Ψηλά ή στα ψιλά; …

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου) *

Έναν χρόνο μετά τις προηγούμενες εκλογές, θα ήταν πολύ νωρίς για να συντριβεί το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και για να ηττηθεί. Ηττήθηκε. Έχασε περίπου 1.200.000 ψήφους, τροφοδότησε κατά το μερίδιό του την αποχή και μείωσε την απόστασή του από τη Ν.Δ. στις δύο μονάδες…

Σε όλα αυτά δεν βλέπουν ήττα μόνον οι οπαδοί κι όχι οι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Σαν να μην είδε όμως την ήττα φέρθηκε και ο Παπανδρέου, αν κρίνουμε από τη δήλωσή του μετά τις εκλογές.

Χωρίς να καταδεχθεί να μας δώσει ουδεμίαν εξήγηση, γιατί ήρθησαν οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Πρωθυπουργός θα μας έσερνε σε εκλογές, ανέκρουσεν πρύμναν. Οι εκλογές ανεβλήθησαν, αλλά δεν αποκλείσθηκαν, επικρέμανται.

Τώρα, το περιβάλλον του Παπανδρέου, αλλά και οι επιτελείς του ΠΑΣΟΚ σχεδόν επαίρονται ότι «το δίλημμα έπιασε, αλλοιώς θα αντιμετωπίζαμε τη συντριβή».

Υπερηφανεύονται δηλαδή για την επιτυχία ενός εκβιασμού και μιας μπλόφας. Έτσι απλά και άνευ αισχύνης. Όμως όλα αυτά που είχαν φέρει το ΠΑΣΟΚ στο χείλος της συντριβής (δηλαδή η πολιτική του) θα επαναληφθούν και αύριο!
Τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου; θα μας απειλήσει πάλι με εκλογές για να μην πάει σε εκλογές;

Αν αθροίσουμε χάριν παιδιάς (και για να μας πιάσει θλίψη) τα ποσοστά της Αριστεράς στην περιφέρεια Αττικής (αφήνοντας για την οικονομία της συζήτησης το σύνολο των ποσοστών του κ. Δημαρά να προσμετρηθεί – όλο – στο ΠΑΣΟΚ) έχουμε και λέμε

(Δευτέρα, ώρα 3.45):

Παφίλης 14,16%

Μητρόπουλος 6,11%

Αλαβάνος 2,16%

Ψαριανός 3,96%

Διάκος 4,07%

Χάγιος 2,29% ήτοι

σύνολο 32,75%!

Ένα «μπερλινγκουερικό» ποσοστό. Που θα καθιστούσε την Αριστερά πρώτη πολιτική δύναμη στην κεντρικότερη περιφέρεια της Επικράτειας.

Αν μάλιστα κατέβαινε σε ένα κοινό μέτωπο με τη δυναμική της ενότητας κι ένα ακόμα μικρό ποσοστό απ' τα ποσοστά Δημαρά και της μη-αποχής (λόγω ακριβώς της ενωτικής δυναμικής), η Αριστερά πιθανόν να ξεπερνούσε στην Αθήνα-Αττική το 35%!

Αν συναθροίσουμε την ίδια στιγμή το ποσοστό της Ν.Δ. με του ΛΑΟΣ, δηλαδή Κικίλιας 20,69% συν Αδώνιδας 6,63% έχουμε ένα σύνολο 27,32% (που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους), ενώ το ΠΑΣΟΚ με Σγουρό 24,0% συν Δημαρά (έστω το όλον) 15,84 θα έφθανε το 39,93%.

Βεβαίως στην ιστορία (και την πραγματικότητα καθώς αποκρυσταλλώνεται από λεπτό σε λεπτό κι από ώρα σε ώρα) δεν υπάρχει «αν». Όντως. Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Για αυτό ακριβώς όμως θα μπορούσε να 'ναι ενωτική. Ο λαός τής δίνει ένα 35% στην Αττική κι αυτή τού το επιστρέφει σε κομμάτια του 10% και θρύψαλα του 3%. Διότι, βεβαίως, αυτά που χωρίζουν την Αριστερά είναι περισσότερα από εκείνα που την ενώνουν. Κι εμείς πρέπει

να μάθουμε να ζούμε με αυτό, άλλωστε με αυτό το μάθημα εκπαιδευτήκαμε (οι αριστεροί) να ζούμε από το 1968 το 1991 κι εντεύθεν.

Τι σημασία έχει αν έρχονται μαύρες μέρες; Τι σημασία έχει αν το ποσοστό που έδωσε πανελλαδικώς στην Αριστερά ο λαός (ακριβώς επειδή τη χρειάζεται) υπερβαίνει το 25%; Τι σημασία έχει αν ο δικομματισμός πέτυχε το μικρότερο ποσοστό του από τη μεταπολίτευση; Σημασία

έχει ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται τον λαό αν το κάθε κομμάτι της δεν τον έχει όλον δικόν του. Είναι μια σχέση μονογαμική. Την κατανοώ, αλλά στο μεταξύ ο δικομματισμός, το Μνημόνιο και η Διαπλοκοδιαφθορά μάς πηδάνε όλους μαζί. Κι αυτό το κατανοώ, αλλά δεν τη βρίσκω.

Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ενωθεί, θα αρκούσε να 'ναι ενωτική. Τότε το σύστημα θα την έτρεμε κι ο λαός θα έπαιρνε ανάσα. Και συνεπώς θα την ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο. 

………………………………

Όνειρα «θερινής νυκτός» θα μου πείτε ορισμένοι και απ' το ΚΚΕ και απ' τον ΣΥΝ και από τους απέχοντες και απ' όσους μια τέτοια προοπτική θα τους απελευθέρωνε απ' το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και όλες τις σχετικές εκδοχές του δικομματισμού. Σωστόν! Ο καθένας μας μπορεί να μείνει με τις παραμαγούλες του και να μην αντέχει τις παραμαγούλες του άλλου.

Μπορούμε να πίνουμε μαζί το ουζάκι μας ο σ. Παφίλης κι εγώ, ο σ. Ψαριανός και ο σ. Χάγιος, μπορεί να βλεπόμαστε με τον σ. Αλέκο, τη σ. Αλέκα και τον σ. Αλέξη, αλλά μπροστά στον λαό ο σ. Τσίπρας είναι σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, η σ. Αλέκα σταλινικό απολίθωμα, ο σ. Διάκος όχι αρκετά αριστερός, ο σ. Αλέκος αίφνης αριστεριστής, κι εγώ πολύ μαλάκας (με την καλή έννοια της λέξης, ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία)…

Θα μου πείτε ότι υπάρχουν ορισμένοι που αν η Αριστερά λειτουργήσει ως Μέτωπο θα τους ξυνίσει και θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; αυτοί που πήγαν; αυτοί που πάνε τώρα; αυτοί που θα πάνε στο μέλλον; Βλέπουμε δηλαδή το 1-2% και δεν βλέπουμε το 35% που δίνει ο λαός στην Αριστερά;

Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ακόμα «άλλη» ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, μία ανάμεσα σε άλλες 100.000! Σωστόν! Αλλοιώς διαβάζει τα αποτελέσματα ο Αλέξης, αλλοιώς η Αλέκα αλλά με τον ίδιον τρόπο θα απολύονται αυτοί που τους ψήφισαν κι όσοι δεν τους ψήφισαν…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 9.ΧΙ.2010 stathis@enet.gr  

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=221743

Ώρα μηδέν: αναζητούνται παντελόνια και Μέτωπο άλλης πολιτικής διεξόδου

Του Mantaritoubounou

Είναι αστείοι και φυσικά ακόμα επικίνδυνοι, ειδικά η ηγετική ομάδα του Pasok. Εκτός του ότι «δεν φοράνε παντελόνια» μας προκαλούν ακόμα. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί ακόμα προκαλούν και το λαό και το μέλλον της χώρας… Και δεν εννοώ μόνο τους σημερινούς εξουσιαστές. Τα ψωμιά τους είναι λίγα….

Υπ. Εσωτ.-Γιάνν. Ραγκούσης: «…Μετά τη χθεσινή εκλογική διαδικασία του πρώτου γύρου, προχωρούμε όπου αυτό είναι αναγκαίο στο δεύτερο γύρο την επόμενη Κυριακή. Για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση το πολιτικό σκέλος των εκλογών αυτών έκλεισε οριστικά χθες το βράδυ. Για μας, την εβδομάδα αυτή, υπάρχουν πλέον μόνον οι αρχές και οι αξίες του 'Καλλικράτη'…

Το σημαντικότερο είναι ότι η χώρα, όπως ακριβώς επιδιώξαμε, απομακρύνθηκε οριστικά, χάρη στη σοφή ψήφο του ελληνικού λαού, από μια δραματική περιπέτεια πολιτικής αστάθειας, στην οποία κινδύνευε να την οδηγήσει η εθνικά ανεύθυνη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης..».

Γιατί όμως δεν προκάλεσε χθες βράδυ εκλογές το Pasοk;

Γιατί θεώρησε την ψήφο του λαού σοφή;

Τι άραγε ετοιμάζει;

Τι θα κάνουμε εμείς;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα θα καταθέσω τις πρώτες μου σκέψεις κάνοντας και τις πρώτες μου εκτιμήσεις. Θα παραπέμψω βεβαίως και στοιχεία όπου το θεωρώ αναγκαίο.

Διάβασα κάπου – δεν έχει σημασία που: «…ΜΗΝΥΜΑ ΕΚΛΟΓΩΝ: Μόνο ένα είναι. Κανείς δεν πιστεύει πια στις εξαγγελείες του πολιτικού συστήματος. Η αποχή θεωρώ πώς είναι συνειδητή επιλογή. Κανείς δεν μπορεί να μας πείσει ούτε ότι υπάρχει άλλο μείγμα πολιτικής ούτε ότι το μνημόνιο ήταν ο μόνος δρόμος. Όλοι οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. Και εδώ τελειώνει η συζήτηση.

Πρέπει να τους αφαιρέσουμε κάθε εξουσιοδότηση να διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα. Είναι μέτριο, ανίκανοι και κυρίως δολοπλόκοι. Μόνο αν παραγκωνιστούν θα εμφανιστούν δυνάμεις υγιείς στο προσκήνιο. Όσο αυτοί υπάρχουν, τα έχουν όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους. Οι έντιμοι ποτέ δεν θα επιπλεύσουν, όσο στην επιφάνεια υπάρχουν αυτά τα βδελύγματα …»

Πολλαπλό το χθεσινό μήνυμα

Α) Η ενεργητική άρνηση των ψηφοφόρων είναι πραγματικός άτυπος νικητής των εκλογών: Το άθροισμα της ενεργητικής αποχής και του πραγματικού ποσοστού των άκυρων-λευκών επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ακουμπά στο σύνολο της χώρας το 50%.  Με τη στάση του αυτή  ο λαός έδειξε την αντισυστημική του κατεύθυνση, αλλά έδειξε ακόμα δυο  χαρτιά του.

