισθητικά, κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού «Θεολογία», στο νέο του ξεκίνημα, υπό την διεύθυνση του Συμβούλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Δρα Θεολογίας, Σταύρου Γιαγκάζογλου.  

O κ. Γιαγκάζογλου διαδέχθηκε στη θέση του Διευθυντού Συντάξεως του επιστημονικού περιοδικού της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον αποχωρήσαντα, μετά από πολυετή (26ετή) θητεία στη θέση αυτή, ομότιμο καθηγητή του πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ευαγ. Θεοδώρου, επιχειρώντας να χαράξει μια νέα πορεία που να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις των καιρών για ένα περιοδικό το οποίο χωρίς να αποβάλει τον ακαδημαϊκό του χαρακτήρα μπορεί να γίνει  πιο δυναμικό, αισθητικά πιο ελκυστικό και, κυρίως, πιο ενδιαφέρον για περισσοτέρους ανθρώπους. Να συνεχίσει να απευθύνεται, ως επιστημονική επετηρίδα, στους εξειδικευμένους επιστήμονες και ερευνητές, αλλά, εφεξής, να είναι προσιτό και στο χώρο πέραν των ειδικών, κυρίως, δε να διακονεί και να υποστηρίζει θεολογικά και ποιμαντικά το έργο της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο. Νομίζουμε ότι το πρώτο δείγμα αυτής της προσπάθειας, έτσι όπως σαρκώνεται στο νέο τεύχος της νέας πορείας είναι πολύ ελπιδοφόρο.

Η «Θεολογία» θα κυκλοφορεί σε τέσσερα (αντί των δύο μέχρι πρότινος) τεύχη ανά έτος. Από αυτά τα δύο θα είναι ποικίλης θεολογικής ύλης και τα άλλα δύο θα αναφέρονται σε συγκεκριμένα κάθε φορά θεολογικά αφιερώματα, ενδιαφέροντα και προσβάσιμα και από τον μέσο αναγνώστη. Σε κάθε τεύχος πέραν του αφιερώματος είναι δυνατόν να δημοσιεύονται ακόμη: στη στήλη «Ιδιόμελα», ορισμένες ανεξάρτητες θεματικά θεολογικές μελέτες ή δοκίμια. Στη στήλη «Θεολογικά Χρονικά», αναφορά σε σημαντικά γεγονότα από τον διορθόδοξο και διαχριστανικό κόσμο, όπως συνοδικές συνδιασκέψεις, συνέδρια, επίσημοι διαχροστιανικοί διάλογοι, κ.α. Στη στήλη «Περιοδικά Ανάλεκτα» σύντομη επισκόπηση των ελληνικών και ξένων θεολογικών περιοδικών, στη στήλη «Βιβλιοστάσιον», βιβλιοκριτικά δοκίμια και παρουσιάσεις θεολογικών μονογραφιών, βιβλίων και λοιπών εκδόσεων. Τέλος, στη στήλη «Αναλόγιον», ενημερωτικό δελτίο πρόσφατων θεολογικών εκδόσεων.    

.                        
Η Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού θα είναι πολυμελής, θα έχει ενιαύσια θητεία και θα απαρτίζεται από καθηγητές των Θεολογικών Σχολών Αθηνών (σ' αυτή τη σύνθεση της Σ.Ε. συμμετέχουν οι ομότιμοι και εν ενεργεία καθηγητές κ.κ. Γ. Γαλίτης, Βλ. Φειδάς, Χρ. Βούλγαρης, Κων. Δεληκωνσταντής) και Θεσσαλονίκης (Ανέστης Κεσελόπουλος και Θεοδ. Γιάγκου) ανά επιστημονικό κλάδο, με τη συμμετοχή ενός Μητροπολίτη της Εκκλησίας της Ελλάδος κατόχου διδακτορικού τίτλου (Συμεών, Νέας Σμύρνης). Ακόμη το περιοδικό «Θεολογία» μπορεί να διοργανώνει θεολογικά συνέδρια, ημερίδες, εργαστήρια, τράπεζες λόγου και άλλες δράσεις με σκοπό τη μελέτη, τον διάλογο, τη διαβούλευση ή την προετοιμασία θεολογικών και ποιμαντικών συναντήσεων ή γεγονότων. Tα πρακτικά ή κείμενα από τις εκδηλώσεις μπορεί να δημοσιεύονται στις σελίδες του ή να αποτελούν ξεχωριστές εκδόσεις. Ακόμη ορισμένα από τα κείμενα που ήδη έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό ή άλλα κείμενα ευρύτερου θεολογικού ενδιαφέροντος, τα κείμενα των θεολογικών διαλόγων που διεξάγει η Ορθόδοξη Εκκλησία, πρακτικά συνεδρίων, σεμιναρίων, ημερίδων και εργαστηρίων μπορεί να δημοσιεύονται σε μια ειδική σειρά θεολογικών δοκιμίων και εκδόσεων ως Ανάλεκτα του περιοδικού «Θεολογία».

Σύντομα, θα δημιουργηθεί ιστοσελίδα του περιοδικού, όπου θα αναπτυχθεί τράπεζα δεδομένων με τα παλαιά τεύχη, θα φιλοξενούνται περιλήψεις ή ενδεικτικά κείμενα του περιοδικού  και θα παρέχονται πληροφορίες για θεολογικά γεγονότα και εκδηλώσεις που συμβαίνουν στην Εκκλησία της Ελλάδος και στην Ορθοδοξία ανά την οικουμένη.

