Το ελληνικό ολοήμερο σχολείο μέσα από μια διαπολιτισμική προοπτική:

Κριτική της υπάρχουσας κατάστασης και προτάσεις βελτίωσής του

 

 Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη * 

 

Η εκπαίδευση των παλιννοστούντων και αλλοδαπών μαθητών θα μπορούσε και θα έπρεπε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος**.

** (Εκφράζω τις θερμές μου ευχαριστίες στην αδερφή μου Βάσω Κ. Ηλιάδη, χωρίς την πολύτιμη βοήθεια της οποίας δεν θα ολοκληρωνόταν αυτή η εισήγηση).

Μάλιστα, έρευνες για την ταυτόχρονη ανάπτυξη της μητρικής και μιας δεύτερης ξένης γλώσσας από τους μικρούς και μεγαλύτερους μαθητές έχουν καταδείξει ότι:

-Μαθαίνοντας κανείς ταυτόχρονα δύο γλώσσες βοηθιέται στην μεταγλωσσική αντίληψη. Έχει τη δυνατότητα να συζητήσει τις διαφορές μεταξύ των δύο αυτών γλωσσών.

-Η αναγνώριση και η χρήση της μητρικής γλώσσας στο νηπιαγωγείο βοηθά στην ενδυνάμωση της  αυτοϊδέας  και της αυτοπεποίθησης του παιδιού.

Άλλες έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι είναι δυνατή η σχολική επιτυχία των παλιννοστούντων και αλλοδαπών μαθητών όταν γίνονται θετικές παρεμβάσεις στις σχολικές μονάδες (Batelaan.-Coomans 1999).

Ο αριθμός των αλλοδαπών και παλιννοστούντων μαθητών στην Ελλάδα του σήμερα είναι σημαντικός. Άλλωστε τα επίσημα στοιχεία του ΥΠΕΠΘ, δείχνουν ότι το (11%) του μαθητικού πληθυσμού των σχολείων μας, αποτελείται από μαθητές με διαφορετικά εθνοπολιτισμικά χαρακτηριστικά (βλ. σχετικά στοιχεία της ειδικής Γραμματείας Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2003-2004).

Το Ολοήμερο σχολείο στο παραπάνω συγκυριακό πλαίσιο καλείται να παίξει σημαντικό ρόλο αφού έχει ως κύριο σκοπό «…τη βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης, τη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού έργου και τη μεταστροφή της εκπαιδευτικής φιλοσοφίας ώστε, αφενός, η εκπαίδευση να βασίζεται στις ανάγκες του κάθε μαθητή και, αφετέρου, να υπάρχει ευελιξία στη διαμόρφωση του μαθησιακού περιβάλλοντος…»(ΥπΕΠΘ-Π.Ι., Φ50/116/72388/Γ1/11-7-2003).

Είναι αλήθεια ότι στο άμεσο παρελθόν ασκήθηκε δριμύτατη κριτική στο «παραδοσιακό» σχολείο για τον ακαδημαϊσμό του, τη διδασκαλία ίδιων μαθημάτων σε όλους τους μαθητές χωρίς διακρίσεις, την εφαρμογή προγραμμάτων χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες των τοπικών κοινωνιών, την αδυναμία εφαρμογής ουσιαστικής ενισχυτικής διδασκαλίας, τη σχολική αποτυχία των μαθητών, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη δυσκολία ένταξης των μειονοτικών ομάδων, το ρόλο του εκπαιδευτικού… (Πυργιωτάκης 2002: 23-56).

Στη φιλοσοφία και την πρακτική του «νέου σχολείου» προτείνονται τα ακόλουθα Μέτρα-Στόχοι:

α) Τον εμπλουτισμό του Αναλυτικού Προγράμματος, β) Τον επαναπροσδιορισμό των μεθόδων διδασκαλίας και της διδακτικής πράξης, γ) Την ανάπτυξη ουσιαστικής διαπροσωπικής επικοινωνίας, την αποδοχή της ετερότητας μέσα από τη βαθύτερη γνωριμία της κουλτούρας του «άλλου», δ) Τον εμπλουτισμό της γλωσσικής δυνατότητας και την ανάπτυξη της φαντασιακής-συμβολικής ικανότητας των μαθητών, ε) Την ενισχυτική διδακτική παρέμβαση, την παιδαγωγική φροντίδα, την ενίσχυση των μαθησιακών αποτελεσμάτων και την καταπολέμηση της σχολικής αποτυχίας και διαρροής, στ) Την ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση των γονέων και των τοπικών κοινωνιών με στόχο το «άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία».

Οι παραπάνω στόχοι και επιδιώξεις του «νέου» σχολείου προσδίδουν σ' αυτό ένα διαπολιτισμικό προσανατολισμό, που υπό προϋποθέσεις, μπορεί να εμπλουτίζει τις δραστηριότητές του, να ενισχύει τα κίνητρα των μαθητών και να βοηθήσει στην ανάπτυξη της εμπιστοσύνης, της ψυχικής επαφής και της αλληλοκατανόησης των μαθητών.

Το ελληνικό σχολείο ολοήμερο ιδιαίτερα σχολείο πρέπει να:

α) Αναπτύσσει τη διαπροσωπική επικοινωνία, την αλληλεπίδραση, την κατανόηση, τις φιλίες και την αποδοχή του «άλλου»

β) Βοηθά στην κοινωνικοποίηση και την ένταξη  των παλιννοστούντων ή «ξένων» μαθητών

γ) Βοηθά στη γρήγορη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας

δ) Παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές

ε) Λειτουργεί αντισταθμιστικά, στην κατεύθυνση άρσης των ανισοτήτων

στ)  βοηθά τον αναπροσανατολισμό στην κοινωνική και παιδαγωγική λειτουργία του.

Σε έρευνες για το ολοήμερο σχολείο (βλ. Βιτσιλάκη-Σορωνιάτη 1999. Μουρελάτου 2000. ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 2003. Πατινιώτης-Ντολοπούλου-Θωμά 2003. Παπαπέτρου & Σουσαμίδου-Καραμπέρη 2004. Λουκέρης-Σταματοπούλου-Αλβέρτης 2005. Κυρίζογλου-Γρηγοριάδης 2005) καταγράφεται η βελτίωση της ατομικής συμπεριφοράς των μαθητών, η τόνωση του αυτοσυναισθήματος και της συλλογικότητας, η διαμόρφωση μηχανισμών αποτελεσματικότερης επίλυσης των συγκρούσεων, η ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ μαθητών διαφορετικών ηλικιών. Θετικά αποτελέσματα μάλιστα αναφέρονται όσον αφορά τους μαθητές που απειλούνται με κοινωνικό αποκλεισμό.

Η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών στις παραπάνω έρευνες (ποσοστά έως και 98% στην έρευνα των Λουκέρη-Σταματοπούλου-Αλβέρτη 2005: 64-65), εκτιμά ότι το συνεργατικό και αλληλέγγυο κλίμα που δημιουργείται, βοηθά και έχει θετικό αντίκτυπο στην διαδικασία κοινωνικοποίησης των μαθητών. Όσον αφορά τους γονείς, παρά το ότι συνεχίζουν να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε ποικίλες δραστηριότητες εκτός Ολοήμερου, δηλώνουν ότι το επιλέγουν «για την ασφάλεια που προσφέρει στους μαθητές και για το ενδιαφέρον πρόγραμμά του» Κυρίζογλου-Γρηγοριάδης 2005: 80-81).

Να τονίσουμε εδώ ότι τα ερευνητικά δεδομένα συγκλίνουν στην άποψη ότι τα παιδιά των μεταναστών και των μειονοτήτων, που δεν έχουν προηγούμενη σχολική εμπειρία στις χώρες καταγωγής τους, χρειάζονται 7 με 10 χρόνια περίπου για να αποκτήσουν ακαδημαϊκή γλωσσική ικανότητα, δηλ. ικανότητα να εκφράζουν σύνθετα νοήματα και αφηρημένες έννοιες σε προφορική ή γραπτή μορφή μέσω της ίδιας της γλώσσας (Cummins 2000: 163-178). Η επικοινωνιακή βέβαια πλευρά της δεύτερης γλώσσας, που υποβοηθείται από διαπροσωπικές μορφές επικοινωνίας, χρειάζεται για να αποκτηθεί τα 2 χρόνια περίπου (Γλώσσα του διαλείμματος και γλώσσα της σχολικής τάξης). Να σημειώσουμε βέβαια ότι οι θετικές απαντήσεις των εκπαιδευτικών στην ερώτηση αυτή αναφέρονται κυρίως στη διάρκεια παραμονής των μαθητών στο Ολοήμερο Σχολείο και στις αλληλεπιδράσεις οι οποίες αναπτύσσονται και βοηθούν τους αλλόγλωσσους μαθητές να μιλούν και να μαθαίνουν ελληνικά και όχι στην δική τους επιμόρφωση και εξειδίκευση όσον αφορά τη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας. Όσον αφορά τον τομέα της δικής τους εκπαίδευσης και επιμόρφωσης σε θέματα που αφορούν τη διαπολιτισμική εκπ/ση εκφράζουν δυσαρέσκεια και όχι ικανοποίηση.

Οι εκπαιδευτικοί ρωτήθηκαν επίσης αν το Ολοήμερο σχολείο λειτουργεί αντισταθμιστικά, στην κατεύθυνση άρσης των ανισοτήτων και καταπολέμησης της σχολικής αποτυχίας και διαρροής. Οι μισοί σχεδόν εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι το Ολοήμερο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει στην κατεύθυνση αυτή και να καλύψει τα προβλήματα του οικογενειακού περιβάλλοντος.

Η αντισταθμιστική λειτουργία του Ολοήμερου, έχει την έννοια της παροχής βοήθειας και ενίσχυσης, ώστε να κατακτήσουν και ικανοποιητικό βαθμό γλωσσομάθειας, ώστε να συναγωνιστούν τους γηγενείς μαθητές με τους καλύτερους δυνατούς όρους, αλλά και να πετύχουν  την κάλυψη των κενών του οικογενειακού περιβάλλοντος. Να σημειώσουμε βέβαια τις αντιλήψεις που κυριαρχούν και σήμερα για τα παιδιά των μεταναστών και των μειονοτήτων περί ελλειμματικότητας. Οι αντιλήψεις αυτές, εφ' όσον εξακολουθούν να υπάρχουν στο σχολείο και στους εκπαιδευτικούς, δείχνουν κυρίως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ίδιο το σχολείο, αφού απευθύνεται σε ένα υψηλό μέσο όρο και λειτουργεί με την αντίληψη της ομοιομορφίας και εξισωτικά, χωρίς να παίρνει υπόψη το κεφάλαιο, τον πλούτο και τις ανάγκες του κάθε μαθητή. Οι όποιες αντισταθμιστικές παρεμβάσεις μικρό αποτέλεσμα θα έχουν σύμφωνα με τον Cummins όταν οι εξουσιαστικές σχέσεις, που βρίσκονται σε λειτουργία στην ευρύτερη κοινωνία αποτελούν τη ρίζα της σχολικής αποτυχίας των πολιτισμικά διαφερόντων μαθητών. Σε περιβάλλοντα πολιτισμικής, γλωσσικής και οικονομικής ανισότητας, η αλληλεπίδραση διδασκόντων και μαθητών δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είτε αμφισβητεί ανοιχτά τη λειτουργία των εξουσιαστικών σχέσεων είτε ενισχύει αυτές τις σχέσεις. Οι σχέσεις αλληλεπίδρασης που αναπτύσσονται μεταξύ μαθητών και δασκάλων και μεταξύ των ίδιων των μαθητών, έχουν μεγαλύτερη σημασία για τη μαθητική πρόοδο από την οποιαδήποτε μέθοδο για τη διδασκαλία της γλώσσας και των άλλων μαθημάτων (Cummins 2003: 163).

 Προτάσεις για τη βελτίωση του Ολοήμερου σχολείου σε διαπολιτισμική κατεύθυνση.

Α). Συστηματική εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και παράλληλη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των μαθητών. Οργανωμένη ενισχυτική/εξατομικευμένη διδασκαλία στα γλωσσικά μαθήματα (Οργάνωση φροντιστηριακού τμήματος). Ειδικά δηλ. προγράμματα, που να αφορούν αυτούς τους μαθητές.

Β). Βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής του Ολοήμερου σχολείου (χώροι φαγητού, ξεκούρασης, δραστηριοτήτων…). Βελτίωση της οργάνωσής του (στελέχωση, πόροι, προγράμματα…) και εμπλουτισμός με κατάλληλο εκπαιδευτικό και εποπτικό υλικό.

Γ). Ενίσχυση του κοινωνικού χαρακτήρα του Ολοήμερου (δωρεάν γεύματα και υλικού σε μαθητές). Προώθηση και ενίσχυση της συνεργασίας και της αλληλεγγύης με τους γονείς και τις οικογένειες των μαθητών -διδασκαλία και εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας σε απογευματινά τμήματα. Εμπλουτισμός του προγράμματος με διαπολιτισμικές δραστηριότητες.

Δ). Παρουσία δίγλωσσου εκπαιδευτικού, ειδικευμένου και καταρτισμένου σε θέματα διαπολιτισμικής και δίγλωσσης εκπαίδευσης, από τη χώρα προέλευσης των μαθητών.

Ε). Αναμόρφωση και αναπροσαρμογή των προγραμμάτων και της φιλοσοφίας του Ολοήμερου στην κατεύθυνση δημιουργίας ενιαίου σχολείου και όχι δύο μορφών εκπαίδευσης, όπως συμβαίνει σήμερα.

Στ). Συνεχής εκπαίδευση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης και εκμάθησης της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας.

 

Οι Διδακτικές ενότητες που αφορούν τη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση και που θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο μελέτης και εξειδίκευσης για τους ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς είναι οι παρακάτω:

 

1. Θεωρίες μάθησης και κινήτρων

2. Έννοια-περιεχόμενο-σκοποί της Δ.Ε.

3. Στερεότυπα-προκαταλήψεις-κοινωνικές διακρίσεις και η αντιμετώπισή τους

4. Θέματα Ειδικής Αγωγής

5. Κοινωνική ενσωμάτωση και κοινωνικός αποκλεισμός.

6. Ευρωπαϊκή και Διαπολιτισμική διάσταση στην εκπ/ση

7. Μειονότητες και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση

8. Μετανάστευση-Παλιννόστηση.

9. Η Διαπολιτισμική Εκπαίδευση στην Ελλάδα: κατάσταση-προοπτικές.

10.Εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανισότητες-μηχανισμοί σχολικής /κοινωνικής επιλογής

11. Αντιρατσιστική Εκπαίδευση

12. Ετερότητα και Πολυπολιτισμικότητα

13. Εκπ/ση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

14. Διδακτικές προσεγγίσεις και μεθοδολογικές αρχές στα πλαίσια της Δ.Ε.

15. Διγλωσσία και Δίγλωσση Εκπαίδευση

16. Διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης ή ξένης γλώσσας

17. Θεωρίες κοινωνικής ταυτότητας

18. Αντισταθμιστική Αγωγή

19. Θέματα εκπ/σης Ελλήνων της διασποράς.

 

Η). Ενίσχυση των μαθημάτων ειδικοτήτων (αγγλικά, πληροφορική, αθλητικές δραστηριότητες, θεατρικό παιχνίδι…) και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών ώστε να προσδίδουν διαπολιτισμικό προσανατολισμό στο παρεχόμενο παιδαγωγικό και μορφωτικό τους έργο.

