Η μεγάλη απάτη της οικονομικής ανάπτυξης

Του Μιχάλη Γκλεζάκου

 

Στις συζητήσεις για τη σημερινή οικονομική κρίση, το ενδιαφέρον όλων εστιάζεται στον χρόνο ανάκαμψης της οικονομίας. Η εντατική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων (π.χ. ορυκτά) είναι εγκληματική ενέργεια κατά των επόμενων γενεών.

Είναι περίεργο, αλλά δεν φαίνεται να παρουσιάζουν ανάλογο ενδιαφέρον σημαντικότερα θέματα, όπως η καταλληλότητα του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης που ακολουθούμε και οι προοπτικές που δημιουργεί για τη δική μας και τις μελλοντικές γενιές.

Προσωπικά, πιστεύω ότι αυτό εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για όλους μας, χωρίς να εξυπηρετεί το μακροπρόθεσμο συμφέρον της ανθρωπότητας. Αντίστοιχα, η οικονομική ανάπτυξη, όπως οριοθετείται και με τον τρόπο που επιδιώκεται, δεν έχει έννοια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ως οικονομική ανάπτυξη θεωρούμε τη διόγκωση της οικονομικής δραστηριότητας και μόνο, χωρίς αναφορά στο κόστος της, λες και οι παραγωγικοί πόροι που διαθέτουμε ως ανθρωπότητα είναι απεριόριστοι. Είναι απίστευτο: Η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, όπου κάθε δραστηριότητα αξιολογείται σε όρους οφέλους – κόστους, εκφράζει την οικονομική ανάπτυξη σε όρους οφέλους, μόνο.

Όπως είναι γνωστό, οι συντελεστές της παραγωγής είναι σε τελική ανάλυση οι Φυσικοί Πόροι, η Εργασία και το Κεφάλαιο. Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει σε αυτούς όταν αναπτύσσεται η οικονομία.

1 Ένα μέρος των Φυσικών Πόρων αποτελεί μη ανανεώσιμο απόθεμα (π.χ. τα ορυκτά), το οποίο πρέπει να κατανεμηθεί δίκαια στη σημερινή και στις μελλοντικές ανθρώπινες κοινωνίες. Επομένως, η εντατική εκμετάλλευσή τους δεν συνιστά ανάπτυξη αλλά εγκληματική ενέργεια κατά των επόμενων γενεών (π.χ. των παιδιών μας).

Ένα άλλο μέρος μπορεί να αναπληρωθεί με τη συνδρομή της φύσης και της ανθρώπινης εργασίας, υπό την προϋπόθεση ότι η άντλησή τους γίνεται με τρόπο που δεν διαταράσσει την περιβαλλοντική ισορροπία, που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ανανέωσή τους. Επομένως, αφού η οικονομική δραστηριότητα καταστρέφει το περιβάλλον, στην ουσία καταστρέφει τον μηχανισμό παραγωγής φυσικών πόρων (π.χ. η ερημοποίηση των εδαφών και των θαλασσών, οι κλιματικές αλλαγές, η μετάλλαξη φυτών και ζώων κ.λπ.).

Ας συλλογιστούμε ότι θα είμαστε η πρώτη γενιά που θα παραδώσει βαριά πληγωμένη τη φυσική κληρονομιά, που έφτασε ως εμάς μέσα από μια διαδρομή εκατομμυρίων ετών. Αυτό το κόστος, αυτό το φοβερό έγκλημα κατά των επόμενων γενεών, δεν το μετρούν οι δείκτες της οικονομικής «ανάπτυξης». Πρόκειται για μια πρωτοφανή απάτη, την οποία είτε δεν αντιλαμβανόμαστε, είτε απλώς την ανεχόμαστε με τρόπο που μας καθιστά συνενόχους.

2 Η ανθρώπινη εργασία αποτελεί τον θεμελιώδη συντελεστή παραγωγής, αφού χωρίς αυτή δεν μπορούν να αξιοποιηθούν οι φυσικοί πόροι και το κεφάλαιο. Όμως, παρά την κορυφαία συμβολή της στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, οι εργαζόμενοι δεν αποτελούν (όπως θα έπρεπε) συνεταίρους στη διανομή της παραγωγής, αλλά αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι.

Η σύγχρονη πρακτική των επιχειρήσεων αλλά και των ηγεσιών όλων των χωρών αυτό δείχνει.

Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς περικοπής των εργασιακών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γνωρίζουμε επίσης για τις άθλιες συνθήκες εργασίας-αμοιβής στις τριτοκοσμικές χώρες. Ακόμη, αποτελεί καθημερινή πρακτική η συμπίεση του κόστους εργασίας προς την κατεύθυνση της εξίσωσης των όρων απασχόλησης με εκείνες του χειρότερου εργοδότη.

Η αντιμετώπιση της ανθρώπινης εργασίας με τον πιο πάνω τρόπο οδηγεί στη διαμόρφωση άδικων κοινωνιών, οι οποίες θυσιάζουν την ηθική στο βωμό της κατανάλωσης. Οι κοινωνίες αυτές, που διαμορφώνονται από αυτό το απαράδεκτο μοντέλο «ανάπτυξης», δεν είναι βιώσιμες μακροπρόθεσμα.

3 Στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, ο συντελεστής Κεφάλαιο είναι ο παντοδύναμος ρυθμιστής της οικονομικής δραστηριότητας. Η Φύση και η Εργασία είναι υποταγμένες σε αυτόν και χρησιμοποιούνται χωρίς φειδώ και χωρίς σεβασμό. Παρά το γεγονός ότι το κεφάλαιο δεν είναι καν αυτόνομος συντελεστής παραγωγής (διότι προέρχεται από σύνθεση της Φύσης και της Εργασίας), αντιμετωπίζεται ως το πολυτιμότερο στοιχείο και αμείβεται υπερβολικά.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγχρονη οικονομία της ελεύθερης αγοράς μετρά την αποδοτικότητα κάθε παραγωγικής προσπάθειας αποκλειστικά σε όρους αμοιβής του κεφαλαίου, θεωρώντας τις συμπιεσμένες τιμές των πρώτων υλών και την αυθαίρετα προσδιορισμένη αμοιβή της εργασίας δεδομένες.