ΣΤΟΧΟΣ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Στο προλογικό του σημείωμα ο Σταύρος Γιαγκάζογλου τονίζει ότι για την αναδιοργάνωση του περιοδικού η μέριμνα για το ουσιαστικό περιεχόμενο της προσφερόμενης ύλης θα είναι διαρκής και ακατοπόνητη, για να γίνει η «Θεολογία» σύγχρονο, ενδιαφέρον και παρεμβατικό στον ακαδημαϊκό, επιστημονικό και, γενικότερα, στον χώρο του πνεύματος περιοδικό. Κι' αν κρίνουμε  απ΄ τα περιεχόμενα του νέου τεύχους, φαίνεται ότι η προσδοκία αυτή αρχίζει νωρίς να γίνεται πράξη, καθώς στο τεύχος της νέας πορείας φιλοξενούνται θαυμάσια κείμενα από εξαιρετικούς ιεράρχες, διακεκριμένους κληρικούς, από μάχιμους θεολόγους, αλλά και πανεπιστημιακούς. Ετσι, π.χ. ο αναγνώστης μπορεί να απολαύσει κείμενα, όπως του μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου για «Τα εκατόν πεντήκοντα κεφάλαια του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά», του Σταύρου Γιαγκάζογλου («Ο ανθρωπισμός της ερήμου» – μια εξαιρετική μελέτη για τον πολιτισμό της ερήμου, ως φαινόμενο του μοναχισμού, με στοιχεία από την ασκητική και νηπτική γραμματεία προερχόμενα από τη μοναστική παράδοση), του αρχιμ. Ιωάννου Καραμούζη («Ποιμαντική ανάγνωση της Ακολουθίας του Οσίου Μάρκου του Κωφού»), του καθηγητού Λαογραφίας του Δημοκριτείου παν/μιου Θράκης, Μανώλη Βαρβούνη («Προσκυνηματικές εκδρομές και ιερές αποδημίες»), του Θανάση Παπαθανασίου (της «Σύναξης») για την ιεραποστολή σε σχέση με τη θεολογία του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν («Η Εκκλησία ως αποστολή – Ένα κριτικό ξανακοίταγμα της λειτουργικής θεολογίας του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν»), κ.α.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Για τις εξελίξεις στο χώρο της θεολογικής επιστήμης (επιστημονικά συνέδρια και ημερίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό), παρέχεται πλήρης ενημέρωση μέσω της στήλης «Θεολογικά Χρονικά» (περιοδικά, νέες εκδόσεις, κλπ) της οποίας την επιμέλεια έχουν οι θεολόγοι Νικ.  Ασπρούλης, Αικατερίνη Τσαλαμπούνη (λέκτορας της Θεολογικής του ΑΠΘ και έχουσα την εξαιρετική ιστοσελίδα των Βιβλικών Σπουδών: http://biblicalstudiesblog.blogspot.com ), Bασ. Τζέρπος, Dragica Tandic και οι π. Φίλιππος Ζυμάρης και Δημήτριος Μπαθρέλλος. Στο παρόν τεύχος δημοσιεύονται και άρθρα των καθηγητών κ.κ. Ιωαν. Καραβιδόπουλου και Μάριος Μπέγζου in memoriam  για τον αείμνηστο καθηγητή Σάββα Αγουρίδη. Τέλος, στις στήλες «Βιβλιοστάσιον» και «Αναλόγιον» παρουσιάζονται όλες οι θεολογικές εκδόσεις των τελευταιών ετών.  Στo επόμενο τεύχος του περιοδικού θα δημοσιευθεί αφιέρωμα με θέμα: «Ο συνοδικός θεσμός». 

* Σημειώνεται ότι η ετήσια συνδρομή της «Θεολογίας» είναι για το εσωτερικό 40 ευρώ και 70 για το εξωτερικό. Οι φοιτητές της Θεολογίας και οι Θεολόγοι εκπαιδευτικοί καταβάλλουν το ήμισυ της ετήσιας συνδρομής. Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα τηλ. 210 – 7273313 και στο e-mail: theologia@ecclesia.gr

Ο νέος διευθυντής της «Θεολογίας», Δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου γεννήθηκε στη Δράμα το 1962 και το 1984 έλαβε το πτυχίο του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ. Σπούδασε επίσης οικουμενική θεολογία στη Γενεύη (Institut Oecuménique de Bossey), μεσαιωνική θεολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Fribourg στην Ελβετία (1985-1988).Το 1988 διορίσθηκε καθηγητής θεολόγος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενώ το 1995 αναγορεύθηκε διδάκτωρ θεολογίας του ΑΠΘ με ειδίκευση στο συστηματικό κλάδο. Έλαβε μέρος ως προσκεκλημένος ομιλητής σε διάφορα συνέδρια, σεμινάρια και διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δίδαξε σειρά μαθημάτων στα Π.Ε.Κ. και με ανάθεση στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. Σύμβουλος του Π.Ι. σε θέση ειδικότητας Θεολόγου εξελέγη το Νοέμβριο του 2002 και ανέλαβε καθήκοντα τον Απρίλιο του 2003. 

Ως Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου πραγματοποίησε εισηγήσεις σε ενημερωτικές συναντήσεις με Σχολικούς Συμβούλους και καθηγητές θεολόγους της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για θέματα της ειδικότητας και των προγραμμάτων του Π.Ι. σε διάφορες πόλεις. Με πρωτοβουλία του πραγματοποιήθηκε συνάντηση της επιτροπής παιδείας των εν Ελλάδι Ρωμαιοκαθολικών και του τομέα θεολόγων του Π.Ι.. που συζήτησε ζητήματα που αφορούν τα σχολικά εγχειρίδια του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία των Ρωμαιοκαθολικών στην Ελλάδα.

Εποπτεύει τη συγγραφή των νέων εγχειριδίων του μαθήματος των Θρησκευτικών για τον μαθητή και τον καθηγητή καθώς και τα συνακόλουθα λογισμικά. Συμμετέχει στην καινοτόμο δράση του Π.Ι. για την διάχυση και επέκταση της Ευέλικτης Ζώνης διαθεματικών προσεγγίσεων στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με ευθύνη για την εξέλιξη και διεξαγωγή της στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Σε συνεργασία με την αρμόδια επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων για την Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας, συμμετείχε εκ μέρους του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου στην οργανωτική επιτροπή προετοιμασίας και διεξαγωγής του διεθνούς συνεδρίου με θέμα: «Ορθοδοξία και Παιδεία. Τα Θρησκευτικά ως μάθημα ταυτότητας και πολιτισμού», που πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας στο Βόλο τον Μάιο του 2004.