Πρώτον ότι δεν εμπιστεύεται τα υπάρχοντα κώματα ως έχουν για να ηγηθούν να βγει ο ίδιος και η χώρα από την πολύπλευρη κρίση και επίθεση και αυτό απευθύνεται πρώτιστα στα κόμματα της αριστεράς που λειτουργούν σεχταριστικά ή ρεφορμιστικά και συχνά κοσμοπολίτικα. Σε δεύτερο φόντο απευθύνεται και στις δήθεν «πατριωτικές» δυνάμεις αφού αυτές δεν κατανοούν την δομική και καπιταλιστική όψη της κρίσης και επομένως δεν έχουν ολιστική αντίληψη για το πώς θα βγούμε απ’ αυτή.

Δεύτερον έδειξε την αδυναμία του μπροστά στον ενδεχόμενο φόβο για πλήρη αποσταθεροποίηση μέσω νέων εκλογών και προτίμησε να μη συμμετάσχει άμεσα στην κατρακύλα των ποσοστών του δικομματισμού και του Pasok σε τέτοιο σημείο που η πτώση του να είναι βαρύγδουπη. Βλέπει πολύ καθαρά πως το αναγκαίο μέτωπο ακόμα δεν έχει δημιουργηθεί παρά τις από τα κάτω προσπάθειες ένθεν κακείθεν…

Γι’ αυτό και καταδίκασε το δήθεν Μέτωπο «Αλαβάνου», ενός ανθρώπου που οφείλει να αποσυρθεί και να αφήσει τις κοινωνικές δυνάμεις να βγουν στο προσκήνιο. Η νεολαία που περίμενε να τον στηρίξει δεν συμμετείχε στα έγκυρα ψηφοδέλτια. Αναζητά μορφές άμεσης δημοκρατίας και όχι παιχνίδια μηχανισμών από τα πάνω (μαζί με την ΚΟΕ…)

Β) Τα δυο κόμματα του δικομματισμού κατρακύλησαν κοντά στο 34% του αριθμού των εγγεγραμμένων από κοινού. Η κατρακύλα είναι εμφανώς κοινή και φαίνεται να αποτελεί αμετάκλητο γεγονός.

Γ) Το υπόλοιπο 16% του εκλογικού σώματος διαμοιράστηκε στους υπόλοιπους σχηματισμούς, όπου το μεγαλύτερο μερίδιο πήρε το ΚΚΕ. Η πραγματική του όμως δύναμη είναι μικρότερη, όπως θα δείξουμε, από τα τυπικά ποσοστά που δείχνουν οι πίνακες. Στον ΣΥΡΙΖΑ διαμοιράστηκαν τα ιμάτιά του. Ένα σημαντικό μέρος δοκίμασε συστημικά σχήματα – κόμματα (την ΔΗΑΡΙ και τους Οικολόγους Πράσινους), ένα άλλο μέρος πήγε σε ΚΚΕ και σχηματισμούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ το πείραμα του Αλέκου Αλαβάνου απέτυχε παταγωδώς. Ο κεντρικός κορμός του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κράτησε πολύ κάτω από το 50% των δυνάμεών του και επομένως τελειώνει οριστικά και αμετάκλητα ο όποιος ρόλος ήθελε να παίξει. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί η παρουσία σχηματισμών της Χρυσής Αυγής που αναδύεται πατώντας στην κρίση, στον τσαρλατανισμό του ΛΑΟΣ – που έπεσε εμφανώς – και φυσικά στις αδυναμίες της υπαρκτής αριστεράς να έχει πιο ολιστική θέση στο ζήτημα του μεταναστευτικού, της ανεργίας των μεταναστών και των γκετοποιήσεων.

Αξίζουν ακόμη να σημειωθούν τα πολλά και αξιόλογα σχήματα διάφορων αποχρώσεων σε Δήμους που δεν τα αναφέρω λόγω χώρου. Τα περισσότερα απ’ αυτά κατάφεραν να νικήσουν και τον εκλογικό νόμο και να αντιπροσωπευθούν στα δημοτικά συμβούλια ως άλλες φωνές και στάσεις… Ίσως δοθεί η δυνατότητα σε σχόλια…

Δ) Ο συνδιασμός όλων των προηγουμένων κατανομών έδωσε στον «κολωτούμπα» ΓΑΠ – Πρωθυπουργό της τρόϊκας να αναστείλει την απειλή των εθνικών εκλογών, έως ότου πάρει «εντολή» από την τρόϊκα να την ξαναφέρει στο προσκήνιο (σαν το τσοπανόπουλο με το λύκο στα.. πρόβατα). Αυτό από εδώ και πέρα μαζί με την ολική κρίση στην Ευρωζώνη και την ελεγχόμενη πτώχευση που καθοδηγούν θα αποτελεί ένα πάρα πολύ πιθανό σενάριο.

Εξάλλου και μόνο από τις δηλώσεις Ραγκούση φαίνεται καθαρά πως επιθυμούν αυτή την εβδομάδα να επιβάλλουν «αυτοδιοικητική» και «προσωπική» ησυχία, ώστε να καταφέρουν να ξεγελάσουν ένα μέρος των ψηφοφόρων που διχογνωμεί, ώστε να «τσιμπήσουν» περιφέρειες και δήμους για τα επόμενα πέντε χρόνια. Οι λόγοι προφανείς. Οι καλλικράτοιοι δήμοι και περιφέρειες θέλουν να αλληλοπεριχωρηθούν με το μνημόνιο, τα χρέη, την τρόικα κλπ ώστε να χτυπηθούν δημόσια αγαθά, γη και δικαιώματα σε δήθεν «αποκεντρωμένο» επίπεδο…

Ο δικομματισμός είχε επί των εγκύρων τεράστια πτώση που υπολογίζεται ήδη κοντά «… περί το 66% με 67%». Δεδομένου ότι οι εγγεγραμμένοι τώρα ήταν κατά 225.592 λιγότεροι (9.933.385 – 9.707.793 ), η αποχή αυξημένη κατά 10% (39%-29%) και τα άκυρα λευκά αυξημένα κατά 6,45% τα πραγματικά ποσοστά όλων κατά μέσο όρο είναι μειωμένα κατά 10%+61χ6,45%=13,94% απ’ ότι φαίνονται τυπικά. Αυτό σημαίνει ότι τα ποσοστά του δικοματισμού τελικά βρίσκονται περίπου στο 56% σε σχέση με το 2009!!! Και τα πραγματικά ποσοστά τους επί του εκλογικού σώματος βρίσκονται στο 67% χ50%=33,5%.

Μερικές αποσπασματικές μαθηματικές επεξεργασίες στα αποτελέσματα

Με συνοπτικές μαθηματικές επεξεργασίες έχουμε τα παρακάτω δεδομένα με τα αντίστοιχα μηνύματα ολόκληρου του εκλογικού σώματος.

α) Η αποχή από την έγκυρη ψήφο έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη για μια μεσογειακή – βαλκανική χώρα σαν την Ελλάδα (σε τυπικά υποχρεωτικές εκλογές) κατά μέσο όρο στο 39%. Ταυτόχρονα τα συνειδητά άκυρα – λευκά είναι στο 9% χ 61% = 5,5%. Επομένως η άρνηση κατά μ. ό. Φτάνει στο 44, 5 %. Αν εξαιρέσουμε νεκρούς ή απόντες στο εξωτερικό στην ουσία έχουμε 40% άρνηση νομιμοποίησης των καλλικράτειων εκλογών.

β) Τα στοιχεία δείχνουν ότι η τεράστια άρνηση έγινε στα μεγάλα αστικά κέντρα. Τρία βασικά χαρακτηριστικά της είναι:

Ι) ότι η μεγαλύτερη είναι στην Αθήνα και κατ’ επέκταση στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα.

ΙΙ) Μειώνεται όσο μειώνεται ο πληθυσμός των πολεοδομικών συγκροτημάτων.

ΙΙΙ) Είναι πολύ μεγαλύτερη στις αντίστοιχες περιφέρειες απ’ ότι στο μέσο όρο όλων των δήμων της.

γ) Αντιγράφουμε από μια μεγάλη καθεστωτική ιστοσελίδα news.in.gr_8-11-2010.

«…Η συνολική αποχή κινήθηκε στο επίπεδο του 40%, φθάνοντας στην Αθήνα το 57%, στη Θεσσαλονίκη το 46%, στον Πειραιά το 54,81%, στην Πάτρα το 39,1% και στο Ηράκλειο Κρήτης το 35,3%. Η μεγαλύτερη αποχή καταγράφτηκε στον Αγ. Ευστράτιο με 74,92% και ακολουθούν οι Πρέσπες με ποσοστό 69%, τα Κύθηρα με 62,86%, η Σύμη με 64,26%, η Λήμνος με 60,58%, η Ιθάκη με 58,83%, η Φλώρινα με 56,89%, η Νίσυρος με 53,14% και η Σέρβια-Βελβεντός με 49,06%

Το Λευκό/Ακυρο στις Περιφερειακές εκλογές ξεπέρασε το 9% και στις δημοτικές το 5,47%.

Εκτός από τη μεγάλη αποχή, το άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο, ως προς τη συνολική εικόνα, είναι η πτώση του δικομματισμού σε ποσοστά περί το 66% με 67%. Εάν αθροιστεί το ποσοστό των υποψηφίων που στήριξε το ΠΑΣΟΚ, σε σύγκριση με το αντίστοιχο της ΝΔ, το κυβερνών κόμμα προηγείται με 2,5%-3%. Από τα υπόλοιπα κόμματα, σημαντική άνοδο είχε το ΚΚΕ, που αθροίζει διψήφιο ποσοστό…».

δ) Ενδεικτικά αναφέρουμε και συνοψίζουμε τα παρακάτω στοιχεία για την συνολική άρνηση για έγκυρη ψήφο:

1) Δήμο Αθηναίων ενεργητική άρνηση κοντά στο 60%. Συγκεκριμένα  με ενσωμάτωση  του  93,98 % η συμμετοχή μόλις ακούμπησε το   43% και τα άκυρα – λευκά έφτασαν στο 10% επί των ψηφισάντων. Συνολική άρνηση 57% + 10% χ 43%= 61,3%. Ενεργητική άρνηση 60%!!!

2) Στο Δήμο Θεσσαλονίκης ενεργητική άρνηση πάνω από 45 %!!!

Συγκεκριμένα  με ενσωμάτωση  του  99,82 %   η συμμετοχή  έφτασε μόνο στο 54% και τα άκυρα λευκά στο λίγο πάνω από το 7%. Συνολική άρνηση 46 % + 7% χ 54%= 50 %.  Η ενεργητική άρνηση είναι πάνω από 45%.

3) Στο νέο Δήμο Πειραιά ενεργητική άρνηση 55%!!! Είχαμε στο 98,98 % συμμετοχή μόλις στο   45,45 %  και άκυρα – λευκά περίπου 7,4%. Συνολική άρνηση 54% + 7,4% χ 54%= 58 %.  Άρα η ενεργητική άρνηση κυμαίνεται στο 55%.

4) Στο νέο Δήμο Πατρέων   ενεργητική άρνηση 40%!!!

Με ενσωμάτωση στο 99,72 % είχαμε αποχή 39% και άκυρα – λευκά  7,4%. Συνολική άρνηση 39% +61%χ7,4%=43,5%. Επομένως ενεργή άρνηση 40%.

