Δελτίο Τύπου 14/06/09

της Ανοιχτής Συνέλευσης Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών

 

Την Κυριακή 14-06-09 πραγματοποιήθηκε, με πολύ μεγάλη προσέλευση, ανοιχτή συνέλευση Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών. Η συνέλευση είχε χαρακτήρα απολογιστικό των μέχρι τώρα δράσεων των δύο περίπου μηνών ύπαρξής της. Επίσης, συζητήθηκαν όλα τα τρέχοντα ζητήματα, και έγινε κουβέντα για τη συνέχεια των κινητοποιήσεών μας. 

Την Κυριακή 14-06-09 πραγματοποιήθηκε, με πολύ μεγάλη προσέλευση, ανοιχτή συνέλευση Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών. Η συνέλευση είχε χαρακτήρα απολογιστικό των μέχρι τώρα δράσεων των δύο περίπου μηνών ύπαρξής της. Επίσης, συζητήθηκαν όλα τα τρέχοντα ζητήματα, και έγινε κουβέντα για τη συνέχεια των κινητοποιήσεών μας. 

Ο απολογισμός κρίθηκε συνολικά θετικός ως ξεκίνημα του αγώνα. Παραλείψεις και καθυστερήσεις στη δράση της «πρωτοβουλίας ωρομισθίων εκπαιδευτικών αβθμιας, βθμιας εκπαίδευσης»  καταγράφηκαν, ως το αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να συνδράμουμε ακόμη περισσότερο από το χρόνο μας στην προσπάθεια και στην έλλειψη συμμετοχής ή εμπειρίας σε ορισμένες περιπτώσεις.

Για την από ‘δω και πέρα δράση, οι αποφάσεις της συνέλευσης έχουν ως εξής:

Κατάθεση τις προσεχείς ημέρες στο υπεπθ, δοε, ολμε του πανελλαδικού ψηφίσματος των Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών, το οποίο υπογράφεται από χιλιάδες εκπαιδευτικούς, συλλόγους και σωματεία

Κατάθεση στο υπεπθ, δοε, ολμε του κειμένου με το οποίο ζητούμε την ρητή αποσαφήνιση από το υπεπθ προς τις σχολικές μονάδες της μη υποχρέωσής μας σε εξωδιδακτικές εργασίες για τη νέα σχολική χρονιά

Κατάθεση στο υπεπθ, δοε, ολμε αιτήματος άμεσης απάντησης για την πληρωμή των ωρομισθίων εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα των συναδέλφων ξένων γλωσσών που είναι απλήρωτοι όλο το χρόνο. 

Για το ίδιο ζήτημα θα γίνει παρέμβαση στην αβθμια διεύθυνση δυτικής Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 22/6 στις 10πμ, ημέρα που θα παραλάβουμε τις απολύσεις μας

Παράσταση Διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της περιφέρειας Μακεδονίας του οαεδ τη Δευτέρα 15 Ιούνη. Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συμμετοχή. Σε συνάντηση με τον διευθυντή του οαεδ πρωτοκολλήθηκε αίτημα απάντησης του υπουργείου στην ανάγκη καταβολής του επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, καθώς είναι επιλογή του υπουργείου να μας προσλαμβάνει με ημιαπασχόληση και ετεροχρονισμένα σε σχέση με την έναρξη της σχολικής χρονιά.

Παρέμβαση μαζί με το «συντονιστικό ωρομισθίων εκπαιδευτικών» στα συνέδρια δοε και ολμε τις επόμενες μέρες, όπου θα τεθούν από μέλη της πρωτοβουλίας τα εξής:

Ποια θα είναι η στάση των συνδικάτων από εδώ και πέρα για την προώθηση των αιτημάτων των ωρομισθίων εκπαιδευτικών

Ερωτήματα σχετικά με την εισήγηση του συνεδρίου της δοε:  «Όπου είναι δυνατόν να αναλάβουν και να διδάξουν δάσκαλοι τα αντικείμενα για τα οποία δε χρειάζονται ειδικότητες και κατέχουν οι ίδιοι βασικές γνώσεις (π.χ. πληροφορική, θέατρο, χορός, εικαστικά κλπ)»

Αν θα υπάρξει στήριξή τους σε μελλοντικές δυναμικές κινητοποιήσεις των ωρομισθίων και μέχρι ποιου σημείου

Ο τρόπος δράσης τους για την καταβολή των δεδουλευμένων και ιδιαίτερα στους συναδέλφους γαλλικής και γερμανικής γλώσσας

Το αίτημα για μετατροπή της υψηλής συνδρομής στη δοε, ολμε σε συμβολική για τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς

Συμπαράσταση στην πρώην διευθύντρια του 132 ου Δημ.Σχ. Αθηνών, Στέλλας Πρωτονοταρίου, που διώκεται για τη δράση της. Με  στόχο την ομαλότερη ένταξη των αλλοδαπών μαθητών του σχολείου της και των γονέων τους, οργάνωνε μαθήματα στους μεν μαθητές, στη μητρική τους γλώσσα, στους δε γονείς τους μαθήματα ελληνικής. Να σημειωθεί πως είχε την υποστήριξη και έδρασε μετά από σχετικές αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων και Γονέων

Κατάθεση ψηφίσματος σε υπεπθ, δοε, ολμε με το οποίο υπερασπιζόμαστε τη θέση μας για απαλοιφή του σημείου της αίτησης – δήλωσης  που απαγορεύει να διδάσκουμε σε φροντιστήρια και ωδεία

Συμμετοχή της πρωτοβουλίας στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 26, 27, 28 Ιούνη στη Θεσσαλονίκη, μοίρασμα εντύπων και συλλογή υπογραφών.

Πανελλαδική κινητοποίηση των ωρομισθίων εκπαιδευτικών μαζί με όλους τους εργαζομένους τον Σεπτέμβρη στα εγκαίνια της ΔΕΘ

Η «πρωτοβουλία ωρομισθίων εκπαιδευτικών αβθμια, βθμιας εκπαίδευσης» με τη δράση της και σε συνδυασμό με τη δράση του «συντονιστικού ωρομισθίων εκπαιδευτικών» στην Αθήνα πέτυχαν μέσα σε μερικές εβδομάδες τη δημοσιοποίηση του ζητήματος της ωρομισθίας στην κοινωνία μας, τη σοβαρότερη ενασχόληση όλων των δασκάλων και καθηγητών με αυτό στις συνελεύσεις των κατά τόπους συλλόγων, αλλά κυρίως πέτυχαν να βλέπουμε ο ένας τον άλλον Συναδελφικά και με Αλληλεγγύη κι όχι αποξενωμένοι ή ανταγωνιστικά. Συνειδητοποιήσαμε πώς μόνο μέσα από τη δική μας κινητοποίηση, ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

 

Στοιχεία επικοινωνίας: oromisthios@gmail.com,  6977040779 Δήμητρα Τζώτζιου, 6974595897 Αλέξανδρος Καριπίδης, 6945996249 Γρηγόρης Σπάθας, 6977020973 Γιώργος Παπαγιάννης, 6945475517 Παπαϊωάννου Αθανάσιος

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  http://oromisthioi.blogspot.com,

Καταλληλότερο σχολείο – Πρωθυπουργός του μέλλοντος

 

Του Στέργιου Ζυγούρα*

 

Ο Ακάκιος και ο Αριστόβουλος. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι δύο; Απλώς, αποτελούν δυο πρόσωπα που τους επέστησαν την προσοχή: στον πρώτο για τα μακαρόνια, που πρέπει οπωσδήποτε να είναι "misko" και στον δεύτερο για το σχολείο του μέλλοντος, που πρέπει οπωσδήποτε να είναι "microsoft".

Κι ύστερα λέμε ότι δεν υπάρχει συνέχεια στην κυβερνητική πολιτική, ακόμα και μεταξύ υπουργών του ίδιου κόμματος. Για την περίπτωση της παιδείας αυτό διαψεύδεται πανηγυρικά. Όσα ξεκίνησε ο κ. Στυλιανίδης, θα τα συνεχίσει ο κ. Σπηλιωτόπουλος. Πάντα με απόφαση του Πρωθυπουργού. Πάντα με τη σιωπή των συνδικαλιστικών και κομματικών δυνάμεων (πλην του ΚΚΕ & του ΣΥΡΙΖΑ που αξιωματικά και γενικόλογα καταδίκασαν).

 

«Ενημερώθηκα για την Τάξη του Μέλλοντος, η οποία θα περιέχει όλες τις απαραίτητες υποδομές για εφαρμογή εξατομικευμένης εκπ/σης, χρησιμοποιώντας τις πιο σύγχρονες τεχνολογικά λύσεις» δήλωσε ο Πρωθυπουργός, παραλείποντας μόνον τη φράση "εφάμιλλες των καλυτέρων ιαπωνικών". Και συνέχισε: «Η καινοτομία και η δημιουργικότητα είναι δύο βασικές προϋποθέσεις για την εξέλιξη της Ελλάδας του αύριο». Πολλά σχόλια δε χρειάζονται.

Όταν βλέπει κανείς τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα "ομόλογα", στo "Βατοπέδιo", στη "Siemens", ίσως και να μένει απαθής μπροστά στην απάθεια πολιτικών και δημοσιογράφων για την υπόθεση ΥπΕΠΘ-Microsoft που προέκυψε μέσω ΥπΟΟ. Η ελάχιστη ένδειξη είναι η σύμβαση που ψήφισε η Βουλή. Είναι το γεγονός ότι ακόμα και η φρασεολογία μεταξύ της εταιρίας και του κράτους ταυτίζεται: «Κέντρο καινοτομίας» στην Αθήνα, «Σχολείο του μέλλοντος» στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και πρωθυπουργικές λέξεις-κλειδιά συνέπεσαν – όχι ξαφνικά, απρόσμενα κι αναπάντεχα!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο διάλογος για την παιδεία πού θα καταλήξει; Μετά την έμφαση που επί χρόνια δίνει ο Πρωθυπουργός ταυτίζοντας την παιδεία με την εκπαίδευση και την εκπαίδευση με την αναπτυξιακή πορεία και την επιχειρηματικότητα ή θα πρέπει να τον καλέσει ο κ. Μπαμπινώτης για ενημέρωση ή θα πρέπει να είμαστε ο πλέον αισιόδοξος λαός για να ανταπεξέλθουμε. Κι αυτό, γιατί το πλαίσιο του διαλόγου που αντιφάσκει με το πρωθυπουργικό σχολείο του μέλλοντος επιβεβαιώνει ότι δεν ήταν τυχαία η κατά 5 χρόνια καθυστερημένη διαπίστωση της προβληματικής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας παιδείας.

 

Δεδομένες λοιπόν οι επιλογές στην παιδεία, δεδομένη άρα και η χρηματοδότησή της. Μίζες, διασπαθίσεις, συγκαλύψεις, έχουν να κάνουν και με απλά αριθμητικά δεδομένα. Η ελλιπής χρηματοδότηση της παιδείας, αναντίστοιχη με τη σημασία που της αποδίδει η κυβέρνηση, έχει εξηγηθεί από τον Πρωθυπουργό με δύο τρόπους:

α) νομίζαμε ότι έχουμε – δεν έχουμε, άρα δεν δίνουμε

β) δεν δίνουμε, όσο δεν εφαρμόζονται οι «μεταρρυθμίσεις».

Απορία: Στους δικαστικούς λειτουργούς δόθηκαν αυξήσεις (Ιούλιος 2008) της τάξης του 60-80%. Άραγε, ποιες μεταρρυθμίσεις εφαρμόστηκαν στη δικαιοσύνη;

Χρήσιμοι οι διαδραστικοί πίνακες στην παιδεία, όμως δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την διάχυτη αναξιοκρατία και την πλήρη απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού της. Μισόλογα, υπεκφυγές, πομπώδη αυτονόητα, προκλητικές δηλώσεις, ωραιοποιήσεις, διαστρέβλωση, αντιπερισπασμοί έχουν ένα κεντρικό άξονα: η παιδεία δεν απασχολεί την κυβέρνηση. Έγνοια της είναι η επαγγελματική κατάρτιση που θα χρηματοδοτείται σε βάση ιδιωτική.

Φώναξε λοιπόν ο Πρωθυπουργός; Αριστόβουλε, μην ξεχάσεις! η πρότυπη τάξη να είναι "microsoft". Προφανώς. Βέβαια στη δημοκρατία, περισσότερη σημασία έχει τι φωνάζουν οι πολίτες.

 

Σύνδεσμοι:

http://www.youtube.com/watch?v=dw-7scg60u8

http://www.youtube.com/watch?v=8jpqh3jXs2U

http://www.parliament.gr/ergasies/praktika/pdf/ES24012008.pdf

http://www.infosoc.gr/infosoc/el-GR/specialreports/microsoft_center/

http://users.thess.sch.gr/szygouras/SN_1012008_Ait-ekth.rtf

http://www.microsoft.com/education/sof/

http://www.youtube.com/watch?v=2Mug66WnoSk

http://users.thess.sch.gr/szygouras/kxky08.htm

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=45560

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5090199&publDate=19/5/2009

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100067_14/06/2009_318429

http://www.youtube.com/watch?v=8BPVjnccI68

 

16-6-2009,  Στέργιος Ζυγούρας, Καθηγητής ΠΕ16

Το αντιλαϊκό όραμα  για την εκπαίδευση της «Αριστείας»

 Εκπαιδευτικές, Κοινωνικές και Οικονομικές Προεκτάσεις

 

Του Αργύρη Καλογεράτου

 

 Μια από τις πιο σημαντικές διαδικασίες πολιτικής πάλης στη σημερινή νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα, είναι η ανάλυση και η συστηματική αποδόμηση του εννοιολογικού οικοδομήματος της, τα εφευρήματα – ιδεολογικά και φραστικά – που νομιμοποιούν την κυριαρχία και επέκτασή της. Στο άρθρο αυτό αναλύεται το πολυδιατυπωμένο κατευθυντήριο δόγμα της «Εκπαίδευσης Αριστείας» ως μοντέλο μόρφωσης, κατάκτησης γνώσης και τελικά ως αντιδραστικό μοντέλο καταμερισμού εργασίας.

Η Κοινωνία της Γνώσης – Η Οικονομία της Γνώσης

 

Στο χώρο της Παιδείας τα τελευταία 15 χρόνια, από τη συμφωνία περί «Στρατηγικής της Λισσαβόνας» το 1995, παρατηρείται μία στροφή στη προωθούμενη εκπαιδευτική πολιτική. Στα πλαίσια της πλήρης ένταξης της επιστήμης-γνώσης στον παραγωγικό κύκλο κερδοφορίας, η εκπαίδευση καθίσταται ένας ακόμα κλάδος οικονομικής δραστηριότητας. Όλοι οι κανόνες της Αγοράς επεκτείνονται αυτόματα στο νέο μορφωτικό προϊόν το οποίο, αντίθετα στην προσέγγιση της «Ενιαίας Γνώσης» που θεωρεί τη διαδικασία μόρφωσης μία ολιστική διανοητική καλλιέργεια που πρέπει να επιτελείται από ενιαίους κύκλους σπουδών και ενιαίες δομές εκπαίδευσης ώστε να διαμορφώνει την «Κοινωνία της Γνώσης», κατατεμαχίστηκε πολυεπίπεδα, και κάθε επίπεδο σε αντικείμενα, σε ποιότητες, αλλά και διαφορετικές αγοραίες αξίες ως αναφορά το αντίκρισμα του προϊόντος αυτού στο χρηματιστήριο της εργασίας.

Η ιδιωτικοποίηση όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης στην Ε.Ε. είναι εδώ και χρόνια δεδηλωμένη επιδίωξη. Σε κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περί «Εκπαίδευσης και Κατάρτισης από Απόσταση» (7/3/1990) αναφέρεται κυνικά για το πώς αντιλαμβανόταν για παράδειγμα το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο: «Ένα ανοικτό πανεπιστήμιο είναι μια βιομηχανική επιχείρηση και η ανώτατη εκπαίδευση είναι μια νέα βιομηχανία. Αυτή η επιχείρηση πρέπει να πουλήσει τα προϊόντα της στην αγορά της διαρκούς κατάρτισης, την οποία διέπουν οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης»[1]!