Θ). Τέλος και ανακεφαλαιώνοντας, το ζήτημα της συνεχούς επιμόρφωσης όλων των εκπαιδευτικών σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης -αφού η πλειοψηφία τους δεν έχει τέτοια γνώση- της διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας στους μαθητές και της ελληνικής στους γονείς, της διεύρυνσης της συνεργασίας με τις οικογένειες των μαθητών και της παροχής συμβουλευτικής είναι αναγκαία.

 Ενδεικτική Βιβλιογραφία

1) Ασκούνη Ν., Ανδρούσσου Αλ. (2001), «Οι «άλλοι» μαθητές στο σχολείο: από την αφομοίωση των διαφορών στη «Διαπολιτισμική» αναζήτηση», στο: Α. Ανδρούσσου, Ν. Ασκούνη, Σ. Χρηστίδου-Λιοναράκη, Κ. Μάγος (επιμ.), Εκπαίδευση: Πολιτισμικές Διαφορές και Κοινωνικές Ανισότητες. Εκδ. Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, τ. Β΄, Πάτρα, σ. 13-43.

2) Batelaan, P.-Coomans F. (1999), The international basis for Intercultural Education including Anti-racist and Human Rights Education, Paris, I.A.I.E.-Unesco-Council of Europe.

3) Γεωργογιάννης Π., (1997), Θέματα Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης, Αθήνα, Gutenberg.

4) Cummins J., (2003), Ταυτότητες υπό Διαπραγμάτευση-Εκπαίδευση με σκοπό την Ενδυνάμωση σε μια Κοινωνία της Ετερότητας, μτφρ.: Σ. Αργυρή, εισαγωγή-επιμέλεια: Ε. Σκούρτου,  Αθήνα, Gutenberg.

5) Cummins J., (2000). Negotiating intercultural identities in the multicultural classroom. The CATESOL Journal, 12 (1), 163-178.

6) Department of Education and sciences (DES) (1985), Education for All. The Swann Report, London, HMSO.

7) ΙΝΕ/ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, (2003), «Έρευνα του ΙΝΕ: Ολοήμερο σχολείο, η κοινωνική σημασία και οι προοπτικές του», Ενημέρωση, τχ. 95 (Μάιος 2003).

8) Μουρελάτου Εύα, (2000), «Ολοήμερο σχολείο και διαπολιτισμική εκπαίδευση», Προαιρετικά Εκπαιδευτικά Προγράμματα στη Σχολική Εκπαίδευση, (επιμ.: Γ. Μπαγάκης), Αθήνα, Μεταίχμιο, σς. 164-171.

9) Παπαχρήστος Κ., (2005), Διαπολιτισμικότητα και ισότητα των Φύλων στο Ολοήμερο σχολείο: Ο ρόλος του Εκπαιδευτικού, Αθήνα, Ατραπός, (υπό έκδοση).

10) Παπαπέτρου Μ., Σουσαμίδου-Καραμπέρη Α., (2004), Ολοήμερο Σχολείο, Θεσσαλονίκη, University Studio Press.

11) Τζάνη Μ., (2001), «Το Ολοήμερο Σχολείο δεν είναι μόνο ζήτημα ωραρίου. Φιλοσοφία και μεθοδολογία μιας καινοτόμου προτάσεως», στο: Σχολική Γνώση και Διδασκαλία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, Πρακτικά Πανελλήνιου Συνεδρίου Π.Τ.Δ.Ε. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Ιωάννινα.

12) Χατζηχρήστου Χ., Λαμπροπούλου Α., Λυκιτσάκου Κ. (2004), «Ένα διαφορετικό σχολείο: Το σχολείο ως κοινότητα που νοιάζεται και φροντίζει», περ. Ψυχολογία, τόμος 11-τχ. 1, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, σσ. 1-19.

 

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ' το Α.Π.Θ.).

Χώρος εργασίας: Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Τρικάλων

Δ/νση κατοικίας: Μ. Πιτσάκου 21

Τ.Κ. 42100 ΤρίκαλαΤηλ.& Fax:  2431071402

ailiadi@sch.gr

http://users.sch.gr/ailiadi

http://blogs.sch.gr/ailiadi

http://www.matia.gr

 

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/artra/art3_6_9_01013.php

Θα τολμούσα την αποφθεγματική, αλλά όχι αυθαίρετη διατύπωση ότι «παράδοση» για τους Έλληνες ήταν η πείρα που παραδινόταν από γενιά σε γενιά. Και είχε κριτικό χαρακτήρα αυτή η μεταβίβαση πείρας: κάθε γενιά ξεσκαρτάριζε ό, τι περιττό και ανώφελο από τα όσα παραλάμβανε και πρόσθετε τις δικές της εμπειρικές εκτιμήσεις για το αναγκαίο και για την ποιότητα.

Στην ελληνική, λοιπόν, παράδοση ήταν πραγματικά αδιανόητος ο ατομικός, ιδιωτικός χαρακτήρας της μεταφυσικής αναζήτησης. Αυτό συνάγεται καταφανέστατα από τις γραπτές απομνημειώσεις, τις καλλιτεχνικές εκφάνσεις, τις εθιμικές πρακτικές της παράδοσης. Δυσκολευόμαστε σήμερα να το αντιληφθούμε, γιατί οι δικοί μας εθισμοί, μαζί με τις εντολές «πολιτικής ορθότητας» που μας επιβάλλει η νατοϊκή Νέα Τάξη πραγμάτων, απωθούν τη μεταφυσική αναζήτηση στο πεδίο του αποκλειστικά ιδιωτικού, της στεγανά ατομικής επιλογής.

Η μεταφυσική σήμερα είναι εξ ορισμού ιδεολόγημα και ψυχολογική μόνο καταφυγή, επομένως ατομική καθαρά υπόθεση. Η κρατική νομοθεσία αναγνωρίζει την ανάγκη των ατόμων να ικανοποιούν τα θρησκευτικά τους ορμέμφυτα, γι' αυτό και προστατεύει ως «δικαίωμα» την οποιαδήποτε (αδιαφοροποίητα) θρησκευτική ιδεοληψία.

Με άλλα λόγια, η σημερινή νομοθεσία και νοοτροπία αποκλείουν καισαρικά τον τρόπο οργάνωσης του κοινού βίου με τον οποίο σημάδεψε κάποτε την πανανθρώπινη ιστορία η ελληνική παράδοση: Αποκλείουν την ελληνική «πόλιν», το «κοινόν άθλημα» του «πολιτικού βίου», τη δημοκρατία ως μετοχή όλων των πολιτών στην πραγμάτωση του «αληθούς».

Στον γεωγραφικό χώρο που ορίζουν οι ακτές του Αιγαίου και το ενδιάμεσο αρχιπέλαγος, γεννήθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, η κριτική σκέψη.

Δηλαδή η ανάγκη να επαληθεύεται η γνώση, να διακρίνεται το σωστό από το λάθος, η πραγματικότητα από την ψευδαίσθηση, την πλάνη, το ψεύδος. Και «κριτήριον αληθείας» για τους Έλληνες ήταν πάντοτε το «κοινωνείν»: η εμπειρική συμμαρτυρία, ο γλωσσικός συντονισμός της εμπειρίας – «όταν πάντες ομοδοξούσι και έκαστος επιμαρτυρεί».

Με την «πόλιν» και το «πολιτικόν άθλημα» έκαναν οι Έλληνες το άλμα μετάβασης από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς»:

Η συλλογική συνύπαρξη να μην αποβλέπει πια μόνο ή πρωτευόντως στη χρεία – στον καταμερισμό της εργασίας για την πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών. Να αποβλέπει κυρίως στην επιδίωξη μίμησης του «όντως υπαρκτού»: του αθάνατου «τρόπου» της λογικής κοσμιότητας και αρμονίας των υπαρκτών. Και αυτή την επιδίωξη την έκαναν οι Έλληνες «γλώσσα», δηλαδή πράξη αποκαλυπτική του στόχου: Γλώσσα θεσμών της «πόλεως», γλώσσα της τραγωδίας, του αγάλματος, της αρχιτεκτονικής – του Παρθενώνα.

 

Η μεταφυσική αναζήτηση για τον Έλληνα ήταν μετοχή, εμπειρία συνάθλησης, κοινωνία λογικών ψηλαφήσεων – όχι ατομική επιλογή και ιδιωτικές «πεποιθήσεις». Στην «εκκλησία του δήμου» συνάζονταν οι πολίτες για να συγκροτήσουν και φανερώσουν την «πόλιν» ως «κόσμον» – κόσμημα «κατά λόγον» τάξεως, αρμονίας και κάλλους. Και στην «εκκλησία των πιστών» συνάζονταν στη συνέχεια οι χριστιανοί Ελληνες για να συγκροτήσουν και φανερώσουν την καινούργια τώρα «πόλιν» της αγαπητικής κοινωνίας της ζωής, τον τρόπο του «όντως υπαρκτού» που τώρα τον ψηλαφούσαν στην υπαρκτική ελευθερία της Τριαδικής Αγάπης.

Με άλλα λόγια, το ζητούμενο της μεταφυσικής αναζήτησης, τόσο για τον αρχαίο όσο και για τον εκχριστιανισμένο Ελληνισμό, δεν ήταν μια υπερβατική πληροφορία, αλλά ένας «τρόπος υπάρξεως»: η εμπειρία, η βίωση του «τρόπου» χάριζε τη γνώση της αλήθειας. Και ο «τρόπος» ήταν πάντοτε κοινωνικός, τρόπος κοινωνίας, μετοχής – κοινωνούμενης εμπειρίας, μετοχικής γνώσης. «Κατά μετοχήν του κοινού λόγου και θείου γινόμεθα λογικοί», έλεγε ο Ηράκλειτος.

Ο δεδομένος τρόπος της λογικής κοσμιότητας του κόσμου ήταν για τον αρχαίο Ελληνα η οδός για την εμπειρική ψηλάφηση της αλήθειας. Και η ελευθερία του τρόπου της ερωτικής αυθυπέρβασης, η αγάπη όχι ως ατομική αρετή, αλλά ως κατόρθωμα ελευθερίας από τον ατομοκεντρισμό της φύσης και της ανάγκης -κατόρθωμα κοινωνίας της ζωής και της ύπαρξης- είναι για τον χριστιανό Ελληνα η οδός εμπειρίας του αληθούς.

Αν είχαν αρκεστεί και οι Έλληνες στην κατασφάλιση των ορμέμφυτων ατομοκεντρικών αναγκαιοτήτων, αν είχαν εκλάβει τη μεταφυσική αναζήτηση σαν ιδιωτική επιλογή και ατομική αρέσκεια, η ανθρωπότητα δεν θα είχε γνωρίσει την πολιτική και τη δημοκρατία: το κοινόν άθλημα να αληθεύει ο βίος. Δεν θα είχε γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία τον Παρθενώνα και την Αγια-Σοφιά, το αρχαιοελληνικό άγαλμα και την εκκλησιαστική Εικόνα, την τραγωδία και την ορθόδοξη λειτουργική δραματουργία.

 

Όμως, η ελληνική παράδοση ήταν έκπληξη και η έκπληξη δεν αντέχεται: Η μεσαιωνική (βαρβαρική τότε) Δύση φρόντισε να τη φέρει στα μέτρα του ορμέμφυτου ατομοκεντρισμού, να την παραχαράξει στα καίρια. Και ο Ελληνισμός, περιθωριοποιημένος ιστορικά, υποτάχθηκε μιμητικά στην παραχάραξη, έπαψε να υπάρχει ως πρόταση ή έκπληξη πολιτισμού. Οι άνθρωποι σήμερα λέμε «μεταφυσική» και εννοούμε ατομικές πεποιθήσεις, ιδεολογήματα και ψυχολογήματα. Λέμε «πίστη» και εννοούμε ιδιοκτησία απόψεων, όχι αγώνισμα εμπιστοσύνης. Λέμε «πολιτική» την εμπορευματοποιημένη μαφιόζικη εξουσιολαγνεία, λέμε «δημοκρατία» τα ολιγαρχικά προϊόντα μαγειρέματος των εκλογικών νόμων και «επικοινωνιακής» διαβουκόλησης ανέγνωμων ψηφοφόρων.

Ο Ελληνισμός έχει ιστορικά τελειώσει, η διαιώνιση του ελληνικού ονόματος από το ελλαδικό κρατίδιο είναι μόνο ντροπή: συσκότιση και διασυρμός μιας πρότασης πολιτισμού με πανανθρώπινη εμβέλεια. Σώζεται, ωστόσο, αλλοτριωμένη η πρόταση προκλητικά περιφρονημένη, αλλά ως ενεργός λαϊκή πράξη, στη δραματουργία και στην ποίηση του λατρευτικού εκκλησιαστικού γεγονότος. Και κορύφωμα των εόρτιων κύκλων αυτού του γεγονότος είναι η Μεγάλη Εβδομάδα – από σήμερα ως και την επόμενη Κυριακή.

Αν κάποιος θέλει να ψηλαφήσει εμπειρικά τη μεταφυσική αναζήτηση ως άθλημα κοινωνίας και όχι ως ιδιωτική αρέσκεια, μπορεί να αξιοποιήσει το λείμμα: Ας ξεχωρίσει μιαν εκκλησιά, όσο γίνεται λιγότερο «εκσυγχρονισμένη». Και να χώνεται εκεί, σε μια γωνιά, εφτά μέρες, πρωί – βράδυ.

Ίσως του χαριστεί η εμπειρία και γεύση της μετοχής.

 

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή, Hμερομηνία δημοσίευσης: 12-04-09,

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_12/04/2009_310911

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ. Το άρθρο αναρτήθηκε με αφορμή τη χτεσινή μέρα της αποχής ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα και σε ευρωεκλογές και την σταθεροποίησης της τάσης εξ-ευρωπαιοποίησης και σ' αυτό.

Επίσης της μεγιστοποίησης των ποσοστών των «Λοιπών» κομμάτων και γενικά του γυρίσματος της πλάτης στο γερασμένο αντιπροσωπευτικό σύστημα και την μείωση της συμμετοχής στα κοινά του βίου…

Μας μένει όμως η όντως συμμετοχή στην πραγματική αγορά του «δήμου» ως ζητούμενο…

Για το Χωροταξικό σχέδιο για τον Τουρισμό

 

Του Βασίλη Χατζηλάμπρου

 

Tουρισμός για το διεθνές κεφάλαιο

 Στο «Eιδικό Xωροταξικό Σχέδιο για τον Tουρισμό» αναφέρονται, ως περιοχές που «προβλέπει» και «προτείνει» το υπουργείο και οι μελετητές του για ν' αναπτυχθούν «σύνθετες – ολοκληρωμένες τουριστικές εγκαταστάσεις», η περιοχή του Λασιθίου, της Mεσσηνίας, της Hλείας, της Πρέβεζας, της Eρμιόνης, της Φθιώτιδας κ.ά.

Στην πραγματικότητα οι περιοχές έχουν επιλεγεί απ' το διεθνές κεφάλαιο και το υπουργείο χωροταξίας στρώνει το δρόμο. Kαι οι βουλευτές NΔ και ΠAΣOK αναλαμβάνουν την επιδότηση με 45% από λεφτά των φορολογουμένων (εθνικούς πόρους) στο συνολικό ύψος επένδυσης. Kαι για τα ήθη και τα έθιμα αυτής της πρακτικής ισχύει… ότι βάζουμε όλα τα λεφτά εμείς.

Mε τη χωροθέτηση ανοίγει ο δρόμος για «αναγκαίους» αποχαρακτηρισμούς, ελαστικότητα στις προστατευόμενες περιοχές και πάλι δικές μας επενδύσεις για προσπελασιμότητα στις εγκαταστάσεις. Δηλαδή, διάνοιξη δρόμων και αναγκαίων υποδομών.