Μετέφρασε από τα γαλλικά μελέτες και βιβλία, δημοσίευσε πάνω από σαράντα άρθρα και μελέτες στην ελληνική, γαλλική, αγγλική και σερβική γλώσσα και συνέγραψε, μεταξύ άλλων: Προλεγόμενα στη θεολογία των ακτίστων ενεργειών, εκδ. Τέρτιος, Κατερίνη 1992 – Κοινωνία Θεώσεως. Η σύνθεση Χριστολογίας και Πνευματολογίας στο έργο του αγίου Γρηγορίου Παλαμά (διδακτορική διατριβή), Αθήνα 2001 – Ελληνισμός και Χριστιανισμός κατά τον τρίτο αιώνα, ερευνητικό πρόγραμμα της Ακαδημίας Αθηνών, Θεσσαλονίκη 1996 – Το περί Εκκλησίας δόγμα της Ορθοδοξίας, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Πάτρα 2004 – Το ορθόδοξο ήθος, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Πάτρα 2004.

Εχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρων για το θρησκευτικό μάθημα. Προσφάτως δημοσιεύθηκε και στο «amen.gr», το υπό τον τίτλο «Τα θρησκευτικά και το ζήτημα της Απαλλαγής – Δυνατότητες και προϋποθέσεις για μία εναλλακτική προσέγγιση του θρησκευτικού μαθήματος» άρθρο του (αρχική δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό «Εκπαιδευτική Κιβωτός» της Δ/νσης Β/'θμιας Εκπαίδευσης Ν. Λάρισας, τ. 4, Ιουνίου 2009): http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=250

Με τον Σταύρο Γιαγκάζογλου έχουμε συναντηθεί σε συνέδρια και ημερίδες στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ι. Μ. Δημητριάδος, έχουμε συνομιλήσει αρκετές φορές στο εκκλησιαστικό ραδιόφωνο της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM), για διάφορα θέματα που έχουν την αναφορά τους στη θεολογική και παιδαγωγική επιστήμη, και,  κυρίως, για το περιεχόμενο και τον χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, ιδίως μετά τις γνωστές περιπέτειες που πέρασε το μάθημα εξ αιτίας της έκδοσης το περυσινό καλοκαίρι (2008) των γνωστών εγκυκλίων περί απαλλαγών.

Πρόκειται, όπως τεκμαίρεται και από το πλούσιο βιογραφικό του σημείωμα για εξαίρετο επιστήμονα, για συνάδελφο που αγαπά και πονά το θρησκευτικό μάθημα και, ειδικά από το περασμένο καλοκαίρι, "οργώνει" την Ελλάδα προκειμένου να συμμετάσχει σε συνέδρια και ημερίδες για την ανάδειξη της γνωσιακής και παιδαγωγικής του αξίας και την αναγκαιότητα να παραμείνει στο ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου ως υποχρεωτικό.

Του ευχόμαστε από καρδιάς ο Θεός να τον δυναμώνει για να υπηρετεί με το ίδιο μεράκι και όρεξη και την Εκκλησία μας (ως νέος διευθυντής του περιοδικού "Θεολογία"), και την Παιδεία μας (από τη θέση του Συμβούλου Θεολόγων στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο).

*Σημείωση: Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), M.Th. Iστορικής Θεολογίας, συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» ν. Λάρισας, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «amen.gr»,  και καθηγητής Β/'θμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσιο και Λύκειο Αρμενίου ν. Λάρισας).

ΠΗΓΗ:  Amen.gr, Τελευταία Ενημέρωση: Sep 15, 2009,

Φθινοπωρινό Πρελούδιο

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Κουλουριασμένος αίλουρος

παραφυλάω

Ενέδρα έστησα στο στίχο

στην άκρη των ματιών της

Μακρύ το ταξίδι από την πηγή

στην θάλασσα

Η καρδιά μου είναι η θάλασσα

Στο μονοπάτι της έμπνευσης

παραμονεύω

Για στίχους διερχόμενους, περαστικούς

Για στίχους ξεχασμένους

Μακριά από το κοπάδι του ποιήματος

Για στίχους αφελείς ή καχύποπτους

Μπουκέτο να φτιάξω

Το ποίημα θα χαρίσω στα μάτια της

Θαμπός ο δρόμος μέχρι τα μάτια της

Με καταχνιά και σύννεφα

Ψάχνω το στίχο που θα τα κάνει

χαρούμενα

Όμως ο χρόνος κυλάει

Στα δάχτυλα γλιστράει ανάμεσα

Και ο στίχος υδράργυρος,

ξεφεύγει

Σε δυο μέρες μπαίνει

φθινόπωρο

Το φθινόπωρο τα φύλλα

είναι κίτρινα

Το φθινόπωρο τα σύννεφα

είναι μαύρα

Το φθινόπωρο βρέχει

Έρωτας είναι η βροχή

Έρωτας είναι και ο στίχος

Γι' αυτό υπάρχουν οι ποιητές

Για να ψάχνουν στίχους

στα μάτια της

Γι' αυτό υπάρχει το φθινόπωρο

Για να γεμίζουν με βροχή

τα μάτια της

Για αυτό υπάρχω εγώ

Για να μαζεύω τους στίχους που πέφτουν

από τα μάτια της

Για να τρυγάω τον έρωτα που αναβλύζει

στα μάτια της

                                        29 Αυγούστου 2009,   Γιάννης Ποταμιάνος

Πανουργία… (ανοιχτή επιστολή)

Του παπα Ηλία Υφαντή

Προς τους αξιότιμους κ. κ.