Το επιχείρημα της ευημερίας της κοινωνίας μέσω της οικονομικής ανάπτυξης είναι ξεκάθαρα παραπλανητικό. Πρώτον, διότι είναι απαράδεκτη μια κοινωνία που αργά αλλά σταθερά καταστρέφει τον πλανήτη στον οποίο ζει. Δεύτερον, διότι μια κοινωνία εκφυλίζεται με βεβαιότητα όταν τη θέση των αξιών παίρνει η κατανάλωση, η οποία μάλιστα σε μεγάλο βαθμό καλύπτει ανάγκες τις οποίες προκαλεί η ίδια η οικονομική «ανάπτυξη».

Για παράδειγμα, χρειαζόμαστε όλο και περισσότερες υπηρεσίες υγείας διότι η διατροφική μας αλυσίδα έχει μολυνθεί.

Εν ολίγοις, το μοντέλο ανάπτυξης που ανεχόμαστε βάζει τον άνθρωπο σε δεύτερη μοίρα και τον αναγκάζει να λειτουργεί στο πλαίσιο μιας άδικης ανθρώπινης κοινωνίας, από την οποία αφαιρεί κάθε μακροπρόθεσμη προοπτική.

Να σημειωθεί ακόμη ότι, έστω και με τους όρους αυτούς, δεν εξασφαλίζεται το ισχνό εισόδημα των εργαζομένων, διότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης καλούνται να αναπληρώσουν τις απώλειες του Κεφαλαίου, όπως άλλωστε είδαμε να συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο, με τις μεταγγίσεις πρωτοφανών χρηματικών ποσών από τις ρηχές τσέπες των φορολογουμένων στα βαθιά ταμεία των επιχειρήσεων.

Πόσο, τελικά, μας κοστίζει αυτή η ανάπτυξη; Γιατί τη χειροκροτούμε; Γιατί τη στηρίζουμε με το εκπαιδευτικό μας σύστημα (το οποίο βάζει σε δεύτερο πλάνο τον άνθρωπο); Μήπως, τελικά, μας αξίζει, ως τιμωρία για την αποστασιοποίηση, την αδράνεια και την ανοχή μας;

 

* Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς

 

ΠΗΓΗ:   Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 31 Μαΐου 2009

 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=49485&ref=search

 

 

 

Για τις ευρωεκλογές: ψαριά ιδιαζούσης υπεραξίας…

 

 Του φιλαλήθη/philalethe00

 Μας το θύμισε το Α.Σ.Κ.Ε., “αγωνιστικό σοσιαλιστικό κόμμα Ελλάδας”, σε άρθρο του σχετικού εκτελεστικού υπευθύνου του -και ανά τακτά διαστήματα αρθρογραφούντος- Ν. Καργόπουλου. Ελπίζω να δειχθή ψυχωφελές οπωσούν… 

Ο συνδεσμός κείται εδώ.

Πρόκειται, λοιπόν, για δήλωσιν της αυτού Καπιταλιστικωτάτης Εξοχότητος, Χανς Όλαφ Χένκελ, όστις τυγχάνει πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων (πρβλ. τον δικό μας Σ.Ε.Β.), σε συνέντευξη στη “Λε Μοντ”. Είπεν, λοιπόν, και ελάλησεν στην προειρημένη εφ. “Le monde”, το 1999, 31 Μαΐου:

«Κύρια ευεργετική συνέπεια του ευρώ είναι ότι εγκαθιστά επ’ άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων στην Ευρώπη. Καμιά εθνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα».

 

…και τα σχόλιά μας περισσεύουν. Απλώς, να θυμίσουμε, ότι το 1976 ήδη, ο J.K. Galbraith, στην “εποχή της αβεβαιότητάς” του, και σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια (όποιος ενδιαφέρεται για την παραπομπή καταλεπτώς, είναι υπόθεση ορισμένων λεπτών η εύρεσή της) του υπέροχου και τόσο ενθέρμως ”έντιμου” αυτού βιβλίου, είχε σημειώση κάτι “κυνικό”, αν και από την πλευρά του συμπονετικού ακαδημαϊκού διδασκάλου, για την Ε.Ο.Κ. ταύτη την φορά. Ότι, ο προβαλλόμενος κοινώς ισχυρισμός ήταν, ότι οι στάρτσι της Ε.Ο.Κ. εμελέτησαν πάλι τον Adam Smith και κατέληξαν στην “Κοινή Αγορά” εκείνη που κατέληξε στην σημερινή μας παντοειδή πολιτική αιχμαλωσία, ΑΛΛΆ “το πιο πιθανό” είναι, έλεγε ο δάσκαλος, ότι υπήρξε συνειδητή επιλογή των “πολυεθνικών εταιρειών” οι οποίες, συμπληρώνουμε εμείς, τότε – το “πολυεθνικό κεφάλαιο”, όπως θα λέγαμε – διαμορφώνονταν σε “κυρίαρχους παίκτες”.

Και άλλωστε, όπως σημείωνε αλλαχού στο αυτό κεφάλαιο:

τελειωτική λύση για την πολυεθνική εταιρεία είναι η πολυεθνική εξουσία (πρβλ. ΕΟΚ, Ε.Ε.),

και για την οποία η απώλεια (σημ.: "πτώση", ακριβέστερα, ήτοι τεχνητή) της εθνικής ταυτότητας στρώνει το έδαφος (συμπλήρωνε).

 

Ανθρώπινη «βόμβα»* στον Αγ. Παντελεήμονα

 

Του Κώστα Ονισένκο

 

Από τη μια οι μετανάστες** με κακές συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής, από την άλλη οι Έλληνες κάτοικοι, γεμάτοι ανασφάλεια και φόβο.

* Δείτε στο τέλος του άρθρου τι έγινε στις 27/05/2009…

**  Επίσης: Άγιος Παντελεήμονας – Χτίζοντας Γέφυρες – εκδήλωση των Πίσω Θρανίων.

«Μένω στην Ελλάδα εδώ κι ένα χρόνο μαζί με τους γονείς και τον μικρότερο αδερφό μου. Είμαι ο μόνος από την οικογένεια που εργάζεται, ενώ εδώ και τέσσερις μήνες πηγαίνω στο σχολείο. Είμαι ερωτευμένος με μια κοπέλα στο σχολείο μου, αλλά δεν μπορώ να της το πω γιατί ντρέπομαι», μας λέει ανοίγοντας την καρδιά του ο 13χρονος Αχμέτ από το Αφγανιστάν, ένας από τους χιλιάδες παράνομους μετανάστες που ζουν στη μεγάλη, «πολυεθνή» γειτονιά, στον Αγιο Παντελεήμονα. Ο Αχμέτ είναι από τους τυχερούς. Εργάζεται ως τεχνικός σε ίντερνετ καφέ της περιοχής όπου συχνάζουν πολλοί συμπατριώτες του, «παίζει τα ηλεκτρονικά στα δάχτυλα», χτίζει όνειρα.