Ο σχεδιασμός αυτός προφανώς θα είχε το αποτέλεσμα τα ιδρύματα πολλών ταχυτήτων, και την εισαγωγή της εκπαίδευσης σε μια γενικότερη κρισιακή κατάσταση με μόνιμα χαρακτηριστικά, ως κληρονόμος των συμπτωμάτων της καπιταλιστικής οικονομίας, τέτοια ώστε να υπονομεύεται ο ίδιος ο ρόλος της μορφωτικής διαδικασίας, αλλά πρωτίστως η ίδια η «αξία της γνώσης». Βλέποντας το ζήτημα μακροσκοπικά, μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως από τη στιγμή που η γνώση παραδίδεται ολοκληρωτικά στην κεφαλαιοκρατική διαχείριση (είτε κρατικά ελεγχόμενη μέσω ιδρυμάτων ΝΠΙΔ, είτε κατεξοχήν ιδιωτικών επιχειρήσεων) η υπαξίωσης αυτού του κοινωνικού αγαθού είναι απλά μία φυσική ανάγκη του οικονομικού παραγωγικού κύκλου. Όπως εκμηδενίζει την αξία των υλικών προϊόντων της ανθρώπινης εργασίας για να πουλήσει τα νέα, έτσι ακριβώς πρέπει να εκμηδενίζει την αξία της γνώσης-μόρφωσης για να πουλήσει τα νέα μορφωτικά προϊόντα.

Η στρατηγική μετάβαση από την κλασική οικονομία μαζικής παραγωγής εμπορευμάτων στην «Οικονομία της Γνώσης» ήταν ένα βήμα των δυτικών χωρών που παρουσιάστηκε:

α) ως πρόοδος των κοινωνιών αυτών, ως ένα είδος διανομής του παραγμένου πλούτου προς στο λαό,

β) ως αναγκαιότητα-μονόδρομο για την στόχευση στην «καινοτομία» -εκφρασμένη ως «υψηλή ποιότητα προϊόντων» – που θα εξασφάλιζε την ανταγωνιστικότητα των δυτικών προϊόντων στο διεθνοποιημένο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ανάμεσα σε αυτά, η προοδευτική διανόηση προσθέτει με έμφαση τη σημαντικότητα του κεφαλαίου γνώση-μόρφωση για την παραγωγή.

Η γνώση υπαξιώνεται διπλά: και ως καταναλωτικό προϊόν για τον άνθρωπο, ώστε να πουληθεί η νέα γνώση αιχμής, αλλά και ως μέσο παραγωγής με φορέα πάλι τον άνθρωπο. Έτσι, αποτελεί ένα ειδικού τύπου κεφάλαιο, το οποίο προσπαθεί κόντρα στην υπαξίωσή του να αναγεννηθεί εκτός τους κύκλου παραγωγής και χωρίς κόστος για τον κεφαλαιοκράτη. Με άλλα λόγια, ο διαρκώς καταρτιζόμενος εργαζόμενος που ως καταναλωτής προϊόντων γνώσης αναζωογονεί την κεφαλαιακή του αξία ως μέσο παραγωγής, εκτός του κύκλου παραγωγής και χωρίς ουσιαστικό κόστος για το Κεφάλαιο (το κόστος συλλογικοποιείται στην κοινωνία), είναι προφανώς η πραγμάτωση ενός νεοφιλελεύθερου «ονείρου», το αναδημιουργούμενο κεφάλαιο μέσω μιας διαδικασίας που δε μπορεί να επιτελέσει η άψυχη ύλη.

Η διαχείριση της ζωντανής εργασίας ως γνωσιακό-επιστημονικό κεφάλαιο στην Οικονομία της Γνώσης, λοιπόν, είναι μια προσέγγιση που ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί ότι του παρέχει εγγυήσεις για υψηλή κερδοφορία. Η δυνατότητα αυτόματης ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της γνώσης από τα μονοπώλια ως άυλα προϊόντα εργασίας (πατεντοποίηση / εταιρική τεχνογνωσία), η εντεινόμενη αντίθεση γνώσης-εργασίας που προκαλείται από την εισαγωγή του μέτρου της «γνωσιακής αξίας» της εργασίας το οποίο διαχωρίζει όλο και περισσότερο την εργασία σε «χειρονακτική» και «πνευματική» και αντικειμενικοποιεί το φτήνεμα μαζών εργατικής δύναμης, η δυνατότητα αυτοαναζοωγόνησης της «γνωσιακής αξίας» της εργασίας σε ατομικό επίπεδο η οποία αυτόματα εντείνει και τον ανταγωνισμό στην μισθωτά εργαζόμενη τάξη, είναι μερικές από τις εγγυήσεις για αυτή την κερδοφορία.

 

Από την Οικονομία της Γνώσης στην Οικονομία της Αριστείας: Το νέο δόγμα της «Αριστείας» στην εκπαίδευση

 

Όλο και περισσότερο, σε παγκόσμια κλίμακα, η έννοια κλειδί σε κάθε στρατηγικό πλάνο ανάπτυξης είναι η «Αριστεία», η οποία αναγνωρίζεται ως η σημαντικότερη «κινητήρια δύναμη της ανθρωπότητας, των αγορών αλλά και των κοινωνιών». Υπάρχει δε, μια ομάδα εννοιών που αλληλοσυμπληρώνονται και κατά την περίσταση εκφράζουν τη νέα αντίληψη για το μοντέλο ανάπτυξης: καινοτομία, πρωτοπορία, αριστεία, ανταγωνιστικότητα, αξιοκρατία, πρόοδος. Αυτό το πλαίσιο ορίζει τη νεοφασίζουσα ιδεολογική βάση μιας νέας μετάλλαξης των όρων και σχέσεων παραγωγής, η «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Γνώσης» θα μετατραπεί στην ακόμα πιο αντιδραστική «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Αριστείας». Το ντόμινο που θα προκληθεί από την εισαγωγή σε μια εποχή ακόμα πιο ασύμμετρης ανάπτυξης θα έχει μοιραία τραγικές επιπτώσεις στις δυτικές κοινωνίες.

Ας επανέλθουμε στο χώρο της Εκπαίδευσης αφήνοντας την Εργασία για τη συνέχεια. Στην Ευρώπη η Ε.Ε ήδη από το 6ο πλαίσιο για την Έρευνα και την Τεχνολογία έθεσε ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων της, την ύπαρξη «δικτύων αριστείας», δηλαδή μια κρίσιμη και επαρκή μάζα ερευνητών η οποία να μπορεί να διαχειριστεί τα «ολοκληρωμένα προγράμματα», τα μεγάλα ερευνητικά έργα με υψηλή στρατηγική σημασία.

Προωθείται επίσης ο «Ευρωπαϊκός Χώρος Έρευνας και Καινοτομίας» (βασική συνιστώσα της συνθήκης της Λισσαβόνας) ο οποίος ομογενοποιείται μέσω και της συνθήκης της Μπολόνιας. Όλα τα ιδρύματα πλέον πρέπει να ανταγωνίζονται ώστε να αποτελούν μέλη της «αριστο-κρατικής λίγκας» η οποία θα έχει και τη μερίδα του λέοντος στη μικτού τύπου χρηματοδότηση.

Αυτά έχουν να κάνουν με την έρευνα, όπου και η συναίνεση πάνω στο νέο δόγμα είναι πιο εύκολη λόγω των ειδικών σκοπών της έρευνας. Τι γίνεται όμως όταν το ιδεολόγημα της Αριστείας επεκτείνεται αυθαίρετα σε άλλες κοινωνικές διαδικασίες; Τι θα σήμαινε η υιοθέτηση του δόγματος αυτού για την δόμηση των Πανεπιστημίων της νέας εποχής, ακόμα χειρότερα των σχολείων του αύριο και κατά συνέπεια των κοινωνιών του αύριο;

 

Η Ελλάδα δε μένει πίσω

 

Στην Ελλάδα από το 2004 και ύστερα, λόγω και των προωθούμενων αλλαγών στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης από τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις (βλ..[2] για μία ταξική ανάλυση των αναδιαρθρώσεων αυτών), το νέο δόγμα υποστηρίζεται από φανατικούς οπαδούς οι οποίοι επί παντός επιστητού προπαγανδίζουν το νεοφιλελεύθερο φραστικό νεωτερισμό:

«η εκπαίδευση πρέπει να στοχεύει στην αριστεία!». Για να δείξουμε ένα παράδειγμα χωρίς να αναφερθούμε προσωπικά σε πρυτάνεις, υπουργούς, εκπροσώπους των βιομηχάνων κ.α., που κατ' επανάληψη έχουν δηλώσει τη σύνταξή τους με το νέο δόγμα, θα αναφέρουμε επίσημες απόψεις θεσμικών φορέων. Το Νοέμβριο του 2006 το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας εξέδωσε τα συμπεράσματα διημερίδας για την «Ευρωπαϊκή Προοπτική των Ελληνικών Πανεπιστημίων», όπου στην εισαγωγική παράγραφο «Οραματισμός» διατυπώνει μόνο τη φράση: «Η αριστεία στην εκπαίδευση αποτελεί όραμα για τους Έλληνες[3]».

Αν και στη συνέχεια στους «Εκπαιδευτικούς Στόχους» αναφέρει την «παροχή εκπαίδευσης υψηλής ποιότητας για κάθε Έλληνα» δεν αποφεύγει να αναφερθεί και πάλι στην «διεθνή ανταγωνιστικότητα, την εκπαίδευση και έρευνα αριστείας». Μια ωραιοποιημένη σαλάτα αντιφατικών πολιτικών προσανατολισμών!

Για να καταλάβουμε το πώς αυτό το ιδεολόγημα θα περάσει πολύ εύκολα στις χαμηλότερες βαθμίδες αρκεί να δούμε ότι τα Ελληνικά Πανεπιστήμια διεκδικούν να έχουν την απόλυτη ευθύνη στην επιλογή των εισακτέων φοιτητών τους, άρα και τη δυνατότητα επιβολής του δικού τους αναπτυξιακού/αξιολογικού δόγματος στον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο. Πολύ γρήγορα θα ακούσουμε λογύδρια από διευθυντές σχολείων, γραφείων εκπαίδευσης ή ακόμα και ανθρώπων ανώτερων πολιτικών πόστων που θα αναφέρονται στον «οραματισμό τους περί σχολείων αριστείας»!

 

Αριστεία και αποθέωση ταξικών διαχωρισμών

 

Η Αριστεία, από την κοινωνιολογική της πλευρά, είναι ένα ειδικό φαινόμενο το οποίο όπως όλα, υποβοηθείται από την ύπαρξη κάποιων ευνοϊκών συνθηκών για ένα άτομο:

α) σε μικρότερο βαθμό από τις ειδικές ικανότητες-κλίση του σε ένα συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο που επίσης τυχαίνει να το έχει επιλέξει για συστηματική μελέτη,

β) σε μεγαλύτερο βαθμό από τις ατομικές ικανότητες που είναι επιμελώς «κατασκευασμένες-καλλιεργημένες» μέσα από αυστηρές πολυετείς διαδικασίες μάθησης που μπορεί να ξεφεύγουν από τα πλαίσια που κινείται η βασική εκπαίδευση των σχολείων, π.χ. εντατικοποιημένη ενασχόληση με εξειδικευμένα γνωστικά αντικείμενα, φροντιστηριακή ενισχυτική μάθηση.

Ιδιαίτερα το δεύτερο σημείο αναδεικνύει την ακόμα πιο έντονη ταξικότητα της έννοιας της «αριστείας» σε σχέση με την σημερινή έντονη ταξικότητα της «εκπαίδευσης και μόρφωσης» την οποία ομολογεί ανοιχτά ακόμα και ο νεοφιλελεύθερος κόσμος. Για να κατορθώσει την αριστεία ένα παιδί θα πρέπει να έχει προφανώς σταθερή οικογενειακή υποστήριξη, απροσδιόριστου ύψους οικονομική στήριξη και φυσικά ατελείωτη προσωπική διάθεση. Πρακτικά μιλάμε για μια εξατομικευμένη «μορφωτική επέμβαση» με αυστηρές προϋποθέσεις. Υπό αυτή την έννοια η αριστεία, έτσι όπως ορίζεται βερμπαλιστικά για τις ανάγκες της νεοφιλελεύθερης ολοκλήρωσης, δεν αφορά το σύνολο της πολυστρωματωποιημένης κοινωνίας.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η επιστημονική αριστεία-πρωτοπορία, ως φαινόμενο όπου μια μερίδα ανθρώπων ξεφεύγουν από τη νόρμα της εποχής τους, είναι χρήσιμη για την εκάστοτε κοινωνία, με την προϋπόθεση ότι υπάρχουν οι κατάλληλοι μηχανισμοί ευρείας κοινωνικοποίησης του οφέλους του έργου τους. Ο καπιταλισμός, διαθέτει ένα και μόνο τέτοιο μηχανισμό: την Αγορά. Έτσι το Κεφάλαιο μέσω δογμάτων όπως η αριστεία προσπαθεί να αντικειμενικοποιήσει – δήθεν στη βάση της αξιοκρατικής ανταμοιβής των άξιων – την αποκοινωνικοποίηση της πρωτοπόρας γνώσης που είναι και υψηλά κεφαλαιοποιήσιμη. Τη μετατρέπει σε ένα αγαθό για λίγους κλεισμένους μέσα σε εργαστήρια και ελιτίστικα ιδρύματα, μακριά από την πραγματική κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα πολύ κοντά στις ανάγκες του «επιχειρείν» που αναζητά νέα πεδία δραστηριοποίησης.

Τελικά, η πρωτοπόρα γνώση επανακοινωνικοποιείται μέσω του μηχανισμού της Αγοράς και των αξιών της, μέσα από τα προϊόντα της καπιταλιστικής παραγωγής τα οποία όμως ως υλικά αγαθά αποσυνδέονται από τη γνώση που τα σχεδίασε. Έτσι προκύπτει η επιστημονική-τεχνολογική «παρθενογένεση» που ανατροφοδοτεί ελάχιστα με γνώση τις κοινωνικές μάζες, ακόμα λιγότερο τα χαμηλότερα στρώματα, διαφυλάσσοντας καλά τα επιστημονικά μυστικά της παραγωγής. Η υλική πρόοδος αυτού του τύπου πληρώνεται πολλαπλά από την εργαζόμενη κοινωνία η οποία: παράγει και στηρίζει με τα χρήματά της τους ικανούς επιστήμονες καθώς και την συνολική κοινωνική μόρφωση, παράγει τα προϊόντα καταθέτοντας υπεραξία και τέλος ως καταναλωτής ξαναγοράζει τα ίδια τα προϊόντα που παρήγαγε αποδίδοντας ξανά στο Κεφάλαιο την υπεραξία που δεν πληρώθηκε στον διεξαχθέντα κύκλο παραγωγής.

Μια πιο ανθρωποκεντρική σοσιαλιστική προσέγγιση θα έθετε ως κατεύθυνση την έμμεση ενίσχυση της χρήσιμης αριστείας (ο όρος χρήσιμη αριστεία είναι συζητήσιμος). Η βάση της προσέγγισης αυτής είναι ότι η άμεση και μονόπλευρη ενίσχυσή της αριστείας των καλυτέρων δεν μπορεί να αποτελεί βασική πολιτική επιδίωξη-κατεύθυνση για την κοινωνική πρόοδο, όπως θεωρεί σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός. Και αυτό διότι το μέτρο της αριστείας προϋποθέτει τον διαχωρισμό των υποδεέστερων οι οποίοι πρέπει να δημιουργούνται εκ των πραγμάτων για να ορίζεται και η Αριστεία.

Η ουσία είναι ότι τα οφέλη του εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να αποτιμώνται σε ένα συνολικό κοινωνικό επίπεδο. Ιστορικά οι κοινωνίες και η ποιότητα ζωής τους χαρακτηρίζονταν πάντα από τη μέση κατάσταση που μπορεί να βρεθεί ένα άτομο-μέλος τους καθώς επίσης και από την απόκλιση των άκρων από το τυπικό παράδειγμα ανθρώπου, ιδιαίτερα του κάτω άκρου. Η προσδοκία θα πρέπει να είναι για μια κοινωνία με μικρή απόκλιση κυρίως ενισχύοντας τους ασθενέστερους. Στα πλαίσια αυτά και δίνοντας εγγυήσεις για τη στήριξη της διαφορετικότητας και των αναγκών κάθε ατόμου που επιθυμεί τη μόρφωση, η ανάδειξη ανθρώπων με κλίσεις, ταλέντα, όρεξη να κάνουν το ένα βήμα παραπέρα σε επιστημονικό επίπεδο είναι απλά μια… στατιστική βεβαιότητα. Άλλωστε, τις τελευταίες δεκαετίες όπου βελτιώθηκε το συνολικό βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, παρατηρήθηκε και μια σχεδόν αναλογική άνθιση των επιστημών και της «παραγωγής μυαλών», ακόμα κι αν δεν είχε εφαρμοστεί κανένα δόγμα «Αριστείας»!