5) Στην Περιφέρεια Αττικής των δέκα συνδυασμών (οι περισσότεροι και οι οποίοι κάλυπταν όλο το σχεδόν το παραδοσιακό πολιτικό φάσμα) ενεργητική άρνηση είναι πάνω από 45%. Με ενσωμάτωση του 96,89 % είχαμε συμμετοχή  56,40 % και άκυρα – λευκά  9%. Συνολική άρνηση 43,6%+ 9%χ56,4% = 50%. Επομένως η ενεργητική άρνηση είναι πάνω από 45%.

6) Στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας (Πρωτεύουσα η Θεσσαλονίκη) των  8 συνδυασμών είχαμε ενεργητική άρνηση 40%. Με ενσωμάτωση του 99,50 % είχαμε συμμετοχή  65,08 %. Τα άκυρα – λευκά φτάνουν στο 8,8%. Άρνηση 35% +8,8%χ65%=42,7%. Ενεργητική άρνηση 40%.

7) Στην Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας των εννέα συνδυασμών και του μεγαλύτερου αθροίσματος άκυρων-λευκών (11,35) στη χώρα με ενεργητική άρνηση άνω του 40%! Με ενσωμάτωση  του 98,91 %  είχαμε συμμετοχή 62,83 % και άκυρα – λευκά  6,75 %+4,53 %=11,3%. Να σημειωθεί ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο άθροισμα ακύρω και λευκών στη χώρα. Πέρασε και την Ανατολική Μακεδονία-Θράκη με 11% λευκά-άκυρα (συμμετοχή μόλις στο 61,58 %), διότι εκεί πιθανά δικαιολογείται λόγω των μειονοτήτων εντός της μουσουλμανικής μειονότητας (Πομάκων και Τσιγγάνων), έναντι στην προσπάθεια εκτουρκισμού τους. Συνολική άρνηση επομένως 37,2 % + 11,3%χ62,8 =44,3%. Επομένως ενεργητική άρνηση άνω του 40%!

8) Ακόμη και στην περιφέρεια Κρήτης, όπου δοκιμάστηκε μόνο του και το νέο κόμμα της Ντόρας (17,66%) είχαμε η ενεργητική άρνηση που ακούμπησε και εδώ το 35%!

Με ενσωμάτωση του 95,43 % είχαμε συμμετοχή που δεν πέρασε το 70% (68,97 %). Τα άκυρα – λευκά έφτασαν στο  9,5%! Επομένως η συνολική άρνηση έφτασε στο 31% + 69%χ9,5%=37,6%. Επομένως η ενεργητική άρνηση ακούμπησε και εδώ το 35%!

Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;

Η αναζήτηση και δημιουργία ενός πολύμορφου Μετώπου με μορφή δικτύου κοινωνικών κυρίως και πολιτικών δυνάμεων που δεν λειτουργούν ως μηχανισμοί ενάντια στο διαμορφούμενο μέτωπο της εξουσίας του χρέους και της λεηλασίας. Το Μέτωπο αυτό τυπικά δεν μπορεί να είναι σεχταριστικά «αντικαπιταλιστικό», δηλαδή να οδηγεί μόνο σε σοσιαλιστική εξουσία. Ταυτόχρονα δεν μπορεί να είναι τυπικά «αριστερό», αφού η υπαρκτή αριστερά είναι λίγη, μονομερής, υπόδουλη μηχανισμών και ηττοπαθής. Τι μπορεί να είναι; Ορίστε δυο συγγενείς εκδοχές:

Ι) 4-6-2010, Κάλεσμα των 34 πολιτών:  Ανάγκη νέου πολιτικού υποκειμένου

ΙΙ) 13-10-2010, Πρωτοβουλία των 39: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΙΙΙ) 28-10-2010, ΕΑΜ-Μιχάλης Βασιλάκης:  ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Κοιν. και Πολ. Δυνάμεων

Κεντρικά σημεία αυτού του μετώπου θα αποτελούν όπως διαφαίνεται:

α) Η άμεση Δημοκρατία και η δικτυακή μορφή

β) Η  μη αναγνώριση του επαχθούς χρέους που δεν δημιούργησε ο λαός, αλλά οι μηχανισμοί. Εξάλλου έχει ήδη πληρωθεί πάνω από δύο φορές με τα πανωτόκια του.

γ) Η αναζήτηση πολιτικής δυνατότητας  για στάση πληρωμών στους τοκογλύφους και έξοδο με δικούς μας όρους από την Ευρωζώνη και το Ευρώ τους. Το πότε, πόσο και πως θα διαπραγματευθούμε το χρέος θα είναι υπόθεση του συσχετισμού δύναμης.

δ) Ρήξη με την ΕΕ, συμμαχίες με προτεραιότητα με τους λαούς της βαλκανικής, της Μεσογείου και των πληττόμενων περιοχών. Νέα εξωτερική πολιτική.

ε) Αλλαγή των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας και του λαού με ντόπια, οικολογικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή και τις νέες τεχνολογίες, πέρα από τις παραδοσιακές μας δυνατότητες στη θάλασσα. Δεν ξεπουλάμε τα πλούτη μας.

Στ) Στο μεταναστευτικό άλλο μίγμα πολιτικής πέρα από την ακροδεξιά αγριότητα και τα συστημικά μειδιάματα. Ολιστική αντιμετώπιση που να συνδέει αιτίες, μέσα, ανθρωπιά, νόμιμη εργασία, ρήξη με Ελσίνκι 2 (ανοιχτά σύνορα προς τη Δύση) και όχι ιθαγένεια υπό σοβαρούς όρους και προϋποθέσεις.

Ζ) Μια σειρά ζητήματα για τα συλλογικά δικαιώματα, τον πολύμορφο πολιτισμό, διαπολιτισμό, τα δημόσια αγαθά, τη δημόσια γη, ζωντανές ενορίες ή μοναστήρια, για την προστασία των οικοσυστημάτων, των μνημείων, για, για, για, ….

Η φύλαξη των συνόρων μας 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Μετά τή “φύλαξη” της οικονομίας μας από το ΔΝΤ ήρθε η ώρα της “φύλαξης” των συνόρων μας από τη Frontex, δηλαδή την ειδική στρατιωτική δύναμη της ΕΕ.  Επειδή η καλλιεργηθείσα στις ΗΠΑ και εισαχθείσα στην ΕΕ πολιτική αφέλεια έχει καταναλωθεί από πλείστους όσους Ευρωπαίους και αρκετούς Έλληνες ίσως οι ευρωπαϊστές να πανηγυρίσουν την απόφαση φύλαξης των συνόρων μας ως την εγγύηση του απαραβιάστου αυτών από τους ευρωπαίους εταίρους μας.

Πριν αναλύσουμε το τι σημαίνει φύλαξη των συνόρων μας από ξένα στρατεύματα, ας κάνουμε σύντομη ιστορική αναδρομή. 

Οι ελληνικές κυβερνήσεις κυρίως αλλά και άλλες από ετών έθεταν στην τράπεζα των διαβουλεύσεων το σοβαρότατο πρόβλημα εκ της αδυναμίας φύλαξης των εκτεταμένων θαλασσίων συνόρων με συνέπεια την αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών. Οι πλέον ισχυρές και απέχουσες από τα σύνορα της ΕΕ χώρες έδειχναν να κωφεύουν στις εκκλήσεις των χωρών του Νότου (τα PIGS ή γουρούνια στην ελληνική, όρος ο οποίος τείνει να καθιερωθεί στις χώρες του ευρώστου οικονομικά βορειοευρωπαϊκού χώρου). Μάλιστα γνωρίζοντας ότι οι χώρες αυτές δεν έχουν ισχυρή πολιτική εκπροσώπηση και οι κατά καιρούς κυβερνήσεις, με πρώτες αυτές της Ελλάδος, είναι ευάλωτες και υποκύπτουν εύκολα σε έξωθεν εντολές προχώρησαν σε συμφωνία (Δουβλίνο), κατά την οποία οι αποκτούντες την υπηκοότητα χώρας υποδοχής μετανάστες δεν αποκτούν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δηλαδή το δικαίωμα της εγκατάστασης σε οποιαδήποτε χώρα μέλος της ΕΕ. Παρά λοιπόν τη συγκέντρωση λαθρομεταναστών κυρίως σε χώρες υποδοχής του Νότου, οι οικονομικά εύρωστοι διαπιστώνουν ότι υφίστανται και αυτοί τις συνέπειες.

Η Γαλλία βρίσκεται πλέον στην κατηφορική οδό που οδηγεί με ακρίβεια στην κατάσταση, στην οποία ήδη βρίσκονται οι χώρες του Νότου και όχι μόνο η Ελλάδα. Σε καταστάσεις έκρυθμες αναζητούνται εξιλαστήρια θύματα και ο Γάλλος πρόεδρος επέλεξε τους Ρομά, προερχομένους κυρίως από τη Ρουμανία, να εκδιώξει από τη χώρα του. Η Γερμανία αλαζονική όπως πάντοτε και με ανθούσα την οικονομία της αρχίζει να θερμαίνει το ψυχρό φαγητό της εκδίκησης για τις ήττες της κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τους οποίους προεκάλεσαν οι ιδεολογικές ζυμώσεις κατά τον 19^ο αιώνα και η απληστία των αστών κυριάρχων στην οικονομία. Εγκαταλείπει οριστικά το παιχνίδι των ανοικτών συνόρων που υπαγόρευσαν οι Αμερικανοί επίδοξοι κατεδαφιστές της ΕΕ. Αν και δεν αποστασιοποιείται από τις αμερικανικές θέσεις στον τομέα της οικονομίας, η Μέρκελ θέτει τέρμα στη διάδοση του μύθου περί πολυπολιτισμικότητας στη χώρα της. Και η Γερμανία φοβάται ότι μακροπρόθεσμα θα καταντήσει στη θέση της Γαλλίας, αν όχι οικονομικά οπωσδήποτε κατά την κοινωνική συνοχή. Ίσως αυτή η αλλαγή πολιτικής να οδήγησε στην ικανοποίηση του ελληνικού αιτήματος προς φύλαξη των συνόρων.

Ο ρυθμός εξόδου λαθρομεταναστών από τις χώρες τους βαίνει αυξανόμενος. Οι λαοί των χωρών υποδοχής αντιμετωπίζουν τα προβλήματα με διαφορετικούς τρόπους. Όσοι επωφελούνται από τα φθηνά ημερομίσθια των λαθρεργαζομένων, προκειμένου να παρατείνουν τον επιθανάτιο ρόγχο της επιχείρησής τους, σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία πρεσβεύουν το δόγμα της παγκοσμιοποίησης και διαδίδουν μέσω των ΜΜΕ και της κατευθυνόμενης δια βίου πλύσης εγκεφάλων το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας. Άλλοι λόγω διεθνιστικής ιδεολογίας, ιδίως όταν δεν υφίστανται τις συνέπειες εκ της αλλαγής των συνθηκών της καθημερινής ζωής σε επίπεδο γειτονιάς, γίνονται διαπρύσιοι κήρυκες των δικαιωμάτων των λαθρομεταναστών μη αντιλαμβανόμενοι ότι ενισχύουν την πολιτική κατεδάφισης των εθνών όχι βέβαια για την ανόρθωση των προλεταρίων. Τέλος άλλοι λόγω ιδεολογίας (ίσως και στρεβλής πίστεως) ή λόγω πρακτικών συνεπειών αντιδρούν στην πύκνωση των μεταναστών προσφέροντας υπηρεσίες στην έξαρση του εθνικού λαϊκισμού.