Ο Αχμέτ είναι ένας μικρός κόμπος πάνω στη διελκυστίνδα που αναπτύσσεται – άγρια πολλές φορές – ανάμεσα στους Έλληνες κατοίκους της περιοχής και στους χιλιάδες ξενόφερτους, πολλοί από τους οποίους κινούνται σαν φαντάσματα. Το σκηνικό, ιδίως τα βράδια, παραπέμπει σε γειτονιά τριτοκοσμικής πόλης. Βρωμιά, πείνα, ανθρώπινα ράκη, απειλές, βία, μαχαιρώματα. Πολλοί κάνουν λόγο για ένα καζάνι που βράζει, άλλοι για γκέτο, άλλοι για ένα απόστημα στην καρδιά της πρωτεύουσας, το βέβαιο είναι ότι μια λύση «ανθρώπινη» δεν δίνεται.

 

Έχει μετατραπεί σε γκέτο

 

Η γειτονιά και η ευρύτερη περιοχή ήταν από τις πρώτες της Αθήνας που δέχθηκαν μεγάλα κύματα μεταναστών από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και όλα τα επόμενα χρόνια αυτή η μεταναστευτική πίεση εντάθηκε, χωρίς ποτέ να υπάρξει οργανωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση των άμεσων αναγκών αυτών των ανθρώπων, λες και όσοι περνούσαν από εκεί έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Αποτέλεσμα; Το τελευταίο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα να έχει μετατρέψει την περιοχή σε γκέτο, υπολογίζεται ότι στην ευρύτερη περιοχή διαβιούν όπως – όπως χιλιάδες μετανάστες.

Οι «παλιοί» ζουν σε νοικιασμένα διαμερίσματα με την οικογένεια ή τους φίλους τους, ενώ όσοι ήρθαν πρόσφατα στην Ελλάδα βρίσκουν καταφύγιο στα λεγόμενα «ξενοδοχεία», δηλαδή τις «ξεφτισμένες» πολυκατοικίες, με ενοίκιο 50-70 ευρώ το «κεφάλι». Οι λιγότερο τυχεροί, μιλάμε για ολόκληρες οικογένειες που δεν βρίσκουν μέρος να στεγαστούν, κουρνιάζουν σε χαρτόκουτα που στηρίζονται στον τοίχο της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα ή αλλού. Σήμερα, η ενίσχυση των μεταναστών στηρίζεται αποκλειστικά στις ανθρωπιστικές οργανώσεις και στην Εκκλησία.

 

Από το Αφγανιστάν

 

Η πλειοψηφία των μεταναστών «του Αγίου Παντελεήμονα» σήμερα έχει έρθει από το Αφγανιστάν, άτομα που εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα από τα θαλάσσια σύνορα ή τον Εβρο. Οσοι συνελήφθησαν από τους άνδρες του Λιμενικού και «πέρασαν» τα απαραίτητα διαδικαστικά έφθασαν στον Πειραιά έχοντας στα χέρια τους διοικητική απέλαση, που τους υποχρεώνει να εγκαταλείψουν τη χώρα εντός μηνός. Στην Αθήνα, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στον Άγιο Παντελεήμονα, όπου βρίσκονταν συμπατριώτες τους και τα στέκια τους. «Είμαι στην Ελλάδα επτά χρόνια. Έχω χαρτιά, ξέρω Ελληνικά και είμαι μαραγκός. Όμως, είμαι άνεργος. Φανταστείτε τι έχουν να πουν άλλοι Αφγανοί, που δεν ξέρουν μια τέχνη», λέει στην «Κ» ο 27χρονος Αλί Μοχάμεντ.

Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Αλί κοιμόταν στο πάρκο, αργότερα βρήκε ένα «ξενοδοχείο», μετά άρχισε να κάνει μεροκάματα, μάθαινε τη γλώσσα. Ένας άλλος Αφγανός, καχύποπτος αυτός, που ήρθε στην Ελλάδα πριν από λίγους μήνες, μας λέει ότι εργάζεται σε κάποια «εταιρεία» στο Κορωπί μια – δυο φορές την εβδομάδα. Πληρώνει 80 ευρώ τον μήνα για να κοιμάται σε δωμάτιο κάποιου ετοιμόρροπου κτιρίου στο κέντρο, ενώ πριν πλήρωνε  «μόνο» 50, μέχρι που η αστυνομία έκανε έφοδο στην πολυκατοικία και αναγκάστηκε να ψάξει για άλλο κατάλυμα.

Στον Άγιο Παντελεήμονα, το πρόβλημα μοιάζει με γόρδιο δεσμό. Από τη μια ημεδαποί κάτοικοι και καταστηματάρχες που μιλούν για ραγδαία αυξανόμενη μικρο-εγκληματικότητα, από την άλλη οι ανθρωπιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν την εγκατάλειψη και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων – «τους καλούς χριστιανούς τους κάνουμε μόνο εκ του ασφαλούς», ειπώθηκε στην «Κ».

 

Προβλήματα υγείας

 

«Εντοπίζουμε προβλήματα υγείας που έχουν ξεκάθαρα να κάνουν με κακές συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής», υπογραμμίζει στην «Κ» ο γιατρός της οργάνωσης PRAKSIS Δημήτρης Κωνσταντίνου.

Η PRAKSIS είναι μία από τις οργανώσεις που έχουν αναλάβει τη στήριξη των μεταναστών της περιοχής με παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κ.ά. «Εξυπηρετούμε περίπου 45 άτομα ημερησίως, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν Ελληνικά και η επικοινωνία μαζί τους είναι δύσκολη. Διαπιστώνουμε πως η περιοχή δέχθηκε μεγάλο αριθμό προσφύγων χωρίς προηγούμενη υποδομή, με αποτέλεσμα να γκετοποιηθεί. Δεν φαίνεται κάπου ουσιαστική παρέμβαση της πολιτείας», τονίζει ο κ. Κωνσταντίνου.