 

Εκφασισμός εκπαιδευτικών δομών και τα σημάδια παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος

 

Με βάση αυτά μπορεί να διακρίνει ο οποιοσδήποτε το πολιτικό βάθος και σοβαρότητα που λαμβάνει η αριστεία, μια κατά τα άλλα εύηχη λέξη, για τη μόρφωση των λαϊκών στρωμάτων. Η εκπαιδευτική διαδικασία θα εμποτιστεί ακόμα περισσότερο από καταπιεστικούς ανταγωνισμούς κατά το αμερικάνικο «ο νικητής τα παίρνει όλα» (the winner gets it all) ενώ είναι θέμα χρόνου απόψεις ξεχασμένων φασιστικών ρευμάτων, όπως ο «Κοινωνικός Δαρβινισμός», θα επανέλθουν στο προσκήνιο.

Ως αναφορά τα Πανεπιστήμια το νέο δόγμα θα γκετοποιήσει αυτά που δε μπορούν να παράγουν την αριστεία τέτοιου τύπου ώστε να κεφαλαιοποιείται άμεσα η γνώση των αποφοίτων τους. Υποχρηματοδήτηση, υπολειτουργία, παρακμή, ακόμα και περιορισμός του αριθμού των «προβληματικών» τμημάτων θα μπουν στην ημερήσια διάταξη. Τα δίδακτρα των φοιτητών θα είναι η μόνη διέξοδος χρηματοδότησης του όποιου κοινωνικού τους ρόλου αλλά ταυτόχρονα θα είναι και ο ταξικός τοίχος για τα τους φτωχούς και μεσαίους. Η ειρωνεία είναι ότι αυτό όχι μόνο το γνωρίζουν αλλά το διατυπώνουν κιόλας στις διάφορες εκθέσεις των θεσμικών οργάνων προώθησης της Αγοράς, έτσι ενώ από τη μία την Αριστεία την διατυμπανίζουν ως πάγιο στόχο για όλα τα ακαδημαϊκά ιδρύματα τελικά διαπιστώνουν ότι: «[…] Δεν είναι δυνατόν όλα τα πανεπιστήμια να επιδιώκουν την αριστεία σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους. Για το λόγο αυτό υπάρχει η τάση για διαφοροποίηση της αποστολής τους ανάλογα με τις δυνατότητές τους»[4]. Άρα οι αντιθέσεις αρίστων και μη θα είναι και μέσα στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ακόμα και στο ίδιο Τμήμα.

Ίσως ο πιο δόκιμος τρόπος να περιγράψουμε το τι πρόκειται να επακολουθήσει είναι να διδαχθούμε από τις εξελίξεις στη μητρόπολη του καπιταλισμού, τις Η.Π.Α.[5]. Εκεί ο ανταγωνισμός για τη χρηματοδότηση στηρίζεται στο μάρκετινγκ των Πανεπιστημίων. Η αξία μίας τέτοιας «βιομηχανικής μονάδας» καθορίζεται περισσότερο από τη δυσκολία εισόδου των υποψηφίων και την ιστορία του ιδρύματος, παρά από την ξεκάθαρη ποιοτική ανωτερότητα τους. Τα καλύτερα Πανεπιστήμια, όπως τα Στάνφορντ και Χάρβαρντ, δέχονται μόνο το 10% των αιτήσεων με «διάφορα κριτήρια» αυξάνοντας έτσι τη δημοτικότητα του προϊόντος τους.

Μόνο 35 Πανεπιστήμια δέχονται λιγότερο από έναν φοιτητή στους τέσσερις, ενώ τα πρώτα 100 δέχονται περίπου έναν στους δύο. Τα υπόλοιπα είναι ανοικτά σχεδόν σε όλους και έχει να κάνει με την «βιοποριστική» ανάγκη ενίσχυσης των εσόδων τους από δίδακτρα, αποτέλεσμα της τραγικά ασύμμετρης χρηματοδότησης η οποία δεν εγγυάται την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης από όλα τα ιδρύματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσω της «αξιολόγησης» νομιμοποιείται και ηθικοποιείται η παροχή πόρων στα καλύτερα ιδρύματα τα οποία όμως αντιπροσωπεύουν το 1-2% του συνόλου. Έτσι το 2006, το μισό της αύξησης των ιδιωτικών χορηγιών ενίσχυσε τα 10 καλύτερα -ήδη- εξοπλισμένα Πανεπιστήμια. Είναι εμφανές ότι απογυμνώνεται και η πολιτική «αξιολόγησης» των ιδρυμάτων η οποία στοχεύει ξεκάθαρα στην ανίχνευση υψηλών επιπέδων Αριστείας και μόνο.

Η διατελούμενη μετάλλαξη του εκπαιδευτικού συστήματος βασίζεται λοιπόν στην αντικατάσταση του δόγματος «ανταποδοτικότητας» της εκπαίδευσης προς την κοινωνία μέσω της ενίσχυσης του κοινωνικού ιστού, με αυτό της «αριστείας και ανταγωνιστικότητας». Ο νεοφιλελευθερισμός εγκαταλείπει τις μακροχρόνιες επενδύσεις στο κοινωνικό σύνολο και επικεντρώνεται στις κοντοπρόθεσμες, ει δυνατόν άμεσες, επενδύσεις στην εκπαίδευση-έρευνα. Η Αριστεία είναι μια ισχυρή ένδειξη άμεσου και υψηλού κέρδους. Τα ιστορικά παραδείγματα διδάσκουν ότι η μείωση των μακροχρόνιων κοινωνικών επενδύσεων ταιριάζουν σε περιόδους παρακμής, όσο μεγαλύτερη η μείωση τόσο μεγαλύτερη και η επιτάχυνση προς την κατάρρευση ενός κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Στη φρασεολογία των δυνάμεων της Αγοράς οι οποίες μιλάνε για «αξιοκρατία» και «επιβράβευση της επίδοσης» διαφωνούμε στο βασικότερο: ότι τα τοποθετούν πριν και πάνω από την συνολική ευημερία της κοινωνίας. Τελικά, καταλήγει κανείς ξανά στη μεγαλειώδη αντίφαση του καπιταλισμού που θέλει να προοδεύει παράγοντας ασταμάτητα χωρίς να επενδύει στη συνοχή των κοινωνιών η οποία μπορεί και να αποσβαίνει σε ένα βαθμό τις βίαιες αναταράξεις της ίδιας της φύσης της καπιταλιστικής παραγωγής.

 

Ο Διαφαινόμενος Καταμερισμός Εργασίας στην Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία της Αριστείας

 

Αυτό το πλαίσιο ορίζει τη φασίζουσα ιδεολογική βάση της νέας μετάλλαξης των όρων και σχέσεων παραγωγής, η «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Γνώσης» θα μετατραπεί στην ακόμα πιο αντιδραστική «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Αριστείας-Καινοτομίας». Τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας οικονομίας καθορίζονται από τη νέα μετρική αξίας για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα: «το παγκόσμιο μέτρο της Αριστείας». Η γνώση μετράται σε «επίπεδα Αριστείας», η εργασία και η σκέψη σε επίπεδα «Αριστείας» ή «Καινοτομίας», επιδιώκοντας έτσι το τελειωτικό χτύπημα, μια καθολική ακύρωση του αξιακού μεγέθους της ανθρώπινης εργασίας.

Από ζωντανό αντικειμενικό κεφάλαιο το οποίο έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μετράται χρονικά, σε μια μηχανιστική διαδικασία που χαρακτηρίζεται από «μηδαμινή αριστεία» άρα και μηδαμινής αξίας. Με απλά λόγια, και μιλώντας μεταφορικά, αυτό που εγκαθιδρύεται είναι ένας «παγκόσμιος πρωταθλητισμός» όπου όλοι θα πρέπει να συμμετέχουν με τους όρους που διαμορφώνονται από την Αγορά και τις ανάγκες, της αγνοώντας τις ιδιαιτερότητες, τη διαφορετικότητα κάθε κοινωνίας ή ατόμου. Ο σκέτος αθλητισμός, της προσπάθειας, της συνέπειας, των αξιών, στο εξής θα ανταμείβεται μόνο από τις ουράνιες θεότητες στη μεταθανάτιο ζωή!

Το ντόμινο που θα προκληθεί από το πέρασμα σε μια τέτοια εποχή ακόμα πιο ασύμμετρης κοινωνικής ανάπτυξης θα έχει μοιραία τραγικές επιπτώσεις στις δυτικές κοινωνίες. Η επιλογή έχει γίνει: «θα προχωρήσουμε με τους καλύτερους, με τους παγκοσμίως άριστους», λέει η νεοφιλελευθερισμός, "the first is the best and fuck the rest" μεταφράζουν οι προοδευτικές δυνάμεις! Πρόκειται για την πλήρη απαξίωση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών που συναντώνται στον μέσο άνθρωπο και η υπερθεμάτιση των ειδικών ανώτερων επιδόσεων. Ένας πνευματικός ρατσισμός που δεν τον ενδιαφέρουν οι παραδοσιακές αναφορές στο χρώμα δέρματος, την εθνική καταγωγή και βασίζεται στις αξίες της Αγοράς. Ο νέος καταμερισμός εργασίας είναι το πιο τρομακτικό ζήτημα για την εργαζόμενη τάξη παγκόσμια. Ούτε η ικανότητα, ούτε και η γνώση από μόνες τους θα κατοχυρώνουν κάποιο δικαίωμα στην εργασία, δικαίωμα στην επιβίωση ανάμεσα στους «πρωταθλητές». Συζητάμε για την σύσταση μιας παγκόσμιας εργαζόμενης ελίτ η οποία πλήρως υποταγμένη στο διεθνοποιημένο Κεφάλαιο θα σχεδιάζει και θα καθοδηγεί την παραγωγή που θα υλοποιούν οι εγχώριες μάζες πληβείων.

Βέβαια, όλη η διαχείριση του εργαζόμενου δυναμικού θα γίνεται με χρηματιστηριακούς όρους όπου η παύση της πρωτοπορίας θα σημαίνει και βουτιά των «μετοχών» ενός εργαζόμενου. Φυσικό όμως, είναι ο εργαζόμενος να φθείρεται πολύ ταχύτερα ως προς το επίπεδο αριστείας και καινοτομίας του σε σχέση με τη φυσική του φθορά. Περιορίζεται έτσι και ο χρόνος εργασίας για έναν άνθρωπο, στον χρόνο που θα μπορεί να αντέχει αυτόν τον ανταγωνισμό της αριστείας.

Σε κάθε περίπτωση το αναπτυξιακό δόγμα αριστεία-καινοτομία σημαίνει:

α) συντομότερος παραγωγικός κύκλος,

β) ταχύτερη κεφαλαιοποίηση της υπεραξίας της εργασίας,

γ) αμεσότερο κέρδος.

Για τον εργαζόμενο σημαίνει ταχύτερες ταλαντώσεις ανάμεσα στις καταστάσεις εργασία-ανεργία-επανακατάρτιση. Συντομότερη παραμονή στην παραγωγική διαδικασία και αναλογικά πολύ μακρόχρονη παραμονή στο στάδιο της επανακατάρτισης-επανεκπαίδευσης λόγω της αναγκαιότητας της επίτευξης «αριστείας» πριν την επανένταξης στον παραγωγικό κύκλο.

 

 

ΠΗΓΗ: Περιοδικό « Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ», τ. 2,  Νοέμβριος 2008, σελ. 33 – 39.

 

Σημείωση 1: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

 

Σημείωση 2: Κατεβάστε το άρθρο σε μορφή pdf: aristeia-sthn-ekpaideush

 

Σημείωση 3: Όλο το τ. 2  pdf εδώ: http://eamgr.wordpress.com/2008/11/14/η-άλλη-πλευρά-τεύχος-2ο

 

Σημείωση 4: Δείτε το περιοδικό "ΑΛΛΗ Πλευρά"  

 

---

[1] Gerard de Selys, G. & Hirtt, N.: «Μαύρος Πίνακας. Αντισταθείτε στη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης». Θέματα Παιδείας, 6, Καλοκαίρι 2001, σ. 54.

[2] [4] Κυριάκος Ιωαννίδης, «Ο ταξικός χαρακτήρας της επιστήμης και οι αναδιαρθρώσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση», Όμιλος Μελέτης της Επαναστατικής Θεωρίας (Μαρξιστικός Όμιλος Θεσσαλονίκης), 25 Φεβρουαρίου 2008.

[3]  Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, «Η ευρωπαϊκή προοπτική των Ελληνικών Πανεπιστημίων», Διημερίδα, Αθήνα, 20-21 Νοεμβρίου 2006.

[4]  Συνάντηση της Ένωσης Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων (EUA), Μασσαλία, 1-4 Απριλίου 2004.

[5] Christopher Newfield, «Εκπαίδευση με σπόνσορα», Le Monde Diplomatique, 23 Σεπτεμβρίου 2007.

Η κακουργία των αγίων….

Του παπα Ηλία Υφαντή

Σάμπως ο καθένας, που καταδικάζεται να είναι οπωσδήποτε και εγκληματίας. Χωρίς να εξετάζεται, δηλαδή, το πόσο οι νόμοι εν ονόματι των οποίων παραπέμπονται και οι παράγοντες, που δικάζουν και καταδικάζουν κάποιους, βρίσκονται σε αρμονία ή σε διαμετρική αντίθεση με την ηθική και τη δικαιοσύνη.

Ή μήπως δεν αφθονούν τα παραδείγματα, κατά τα οποία φορείς της… νομιμότητας υπήρξαν οι μεγαλύτεροι κακούργοι; Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν γίνονται οι πόλεμοι που σπέρνουν το θάνατο και τη δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπων; Ή μήπως εν ονόματι των νόμων δεν καταδικάζονται εκατομμύρια ανθρώπων σε θάνατο από την πείνα στις υπανάπτυκτες περιοχές του πλανήτη μας; Εν ονόματι των νόμων οι οποίοι έγιναν «κατ' εικόνα και ομοίωση» του νόμου της ζούγκλας!…

 Εκεί όμως που περισσότερο αποδεικνύεται η ανηθικότητα της νομιμότητας είναι ο τρόπος, που αντιμετωπίζει τους σοφούς και τους αγίους και γενικά τους ξεχωριστούς ανθρώπους της κάθε εποχής.

Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν καταδικάστηκε ο «απάντων ανθρώπων σοφώτατος Σωκράτης», απ' την, ως υπόδειγμα, θεωρούμενη, αθηναϊκή δημοκρατία; Ή μήπως δεν καταδικάστηκαν το ίδιο και οι ηρωικότερες και ευγενέστερες μορφές της εθνικής παλιγγενεσίας, όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης!
΄Η μήπως τα εκατομμύρια των χριστιανών μαρτύρων, που σήμερα τιμούμε-και ο ίδιος ο Χριστός- δεν δολοφονήθηκαν εν ονόματι του νόμου! « Εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ», έλεγε ο Πιλάτος για το Χριστό. Αλλά οι αρχιερείς και η συμμωρία (συν+μωρία) τους κραύγαζαν: « Εμείς νόμον έχομεν και,κατά τον νόμον ημών, οφείλει αποθανείν»!…

 Είναι λυπηρό και οδυνηρό να σκέφτεται κανείς ότι κυβερνούν, κατά κανόνα, τον κόσμο μας κάποια ανθρωποειδή. Κι ακόμη λυπηρότερο και οδυνηρότερο να βλέπεις τα κοπάδια των λαών να σέρνονται ξωπίσω τους και να τους χειροκροτούν και να τους ζητωκραυγάζουν τα ανθρωποειδή αυτά. Δεδομένου ότι, όχι μόνο τους ήρωες και τους σοφούς και τους άγιους εξοντώνουν, αλλά. πριν απ' αυτούς, κακουργούν σε βάρος των ίδιων των λαών. Τους οποίους αλυσοδένουν με ληστρικούς νόμους, έτσι ώστε να τους καταδυναστεύουν και καταληστεύουν. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι, κατά κανόνα, η κακουργία είναι νόμιμη και η αγιότητα παράνομη. Γιατί βέβαια οι μάρτυρες, που τιμούμε σήμερα, γι' αυτούς, που τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια και τους θανάτωσαν ήταν παράνομοι και κακούργοι. Ενώ οι κακούργοι, που τους καταδίκαζαν και τους βασάνιζαν ήταν οι εκπρόσωποι της νομιμότητας και οι στυλοβάτες των θεσμών. Και θαυμάστε την απύθμενη υποκρισία του κατεστημένου! Κατηγορούν τους ομοϊδεάτες τους, που δολοφόνησαν τους πριν απ' αυτούς αγίους και ήρωες, για να εξασφαλίζουν το «άλλοθι», προκειμένου να δολοφονούν οι ίδιοι τους ζωντανούς:
«Αλίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, είπε ο Χριστός. Γιατί χτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων. Και λέτε: Αν ζούσαμε στην εποχή των προγόνων μας, δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι στις δολοφονίες των προφητών! Κι όμως εγώ θα στείλω ανάμεσά σας προφήτες και σοφούς. Που θα τους θα τους δολοφονήσετε και θα τους σταυρώσετε»!…
…Για να αποδειχθείτε, έτσι, αντάξιοι των προγόνων σας στη δολοφονία των δικαίων…» (Ματθαίου, ΚΓ,29-35)".