Οι απόκληροι αναλαμβάνουν να πραγματοποιήσουν το ριψοκίνδυνο και δαπανηρότατο ταξίδι, αν εμπιστευθούν σε λαθρεμπόρους τη μεταφορά τους, επειδή η Ευρώπη ως θεραπαινίδα των ΗΠΑ συνεκστρατεύει και σπέρνει τον όλεθρο στις φτωχές χώρες ή εξακολουθεί να τις καταληστεύει και μετά το τέλος της αποικιοκρατίας. Αφγανοί θα έρχονται, στη χώρα μας, αφού και μεις στέλλουμε στρατιωτικούς στη χώρα τους. Βέβαια δεν αποφασίζουμε, συμπράττουμε όμως. Οι αδιαφορούντες για τις κοινωνικές, εθνικές και θρησκευτικές συνέπειες, καθώς η ιδεολογία τους ή το ιδεολογικό κενό τους καταπολεμά το έθνος και την πίστη, κόπτονται υπέρ των δικαιωμάτων των αποκλήρων. Υπό συνθήκες οικονομικής κρίσεως όμως δεν είναι δύσκολο να υποδειχθούν οι λαθρομετανάστες ως η αιτία όλων των δεινών. Μία τροπή των πολιτικών πραγμάτων στη γηραιά ήπειρο θα οδηγήσει ενδεχομένως στην ενίσχυση των σχηματισμών που έχουν ως σύνθημα τη σωτηρία του έθνους (αλίμονο αν και της πίστεως!). Ο ξένος για το Ευαγγέλιο είναι ο μετασχηματισμένος Χριστός, ο οποίος κτυπά τη θύρα μας. Και πρέπει να τονίσουμε ότι δεν κινδυνεύουμε τόσο από την πολιτισμική αλλοτρίωση εκ της συνυπάρξεως με αλλόθρησκους, όσο κινδυνεύουμε από τον σφικτό εναγκαλισμό με τις απαξίες της Δύσης. Ή θα καταδικάσουμε τον δυτικό μηδενισμό ή θα συνυποστούμε τις συνέπειες με τους διαβρωμένους από τον μηδενισμό ευρωπαίους της Δύσης, όταν ξεσπάσει η οργή των αποκλήρων.

Η τήρηση των συνόρων, παρά την ανάλυση που προηγήθηκε, ασφαλώς προκαλεί ανακούφιση σε πολλούς συμπατριώτες μας. Καθώς έχουμε εθιστεί στην υποτέλεια, καθώς αγνοούμε τον τρόπο, με τον οποίο συμπεριφέρονται στους υψηλά ισταμένους συμπατριώτες μας οι μεταφορείς εντολών των κυριάρχων, αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η χώρα μας υποβαθμίζεται ακόμη περισσότερο όχι πλέον στον τομέα της πιστοληπτικής δυνατότητας αλλά στον κατά πολύ σημαντικότερο της εθνικής κυριαρχίας. Αφού προηγήθηκε η αποξήλωση των ναρκοπεδίων του Έβρου, τα περιφραγμένα και πλήρως σεσημασμένα, αφού μας ενέπνευσαν το όραμα υποκατάστασης του γηράσκοντος πληθυσμού των γηγενών με σφριγηλό εκ μεταναστών, αφού αδιαφόρεσαν για τη σύμπραξη της Τουρκίας στην προώθησή τους στο έδαφος της ΕΕ, αφού υπέβαλαν τη νομιμοποίηση υπό όρους κάποιων από αυτούς, τώρα φαίνονται να ανησυχούν. Και τί θα πράττουν οι στρατιώτες της ειδικής αυτής δύναμης; Ότι πράττουν οι δυνάμεις του ΟΗΕ στις χώρες που μαστίζονται από τοπικούς πολέμους, οι οποίοι ξεσπούν για εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων των ισχυρών. Ίσως κάποιοι από τους “φρουρούς” αποκτήσουν περιουσία συνεργαζόμενοι με λαθρέμπορους.

Ο πρώτος που έσπευσε να δηλώσει την αντίθεσή του στο μέτρο ήταν ο εκπρόσωπος της αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) στην Τουρκία.  Δήλωσε συγκεκριμένα: “Αυτοί που διαφεύγουν από βασανιστήρια κι αυτοί που φεύγουν για οικονομικούς λόγους ταξιδεύουν μαζί, αλλά η Frontex τους αντιμετωπίζει όλους ως οικονομικούς μετανάστες”. Συμφωνούμε με τη διαπίστωση σπεύδουμε όμως να παρατηρήσουμε: Η Τουρκία είναι από τις χώρες, στις οποίες οι βασανιζόμενοι συνήθως καταλήγουν στο κελλί της απομόνωσής τους. Οι βασανιζόμενοι σε άλλες χώρες είναι θύματα κυβερνήσεων αρεστών στη Δύση και οι οικονομικοί μετανάστες είναι επίσης θύματα της απληστίας των δυτικών για κυριαρχία και έλεγχο του πλούτου.

Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να παραμείνουν τα σύνορα της Ελλάδος, και κατ’ επέκταση της ΕΕ, αφύλακτα. Στα πλαίσια του νεοοθωμανισμού, τον οποίο διακηρύσει ως νέα εθνική ιδεολογία, η Τουρκία επιχειρεί να ηγηθεί των μουσουλμάνων στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Δεν γνωρίζουμε αν θα τα καταφέρει. Πάντως, ενώ μας ειρωνεύεται για το άσκοπο των δαπανών προς αμυντικό εξοπλισμό, αυτή προβαίνει σε προμήθειες οι οποίες ερμηνεύουν τις μελλοντικές επιδιώξεις της. Το σχέδιο “βαριοπούλα” της συνωμοτικής οργάνωσης των κεμαλικών στρατιωτικών, στο οποίο εμπλέκεται και η χώρα μας, αλλά και η πρόσφατη αγορά 35 γεφυροποιών μηχανημάτων μαρτυρούν τους σκοπούς της γείτονος, η οποία ορέγεται να αποκτήσει την πλήρη κυριότητα της Θράκης. Ήδη στις δημοτικές εκλογές κατήλθαν στη Θράκη αμιγείς μειονοτικοί συνδυασμοί στοχεύοντες όχι μόνο στην κατάκτηση κάποιων θώκων, αλλά και στον πλήρη κοινωνικό διαχωρισμό των μελών των δύο κοινοτήτων. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα μέσου του ενδοτισμού των περισσοτέρων κομμάτων και της τυφλής στήριξης της πολιτικής του τουρκικού προξενείου για την εφήμερη άγρα ψήφων.

Αποτελεί η παρουσία της frontex εγγύηση των συνόρων της χώρας; Ασφαλώς όχι. Σε περίπτωση κρίσης θα αερομεταφερθούν όχι κατ’ ανάγκη από τα μικρά ελληνικά αεροδρόμια της ακριτικής μας περιοχής. Ίσως συνδράμουν σ’ αυτό και οι Τούρκοι. Αλίμονο σε μας που πιστεύουμε σε τέτοιους  φίλους διαχρονικά ανθέλληνες και καλλιεργούμε φόβους για έξωθεν κινδύνους. Ο εχθρός είναι εντός των τειχών πλέον. Και αυτός είμαστε κυρίως εμείς που πετάξαμε στα σκουπίδα τις πατροπαράδοτες αξίες του Γένους.

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 8-11-2010               

Προς αριστερούς αναποφάσιστους

Του  Γιώργου Ρούση *

Πρώτη φορά μου συμβαίνει, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από εκλογές, να ανήκω στους αναποφάσιστους για το αν θα ψηφίσω και τι θα ψηφίσω.

Και σας διαβεβαιώνω ότι επίσης πρώτη φορά οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι του αριστερού σιναφιού μου, είτε βρίσκονται στην ίδια θέση με μένα, είτε έχουν αποφασίσει με κρύα όμως καρδιά να απέχουν ή ποιους αριστερούς συνδυασμούς θα ψηφίσουν.

Κατ’ αρχήν, όπως μεταξύ άλλων αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αντιλαϊκά μέτρα ανάλογα με εκείνα που παίρνονται εδώ, παίρνει την ίδια στιγμή και η Βρετανία με τις απολύσεις των 500.000 δημοσίων υπαλλήλων, η Γαλλία με την επιμήκυνση του χρόνου συνταξιοδότησης και η Ισπανία με έναν προϋπολογισμό της πιο σκληρής λιτότητας, έχουμε να κάνουμε όχι με ελληνική αλλά με δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Ετσι λοιπόν υποστηρίζω ότι η λύση είναι η ανατροπή αυτού του συστήματος.

Κατά δεύτερο, υποστηρίζω ότι αυτή η ανατροπή δεν πρόκειται να προκύψει μόνον ούτε κυρίως από τις εκλογές.

Κατά τρίτο υποστηρίζω ότι μέσω τούτων των εκλογών το μόνο θετικό που θα μπορούσε να προκύψει θα ήταν πρωτίστως η καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής συνολικά, και όχι μόνο εκείνης που σχετίζεται με το μνημόνιο.

Έτσι, για παράδειγμα, θεωρώ ότι στις εκλογές επιβάλλεται να καταδικαστεί η πολιτική που προτείνεται για την Παιδεία, μια πολιτική η οποία αναγάγει σε Γκεβάρα την κ. Γιαννάκου σε σχέση με τη Διαμαντοπούλου.

Τέλος υποστηρίζω ότι η λεγόμενη κριτική ψήφος δεν καταγράφεται παρά μόνο στο μυαλό εκείνου που την επιλέγει.

Όλα τα παραπάνω, σημαίνουν καταδίκη των συνδυασμών που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ και ταυτοχρόνως των πασοκογενών συνδυασμών που διαφωνούν μεν με το μνημόνιο, συνεχίζουν όμως να δηλώνουν ΠΑΣΟΚ ως προς όλα τα άλλα.

Σημαίνουν επίσης καταδίκη του ακροδεξιού-φασίζοντος ΛΑΟΣ, όχι πια μόνο λόγω της επικινδυνότητάς του, αλλά και διότι αυτοπροσδιορίζεται ως ο δεξιός ψάλτης της κυβερνητικής αντιλαϊκής πολιτικής.

Σημαίνουν ακόμη καταδίκη της Ν.Δ., η οποία ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με το ΠΑΣΟΚ, ευθαρσώς προτείνει μια άλλη δοσολογία, ή ένα άλλο μείγμα της ίδιας με την κυβερνητική πολιτική.

Κι ερχόμαστε στην αριστερά ή την αυτοαποκαλούμενη ως τέτοια.

Η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη απορρίπτεται ως Πασόκοι με πολιτικά – κατ' αναλογία του χαρακτηρισμού της νιότης μας, μπασκίνες με πολιτικά.