Περί τίνος πρόκειται λοιπόν; Στη Φθιώτιδα, στο Έξαρχο Aταλάντης ήδη έχουν εξαγοραστεί 12.000 στρέμματα. Στην περίπτωση της Mεσσηνίας τα πράγματα είναι πιο προχωρημένα. Oι βουλευτές της NΔ και του ΠAΣOK υπερψήφισαν νομοσχέδιο του Yπουργείου Oικονομίας και Oικονομικών σύμφωνα με το οποίο προβλέπεται κρατική επιχορήγηση για τη μεγάλη επένδυση της «Tουριστικές Eπιχειρήσεις Mεσσηνίας A.E.» στις περιοχές Pωμανού και Πύλου. H επιχορήγηση αφορά το ποσό των περίπου 145 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή ποσοστό 45% του συνολικού κόστους της επένδυσης.

 H επένδυση αφορά:

i) Ξενοδοχειακή μονάδα 5 αστέρων, 446 δωματίων, 1114 κλινών και κέντρο θαλασσοθεραπείας στην περιοχή Pωμανού.

ii) Στην ίδια περιοχή, ένα δεύτερο ξενοδοχείο 5 αστέρων, 321 δωματίων, 769 κλινών και συνεδριακό κέντρο 1175 θέσεων.

iii) Στην Πύλο, ξενοδοχειακή μονάδα 119 δωματίων, 298 κλινών.

iv) Άλλη μια ξενοδοχειακή μονάδα 5 αστέρων στην Πύλο μα 226 δωμάτια και 570 κλίνες.

Θαλασσοθεραπείες και spa αναλαμβάνει η διεθνής αλυσίδα Kempinski – εξειδικεύεται στην Aσία (εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Σιγκαπούρης). Ένα αμερικάνικο γραφείο έχει αναλάβει τα γήπεδα γκολφ.

Στην περίπτωση του Cavo Sidero στο Λασίθι, η εταιρεία Minoan (μην παραπλανά ο τίτλος, πρόκειται για διεθνή όμιλο -κυρίως βρετανικό- με «ελληνοποιημένη φίρμα») θα εγκαταστήσει τα 6 τουριστικά της χωριά σε μια έκταση 25.000 στρεμμάτων με ειδική συμφωνία με το ίδρυμα «Παναγιά η Aκρωτηριανή» – βοήθειά μας. H συνολική επένδυση μαμούθ είναι της τάξης των 1,2 δισ. ευρώ. Yπολογίζει 7.000 κλίνες. Tο συμβόλαιο έγινε το 1998. Η έκταση παραχωρήθηκε το 2002. τον επόμενο χρόνο εγκρίθηκε η μελέτη… και το YΠEXΩΔE σήμερα χωροθετεί…

 Πρόκειται για μια απ' τις μεγάλες επενδύσεις που γίνονται στη Nότια Eυρώπη. H Minoan Group προηγουμένως ονομαζόταν Loyal Ward Group plc. και στο ενεργητικό της έχει τέτοιου τύπου θέρετρα σε Πορτογαλία, Mπαχρέιν, Mπαρμπάντος, Kαραϊβική, Mπαχάμες, Σαγκάη και Bρετανία.

 

Aνατριχίλα

 

O Βρετανός πρέσβης, η υπουργός Πολιτισμού και τα στελέχη της εταιρείας -πολυετούς εμπειρίας κτηματομεσίτες και με συμμετοχές σε πετρέλαια- μαζί με έναν Kύπριο μιας MKO, που παραχωρεί και πιστοποιήσεις αειφορικής, βιώσιμης, φιλικής προς το περιβάλλον επένδυσης, παρουσίασαν την επένδυση και τα σχέδιά τους μπροστά σ' ένα stand που έγραφε: «H κρητική γη αναγεννάται μαζί με τους ανθρώπους της». Kαι για όσους έχουν αγωνία, τα γήπεδα γκολφ θα ‘ναι στρωμένα με χλοοτάπητα της ποικιλίας seashore paspalum. Θα ‘χει μειωμένες απαιτήσεις σε νερό, λιπάσματα και παρασιτοκτόνα.

 

Tουριστική πολιτική για τους tour operators;

 

Aπ' την πλευρά της κυβέρνησης, αυτό που προβάλλεται είναι πως, με το φυσικό κάλλος και το περιβάλλον που διαθέτει η χώρα και με τις αρχαιότητές της, πρέπει να ενταθεί όλη η επενδυτική δραστηριότητα για την αύξηση των τουριστών.

H τουριστική οικονομία συμμετέχει στο AEΠ κατά 18,2% και καλύπτει περίπου το 40% του ελλείμματος εξωτερικών πληρωμών. O κλάδος «Ξενοδοχεία – Eστιατόρια» συμμετέχει με 10,3% στο AEΠ και ο κλάδος αυτός αντιστοιχεί περίπου στο μισό του συνόλου του τουριστικού τομέα. H συνολική απασχόληση στην τουριστική οικονομία είναι 838.250 θέσεις εργασίας και αντιστοιχεί στο 19,1% των απασχολούμενων (4.382.000 κατά το 2005). Aυτό σημαίνει πως ένας στους πέντε Έλληνες απασχολείται στην τουριστική οικονομία.

Kι από εδώ και ύστερα αρχίζει η προβολή συγκρίσεων, έτσι που η με κάθε τρόπο ανάπτυξη τουριστικών υποδομών, ανταπόκριση στη διεθνή ζήτηση κ.λπ. παίρνει χαρακτήρα «στρατηγικού σχεδίου» κατά της ανεργίας… Yπολογίζουν πως κάθε 30 αφίξεις σημαίνει 2 θέσεις εργασίας, άμεσα και έμμεσα. Πουθενά, ωστόσο δεν αναφέρεται πως πρόκειται για εποχιακή εργασία. Σ' ορισμένες, δε, περιπτώσεις μόνο για 2-3 μήνες, άρα και χωρίς ταμείο ανεργίας. Tις περιγράφουν σαν να πρόκειται για απασχόληση σε σταθερή σχέση 12 μηνών.

Aλλά κι εδώ πιέζονται από διεθνείς εκθέσεις που αναμεταδίδει σε όλους τους τόνους ο ΣEB και το όργανο των ξενοδόχων, ο ΣETE. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου μετά τη δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης του World Economic Forum τονίζουν:

«Mε βάση τα γενικά συμπεράσματα της έκθεσης, οι κατευθύνσεις της τουριστικής πολιτικής στην Eλλάδα πρέπει να περιλαμβάνουν τουλάχιστον:

Για το τελευταίο, εννοούν εξειδίκευση για παροχή υψηλών υπηρεσιών κι όχι αμοιβές, ασφάλιση κ.ά. που δε θα διευκόλυναν το επενδυτικό κλίμα.

Kαι σ' αυτές λοιπόν τις απαιτήσεις σπεύδει να βοηθήσει το YΠEXΩΔE. Διευκολύνσεις στην «προστασία του περιβάλλοντος», επιχορηγήσεις από εθνικούς πόρους για τη δημιουργία κλίματος προσέλκυσης ξένων επενδυτών, έκπτωση στα δικαιώματα των πολιτών υπέρ των δικαιωμάτων των επενδυτών.

Aυτοί είναι οι πυλώνες της τουριστικής πολιτικής. Oύτε υποψία για ισπανικό μοντέλο, τσιμεντοποίηση, κορεσμό και τελικά απαξίωση.

Mπορούμε εύκολα να σπαταλήσουμε την όποια φυσική και πολιτιστική κληρονομιά μέσα σε μερικές δεκαετίες προς δόξαν του real estate, των tour operators, των τραπεζών και των ξένων επενδυτών.

 

H μόνη θέση για την αριστερά

 

1. Nα αποσυρθεί το χωροταξικό N/Σ για τον τουρισμό. Δεν στοχεύει στη χωροταξική οργάνωση του τουρισμού. Mε προστασία της φύσης, του περιβάλλοντος, της πολιτιστικής κληρονομιάς. Aλλά κυρίως στην ενίσχυση της κτηματομεσιτικής και εργολαβικής δραστηριότητας. Περισσότερο μοιάζει να φέρνει τις διατάξεις του αναθεωρημένου άρθρου 24 -στο ίδιο πνεύμα κινείται- με ελαστικοποίηση στη δόμηση ως εντός προστατευoμένων δασικών χώρων και σε ακατοίκητα νησιά και σε αρχαιολογικούς χώρους ακόμη. Mε μη αναστρέψιμες συνέπειες στην οικονομία, κοινωνία, τουρισμό (μακροπρόθεσμα) και στο περιβάλλον.

 

2. Xειροτερεύει το καθεστώς της διάσπαρτης, περιπτωσιακής «εκτός σχεδίου» δόμησης. Θεσπίζει για την τουριστική χρήση συντελεστή δόμησης 0,2 της έκτασης της ιδιοκτησίας, χωρίς κανέναν περιορισμό.

3. Eπιχειρεί, άνευ όρων, άμεση προσέλκυση επενδυτών-αγοραστών για το ξεπούλημα της ωραιότερης ελληνικής γης, με δώρο την αύξηση των συντελεστών δόμησης.

4. Eπιδοτεί τους ξένους επενδυτές με χρήματα των φορολογουμένων -με ένταξη στο νέο αναπτυξιακό-, τη στιγμή που «δεν υπάρχουν χρήματα» για τις στοιχειώδεις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων για υγεία, παιδεία κλπ.

5. Tο προβαλλόμενο μοντέλο των μεγάλων επενδύσεων, με τα εμπορικά κέντρα και τα γήπεδα γκολφ, πέραν της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, της ζήτησης σε νερό και ενέργεια, περιορίζει τις δυνατότητες αυτοδύναμης βιώσιμης τοπικής ανάπτυξης, με τελικά αρνητικές συνέπειες στην τοπική οικονομία.

6. Eργαλείο τουριστικής ανάπτυξης αναδεικνύονται για άλλη μια φορά οι κατασκευές και το τσιμέντο. H τσιμεντοποίηση ακτών και ολόκληρων παραθεριστικών περιοχών αποτελεί κερδοσκοπική αρπαχτή πολλών off shore εταιρειών που στα χαρτοφυλάκιά τους τελευταία έχουν περιέλθει χιλιάδες στρέμματα αγροτικής γης και πιέζουν για αλλαγή χρήσης γης.

7. Nα μη σπαταλήσουμε την όποια φυσική και πολιτιστική μας κληρονομιά σε μερικές δεκαετίες προς δόξαν των διεθνών κερδοσκόπων και του χρηματιστικού κεφαλαίου.

8. Aν υπήρχε λόγος να μπει τάξη και να χωροθετηθεί ο χώρος του τουρισμού,  θ' αφορούσε στην αναρχία της δόμησης, στα καμένα δάση, στην αναρχία στις εργασιακές σχέσεις και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων.

9. Eλεύθερη πρόσβαση σ' όλες τις παραλίες. Nα οργανωθούν χώροι απ' τους δήμους για ελεύθερο κάμπινγκ της νεολαίας.

10. Kινητοποίηση για ν' αποσυρθεί το ειδικό χωροταξικό που στηρίζεται απ' τη δικομματική συναίνεση.

 

ΠΗΓΗ: 20-07-2007,

http://xatzilamprou.wordpress.com/about/%C………..E%BF/

 Ελπίδες για μια νέα αρχή…

 

Του Roni Bou Saba*  

 

Χθες, Πέμπτη (Σ. Σ. 04-06-2009), εγκαινιάστηκε μια νέα εποχή, μια νέα εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μέσω της περιοδείας του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα στη Μέση Ανατολή. Η περιοδεία ήταν φορτισμένη με πολλά μηνύματα που απευθύνονται σε πολλούς τοπικούς και όχι μόνο αποδέκτες. Αλλά ως βασικό σκοπό της είχε να ανοίξει καινούργια σελίδα στις σχέσεις ΗΠΑ – και συνεπώς Δύσης-  και ισλαμικού κόσμου, για να αντιμετωπιστούν από κοινού οι προκλήσεις των καιρών.

Σκοπός μου δεν είναι να κάνω μια κριτική στο λόγο του Ομπάμα· όπως όλοι όσοι τον άκουσαν ή τον διάβασαν, συμφωνώ σε κάποια σημεία και διαφωνώ σε άλλα. Σκοπός μου, λοιπόν, είναι να εκθέσω έναν προβληματισμό για το επόμενο βήμα του αύριο. Η Αθήνα δοκιμάστηκε με ταραχές πολύ πρόσφατα, οι οποίες αδίκως φορτώθηκαν στους μουσουλμάνους, από την πλειοψηφία του κόσμου. Όλα τα παραπάνω συμπλέκονται και είναι αλληλοσυνδεόμενα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά.

 

Ο πρόεδρος Ομπάμα, μιλώντας στο Κάιρο, ανακοίνωσε πλαγίως τη λήξη χρήσης της θεωρίας του Huntington περί «σύγκρουσης των πολιτισμών». Καιρός ήταν να τη παρατήσει η ανθρωπότητα τέτοια αντιεπιστημονική θεωρία που δεν προσέφερε παρά οδύνες στους λαούς. Οπότε, ο συσχετισμός Δύση κατά του Ισλάμ μετατράπηκε στο εξής: Δύση και Ισλάμ υπέρ της ειρήνης. Τέτοια αλλαγή, σημαίνει ότι στόχος της ανθρωπότητας δεν είναι πια να ψάξει διαφορές βάσει των οποίων να κατακερματισθεί και ο καθένας να πολεμήσει έναν κατά φαντασίαν εχθρό, αλλά να ενωθεί ώστε να προωθήσει την ειρήνη.

 

Από την πλευρά του ο Ομπάμα μετέφερε στους μουσουλμάνους την καλή πρόθεση των ΗΠΑ, και τον χαιρετισμό των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ΗΠΑ, τον οποίο προσφώνησε αραβιστί, και μεταφράζεται «ειρήνη υμίν». Όλο αυτό το γεγονός σημαίνει την απόρριψη της ισλαμοφοβίας εκ μέρους της Δύσης, και άνοιγμα προς τον ισλαμικό κόσμο. Χρειάζεται όμως ένα αντίστοιχο βήμα εκ μέρους του ισλαμικού κόσμου που θα δείξει την αντιμετώπιση της «δυτικοφοβίας».

Αλλά το θέμα δεν είναι απλά και ωραία λόγια, διότι η ρίζα του προβλήματος είναι βαθιά μέσα στην Ιστορία, όπως τόνισε και ο Ομπάμα, και απαιτείται συν τω χρόνω και κόπος και πρωτοβουλίες από κάποιες χώρες, θεσμικά όργανα, και φορείς. Η Δύση φοβάται το Ισλάμ λόγω μιας παραπληροφόρησης που ταύτιζε το Ισλάμ με την ακρότητα, και λόγω των δημογραφικών αλλαγών που φέρνει η μετανάστευση, και όχι μόνο, οι οποίες ερμηνεύθηκαν ως προοίμιο μιας πολιτισμικής αλλοίωσης.

 

Προσέγγιση Δύσης-Ισλάμ μέσω…Ελλάδας

Παρά ταύτα μια χώρα που ιστορικά και γεωπολιτικά είναι κοντά στον ισλαμικό κόσμο θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει ένα πρότυπο ρόλο στη νέα αυτή φάση και να συμβάλει στην απάλειψη της όποιας φοβίας είχε δημιουργηθεί μεταξύ των δυο πλευρών. Δεν θα μπορούσα να θεωρήσω καταλληλότερη χώρα από την Ελλάδα, για έναν τέτοιο ρόλο. Επίσης η Ελλάδα έχει μεταξύ των παραπάνω και το εξής πλεονέκτημα: η συνεργασία του κράτους με την Εκκλησία.