Κώστα Καραμανλή, Πρωθυπουργό. Και

Γιώργο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ

Τώρα, παραμονές των εκλογών, ακούμε πως οι αρχηγοί των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων θα παρουσιαστούν ενώπιον του λαού, πέραν της κοινής, και σε κάποια, λέει, ξεχωριστή απ' τους υπόλοιπους αρχηγούς τηλεμαχία.

Και αναρωτιόμαστε: Δεν καταλαβαίνετε πως αυτό είναι αντιδημοκρατικό και ανήθικο; Και ασέβεια απέναντι στους αρχηγούς των άλλων πολιτικών κομμάτων! Αλλά και απέναντι στη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Στον οποίο, όχι μόνο δεν θα αποδείξετε ποιος από σας είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός, αλλά πανηγυρικά ότι και οι δυο είστε ακατάλληλοι…

Γιατί, αξιότιμοι κύριοι, με ανθρώπους, που έχουν αμβλυμμένο το ηθικό τους αισθητήριο, ούτε πολιτική μπορεί να υπάρξει ούτε δημοκρατία. Και ούτε βέβαια κανενός είδους δικαιοσύνη.

Χωρίς την οποία (δικαιοσύνη)-για να θυμηθούμε λίγο και τον Πλάτωνα-«κάθε επιστήμη»-και ασφαλώς και η πολιτική-από σοφία, που πρέπει να είναι, καταντάει πανουργία. Όπως ήταν σε μεγάλο βαθμό η μεταπολεμική ελληνική πολιτική. Που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ακόμη πανουργότερη.

Και μέσα στα πλαίσια της πανουργότατης αυτής πολιτικής εντάσσεται και η ξεχωριστή αυτή από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς καταφανώς ανήθικη τηλεμαχία σας…

                                           Με τιμή

                                 Παπα-Ηλίας Υφαντής

Υ.Γ. Χρόνια πολλά στους Σταύρους και τις Σταυρούλες. Κι ας είναι και νηστίσιμοι! Σαν την πολιτική του δικομματισμού μας…

          Παπα-Ηλίας, 14-09-09

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com  

Και όμως ο Γαβράς έκανε λάθος

Αναδημοσίευση από το antinews *    

Και όμως ο Κώστας Γαβράς έκανε λάθος. Η περιβόητη σκηνή που κόπηκε από το φιλμάκι του δείχνει κάποια μαυροντυμένα ανθρωπάκια να γκρεμίζουν το άγαλμα της Αθηνάς από το δυτικό αέτωμα της εισόδου του Παρθενώνα γύρω στο 500 μχ. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι τα μαυροντυμένα ανθρωπάκια είναι «ρασοφόροι ζηλωτές».

Να όμως που ατύχησε, διότι διασώζεται γραφική απεικόνιση του Παρθενώνα από το ζωγράφο Ζακ Κάρρευ (J. Carrey) από το 1674 κατά παραγγελία του τότε Γάλλου πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη De Nointel. Το σχέδιο εμφανίζει το άγαλμα της Αθηνάς στη θέση του και το αέτωμα σχεδόν ακέραιο. Άλλωστε ολόκληρος ο Παρθενώνας διατηρείτο ακέραιος τότε και ο Γάλλος πρέσβης τον περιέγραψε ως «θαύμα θαυμάτων».  Δεκατρία χρόνια αργότερα τον κατέστρεψε ο Μοροζίνι

Διαβάζουμε στο

http://users.thess.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/parthenonas/D.ae/d.ae.htm

Το δυτικό αέτωμα σωζόταν σχεδόν ακέραιο μέχρι το 1674, χρονολογία που το σχεδίασε ο J. Carrey. Μετά την έκρηξη της οβίδας του Μοροζίνι και μέχρι την αρπαγή των γλυπτών από τον Έλγιν αρκετά αγάλματα κομματιάστηκαν. Ο Έλγιν αφαίρεσε τα περισσότερα αγάλματα και άφησε το σύμπλεγμα του Κέκροπα με την Πάνδροσο και την Καλλιρρόη. Ο Ιλισός, δύο κομμάτια από δύο γυναικείες μορφές και κάποια θραύσματα από τα πρόσωπα των αλόγων είχαν ήδη πέσει και βρέθηκαν αργότερα κατά τη διάρκεια των ανασκαφών.

Το σχέδιο του Carrey

Υποθέτουμε ότι το αέτωμα ήταν κάπως έτσι:

Η διάταξη των σωζόμενων μορφών από τα αριστερά προς τα δεξιά είναι η εξής: Κηφισός, Κέκρωψ – Πάνδροσος, Ερμής, Αθηνά, Ποσειδών, Αθηνά, Ίρις, Αμφιτρίτη, Ωρείθυια, δύο γυναικείες μορφές, Ιλισός, Καλλιρόη.

Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ο Maxime Collignon, καθηγητής Αρχαιολογία στον Πανεπιστήμιο της Σορβόννης γράφει ότι τα σχέδια του Κάρρευ έχουν μεγάλη αξία για την αποκατάσταση των γλυπτών του Παρθενώνα.  «Ο Παρθενώνας διατηρείτο σχεδόν ακέραιος όταν ο βενετικός στρατός του Μοροζίνι και του Konigsmark πολιόρκησαν την Ακρόπολη  (1687)….» (http://www.oldandsold.com/articles11/culture-25.shtml)

Τα ίδια επιβεβαιώνει και το εγκυρότατο  JSTOR http://www.jstor.org/pss/624555

Σημειώνουμε τέλος ότι με μια απλή έρευνα στο Διαδίκτυο διαπιστώσαμε ότι ιστορικοί και Αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς τα σχέδια του Κάρρευ.