Απάντηση στο προσβλητικό  άρθρο του π. Γεωργίου Τσέτση, πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού θρόνου

 

Του Παναγιώτη Σημάτη*

 

Είναι πλέον γνωστό ένα κείμενο που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τη Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών, το οποίο έχει ως τίτλο και περιεχόμενο την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του Οικουμενισμού» και άρχισαν να το υπογράφουν πλήθος χριστιανών από όλο τον κόσμο (Επίσκοποι, Ιερείς, Μοναχοί και λαϊκοί) που ανησυχούν καθώς βλέπουν τις οικουμενιστικές απρέπειες που διαπράττονται κατά τον λεγόμενο Θεολογικό Διάλογο και τις μετά των ετεροδόξων επαφές από τους κύκλους του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Με άνωθεν – φαίνεται – εντολή, ανέλαβε να απαντήσει στην «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» ο Μ. Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου, π. Γεώργιος Τσέτσης. Η απάντησή του νομίζω πως στοχεύει και στον εκφοβισμό προσώπων που κατέχουν ευαίσθητες  θεσμικές θέσεις.

Αφού από την ομάδα δεν υπήρξε ακόμα επίσημη απάντηση, αποφάσισα να απαντήσω, ως ένας από τους τελευταίους που συνυπέγραψαν την ως άνω «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», καταθέτοντας την άποψή μου, αφού δέχομαι κι εγώ τους αήθεις χαρακτηρισμούς του ως υπογράψας.

Κατ' αρχάς ως προς τους χαρακτηρισμούς: Μας αποδίδετε «έπαρση και προπέτεια», μας χαρακτηρίζετε ως «γνήσιους Ορθόδοξους», «άσπιλους», «αμύντορες» κ.ά. Παραβλέπω αυτούς τους χαρακτηρισμούς, που σκοπό έχουν να ειρωνευτούν, αλλά και να μας ταυτίσουν με τους Παλαιοημερολογίτες. Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ισχυροποιήσουν ακόμη περισσότερο την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», αφού οι ύβρεις αποδεικνύουν έλλειψη νηφαλιότητας, ισχυρών επιχειρημάτων και εποικοδομητικού αντιλόγου.

Γράφετε, π. Γεώργιε, πως οι συντάξαντες (και συνυπογράφοντες) ελέγχουν «εκείνους που είναι ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησία» και ισχυρίζεστε πως, από τους συντάξαντας την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», εκτοξεύεται η βαριά κατηγορία προς τους υπευθύνους ποιμένες (του Φαναρίου), πως έχουν εγκαταλειφθεί από το Άγιο Πνεύμα και πως ο «Παράκλητος δεν συγκροτεί πλέον τον Θεσμόν της Εκκλησίας, ούτε φωτίζει την σκέψη και κατευθύνει τα διαβήματα των εν Συνόδω συνερχομένων και διαβουλευομένων Ιεραρχών!».

Ασφαλώς και πιστεύουμε, π. Γεώργιε, πως το Άγιο Πνεύμα «συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας» και «φωτίζει την σκέψη και κατευθύνει τα διαβήματα», αλλά όσων το επικαλούνται εν υπακοή και τηρούν τους Ι. Κανόνες που τους ενεπιστεύθη. Αντίθετα, το Άγιο Πνεύμα δεν εμπνέει Επισκόπους και συνέδρους Οικουμενιστικών Επιτροπών και Διαλόγων, που στους λόγους και στις αποφάσεις τους παραβλέπουν και διαστρεβλώνουν ό,τι το Άγιο Πνεύμα ενέπνευσε στις Οικουμ. Συνόδους.

Ως πεπτωκώς και αμαρτωλός γνωρίζω, ότι πολλάκις η έπαρση υπεισέρχεται ακόμα και στις αγαθές προθέσεις μας. Αυτός, όμως, δεν είναι λόγος για να σταματήσει κανείς να αγωνίζεται (παράλληλα με την προσωπική κάθαρση) και για ορθοδοξία και ορθοπραξία∙ να θέλει να τηρούνται Ι. Κανόνες. Εφ' όσον λοιπόν, οι αιτιάσεις κατά των υπευθύνων των Διαλόγων (που περιέχονται στην «ΟΜΟΛΟΓΙΑ») έχουν αγιογραφική κατοχύρωση, και αποδεικνύεται ότι πράγματι, οι υπερέχοντες θεσμικοί Ποιμένες, κυρίως του Φαναρίου, δεν «οικονομούν» -όπως νομίζουν- «το μυστήριο της σωτηρίας», αλλά το προσβάλλουν, γιατί να μη το υποστηρίξω συνυπογράφοντας την ΟΜΟΛΟΓΙΑ; Γιατί να σιωπήσω, παίζοντας με τη συνείδησή μου και το Θεό;

Υποχρέωση, όμως, π. Γεώργιε των γνήσιων Πατέρων είναι, με σύνεση, αγιοπατερική κατοχύρωση και αγάπη προς τους συγγραφείς συλλειτουργούς σας (κι όσους υπογράψαμε) κι όχι με χλευασμούς, να υποδείξετε πού υπάρχει το λάθος αυτής της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ». Κι αυτό ουσιαστικά το αποφύγατε.

Ως μέλος, λοιπόν, της Εκκλησίας, ερωτώ: Εσείς και οι περί τον Οικουμενικό Πατριάρχη, εκφράζετε και οικονομείτε τα της Εκκλησίας, ακόμα κι όταν παραβαίνετε και καταπατείτε Ι. Κανόνες, κι όταν οι ενέργειές σας καθοδηγούνται από σκοπιμότητες, κι όταν στους λόγους και τις πράξεις σας εντοπίζονται παλινωδίες;  Ας εξετάσουμε δυο συγκεκριμένες περιπτώσεις.

1) Η κρινόμενη «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» επισημαίνει, ότι οι Διάλογοι συνοδεύονται από συμπροσευχές, κάτι που απαγορεύουν οι ισχύοντες Ι. Κανόνες. Εσείς, όμως, στο άρθρο υπεραμύνεστε των συμπροσευχών, επικαλούμενος πρόσφατη μελέτη του κ. Φειδά («Το ζήτημα της συμπροσευχής μετά των ετεροδόξων κατά τους ι. κανόνας»), στην οποία αποφαίνεται ότι οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς …επιτρέπονται!

Όμως, ο κ. Φειδάς, εκμεταλλευόμενος την φαινομενική διαφωνία κάποιων Κανονολόγων στην ερμηνεία των Κανόνων, «λησμονώντας» Κανόνες που δεν τον βοηθούν να φτάσει στο προκαθορισμένο συμπέρασμα και παραβλέποντας την ερμηνεία των Αγίων που εκφράζουν και την πράξη της Εκκλησίας (όπως του Αγ. Νικοδήμου), εκβιάζει τα πράγματα για να «αποδείξει» ότι επιτρέπονται οι συμπροσευχές. Έτσι, ακροβατώντας μεταξύ γραμματικών ερμηνευτικών αναλύσεων και διφορούμενων εννοιών, παρερμηνεύοντας τις προθέσεις των αιρετικών μετά των οποίων διαλεγόμεθα, γνωμοδοτεί αντίθετα με την διαχρονική στάση της Εκκλησίας και νομιμοποιεί τις άθεσμες συμπροσευχές και προσφέρει κάλυψη στον Πατριάρχη, του οποίου οι τελευταίες πράξεις  έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις προς τους Αγιορείτες διαβεβαιώσεις (δείτε § 2β), πως είναι …εναντίον των συμπροσευχών!

[Θα θέλαμε, π. Γεώργιε, να μας πείτε, αν συμμερίζεσθε και την θέση του κ. Φειδά για τον Άγιο Νικόδημο, επειδή προφανώς η ερμηνεία του Αγίου δεν ευωδώνει τις θέσεις του. Τον κατηγορεί, πως «δεν αποδίδει την ορθήν έννοιαν εις τον σχολιασμόν του Θ΄ καν. του Τιμοθέου, επεκτείνων ακρίτως την προϋπόθεσιν της μετανοίας των αιρετικών δια την συμμετοχήν αυτών και εις το πρώτον εισέτι μέρος της θ. λειτουργίας, διό και υποστηρίζει αβασίμως την γενικήν απαγόρευσιν» (σ. 20)].

Για τους Φαναριώτες, λοιπόν, και για τον κ. Φειδά, είναι σαν η Εκκλησία τον 21^ο αιώνα να αντιμετωπίζει για πρώτη φορά το πρόβλημα των συμπροσευχών∙ σαν να μη γνωρίζουν ότι, όχι σε κάποιους Διαλόγους, αλλά ακόμα και κατά την έναρξη των κοινών εργασιών στην Σύνοδο της Φερράρας, οι Ορθόδοξοι προσευχήθηκαν ξεχωριστά από τους Λατίνους (Βασιλειάδη Ν., Ο Άγ. Μάρκος ο Ευγενικός…, έκδ. γ΄, σ. 74). Έχει τη σημασία του το γεγονός, ότι η μελέτη του κ. Φειδά, δεν δημοσιεύτηκε σε επιστημονικό έντυπο, αλλά στο συνδεδεμένο με το Πατριαρχείο π. «Επίσκεψις» (αρ. 699, 30/4/09).

Να αναφέρω, επίσης, άλλο ένα σημείο της μελέτης (σ. 31)∙ σ' αυτό ο κ. Φειδάς δηλώνει ότι ΡΚκαθολικοί και Προτεστάντες «δεν έχουν καταδικασθή υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας δι' επισήμου εκκλησιαστικής πράξεως ως αιρετικοί…, διό και είναι αβάσιμοι οι υπό τινων αποδιδόμενοι εις αυτούς χαρακτηρισμοί ως αιρετικών»! Φαίνεται ότι δεν έφτασε στα χέρια του κ. Φειδά (εκτός των άλλων) η τελευταία εξαίρετη μονογραφία του π. Αναστ. Γκοτσόπουλου με τον τίτλο «Ου δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι», στην οποία αποδεικνύεται δια πολλών, ότι οι Ι. Κανόνες και η πράξη της Εκκλησίας απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς, εν οις και οι Ρωμαιοκαθολικοί-Παπικοί.

Ας δούμε, όμως, και τις αντικρουόμενες τοποθετήσεις του Πατριάρχη στο θέμα:

2) α) Ως γνωστό, ο κ. Βαρθολομαίος είχε γράψει παλαιότερα επιστημονική Διατριβή (1970), με την οποία παραδεχόταν την απόλυτη ισχύ των Ι. Κανόνων που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, ζητούσε όμως, την κατάργησή τους από την μόνη αρμόδια να τους καταργήσει – μια μελλοντική Οικουμ. Σύνοδο -, διότι (έγραφε) «η Εκκλησία εν οικουμενική συνόδω μόνον δύναται να τροποποιήσει και καταργήση αρχαίους κανόνας» (Εις π. Αναστ. Γκοτσόπουλου, όπ. παρ., σ. 125). Ισχυριζόταν λοιπόν εκεί, πως «δεν δύναται η Εκκλησία να έχη διατάξεις απαγορευούσας την είσοδον εις τους ναούς των ετεροδόξων και την μετ' αυτών συμπροσευχήν καθ' ην στιγμήν αυτή δια των εκπροσώπων αυτής προσεύχεται από κοινού μετ' αυτών δια την τελικήν ένωσιν» και εισηγείτο: "είναι απαραίτητον και επιβεβλημένον να εγκριθή και επικυρωθή υπό Οικουμ. Συνόδου ο Κώδιξ της Ορθ. Εκκλησίας» που «θα καταργήση αναποφεύκτως κανόνας των Οικουμενικών Συνόδων"»! (Εις π. Β. Βολουδάκη, Ορατός ο Κίνδυνος Βατικανοποιήσεως της Ορθοδοξίας). Όταν όμως εξελέγη Πατριάρχης ο κ. Βαρθολομαίος, χωρίς να έχει συγκληθεί Οικουμ. Σύνοδος (που -όπως μας δίδασκε- είναι η μόνη αρμόδια να καταργήσει Ι. Κανόνας) από μόνος του «κατάργησε» τους αντίστοιχους Ι. Κανόνες και συμπροσεύχεται με τους Παπικούς!  

β) Θέλοντας αργότερα, να καταστείλει τις αντιδράσεις των Αγιορειτών, που διαμαρτυρήθηκαν για τα διαδραματιζόμενα στους Διαλόγους και για τις συμπροσευχές, ο Πατρ. Βαρθολομαίος τους έστειλε επιστολή, με την οποία ισχυρίζετο ότι το Πατριαρχείο εναντιώνεται στις συμπροσευχές, καυχώμενος μάλιστα, για την πατρότητα αυτής της προτάσεως!  Γράφει στην Επιστολή αυτή: «Ως γνωστόν κατά την Διορθόδοξον Συνάντησιν της Θεσ/νίκης (1998) απεφασίσθη, κατόπιν πρωτοβουλίας της αντιπροσωπείας του Πατριαρχείου, καίτοι και τινες άλλοι ηθέλησαν να οικειοποιηθούν την πατρότητα της προτάσεως, όπως οι Ορθόδοξοι Σύνεδροι… μη συμμετάσχουν εις οικουμενικάς λατρευτικάς συνάξεις, κοινάς προσευχάς, λατρείας και άλλας θρησκευτικάς τελετάς διαρκούσης της Συνελεύσεως, τούτο δε αποτελεί εκδήλωσιν της ισχύος της σταθεράς γραμμής της Εγκυκλίου του 1952» δια της οποίας το Οικ. Πατριαρχείον "εδήλου: …Δέον ίνα οι Ορθόδοξοι κληρικοί Αντιπρόσωποι ώσιν όσω το δυνατόν εφεκτικοί εν ταις λατρευτικαίς μετά των ετεροδόξων συνάξεσιν, ως αντικειμέναις προς τους ι. κανόνας και αμβλυνούσαις την ομολογιακήν ευθυξίαν των Ορθοδόξων"». Η Εγκύκλιος αυτή «ουδέποτε ανεκλήθη, (συνέχιζε ο κ. Βαρθολομαίος) έστω και αν, άνευ συναινέσεως του Οικουμ. Πατριαρχείου, παρεβιάσθη ενίοτε, ή ηρμηνεύθη άλλοτε συσταλτικώς ως αφορώσα μόνον εις την μη συμμετοχήν εις την εν στενή εννοία λατρείαν (Θ. Λειτουργίαν)» («Ορθ. Τύπος», φ. 1334, 24/9/99).

Στην Επιστολή αυτή φαίνεται η ανακολουθία και η αναξιοπιστία των Πατριαρχικών, αφού  αυτά που έλεγε ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος πριν 10 μόλις χρόνια περί απαγορεύσεως συμπροσευχών – υπερθεματίζων, μάλιστα, σε ορθοδοξία – σήμερα τα παραβαίνει συμπροσευχόμενος όχι απλώς κατά τη διάρκεια ενός Θεολογικού Διαλόγου, αλλά εν ώρα Θ. Λειτουργίας με πλήρη Αρχιερατική αμφίεση με τον Πάπα, μετά του οποίου ανταλλάσσει «λειτουργικό» ασπασμό αγάπης.

Τελικά, π. Γεώργιε, με το μέρος ποιού είστε: του κ. Φειδά, του κ. Βαρθολομαίου της Διατριβής του 1970, του Πατριάρχη της Επιστολής προς τους Αγιορείτες του 1999, ή του – μετά το 2006 – Πατριάρχου; Και είναι κακό που εμείς διαμαρτυρόμαστε, επειδή παρατηρούμε αυτές τις παλινωδίες και την αθέτηση των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας;

3) Γράφετε παραπλανητικά, ότι στην «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» υποστηρίζουμε «ότι πάσα επαφή με ετεροδόξους και ετεροθρήσκους είναι απορριπτέα˙ ότι κάθε διάλογος με τους  παραμένοντας στην πλάνη και καινοτομούντας εις τα της πίστεως είναι καταδικαστέος».

Αυτά που γράφετε, δεν αποτελούν, άραγε, συνειδητό ψεύδος, τη στιγμή που γνωρίζετε ότι οι συγγράψαντες και υπογράψαντες την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», όχι μόνο δεν θεωρούμε απορριπτέα κάθε επαφή και Διάλογο με ετερόδοξους, αλλά ότι συμμετείχαν στους διαλόγους επί χρόνια, δύο τουλάχιστον Πατέρες εκ των συντελεσάντων στην συγγραφή της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ»; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε, ότι τον Διάλογο τον δεχόμαστε; Εκείνο που αρνούμαστε είναι ο αντιπατερικός τρόπος, οι μεθοδεύσεις και οι πονηρές σκοπιμότητες του Διαλόγου – έτσι όπως διεξάγεται -, η φανερή κοροϊδία εκ μέρους του Πάπα; Εσείς πάτερ μου, δεν νιώθετε αυτή την κοροϊδία; Αν όχι, έρχονται στο νου μου κάποιες ιστορικές μαρτυρίες για κάποια «κοπέλια» του Πάπα, όπως τα χαρακτήρισαν, στην αλήστου μνήμης Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας.