 

Ανέκαθεν η Ορθόδοξη Εκκλησία και το Ισλάμ συνυπάρχουν και ειρηνικά μάλιστα. Αυτό επιτρέπει στην Ελλάδα μια δίπτυχη συμβολή στην οικοδόμηση της νέας φάσης: μια κοινωνική και μια θεολογική. Αυτές οι δύο πτυχές είναι εξ' ίσου σημαντικές, δεδομένου ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τέσσερα από τα παλαιά Πατριαρχεία στο γεωγραφικό χώρο όπου ορίζεται και ο ισλαμικός κόσμος. Πρόκειται λοιπόν για μια βιωματική και όχι ακαδημαϊκή σχέση με το Ισλάμ την οποία η Ελλάδα με τα πλεονεκτήματά της μπορεί να αξιοποιήσει ώστε η σχέση Δύσης και Ισλάμ να καταλήξει στην πρόοδο της ανθρωπότητας.

Ο πρόεδρος Ομπάμα αναφέρθηκε στη σημαντικότητα αυτής της στιγμής, οι σχέσεις ΗΠΑ / Δύση και Ισλάμ είναι τεντωμένες και χρειάζεται δράση σοβαρή, αξιόλογη για να μην οδηγηθούμε όλοι στα χειρότερα. Κλείνω επαναλαμβάνοντας αυτό που πιστεύω: ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει μεγάλη συμβολή, και μάλιστα ηγετική στην πορεία προς την ισχυροποίηση της ειρήνης και της συμφιλίωσης μεταξύ Δύσης και Ισλαμικού κόσμου.

* Ο Roni Bou Saba είναι Θεολόγος – Φιλόλογος. Το άρθρο του δημοσιεύεται και με τη δική του συναίνεση.

ΠΗΓΗ: http://amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=183

Γένεση και εγκαθίδρυση των κομμάτων στην Ελλάδα από την Επανάσταση του 1821 έως σήμερα

 

Του Γιώργου Ευαγγελάτου*

 

Η Ελληνική Παράδοση για την πολιτι­κή και διοικητική διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ διαφορετική από αυτή που μας επιβλήθηκε με τη Βαυαροκρατία, που ουσιαστικά ήταν Βαρβαροκρατία.

Η παρακάτω μελέτη αφορά την ιστο­ρία της γένεσης και της επιβολής των κομμάτων επάνω στον ελληνικά λαό τε­λείως ξεκομμένα από την παράδοση του, τα ήθη και τα έθιμα του.

 

Όπως καταφαίνεται από μια πρώτη ψη­λάφηση του θέματος, ο Έλληνας έχει συ­νηθίσει σε ένα σύστημα ισχυρής Τοπικής Αυτοδιοίκησης και οχι μιας υδροκεφαλης απρόσωπης κεντρικής εξουσίας – υπερκυβέρνησης που εδράζεται σ' ένα τέρας που αυτοκαταστρέφεται και λέγε­ται Αθήνα. Ίσα – ίσα τα πολιτικά, κομματι­κά τερτίπια, οι βάναυσες παρεμβάσεις των πολιτικών και η κεντροποίηση της εξουσίας οδήγησε την Αθήνα σ' αυτό το πολιτικό, κοινωνικό, ψυχολογικό, κυκλο­φοριακό, οικολογικό κ.λπ. χάος.

 

Πρότυπο της Ελληνικής κοινωνίας ήταν η μικρή κοινότητα, η ενορία, το ελληνικό χωριό με τις τοπικές του αρχές, τον πρό­εδρο, τον χωροφύλακα, τον δάσκαλο, τον παπά. Στις μέρες μας μέσα από την αλλο­τρίωση των μπλε, πράσινων και κόκκινων διεκδικητών της εξουσίας όλα σβήνουν και ο λαός αποπροσανατολίζεται, τριχάζεται, κατακερματίζεται και τελικά αυτο­κτονεί χάνοντας την ταυτότητα του, τη γλώσσα του και τα εθνικά του πιστεύω και ιδανικά. Όχι ότι είναι άμοιρος ευθυ­νών ο ίδιος, όχι ότι φταίει πάντα και μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν είμασταν σωστοί και ώριμοι κατά την εισδοχή μας στην Ε.Ε. ο δυτικοευρωπαϊκός κόσμος θα είχε πολλά να διδαχθεί από εμάς ­με το άνοιγμα των συνόρων. Δυστυχώς, όμως ο λαός μας δυστυχώς δείχνει μεγάλη ανωριμότη­τα, οι πολιτικοί του τον κρατούν ανώρι­μο, όντας ανώριμοι οι ίδιοι, δυτικοί προσήλυτοι του τεχνοκρατικού θαύματος της Δύσης και της ελεύθερης αστικής οικονομίας. Έτσι, ο φαύλος κύκλος κρατούντων και διοικούμενων δεν θα σταματήσει, εκτός εάν… εμείς, συνεπείς επαναστάτες της Αγάπης, καταργήσουμε το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, το φαύλο κύκλο της αστικού τύπου πολιτικής, και κοινωνικής ζωής.

 

Πολιτικά και διοικητικά σχήματα επί Βυζαντινής περιόδου καθώς και επί Τουρκοκρατίας στην Ελληνική χερσόνησο

 

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (το θέμα αυτό χρήζει ιδιαίτερης μελέτης) διοικούνταν από τον αυτοκράτορα που θεωρείται ο εκλεκτός του Θεού «βασιλεύς και ιε­ρεύς» (2), έχει απόλυτη εξουσία στον πό­λεμο και την ειρήνη, νομοθετεί, διαχειρί­ζεται το δημόσιο χρήμα, επιβάλλει φό­ρους, διοικεί το στρατό, σχεδιάζει την πολιτική του κράτους, την εξωτερική πο­λιτική, επεμβαίνει σαν «κεφαλή» της εκκλησίας(3) κυριαρχικά στις εκκλησιαστικές υποθέσεις, συγκαλεί τις Συνόδους από την εποχή της ίδρυσης του Βυζαντινού κράτους επί Μεγάλου Κωνσταντίνου και προεδρεύει επεμβαίνοντας αποφασιστικά στις διαδικασίες και στη λήψη αποφάσεων, τις οποίες πρέπει να κυρώσει με αυτοκρατορική νομοθετική πράξη για να γίνουν έγκυρες και εκτελεστές.

 

Κι όμως το βασιλικό αξίωμα δεν είναι απροσπέλαστο, κληρονομική διαδοχή και βασιλεία δεν υπήρχε άσχετα αν κάποιοι αυτοκράτορες επενέβαιναν καταχρηστικά με σκοπό να προάγουν τους αδερφούς τους ή τα παιδιά τους στα ύπατα αξιώματα, ακόμη και να τα χρίσουν πορφυρογέννητους βασιλείς, Ο θρόνος τις περισσότερες φορές ήταν το ίδιο προσιτός σε πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αγράμματους, ώστε πολλοί και μάλιστα αξιόλογοι αυτοκράτορες ήταν τελείως αναλφάβητοι και δυσκολεύονταν να βάλουν και την υπογραφή τους ακόμα(4).

Υπήρχε επίσης η σύγκλητος(5) που απαρτιζόταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες και οι βουλευτές(6), δηλαδή η αριστοκρατία των επαρχιακών πόλεων (το αξίωμα εμφανίζεται  επί του Ιουστινιανού).

Οι πόλεις καλούνται Δήμοι(7) και οι διοικητές τους Δήμαρχοι. Δημιουργούνται επίσης μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης στην ύπαιθρο, που καλούνται θέματα και κοινότητες και μητροκωμίες(8) που αυτοδιοικούνται και αποτελούν μεγαλύτερες ή μικρότερες φορολογικές μονάδες.

Κατά την Τουρκοκρατία η Τουρκική αυ­τοκρ

 

 

Το πολιτικό διοικητικό σύστημα μετά την εκδήλωση της Ελληνικής Επανάστασης

 

Μετά την έναρξη της Επανάστασης του '21. τέθηκε το ζήτημα της πολιτικής ορ­γάνωσης της Επανάστασης. Τότε εκδη­λώθηκαν οι πρώτες οικονομικά και πολι­τικά ισχυρές ομάδες που απαιτούσαν και την ηγεσία του Ελληνικού Έθνους. Έτσι, οι πρόκριτοι που είχαν την ηγεσία του Έθνους στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και ήσαν διοικητές των επαρχιών τους με τεράστια οικονομικά οφέλη, επε­δίωκαν να παραμείνει το σύστημα των τοπικών διοικητικών οργάνων όπως επί τουρκοκρατίας και αρνούν­ταν το σχηματισμό μιας κεντρικής πολι­τικής διεύθυνσης για ολόκληρη την Επα­νάσταση. Αυτή την άποψη υποστήριζαν οι στρατιωτικοί ηγέτες που κέρδιζαν τις μάχες, είχαν τα όπλα και ο λαός τους συμπαθούσε, όσο αντιπαθούσε τους μεγαλοτσιφλικάδες και μεγαλέμπορους και εφοπλιστές πρόκριτους που μόνο τα προσωπικά συμ­φέροντα τους επεδίωκαν. Έτσι, αρχικά έχουμε τοπικούς πολιτικούς οργανισμούς της παραδοσιακής διοικητικής αριστοκρα­τίας (πρόκριτους, Φαναριώτες) εκ των οποίων οι κυριότεροι είναι οι κάτωθι τρεις:

 

1)Η Πελοποννησιακή Γερουσία με τους Ζαΐμη, Δεληγιάννη, Μαυρομιχάλη, κ.λπ.

2)Η Γερουσία της Δυτικής Χέρσου (Στε­ρεάς) Ελλάδας με αρχηγό τον Φαναριώτη Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, και

3)Ο Άρειος Πάγος της Ανατολικής Στε­ρεάς με τον Φαναριώτη Θεόδωρο Νέγρη (11).

Με την εξέλιξη των μαχών και την ισχυροποίηση των στρατηγών θ. Κολοκοτρώ­νη, Δ. Υψηλάντη, κ.λπ. έγινε σαφής η ανάγ­κη για την εκλογή κεντρικής πολιτικής διεύθυνσης του αγώνα. Έτσι δημιουργήθηκαν με δημοκρατικές διαδικασίες, δηλαδή μέσα από εκλογές, οι  «παραστάτες» του Έθνους, όπως έλεγαν τους βουλευτές, οι οποίοι συγκρότησαν τις τρεις εθνοσυνελεύσεις: Την πρώτη της Επιδαύρου, 1-13 Ιανουαρίου του 1822, κατά την οποία ψηφίστηκε το Α΄Σύνταγμα της Ελλάδος και διορίστηκε η πρώτη Βουλή με 70 μέλη και πρόεδρο τον Δημήτριο Υψηλάντη και κυβέρνηση (εκτελεστικό) πενταμελές υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

Η δεύτερη εθνοσυνέλευση στο Άστρος Κυνουρίας τον Μάρτιο του 1823 κατάργησε τις τοπικές διοικήσεις και γερουσίες και η Τρίτη τον Ιανουάριο του 1826 διαλύθηκε μετά την πτώση του Μεσολογγίου και ξανασυγκλήθηκε τον Μάρτιο του 1827 στην Τροιζήνα, η οποία εξέλεξε τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, σαν εκτελεστική εκκλησία για 7 χρόνια(12).

Η τέταρτη εθνοσυνέλευση έλαβε χώρα στο Άργος, 11-23 Ιουλίου 1829, ήταν πειθήνιο όργανο του κυβερνήτη και ουσιαστικά ενέκρινε όλα τα απολυταρχικά νομοσχέδια, τις απόψεις και αποφάσεις του κυβερνήτη Καποδίστρια, εξ ού και οι αντιπολιτευόμενοι έλεγαν: «Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει»(13).

Μεταξύ 1823 και 1825 το πρόβλημα κατοχής της εξουσίας μεταξύ της διοικητι­κής αριστοκρατίας, προκρίτων. Φαναριωτών. προυχόντων, μεγαλεμπόρων, εφο­πλιστών, μεγάλο-τσιφλικάδων από την μια μεριά και στρατιωτικών από την άλλη, οι οποίοι κατείχαν τη λαϊκή υποστήριξη, οδήγησε τους πολιτικούς και τους στρα­τιωτικούς σε συγκρούσεις όπου οι εφο­πλιστές του Κουντουριώτη υπερφαλάγγισαν τους στρατιωτικούς, φυλάκισαν τον θ. Κολοκοτρώνη στ' Ανάπλι και δολοφό­νησαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο με τον Γκούρα (14) Τότε μέσα στον εμφύλιο σπα­ραγμό και τη γενική αναρχία εμφανίζον­ται οι πρώτες ξενόφιλες επιδράσεις με­ταξύ των διαφορετικών αντιμαχόμενων ομάδων. Μόλις οι Ευρωπαίοι με πρώτη την Αγγλία και τον Κάνιγκ σπάνε την ακλόνητη αντίληψη περί της ακεραιότη­τας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γύ­ρο στον Μάρτιο του 1823. αρχίζουν τα βάσανα και ο τριχασμός του δύσμοιρου έθνους.

 

Γένεση των κομμάτων κάτω από την επίδραση των τριών ξένων δυνάμεων

 

Ο Γ. Κουντουριώτης δηλώνει Αγγλόφιλος μαζί με τον Σπ. Τρικούπη και τον Αλ. Μαυροκορδάτο. Ο Θοδωράκης Κολοκοτρώνης και ο Ανδρέας Μεταξάς Ρωσσόφιλοι και ο Κωλέττης Γαλλόφιλος (15). Έτσι. πριν ακόμη έρθει ο Καποδίστριας κατά τον  Ν. Βλάχο (16α) έχουμε το θέρος του 1825 την γέννηση του αγγλικού και του γαλλι­κού κόμματος, του δε Ρωσικού μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 1826 (16β).