Δείτε πάλι και το φιλμάκι http://www.youtube.com/watch?v=1rFgq7MsRe8&feature=related

* ΠΗΓΗ: Τρίτη, 04 Αύγουστος 2009,  www.antinews.gr

Στήλες άλατος

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Μας κάλεσαν

οι καιροί

Και εμείς γυρίσαμε

Και παλέψαμε

Στα μονοπάτια της παλάμης

Αμφισβητήσαμε την μοίρα

Αλλά αυτοί

Στήλες άλατος μας άφησαν

Μετέωρες

Αδύναμες

Να ατενίζουμε την αδικία

του κόσμου

Όμως εμείς

το αλάτι μας σκορπάμε,

στον άνεμο

αμετανόητοι

Νοστιμίζοντας την Ιστορία

                                        12 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γεράσιμου Μοσχονά*

 

Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου. Η σουρεαλιστική εξέλιξη της κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε το ότι η εκτός ΚΚΕ Αριστερά έχει υπογράψει «μνημόνιο άρνησης» με τις ευκαιρίες που κατά καιρούς της δίνει- σχεδόν απλόχερα- η Ιστορία. Από εσωτερική κρίση σε εσωτερική κρίση και από πόλωση σε νέα πόλωση, ο ΣΥΡΙΖΑ επαλήθευσε- και υπερέβη- τα πιο «κακόβουλα» σενάρια των πιο φανατικών αντιπάλων του.

Είναι μέγα λάθος να ερμηνεύεται η κρίση ως αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης «για τις καρέκλες». Πίσω από τα διλήμματα και τις εντάσεις, βρίσκεται κάτι πολύ πιο βαθύ και θεμελιώδες: ο ετερόκλητος χαρακτήρας του χώρου και η ιδεολογική δυσπιστία όλων προς όλους. Αριστεριστές συνυπάρχουν με μεταρρυθμιστές, αντιευρωπαϊστές με ευρωπαϊστές, κινηματικοί με κρατιστές, ουτοπιστές με πραγματιστές. Πολλές τάσεις, εκπαιδευμένες στην παθολογική ιδεολογική καχυποψία, θεωρούν τη δική τους προσέγγιση ως άνευ όρων υπέρτερη κάθε άλλης. Έτσι, προφανή και ακραία λάθη εκλογικής τακτικής, όπως η τοποθέτηση του Δ. Παπαδημούλη σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, γιατί δεν θα έπρεπε να κερδίσουν πόντους «οι δεξιοί» (η ανανεωτική πτέρυγα). Από την άλλη, η εξίσου προφανής αδυναμία της ηγεσίας Τσίπρα να διαχειριστεί τις υψηλές προσδοκίες, επίσης δεν αξιολογήθηκε ποτέ, για λόγους εσωτερικού τακτικισμού. Ωστόσο, τα «όρια» της ηγεσίας Τσίπρα βρίσκονται στη βάση του σημερινού κλίματος αποσύνθεσης. Οι ίδιες αιτίες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν να θέλει να προκαλέσει την εκδίκηση της Ιστορίας, κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη με εκείνα του Ιουνίου. Τρία παραδείγματα είναι εύγλωττα.

1. Με την απουσία Αλαβάνου, πρόεδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (της πιο πολυπληθούς στην ιστορία του σχήματος), ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει, όπως ακριβώς και τον Ιούνιο (με την υποβάθμιση Παπαδημούλη), τη δράση των δικών του βουλευτών ως όπλο και επιχείρημα στην μάχη των εκλογών.

2. Τον Ιούνιο, η ετερόκλητη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου υπονόμευσε εξ υπαρχής τη δυνατότητα μιας συνεκτικής εκλογικής εκστρατείας. Σήμερα, το απίστευτο εύρημα της «συλλογικής ηγεσίας» (11 ηγέτες!), πέραν των άλλων τραγελαφικών επιπτώσεων, οδηγεί μαθηματικά στην απουσία συνεκτικής εκλογικής τακτικής.

3. Τον Ιούνιο, οι υψηλοί αντι-ευρωπαϊκοί τόνοι (δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η συνοχή της) δεν έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αντίφαση μόνο με την φιλοευρωπαϊκή βάση της ιστορικής ανανεωτικής Αριστεράς. Τον έφεραν σε αντίφαση και με τη δική του στρατηγική που απευθυνόταν προνομιακά και με ακραία εμμονή στους νέους, οι οποίοι ωστόσο αποτελούν το κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού! Και παρ΄ ότι ακόμη και σήμερα η στρατηγική του απευθύνεται προνομιακά στις νεώτερες γενιές (επίσης δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της αλλά η συνοχή της), ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί για να την υπονομεύσει, υποβαθμίζοντας τον ρόλο του Τσίπρα, ο οποίος, παρά τις ανεπάρκειές του, διατηρεί τουλάχιστον το ηλικιακό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τις ηγεσίες των άλλων κομμάτων.

Εάν οι τρόποι και οι ρόλοι διαφέρουν σε σχέση με τον Ιούνιο, η ουσία παραμένει η ίδια. Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου. Είναι χαρακτηριστικό το ότι οι «ανανεωτές» συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι «όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά» (δηλαδή, ψηφίστε μας, αλλά, προς δόξαν του κοινού νου, μπορεί να φτιάξουμε άλλο κόμμα!). O ΣΥΡΙΖΑ είναι εκφραστής ενός χώρου με μεγάλη διάρκεια και ιστορικό βάθος. Επιπλέον, η ιστορική κρίση των μεγάλων κομμάτων, και στη χώρα μας και στην Ευρώπη, μεσοπρόθεσμα ευνοεί τις αντιπολιτεύσεις κάθε είδους, συστημικές και αντισυστημικές. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η επιβίωση του χώρου που με τον έναν ή άλλον τρόπο θα επιτευχθεί (όσο άσχημη και να είναι η επίδοσή του στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου). Το πρόβλημα είναι ο ρόλος που επιφυλάσσει στον εαυτό του. Θα λειτουργήσει σαν «σχολείο σοσιαλισμού» (κάτι που ήταν τα σοσιαλιστικά κόμματα στον 19ο αιώνα) κάνοντας κριτική στους πάντες, δίνοντας μαθήματα «αριστεροσύνης» και περιμένοντας τη μεγάλη μέρα της ανατροπής; Ή θα λειτουργήσει σαν μοντέρνα αριστερή δύναμη κοινωνικής αλλαγής, παράγοντας καινοτόμες προγραμματικές προτάσεις, με στόχο να ωθήσει σε αριστερή κατεύθυνση την ελληνική κοινωνία; Η αριστερή στροφή του κόμματος, με πρωτεργάτη τον Αλαβάνο, έδωσε μιαν άλλη δυναμική στον χώρο. Χάθηκαν όμως τα όρια ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και στον αριστερισμό. Πλέον, ο ετερόκλητος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς μια ηγεσία ικανή να υπερβαίνει τις τυφλές στρατηγικές (και την ιδεολογική τεμπελιά) των συνιστωσών, δεν παράγει νέο πολιτικό λόγο, είτε προς την μία κατεύθυνση, την αντισυστημική, είτε προς την άλλη, τη μεταρρυθμιστική.