Ο ΣΥΝ παρά την απαλλαγή του από τη δεξιά του, φαίνεται να μην επιθυμεί να ξεκόψει από το ρεφορμισμό του και όπως έδειξε και η τελευταία του εκλογική επιλογή από τον οπορτουνισμό του.

Ο Αλαβάνος ναι μεν φαίνεται να ξεκόβει ιδεολογικά από το πρόσφατο συνασπισμικό του παρελθόν, από την άλλη όμως η επιλογή του μοναχικού καβαλάρη ή Δον Κιχώτη την οποία φαίνεται να θέλει να συνεχίσει και μετά τις εκλογές δεν νομίζω ότι είναι η καλύτερη.

Ψηφίζοντας το ΚΚΕ, είναι βέβαιο ότι πέρα από τη θετική αντίδρασή του στην κυβερνητική πολιτική, επιβραβεύεις και τη συχνά εξωφρενική θεωρητική ανεπάρκεια, τον πρόσφατο άκρατο σεχταρισμό του, τη μετά το τελευταίο συνέδριό του σταλινική στροφή του, και κυρίως την τραγική πολιτικά απανθρωποποίηση του στελεχικού του δυναμικού. (Οκτώ μήνες τώρα, και ενώ γνωρίζατε, ούτε ένα τηλέφωνο σύντροφοι, να ρωτήσετε αν ζω ή πέθανα, δεν συνάδει με τον κομμουνιστικό ανθρωπισμό.)

Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την οποία θυμίζω ότι την είχα στηρίξει στις προηγούμενες εκλογές, θεωρώντας τη συγκρότησή της και μόνο μήνυμα συνεπούς μετωπικής ελπίδας. Όμως μετά τη στάση βασικών στελεχών της κύριας συνιστώσας της, του ΝΑΡ, απέναντι στην πρωτοβουλία του Αριστερού βήματος διαλόγου και συνεργασίας, και κυρίως μετά τη σχιζοφρενική στάση ηγετικού του στελέχους που τη μια βδομάδα χαρακτήριζε την υποψηφιότητα Μητρόπουλου σαν την τελευταία ελπίδα της αριστεράς, και την επομένη απέκλειε με κύριο άρθρο του την συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε κάθε ευρύτερο αριστερό σχήμα, υπάρχει πρόβλημα στοιχειώδους συνέπειας, και αναπαραγωγής του κουκουεδίστικου σεχταρισμού, που δεν πρέπει να επιβραβευθεί.

Απομένει η αποχή, το άκυρο ή το λευκό. Όχι βεβαίως υπό την έννοια της καταδικαστέας από το Σόλωνα ουδετερότητας, ούτε της μπακουνικής μόνιμης αποχής από την πολιτική, αλλά της δημιουργικής άρνησης της άρνησης.

Πρόκειται για στάση συνέπειας ενός απαιτητικού αριστερού ψηφοφόρου. Και βεβαίως σε συνδυασμό με αυτήν την αποχή, που από μόνη δεν σημαίνει τίποτα, από Δευτέρα «παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους».

* Ο Γιώργος Ρούσης είναι Καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου, grousis@ath.forthnet.gr. 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=221075

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Τo ψευτο-δημοψήφισμα για τον μονόδρομο

Του Τάκη Φωτόπουλου

Είναι βέβαια κοινός τόπος ο καθ’ υπερβολήν λόγος για τη δήθεν κρισιμότητα των επικείμενων (συνήθως εθνικών) εκλογών.

Όμως οι αυριανές, και μάλιστα τοπικές, εκλογές ίσως είναι οι κρισιμότερες της μεταπολίτευσης, αν όχι ολόκληρης της μεταπολεμικής περιόδου, εφόσον το αποτέλεσμά τους μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία που οδηγεί στη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, όπως αυτή εκπροσωπείται σήμερα από την τρόικα. Η διαδικασία αυτή θεμελιώθηκε σε μια σειρά από απάτες της πολιτικής ελίτ.

Με την πρώτη απάτη έγινε υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου όταν το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία για λογαριασμό της υπερεθνικής και της ντόπιας ελίτ, με την ηγεσία του ασύστολα ψευδόμενη ότι δεν ήξερε τη χρόνια κρίση που συνεχώς χειροτέρευε και οδηγούσε στο αναπόφευκτο «σκάσιμο της μεταπολεμικής φούσκας», αλλά και ότι ήταν ανίδεη για το μέγεθος του χρέους και την άμεσα επικείμενη κρίση. Και αυτό ενώ, όπως πρόσφατα κατήγγειλε ο Γερμανός τότε υπ. Οικονομικών Πέτερ Στάινμπρουκ, είχε πλήρως ενημερώσει σχετικά τον «Γιωργάκη» από τον Γενάρη!

Με τη δεύτερη απάτη του δήθεν «μονόδρομου» επιχειρήθηκε η τρομοκράτηση των λαϊκών στρωμάτων ότι, αν δεν δανειζόμασταν από το ΔΝΤ και την Ε.Ε., η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να πληρώσει ούτε τους μισθούς και τις συντάξεις. Όμως, χρήματα βέβαια υπήρχαν για την πληρωμή μισθών και συντάξεων, αν μια πραγματικά σοσιαλιστική κυβέρνηση προχωρούσε σε άμεση προσωρινή παύση πληρωμών και απαγόρευση της κίνησης κεφαλαίου μέχρις ότου συντελεστούν η επανεισαγωγή του εθνικού μας νομίσματος στη θέση του ευρώ και η δραχμοποίηση του χρέους – μέτρα που προϋπέθεταν την έξοδο από την Ε.Ε. και την ΟΝΕ, ώστε να αποκατασταθεί η ελάχιστη απαιτούμενη γι' αυτά εθνική κυριαρχία στο οικονομικό επίπεδο.

Τότε, θα μπορούσε, από θέσεως ισχύος, να κάνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και να εξαναγκάσει τις ντόπιες και ξένες ελίτ (που κυρίως ωφελήθηκαν από αυτό) να το πληρώσουν, αντί να το μετακυλήσει στα λαϊκά στρώματα που τα σπρώχνει στην ανεργία και τη φτώχεια, όπως κάνουν οι σημερινοί σοσιαλιστές-μαϊμούδες που επικαλούνται τη σωτηρία της «Πατρίδος» (διάβαζε «των ελίτ και των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων»)!

Η νέα και ακόμη μεγαλύτερη απάτη είναι η σημερινή απόπειρα «νομιμοποίησης» των ληστρικών μέτρων και του Μνημονίου, αλλά και των «τομών» που καταργούν κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών (εργασιακό, ασφαλιστικό, Παιδεία κ.λπ.), μέσα από το ψευτο-δημοψήφισμα των δημοτικών εκλογών. Και είναι ψευτο-δημοψήφισμα γιατί ένα πραγματικό δημοψήφισμα προϋποθέτει δημόσια συζήτηση των εναλλακτικών προτάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, εφόσον βέβαια εξασφαλιστούν οι όροι απόλυτης ισηγορίας στα ΜΜΕ. Όμως, παρόμοιο δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ, παρ’ όλο που προκλήθηκε επανειλημμένα γι' αυτό η κυβέρνηση.

Επαξίως λοιπόν τα μέλη της «κυβέρνησης» και οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν στη Βουλή για χάρη του «άρτου του επιούσιου», καθώς και οι κομματικοί της εγκάθετοι στα συνδικάτα και τα ελεγχόμενα από τις ελίτ ΜΜΕ, που πέρασαν και στήριξαν τα πιο κτηνώδη ίσως μέτρα στην Ελληνική Ιστορία σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, θα μείνουν στη λαϊκή μνήμη ως η «κοινοβουλευτική χούντα».

Τα μέλη και οι υποστηρικτές της χούντας αυτής πλανώνται, επομένως, οικτρά αν νομίζουν ότι με το αυριανό ψευτο-δημοψήφισμα θα «νομιμοποιηθούν». Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν φρόντισαν οι ίδιοι να του δώσουν χαρακτήρα χουντικού δημοψηφίσματος, με τον «Γιωργάκη» να παίζει το ρόλο του… Παπαδόπουλου σε διακαναλική συνέντευξη, όπου συνομιλούσε… με τον εαυτό του, με βάση τις προφανώς στημένες ερωτήσεις των καναλιών, που έπαιρναν επίσης δεδομένο τον «μονόδρομο»! Συγχρόνως, τα δεξιά και «αριστερά» δεκανίκια της χούντας (ΛΑΟΣ, Ανανεωτική Αριστερά, Ευρωπαϊστές μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) είτε δεν μιλούν καν για Ε.Ε. και ΟΝΕ, την πηγή του «μονόδρομου», είτε τονίζουν τον τοπικό χαρακτήρα των εκλογών, «ξεχνώντας» (ιδιαίτερα οι «μεταλλαγμένοι» Οικολόγοι Πράσινοι!) ότι το τερατούργημα «Καλλικράτης» ουσιαστικά καταργεί την ίδια την έννοια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την υπερ-συγκέντρωση τοπικής εξουσίας που εισάγει, η οποία σπάζει κάθε δεσμό του πολίτη με την κοινότητά του.

Η απάντηση, επομένως, στο ψευτο-δημοψήφισμα είναι είτε η υπερψήφιση συνεπών αντι-χουντικών υποψηφίων και συνδυασμών που έχουν ταχθεί σαφώς όχι μόνο εναντίον των μέτρων, αλλά και της πηγής των μέτρων (δηλαδή της Ε.Ε. και της ΟΝΕ) είτε το άκυρο με πολιτικό μήνυμα (όπως αυτό των Αργεντίνων το 2000). Αντίθετα, η έκκληση για αποχή είναι εκ του πονηρού, αφού εύκολα θα ερμηνευθεί από τις ελίτ ως απάθεια ή ως οφειλόμενη στους… ηλικιωμένους και αρρώστους!

Βλ. για την ιστορική διαδικασία που οδήγησε στην κρίση, «Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ» (Γόρδιος, Νοέμβρης 2010), Μέρος Α & Β στο ίδιο, κεφ. 10.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=220832

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Η ώρα του ΟΧΙ!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ήρθε η ώρα να κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες των φαφλατάδων. Των άσωτων σωτήρων, που μας κυβερνούν με την απάτη και την αδικία.  Που λεηλατούν όχι μόνο το πορτοφόλι μας και την πατρίδα μας, αλλά και την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. Και την ίδια μας την ψυχή…

Που μας προσφέρουν τις πλαστικές χάντρες των απατηλών υποσχέσεων, για να μας υποκλέψουν τα πολύτιμα μαργαριτάρια και διαμάντια των ψήφων μας. Προκειμένου να μας καταστήσουν μόνιμα υποχείρια των ληστρικών τους μηχανισμών. Που μας εκβιάζουν και μας τρομοκρατούν, προκειμένου να μας εγκλωβίσουν σε ολοένα μεγαλύτερα βάραθρα απόγνωσης και τρόμου.

Ας μη γίνουμε άβουλα πιόνια στο κυνικό και ανελέητο παιχνίδι τους. Ας ακούσουμε τη φωνή της συνείδησής μας. Και ας ακολουθήσουμε το μυστικό φως της καρδιάς μας. Για να φτάσουμε στην αλήθεια, που θα μας ελευθερώσει.