 

Ακολουθεί μια σειρά συνωμοσιών, εμ­φύλιου σπαραγμού, ταπείνωσης και εξευ­τελισμού των Ελλήνων. Οι Έλληνες αλληλοσφάζονται κομματιασμένοι σε φατρίες από την ισχυρή και αμείλικτη διείσδυση – επίδραση των άσπονδων φιλών μας Εγγλέζων, Γάλλων και Ρώσσων, π.χ. το 1825, έχουμε το ψήφισμα της υποτέ­λειας (17), άπου οι αγγλάφιλοι Κουντου­ριώτης και Μαυροκορδάτος υπό την σα­ρωτική εισβολή του Ιμπραήμ, αμήχανοι, πανικόβλητοι, «κεχηνότες» και περιδεείς εναποθέτουν επισή­μως και εγγράφως την απελευθέρωση των Ελλήνων στην Αγγλία. Ακολουθεί η Ιουλιανή σύμβαση, τα πρωτόκολλα του Λονδίνου 1829 και 1830, όπου οι μεγάλες δυνάμεις Αγγλία και Γαλλία μπρος στην ήττα του Σουλτάνου από τη Ρωσία στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828-29 σπεύ­δουν να συμφωνήσουν στη δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, ώστε να μην επιτρέψουν στη Ρωσία να επιβά­λει ελληνική λύση στον Σουλτάνο (18), πράγμα που θα καθιέρωνε την απεριόρι­στη φιλία μεταξύ της ορθόδοξης Ρωσίας και της ορθόδοξης Ελλάδας. Τέλος, με την σύμβαση του Λονδίνου και της Κωνσταντινούπολης 1832 μας φέρνουν, ενώ εμείς σπαραζόμαστε κάτω από τα υποδαυλιζόμενα από τους μεγάλους πο­λιτικά πάθη, σαν βασιλιά τον καθολικό, πειθήνιο όργανο του Ιησουίτη Ετλ (19α) και του Πάπα (19β), ημιπαρανοΐκό (20), Άτομο δύστροπο και με βραδύνοια(21) προερχόμενο από οικογένεια με κληρονομικό ιστορικό σχιζοφρένειας(22), το στερνοπούλι του βασιλέα Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, Όθωνα. Αυτός ήταν βλαστός ιδιόρρυθμου ψυχικά βασιλέα, διάσημου για τις ίντριγκες και τις πλεκτάνες του και ταυτόχρονα είδος παραλυμένου γέρου που σε μεγάλη ηλικία χάνει το θρόνο του για μια τραγουδίστρια, την Λόλα Μοντέζ.(23). Εκεί κατάντησε το Έθνος αυτό των ηρώων, των φιλοσόφων και των ημιθέων μέσα από τους εμφύλιους σπαραγμούς και την ξενομανία που τον κατέχει, ύστερα από το κομμάτιασμά του σε κόμματα (εξ ου παράγεται και ετυμολογικά η λέξη κόμμα). Όλα τα κόμματα αυτά ήσαν δυτικόφερτα δημιουργήματα και φέρουν μέχρι σήμερα καυτά τα σημάδια των αλλοτρίων ξενόφιλων και επομένως αντεθνικών επιδράσεων, έξω από τη γνήσια ελληνική παράδοση της Άμεσης Δημοκρατίας του Δήμου, καθαρά αθηναϊκής  έμπνευσης και εφαρμογής, αλλά και έξω από τον βυζαντινό τρόπο διοίκησης και κοινωνικοοικονομικής πρακτικής. Τα σχηματισθέντα κόμματα συγκροτούνται κατά το πρότυπο των κομμάτων της Αγγλίας και της Γαλλίας, όπως αυτά καθιερώθηκαν μετά την αστική υλιστική Επανάσταση του 1789 στην Ευρώπη. Πρόκειται για κόμματα-αποκυήματα των αρχισυνωμοτών του σκοτεινού παρασκηνίου, όπου ο οίκος Ρότσιλδ(24) και η Ιερή Συμμαχία(25) δεν είναι διόλου αμέτοχοι όπως δεν είναι αμέτοχα και τα παρασκήνια της Βαυαρικής αυλής, οι συνωμοσίες των εγγλέζικων και γαλλικών κυβερνήσεων, αλλά και τα βρώμικα παρασκήνια των τσαρικών ανακτόρων της «Αγίας Πετρούπολης».

Όμως η κακοδαιμονία της Ελλάδας από τους βασιλείς της και τις δολοπλοκίες των ανακτοβουλίων τους, δεν ξε­κίνησε με τον ερχομό του Όθωνα. Ήρθε αρκετά νωρίτερα επί της Αντιβασιλείας των Τριών Τυράννων, Βαυαρών Αντιβασιλέων, που έθεσαν σταθερά τα θεμέλια "μιας Ελλά­δας παραφρόνων", όπως είπε ο νυν Πρόεδρος της Κων­σταντίνος Καραμανλής. Το κακό ξεκινάει από τις ξενό­φερτες καταβολές που άφησαν οι πρόκριτοι και ο αδαής Ελληνικός λαός να πιάσουν ρίζες στον τόπο τούτο και πάνω τους Βλάστησαν τα τερατουργήματα των Αρμανσμπεργκ, Μάουρερ και Χέυντεκ με κορύφωμα: Ιον) την ανακήρυξη της Εκκλησίας της Ελλάδος ως Αυτοκέφαλης κα τον καθολικό Όθωνα αρχηγό της Εκκλησίας, όπως ακριβώς ίσχυε η αρχή στις προτεσταντικές χώρες, «της νόμω κρατούσης Πολιτείας» κι όπως τα κατάφερε ο Θεό­κλητος Φαρμακίδης κα n επιτροπεία (27). Καθώς και το κλείσιμο των 412 μοναστηριών από τα 500 της απελευθε­ρωμένης χώρας για να πέσει στα χέρια των λυμαινόντων την κρατική περιουσία, η τεράστια ιδιόκτητη γη των μονα­στηριών (κάτι που συνέχισε σης μέρες μας το φιλόθρησκο ΠΑΣΟΚ με τον προσκυνητή της Παναγίας Σουμελά μακαρίτη αφεντικό του Ανδρέα Παπανδρέου (δεύτερο γόνο της οικογενειακής δυναστείας των Παπανδρέου), στα χέρια των βέβηλων Αντιβασιλέων (28) και των ντόπιων υποτελών τους και 2ον) η δημιουργία ενός κρατικού οικοδομήματος χωρίς θεμέλια (29), «μέτρα κατά το πλέον άστοχα ή αμελέτητα, θεσμοί ξενότροποι και απροσάρμοστοι προς την Ελληνική πραγματικότητα,… ξενικής υφής που δεν ήταν εύκολο ν' αποκτήσουν βαθιές ρίζες επί του Ελληνικού εδάφους…» λέγει ο Γεώργιος Ρούσσος. Εδώ κρίνουμε απαραίτητο να εκθέσουμε λεπτο­μερώς και εξ' ολοκλήρου τα δυο βασικά κεφάλαια του Γε­ωργίου Ρούσσου (30) που αφορούν τα πλήγματα που κα­τάφεραν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση οι Αντιβασιλείς και ιδι­αίτερα ο νομοθέτης Μάουρερ και τις απώτερες συνέπειες που είχαν τα μέτρα αυτά ως τα σήμερα με τον διορισμό διοικητών Νομαρχών, Επάρχων και Δημάρχων από τον βασιλιά κι όχι δι' εκλογής από το λαό εμποδίζοντας έτσι να υπάρχει το πνεύμα της τοπικής αυτοδιοίκησης που είχε παράδοση αιώνων για τον Ελληνισμό (31).

 

Πλήγματα στην τοπική αυτοδιοίκηση

 

Τρεις μήνες μετά την εγκατάσταση της η Αντιβασιλεία εδημοσίευσε (5 Απριλίου 1833) διάταγμα, δια του οποίου η χωρά διαιρέθηκε σε δέκα νομούς και 42 επαρχίες. Αλλά η οργάνωση των νομών κα των επαρχιών αυτών έγινε «επί τη βάσει του ισχύοντος ας την Βαυαριαν και τα άλλα γερμανικά κράτη διοικητικού συστήματος». Και το σύστημα τούτο είχε καθαρώς απολυταρχικό χαρακτήρα. Διότι τό­σον οι νομάρχοι όσον και οι έπαρχοι όχι μόνον διωρίζοντο κα επαύονταν από τον βασιλέα, κατ' ανεξέλεγκτη απόφαση και θέλησή του, αλλά και ήσαν απλοί βασιλικοί υπάλληλοι μη δυνάμενοι να αναπτύξουν την παραμικρήν πρωτοβουλίαν κατά την διοίκησιν των διοικητικών μονά­δων, των οποίων προΐσταντο".

Ο απολυταρχικός χαρακτήρας της διοικήσεως ολο­κληρώθηκε όταν σε λίγο (Ιανουάριος του 1834) δημοσιεύθηκε και το διάταγμα περί οργανώσεως των Δήμων. Διότι "κατά την οργάνωσιν των Δήμων ελήφθη επίσης ως πρότυπον η ανάλογος οργάνωσις των κατωτάτων διοικητικών μονάδων εις Βαυαρίαν και ουχί ο ελληνικός θεσμός των κοινοτήτων της περιόδου της Τουρκοκρατίας, οι οποίοι διέποντο υπό του πνεύματος της αυτοδοικήσεως». Έτσι δια μιας οι Έλληνες έχαναν και το στοιχειώδες δικαίωμα της τοπικής αυτοδιοικήσεως που τους είχε αναγνωρίσει ο δυνάστης. Ό,τι είχε σεβασθεί ο Τούρκος το καταργούσε τώρα ο Βαυαρός. Διότι οι δήμαρχοι και οι πάρεδροί των διωρίζοντο υπό του βασιλέως ή υπό του νομάρχου και μόνο τους δημοτικούς συμβούλους του εδικαιούτο να ψη­φίζει ο λαός. «Αλλά και άλλως η εποπτεία της κυβερνήσεως ή των νομαρχών επί των δήμων ήτο αυστηρά. Όλαι αι σοβαραί αποφάσεις των δήμων υπέκειντο εις την έγκρισιν του νομάρχου ή της κυβερνήσεως. Η δε κυβέρνησις εις πάσαν στιγμήν είχε το δικαίωμα να παύει τους δημάρχους, τους παρέδρους κα τα δημοτικά συμβούλια".

Βαρύ υπήρξε το πλήγμα τούτο, το οποίον κατεφέρθη κατά της τοπικής αυτοδιοικήσεως. Ήταν ωσάν να αφαιρείτο από τον ελληνικό λαό και το τελευταίο υπόλειμμα πο­λιτικής ελευθερίας, ενώ παραλλήλως εκμηδενιζόταν ένας αιωνόβιος θεσμός του έθνους, την σημασία του οποίου εξαίρει ο Καρολίδης ως εξής:

«Είναι γνωστόν ότι δημοτική διοίκησις αυτοτελής και ελευθέρα ουδέποτε εξέλιπεν εν Ελλάδι και εν τω Ελληνισμώ καθόλου, υφιστάμενη ακμαία και επί Τουρκοκρατίας εκπροσωπούμενη ως επί του Ομή­ρου ήδη υπό των "Δημογερόντων". Ακριβώς δε δια του αρχαίου τούτου θεσμού, του υποκύψαντος κατά περιό­δους ιστορικάς εις τας μεταβολάς εξωτερικάς (κατά την περίοδον της ρωμαϊκής είτα δε της Ελληνικής αυτοκρατο­ρίας, αντί συμβουλίου Δημογερόντων υπήρχαν αι κατά πόλεις  «Βουλαί"), η δημοκρατική ελευθέρια ουδέποτε εξέλιπεν εκ του Ελληνικού (Έθνους), επί δε Τουρκοκρατίας, συναπτόμενη προς την ελευθερίαν την θρησκευτικήν… απετέλεσεν υπό την αιγίδα της θρησκευτικής ελευθερίας και της εκκλησιαστικής πολιτείας, είδος τι αυτονομίας εθνικής και μονάδα αυτονομίας διοικητικής, και συνετέλεσεν είπερ τι άλλο εις την διατήρησιν του εθνικού βίου και της εθνικής παδεύσεως. Δικαίως δε λέγει ο ιστοριογρά­φος Γ. Φίνλεϋ ότι εις την διατήρησιν της Ελληνικής εθνότητος επί Τουρκοκρατίας συνετέλεσαν δύο κατ' εξοχήν στοιχεία, η Εκκλησία, μετά της υπό το πνευματικόν κρά­τος του κλήρου τεταγμένης ελευθέρας κοινοτικής διοική­σεως, και οι επί των ορέων πολεμισταί».

Αλλά ο Φίνλευ. τον οποίον επικαλείται επί του προ­κειμένου ο σχεδόν απολογητής της Βουαροκρατίας Καρολίδης, επικρίνει δριμύτατα την αντιβασιλεία για την κατά­λυση του "εθνικού θεσμού" της τοπικής αυτοδιοικήσεως:

«Ό Μάουρερ -γράφει- εκόμπαζε ότι σκοπός του νόμου περί κοινοτήτων ήταν να μεταβάλει τους δήμους σε ηθι­κούς οργανισμούς. Έπρεπε να είχε προβλέψει oτι θα τους υπεβίβαζε σε άκρως ανήθικους… Διότι ο λαός έχασε το δικαίωμα της άμεσης εκλογής των τοπικών αρχόντων του ή δήμαρχων… και το πρόσωπο που έπρεπε να είναι λαϊκός και κοινοτικός αξιωματούχος μετατρεπόταν στην πραγματικότητα σε όργανον της κεντρικής κυβερνήσεως. Οι δήμαρχοι εφεξής υποχρεώθηκαν να εκτελούν τις δια­ταγές των ανικάνων και διεφθαρμένων νομαρχών και να χρησιμεύουν και ως αποδιοπομπαίοι τράγοι για τις κακές των πράξεις. Για να γίνουν οι κοινοτικοί οργανισμοί πραγ­ματικός εθνικός θεσμός κα μέρος της ενεργού ζωής του λαού, δεν απαιτείται μόνο να εκλέγεται ο κύριος τοπικός άρχοντας αμέσως από τους άνδρες της κοινότητας, αλλά πρέπει κα η εξουσία, με την οποίαν τον περιβάλλει αυτή η εκλογή, να αντανακλάται ή να παύει μόνον με απόφαση του δικαστηρίου και όχι με διαταγή του υπουργού ή του Βασιλέως. Αν ο πρόμαχος του λαού γίνει εξάρτημα της θελήσεως της κεντρικής διοικήσεως, καταστρέφεται η ου­σία των κοινοτικών θεσμών».

 

Απώτερες συνέπειες των μέτρων

 

Αυτή την καταστροφή πραγματοποίησε η Αντιβασιλεία με το διάταγμα της περί δήμων «χωρίς ουδόλως να μαντεύη πόση ζωτικότητα και δύναμιν αναπτύξεως ενέκλειεν η αυτοδιοίκησις των ελληνικών δημογεροντίων και πόσην έτι μάλλον ηδύνατο να επίδειξη εις το μέλλον… Δεν ηδύνατο να εννοήση πόση οργιώσα ζωτική δύναμις, πόσον πνεύμα, πόση αγάπη ανεξαρτησίας και τόλμη αυταπαρνήσεως ενεψύχωναν τους δημογέροντας της Ύδρας και όλους γενικά τους δημογέροντες, Νήσων, Πελοποννή­σου, και Στερεάς, οι οποίοι είχαν αναλάβει και φέρει εις πέρας το μέγα έργον της εθνικής παλιγγενεσίας. Αυτούς τους στύλους της επαναστάσεως τους γκρέμιζε τώρα συ­θέμελα η Αντιβασιλεία με τους ξενόφερτους θεσμούς της. Ό,τι είχε αρχίσει ο Καποδίστριας, ο οποίος επίσης κατά­φερε σοβαρά πλήγματα κατά των δημογερόντων, τα απο­τελείωναν τώρα α Βαυαροί.