 

Ντροπή για την πολιτεία

 

«Προφανώς υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην περιοχή. Αυτή η κατάσταση δεν θα άρεσε σε κανέναν έξω από το σπίτι του. Είναι ντροπή για την πολιτεία να ανέχεται τέτοιες καταστάσεις», λέει στην «Κ» ο ηθοποιός Περικλής Λιανός, κάτοικος της περιοχής. Τονίζει ότι διάφοροι προσπάθησαν να καπηλευθούν τη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε, τον περασμένο Νοέμβριο, από κατοίκους για την υποβάθμιση της περιοχής.

«Οι μεν ήρθαν να υποστηρίξουν τα ελληνιστικά και οι δε τα αριστερά ιδεώδη, την ίδια ώρα οι Αφγανοί έπεφταν θύματα ξυλοδαρμού και οι κάτοικοι της περιοχής απλώς αγνοήθηκαν». Ο ίδιος σχολιάζει συμπυκνώνοντας και τη θέση χιλιάδων άλλων Ελλήνων περιοίκων: «Είναι ντροπή για τον ανθρωπισμό και για τον πολιτισμό μας η όλη κατάσταση, είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Το είδαμε πριν από λίγους μήνες και θα το ξαναδούμε σε πολύ χειρότερη μορφή αν δεν δώσουμε ουσιαστικές λύσεις, οι οποίες θα ανακουφίσουν και την περιοχή, αλλά θα απαλύνουν και τον πόνο αυτών των προσφύγων».

 

«Δέχθηκα απειλές και εκβιασμούς»

 

Ο π. Προκόπιος βιώνει τα δρώμενα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα τα τελευταία 17 χρόνια ως ιερέας στον ομώνυμο ιερό ναό. Τα μάτια του έχουν δει τη γειτονιά να αλλάζει από τα μέσα της δεκαετίας του '90, να γίνεται ένα μωσαϊκό φυλών με την έλευση και εγκατάσταση μεταναστών, πρώτα Αλβανών. Μετά ακολούθησαν Πολωνοί, Ρώσοι, Βούλγαροι, Κινέζοι και πιο πρόσφατα μετανάστες από το Μπανγκλαντές, Πακιστανοί και – κυρίως – Αφγανοί. Ναι, έχει δεχθεί παράπονα από ενορίτες γι' αυτήν την πανσπερμία, για ανάρμοστες συμπεριφορές, ο π. Προκόπιος αφουγκράζεται τον φόβο και την αγωνία όλων.

Ωστόσο, όπως λέει στην «Κ», στηρίζει τους μετανάστες στον αγώνα τους να επιβιώσουν, αφού «αυτός είναι ο δρόμος της Εκκλησίας». Μάλιστα, ο ίδιος αρνήθηκε να «ηγηθεί» στη διαδήλωση που πραγματοποίησαν πρόσφατα κάτοικοι (και μη) του Αγ. Παντελεήμονα για την υποβάθμιση της περιοχής από την ασφυκτική παρουσία μεταναστών. «Δεχθήκαμε απειλές και εκβιασμούς. Με έπαιρναν τηλέφωνο και απειλούσαν ότι θα μαζέψουν υπογραφές να με διώξουν από την ενορία. Τους είπα "διώξτε με", αλλά δεν μπορώ να φερθώ διαφορετικά, έτσι δίδασκε ο Χριστός. Για μένα δεν είναι ξένοι, είναι άνθρωποι», λέει στην «Κ» με μειλίχιο ύφος.

«Δεν κατηγορώ τους κατοίκους για την αγανάκτησή τους, κανείς δεν θέλει να ζει μέσα στην υποβάθμιση. Ωστόσο, δεν μπορούσα να συνταχθώ στη διαμαρτυρία τους γιατί δεν έπρεπε να γίνει έτσι, μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους. Υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν, αλλά χωρίς αυτοί οι άνθρωποι να σκεφτούν ότι δεν τους θέλουμε ή δεν τους συμπαθούμε».

Σύμφωνα με τον πατέρα Προκόπιο, μετά τη διαδήλωση της 24ης Νοεμβρίου, πολλοί από τους Αφγανούς εξαφανίστηκαν από την περιοχή, ενώ κάποιοι από αυτούς έπεσαν θύματα βίαιων επιθέσεων. Ο ίδιος, όπως και μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, εξακολουθεί να στέκεται στο πλευρό των αναξιοπαθούντων ξενόφερτων. «Δεν έχουν καν κουβέρτες να ζεσταθούν αυτές τις ημέρες, εμείς προσπαθήσαμε να τους βοηθήσουμε προσφέροντάς τους, με τη βοήθεια της ΜΚΟ "Αλληλεγγύη", τρόφιμα, ρούχα, κλινοσκεπάσματα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Εκείνο που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν ο ενθουσιασμός τους όταν τους πήγαμε μέσα στις εορτές παιχνίδια για τα παιδιά, για τα παιδιά που έβλεπαν έως τώρα παχνίδια στα χέρια μόνο άλλων παιδιών. Τα μάτια τους έλαμπαν από χαρά, τα συναισθήματα που μας χάρισαν δεν περιγράφονται».

 

ΠΗΓΗ: Hμερομηνία δημοσίευσης: 18-01-09

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_18/01/2009_299813

 

Εθνικιστές βάζουν φωτιά σε Εκκλησία!

 

Μια φωτιά στο υπόγειο του ναού του Αγ. Παντελεήμονα και απειλές κατά του ιερέα του ναού από "αγανακτισμένους κατοίκους" συνέθεσαν το χθεσινό σκηνικό στην πολύπαθη πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα.

Η φωτιά, που σβήστηκε εγκαίρως, ξέσπασε αργά χθες το απόγευμα στο υπόγειο του ναού που έχει χρησιμοποιηθεί για συσσίτιο για τους – άστεγους ή μη – μετανάστες της περιοχής, γεγονός που έχει και στο παρελθόν προκαλέσει τη μήνιν των "αγανακτισμένων κατοίκων", οι οποίοι κατηγορούν τους ιερείς του ναού για "υπόθαλψη μεταναστών". Γεγονός που επαναλήφθηκε και χθες, όταν σε χρόνο μηδέν οι "αγανακτισμένοι" έσπευσαν στο σημείο για να απειλήσουν τους ιερείς, λέγοντάς τους πως μαζεύουν υπογραφές για να τους διώξουν.