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Η τοκογλυφία όμως έχει!!! Και τα πιόνια της υψώνουν γύρω μας Ιμαλάια αδιάβατων αδιεξόδων.

Οι πρόγονοί μας, που θυσιάστηκαν και οι απόγονοί μας, που δεν έφταιξαν σε τίποτε μας εξορκίζουμε να μην τους προδώσουμε…

παπα-Ηλίας, 6-11-2010

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Πόλεμος στην πλάτη της Ελλάδας

Του Δημήτρη Καζάκη*

«Παραλογισμός είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα. Το διατύπωσε, όπως λένε, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι αξιωματούχοι σε ολόκληρη την Ευρώπη προσπαθούν να αποδείξουν ότι είχε δίκιο».

Έτσι άρχιζε το σχόλιό του ο Ίρβιν Στέλζερ στη «Wall Street Journal» (4.10), για να υπογραμμίσει ότι η πολιτική να δανείζεσαι συνεχώς για να χρηματοδοτείς τον παλιότερο δανεισμό σου είναι τελείως αδιέξοδη. «Αν ο επιπλέον δανεισμός για να ξεπληρώσω τον ήδη υπερβολικό δανεισμό δεν ταιριάζει γάντι στον ορισμό του παραλογισμού που έδωσε ο μεγάλος φυσικός, τότε είναι δύσκολο να πει κανείς τι ταιριάζει».

Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, που επαναλαμβάνουμε από την αρχή αυτής της κρίσης, όταν όλοι οι μεγαλόσχημοι «ειδικοί» μιλούσαν απλώς για πρόβλημα υψηλού ελλείμματος και κόστους δανεισμού. Είναι αδύνατον να ξεφύγει κανείς από τον φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας όταν έχει φτάσει να δανείζεται για να πληρώνει παλιότερα δάνειά του. Όσα δάνεια κι αν βρίσκει, με όποιο επιτόκιο, όσο μικρό κι αν είναι το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Και το δημόσιο χρέος της χώρας είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί διότι ακριβώς διογκώνεται διαρκώς, λόγω όχι τόσο του κρατικού ελλείμματος όσο κυρίως του νέου δανεισμού στον οποίο προσφεύγει η χώρα για να πληρώσει τα παλιότερα δάνειά της. Αυτή είναι η καρδιά του προβλήματος.

Επομένως οι διαρκείς δηλώσεις της κυβέρνησης ότι η κόλαση του μνημονίου δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια αναγκαία προετοιμασία για να ξαναβγεί η χώρα στις διεθνείς αγορές με σκοπό να δανειστεί, δεν συνιστά μόνο την πεμπτουσία του παραλόγου, αλλά και μια εντυπωσιακή ομολογία ολοκληρωτικής χρεοκοπίας. Οι δυνάμεις που μας επέβαλαν το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, καταδίκασαν τη χώρα και τον λαό της σε μια εσαεί χρεοκοπία. Προς όφελος πάντα των ευρωπαϊκών τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων.

«Η πραγματικότητα είναι ότι η ευρωζώνη τώρα απαρτίζεται από έναν πυρήνα και μια περιφέρεια, ή τους καλύτερους και τους υπόλοιπους. Οι τελευταίοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις υποχρεώσεις του χρέους τους χωρίς έναν συνδυασμό που να περιλαμβάνει αναδιάρθρωση, μια ισχυρή δόση πληθωρισμού, περισσότερο από ένα άγγιγμα λιτότητας και ένα ξεχωριστό, υποτιμημένο ευρώ, αυτό που οι οικονομολόγοι (πριν φανεί το πλήρες μέγεθος των προβλημάτων της Ιρλανδίας) αποκαλούν “ευρώ του Νότου”. Το νόμισμα αυτό μπορεί να επιτραπεί να υποτιμηθεί επαρκώς, ώστε να αποκαθίσταται η ανταγωνιστικότητα των περιφερειακών οικονομιών καθώς αυτές θα εργάζονται πάνω στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» γράφει ο Στέλζερ.

Τα δύο ευρώ

Αυτά γράφονταν τις ημέρες που ο Κινέζος πρωθυπουργός βρισκόταν στην Ελλάδα και η κυβέρνηση περιχαρής διατυμπάνιζε σε όλους τους τόνους ότι η χώρα άρχιζε να βγαίνει από την κρίση. Ωστόσο τα λόγια του Στέλζερ δεν απηχούν απλώς τις προσωπικές του απόψεις, αλλά τη λογική που κυριαρχεί στους κύκλους του ΔΝΤ.

Οι «ειδικοί» του Ταμείου στην Ουάσιγκτον από καιρό έχουν κατασταλάξει στην άποψη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή μέσω του μνημονίου δεν βγάζει πουθενά. Κι έτσι προτείνουν ως άμεση ανάγκη τις πιο παραδοσιακές συνταγές προσαρμογής του ΔΝΤ: ελεγχόμενη πτώχευση και ελεγχόμενη εισαγωγή ενός νέου νομίσματος, που μπορεί να υποτιμηθεί επαρκώς. Τι σόι νόμισμα θα είναι αυτό που θα εισαχθεί στις χρεοκοπημένες χώρες της ευρωζώνης, αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο διαπραγματεύσεων και τριβών ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Η λύση που προτείνεται είναι η δημιουργία δύο ευρώ, ενός του Βορρά και ενός του Νότου. Το ευρώ του Νότου θα είναι ένα πληθωριστικό νόμισμα ευκαιρίας, ικανό να υποτιμηθεί ανά πάσα στιγμή έναντι του δολαρίου και του «σκληρού ευρώ» του Βορρά, από το οποίο θα εξαρτάται. Οι χώρες που θα αναγκαστούν να υιοθετήσουν ένα τέτοιο «μαλακό ευρώ» θα πρέπει να τελούν υπό καθεστώς αυστηρής επιτήρησης, ώστε οι έντονες πληθωριστικές πιέσεις που θα υποστούν από την εισαγωγή του νέου νομίσματος και η δημοσιονομική αστάθεια να μην πλήξουν την ευρωζώνη.

Στην πράξη, ένα τέτοιο ευρώ θα είναι σαν το στρατιωτικό μάρκο που εξέδιδαν στην Ελλάδα οι δυνάμεις κατοχής ή σαν τη στρατιωτική βρετανική λίρα που κυκλοφόρησε αμέσως μετά την απελευθέρωση. Για να προστατευθούν οι εγχώριες τράπεζες, το ενεργητικό τους θα παραμείνει σε «σκληρό ευρώ». Δηλαδή τα δάνεια προς τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να υπολογίζονται σε «σκληρό ευρώ», ενώ οι μισθοί, γενικά οι αμοιβές, οι συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας και οι καταθέσεις θα διέπονται από το «μαλακό ευρώ», το οποίο θα αλλάζει ισοτιμία σχεδόν σε ημερήσια βάση.

Όλα αυτά προτείνονται επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί η χρεοκοπία των χωρών του Νότου και να εξυπηρετηθεί το χρέος της Ελλάδας με τα υπάρχοντα εργαλεία της ευρωζώνης. Εδώ βρίσκεται η τριβή μεταξύ ΕΚΤ και ΔΝΤ:

«Οι τύποι της ΕΚΤ βλέπουν ένα λαμπρό μέλλον να απορρέει από τα νέα προγράμματα λιτότητας που υιοθετούνται ή επιβάλλονται στις σπάταλες χώρες του Club Med και την Ιρλανδία, χωρίς να αναφέρουμε την ελαφρώς μόνο λιγότερο σπάταλη Γαλλία. Καθώς τα ελλείμματα μειώνονται, η εμπιστοσύνη του ιδιωτικού τομέα θα επιστρέψει και η βιώσιμη ανάπτυξη θα γίνει το μέλλον της ευρωζώνης. Μη στοιχηματίζετε σ’ αυτό, αντιλέγουν οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ. Η λιτότητα τώρα θα φέρει την τρέχουσα πολύ εύθραυστη ανάκαμψη σε οδυνηρό αδιέξοδο, θα μειώσει την ανάπτυξη και τα έσοδα από τους φόρους, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο για την Ελλάδα και άλλες χώρες να μειώσουν τα ελλείμματά τους». Έτσι διατύπωνε τη διαφωνία ανάμεσα σε ΕΚΤ και ΔΝΤ ο Στέλζερ στη «Wall Street Journal» στις 18.10.

Παιχνίδι και στην Ελλάδα

Καθώς η κρίση χρέους βαθαίνει και για την Ελλάδα και για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, απειλώντας να συμπαρασύρει τις διεθνείς αγορές, το ΔΝΤ με την υποστήριξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ, αποφάσισε να κάνει το αποφασιστικό βήμα. Να χρησιμοποιήσει ανοιχτά την Ελλάδα ως εφαλτήριο για να αναλάβει το ίδιο τη διαχείριση της κρίσης των χωρών της ευρωζώνης. Έτσι στις 8.10 ο Στρος – Καν προχωρεί σε δηλώσεις ότι το ΔΝΤ σκέφτεται σοβαρά να επεκτείνει το πρόγραμμα στήριξης προς την Ελλάδα πέρα από την τριετία.

Σχεδόν αμέσως ο κ. Παπακωνσταντίνου επιβεβαιώνει ότι κάτι τέτοιο βρίσκεται υπό συζήτηση. Τις ημέρες που ακολουθούν, με τη βοήθεια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, η οποία διαρρέει πληροφορίες ότι θα ενισχύσει τις αγορές κρατικών ομολόγων των προβληματικών οικονομιών της ευρωζώνης (Bloomberg, 1.11), αλλά και αμερικανικών τραπεζών μαζί με ισχυρά επενδυτικά κεφάλαια εκτός Ε.Ε., δημιουργείται ένα κλίμα ευνοϊκών προσδοκιών για τα κρατικά ομόλογα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας.

Σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες παρεμβάσεις της ΕΚΤ και των άλλων κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, παρατηρήθηκε μια ουσιαστική υποχώρηση τόσο στα spreads, όσο και στα επιτόκια. Έτσι το επιτόκιο αγοράς του ελληνικού δεκαετούς κρατικού ομολόγου έπεσε από σχεδόν 12% που είχε φτάσει στα τέλη Σεπτεμβρίου γύρω στο 9% μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα.

Ακόμη και στη Moody’s «υποδείχτηκε» να βγει στις αρχές Οκτωβρίου και να δηλώσει ότι «σκέφτεται» να αναβαθμίσει την πιστωτική αξιολόγηση της Ελλάδας. Μόνο και μόνο για να ενισχυθεί το ευνοϊκό κλίμα στις αγορές. Στόχος ήταν εξαρχής να πάρει το πάνω χέρι το ΔΝΤ και να προχωρήσει ταχύτατα η Ελλάδα σε αναδιάρθρωση του χρέους της με γνώμονα το συμφέρον πρωτίστως των αμερικανικών τραπεζών και των πιο ισχυρών επενδυτικών κεφαλαίων, που δεν τους καίει το αν θα υποστούν κάποιο «κούρεμα», αρκεί η χώρα να συνεχίσει να πληρώνει. Σ’ αυτό έχουν επενδύσει και συγκεκριμένοι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι στην Ελλάδα, όπως πολύ εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς αν δει ποιο συγκρότημα ΜΜΕ προωθεί ως άμεση και επιβεβλημένη αναγκαιότητα την αναδιάρθρωση ή ανάταξη του χρέους υπό το ΔΝΤ.