Και δεν επρόκειτο μόνον περί καταλύσεως δημοτικών ελευθεριών. Επρόκειτο για κάτι πολύ βαρύτερο. Με την κατάργηση του θεσμού των δημογερόντων, με την μετα­τροπή των δημοτικών και κοινοτικών αρχόντων σε πειθή­νια και άβουλα όργανα του καθεστώτος, αφαιρείτο δια μιας από τις πόλεις και τα χωριά κάθε διάθεσις για τοπική προσπάθεια ανασυγκροτήσεως. Η χώρα ήταν γεμάτη ερεί­πια και μόνο μια γενική, ομόθυμη εξόρμησις θα μπορούσε να οδήγηση σύντομα κα αποφασιστικά στον δρόμο της αναστηλώσεως. Αλλά επί κεφαλής της εξορμήσεως αυτής έπρεπε και μπορούσαν να τεθούν οι δήμοι, οι κοινότητες, ο κάθε δήμος, για την πόλη του, η κάθε κοινότης για το χωριό το δικό της. Τώρα, μετά την κατάλυση των αιωνόβιων δημοτικών και κοινοτικών θεσμών, θα έσβηνε αυτομά­τως κάθε τοπική πρωτοβουλία και πόθος για μια αυτοδύ­ναμη ανοικοδόμηση. Και έτσι οι κωμοπόλεις και τα χωριά που άλλοτε ήταν περήφανα για τα έργα κοινής ωφελείας, σχολεία, γεφύρια, δρόμους, τα οποία εκτελούσαν στη δική τους περιοχή, και συναγωνίζονταν μάλιστα μεταξύ τους, ποιο θα ξεπεράσει το άλλο στον τομέα της τοπικής προόδου τώρα σπρώχνονταν από την Αντιβασιλεία σε μια κα­τεύθυνση εντελώς αντίθετη: να τα περιμένουν όλα από το κέντρον, από μια κυβέρνηση που δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να θεραπεύση ούτε τις στοιχειώδεις καν γενικές ανάγκες της χωράς. Κι αυτή υπήρξε, ασφαλώς, η πιο ολέθρια συνέπεια του μοιραίου εκείνου διατάγματος: ότι δηλαδή, έπληξε θανάσιμα την τοπική προσπάθεια η οποία είχε θαυματουργήσει κατά το παρελθόν και ότι με­τέβαλε όλες τις κοινότητες κα τους δήμους της επικρά­τειας σε αθέλητες μάστιγες του δημόσιου προϋπολογι­σμού. Το αποτέλεσμα αυτό θα είχε ολέθριες συνέπειες στο απώτερο ιδίως μέλλον. Αλλά κα για την περίοδο εκείνη συνετέλεσε εντόνως στον βραδύτατο ρυθμό της ανασυγκρότησης της χώρας, που εσημειώθη καθόλη τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνος.

Εάν η χώρα. μετά την εκθρόνιση του Όθωνος, ενεφάνισε μια εικόνα τόσο καθυστερημένης αναπτύξεως, και εάν η  ύπαιθρος ιδίως Ελλάς παρουσίαζε τότε, τριάντα χρόνια δηλαδή μετά την απελευθέρωση, το ίδιο σχεδόν θέαμα που έβλεπε κανείς στο τέλος του οκταέτους πολέ­μου, τούτο ωφείλετο πρωτίστως στην διαβόητη απόφαση της Αντιβασιλείας, δια της οποίας εξωντώθηκαν οι δημοτικοί κα κοινοτικοί θεσμοί του έθνους. Και εάν, τέλος, σ' αυτή την συνταρακτική συνέπεια προστεθεί και η βαθύτα­τη πικρία και αγανάκτησις των πληθυσμών της υπαίθρου οι οποίοι επίστευαν oτι είχαν εγκαταλειφθή στα έλεος του Θεού από την κυβέρνηση, αφού ο δημόσιος προϋπο­λογισμός δεν διέθετε – δεν είχε να διαθέσει – ολίγες εκατο­ντάδες δραχμών για το κτίσιμο ενός σχολείου, για το στρώσιμο ενός δρόμου, θα έχει κανείς την συνολική εικό­να της συντελεσθείσης εθνικής ζημίας. Επίσης πρέπει να σημειωθή ότι η ως άνω πικρία των αγροτικών πληθυσμών με την πάροδο του χρόνοι επτόησε τόσο πολύ την ψυχή του λαού της υπαίθρου Ελλάδος, ώστε να μεταβληθή σε ένα αόριστο αίσθημα φθόνου, οργής, ή και μίσους ακόμα εναντίον της πρωτευούσης του κράτους, η οποία στα μά­τια των βασανισμένων χωρικών παρουσιαζόταν σαν ένας ακόρεστος δράκοντας που ρουφούσε συνεχώς όλο το αίμα του δημοσίου ταμείου. Από εκεί κατάγεται και η μόνι­μη σχεδόν ψυχολογική αντιδικία της επαρχίας κατά του κράτους των Αθηνών, η οποία δηλητηριάζει, με τον τρόπο της, τις σχέ­σεις του αγροτικού κα του αστικού πληθυσμού και προκα­λεί κατά κόρους έμμεσες μεν, αλλά όχι κα ασήμαντες διαταραχές της ψυχικής ενότητος του έθνους.

Όλη αυτή η σειρά ολέθριων συνεπειών της αμαρτω­λής εκείνης ενέργειας της Αντιβασιλείας μας δείχνει, όσο κανένα άλλο παράδειγμα, πόσο μπορεί να επηρεάση τις τύχες ενός λαού, μια απόφαση που σε κάποια συγκεκριμέ­νη στιγμή παίρνει ένας κυβερνήτης, ασυλλόγιστα ή πρό­χειρα. Και μας φανερώνει επίσης ότι πολλές από τις λε­γόμενες «εθνικές κακοδαιμονίες» μας του περασμένου αιώνα, ή και του παρόντος, προέρχονται από αστόχαστες αποφάσεις, ης οποίες έλαβε κάποια κυβέρνηση, σε κά­ποια ώρα. στο απώτερο ή στο πρόσφατο παρελθόν. Ό,τι έχει λεχθεί για τις βεβαρημένες με παλαιά ενοχή οικογέ­νειες ισχύει κα για τα κράτη: αμαρτίες παρωχημένων γε­νεών παιδεύουν τις επόμενες -και η νεοελληνική ιστορία είναι γεμάτη από τις αποδείξεις του κανόνος.

Μια τελευταία παρατήρηση για να κλείσουμε το κεφάλαιο περί Διοικήσεως, όπως την οργάνωσε η Αντιβασιλεία: Άραγε μόνο στην επιπολαιότητα των Βαυαρών κυβερνη­τών οφειλόταν το ολέθριο εκείνο μέτρο της διαλύσεως των δημοτικών θεσμών της χώρας; Ή μήπως πίσω από την κατάφωρη αυτή κυβερνητική ανικανότητα εκρυβόταν άλλη εξήγηση, βαθύτερη; Μήπως δηλαδή οι Αντιβασιλείς, που είχαν λάβει από το Μόναχο ρητές εντολές να ισχυροποιήσουν από κάθε πλευρά την απολυταρχικότητα του καθεστώτος, εσκέφθησαν ότι οι δημοτικοί και κοινοτικοί θεσμοί -οι δημοκρατικότατοι στο πνεύμα τους και στην ουσία τους- αποτελούσαν όχι μόνο μια ζωηρή παραφωνία στην ελέω Θεού μοναρχία αλλά και ένα συνεχή κίνδυνο εναντίον της; Και ότι θα ήταν όχι μόνο σχήμα οξύμωρο αλλά και επίφοβο να έχει ή χώρα τομέα της τοπικής αυτοδιοικήσεως τις δημοκρατικότερες, για την εποχή εκείνη, μεθόδους;

 

Η προσεκτική έρευνα όλης της πολιτείας της Αντιβα­σιλείας σ' αυτό το τελευταίο συμπέρασμα τείνη να οδήγη­ση. Και εξ' άλλου την ίδια εποχή σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη που είχαν απολυταρχικά καθεστώτα, παρετηρείτο μια μεθοδική υπονόμευση κα εν συνεχεία εκμηδένιση της τοπικής αυτοδιοικήσεως. Ο πλήρης συγκεντρωτισμός της εξουσίας αποτελούσε κα τότε. όπως πάντοτε, την βάση κάθε απολύτου μοναρχίας. Η Αυστροουγγρική Αυτοκρατο­ρία, η οποία έπαιζε τον ρόλο του κηδεμόνος και του καθοδηγητού της Βαυαρίας, είχε καταδιώξει με στυγνότητα τους δημοκρατικούς κα κοινοτικούς θεσμούς, όπου εξακο­λουθούσαν ακόμη να υπάρχουν με την μια ή τη άλλη μορ­φή. Ώστε ο "κίνδυνος", τον οποίον αποτελούσε η σχετική αυτοδιοίκηση πόλεων ή κωμοπόλεων, είχε ήδη επισημανθεί από τους υψηλούς πάτρωνες του ανακτοβουλίου του Μονάχου. Και

 

Νομίζομεν ότι, με τα παραπάνω καταδεικνύεται επαρκώς που πρέπει να πέσει το βάρος ων σημερινών Νεοελλήνων: Στην ανάληψη πρωτοβουλίας εκ μέρους των πραγματικών και ανιδιοτελών Ελλήνων πατριωτών, στην κατάργηση των ξενόφερτων δυτικού τύπου κομμάτων που διχάζουν τον Ελληνικό λαό, την ανακαίνιση των θεσμών της Ελληνικής κοινωνίας. Έχοντας αντιληφθεί ότι τα κόμματα είναι ένας ξοφλημένος θεσμός, ένας θεσμός δήθεν δημοκρατικός αλλά στην ουσία ένα συγκεντρωτικού τύπου ολιγαρχικό πολίτευμα που έχει περάσει στα χέρια  κάποιων ιδιοτελών τεχνοκρατών, οι οποίοι συγκροτούν μια διεφθαρμένη εξουσία και αυθαιρετούσα διοίκηση η οποία διαπλέκεται με το τοπικό και το παγκόσμιο κεφάλαιο, και διοικεί εμάς τους υποτελείς ραγιάδες για το δικό της όφελος και των μίσθαρνων οργάνων της. Πρόκειται  για κόμματα υποταγμένα στο αστικό οικονομικό σύστημα και κεφάλαιο, που διχάζει τον λαό, τον εμποδίζει να συμμετέχει στα κοινά, δεν τον εκπροσωπεί αλλά τον χειραγωγεί και τον κάνει πειθήνιο όργανο της οικονομικής ολιγαρχίας. Είναι ανάγκη λοιπόν επιστρέφοντας πάλι στην αρχή, από εκεί που ξεκίνησαν τα στραβά, την επομένη της Επανάστασης του 1821, να κατανοήσουμε από που ξεκίνησε το λάθος για να μπορέσουμε να το διορθώσουμε.

 

Κατάργηση των κομμάτων και συγκρότηση ισχυρών τοπικών αυτοδιοικήσεων με επικράτηση του θεσμού της Άμεσης Δημοκρατίας

 

Σ' εποχή καθαρά υλιστική και τεχνοκρατική σαν τη δική μας, εποχή όπου το εύκαμπτο καπιταλιστικό σύστημα κατά διαστήματα αναδιπλούται, οπισθοχωρεί για να επιτεθεί οσονούπω ορμητικότερο και απειλητικότερο, υποστηριζόμενο και προωθούμενο από παρασκηνιακά κέντρα όπως η Τριμερής, η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, η Μασονία, ο διεθνής Σιωνισμός ο λαός μας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι εχθροί και οι ραδιούργοι βρίσκονται και ενεργούν παντού γύρω του, έξω του, αλλά και από μέσα του. Όλοι οι σχηματισμοί, πολιτικά κόμματα, διεθνή και τοπικά μονοπώλια, τα ΜΜΕ, η δικαιοσύνη, η εκκλησιαστική ηγεσία έχουν φθαρεί και διαφθαρεί από το αστικό κατεστημένο. Ποτέ τα κόμματα των ξενόφερτων ιδεολογιών της Δύσης που εκπροσωπούν τον καπιταλισμό και τον Μαρξισμό Λενινισμό δεν μπορούν να επιφέρουν τη λύση των κοινωνικών  και οικονομικών προβλημάτων, στους Έλληνες Ορθοδόξους. Αθεΐα, απατρία, διεθνισμό, ατομισμό, έλλειψη ιδανικών, κατάργηση των ελληνοχριστιανικών παραδόσεων, νέα ήθη και θεσμούς μπορούν να φέρουν. Τρομοκρατία, ανασφάλεια,  καταναλωτική μανία, πορνεία, μοιχεία, ομοφυλοφιλία, παιδεραστία, διαστροφή των συνειδήσεων, λαγνεία, κλοπή, φόνους αθώων, δικαστική ατιμωρησία, διάλυση, αποδιοργάνωση και μόλυνση του περιβάλλοντος,  μπορούν να φέρουν, όχι όμως αγάπη στον συνάνθρωπο, αυτοσυνειδησία, σεβασμό και λατρεία στο Θεό Πατέρα μας και στη Μητέρα Φύση. Μάταια οι οικολογικές οργανώσεις και οι απανταχού της γης αστοί, οι αυτοαποκαλούμενοι «Πράσινοι», προσπαθούν μέσα από κομματικές διαδικασίες να σώσουν τη Φύση. Η φύση του αστικού συστήματος είναι τέτοια που καταντά το στόχο τους ματαιοπονία.

Χρειάζεται μια διαφορετική εντελώς καινή αντίληψη και πράξη. Αυτό δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από το δρόμο της χριστιανικής κοινωνικής επανάστασης. Αυτή ξεπερνά κατά πολύ τα στενόμυαλα πλαίσια των αστικών κομμάτων. Ο ορθόδοξος λαός μας προτού  να είναι αργά οφείλει να επεκταθεί πέρα από τα κόμματα, να τα καταργήσει και να φτάσει στο επίπεδο της βαθιάς αποκέντρωσης, στην προσωπική επικοινωνία του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο, σε αυτό που θα ονομάζαμε προσωπική σχέση. Ο χριστιανός δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να φτάνει στην κατάντια να εκλέγει εξ αποστάσεως, από μια προσχεδιασμένη συζήτηση στο γυαλί, ή να φτιάχνει γνώμη για τον εκπρόσωπό του και τις ικανότητές του από κάποιο διαφημιστικό σποτ, κάποια φυλλάδια, ή από μια συνάντηση με τον υποψήφιο πολιτευτή ύστερα από μια ομιλία του σε κάποια κοσμική εκδήλωση ή βραδιά μεταξύ τυρού και αχλαδίου. Οφείλει να τον γνωρίσει στενά και προσωπικά να έχει γνώση και να τον προσμετρήσει στην πράξη αν είναι πλήρης πνεύματος αγίου και σοφίας, όπως πρώτοι οι απόστολοι καθόρισαν στις Πράξεις. Όλα τα άλλα αποτελούν αίρεση, εκτός χριστιανικής παράδοσης και ορθόδοξης πρακτικής.

Τούτο δεν μπορεί όμως να γίνει χωρίς να προωθηθεί ο θεσμός μιας αυστηρής αποκέντρωσης, μιας ισχυρής τοπικής αυτοδιοίκησης που αποτελεί και το πρώτο βήμα για την εμπέδωση και επικράτηση του θεσμού της Άμεσης Δημοκρατίας. Η χώρα είναι ανάγκη να χωριστεί σε 52 νομαρχίες όσοι και οι νομοί της, σε Δήμους και κοινότητες ανάλογα με τον πληθυσμό των πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών της. Κάθε νομός θα έχει τη δική του τοπική βουλή ή νομαρχία αποτελούμενη από 10 το πολύ εκπροσώπους και προεδρεύοντα τον πλειοψηφήσαντα εξ αυτών νομάρχη για να επιλύει τα προβλήματα του νομού.