Το μέγεθος της αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτιμάται εκλογικά (ποσοστά που χάθηκαν ή θα χαθούν και που, ενδεχομένως, μεθαύριο, θα ξανακερδηθούν) αλλά πολιτικά. Πόσες ιστορικές ευκαιρίες δικαιούται ένας χώρος να σπαταλήσει χωρίς να διαπράξει το αμάρτημα της αρχαιοελληνικής ύβρεως;

* Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών

ΠΗΓΗ:   ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 11 Σεπτεμβρίου 2009

Η γεροντική άνοια της αριστεράς

Του Περικλή Κοροβέση

Όταν ακούω κριτικές φωνές ή ερωτηματικά από χριστιανούς που αφορούν την Αριστερά είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος. Για έναν πολύ απλό λόγο. Την ισότητα και την αδερφοσύνη, τις δυο θεμελιακές αξίες της Αριστεράς τις έχουμε πάρει από τον χριστιανισμό. Για άλλους ακόμα και η τρίτη αξία, η ελευθερία, είναι και αυτή χριστιανική, γιατί έχεις τη δυνατότητα να επαναστατήσεις εναντίον του ίδιου του δημιουργού σου, δηλαδή του Θεού. Εγώ προσωπικά είμαι άθρησκος. Και αυτό γιατί στο φτωχό μου τσερβέλο δεν χωρούν τέτοιες έννοιες. Απλά κοιτάζω στα μικρά καθημερινά προβλήματα να έχω όσο γίνεται μια ανθρώπινη στάση, που μπορεί να είναι σωστή ή λάθος. Και αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και για τα δυο.

Για μέρες τώρα παίζει το όνομά μου στα μίντια. Και αυτό με κάνει να ντρέπομαι και να νιώθω άβολα. Στην ουσία δεν είπα τίποτα. Για τις πολιτικές ευθύνες του Ενιαίου τότε Συνασπισμού της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΕΑΡ) έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά. Και είναι δουλειά των ιστορικών κάποτε να βρουν την αλήθεια και να μας την πουν. Αλλά μέχρι τότε, τα ερωτήματα τρέχουν και απαιτούν απαντήσεις. Και όταν ένας παπάς, ο πατέρας Μπέης, θέτει ένα ερώτημα για κείνη την περίοδο, εγώ σαν το ένα δέκατο τέταρτο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, το παίρνω προσωπικά και του λέω, έστω και με τη μορφή της συνέντευξης: Ναι, πατέρα Μπέη, τα ερωτήματά σου, ερωτήματά μου. Και ανακυκλώνω βασικά αυτά που έγραψε με μεγάλη προσοχή ο Γ. Βότσης, που από χρόνια είμαστε συντροφικό τρίγωνο (χάσαμε τον τρίτο, τον Λάκη Καραλή, αλλά για μας, στη μικρή μας παρέα, βρίσκεται και τραγουδάει).

Λένε να ανακαλέσω. Κανείς δεν μπορεί να ανακαλέσει αυτά που δεν είπε. Τι μου ζήτησε στην ουσία η πολιτική γραμματεία του ΣΥΝ; Να στείλω στο πυρ το εξώτερον δυο ανθρώπους που εκτιμώ την ευφυΐα της γραφής τους και το θάρρος της γνώμης τους. Εγώ όμως είμαι αλληλέγγυος μαζί τους, όπως και με κάθε άλλο δημοσιογράφο που μας ανοίγει τα μάτια. Αυτές οι γραμμές γράφονται πριν την ειδική συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που θα πω είναι πως δεν δέχομαι να κουβεντιάσω κανένα θέμα «Κοροβέση» γιατί αυτό είναι ανύπαρκτο. Αλλά ευχαρίστως θα ακούσω τις απολογίες κάποιων ηγετικών στελεχών του ΣΥΝ και θα τους θέσω ένα απλό ερώτημα: Θέλετε μια νέα Αριστερά του 21ου αιώνα για μια μη βίαιη επανάσταση που θα ανατρέψει τον μαφιόζικο καπιταλισμό του νεοφιλευθερισμού ή ζητάτε έναν διορισμό στο Δημόσιο, έστω και αν αυτό έχει τη μορφή του υπουργικού θώκου;

Οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τη νιότη μου ήταν οι Κουκουέδες. Είχαν πιστέψει βαθιά στην ελευθερία του ανθρώπου και έδιναν τη ζωή τους χωρίς ερώτημα. Αυτό βέβαια ξεκινούσε από ένα ασυνείδητο λίμπιντο που είχε μέσα του την έννοια της ελευθερίας και στην ουσία εκμηδένιζε την όποια πολιτική. Η πολιτική έχει όρια γιατί κινείται στα όρια του υπαρκτού. Η ελευθερία δεν έχει κανένα όριο και το βασίλειό της δεν είναι η αυθαιρεσία, αλλά η δημιουργία. Τα κλασικά έργα τέχνης αυτό αποδεικνύουν και αυτά θα έπρεπε να είναι οι βασικοί καθοδηγητές της Αριστεράς. Κάποιοι από μας στον ΣΥΡΙΖΑ εμπνεόμαστε από τέτοιες ιδέες και ανατρέχουμε στην πλούσια επαναστατική σκέψη του δέκατου ένατου αιώνα, που από τότε επεξεργαζόταν τα προβλήματα του εικοστού πρώτου αιώνα.