Η μεγάλη «τούμπα»

Από την πρώτη στιγμή η Γερμανία είχε αντιδράσει στην όλη επιχείρηση. Εκπρόσωπος της Μέρκελ είχε σχολιάσει ευθύς εξαρχής τις δηλώσεις του Στρος – Καν ως «πρόωρες» και «άνευ αντικειμένου», διότι υποτίθεται ότι το τριετές πρόγραμμα θα πετύχει. Η Γερμανία δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι το να πάρει το ΔΝΤ το πάνω χέρι στην Ελλάδα και τις άλλες χρεοκοπημένες χώρες της ευρωζώνης, που συνιστούν το 40% και πλέον του εξαγωγικού δυναμικού της γερμανικής οικονομίας. Ούτε βλέπει με καλό μάτι τις προσπάθειες των Κινέζων να βρουν, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, «πάτημα» στην Ε.Ε. – όπως π.χ. με την αξιοποίηση των λιμενικών, οδικών και άλλων υποδομών της Ελλάδας – για να αλώσουν την εσωτερική της αγορά. Κάτι που εξ αντικειμένου θα χτυπήσει το μονοπώλιο της Γερμανίας στην ευρωζώνη.

Ταυτόχρονα, ούτε οι γραφειοκράτες της ΕΚΤ και της Κομισιόν είδαν με καλό μάτι αυτήν την επιχείρηση του ΔΝΤ. Οι τραπεζίτες της ευρωζώνης δεν θέλουν ούτε ν’ ακούσουν για «κούρεμα» του δημόσιου χρέους της Ελλάδας ή των άλλων καταχρεωμένων χωρών. Έτσι από το γραφείο του Όλι Ρεν ήρθε η απάντηση με το να ανακοινωθεί επίσημα ότι το κρατικό έλλειμμα του 2009 της Ελλάδας αναπροσαρμόζεται σημαντικά προς τα πάνω και θα υπερβεί το 15% του ΑΕΠ. Μια αναπροσαρμογή που ο ίδιος ο Στρος – Καν θεώρησε «ατυχή».

Η νέα αναπροσαρμογή του ελλείμματος δεν οφείλεται σε κάποια «κρυμμένα» στοιχεία, αλλά σε νέα μέθοδο υπολογισμού, που συμπεριλαμβάνει κατηγορίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ασφαλιστικών ταμείων κ.λπ., που δεν συνυπολογίζονταν μέχρι πέρυσι. Το αστείο είναι ότι δεν συνυπολογίζονται και σε καμιά άλλη χώρα της ευρωζώνης. Ο νέος υπολογισμός του κρατικού ελλείμματος αφορά μόνο την Ελλάδα. Γιατί; Για πολλούς λόγους. Αφενός έτσι πιέζουν για πρόσθετα, ακόμη πιο επώδυνα και ατελέσφορα μέτρα. Αφετέρου έτσι θα εμφανιστεί ότι το κρατικό έλλειμμα του 2010, που θα καταλήξει 1% με 2% πάνω από τον αρχικό στόχο του μνημονίου, θα φαντάζει περισσότερο σαν «επιτυχία» δεδομένης της αφετηρίας του και λιγότερο ως «αποτυχία» του προγράμματος.

Όμως, ο πιο σημαντικός λόγος ήταν να τινάξει στον αέρα την επιχείρηση άμεσης αναδιάρθρωσης του χρέους υπό το ΔΝΤ που είχε αρχίσει με την καλλιέργεια ευνοϊκών προσδοκιών στις αγορές. Έτσι η ανακοίνωση για αναπροσαρμογή του ελλείμματος έφερε αλλαγή του κλίματος στις αγορές και την καθοδική τάση των επιτοκίων αντικατέστησε η ανοδική. Επιπλέον πέτυχε την εγκατάσταση μόνιμης επιτροπής ελεγκτών της Κομισιόν, της ΕΚΤ και της Eurostat στην Ελλάδα, δήθεν για να παρακολουθούν εκ του συστάδην την πορεία της απόδοσης των μέτρων. Αυτό εκ των πραγμάτων δεν ευνοεί τα σχέδια του ΔΝΤ.

Η αντιστροφή ολοκληρώθηκε με τη διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργού. Ο κ. Παπανδρέου φρόντισε – υστέρα από συνεννόηση με την Ε.Ε. ή όχι, δεν γνωρίζουμε – να τινάξει στον αέρα το σχέδιο άμεσης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους με «κούρεμα» που είχε στα σκαριά το ΔΝΤ. Με τα spreads και τα επιτόκια να καλπάζουν είναι αδύνατον να προχωρήσει η επιχείρηση όπως είχε ετοιμαστεί.

Ταυτόχρονα η Καταλωνία δήλωσε επίσημα πτώχευση και σταμάτησε τις πληρωμές πουλώντας υποσχετικά και ομόλογα στους πολίτες της – κάτι που πολύ σύντομα θα δούμε να κάνουν και πολλές από τις νεόκοπες περιφέρειες της Ελλάδας – κατεδαφίζοντας τις όποιες ψευδαισθήσεις για την κατάσταση της Ισπανίας. Η Ιρλανδία απέχει, σύμφωνα με το Bloomberg (1.11), μόλις έναν μήνα από την επίσημη πτώχευση, με το κρατικό της έλλειμμα να καλπάζει στο 32% του ΑΕΠ μετά την ενσωμάτωση στον προϋπολογισμό της νέων χρεών από τις τράπεζες. Η Πορτογαλία βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην ύφεση. Ενώ η Ιταλία θεωρείται πια από τις αγορές ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να πτωχεύσει απ’ ό,τι η Ινδονησία ή οι Φιλιππίνες (Bloomberg, 19.10).

Το ευρωπαϊκό σχέδιο

Αυτό είναι το σκηνικό που επέτρεψε την αντεπίθεση της Μέρκελ και της Γερμανίας, επιβάλλοντας στη Σύνοδο Κορυφής (28.10) μαζί με τη Γαλλία το δικό τους σχέδιο ελεγχόμενης πτώχευσης των χωρών της ευρωζώνης που είναι ήδη σε κατάσταση χρεοκοπίας ή βρίσκονται στο χείλος της. Με πρώτη φυσικά την Ελλάδα. Το σχέδιο αυτό δεν διαφέρει ουσιαστικά από το αντίστοιχο που επιχείρησε να εφαρμόσει τον προηγούμενο μήνα το ΔΝΤ. Προβλέπει κι αυτό αναδιάρθρωση ή ανάταξη του δημόσιου χρέους με «κούρεμα», αλλά και μια έστω προσωρινή έξοδο από τον «σκληρό πυρήνα» του ευρώ, υπό την άμεση εποπτεία και τον αυστηρό έλεγχο του γερμανογαλλικού άξονα. Στο σχέδιο αυτό υπάρχει ρόλος και για το ΔΝΤ, αλλά η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο ποιος θα έχει τα ηνία. Και τα ηνία δεν θα τα έχει η Ουάσιγκτον, αλλά το Βερολίνο και το Παρίσι.

Για να επιτευχθεί αυτό, η Γερμανία με τη Γαλλία πρότειναν έναν μόνιμο μηχανισμό αντιμετώπισης κρίσεων, ο οποίος θα ενσωματωθεί στη Συνθήκη της Λισσαβώνας με βάση το άρθρο 48, παρ. 6, που επιτρέπει εσπευσμένες τροποποιήσεις της συνθήκης χωρίς τις συνήθεις διαδικασίες νομοθετικής κατοχύρωσης. Έως το τέλος του 2012 πιστεύουν ότι θα έχουν έτοιμο τον μηχανισμό για να οδηγήσουν την Ελλάδα, της οποίας το δημόσιο χρέος εκτιμάται ότι τότε θα ξεπερνά το 150% του ΑΕΠ, σε αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και προσωρινή έξοδο από το ευρώ υπό την κηδεμονία του νέου μηχανισμού της ευρωζώνης.

Επειδή όμως πολλοί πιστεύουν ότι με τον ρυθμό κατάρρευσης των οικονομιών της Ελλάδας και των άλλων προβληματικών κρατών αυτό το σενάριο είναι πολύ αισιόδοξο, εξετάζουν και το ενδεχόμενο μιας άμεσης αναδιάρθρωσης του χρέους, ακόμη και με σημαντικό «κούρεμα». Οι λεπτομέρειες του σχεδίου αυτού κρατούνται κρυφές ακόμη και από την ελληνική κυβέρνηση. Το πιθανότερο είναι να περιλαμβάνει μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων ομολόγων, μια μερική έστω παύση πληρωμής τόκων για κάποιο διάστημα και αναστολή της άσκησης των δικαιωμάτων των κατόχων ομολόγων.

Την εγγύηση τήρησης των χρονοδιαγραμμάτων και των προϋποθέσεων του σχεδίου είναι πιθανό να αναλάβει το ΔΝΤ, για να ικανοποιήσουν και την Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με πρόταση της φινλανδικής αντιπροσωπείας, θα υπάρξει και ειδική πρόβλεψη (Collective Action Clause) ώστε να μην μπορούν κάτοχοι ομολόγων με μειοψηφικά πακέτα να φρενάρουν ή να σταματήσουν την όλη διαδικασία.

Το ενδιαφέρον όμως είναι άλλο. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να ακούσετε να συζητάνε οι επίδοξοι υποψήφιοι των εκλογών της προσεχούς Κυριακής. Η χώρα και ο λαός της είναι έρμαια συμφερόντων και επιλογών που σχεδιάζουν το πώς θα ολοκληρώσουν την καταστροφή, αλλά δεν θα ακούσετε κανέναν από τους μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς υποψηφίους να μιλάει γι’ αυτό.

Τα θέματα της Ε.Ε., του ευρώ και της πληρωμής του χρέους είναι θέματα ταμπού. Μόνο οι αρπαχτές από τα ευρωπαϊκά ταμεία τούς ενδιαφέρουν. Τα φυλλάδιά τους είναι πλημμυρισμένα από «προτάσεις» για το πώς θα αξιοποιηθούν «αναπτυξιακά» τα κονδύλια εξ Ε.Ε. Δώσ’ τους χρηματοδοτούμενα προγράμματα και είναι διατεθειμένοι να πουλήσουν ακόμη και τη μάνα τους, πόσω μάλλον τη χώρα και τον λαό. Μαζί με τον δήμο και την περιφέρεια που θα τύχει να πάρουν στα χέρια τους.