Είναι γνωστό, πως οι ιερείς-καθηγητές Πανεπιστημίου που υπονοείτε, συμμετείχαν σε Διαλόγους, είδαν την δολιότητα των αιρετικών, την ανεκτικότητα των ιδικών μας, διαπίστωσαν ότι εμπεδώνεται η περί "κλάδων" θεωρία (κάθε ομολογία έχει μέρος της αλήθειας), είδαν ότι οι διαλεγόμενοι αντιμετωπίζουν «την Εκκλησία κοινωνιολογικά και όχι θεολογικά, πως την βλέπουν ως σώμα χριστιανών, δηλ. ως σύλλογο,  και  όχι  ως σώμα Χριστού» (Μαντζαρίδη Γ., Παγκοσμιοποίηση…, σ. 53), είδαν δηλ., την προδοσία που γίνεται εκεί και αποχώρησαν, μιμούμενοι άλλους ορθόδοξους που αποχώρησαν και κατήγγειλαν τις μεθόδους των Διαλόγων. Σύγχρονα, γνωστά τέτοια πρόσωπα; οι π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, Ι. Καρμίρης, Π. Τρεμπέλας, π. Ι. Ρωμανίδης, Μ. Φαράντος, Στ. Παπαδόπουλος, κ.ά.

Κι ας μη ξεχάσουμε και τον αγ. Μάρκο Ευγενικό, που αρχικά συνδιαλέχτηκε με τους Λατίνους (αυτό το επικαλούνται οι οικουμενιστές, αλλά το «μετά» το ξεχνούν), μετά όμως, όταν διαπίστωσε «ιδίοις όμμασι» την δολιότητα και αμετανοησία τους, συμβούλευε να φεύγουμε από τους παπικούς «ως από όφεων», έγραψε δε στη διαθήκη του για τους φιλο-ενωτικούς (οικουμενιστές τους λέμε σήμερα), πως δεν θέλει να πάνε «ούτε στην κηδεία του»!

Εκ τούτων βλέπει κανείς, λοιπόν, π. Γεώργιε, ότι δυστυχώς, συνεχίζετε την ακολουθούμενη τα τελευταία χρόνια τακτική του  Φαναρίου: διάλογοι με τους αιρετικούς,  που συνεχίζουν να «περιφέρουν» διευρυνόμενη την «ύβριν» της αιρέσεως και που, παρά την εξόφθαλμη αυτή αναισχυντία, οι μετ' αυτών διάλογοι προχωρούν, συνοδεύονται με συμπροσευχές, ευγενικές και αβρότατες προσφωνήσεις, εναγκαλισμούς, χαμόγελα, τραπεζώματα, δωράκια και – παράλληλα – (συνεχίζετε) την τακτική της πλήρους απαξίωσης των ομοδόξων που διαφωνούν Ορθόδοξα, εκλαμβάνοντας, μάλιστα, τη διατύπωση κριτικής κατά ιερωμένων ως έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Αγνοείτε, ότι το σύνολο των καταδικασμένων αιρετικών ήσαν Πατριάρχες, Επίσκοποι και αρχιμανδρίτες, που αστόχησαν περί την πίστη ή και χειρίστηκαν λανθασμένα την διοίκηση που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός; Και επίσης, πως ένας μοναχός, ο άγιος Μάξιμος, αντιστάθηκε μόνος, έχοντας απέναντί του 4 Πατριάρχες, με αποτέλεσμα «εκείνοι που ήσαν ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησίας σ΄ όλο τον ανά την υφήλιο Ορθόδοξο χώρο» (κατά την διατύπωσή σας) να καθαιρεθούν; Αλήθεια, γιατί τώρα δεν μπορεί να ισχύει κάτι ανάλογο, αν οι περί τον Πατριάρχη ενεργούν κατά τον ίδιο τρόπο; Γιατί, σώνει και καλά, «εκείνοι που είναι ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησίας…», μόνο και μόνο επειδή έχουν αυτόν τον θεσμικό ρόλο, είναι πράγματι και αληθινοί οικονόμοι της Εκκλησίας; Δεν μπορεί να είναι και  ψευδαπόστολοι; Ότι αυτό μπορεί να συμβεί, δεν μας το αποκάλυψε ο ίδιος  ο Χριστός, ώστε να βρισκόμαστε «εν εγρηγόρσει»;

Ως εκ τούτων, π. Γεώργιε, έχω την αίσθηση πως κάνετε το ανεπίτρεπτο λάθος (για αντικειμενικό μελετητή των οικουμενιστικών δρωμένων) της «λήψεως του ζητουμένου», και θεωρείτε την εαυτό σας και τους πατριαρχικούς ως de facto εκφραστές της Ορθοδοξίας, εκείνους δε που διατυπώνουν άλλη άποψη, – χωρίς να εξετάζετε αν τα επιχειρήματα που προσάγουν είναι ισχυρά – τους κρίνετε ως άξιους περιφρονήσεως. Αντί να επιχειρήσετε να αποδείξετε το αυτονόητο με επιχειρήματα, χρησιμοποιείτε την συνηθισμένη τακτική των ενόχων: την ενοχοποίηση του ελέγχοντος, με σκοπό να εξουδετερωθεί ο έλεγχός του. Αντί να πιάσετε τον καημό και τον πόνο μας για την Εκκλησία, αντί να αφουγκραστείτε τον σκανδαλισμό μας έστω, που – όπως τον αντιλαμβανόμαστε και τον καταγγέλλουμε – οι Εντολές του Χριστού και οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων γράφονται στα παλαιότερα των υποδημάτων των Φαναριωτών, αντί να διορθώσετε τα τυχόν λάθη μας ή να ξεσκεπάσετε την άγνοιά μας, επιδεικνύετε μια ενόχληση που εγγίζει τα όρια του πανικού, επειδή ακριβώς ο «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» αποκαλύπτει τους βατικάνειους σχεδιασμούς, τους οποίους φαίνεται έχετε αποδεχθεί.

Παρά τον αρνητικό τρόπο απαντήσεως και την απαξιωτική νοοτροπία του άρθρου σας, τολμώ να κάνω ένα καίριο ερώτημα: Αποδέχεσθε π. Γεώργιε την αγιοπατερική θέση της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» που λέγει πως «ο μόνος τρόπος για να αποκατασταθεί η κοινωνία μας με τους αιρετικούς είναι η εκ μέρους τους αποκήρυξη της πλάνης και η μετάνοια»; ή ενστερνίζεσθε το πνεύμα της δήλωσης του Walter Kasper, (30/12/08) που στην ερώτηση: «Είναι εφικτός ο στόχος της αποκατάστασης της ενότητας Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας;», απάντησε τα εξής ανατριχιαστικά: «Δεν μιλάμε για ένωση Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Δεν πρόκειται περί μείξεως των δύο, αλλά περί της ακεραίας αποκαταστάσεως της κοινωνίας μεταξύ Ανατολής και Δύσεως. Ενότητα, διατηρώντας την διαφορετικότητά μας. Δεν πρόκειται περί ενωμένης Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία θα διατηρήσει την παράδοσή της».

Παραθέτετε, τέλος, π. Γεώργιε, ένα ακόμα σημείο της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» μας∙  εκείνο που γράφει πως «ο Οικουμενισμός, η χειρότερη αίρεση όλων των αιώνων», οδηγεί σε συγκρητισμό και …ουκ ολίγοι πατριάρχαι, αρχιεπίσκοποι, …«οικουμενιστικών φρονημάτων», αποδεχθέντες την «παναίρεση του Οικουμενισμού», διδάσκουν αυτήν γυμνή τη κεφαλή, «θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας». Και κατόπιν ρωτάτε: «τώρα μόνο οι εν λόγω ιερωμένοι, εξεγερθέντες του ύπνου, ανακάλυψαν ότι οι χειροτονήσαντες αυτούς Ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικ. Πατριάρχης, ήταν "οικουμενισταί"  ευρισκόμενοι,  κατά την αντίληψή τους, "εκτός Εκκλησίας"»;

Ασφαλώς, με αυτά επιχειρείτε να παραπλανήσετε, όσους δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες των Ι. Κανόνων. Σας ερωτώ – με τη σειρά μου; Δεν θέτουν τον εαυτό τους εκτός Εκκλησίας, όσοι παραβαίνουν συνειδητά τους Ι. Κανόνες; Καταδικάζετε εμάς, που με δόκιμο ή αδόκιμο – αν θέλετε – τρόπο, εκφράζουμε τη διαφωνία μας και τους προβληματισμούς μας, και αμνηστεύετε την παράβαση Ι. Κανόνων περί συμπροσευχών και όσους, παρά την φανερή κοροϊδία των παπικών και τις συνεχείς αθετήσεις των υπεσχημένων, συνεχίζουν τους Διαλόγους;

Βέβαια, οι αιρετίζοντες δεν έχουν κριθεί ακόμα από Σύνοδο, αφού αυτοί έχουν τα «κλειδιά» της Συνόδου, όπως επί αγίου Μαξίμου. Και πριν κριθούν από Σύνοδο είναι ισχυρά τα μυστήρια που τελούν και άρα οι χειροτονίες τους. Αυτό όμως δεν εμποδίζει εκείνους τους οποίους χειροτόνησαν και όλα τα μέλη του σώματος του Χριστού – κληρικούς και λαϊκούς – να διαμαρτύρονται για την θεωρητική και πρακτική αντιπατερική τους διδασκαλία, να αποδεικνύουν τα αντιΚανονικά τους κατορθώματα και να τους καταγγέλλουν ενώπιον της Εκκλησίας, προκαλώντας έτσι σύγκληση αληθινής Συνόδου για την διερεύνηση του ζητήματος, προφυλάσσοντας ταυτόχρονα και τα λοιπά μέλη του εκκλησιαστικού σώματος από την πλάνη.

Τελειώνω με κείμενα, για να θυμηθούμε πώς φέρονται οι Ορθόδοξοι ποιμένες:

Ι) Η εν Κων/πόλει Σύνοδος 1838 εκδίδει Εγκύκλιο κατά των Λατινικών καινοτομιών, όπως μη απατώνται οι πιστοί «του λοιπού από τα σοφίσματα και κενοφωνίαις των ψυχοφθόρων τούτων αιρετικών», που «αγωνίζονται και ετέρους εφελκύσαι βάραθρον… της σατανικής (Παπικής) αιρέσεως». Από συναίσθηση της ευθύνης μας – λέγουν – και «και προτρεπόμεθα, ίνα μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους» των λατινικών αιρέσεων. Και τους «εξωλησθήσαντας εις τον θεοστηγή Καθολικισμόν… συμβουλεύομεν ίνα επιστρέψωσιν εις την…ορθοδοξίαν, μεταμεληθέντες…» (Εγκύκλιος της εν Κων/πόλει Συνόδου του 1838).

Και ΙΙ) τμήμα απόφασης της Ε΄ Οικουμ. Σύνοδου που – βέβαια – χαλάει τη «σούπα» του ψευδεπίγραφου διαλόγου «αγάπης» τον οποίο υπηρετείτε:

«αλλ' ειδέναι ότι αιρετικόν άνδρα μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτείσθαι χρη και ότι χαίρειν ου δει τω τοιούτῳ λέγειν· ο γάρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς…∙ εν ίσῳ γάρ, ως φησιν η θεία γραφή, μισητά τω Θεώ και ο ασεβών και η ασέβεια αυτού».

 

* Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος, 14-06-2009

 

 

Νέες εκδόσεις πολιτικής Θεολογίας…! (μέρος Α’)

 

Του φιλαλήθη/philalethe00 

 

Τρεις οι νέες εκδόσεις που μας εντυπωσίασαν βαθέως και που μελετήσαμε εν όλω ή εν (μείζονι) μέρει, και που κινούνται και κινούν Πατερικότατα σε θαυμάσιες, χριστιανικά ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.

Θα καταγράψουμε στο Α' μέρος σχόλια περί και επί των δύο πρώτων……

"Ομολογία Πίστεως":  Διευκρινίσεις σε παρεξηγήσεις**

 Του Αλέξανδρου Φιλίππου*

 

To παρακάτω κείμενο απαντάει κομμάτι κομμάτι σε άρθρο του Ιερέως π. Γεωργίου Τσέτση , ο οποίος με ένα προσωπικό σχολιασμό (απ' όσο γνωρίζουμε δεν φαίνεται πουθενά κάποια συνοδική υποστήριξη… αν κάνουμε λάθος ας μας ειδοποιήσουν να διορθώσουμε το σχόλιο μας) του άρθρο με τίτλο «Ενισταμένων Ομολογία Πίστεως» γράφει θέτοντας σε λάθος βάση, τόσο το κείμενο της ομολογίας ενάντια στον οικουμενισμό, όσο και τα κίνητρα όσων την υπογράφουν.

* Ο Αλέξανδρος Φιλίππου  είναι Θεολόγος, κάτοικος Θεσ/νίκης, e-mail:  alfilipou@googlemail.com

Δυστυχώς ο π. Γεώργιος μας έχει συνηθίσει σε κείμενα τα οποία γράφει χωρίς να τα έχει πολυσκεφθεί… Παλαιότερα είχε γράψει κείμενο στο οποίο αρνήθηκε την θαυματουργική φύση της Αφής του Αγ. Φωτός (εφημ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» 21/4/2006), αναιρώντας δηλώσεις του Πατριάρχου Ιεροσολύμων σε τηλεοπτικούς σταθμούς και άλλα μέσα. Οι δηλώσεις του π. Γεωργίου χρησιμοποιήθηκαν κατόπιν από διάφορους αιρετικούς και αλλόθρησκους που ήθελαν να αμαυρώσουν αυτό το θαύμα της Εκκλησίας μας. Με πράσινο το κείμενο του άρθρου. Με μαύρο η απάντηση και ο σχολιασμός:

 

«Όχι, δεν πρόκειται για την γνωστή Παλαιοημερολογιτική φράξια των «Ενισταμένων», η οποία δραστηριοποιείται στην Φυλή Αττικής, αλλά για μια νεοφανή ομάδα «ενισταμένων» κληρικών και μοναχών κανονικών Ορθοδόξων Εκκλησιών (Κωνσταντινουπόλεως και Ελλάδος), οι οποίοι, βαδίζοντες σε παλαιοημερολογιτικές ατραπούς, ανέλαβαν πρόσφατα μια δυναμική εκστρατεία κατά του διεκκλησιαστικού και διαθρησκειακού διαλόγου που διεξάγει η Ορθοδοξία στο σύνολό της, ειδικώτερα δε κατά της «παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμού» η οποία, καθώς δηλώνουν, αναπτύσσεται και προωθείται μέσα στα πλαίσια της Οικουμενικής Κινήσεως.

Εμφανιζόμενοι ως γνήσιοι Ορθόδοξοι, άσπιλοι δε και αμίαντοι αμύντορες της Ορθοδοξίας, οι εν λόγω κληρικοί και μοναχοί, με ένα κείμενο το οποίο χαρακτηρίζουν ως «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», ελέγχουν με περισσή έπαρση και προπέτεια εκείνους που είναι ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησίας σ΄όλο τον ανά την υφήλιο Ορθόδοξο χώρο, και ψέγουν τους πάντας και τα πάντα, δίνοντας την εντύπωση ότι η Εκκλησία των Πατέρων εξεμέτρησε το ζην το όγδοο αιώνα, πως έπαυσε να έχει συνέχεια και να είναι ένας ζων Οργανισμός, ότι στην σύγχρονη εποχή η Εκκλησία μας στερείται Πατέρων και Διδασκάλων, ή ότι ο Παράκλητος δεν συγκροτεί πλέον τον Θεσμόν της Εκκλησίας, ούτε δε και φωτίζει την σκέψη και κατευθύνει τα διαβήματα των εν Συνόδω συνερχομένων και διαβουλευομένων Ιεραρχών! Και ενεργούν με τον πρωτοφανή αυτό αλαζονικό τρόπο, έχοντες προφανώς  την εντύπωση ότι το Αγιον Πνεύμα επιφοιτά αποκλειστικά μόνο μέσα στο καθηγητικό γραφείο τους, το καλογηρικό τους κελλί, ή την αρχισυνταξία κάποιου θεολογικού περιοδικού!»