Μου λένε πως για το καλό της Αριστεράς πρέπει να κάνω μια δήλωση. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Και έτσι αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τη γεροντική άνοια της Αριστεράς. Και έτσι το θέμα κλείνει οριστικά για μένα. Η Ελλάδα καίγεται και εμείς γινόμαστε ασημαντολόγοι. Δεν είναι ντροπή μας;

ΠΗΓΗ: από perikliskorovesis στο Αυγούστου 28, 2009,

ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ-Η γεροντική άνοια της Αριστεράς 28-8-2009

http://perikliskorovesis.wordpress.com/2009/08/28/%…..2-28-8-2009/ 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγινα από το mtb.

Αναζητώντας το όντως κάλλος

του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

 

«Όλα τα ποτάμια είτε κυλούν ράθυμα είτε ορμητικά μόνο μια λαχτάρα έχουν… την θάλασσα»

Στον κόσμο που ζούμε, υπάρχει μια σιωπηρή συνωμοσία αδιάγνωστης φύσης και προέλευσης, ωστόσο όμως ηχηρά παρούσα στην ζωή μας, που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε ως μια αυτοκαταστροφική διάθεση και στάση απέναντι στην ζωή και ότι αυτή συμβολίζει και σημαίνει. Μια βαθύτερη και πτωτικά χαώδης επιθυμία στο να εξοντώνει και να εκμηδενίζει την αλήθεια και την ελπίδα των πραγμάτων και των νοημάτων.

Ο άνθρωπος μέσα στην τραγωδία της ιστορίας του στα πάθη και στους καημούς του, στην αγωνία και την απελπισία του, στο όνειρο και την προδοσία του, επιθυμεί και λαχταρά πότε η «ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Μια ομορφιά πέρα από την ανάγκη της φύσης. Πέρα και πάνω από μια ορμέφυτη αντανακλαστική ενατένιση των πραγμάτων, αλλα εκείνη την εμπειρία του κάλλους που μπορεί να σώσει μια καρδιά από την απόγνωση, να δώσει νόημα στην ύπαρξη, να φανερώσει μια άλλη πραγματικότητα και ποιότητα ζωής.

Η θρησκεία, η φιλοσοφία, η ποίηση, το θέατρο, η ζωγραφική και γενικότερα  οι τέχνες. Η κοπιώδης και δημιουργική σχέση με την γη και την καλλιέπεια της, αλλά και κάθε μορφή δημιουργίας, υπήρξαν ιστορικοί χώροι μέσα από τους οποίους ο άνθρωπος αναζήτησε ουσιαστικά και εξέφρασε τον βαθύτερο πόθο του, να ενωθεί με τον Θεό του κάλλους, να γευθεί την υπέρτατη «ηδονή» με «κάτι» ή «κάποιον» που θα ξεπερνούσε τα όρια της τραγικότητας του κόσμου του. Αναζήτησε λοιπόν την ελευθερία του προσώπου του από τα δεσμά του χρόνου και του χώρου που τον οδηγούν με τελματικό τρόπο στον θάνατο.

Η δίψα αυτή του κάλλους και της ηδονικής εμπειρίας που γεύεται ο μύστης των θρησκειών, ο δημιουργός μιας καλλιτεχνικής έκφρασης, ο άνθρωπος που γενικότερα αναζητά την ομορφιά ως σώζουσα εμπειρία, ως μεταμορφωτική δύναμη στην ζωή του, έχει ως βαθύτερη ουσία της, την αναζήτηση του Θεού, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Όχι όμως τον Θεό των θρησκευτικών ιδεολογιών και των ανθρωπόμορφων περιγραφών, των θρησκευτικών νευρώσεων και ενοχών, του νόμου και του τύπου, της εξουσίας και της αμείλικτης παγερής ανώτατης αυθεντίας που περιορίζει την θεότητα στα μέτρα και στα μεγέθη αυτού του κόσμου, «κατ` εικόνα και καθ΄ ομοίωση» των δικών μας παθών και ποικίλων αναγκών. Αλλά ενός Θεού που φανερώνεται στο κάλλος της δημιουργίας Του ,στις ποιητικές υπάρξεις που τον αναζητούν με πάθος και πόθο.

Τι άλλο πραγματικά μπορεί να σημαίνει η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση απ` την αγωνιώδη ερωτική ψηλάφηση της τελειότητας, του επέκεινα?

Ένας καλλιτέχνης δεν είναι ποτέ ολοκληρωτικά ικανοποιημένος από την τελική μορφή του έργου του, αλλά διαρκώς αναζητά τρόπους και μεθόδους νέας δημιουργίας ώστε να ξεδιψάσει την λαχτάρα του για το κάλλος, την ωραιότητα, την τελειότητα και την ομορφιά.

Συνειδητά ή ασυνείδητα η δίψα αυτή είναι δίψα του Απείρου Θεού. Του μόνου δημιουργού, Του μόνου καλλιτέχνη και ποιητή του παντός.

Η πλήξη, η θλίψη κι` αυτή η μελαγχολική οσμή στα μάτια των ανθρώπων, διαδηλώνει και ομολογεί περίτρανα ότι ο κόσμος αυτός, υποφέρει μέσα στην παραμόρφωση που επιφέρει πάνω του το κακό ως παρουσία επιλογής.

Πάνω σ` αυτή την υπαρξιακή ανάγκη δουλεύουν οι επιχειρήσεις της πλαστής ομορφιάς. Των χιλιάδων σήμερα ινστιτούτων, προγραμμάτων και μεθόδων απόκτησης του «κάλλους». Μιας ομορφιάς όμως, που είναι τραγικά ανίσχυρη να μιλήσει στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς. Μιας πλαστότητας που δεν ενώνει την ανθρωπότητα μέσα στην μεθυστική του λάμψη και εμπειρία του ωραίου, αλλά την διαιρεί, την ενοχοποιεί, την κακοποιεί και την δεσμεύει στην δουλεία των πραγμάτων της.