* O Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 04-11-10, http://www.topontiki.gr/article/11192

Μικρά διαμάντια από τον “Μηδενισμό” του Ευγένιου (μετέπειτα πατ. Σεραφείμ) Ρόουζ

Του φιλαλήθη/philalethe00

Έτσι, οι καταπληκτικά τεκμηριωμένες επισημάνσεις ενός πρώην “λυσσασμένου” μηδενιστή, όπως ο π. Σεραφείμ, Ευγένιος κατά την εποχή, Ρόουζ, είναι το γιατρικό, αφού κατέχει θαυμάσια την μηδενιστική διαλεκτική(τέσσερα στάδια: Φιλελευθερισμός, Ρεαλισμός, Βιταλισμός, Μηδενισμός της Καταστροφής). Οι αναφορές είναι στον Χίτλερ, το άτομο-Κράτος, την ακραία ρεαλιστική ιδεολογία του, όπως και στον γνωσιολογικό σχετικισμό της εποχής μας και την φύση του Ρεαλισμού. Για να τα δούμε, λοιπόν…

1) ”[…] Διακατεχόταν [σ.ph.: ο Αδ. Χίτλερ] από την ημι-αναρχική [σ.ph. πρβλ. και την σχέση των "αναρχικών" προς την αστική ιδεολογία που αποκαλύπτει ο Ελλύλ εδώ παραπλεύρως] δυσπιστία προς τους ιερούς και σεβάσμιους θεσμούς, ιδίως την Εκκλησία με τις “δεισιδαιμονίες” και όλους τους “παρωχημένους” νόμους και τις τελετές της. […] Πίστευε με αφέλεια στον “φυσικό άνθρωπο”, το “υγιές ζώον” που περιφρονεί τις Χριστιανικές αξίες -την παρθενία κυρίως- που εμποδίζουν τη “φυσική λειτουργία” του σώματος [σ.ph. αν σας θυμίζει κάτι…] .Χαιρόταν με τις σύγχρονες ανέσεις και τις μηχανές [……].” (σσ.61-62)

2) “Μοιραζόταν την κοινή πίστη στην “επιστήμη”, την “πρόοδο” και το “διαφωτισμό” (φυσικά όχι στην “δημοκρατία”) με ένα πρακτικό ματεριαλισμό που απέκλειε κάθε θεολογία, μεταφυσική και σκέψη ή ενέργεια που σχετιζόταν αποκλειστικά με οποιονδήποτε άλλο κόσμο πέραν του “εδώ και τώρα”, υπερηφανευόμενος ότι είχε “το χάρισμα να ελαττώνει όλα τα προβλήματα απλουστεύοντάς τα ”. [….] Καλοπροαίρετοι άνθρωποι σκέπτονται πως θα αναστείλουν την εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ αντιτιθέμενοι στο “παράλογο” και υπερασπιζόμενοι την “αιτία”, την “επιστήμη” και την “κοινή λογική”. Όμως […] οι αξίες αυτές συνιστούν έναν ίδιο Ρεαλισμό και αποτελούν στάδιο προετοιμασίας και όχι άμυνας για την έλευση ενός νέου “φοβερού απλοποιητή”. (σσ.61-62)

3) “[…] ο Ρεαλισμός, λογική αυτοαναιρούμενη θέση, δεν αντιμετωπίζεται, όπως θα έπρεπε, ως φιλοσοφία. Πρόκειται για την αφελή, άνευ πειθαρχίας σκέψη των απλοϊκών, πρακτικών ανθρώπων οι οποίοι, στην εποχή της υπεραπλούστευσης, σκέπτονται να επιβάλουν τα απλουστευμένα κριτήριά τους και τις ιδέες τους σε όλον τον κόσμο. […] για την εξίσου αφελή σκέψη του επιστήμονα που παραμένει αγκιστρωμένος στο εμφανές που απαιτεί η ειδικότητά του, όταν με τρόπο αθέμιτο προσπαθεί να απλώσει τα επιστημονικά κριτήρια πέρα από τα γνωστά όριά τους. Στην τελευταία περίπτωση ομιλούμε, προκειμένου να υιοθετήσουμε μία χρήσιμη διάκριση, για “επιστημονισμό”, που αντιτίθεται στην θεμιτή επιστήμη. […] δεν αντιτιθέμεθα στην επιστήμη, αλλά στην εσφαλμένη εκμετάλλευση των κριτηρίων και των μεθόδων της, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη στις ημέρες μας”. (σσ.54-55)

4) “Οι άνθρωποι απέρριψαν τον Υιό του Θεού […]Αδύναμοι να αντέξουν το κενό, που αυτή η απόρριψη άφησε στις καρδιές τους, προστρέχουν σε άνοες και μάγους, σε ψευδοπροφήτες και θρησκειοσοφιστές, προκειμένου να αποσπάσουν λόγο ζωής. Αυτός ο λόγος, που προσφέρεται τόσο εύκολα, ο ίδιος γίνεται σκόνη στο στόμα τους μόλις προσπαθήσουν να τον επαναλάβουν”. (σ.83)

Σημ.ph: οι επισημάνσεις είναι δικές μου και όχι του συγγραφέα ή του μεταφραστή.

Η δοκιμασία της αποδοκιμασίας …

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Το ΕΣΡ (Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης) ξαναχτύπησε. Αυτήν τη φορά προσπαθεί να φιμώσει το νεόκοπο και μαχητικό «Κόντρα Τσάνελ». Ο λόγος: ότι η άδειά του δεν του επιτρέπει να μεταδίδει ειδήσεις και πολιτικές εκπομπές. Σε ένα άναρχο τοπίο καπιταλιστικής ασυδοσίας εις ό,τι αφορά τη νομιμότητα των μεγάλων καναλιών, ο κ. Λασκαρίδης και οι συν αυτώ πάνε για μια ακόμη φορά να εφαρμόσουν τον νόμο επιλεκτικά.

Σε μια κρίσιμη εποχή για τον Τύπο ο καταχρηστικώς λειτουργών κ. Λασκαρίδης (η θητεία του έχει λήξει εδώ και καιρό) πάει να βάλει φίμωτρο σε ένα μέσο ενημέρωσης – το οποίο μάλλον φαίνεται να ενοχλεί με τον «λαϊκισμό» του την «καθώς πρέπει» (νέα) τάξη.

Αυτή η πληγή της Δημοκρατίας, οι Ανεξάρτητες Αρχές, δείχνουν ακόμα μια φορά πόσον εξαρτημένες είναι. Εκτός από τον δημοσιογραφικό κόσμο, δικαίως και όλα τα κόμματα – πλην ΠΑΣΟΚ – καταδίκασαν αυτές τις παράνομες κι αυταρχικές ασυναρτησίες του ΕΣΡ, εντόνως μάλιστα τα δύο κόμματα της Αριστεράς, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το παράξενο όμως είναι ότι η σύνθεση του ΕΣΡ έχει να κάνει και με την έγκριση των δύο αυτών κομμάτων.

Ακόμα μία ανακολουθία. Παράξενη επίσης φαίνεται η επιδοκιμασία του «ΣΚΑΪ» στις ενέργειες του ΕΣΡ εναντίον τού «Κόντρα Τσάνελ». Τόσο γρήγορα ξέχασε ο κ. Γιάννης Αλαφούζος τους αγώνες που κάναμε πολλοί δημοσιογράφοι τότε για να μην του κλείσει ο κ. Μητσοτάκης τον τηλεοπτικό σταθμό;

Μελαγχολικά τα παρεπόμενα της αλλαγής ώρας. Χάνει μια ώρα απ' τις ώρες της η ημέρα, μικραίνει απότομα -κι όλο αυτό για λόγους αμφίβολων οικονομικών αποτελεσμάτων, από Νορβηγίας έως Γαύδου, πλην όμως όταν οι καλβινιστές κάνουν μαλθακίες, δεν κάνουν διακρίσεις… …δεν τραβάει και ο κ. Κικίλιας.

* *

Βατερλώ τέλος. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι συνασπίζουν τις ένοπλες δυνάμεις τους για οικονομικούς (αλλά μάλλον και για οργανικούς) λόγους. Πλάκα έχει, να δούμε δολοφόνους της «Σκωτικής Φρουράς» να υπηρετούν στη Λεγεώνα των Ξένων και Γάλλους στρατοχωροφύλακες στο Ανω Νότιο Νέο Χαμσάιρ – η αφρόκρεμα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού απ' το Αζινκούρ κι έπειτα…

…………………………….

Και πάνω στις φάσεις (του Τσάμπιονς Λιγκ) εξέδωσαν και τα Σκόπια ταξιδιωτική οδηγία εναντίον της χώρας μας!! Να προσέχουν οι Σκοπιανοί τουρίστες από ποιο περίπτερο θα αγοράζουν σοκολάτες στη Ζώνη μεταξύ Αιγάλεω-Παγκράτι.

«Η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται», που λέει κι ο Γιωργάκης. Ούτε κι απ' την πρόωρη επιμήκυνση; αναρωτιέται η θεία Φωτούλα…

Ενοπλοι φρουροί, έγραφε χθες στα «ΝΕΑ» ο εκλεκτός συνάδελφος Ρούσσος Βρανάς, φυλάνε πολλά απ' τα Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας στις ΗΠΑ, έχουν αρχίσει και παίρνουν ανάποδες οι άνεργοι – κακώς! η κατάσταση μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερη, και τι θα κάνουν τότε; Για την ώρα 45.000.000 Αμερικανοί ζουν κάτω απ' το όριο της φτώχειας, ο ένας στους επτά, ενώ η ανεργία έχει φθάσει στο 10,1%!

Ευκαιρία να κάμει μια νέα αρχή ο Ομπάμα – ίσως έναν νέο πόλεμο ή το ξεκαθάρισμα των εκκρεμοτήτων που έχουν αφήσει πίσω τους οι παλιοί, όπως η εκκαθάριση λόγου χάριν και των τελευταίων Χριστιανών στο Ιράκ. Ή των εναπομεινάντων Κοπτών στην Αίγυπτο – είναι όλα αυτά θέματα πολυπολιτισμού

και συλλογικών συμβάσεων εργασίας κάτω απ' τον βασικό: ο κοινός παρονομαστής Ντητρόιτ, Βασσόρας, Σκαραμαγκά, η πεμπτουσία της παγκοσμιοποίησης, μεροκάματο κάτω απ' το βασικό.

………………………………..

Παρ' ότι απεχθάνομαι τα διλήμματα, συνήθως τα αντιλαμβάνομαι. Αυτό το δίλημμα όμως του Γιωργάκη του Ψευτοθόδωρου ότι αν χάσει (με πόσο;) στις εκλογές, θα προκηρύξει εκλογές για να χάσει κι άλλο, δεν μπορώ να το αντιληφθώ.

«Είμαι κουτός και γι' αυτό δεν ψηφίζω ΠΑΣΟΚ», όπως έλεγε και η κυρία Βάνα Μπάρμπα, όταν δήλωνε πως «όποιος δεν ψηφίζει ΠΑΣΟΚ είναι ηλίθιος» – η Καραχασάν! Δεν ψηφίζει πλέον ΠΑΣΟΚ…

Συγκινητικό χωρίς να παύει να 'ναι ωραίο, ήταν όταν ο κ. Λαζόπουλος τίμησε τον κ. Χάρρυ Κλυνν. Και το φχαριστηθήκαμε – μάς έχει λείψει ο Χάρρυ…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 4.ΧΙ.2010 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ:  Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=220114