 

ΠΗΓΗ 2: Εφημ. «Αυγή», 27/05/2009,

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=461832

 

Άγιος Παντελεήμονας – Χτίζοντας Γεφυρες – εκδήλωση των Πίσω Θρανίων

δημοσιεύτηκε May 20 από δικτυακος, τροποποιήθηκε May 23

 

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΦΥΡΕΣ ΟΧΙ ΤΟΙΧΟΥΣ

 

Την Κυριακή 16 Μάιου στο πλαίσιο των κυριακάτικων εκδηλώσεων της πρωτοβουλίας φορέων και κατοίκων του Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών, οι μαθητές-τριες και οι δασκάλες-οι της ομάδας εκμάθησης ελληνικών σε μετανάστες και πρόσφυγες «τα Πίσω Θρανία» μαζί με δεκάδες παιδιά της πλατείας ζωγράφισαν και έπαιξαν, δημιουργώντας μια υπέροχη ατμόσφαιρα αλληλεγγύης, φιλίας και αντίστασης, σπάζοντας για ένα απόγευμα την αστυνομοκρατία και τους διαρκείς ελέγχους, καλύπτοντας τις ρατσιστικές κραυγές που μας κατακλύζουν καθημερινά από τηλεοράσεως και επιτροπές «αγανακτισμένων πολιτών».

 

απόσπασμα της επιτροπής αγανακτισμένων πολιτών

 

"Γνωρίζετε, ότι ο περίβολος του μεγαλοπρεπούς ενοριακού Ιερού Ναού μας, του Αγίου Παντελεήμονα, καθώς επίσης και η υπόλοιπη πλατεία, αποτελούν μεταναστευτική «χωματερή», απαγορευτική ακόμη και για την διέλευση των πεζών;
Γνωρίζετε, ότι η μοναδική παιδική χαρά της περιοχής μας στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, παιδοκρατείται από μετανάστες που την καταστρέφουν και μάλιστα απειλούν και χειροδικούν στα ελάχιστα ελληνόπουλα που προσπαθούν μάταια να την επισκεφτούν;"

 

ΠΗΓΗ 3:   20/05/2009 και 23/05/2009, Φωτογραφικό υλικό,

http://indy.gr/newswire/agios-pantelemonas-3c7tizontas-gefyres-ekdslosi-ton-piso-thranion-1

Τσοπάνηδες και λύκοι…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Η σημερινή Κυριακή (των Πατέρων), είπε ο παπάς, είναι η Κυριακή των τσοπάνηδων και των λύκων. Και, για να μην πείτε ότι λέω υπερβολές, θα σας διευκρινίσω ότι τα λόγια αυτά δεν είναι δικά μου, αλλά του Παύλου.

Ο  Παύλος, μας λέει η σημερινή περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων, πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου τον περιμένει, για να τον κατασπαράξει,  η εβραϊκή λυκόστανη.

Δεν φαίνεται ωστόσο να τον απασχολεί τόσο η εβραϊκή λυκόστανη, που θα βρει μπροστά του, όσο η χριστιανική λυκόστανη, που θ' αφήσει πίσω του. Κι αυτό τον απασχολεί πολύ περισσότερο, γιατί δεν θα έχει πλέον την δυνατότητα να επανέλθει. Αφού θα συλληφθεί και θα παραμείνει δέσμιος, μέχρι το μαρτυρικό τέλος του.

Γι' αυτό και κάλεσε το ιερατείο της Εφέσου και της περίγυρα περιοχής να 'ρθουν στη Μίλητο, για να τους δώσει τις τελευταίες του συμβουλές:

Σας κάλεσα τους είπε γιατί προβλέπω ότι, μετά την αναχώρησή μου, θα κάμουν την εμφάνισή τους λύκοι αχόρταγοι και αδυσώπητοι. Που θα χρησιμοποιήσουν την Εκκλησία, για να καταπιέζουν και να λεηλατούν το λαό.

Και σας καλώ να θυμηθείτε τον τρόπο, με τον οποίο πολιτεύτηκα ανάμεσά σας. Θυμηθείτε πως ποτέ και από κανένα δεν ζήτησα αργύρια και χρυσάφι. Αλλά ούτε και ενδύματα. Αντίθετα μάλιστα. Για τις ανάγκες, τις προσωπικές και των ανθρώπων της συνοδείας μου εξοικονομούσα τα απαραίτητα με την προσωπική μου εργασία. Γιατί πιστεύω ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας δεν πρέπει να αργυρολογούν. Αλλά και τις τυχόν προσφορές των πιστών να τις προσφέρουν σ' εκείνους, που έχουν ανάγκη. Αφού άλλωστε και ο Χριστός είπε πως αυτό, που κάνει ευτυχισμένο κάποιον δεν είναι το να παίρνει, αλλά να προσφέρει….

Αυτά, μεταξύ και πολλών άλλων, είπε ο Παύλος Και συγκρίνετε αυτά, που είπε, με αυτά, που έγιναν στη συνέχεια. Αλλά και με αυτά, που γίνονται και σήμερα! Που καλύτερα να μη σας τα πω εγώ, είπε ο παπάς, αλλά ν' αφήσουμε να μας τα πει ο μακαριστός μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων:

«Το λειτούργημα του επισκόπου και του πρεσβυτέρου, λέει ο Μητροπολίτης, είναι μεγάλο. Αλλά η εξουσία, που κρατούν στα χέρια τους και τα υλικά αγαθά, που τους εμπιστεύεται το ποίμνιό τους για τους φτωχούς, για  να σπογγίζουν μ' αυτά τα δάκρυα των πονεμένων και να ανακουφίζουν τον πόνο και τη δυστυχία και να γίνονται των ορφανών πατέρες, των αδικουμένων προστάτες, των νέων παιδαγωγοί, των γερόντων στήριγμα,  πολλές φορές τα χρησιμοποιούν να τυραννούν, για ταπεινούς σκοπούς, το ποίμνιό τους. Ή σφετερίζονται τα δώρα του λαού, για να σχηματίζουν και να μεγαλώνουν την ατομική τους περιουσία και να κτίζουν σπίτια δικά τους και να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών με τα καταραμένα χρήματά τους.