 

Αν και ο Σεβαστός Πατέρας ξεκινάει πολύ ωραία διαχωρίζοντας την περίπτωση όσων υπογράφουν την δήλωση αυτή, από όσους είναι σχισματικοί και δεν δέχονται τα Μυστήρια της Εκκλησίας του Χριστού, παρόλα αυτά συνεχίζει με σύγκριση που κάνει τον αναγνώστη να νομίσει πως τάχα είναι κάποια άλλη νέα "παλαιοημερολογίτικη" η "Σχισματική" ομάδα. Και ρωτάμε: Που φαίνεται στη δήλωση αυτή κάτι τέτοιο; Που ακριβώς αναφέρεται πως τα μυστήρια Ιερέων είναι "άκυρα" όπως λένε οι παλαιοημερολογίτες; Που λέει η ομολογία πως η Εκκλησία των Πατέρων "έπαυσε να έχει συνέχεια και να είναι ένας ζων Οργανισμός, ότι στην σύγχρονη εποχή η Εκκλησία μας στερείται Πατέρων και Διδασκάλων, ή ότι ο Παράκλητος δεν συγκροτεί πλέον τον Θεσμόν της Εκκλησίας" ;;;;  Εμείς δεν το είδαμε πουθενά. Ούτε καν είδαμε κάποια λίστα με ονόματα Οικουμενιστών. Την ομολογία αυτή, την έχουν υπογράψει, υπενθυμίζουμε, και Μητροπολίτες κανονικότατοι με θέση στην Ιερά σύνοδο, τους οποίους ο σεβαστός Πατέρας θα πρέπει επίσης να σεβαστεί, ακόμα και αν διαφωνεί με κάποιες θέσεις τους. Γιατί το Αγ. Πνεύμα φωτίζει επίσης και τους Ιεράρχες που υπέγραψαν και θα υπογράψουν, όσοι και να είναι αυτοί.

 

 

«Η ως άνω «Ομολογία πίστεως», ωστόσο, δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας. Απλώς αναμασά την εδώ και μιά τριακονταετία περίπου επαναλαμβανόμενη κοινότοπη αντιδυτική επιχειρηματολογία των πάσης φύσεως παρασυναγωγών του λεγόμενου «Πατρίου Ημερολογίου», όπως και τους μύδρους τών μέχρις εσχάτων εκτός κανονικής Εκκλησίας ευρισκομένων Υπερορίων Ρώσσων. Οτι δηλ. πάσα επαφή με ετεροδόξους και ετεροθρήσκους είναι απορριπτέα˙ ότι κάθε διάλογος με τους  παραμένοντας στην πλάνη και καινοτομούντας εις τα της πίστεως είναι καταδικαστέος˙ ότι όσοι Ορθόδοξοι συμπροσεύχονται με ετεροδόξους καταστρατηγούν τους Ιερούς Κανόνας, (περί του αν απαγορεύεται ή όχι η μετά των ετεροδόξων συμπροσευχή [και όχι συλλειτουργία], βλέπε την πρόσφατη εμπεριστατωμένη μελέτη του καθηγητού Βλασίου Φειδά στο περιοδικό «Επίσκεψις», αρ. 699, 30 Απριλίου 2009)˙ ότι «ο Οικουμενισμός, η χειρότερη αίρεση όλων των αιώνων», οδηγεί σε συγκρητισμό και πως με την ένταξή τους στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πρόδωσαν την εκκλησιολογική τους αυτοσυνειδησία˙ ότι ουκ ολίγοι πατριάρχαι, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι «οικουμενιστικών φρονημάτων», αποδεχθέντες την «παναίρεση του Οικουμενισμού», διδάσκουν αυτήν γυμνή τη κεφαλή, «θέτωντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας»˙ και τέλος, ότι η μέχρι των αρχών του εικοστού αιώνος σταθερή απορριπτική στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι της Δύσεως εγκαταλήφθηκε μετά την αποστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Εγκυκλίου του 1920 «Πρός τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», και έτσι, πρωτοστατούντων Πατριαρχών και  Επισκόπων, αναπτύχθηκε σταδιακά ενα νέο ανορθόδοξο Εκκλησιολογικό Δόγμα.»

 

 

Το ότι κάποια κοινά μπορεί να υπάρχουν μεταξύ κάποιων σχισματικών και πολλών εκατοντάδων πιστών, λαϊκών η κληρικών που υπογράφουν δεν λέει κάτι. Θα μας συγχωρέσετε να πούμε πως μας θυμίζει λίγο λογική "Κότα έχει δύο πόδια, άνθρωπος έχει δύο πόδια, άρα άνθρωπος =κότα". Για να μην είμαστε λοιπόν… κότες… αλλά λογικά πρόβατα του Χριστού, ας ξεκαθαρίσουμε: ΠΟΥΘΕΝΑ στο κείμενο δεν υπάρχει προτροπή σε σχίσμα. ΠΟΥΘΕΝΑ στο κείμενο δεν αναφέρεται κάτι ενάντια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ή προσωπικά στον Πατριάρχη. Σεβαστέ π. Γεώργιε, ορισμένοι θα έλεγαν πως το κείμενό σας προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις. Προσωπικά θεωρώ υπερβολική τέτοια άποψη. Φαίνεται όμως ξεκινήσατε να το γράφετε με προσχηματισμένες ιδέες στο μυαλό σας και μάλλον ούτε το μελετήσατε ούτε το κατανοήσατε. Γι' αυτό και φαίνεται πως δημιουργήθηκε όλη αυτή η παρεξήγηση. Κάθε επαφή με αλλόδοξους η αιρετικούς προφανώς και δεν είναι απορριπτέα. Η "επαφή" που καταδικάζεται στο κείμενο είναι η κακώς νοούμενη "επαφή". Ένας διάλογος που δεν γίνεται ούτε για αγάπη ούτε για ιεραποστολικούς λόγους, αλλά για λόγους συμφέροντος. Όμως το κείμενο δεν λέει ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί που συμπράττουν σε τέτοιους διαλόγους.. Επίσης προσέξτε τι λέει η ομολογία: "Στεγασθήκαμε μέσα στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και ουσιαστικά προδώσαμε – και μόνο με την ένταξη μας- την εκκλησιολογική μας αυτοσυνειδησία" Πότε συνέβη αυτό; Όταν – ορισμένοι- θεώρησαν πως μπορεί να υπάρχει Μυστηριακή Χάρις εκτός Εκκλησίας. Αυτοί δεν αναφέρονται όμως. Αντίθετα, όχι μόνο δεν υπάρχει νύξη για κάποιου είδους "σχίσμα", αλλά οι συγγραφείς συμπεριλαμβάνουν εαυτούς στην πτώση αυτή, γιατί όλοι πονάμε όταν πάσχει ένα μέλος της Εκκλησίας μας.

 

Επίσης υπάρχει και θέση ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του Αγ. Όρους, της Πνευματικής ΚΑΡΔΙΑΣ της Ορθοδοξίας μας, η οποία δεν νομίζουμε πως μπορεί να αγνοηθεί. Εκτός αν πιστεύετε πως ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Άγιον Όρος είναι "φιλοσχισματικό"; Εγώ γνωρίζω πως έχουν τις καλύτερες διαθέσεις προς τον Οικουμενικό Θρόνο και μάλιστα έχουν λάβει μέτρα κατά της μίας μονής που δεν μνημονεύει τον Πατριάρχη. Ελπίζουμε πως δεν θεωρείτε ότι εσείς μπορείτε να διορθώσετε ολόκληρη την πνευματική πηγή καθαρού νερού που είναι ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Άγιον Όρος, είμαστε σίγουροι πως το σέβεστε και απλά απαντήσατε χωρίς να σκεφθείτε ή να συμβουλευθείτε-, από τον «ζήλο» σας (γίνατε και εσείς τελικά «ζηλωτής») επειδή νομίσατε πως γίνεται κάποια "προσπάθεια" ενάντια στο Οικ. Πατριαρχείο.

 

Δείτε σχετική ανακοίνωση ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του Αγ. Όρους για το θέμα: http://www.oodegr.com/oode/oikoymen/agio_oros1.htm

 

Να συμπληρώσουμε ότι το γεγονός πως έγιναν λάθη και από το Οικ. Πατριαρχείο (εδώ και έναν αιώνα, περίπου) αλλά και από άλλες τοπικές Εκκλησίες, δεν νομίζουμε πως σημαίνει καταδίκη οποιασδήποτε τοπικής Εκκλησίας! Αλλοίμονο! Σημαίνει απλά πως: Καμία (τοπική) Εκκλησία δεν είναι αλάθητη. Άλλοι έχουν αξιώσεις αλάθητου και σίγουρα όχι το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας… Σίγουρα δεν μπορεί να εννοείτε κάτι τέτοιο.

 

 

«Πρόθεση των εμπνευστών του ως άνω εγχειρήματος είναι, καθώς δηλώνουν, η καθησύχαση των ορθοδόξων πιστών «που αγωνιούν για τα τεκταινόμενα και αναμένουν λόγους αληθείας». Αν και είναι συζητήσιμο το κατά πόσο οι αγωνιούντες για την τύχη της Εκκλησίας τους αυτοί πιστοί, γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει «η εκ του Πατρός μόνον εκπόρευσις του Αγίου Πνεύματος», ποια είναι η έννοια τού όρου «Ομοούσιος» σε αντιδιαστολή με εκείνο του «ομοιούσιος», ή ποια είναι η ουσιώδης διαφορά μεταξύ «μετουσιώσεως» και «μεταβολής» των Τιμίων Δώρων, ή, ακόμη, τι υποδηλώνει η καλβινική θεολογική θέση περί «απολύτου προορισμού».»

 

 

Δηλαδή, σεβαστέ Πατέρα, η Ορθοδοξία είναι απλά θέμα "ανάγνωσης" η "μόρφωσης" η πραγματικά ΒΙΩΣΗΣ της πίστης μας; Αν είναι -μόνο- το πρώτο, τότε τι αξία έχει η Κάθαρση, ο Φωτισμός και η Θέωση στο σώμα της Εκκλησίας;; Αν και παραπάνω είπατε πως κάποιοι από αυτούς είναι Καθηγητές, από την άλλη αμφισβητείτε πως είναι δυνατόν να γνωρίζουν τα θέματα αυτά; Δεν νοιώθετε πως "αντιφάσκετε" λίγο, Σεβαστέ Πατέρα; Σίγουρα παρασύρεστε από την καλή σας προαίρεση να υπερασπιστείτε όσους νομίζετε πως θα αδικηθούν με την "ομολογία". Κάνετε όμως λάθος. Είναι ένα λάθος το οποίο, με τον τρόπο που το θέτετε, υποτιμά εσάς και φέρνει (ως μη όφειλε) σε άσχημη θέση το Πατριαρχείο, το οποίο δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να απολογηθεί για τις προσωπικές σας δηλώσεις.

 

«Και γεννάται το ερώτημα. Αν σκοπός της όλης προσπάθειας των «νεο-ενισταμένων» είναι να έχει ο λαός «λόγον αληθείας», για ποιο λόγο εξεγείρουν τους πιστούς κατά της πνευματικής των ηγεσίας, χαρακτηρίζοντας ποιμένας και διδασκάλους ως απεμπολητές της πίστεως και «αιρετικούς οικουμενιστές» που προωθούν τον διομολογιακό και διαθρησκειακό συγκρητισμό, αντί να  τους καθησυχάζουν με βάση την άνευ περιστροφών δήλωση Ορθοδόξων Ιεραρχών και θεολόγων, από τις αρχές ήδη της Οικουμενικής Κινήσεως το 1927, ότι «πάσα ένωσις δέον να στηρίζεται επί της κοινής πίστεως και ομολογίας της αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των οκτώ πρώτων αιώνων»; Και το κυριώτερο, διατί τηρούν σιγήν ιχθύος και αποκρύπτουν από τους «αγωνιώντας πιστούς», την ξεκάθαρη πανορθόδοξη τοποθέτηση όσον αφορά στην Οικουμενική Κίνηση; ΄Οτι δηλ. «η Ορθόδοξος Εκκλησία, πιστή εις την εκκλησιολογίαν αυτής, εις την ταυτότητα  της εσωτερικής αυτής δομής και εις την διδασκαλίαν της αδιαιρέτου Εκκλησίας, συμμετέχουσα εν τω Παγκοσμίω Συμβουλίω Εκκλησιών, ουδόλως παραδέχεται την ιδέαν της "ισότητος των ομολογιών" και ουδόλως δύναται να δεχθή την ενότητα της Εκκλησίας ώς τινα διομολογιακήν προσαρμογήν. Εν τω πνεύματι τούτω, η ενότης η οποία αναζητείται εν τω ΠΣΕ δεν δύναται να είναι προϊόν μόνον θεολογικών συμφωνιών. (Διότι) ο Θεός καλεί πάντα χριστιανόν εις την εν τω μυστηρίω και τη παραδόσει βιουμένην εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία ενότητα της πίστεως» (Γ΄Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις, 1986).»

 

 

Το να χρησιμοποιείτε χαρακτηρισμούς όπως "Νεο-ενιστάμενοι" είναι μάλλον άτοπο. Όπως είδαμε δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Από εκεί και πέρα το κείμενο της "ομολογίας" δεν αναιρεί το κείμενο στο οποίο αναφέρεστε. Μάλλον το συμπληρώνει. Γιατί η Πανορθόδοξος Διάσκεψις μπορεί να δηλώνει τα παραπάνω, αλλά μέσα στο ΠΣΕ δεν συμμερίζονται τα παραπάνω, δυστυχώς. Η μετοχή μας σε αυτό δημιουργεί την (κακή) εντύπωση πως και οι δικές μας τοπικές Εκκλησίες συμφωνούν στις αποφάσεις αυτές. Έτσι δημιουργούνται "παρεξηγήσεις". Οι παρεξηγήσεις όμως αυτές είναι ολέθριες:

1ον) Γιατί σκανδαλίζουν αδύναμους αδελφούς μας οι οποίοι μπορεί να πέσουν σε σχίσμα,

2ον) δίνουν την εντύπωση σε ανθρώπους που αναζητούν την αλήθεια πως δεν πειράζει όπου και να βρίσκονται είτε αίρεση είτε στην Εκκλησία. Οι τοπικές Εκκλησίες επισήμως δεν δέχονται – βεβαίως – τέτοιες πλάνες, αλλά το κακό γίνεται. Δεν τα λέμε εμείς αυτά ούτε μόνο η «Ομολογία». Τα λέει υπεύθυνα η σχετική επιτροπή του Αγίου Όρους, της πνευματικής καρδιάς της Οικουμενικής Ορθοδοξίας: http://www.orthodoxnet.gr/pse%20IK/IK-PSE_Ypomnima.php

 

Ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο:

 

Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική κίνησι αποτελεί πραγματικό πρόβλημα. Δεν υπήρξε ποτέ ενιαία στάσις των Ορθοδόξων απέναντι σε αυτήν. Η συμμετοχή δεν ήταν ποτέ ολόθυμη και σχεδόν ποτέ σύσσωμη. Υπήρχαν πάντοτε οι υποστηρικταί και οι επικριταί της. Αρχής γενομένης από τις επιφυλάξεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών στην πρότασι της Εγκυκλίου του Πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αναθεώρησαν κατά καιρούς την συμμετοχή τους στους διαλόγους ή απείλησαν με διακοπή τους. Αν και το γενικό ρεύμα κατά τον 20όν αιώνα ήταν η σύγκλισις σε όλα τα επίπεδα και σε αυτή την κατεύθυνσι κινήθηκαν ωρισμένοι Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών στο όνομα του «διαλόγου της αγάπης» με στόχο την «παγχριστιανική ενότητα», παρακάμπτοντας τις μεγάλες δογματικές διαφορές που χωρίζουν την Ορθόδοξο Εκκλησία από τις ετερόδοξες χριστιανικές κοινότητες, εν τούτοις στο σύνολό της η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν συγκατένευσε σε διαχριστιανική σύγκλισι άνευ των αναγκαίων προϋποθέσεων.