Η τραγικότητα όμως της σύγχρονης πραγματικότητας είναι ότι ολοένα και περισσότερο οι λεγόμενοι άνθρωποι της εκκλησίας (για μένα άνθρωποι της θρησκείας) χάνουν αυτή την αίσθηση και την αναζήτηση, παύουν να κουβαλούν μέσα τους αυτή την εμπειρία.

Οι χριστιανοί δεν είναι πλέον φορείς αυτού του μυστηριακού βιώματος. Τα μάτια τους όπως είπε και σύγχρονος διανοητής είναι ολοένα και περισσότερο σκοτεινά δηλώνοντας την απώλεια της χαράς, του φωτός, του αγίου κάλλους.

Για αυτό και δεν αγαπούν, δεν ερωτεύονται δεν δημιουργούν, δεν αγωνιούν για τίποτα παρά μονάχα για ένα, την διατήρηση και την εξασφάλιση της ατομικότητας. Της εξουσίας, της ειδωλολατρικής αντικειμενικής αγιότητας, και της θεσμικής κατοχύρωσης.

Στην εκκλησία χάθηκε το συλλογικό, το κοινοτικό, η σύναξη της αρχαιότητας που μεταμορφώθηκε σε εκκλησιαστικότητα, η σύναξη της βασιλείας του Θεού και αποκάλυψη του επέκεινα.

Στην εκκλησία, εκτός τραγικά λιγοστών εξαιρέσεων, δεν παράγουμε πλέον πολιτισμό. Πολιτισμό που θα είναι καρπός εμπειρίας και βιώματος. Η αγιογραφία, η βυζαντινή μουσική και υμνολογία, η ξυλογλυπτική, η ναοδομία, είναι μια «παραγωγή» κακέκτυπης απομιμήσεως και εμπορευματοποιήσεως, που τις περισσότερες φορές δεν εκφράζει τίποτε απολύτως, δεν λέει τίποτα στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου, που αναζητά όχι την μουσειακή διατήρηση ενός ενδόξου παρελθόντος, αλλά δύναμη ζωής, πρόταση ζωή που να νικά τον θάνατο.

Εισερχόμενοι σε` ένα ναό του 12ο -13ο αιών και σ` ένα σύγχρονο, δεν καταλαβαίνεις απλώς, αλλά αισθάνεσαι με όλο σου το είναι την έκπτωση του εκκλησιαστικού μας βιώματος. Νιώθεις ότι στον ένα χώρο υπήρξε γεύση του αιωνίου Είναι.

Αποτέλεσμα σχέσεως του φανερούμενου μυστηρίου του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά. Είναι ψηλάφησης του αγίου κάλλους σ` ένα χώρο και μια κοινότητα, που γνώρισε την ωραιότητα, την ανεκλάλητη δια ανθρωπίνων ρημάτων ομορφιά, αλλά δια της γλώσσας των συμβόλων οντολογική πραγματικότητα.

Σήμερα ο πολιτισμός των χριστιανών είναι εικονικός, σχετικός, άκαρπος και ασαφής. Δεν ανιχνεύεται στις κοινωνίες των πολιτών ως δύναμη και φύραμα μεταμορφωτικής προοπτικής. Είναι εικονικό το κάλλος του, η δύναμη του, το βίωμα του, η θεολογία του. Γι` αυτό και δεν επηρεάζουμε κανένα απολύτως τομέα της ζωής του σύγχρονου κόσμου. Επίσης δε άνθρωποι ιδιαιτέρων χαρισμάτων δεν εισέρχονται πλέον στο χώρο της εκκλησίας. Δεν εμπνέονται από αυτή. Με αποτέλεσμα έμψυχο υλικό υψηλής ποιότητας που σε άλλες μορφές εκκλησιαστικού βίου εκφραζόταν μέσα στην ορθόδοξη εκκλησία, σήμερα να βρίσκουν αλλού υπαρξιακό καταφύγιο και χώρους έκφρασης.

Η αλήθεια είναι ότι για δεκαετίες σταθήκαμε ως χριστιανικός κόσμος απέναντι από την τέχνη και τον πολιτισμό. Πολλές φορές μάλιστα στα πλαίσια ενός νευρωτικού ευσεβισμού πολεμήσαμε και γελοιοποιήσαμε τους εκφραστές της, δεν τους καταλάβαμε ή ίσως ποτέ δεν θελήσαμε να τους κατανοήσουμε. Ήρθε όμως η ώρα να αντιληφθούμε ότι η εποχή μας ίσως όσο καμιά άλλη έχει ανάγκη από το κάλλος. Την ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο. Διότι όπως είχε πει και ο Ντοστογιέφσκι «ο κόσμος θα χαθεί από ένα μεγάλο χασμουρητό». Αυτή η πλήξη και ανία, η ακηδία του ονείρου, και η απροθυμία για ασκητική απέκδυση του άσχημου και καταστροφικού είναι πλέον πραγματικότητα που παραμορφώνει την όντως φύση της ζωής.

Η θέση της εκκλησίας είναι κοντά σε όλους αυτούς οι οποίοι είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα λαχταρούν και επιζητούν το κάλλος το Άγιον που σώζει τον κόσμο. Είναι κοντά με όλους εκείνους που αναζητούν την ομορφιά, την ωραιότητα, την αγάπη που αντανακλάτε στην ζωή και τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Ας κοιτάξουμε με μάτια ιλαρότητας και αγάπης την δίψα ενός κόσμου που ποθεί την ομορφιά και την αναζητά στην εκκλησία, ως ωραιωθείσα αγάπη.

ΠΗΓΗ: http://www.antifono.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=1381:2009-09-08-20-11-02&catid=22&Itemid=205