Και η δίψα τους γίνεται πάθος. Και τότε πια όλα τα ιερά και τα όσια τα καταπατούν. Και φθάνουν στο σημείο, ώστε κι απ' τις χειροτονίες ακόμη να ζητούν και να παίρνουν χρήματα. Και κυριευμένοι από τα πάθη της καρδιάς τους δεν ανέχονται κανένα να στέκεται στη θέση του άξιο της Εκκλησίας λειτουργό. Και, όταν μάθουν ή ακούσουν ή συναντήσουν κανένα τέτοιον, ρίχνουν απάνω του λύσσας αφρούς, κακίας και κίτρινου φθόνου. Κι απ' την κακία τους αυτή το αίμα τους το ψυχικό γίνεται δηλητήριο και το χαμόγελό τους σκοτώνει…».

Τι ύστερα απ' αυτά να προσθέσω εγώ; είπε ο παπάς. Συγκρίνετε τα λόγια του Παύλου, με τη σύγχρονη πραγματικότητα, που περιγράφει, ο μακαριστός Μητροπολίτης. Και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Ή μάλλον επιτρέψτε μου να προσθέσω και να πω πως βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα προκλητικό και εξοργιστικό φαινόμενο: Κάποιοι να μιλούν για το Χριστό, και να ενδιαφέρονται μόνο και μόνο για το χρυσό. Να εξυμνούν την ανιδιοτέλεια των Αγίων Αναργύρων, ενώ οι ίδιοι είναι στο έπακρο φιλάργυροι. Να διεκτραγωδούν τις περιπέτειες των μαρτύρων, που ντυμένοι προβειές και γιδοτόμαρα, κρύβονταν στις σπηλιές, όταν οι ίδιοι  ζουν στα μεγαλοπρεπή ανάκτορά τους, «ενδυόμενοι πορφύραν και βύσσον και ευφραινόμενοι καθ' ημέραν λαμπρώς»! Και, όταν, όχι δύο και τρεις και πέντε, αλλά και πενήντα και εκατό αρχιερατικές στολές διαθέτουν, αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Και αντίστοιχα πολυάριθμα, πολυτελή και πανάκριβα εγκόλπια και πατερίτσες και μίτρες.

Και μιλούν και για ταπεινοφροσύνη. Όταν δεν διστάζουν να εξοντώνουν, με καταιγισμό αγωγών, εκείνους, οι οποίοι θα τολμήσουν να τους θυμίσουν ότι ο τρόπος της ζωής τους βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με εκείνον του Χριστού και του Παύλου. Και των άλλων αποστόλων και των τόσων άλλων αξίων του λειτουργήματός των κληρικών.

Και φτάσαμε στο κατάντημα οι επίσκοποι – όπως τους ονομάζει ο Παύλος – να προσφωνούνται δεσποτάδες.  Και μάλιστα να κολακεύονται και να καμαρώνουν για την προσφώνηση αυτή. Ενώ, αν είχαν και οσμήν έστω ευωδίας ευαγγελικής, θα έπρεπε να ντρέπονται. Αφού, ούτε λίγο ούτε πολύ, τους  προσφωνούν τυράννους.

Δεδομένου ότι οι τύραννοι είναι ασύγκριτα χειρότεροι ακόμη κι απ' τους χειρότερους λύκους. Γιατί, ενώ οι λύκοι υπακούουν στην κατηγορική προσταγή τους ενστίκτου τους, οι τύραννοι ελαύνονται απ' την ακατάσχετη ορμή της ακόρεστης ύβρης.

Που είναι τόσο περισσότερο αποκρουστική, όσο περισσότερο περιβάλλεται την τήβεννο της νομιμότητας. Και μυριάκις αποκρουστικότερη, όταν ομιλεί και πολιτεύεται εν ονόματι του Χριστού και του Ευαγγελίου του…

 

                Παπα-Ηλίας, 31-05-2009

 

Ποιοι Πράσινοι Οικολόγοι;

 

Του Γιώργου Σταματόπουλου

 

Μ' έναν φίλο δικηγόρο από την Πάτρα συνυπογράψαμε κείμενο η κατακλείς του οποίου είναι η παύση της στήριξής μας στο μόρφωμα Οικολόγοι Πράσινοι, αν και, πριν από χρόνια, είχαμε συμμετάσχει ενεργώς στη διαμόρφωσή του.

Και τούτο, διότι τότε κυριαρχούσε ο λόγος του οίκου (γειτονιά-Ελλάδα-Ευρώπη-Οικουμένη), της πολιτικής εκείνης δηλαδή, που επιδιώκει την κοινωνική χειραφέτηση με αρχές άμεσης δημοκρατίας. Ενός οίκου-λόγου που υπερασπίζεται τον τοπικό-περιφερειακό-εθνικό αυτοκαθορισμό, υπό τον όρο της αλληλεγγύης, με σεβασμό στα δικαιώματα των αδυνάτων και των μειονοτήτων (συνοψίζω το κείμενο).

Τότε. Γιατί περνώντας τα χρόνια εκείνο που επικράτησε τελικά ήταν ο ξύλινος πολιτικός λόγος, μακριά από τη δροσιά και τρυφερότητα του κοινοτισμού, της ποίησης (!), της αγάπης (!), της αλληλεγγύης. Χωρούν όλα αυτά σ' έναν πολιτικό φορέα; Βεβαίως και χωρούν όταν τα μέλη του δεν διακρίνονται από οίηση και αλαζονεία, από ιταμές πολιτικές βλέψεις, από ημιμάθεια και φανατισμό. Κυρίως φανατισμό.

Ο κ. Τρεμόπουλος υποστήριξε το δικαίωμα των κατοίκων της ΠΓΔΜ να αυτοπροσδιοριστούν ως Μακεδόνες. Δικαίωμά του. Αλλά ο τρόπος που υπερασπίστηκε τη θέση του είναι που μετράει, χύνοντας χολή εναντίον εκείνων που έχουν διαφορετική άποψη, κατηγορώντας τους ως εθνικοπαράφρονες, υπερπατριώτες και άλλα ιλαρά. Όταν έχεις πειστεί για τις θέσεις σου, δεν υβρίζεις χυδαία τους αντίθετους προσπαθείς με τον διάλογο να βρεθεί ένας ελάχιστος κοινός τόπος. Μα είναι δυνατόν το μέρος (Σκόπια) να ιδιοποιηθεί το όλον (Μακεδονία); Με βάση το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ξυπνάμε αύριο ως χώρα και απαιτούμε να ονομαζόμαστε Ευρώπη!