Οι Πανορθόδοξες Διασκέψεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας επέτυχαν την ομοφωνία των Ορθοδόξων για την συμμετοχή στην Οικουμενική κίνησι, εν τούτοις όμως από αυτές δεν απουσίασε ένα έλλειμμα συνοδικότητος. Έχουν επισημανθή εύστοχα τα εξής: «Η τακτική που ακολουθούν υπεύθυνοι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας δίδει την εντύπωσιν ότι το όλον θέμα δεν αντιμετωπίζεται "συνοδικώς" αλλά κατά τρόπον ολοκληρωτικόν και συγκεντρωτικόν. Υπάρχουν πολλαί ενδείξεις ότι δεν επιζητείται η εν Αγίω Πνεύματι συνοδική διάσκεψις δια την χάραξιν της ενδεδειγμένης έναντι των ετεροδόξων γραμμής, αλλά καταβάλλεται προσπάθεια να "ρυμουλκηθή" η Εκκλησία εις προκαθωρισμένας θέσεις. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα γράφει ο Καθηγητής Ιω. Καρμίρης δια τον τρόπον καθ' ον ελαμβάνοντο αι αποφάσεις εις την Πανορθόδοξον διάσκεψιν της Γενεύης του 1968: "Αλλ' ο Σεβ. Πρόεδρος, επειγόμενος ίνα επιτύχη οπωσδήποτε την ταχείαν επιψήφισιν των σχεδίων αποφάσεων αμεταβλήτων, διέκοψεν αντικανονικώς την αρξαμένην συζήτησιν [. . . ]" (σ. σ. παραπομπή στο έργο Ιω. Καρμίρη, Η Ε΄ Πανορθόδοξος Διάσκεψις, Αθήναι 1968). Και δεν είναι μόνον αυτό. Οι μη συμφωνούντες προς την γραμμήν αυτήν δεν καλούνται να συμμετάσχουν εις την διαμόρφωσιν της οικουμενικής πολιτικής της Ορθοδοξίας και αι απόψεις των δεν εμφανίζονται εις επίσημα εκκλησιαστικά περιοδικά. Βοηθεί άραγε η τακτική αυτή δια να εκφράση η Ορθοδοξία το φρόνημά της;

 

Εκτός αν θεωρείτε πως η επίσημη επιτροπή του Αγιου Όρους, που εκφράζει τις ανησυχίες της, είναι «παλαιοημερολογίτες», «ενιστάμενοι» η οποιοσδήποτε άλλος (άτοπος, θα μας επιτρέψετε) χαρακτηρισμός και πως εσείς μόνο κατέχετε την αλήθεια για την οποία θα μας διαφωτίσετε και θα διορθώσετε το «πλανημένο Αγ. Όρος», όπως παλαιότερα είχατε διορθώσει όσους πιστεύουν στο Θαύμα του Αγίου Φωτός.

 

Σημαντική παρέμβαση αποτελούν τα ερωτήματα που θέτει σε απάντηση του προς εσάς ο κ. Σωτήρης Τζήμας, ένας από τους υπογράψαντες την «ομολογία» (http://unews.pathfinder.gr/society/apanthsh-ston-p-g-tsetsh-gia-thn-omologia-pistews.html ):

 

Αναφέρουμε ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελικό κείμενο της Θ Γενικης Συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Porto Alegre, το οποίο συνυπέγραψαν και οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι και όπου συνομολογείται ότι «Ομολογούμε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ορίζεται από το σύμβολο Νικαίας-Κων/πολης (381). Κάθε εκκλησία (σημ. που συμμετέχει στο Π.Σ.Ε.) είναι η Εκκλησία καθολική και όχι απλά ένα μέρος της. Κάθε εκκλησία είναι η Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες»(!) (Porto Alegre, Φεβρουάριος 2006). Αποτελεί ή όχι αναίρεση της ορθοδόξου εκκλησιολογίας η αποδοχή της ανωτέρω θέσεως;

 

Λυπούμαστε πάντως, Σεβαστέ Πατέρα, για τις θέσεις σας αυτές, αν τις έχουμε κατανοήσει ορθά. Μακάρι εμείς να μην έχουμε καταλάβει το τι γράφετε.

 

 

«Η αποσιώπηση αυτή ξενίζει. Πολύ περισσότερο εφ΄όσον ένας εκ των υπογραψάντων την «Ομολογία Πίστεως», και προφανώς κύριος συντάκτης αυτής, ήταν τότε, ως λαϊκός ακόμη καθηγητής, θεολογικός σύμβουλος της Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ανωτέρω Διάσκεψη.»

 

 

Σε ένα τέτοιο κείμενο δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν τα πάντα. Μπορείτε να βρείτε πολλές ακόμα δηλώσεις και κείμενα κατά της Οικουμενιστικής Εκκλησιολογίας που δεν αναφέρονται. Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος να πει σοβαρά πως υπάρχει δόλος πίσω από την μη-αναφορά τους. Ξενίζει όμως κάτι άλλο. Το πώς δεν αναφέρεστε στο ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας θεωρούσε τις συμπροσευχές παράνομες («Εγκύκλιος προς τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών», 31 Ιανουαρίου 1952):  «Δέον ίνα οι Ορθόδοξοι κληρικοί αντιπρόσωποι ώσιν όσω το δυνατόν εφεκτικοί (=διστακτικοί) εν ταις λατρευτικαίς μετά των ετεροδόξων συνάξεσιν, ως αντικειμέναις προς τους ιερούς κανόνας και αμβλυνούσαις την ομολογιακήν ευθιξίαν των Ορθοδόξων, επιδιώκοντες ίνα τελώσιν, ει δυνατόν, καθαρώς ορθοδόξους ακολουθίας και τελετάς, προς εμφάνισιν ούτω της αίγλης και του μεγαλείου της ορθοδόξου λατρείας προ των ομμάτων των ετεροδόξων» Δεν το γνωρίζατε; Νομίζουμε/ελπίζουμε πως δεν θα θελήσετε να τον διορθώσετε. Απλά συμφωνεί με τους Πατέρες μας της Εκκλησίας, μέχρι σήμερα. Μπορείτε να δείτε σχετική μελέτη για το θέμα των συμπροσευχών από τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, εφημέριο Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών:

* http://www.oodegr.com/oode/papismos/synefxesthe1.htm

** http://www.oodegr.com/oode/papismos/synefxesthe2.htm

 

«Σε συνάφεια πρός τα ανωτέρω, θα μπορούσε να θέσει κανείς και ένα ερώτημα σε όσους πρωτοστάτησαν στην εκπόνηση της «Ομολογίας», ή αποδέχθηκαν αυτήν εκ των υστέρων και την προσυπέγραψαν, και οι οποίοι έτυχε να λάβουν κάποτε την χάρη της ιερωσύνης και της αρχιερωσύνης από χέρια καταξιωμένων Ιεραρχών του Οικουμενικού  Θρόνου, γνωστών για την μακροχρόνια ενεργό συμμετοχή τους στην πανορθόδοξη προσπάθεια προωθήσεως τής χριστιανικής ενότητος.

Τώρα μόνο οι εν λόγω ιερωμένοι, εξεγερθέντες του ύπνου, ανακάλυψαν ότι οι χειροτονήσαντες αυτούς Ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, ήταν «οικουμενισταί» ευρισκόμενοι,  κατά την αντίληψή τους, «εκτός Εκκλησίας»; Και αν όντως αυτή είναι η πεποίθησή  τους, να υποθέσει τότε κανείς ότι, κατά συνέπεια, και η  χειροτονία τους είναι αχαρίτωτη και αμφιβόλου κανονικότητος, δοθέντος ότι έγινε από «εκτός Εκκλησίας» κειμένων «αιρετικών» Αρχιερέων;

Οι παντός βαθμού κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι που είναι ταγμένοι σήμερα στη διακονία της καταλλαγής και της Χριστιανικής ενότητος, όχι μόνο δεν προδίδουν την ορθοδοξοπατερική Παράδοση και Πίστη της Εκκλησίας, καθώς διατείνονται οι εμπνευσταί της «Ομολογίας», αλλά στοιχούντες τω παραδείγματι των Πατέρων, βρίσκονται, όπως εκείνοι, σε διαρκή διάλογο και άμεση επαφή με την εποχή τους, προκειμένου όπως καταθέσουν την Ορθόδοξη μαρτυρία στον σύγχρονο αποπροσανατολισμένο κόσμο. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες.»

 

Κατ' αρχάς πουθενά στην ομολογία δεν φαίνεται να υπάρχει άρνηση της κανονικότητας των Μυστηρίων της Εκκλησίας. Αυτό αποτελεί κακή εντύπωση του π. Γεωργίου. Πλανεμένοι η «αιρετικοί» Ιερείς και Αρχιερείς μπορούν να τελούν κανονικά μυστήρια εφ' όσον δεν έχουν παυθεί από την Εκκλησία. Αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων στο βιβλίο ενός εξαιρετικού Θεολόγου, του π. Επιφάνειου Θεοδωρόπουλου, με τίτλο «Οικουμενισμός -Ζηλωτισμός: Τα δύο άκρα». Προτείνουμε στον π. Γεώργιο να το μελετήσει και ίσως βρει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία σε αυτό. Κανένας και ποτέ δεν τόλμησε να πει πως ο π. Επιφάνειος ήταν «Ζηλωτής» η «Σχισματικός». Αντιθέτως ο μακαριστός Πατέρας υπεράσπισε την Εκκλησία ενάντια σε αυτές τις πλάνες.

 

Δηλαδή νομίζει ο π. Γεώργιος πως αν αναφέρουμε την ΠΛΑΝΗ ορισμένων Ιερέων/Αρχιερέων, αυτομάτως γινόμαστε σχισματικοί η παλαιοημερολογίτες; Θεωρεί δηλαδή ανθρώπους όπως τον Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου ο οποίος έχει γράψει και καταδικάσει τον θρησκευτικό συγκρητισμό και έχει μετέχει ως ομιλητής σε συνέδρια και ημερίδες, καταδικάζοντας τις συμπροσευχές και άλλα νοσηρά φαινόμενα "εχθρό" της Εκκλησίας;; Προσωπικά θεωρώ πως ο Σεβ. Ιερόθεος έχει υπερασπιστεί δημοσίως υποθέσεις του Σεβαστού Οικουμενικού μας Θρόνου με μεγάλη επιτυχία, χωρίς να θεωρεί παράλληλα πως πρέπει να υπερασπιστεί τον Οικουμενισμό. Για ποιο λόγο π. Γεώργιε θεωρείτε πως όποιος κάνει μια δήλωση ενάντια στον Οικουμενισμό και στις πλάνες ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ μελών της Εκκλησίας, επιτίθεται ενάντια στο Πατριαρχείο; Εδώ δεν θα πω κάτι άλλο. Οι μελέτες του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου έχουν γίνει πηγή έμπνευση και ζωντανή ιεραποστολή παγκοσμίως, πολύ περισσότερο από τους οποιουσδήποτε "διαλόγους". Πολύ περισσότερο από κείμενα του π. Γεωργίου.

 

Γράφει όμως ο Σεβασμιώτατος και για ορισμένους που δεν έχουν «εκκλησιαστική συνείδηση» και που διακρίνονται για «συγκρητισμό» (εφημ. "Εκκλησ. Παρέμβασις", Δεκέμβριος – 2002, άρθρο με τίτλο «Διαχριστιανικός και διαθρησκειακός συγκρητισμός»):

 

"Η πρόσφατη έλευση του Πάπα στην Ελλάδα συνετέλεσε και στην ανάδειξη μιάς τραγικής πραγματικότητος στο ότι, δηλαδή, μερικοί εκκλησιαστικοί άρχοντες διακρίνονται από τον τραγικό αυτό διαχριστιανικό και διαθρησκειολογικό συγκρητισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάνη της εποχής μας, ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πειρασμός. Γι' αυτό και είναι ανάγκη να μελετούμε τα έργα των αγίων Πατέρων και να δεχόμαστε πνευματική καθοδήγηση από τούς αγίους, ώστε να αποκτήσουμε ορθόδοξη θεολογική εκκλησιαστική συνείδηση για να ορθοτομούμε τον λόγο της αληθείας, ιδιαιτέρως εμείς οι Κληρικοί και μάλιστα οι Επίσκοποι, διότι με τον τρόπο αυτό θα ξεχωρίσουμε την αλήθεια από την πλάνη."

 

Ένα παράδειγμα τραγικών λαθών και πλανεμένης εκκλησιολογίας στο πλαίσιο «διαλόγων» αναφέρει ο Σεβασμιώτατος (εκκλ. Εφημερίδα «Παρέμβασις», Δεκ. 2001):

 

Πάντως, η βαπτισματική θεολογία δημιουργεί τεράστια προβλήματα στους Ορθοδόξους. Τό κείμενο του οποίου είδαμε μερικά σημεία, είναι διάτρητο από εκκλησιολογικής πλευράς. Η πατερική ορθόδοξη διδασκαλία ως προς το θέμα αυτό είναι ότι η Εκκλησία είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, μέσα στην οποία διασώζεται η αποκαλυπτικη αλήθεια -ορθόδοξη πίστη- και τελεσιουργείται το μυστήριο της θεώσεως διά των μυστηρίων της Εκκλησίας (Βάπτισμα-Χρίσμα-θεία Ευχαριστία) με τις απαραίτητες προϋποθέσεις πού είναι η μέθεξη της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού. Τό Βάπτισμα είναι το εισαγωγικό μυστήριο της Εκκλησίας. Δέν εδράζεται η Εκκλησία πάνω στο μυστήριο του Βαπτίσματος, αλλά το Βάπτισμα του ύδατος συνδεδεμένο με το Βάπτισμα του Πνεύματος ενεργούνται μέσα στην Εκκλησία και καθιστούν τον άνθρωπο μέλος του Σώματος του Χριστού. Εκτός της Εκκλησίας, του ζωντανού Σώματος του Χριστού, δεν υπάρχουν μυστήρια, όπως εκτός του σώματος δεν υπάρχουν αισθήσεις.

 

Τελειώνοντας, θα ήθελα να παραθέσω το συμπέρασμα του Πρωτ. π. Γεωργίου Δράγα, ύστερα από «μία συνοπτική περιγραφή και κριτική»:

 

«Αι προτάσεις αύται δεν δύνανται να εύρουν συμφώνους πάντας τούς Ορθοδόξους, και δή τούς ελληνοφώνους (ή ελληνοφρόνους), και συνεπώς καθίστανται μάλλον διαιρετικαί ως προς τον πραγματικόν αυτών χαρακτήρα. Ο κύριος λόγος όστις οδηγεί εις τοιούτον κριτικόν συμπέρασμα είναι η απουσία εκκλησιολογικού υποβάθρου εις την όλην περί μυστηρίων ταύτην έρευναν, ως και η μονομερής ερμηνεία ή και παρερμηνεία, των δεδομένων της Ορθοδόξου μυστηριακής πράξεως, και μάλιστα της μυστηριακής τοιαύτης, έναντι των ετεροδόξων κατά τάς διαφόρους εποχάς. Αι προτάσεις, αύται και τα συμπεράσματα, αλλά και το όλον Συμφωνηθέν Κείμενον, αντιπροσωπεύουν Δυτικόν σκεπτικισμόν. Η αποδοχή των υπό Ορθοδόξων θεολόγων σημαίνει μάλλον σκόπιμον προδοσίαν των ορθοδόξων θέσεων και υποταγήν εις τάς δυτικάς οικουμενιστικάς προοπτικάς, όπερ απορριπτέον!». (ολόκληρο το άρθρο: http://www.parembasis.gr/2001/01_12_15_12.htm )

 

Ερώτημα μας: Θεωρείτε π. Γεώργιε, πως επειδή κάνει αυτές τις δηλώσεις ο Σεβασμιώτατος "προσβάλλει" την Εκκλησία;;; Πως έχει τάσεις "ζηλωτισμού";;;; Πως μετατρέπει την εκκλησία του Χριστού σε "σέχτα καθαρών!";; Τα ονειρεύτηκε λοιπόν όλα αυτά ο Σεβασμιώτατος; Προσωπικά δεν πιστεύω κάτι τέτοιο και ο Σεβασμιώτατος ακριβώς το αντίθετο έχει δείξει με τα λόγια και τις πράξεις του. Πάρα πολλές φορές έχει στηρίξει το Πατριαρχείο με λόγια και έργα. Έχει όμως το δικαίωμα να ασκεί κριτική σε όσους «Εκκλησιαστικούς Αρχοντες» διακρίνονται από «συγκρητισμό». Το δηλώνει καθαρά πως το φαινόμενο είναι υπαρκτό. Εσείς δεν θα το παραδεχτείτε; Θα μας πείτε λοιπόν πως τα πάντα γίνονται «καλώς» στους διαλόγους αυτούς; Πως όλα είναι «πεντακάθαρα»; Και όμως, δεν είναι μόνο ο Σεβασμιώτατος που θεωρεί πως γίνονται ΦΡΙΧΤΑ ΛΑΘΗ σε τέτοιους διαλόγους, είναι και πολλοί άλλοι . Δεν έχει σημασία αν υπογράψει τελικά ο Σεβασμιώτατος την «ομολογία». Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Δεν σας προβληματίζει όμως που την «ομολογία» την υπογράφουν και άνθρωποι που έχουν ιστορικό συμμετοχής σε αυτούς τους διαλόγους; Καθηγητές, Ιεράρχες και Ιερείς. Γιατί δεν κάθεται λίγο ο π. Γεώργιος να σκεφθεί μήπως και έχουν κάποιο δίκαιο όλοι αυτοί , που σίγουρα δεν μπορούν να χωρέσουν κάτω από την ταμπέλα «εχθροί του Πατριαρχείου» η «σχισματικοί»; Μήπως έχει εκείνος άδικο;