Κάθε πόλη και κοινότητα θα έχει και αυτή το δικό της δημαρχιακό και κοινοτικό συμβούλιο, με προεδρεύοντα τον ικανότερο και λογικά πλειοψηφήσαντα δήμαρχο ή κοινοτάρχη για τα επί μέρους προβλήματα που αφορούν την πόλη ή την κοινότητα. Μόνο έτσι ο κάθε πολίτης και πολίτισσα είναι σε θέση να γνωρίσει τον εκπρόσωπό του εφόσον κι αυτός ζει και κινείται στην ίδια πόλη με αυτόν, τον βλέπει και παρακολουθεί το βίο, το ήθος και την πολιτεία του καθημερινά. Τότε, μόνο τότε, μπορεί να επιτρέψει στα χριστιανικά του αισθητήρια και κριτήρια να συγκροτήσουν μια γνώμη για το ποιόν της προσωπικότητας, τις ικανότητες και την αξία του προσώπου που ζητεί να τον διακονήσει, δηλαδή να τον εκπροσωπήσει σε μια ολιγάριθμη Εθνική Βουλή που θα αποτελείται από 52 βουλευτές. Έναν εκπρόσωπο από κάθε νομό. Από αυτούς ο αξιότερός τους θα βγει πρόεδρος της Κυβέρνησης και οι υπόλοιποι 50 θα εκλέξουν μια ολιγομελή Κυβέρνηση, πάντα αιρετή, ανά 12 ή 24 μήνες εναλλασσόμενη, εκ 12 υπουργών που θα κρατήσουν τα βασικά υπουργεία που δεν χρειάζεται να είναι περισσότερα από 12. Η κεντρική κυβέρνηση φροντίζει αναλαμβάνει την ευθύνη, δια των υπουργών της, να επιλύει θέματα που αφορούν ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, π.χ. την εθνική άμυνα, την Υγεία, την Παιδεία, την εθνική οικονομία, την εσωτερική ασφάλεια, τις σχέσεις μας με την Ε.Ε. και τα άλλα κράτη του κόσμου.

Όλες οι βιβλιογραφικές αναφορές από όπου και οι αριθμοί για τις υποσημειώσεις, έχουν ληφθεί από τη νεώτερη ιστορία της Ελλάδος του Γεωργίου Ρούσσου, του Σπύρου Μαρκεζίνη, Πολιτική Ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος, του Βασίλη Κρεμμύδα, Ιστορία, νεότερη-σύγχρονη, Ελληνική Ευρωπαϊκή & Παγκόσμια ΟΕΔΒ. Από τον Ν. Βλάχο, Η γένεσις του Αγγλικού, του Γαλλικού και του Ρωσσικού κόμματος εν Ελλάδι, και του Σοφ. Μαρκιανού, Ζαχ. Ορφανουδάκη, Νικ. Βαρμάτζη, Θεματική Ιστορία, τεύχος Α΄124, έκδοση Γ΄ 1987.

 

Γράφει ο Xρήστος Γιανναράς:  Να λειτουργήσει κρίση και αυτοάμυνα

 

Αν ο τεχνίτης, ηλεκτρολόγος, υδραυλικός ή όποιος άλλος, που τον καλέσαμε να επισκευάσει βλάβη, καταστρέψει ό,τι απλώς δυσλειτουργούσε, είναι αδιανόητο να τον εμπιστευθούμε δεύτερη φορά. Αποκλείεται να ξαναπάμε σε γιατρό που τη λανθασμένη διάγνωση ή θεραπευτική του την πληρώσαμε με ταλαιπωρία ή με ανήκεστη βλάβη. Στην κοινωνία της χρείας την ανικανότητα, την αμάθεια, τον καμποτινισμό δεν τα συγχωρούμε. Όμως, τα κοινωνικά εγκλήματα των επαγγελματιών της πολιτικής τα αμνηστεύουμε. Με απίστευτη ευκολία.

Τους ξαναψηφίζουμε. Για δεύτερη, για τρίτη, για πολλοστή φορά. Και δεν πρόκειται για πολιτικά λάθη τους αναπόφευκτα ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις ανιδιοτέλειας. Αμνηστεύουμε με την ψήφο μας εξόφθαλμα ποινικά εγκλήματα: Την ιδιοποίηση κοινωνικού χρήματος, την άφρονη κατασπατάλησή του για κομματικές σκοπιμότητες, δηλαδή αμνηστεύουμε κατάφωρες κλοπές, μεροληπτικές αδικοπραγίες, κακουργηματικές ιδιοτέλειες και απάτες κατά συρροήν.

Κυρίως, όμως, παραβλέπουμε και δικαιώνουμε τα καταστροφικά κοινωνικά εγκλήματα των διαχειριστών της εξουσίας:

Τη θεσμική κατάργηση κάθε πειθαρχικού και ποιοτικού ελέγχου και κάθε αξιοκρατίας στη λειτουργία του κράτους, κατάργηση που γίνεται για λόγους χυδαίου λαϊκισμού, δηλαδή ασύστολης ψηφοθηρίας. Την επίμονη επί δεκαετίες απαξίωση, υποβάθμιση, επιπόλαιη μεταχείριση της παιδείας και τελικά την εξαθλιωτική της διάλυση. Το ασύγγνωστο έγκλημα της καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων. Την αποδιοργάνωση, για λόγους κομματικής ευνοιοκρατίας, των αστυνομικών υπηρεσιών. Τη δουλεπρεπέστατη υποταγή της κρατικής εξουσίας στους βαρώνους των ΜΜΕ. Και πάμπολλα ακόμα πασίγνωστα εγκλήματα.

Έτσι, συντηρούμε στο Κοινοβούλιο, με την ψήφο μας, κόμματα που το άμεσο παρελθόν τους είναι ντροπή για την πολιτική μας ιστορία. Κόμματα με κεντρική ευθύνη για την κοινωνική μας παρακμή, τη διαφθορά, τη ζούγκλα της βίας. Κόμματα που το ποινικό τους μητρώο είναι ασύγκριτα πιο βεβαρημένο από αυτό οποιουδήποτε Παλαιοκώστα. Ξαναψηφίζουμε κόμματα που τα κοινωνικά τους εγκλήματα αφορούν κατάσαρκα την προσωπική μας ζωή, κάνουν βασανιστική την καθημερινότητά μας, ανάπηρο τον ψυχισμό μας.

Γιατί άραγε τόση μεγαθυμία, τέτοια μαζοχιστική εγκαρτέρηση, τόση επιείκεια του ελλαδίτη ψηφοφόρου απέναντι σε ειδεχθή εγκλήματα; ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία υπερχρέωσαν το κράτος σε σημείο που να ζούμε μόνιμα με την απειλή στάσης πληρωμών. Κατασπατάλησαν στη «διαπλοκή» τους με αδίστακτους «νταβατζήδες» τη μεγαλύτερη χρηματική ενίσχυση που δέχθηκε στην ιστορία του το ελλαδικό κράτος. Διέλυσαν τη λειτουργία του κράτους, τη στοιχειώδη άρθρωση και δομή του, για να το υποτάξουν στη δική του το κάθε κόμμα άθλια καμαρίλα.

Το ΠΑΣΟΚ θεσμοθέτησε και η Νέα Δημοκρατία διατήρησε και εκμεταλλεύτηκε ιδιοτελέστατα την κατάργηση κάθε ιεράρχησης των λειτουργών του κράτους. Οι λειτουργοί προάγονται με βάση μόνο τα χρόνια υπηρεσίας. Δεν υπάρχει διάκριση του ικανού από τον ανίκανο, του εργατικού από τον φυγόπονο, δεν αμείβεται η πρωτοβουλία, η φαντασία, η δημιουργικότητα, δεν ελέγχεται ούτε κολάζεται η αναίδεια, η τυραννική για τους πολίτες σκαιότητα.

Δεν υπάρχει φορολογούμενος Έλληνας που να μην έχει «λαδώσει» εφοριακό, αλλά δεν υπάρχει και εφοριακός που να μην μπήκε στη φυλακή επειδή «λαδώθηκε». Βοά ολόκληρη η χώρα για την καταλήστευση του πολίτη στα γραφεία Πολεοδομίας των Νομαρχιών, αλλά ποτέ υπάλληλος Πολεοδομίας δεν οδηγήθηκε σε παραδειγματικό κολασμό. Τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο και με τη Νέα Δημοκρατία, όλα επιτρέπονται: ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός είναι οι κώδικες συμπεριφοράς που τους επιβάλλει καθολικά το παράδειγμα των διαχειριστών της εξουσίας.

Το ειδεχθέστερο κοινωνικό έγκλημα τόσο των «κομμάτων εξουσίας» όσο και των μειοψηφικών παραφυάδων τους είναι ότι εκμαυλίζουν ασύστολα τη νεολαία, ασελγούν κατ' εξακολούθησιν στον ψυχισμό της για να τη μαντρώσουν εγκαίρως στα ποιμνιοστάσιά τους. Στα εννέα χρόνια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης όλοι οι μαθητές είναι αυτονόητο να προάγονται, κανένας δεν επαναλαμβάνει μια τάξη. Ο θεσμός των μετεξεταστέων, αλλά και κάθε γραπτής δοκιμασίας, όπως και η βαθμολογική συγκριτική αξιολόγηση, είναι α-νόητες τυπικότητες, τα παιδιά εθίζονται να τις περιφρονούν. Φτάνουν στο γυμνάσιο ή το τελειώνουν και πολλοί μαθητές δεν ξέρουν τις στοιχειώδεις αριθμητικές πράξεις ή και να ορθογραφήσουν το όνομά τους.

Στην εντελώς αχρηστευμένη βαθμίδα του λυκείου (κωμική προσομοίωση θεσμού εγκύκλιας σπουδής) οι μαθητές προάγονται αν ο μέσος όρος της βαθμολογίας τους στα γραπτώς εξεταζόμενα μαθήματα (περίπου έντεκα) είναι 9½. Αυτό σημαίνει ότι με τους συνήθως ενισχυμένους βαθμούς στα θρησκευτικά και στα αγγλικά, περνάνε στην επόμενη τάξη, έστω κι αν στη γλώσσα, στα μαθηματικά, στη φυσική είναι κυριολεκτικά και ανατριχιαστικά αστοιχείωτοι.

Μέσα από τη λοταρία των «πανελλήνιων» ή «πανελλαδικών» εξετάσεων κάποιοι κερδίζουν μια θέση στα πανεπιστήμια. Και αν τους δώσεις τέσσερις λέξεις να τις συντάξουν σε λογική πρόταση, είναι για τους περισσότερους αδύνατο. Κοινωνικό έγκλημα αποτροπιαστικό, που και μόνο αυτό θα έπρεπε να έχει αφανίσει από την πολιτική σκηνή ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, αλλά και τους παλαιοημερολογίτες του Περισσού και τους καριερίστες της Κουμουνδούρου, είναι η ντροπιαστική απαξίωση και διάλυση των πανεπιστημίων.

Οι σπουδές παγιδευμένες στο αναχρονιστικό δίπολο «παραδόσεις – εξετάσεις» και οι εξετάσεις ταυτισμένες με αυτονόητο όργιο αντιγραφής εκβάλλουν σε ένα πτυχίο άχρηστο, τυπικό «προσόν» δίχως περιεχόμενο. Το κάποτε σύνθημα «Μαζικές αντιγραφές, Άπειρες μεταφορές, Αιώνιοι φοιτητές» (σύνθημα που συγκεκριμενοποιούσε το «Όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών») τα κόμματα όλα, το κατέστησαν φοιτητικό «κεκτημένο». Οι εξεταστές του ΑΣΕΠ μπορούν να βεβαιώσουν ποια ποσοστά εμφανίζει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός των πτυχιούχων που διεκδικούν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα σήμερα.

Και πώς να περιγράψει κανείς τα κοινωνικά εγκλήματα των σημερινών κομμάτων στον συνδικαλισμό, στην εθνική άμυνα, στη διπλωματία, στον αγροτικό τομέα, στην ανάπτυξη, στη λειτουργία της αγοράς, στα δημόσια έργα, στις συγκοινωνίες, στη δημόσια τάξη. Ενδεικτικά να θυμηθεί ο αναγνώστης ότι εργατικός συνδικαλισμός στην Ελλάδα δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο οι γκανγκστερικές μαφίες των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, πρότυπο εκβιαστών του κοινωνικού σώματος. Να θυμηθεί την υπαλληλοποίηση των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, τη χυδαία καταλήστευση των κονδυλίων για τον εξοπλισμό τους. Τη ντροπή που νιώθει ο Έλληνας για τον ραγιαδισμό της εξωτερικής μας πολιτικής. Την απόγνωση των μικροπαραγωγών από μια αγροτική πολιτική που επιδοτεί μεραρχίες τεθωρακισμένης βίας των τρακτέρ. Τη διαλυμένη αστυνομία, τα εκφαυλισμένα τελωνεία, το τριτοκοσμικού επιπέδου συγκοινωνιακό – κυκλοφοριακό πρόβλημα. Την άθλια μεταναστευτική πολιτική που εξελίσσεται σε τρομοκρατία των Ελλήνων πολιτών και σε ρατσιστικές εκδηλώσεις εις βάρος των μεταναστών που μένουν σε αποτρόπαια καταλύματα. Την ασυδοσία των τραπεζών με τις ευλογίες του ανήμπορου να τις ελέγξει κράτους!

 

Γράφει ο Γιώργος Ευαγγελάτος:

Αγαπητοί Συνέλληνες,

Σε αυτό το τέλειο αδιέξοδο, που περιγράφει πιο πάνω ρεαλιστικότατα στην «Καθημερινή» ο Χρήστος Γιανναράς, όπου μας έχουν οδηγήσει τα κόμματα, δεν έχει πια σημασία ποιοι θα μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο ούτε στην ελληνική Βουλή. Αυτοί οι αμετανόητοι και εγωπαθείς, όχι μόνο είναι διχασμένοι και βγάζουν ο ένας το μάτι του άλλου, αλλά βάζουν λάδι στη φωτιά. Για να κάνουν μεγαλύτερο κακό, αν είναι η κυβέρνηση εκδαπανάται να διασύρει την αντιπολίτευση, αν είναι η αντιπολίτευση  αγωνίζεται να φθείρει όσο μπορεί την κυβέρνηση. Αυτοί, οι άχρηστοι, ούτε ένα κοινό πόρισμα όπως στην υπόθεση Παυλίδη δεν μπορούν να ομονοήσουν και να βγάλουν. Και τα 5 κόμματα της Βουλής  κομμάτιασαν στα 5 το πόρισμα της Εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση Παυλίδη. Η ενέργεια αυτή και μια απειρία άλλων, λέει ότι ο λαός δεν πρέπει να έχει καμιά εμπιστοσύνη στα κόμματα που συγκροτούν τη σημερινή Βουλή. Είναι ανίκανα για μιαν αδιάβλητη διερεύνηση ενός σκανδάλου. Τα «πορίσματα» προοιωνίζονται την παραγραφή των εγκλημάτων και αποδεικνύουν ότι εξακολουθούμε να είμαστε η χώρα της ατιμωρησίας. Θα θέλαμε την άποψή σας, μπορεί να γίνει κάτι πέρα από τα κόμματα και τις εκλογές; Όταν αυτά είναι ανίκανα να βγάλουν ένα ενιαίο αντικειμενικό πόρισμα, τότε τι είναι ικανά να προσφέρουν στον ελληνικό λαό; Άλλη εναλλακτική λύση υπάρχει; Σας θέτουμε το πιο κάτω ερώτημα για προβληματισμό. Μήπως Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και η περιφερειακή αποκέντρωση αποτελούν τη λύση; Η ενίσχυση των περιφερειών, όπως στα ελβετικά καντόνια και η αποδυνάμωση της κεντρικής κυβέρνησης της οποίας θα ήταν ευχής έργο να αγνοούσαν οι πολίτες και το όνομα του πρωθυπουργού. Επίσης η μείωση των βουλευτών σε 52 όσοι και οι νομοί ή περιφέρειες. Ένας εκπρόσωπος από κάθε περιφέρεια στη Βουλή και αυτοί να εκλέγουν την κεντρική κυβέρνηση με 6-10 το πολύ υπουργούς εναλλασσόμενους ανά έτος. Κατάργηση επομένως των κομμάτων και δημιουργία μιας ελάχιστης σε πρόσωπα κυβέρνησης που θα καθορίζει τις βασικές γραμμές διακυβέρνησης της χώρας στους τομείς Άμυνας, Εξωτερικών Σχέσεων, Παιδείας, Οικονομίας και Υγείας. Απαντήστε μας όσο κι αν φαίνεται αφελές το ερώτημα. Το έχουν θέσει κατά καιρούς και άλλοι αξιόλογοι Έλληνες διανοούμενοι και πολιτικοί στοχαστές.