Δεν θα μας πάρουν με τις πέτρες οι λαοί της Ευρώπης; Απλά πράγματα, αυτονόητα σχεδόν. Αλλά ο φανατισμός δεν γνωρίζει τι σημαίνουν αυτές οι κοινές έννοιες, υποκρύπτει ημιμάθεια, μίσος και υστεροβουλία.

Μόνο μέλημα του κ. Τρεμόπουλου (και πολλών άλλων, όχι όλων, ευτυχώς) φαίνεται να είναι η κατάληψη θώκου εξουσίας και ας χρειαστεί να συνεργαστούν οι Οικολόγοι Πράσινοι με καθεστωτικά κόμματα. Δικαίωμά του κι αυτό, ας πάψει όμως να μιλάει για πολιτική οικολογία, άμεση δημοκρατία, αντικαπιταλιστική πολιτική όλα αυτά δεν συμπλέουν με την παντί τρόπω άσκηση εξουσίας στο καθεστωτικό πλαίσιο.

Ίδια η θέση τους (υπέρ) και στο σχέδιο Ανάν. Επαναλαμβάνω: δικαίωμά τους, αλλά ο τρόπος που υπερασπίζονται αυτό το δικαίωμα απωθεί τους εχέφρονες, δηλώνει μίσος, φανατισμό, άρα απαξίωση και υποτίμηση-υποβάθμιση του πολιτικού λόγου, πόσο μάλλον αυτού του οίκου-λόγου.

Δεν ξεχνώ επίσης ότι το μανιφέστο των Γερμανών Πράσινων είναι στηριγμένο σε κείμενα «διανοητών» του Χίτλερ, στους οικοφασίστες. (Αλλά αυτό έπρεπε να το γνωρίζω πριν από πολλά χρόνια…). Μαθαίνω επίσης ότι στη μηνιαία εφημερίδα που εκδίδουν οι Οικολόγοι Πράσινοι («Πράσινη Πολιτική») ο βασικός διαφημιζόμενος (άρα και βασικός χορηγός της;) είναι η MARFIN. Εάν είναι δυνατόν! Πώς είναι δυνατόν να διακηρύσσεις ότι θέλεις να αλλάξεις το κατεστημένο όταν τρέφεσαι από αυτό; Αυτό δεικνύει σκληρή ιδιοτέλεια, κυνισμό πολιτικό, υποδηλοί ότι μπορείς να προδώσεις αξίες ή να πατήσεις επί πτωμάτων προκειμένου να επιτύχεις τους (θλιβερούς) στόχους σου.

Δεν είναι τίποτε άλλο οι Οικολόγοι Πράσινοι παρά ένα φερέφωνο του γερμανόπνευστου ευρωκεντρισμού, άκρατου ήγουν και άκριτου ευρωπαϊσμού, τύπου Γιόσκα Φίσερ και Κον Μπεντίτ. Καμία αμφισβήτηση, ουδείς αντιεξουσιαστικός λόγος, καμία αύρα κοινοτισμού, έστω ομοσπονδιακής χειραφέτησης.

Ο κόσμος δεν γνωρίζει τι θα ψηφίσει. Απογοητευμένος από την ολιγότητα και ανία των γνωστών κομμάτων, καταφεύγει – νομίζει – σε κάτι αμόλυντο, τουλάχιστον. Πού να 'ξερε ποια ήταν η θέση της γραμματείας τους στους βομβαρδισμούς στη Γάζα ή στον Δεκέμβρη των νέων…

Γράφοντας το κείμενο μαθαίνω ότι κι άλλη υποψήφια στην Πρέβεζα απέσυρε την υποψηφιότητά της, νιώθοντας – όπως λέει – ντροπή και οργή για τα δελτία Τύπου της γραμματείας περί το μείζον έγκλημα των Ισραηλινών και των ίσων αποστάσεων στην εξέγερση του Δεκέμβρη.

Αυτή όμως η ξύλινη γλώσσα του κ. Τρεμόπουλου… Ανατριχιάζεις όταν τον ακούς: Τι κρύβει μέσα του αυτός ο άνθρωπος…

 

Stamg@enet.gr

 

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 30 Μαΐου 2009, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=49366

 

ΒΟΗΘΗΤΙΚΗ ΠΗΓΗ: http://manitaritoubounou.wordpress.com/2009/05/25/oxi-se-oikol-prasin-nk-gst/

 

Ο Καριερίστας

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Έψαξε στο μυαλό του, και δεν βρήκε τίποτα

Έψαξε στην καρδιά του, και δεν βρήκε τίποτα

Έψαξε στο αρχείο του, και βρήκε πολλά.

Διάλεξε με προσοχή αποσπάσματα,

παλιών ομιλιών του,

κατάλληλα για την περίσταση

Υπογράμμισε λέξεις «κλειδιά»

που θα 'καναν εντύπωση.

Σκέφτηκε έναν πρόλογο που θα συναρπάζει

Και έναν επίλογο που θα αποζημιώνει.

Την αίθουσα, ανακάλεσε στην μνήμη του

σε αυτήν, άλλοτε είχε ξαναμιλήσει.

Και ανάλογα με τον φωτισμό,

και τις σειρές των καθισμάτων,

τις πόζες του ομιλητή σχεδίασε.

Και αποκοιμήθηκε ευχαριστημένος.

 

Το μικρόφωνο πήρε στο χέρι

Τα χαρτιά του άνοιξε τελετουργικά

Και το βλέμμα του άπλωσε θεατρικά,

προς τον ορίζοντα,

των τελευταίων καθισμάτων.

Για να δείξει πως από όραμα εμπνέεται.

Άνοιξε το στόμα του.

Μα δεν μίλησε

Εκεί στα τελευταία καθίσματα,

τον εαυτόν του είδε,

που περιφρονητικά τον κοίταζε,

από τα βάθη του χρόνου.

Τον εαυτόν του είδε και τους φίλους του,

από τα βάθη της αδυσώπητης μνήμης

Να τον χλευάζουν,

για αυτά που επρόκειτο να πει,

τα τετριμμένα

Και σώπασε.

 

Ξανακοίταξε το χαρτί του με αγωνία

Για την καριέρα μου σκέφτηκε, για την παράταξη.

Πρέπει να μιλήσω.

Και μίλησε.

Χαμογελώντας κατέβηκε από το βήμα

Και οι ακροατές του,

για την καριέρα μας, σκέφτηκαν, για την παράταξη

Και χειροκρότησαν,

Αυτόν και τα λόγια του τα τετριμμένα.