 

Θα πρέπει να αναφερθεί η πρόσφατη δήλωση ενός Ιεράρχη που υπέγραψε την «ομολογία» Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ (εφημ. «Ορθ. Τύπος» 12-6-2009):

 

Η Ιστορική Εκκλησία του Χριστού Ορθόδοξος, Αδιαίρετος, Καθολική, όπως ανέφερον ήδη εις τα δημοσιευθέν Δελτίον Τύπου, αποτελεί εν σώμα με μόνην κεφαλήν τον Δομήτορα Αυτής Κύριον Ιησούν Χριστόν, όστις συνέστησε ταύτην δια της αποστολής του εκ του Πατρός εκπορευομένου Παναγίου Πνεύματος την ημέραν της Πεντηκοστής και διεκήρυξεν ότι πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής. Κατά ταύτα είναι μεν δυνατόν να δημιουργήση ελευθέρως ο άνθρωπος δραστηριότητας επαγγελματικής υφής ή και πνευματικής ενασχολήσεως αλλά δεν δύναται ουδείς να συστήση αυτογνωμόνως Εκκλησίαν Χριστού και σώμα Αυτού. Δια τον λόγον αυτόν αναδιφώντες την μακραίωνα Εκκλησιαστικήν ιστορίαν διακριβώνομεν ότι οι Άγιοι θεοφόροι Πατέρες παλαίσαντες με τους ποικιλώνυμους εσωτερικούς εχθρούς της Εκκλησίας, τους αιρεσιάρχας Πατριάρχας ως οι Μακεδόνιος, Νεστόριος και Ιωάννης Βέκκος Κων/πόλεως, Διόσκορος Αλεξανδρείας, Σεβήρος Αντιοχείας, πρεσβυτέρους ως ο Αρειος και ο Ευτυχής, ουδέποτε διενοήθησαν επί παραδείγματι ο Μέγας Αθανάσιος ή ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός να συστήσουν ιδίας εκκλησίας με ιδίας συνόδους αλλά παρέμειναν εντός του σώματος της Εκκλησίας διακόπτοντες το μνημόσυνσν και την κοινωνίαν μετά των αιρεσιαρχών, αγωνιζόμενοι σθεναρώς δια την επκράτησιν της ορθοδόξου αληθείας εν τω σώματι της Εκκλησίας. Εν τη περιπτώσει των αυτοτιτλοφορουμένων ως Γ.Ο.Χ. προφάσει ευσέβειας και ένεκεν ζήλου ου κατ' επίγνωσιν, ανηγορεύθη η ημερολογιακή διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου, κατά δέκα τρεις (13) ημέρας ούτως ώστε να συμπίπτει η εαρινή Ισημερία του ημερολογίου με την εαρινήν Ισημερίαν της κτίσεως, γεγονός, που δεν σημαίνει ότι προσέλαβεν η Εκκλησία το Γρηγοριανόν λεγόμενον ημερολόγιον διότι τότε θα είχεν εν χρήσει και το Πασχάλιόν του και θα συνεόρταζε το Πάσχα μετά των Δυτικών, ως δήθεν έκπτωσις και αποστασία ολοκλήρου του σώματος της Εκκλησίας των Πρεσβυγενών πατριαρχείων, των αυτοκέφαλων Εκκλησιών, ακόμη και εκείνων, που διατηρούν εις λειτουργικήν χρήσιν το μη διορθωθέν Ιουλιανόν ημερολόγιον με τραγικόν αποτέλεσμα να αποστούν του σώματος της Εκκλησίας και να εκπέσουν εις τον χώρον του περιπαίγματος του αλάστορος εχθρού. […] Αι ανωτέρω παρατάξεις των Γ.Ο.Χ ουδεμίαν κοινωνίαν κέκτηνται μεταξύ των, αλλ' αντιθέτως ευρίσκονται εις πλήρη σχάσιν και ευλόγως τίθεται το ερώτημα, δύναται η θεία Χάρις και ο Τρισυπόστατος Θεός της αληθείας, της αρμονίας και της ενότητας να έχη οιανδήποτε σχέσιν ή να αναπαύεται εις μίαν τοιαύτην πολυδιάσπασιν και πολυκερματισμόν, που ασφαλώς εμπεριέχει και το στοιχείον του προσωπικού θελήματος και της αυτογνώμονος αντιλήψεως περί Εκκλησίας;

 

Για ποιον λόγο άραγε ο π. Γεώργιος χαρίζει ένα πολύ ζωντανό τμήμα της Εκκλησίας μας στους σχισματικούς;

 

 

«Η σύγχρονη παρήγορη φωνή της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να φθάσει στον έξω κόσμο ούτε με ημερίδες συγκαλούμενες από θρησκευτικές οργανώσεις και ζηλωτικά κινήματα, ούτε δε και από σελίδες διαφόρων εκκλησιαστικών εντύπων του Ελλαδικού χώρου. Αν σήμερα η Ορθοδοξία είναι γνωστή και σεβαστή στον Δυτικό Χριστιανικό κόσμο, και συμβάλλει τα μέγιστα στην ανακάλυψη της Θεολογίας των Πατέρων και του πλούτου της Ορθοδόξου Λειτουργικής παραδόσεως εκ μέρους, κυρίως, των  Διαμαρτυρομένων, τούτο οφείλεται εν πολλοίς στην πλατφόρμα που μας παρέχουν, εδώ και χρόνια, οι διμερείς θεολογικοί διάλογοι και η Οικουμενική Κίνηση γενικά.

Οι καιροί ου μενετοί για να εμφιλοχωρεί η αμφιβολία στις καρδιές των πιστών. Ούτε δε να διαιρείται το ποίμνιο σε πρόβατα και ερίφια, σε «αμόλυντους» και «μεμιασμένους», σε «γνήσιους Ορθοδόξους» και σε «προδότες της Ορθοδοξίας». Και, κυρίως, να μετατρέπεται η Εκκλησία του Χριστού σε «σέκτα καθαρών»! Δυστυχώς, η περι ης ο λόγος «Ομολογία» αυτό ακριβώς κάμει. Δεν καθησυχάζει τον Ορθόδοξο πιστό.

Ούτε τον οδηγεί στο «δρόμο του Θεού». Απλώς, τον ερεθίζει. Του εμπνέει έχθρα, ξενοφοβία και μισαλλοδοξία, μεταβάλλοντάς τον σε «θιασώτη» και «οπαδό», έτοιμο, οσάκις δεήσει, να προπηλακίσει την Ιεραρχία του, να διαταράξει την κατάνυξη και ησυχία μιας Θείας Λειτουργίας, ή να βιάσει, δίκην κουκουλοφόρου, το Πανεπιστημιακό άσυλο.»

 

Ας δούμε μία δήλωση ενός…αγράμματου παππού. Ενός αγιορείτη που ούτε πολλά γράμματα ήξερε ούτε από «επίσημότητες». Του π. Παϊσιου Αγιορείτη. Ενός Αγιοπνευματικά Φωτισμένου ανθρώπου που έζησε στην εποχή μας (Παϊσίου Αγιορείτου, «Λόγοι», τόμος Α'):

 

Πολλοί άγιοι Μάρτυρες, όταν δεν ήξεραν το δόγμα, έλεγαν: «Πιστεύω ό,τι θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες». Αν κάποιος το έλεγε αυτό, μαρτυρούσε. Δεν ήξερε δηλαδή να φέρει αποδείξεις στους διώκτες για την πίστη του και να τους πείσει, αλλά είχε εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες. Σκεφτόταν: «Πως να μην έχω εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες; Αυτοί ήταν και οι πιο έμπειροι και ενάρετοι και άγιοι. Πως εγώ να δεχθώ μια ανοησία; Πως να ανεχθώ να Βρίζει ένας τους Αγίους Πατέρες;» Να έχουμε εμπιστοσύνη στην παράδοση. Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. (…) Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: «Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκονται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μια παρουσία». Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά.

Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή «Ιεραποστολή», συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακόδοξους. Αρχίζουν μετά οι υπέρ-ζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία. Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο.

Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται μετά πνευματικά. Ο Κύριος όμως, όταν θα πρέπει, θα παρουσιάσει τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία.

Εάν ζούσαμε Πατερικά, θα είχαμε όλοι πνευματική υγεία, την οποία θα ζήλευαν και όλοι οι ετερόδοξοι, και θα άφηναν τις αρρωστημένες τους πλάνες και θα σώζονταν δίχως κήρυγμα. Τώρα δεν συγκινούνται από την αγίας μας Πατερική παράδοση, γιατί θέλουν να δουν και την Πατερική μας συνέχεια, την πραγματική μας συγγένεια με τους Αγίους μας. Αυτό που επιβάλλεται σε κάθε Ορθόδοξο είναι να βάζει την καλή ανησυχία και στους ετεροδόξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους, και στερηθούν και σ' αυτήν την ζωή τις πλούσιες ευλογίες της Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή της περισσότερες και αιώνιες ευλογίες του Θεού.

 

Δεν βλέπω, στο κείμενο αυτό, μεγάλη διαφορά από τα όσα γράφονται στην «ομολογία». Απ΄ ότι γνωρίζουμε ο αγράμματος αυτός παππούς, δεν συμμετείχε σε τέτοιους διαλόγους… Θεωρούσε πως όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτούς έχουν «ελαφρότητα» (δλδ είναι ελαφρόμυαλοι) και είναι υπεύθυνοι για τον σκανδαλισμό πιστών. Όμως, απ' όσο γνωρίζουμε, στήριζε τον Πατριάρχη μας και μιλούσε με καλά λόγια γι' αυτόν. Κάτι που δεν του το συγχωρούν μέχρι σήμερα οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες, και τον κατηγορούν και τον υβρίζουν. Θα μπορούσατε βέβαια να πείτε «ε και τι έγινε που το λέει ένας Γέροντας; Είναι απλά ένας παππούς, αγράμματος που δεν ξέρει και ακριβώς το τι λέει». Βεβαίως αν πείτε κάτι τέτοιο θα ταυτίζεστε σχεδόν με τους χαρακτηρισμούς που του προσάπτουν οι σχισματικοί, αποδεικνύοντας πως τα δύο άκρα μπορεί και να συμπίπτουν. Δεν πιστεύω πως θα θελήσετε να πείτε κάτι τέτοιο για τον σεβαστό Γέροντα. Νομίζουμε πως από το στόμα ενός απλού παππού μιλάει η Ορθόδοξη συνείδηση όλων μας.

 

Αλλά δεν τελειώσαμε. Αν και δείχνετε να αγνοείτε πως τέσσερεις σεβαστοί ιεράρχες της Ελλαδικής Ιεραρχίας (και ένας της Σερβικής) υπογράφουν την ομολογία, σαν να μην τους δίνετε σημασία, αν και απλός Ιερέας. Σαν να τους κατηγορείτε – και αυτούς – για τάσεις σχίσματος! Ωστόσο ελπίζουμε πως δεν θα αγνοήσετε τα σχόλια ενός Αρχιεπισκόπου, που διορθώνει τις απόψεις σας σχετικά με τους διαλόγους. Το ότι έχει λάβει και ο ίδιος μέρος σε αυτούς, σφραγίζει την άποψη του με την πείρα που τον χαρακτηρίζει (Από την «ρομφαία»:  http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=503&Itemid=2  )

 

 Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός:

 

"Επειδή όμως, μετά την 20ετή επίπονη Προεδρία μου εις τον "Επίσημο Θεολογικό Διάλογο" Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να μη έχω πλέον ουδεμίαν σχέση με ένα τέτοιο "ανούσιο παίγνιο", θα πρέπει σήμερα συμπληρωματικώς, προς όσα εδημοσιεύθησαν μέχρι και προσφάτως, να δηλώσω επιγγραματικά μόνον τούτο:

"Δεν θα εφανταζόμουν ότι θα εδικαιώνοντο τόσο γρήγορα και τόσο αποκαλυπτικά οι ταπεινές κρίσεις μου, περί του προσώπου και του συνολικού έργου του Καρδιναλίου Joseph Ratzinger, προ της ανυψώσεώς του εις τον Παπικό Θρόνο αφ' ενός, και τη μετά ταύτα αιφνιδία "μεταμόρφωσή" του εις τον πλέον ανεπιφύλακτον "Κήρυκα" των Μεσαιωνικών "μυθευμάτων" της Παπωσύνης.

Επιφυλάσσομαι, μετά την θρυλούμενη "Επανέναρξη του Επισήμου Θεολογικού Διαλόγου", να επανέλθω εκτενέστερα επί των ραγδαίως εξελισσομένων "υπογείων" δραστηριοτήτων, οι οποίες εν υψίστη υποκρισία τραγικώς τις φερέλπιδες προσπάθειες της Β' Βατικανής Συνόδου εις την Εκκλησιολογία και Οικουμενισμό".

 

Ελπίζουμε πως θα σκύψετε με σεβασμό στην δήλωση ενός Αρχιεπισκόπου με πείρα και γνώση των θεμάτων «από μέσα».

Νομίζουμε πως ειπώθηκαν αρκετά. Περισσότερο από αρκετά. Η άποψη του π. Γεώργιου είναι η άποψη απλά και μόνο ενός Ιερέα. Σεβασμός προς την ιδιότητα του αυτή δεν σημαίνει αποδοχή απόψεων. Δεν μπορούμε άλλωστε να πιστέψουμε πως το Οικ. Πατριαρχείο αποδέχεται και τις απόψεις του για το θαύμα του Αγ. Φωτός, υποτιμώντας έτσι και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Είναι καλή ίσως η προαίρεσή του και θέλει να υπερασπιστεί από «επιθέσεις – φάντασμα» το Πατριαρχείο. Όμως ο τρόπος που το κάνει δίνει τροφή σε ζηλωτές και σχισματικούς, φουντώνει την φωτιά που ο ίδιος νομίζει πως καταδικάζει. Με άλλα λόγια γίνεται κι' αυτός ένας «ζηλωτής».

Όπως είδαμε η κριτική του στο κείμενο της «ομολογίας» στερείται βάσης…έχουμε να κάνουμε με χαρακτηρισμούς και αφορισμούς απλών ανθρώπων, καθηγητών, ιερέων και ιεραρχών οι οποίοι «τσουβαλιάζονται» για να αντικρουστεί τελικά τι; Απλά μία κραυγή ανησυχίας των παιδιών προς τους πατέρες τους! Όμως οι πραγματικοί Πατέρες όταν ανησυχούν τα παιδιά τους, τα καθησυχάζουν, δεν τα βρίζουν ούτε τα διώχνουν, ακόμα και αν (νομίζουν πως) είναι «άτακτα». Θα περιμένουμε μια περισσότερο νηφάλια απάντηση/δήλωση από Πατέρες με περισσότερη υπομονή και αγάπη, όπως άλλωστε έχουμε συνηθίσει και στο παρελθόν:

http://www2.aegean.gr/therapontas/main.php?goto=25&sub=344&val=344&article_id=145__

Ο Αλέξανδρος Φιλίππου  είναι Θεολόγος, κάτοικος Θεσ/νίκης, e-mail:

alfilipou@googlemail.com

 

**

Alexandros Filipou	προβολή λεπτομερειών 2:18 πμ		Απάντηση
από Alexandros Filipou <alfilipou@googlemail.com> προς   ημερομηνία 13 Ιούνιος 2009 2:18 πμ θέμα Απάντηση στον π. Γεώργιο Τσέτση, υπογραφή ομολογίας. εστάλη-από googlemail.com

Αγαπητοί αδελφοί και πατέρες, το κείμενο αυτό αποτελεί μια νηφάλια και αγαπητική απάνηση στον π. Γεώργιο Τσέτση και στην επίθεση του στο κείμενο της ομολογίας ενάντια στον Οικουμενισμό. Μπορεί να δημοσιευθεί ελεύθερα απο όσους το επιθυμούν και αποτελεί πρακτικά την υπογραφή μου στο κείμενο της Ομολογίας.

 Το κείμενο της ανταπάντησης του Αλ. Φιλ. σε pdf, εδώ, όπως εστάλη:

http://manitaritoubounou.files.wordpress.com/2009/06/apantisis_omologia_alexfilippou_thessal_06-09.pdf

Σημείωση admin: Ενώ η απάντηση ήλθε στην ηλεκτρονικά,  Διαβάστε και κατ' ευθείαν ολόκληρη της απάντησης του «Μεγάλου Πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Θρόνου», π. Γεωργίου Τσέτση, με τίτλο: «Ενισταμένων "Ομολογία Πίστεως"»:

 http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=179