             

                                            24 Μαΐου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Το ανέσπερο φως…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Αναπόφευκτα υστερόχρονο: Γιατί αναφέρεται στην τελευταία μέρα του «Χριστός Ανέστη». Στην Απόδοση, δηλαδή,  του Πάσχα.

Ο παπάς εύχεται στο εκκλησίασμα, ν' αξιωθούν ν' ακούσουν και πάλι, ύστερα από ένα χρόνο, το «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός…».

Ποιο είναι το ανέσπερο φως; ρώτησε.

Και απάντησε ο ίδιος:

Εμείς οι κοινοί θνητοί δεν θ' αναφερθούμε στο άκτιστο φως, για το οποίο μας μιλούν οι θεόπτες και οι άγιοι. Εμείς θα περιοριστούμε στο φως, που μας προσφέρουν οι αισθήσεις μας και η προσωπική μας εμπειρία.

 

Ξεκινώντας απ' το φως, που αποκαλύπτει μπροστά μας την ομορφιά του κόσμου. Που, όπως λέει ο ψαλμωδός, διηγείται τη δόξα του Θεού. Και, όπως λέει ο Αριστοτέλης, προκαλεί το θαυμασμό και αποτελεί το έναυσμα του φιλοσοφικού στοχασμού…

Κι ακόμη να θυμηθούμε το φως της υγείας. Γιατί όλοι μας-λιγότερο ή περισσότερο- έχουμε δοκιμάσει το σκοτάδι της αρρώστιας και του πόνου.

Και βέβαια και το φως της ζωής. Που για άλλους μπορεί να είναι καλοκαιριάτικο και για άλλους χειμωνιάτικο. Και μπορεί και για κάποιους να είναι ακόμη και πολικό: Σύντομο, δηλαδή, και παγερό.

Βέβαια εσείς θα μου πείτε-είπε ο παπάς- ότι, απέναντι στο φως της ζωής, υπάρχει η ατέλειωτη νύχτα του θανάτου. Όμως…

Στην τελευταία αυτή περίπτωση το Ευαγγέλιο έχει να μας προσφέρει, ως αντίδοτο, το φως της Ανάστασης. Παρότι και εδώ κάποιοι θα μας θυμίσουν ότι, εκτός απ' την «ανάσταση ζωής», που αφορά τους καλούς και τους δίκαιους, υπάρχει και η «ανάσταση κρίσεως», που αφορά τους αμαρτωλούς.

Αλλά και πάλι το ανέσπερο φως ούτε και στην περίπτωση αυτή, δεν λέει να δύσει και να μας εγκαταλείψει. Γιατί ακόμη και τότε μας προσφέρει το φως της μακροθυμίας και της συγγνώμης.

Και θυμάμαι τώρα-είπε- την περίπτωση εκείνης της αμαρτωλής γυναίκας, που πήγε στο σπίτι του φαρισαίου και έλουσε με μύρο όχι μόνο το κεφάλι, αλλά και τα πόδια του Χριστού. Για να τα σκουπίσει στη συνέχεια με τα μαλλιά της και να τα φιλάει ασταμάτητα….

Γεγονός, που σκανδάλισε τους συνδαιτυμόνες. Και προπαντός τον ίδιο το φαρισαίο. Που σκεπτόταν πως, αν ήταν προφήτης ο Χριστός, θα καταλάβαινε το ποιον της πασίγνωστης αυτής αμαρτωλής και δεν θα δεχόταν τη λατρευτική της προσφορά.

Και ο Χριστός, που διάβασε τη σκέψη του φαρισαίου, του είπε:

«Κάποτε, Σίμωνα, ήταν δυο χρεοφειλέτες, που χρωστούσαν στον ίδιο δανειστή ο ένας 500 και ο άλλος πεντακόσιες χιλιάδες δηνάρια. Και δεν είχαν να τα επιστρέψουν. Αλλά ο δανειστής αυτός, που δεν ήταν σαν τους τραπεζίτες και τους τόσους άλλους άσπλαχνους δανειστές, τους συμπόνεσε. Και χάρισε και στους δυο τους το δάνειο. Σε ρωτάω, λοιπόν, είπε ο Χριστός στο φαρισαίο: Ποιος από τους δυο χρεοφειλέτες θα χρωστάει περισσότερη ευγνωμοσύνη στο δανειστή τους;

-Φυσικά, αποκρίθηκε ο φαρισαίος, εκείνος, που του χαρίστηκαν τα περισσότερα.

 

-Ε, λοιπόν, αυτό ισχύει και στην περίπτωση αυτής της γυναίκας: Με προσκάλεσες στο σπίτι σου. Αλλά δεν μου άλειψες το κεφάλι με λάδι κι ούτε έπλυνες με νερό τα πόδια μου ούτε μου έδωσες ασπασμό, όπως συνηθίζεται σ' αυτές τις περιπτώσεις. Γιατί προφανώς πιστεύεις ότι είσαι δίκαιος και ότι δεν έχεις κάποιον ιδιαίτερο λόγο να μου χρωστάς ευγνωμοσύνη. Ενώ εκείνη εκδήλωσε με τον τρόπο, που εκδήλωσε τη μεγάλη της αγάπη, γιατί της συχωρέθηκαν πολλές αμαρτίες…

Αυτό ισχύει για όλους μας, είπε ο παπάς. Μπορεί η φαρισαϊκή κοινωνία, που χειροκροτεί τους μεγαλοαπατεώνες, να εξουθενώνει και να εξαποστέλλει τους αμαρτωλούς στο σκότος το εξώτερο. Αλλά το ανέσπερο φως της θεϊκής συγνώμης ακολουθεί τον καθένα μας παντού. Και το μόνο, που περιμένει από μας, είναι ν' ανοίξουμε τα μάτια μας, για να το δούμε. Και να το ακολουθήσουμε…

Για να μη συμβεί αυτό, που ο Χριστός είπε για τους φαρισαίους και άλλους ανθρώπους της εποχής του: Ότι, δηλαδή, το φως ήρθε στον κόσμο, αλλά πολλοί άνθρωποι προτιμούν το σκοτάδι!

Κι αυτό, γιατί τα σκοτεινά έργα τους, τους κάνουν να εχθρεύονται το φως…

 

Παπα-Ηλίας, 29-05-2009