Και όσον αφορά τις ευρωεκλογές, αλλά και τις εθνικές εκλογές. ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΕΤΕ  ΛΕΥΚΟ. Τα λευκά ψηφοδέλτια σε ποσοστό 60 ή 70 ή 80% θα μπορούσαν να ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό, να εξοστρακίσουν την εγκληματική ιδιοτέλεια. Με το ΛΕΥΚΟ που θα ρίξετε ισχυροποιούνται τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας όπως θέλουν να αυτοαποκαλούνται. Ψηφίζοντας τα μικρά κόμματα ΚΚΕ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, ΛΑΟΣ και τα μικρότερα που δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή, επιτυγχάνετε όσο περισσότερο γίνεται το μαύρισμα που χρειάζονται οι ψευδορωμηοί πολιτικοί μας, οι οποίοι δεν θα έπρεπε αν ο λαός μας ήταν συνειδητοποιημένος, να  ξαναδούν ποτέ εξουσία. Ας προσπαθήσουμε ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ το ταχύτερον αρχίζοντας ΑΜΕΣΩΣ από ΤΩΡΑ.

Σκεφθείτε πως θα μπορούσαμε χωρίς οικονομικές σπατάλες και χαώδεις εκλογικές διαδικασίες και δαιδαλώδεις εκλογικούς νόμους που η κάθε κυβέρνηση μεταβάλλει κατά πως την συμφέρει, παρανομώντας ενάντια στη δημοκρατία και στην απλή αναλογική να κυβερνηθούμε απλά και ξεκάθαρα. Ψηφίζοντας έναν πολιτικό εκπρόσωπο για τη βουλή ανάλογα με τον νομό που ανήκουμε. Θα εκλέγονται έτσι από τους 52 νομούς, 52 βουλευτές, Ο αξιότερός τους θα εκλέγεται από τους 52 πρόεδρος της Κυβέρνησης και αντιπρόεδρος. Οι υπόλοιποι 50 θα εκλέγουν μια ολιγομελή Κυβέρνηση, πάντα αιρετή, ανά 12 μήνες εναλλασσόμενη, εκ 12 υπουργών που θα διαχειρίζονται τα βασικά υπουργεία.

Αυτό το περιληπτικό σχήμα είναι η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και η περιφερειακή αποκέντρωση. Κάθε νομός θα είναι αυτοτελές καντόνι που θα αυτοδιοικείται με εκλεγμένους 8-10 τοπικούς άρχοντες. Αυτοί θα είναι οι γνωστοί ανάμεσα στους συμπολίτες τους και οι καταλληλότεροι για τα κοινά θα εκλέγονται από την κάθε τοπική κοινωνία. Έφτασε η ώρα λοιπόν  να παρέλθουν όλα τα πεπαλαιωμένα και άχρηστα σχήματα των παρόντων κομμάτων που οδηγούν στα προαναφερθέντα αδιέξοδα. Ενωθείτε μαζί μας. Αν είστε ζωντανοί και ελεύθεροι στη σκέψη και στο πνεύμα συνδεθείτε με την ΚΙΝΗΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ-ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ  να αγωνιστούμε για την αλλαγή. Για να γκρεμίσουμε το ψευδορωμαίικο κατά τον Κοσμά τον Αιτωλό. Για ένα αλλιώτικο αύριο. Για μια Ελλάδα άξια του πεπρωμένου της και των προγόνων μας.

 

* Επικοινωνείστε μέσω του e-mail evansgrp@hol.gr με τον Γιώργο Ευαγγελάτο και την κίνηση Συνειδητοποίησης και Αυτοπροστασίας Πολιτών. Για την κατάργηση των Κομμάτων και τη συγκρότηση ισχυρών τοπικών αυτοδιοικήσεων με επικράτηση του θεσμού της Άμεσης Δημοκρατίας. Είθε!

 

Σημείωση αdmin: Το κείμενο απεστάλλη από τον συγγραφέα. 

H γλώσσα…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Εκείνος περίπου 80χρονος κι εκείνη 25χρονη. Εκείνη καθηγήτρια της ιστορίας σε πανεπιστήμιο της Γαλλίας κι εκείνος απόφοιτος μόλις της 2ας Δημοτικού.

Εκείνη άθεη – ή ακριβέστερα μηδενίστρια – κι εκείνος σοφός μέσα στην αγραμματοσύνη του, φωτίζει, ποτίζει και δροσίζει τα κοπάδια των ανθρώπων, που τον επισκέπτονται στο Μήλεσι της Αττικής.

Όπου κι εκείνη, αναζητώντας, μέσα στα σκοτάδια της πολυγνωσίας της, τη διέξοδο κάποιου κεριού, οδηγείται στο ερημητήριό του, όπως η Σαμαρείτιδα στο πηγάδι του Ιακώβ.

Η έξοδός της απ' το κελί του Γέροντα, μετά τη συνομιλία τους, επισφραγίστηκε με δάκρυα ευτυχίας. Διαμαρτυρήθηκε όμως στη σύνοδό της, που της είχε πει πως ο Γέροντας, που τόση ώρα της μιλούσε στα γαλλικά, δεν ήξερε ούτε λέξη από τη γαλλική γλώσσα. Και οι παρευρισκόμενοι έμειναν κατάπληκτοι, όταν άκουσαν ότι και η Γαλλίδα, που ο Γέροντας την άκουγε να του μιλάει ελληνικά, δεν γνώριζε την ελληνική γλώσσα.

 

Δεν το πιστεύετε; Δικαίωμά σας!

Επιτρέψτε μου όμως να σας πω ότι πρόκειται για το Γέροντα Πορφύριο. Που τυφλός στα γεράματά του, έβλεπε το καθετί και μέσα στο σώμα και μέσα στην ψυχή του άλλου, όπως βλέπουμε το καθετί μέσα σε μια σπιθαμή νερού. Και πως στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε επανάληψη του θαύματος της Πεντηκοστής. Όταν οι μαθητές του Χριστού μιλούσαν στη δική τους γλώσσα και τους καταλάβαιναν εκείνοι, που γνώριζαν διαφορετικές απ' τους μαθητές και μεταξύ τους γλώσσες.

Και βέβαια πρόκειται για τη γλώσσα του Αγίου Πνεύματος. Αυτήν, που μίλησε ο άνθρωπος, όταν ήταν στον Παράδεισο. Και που μιλούν οι άγιοι σε κάθε εποχή. Και με την οποία, όχι μόνο με όλους τους ανθρώπους μπορούν να συνεννοηθούν, αλλά ακόμη και με τα ζώα και τ' άψυχα…

Θα έχετε ακούσει για τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης (το «Φτωχούλη του Θεού»), πως συγκέντρωνε τα πουλιά και τους έκανε κήρυγμα…. Αλλά και το Γέροντα Παΐσιο, κι άλλους Αγιορείτες, που τάιζαν τ' αγριοπούλια στην παλάμη τους και τ' άφηναν να παίζουν μαζί τους. Κι άλλους, που, σαν τον Ορφέα ημέρευαν τ' άγρια θηρία – ακόμη και τα πιο επικίνδυνα – και τα έθεταν ακόμη και στην υπηρεσία τους.

Κι άλλους, που ακόμη και με τ' άψυχα μιλούσαν. Κι επαλήθευαν έτσι τα λόγια του Χριστού, που λέει: «Όταν έχετε πίστη, έστω και σαν το σποράκι του σιναπιού, μπορείτε ακόμη και βουνά να μετακινήσετε»! Όμως…

Πώς συμβαίνει οι άγιοι να συνεννοούνται ακόμη και με τ' άγρια ζώα και τ' άψυχα, κι εμείς να μη μπορούμε ούτε με τους συνανθρώπους μας να συνεννοηθούμε;

Η απάντηση είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, παρά πολύ απλή: Αρκεί να καταλάβουμε ότι η γλώσσα μας δεν βρίσκεται στο στόμα μας, αλλά στην καρδιά μας.

 

Δεν χρειάζεται, για παράδειγμα, να γνωρίζουμε τη γλώσσα των απανταχού τα Γης πεινασμένων και εξαθλιωμένων για να κατανοήσουμε τη βαρβαρότητα των χορτάτων και υπερσιτισμένων. Που κι αυτοί πεθαίνουν απ' τα υπερβολικά βάρη που κουβαλούνε και τα λίπη, που αφρόνως αποθηκεύουν.  Επειδή δεν θέλουν να μάθουν τη γλώσσα του μέτρου και της δικαιοσύνης. Ούτε τη γλώσσα των Ιρακινών και οι Αφγανών και των Σέρβων χρειάζεται να γνωρίζουμε για να  συνειδητοποιήσουμε την αμερικάνικη και τη νατοϊκή βαρβαρότητα. Ούτε των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων για να συμπεράνουμε την εβραϊκή κακουργία…

Η καρδιά μας, μας πληροφορεί, καθώς ακούει τη γλώσσα του πόνου και της τραγωδίας τους. Όπως μας πληροφορεί και η εμπιστοσύνη, που αισθάνονται τα πετούμενα και τα άγρια θηρία κοντά στους αγίους, για την απέραντη και ασύνορη  αγάπη τους. 

Οι άνθρωποι έπαψαν να συνεννοούνται, όχι όταν κομματιάστηκε σε διάφορα γλωσσικά ιδιώματα ο προφορικός τους λόγος, αλλά όταν κομματιάστηκε η γλώσσα της καρδιάς τους. Και ο Πύργος της Βαβέλ αυτό φαίνεται να υπονοεί: Τη γλώσσα της απανθρωπιάς και της αδικίας. Τη γλώσσα της εωσφορικής επιβολής και της τιτανικής εξουσίας. Που θέλει, όχι απλώς να φτάσει στο Θεό, αλλά να τον υποκαταστήσει και να τον εξοβελίσει.

Τη γλώσσα αυτή, συνήθως, μιλούν, όχι μόνο οι κοσμικοί, αλλά, συχνά, και οι εκκλησιαστικοί, λεγόμενοι, άρχοντες. Άλλοτε πείθοντας τους λαούς ότι οφείλουν να σκύβουν μπροστά στην αυθαιρεσία τους και να προσκυνούν την ιταμότητα και αχρειότητά τους. Κι άλλοτε στρέφοντας τη μια κοινωνική μερίδα εναντίον της άλλης. Ή τον ένα λαό εναντίον του άλλου. Για «να σκοτώνονται, όπως θα 'λεγε κι ο Βάρναλης, οι λαοί για τα' αφέντη το φαΐ».

Και το κωμικοτραγικό είναι πως μας καλούν κάθε φορά να επικροτήσουμε και να χειροκροτήσουμε αυτούς και τη γλώσσα τους. Τη γλώσσα της ύβρης και της βαρβαρότητας. Όπου, συχνά, δεν ντρέπονται να τη χαρακτηρίζουν και γλώσσα της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Ενώ, όταν κάποιοι άλλοι τη χρησιμοποιούν, κάποτε, σε βάρος τους, τότε οι αρχιτρομοκράτες αυτοί, ανακαλύπτουν ότι πρόκειται για τη γλώσσα της τρομοκρατίας!…

Αλλά το μέγα δυστύχημα είναι πως τη γλώσσα αυτή τη χρησιμοποιούμε, συχνά, όλοι, σχεδόν, στις διαπροσωπικές μας συναναστροφές και συναλλαγές. Όταν οπλίζουμε τη γλώσσα μας με θανατηφόρο δηλητήριο και σαρκάζουμε τον πόνο των άλλων. Ή όταν οι άλλοι μας ζητούν ψωμί και αγάπη κι εμείς τους προσφέρουμε την αποστροφή και απόρριψή. Ή ακόμη και μίσος και μαχαίρι και θάνατο. Κι όμως…

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν, πριν από κάθε λόγο μας και πράξη μας, μεταφερόμασταν από το ναρκισσευόμενο «εγώ» μας στο «συ» των συνανθρώπων μας και μπαίναμε στη θέση τους!

Κι αν δεν μπορούσαμε σαν το Γέροντα Πορφύριο, το Γέροντα Παΐσιο ή τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης να μιλήσουμε τη γλώσσα του Αγίου Πνεύματος, να μιλούσαμε τουλάχιστο τη γλώσσα της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης! Που κι εμείς θέλουμε οι άλλοι να μιλούν για μας.

Γιατί είναι τραγικό, αφού μπορούμε να κάνουμε τη ζωή τη δική μας και των συνανθρώπων μας, αν όχι παραδείσια, τουλάχιστο ανθρώπινη, να τη μεταβάλλουμε σε ένα ατέλειωτο και απέραντο κολαστήριο!

 

Παπα-Ηλίας, 06-06-2009

Οι 10 καλύτερες φωτογραφίες από το 16-χρονο ταξίδι του Hubble στο διάστημα.

 

Του TheoTheoreio

 

Το Hubble είναι ένα τηλεσκόπιο που ταξιδεύει μέσα στο διάστημα.  Μπήκε σε πορεία τον Απρίλιο του 1990. Οι φωτογραφίες είναι σε σειρά ωραιότητας όπως ψήφισαν οι αστρονόμοι.

 Σημειώστε, ο πρώτος Γαλαξίας, Sombrero Galaxy, έχει 800 εκατομμύρια Ήλιους!!!   Πλανήτες;  Αμέτρητους. 

    

O ‘‘Sombrero'' στα 28 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη.  Η διάμετρος του μόνο είναι 50.000 έτη φωτός.  Έχει 800 εκατομμύρια ήλιους.

 

 

    

Το ‘‘Μερμήγκι'' γαλαξίας, ένα σύννεφο σκόνης και αερίων, στα 3.000 με 6.000 έτη φωτός από τη Γη.

 

 

  

Ο ‘‘Εσκιμώος'' στα 5.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη.

 

 

   

Το ‘‘Μάτι της Γάτας''.

 

 

  

Ο ‘‘Hourglass'', στα 8.000 έτη φωτός.

 

 

   

Ο ‘‘Cone''.  Το τμήμα που φαίνεται, έχει μήκος 2,5 έτη φωτός μόνο, δηλ. όσο είναι 23 εκατομμύρια φορές, πήγαινε-έλα, το ταξίδι στη σελήνη.

 

 

   

Η ‘‘Τέλεια Καταιγίδα'', ένας απέραντος ωκεανός υδρογόνου με πολύ λίγο οξυγόνο στα 5.500 έτη φωτός μακριά μας.

 

 

  

Η ‘‘Αστρική Νύχτα'' ονομάστηκε από τον ομώνυμο πίνακα του Βαν Γκογκ.

 

 

  

Τα ‘‘Κατσουφιασμένα Μάτια'' στα 114 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας!!  Σχηματίζεται από τις στριφογυρίζουσες άκρες δυο συγχωνευμένων γαλαξιών.

 

 

  

 Ο ‘‘Trifid'' στα 9.000 έτη φωτός.  Εδώ γεννιούνται όλα τα νέα άστρα.

 

Μία ΠΗΓΗ ακόμα και περισσότερα: http://www.google.com/search?hl=en&q=hubble&aq=1s&oq=Hbble&aqi=g3

 

 UP DATE: 13-06-2010, ώρα 21.30

 

 

 Το τηλεσκόπιο φέρει την ονομασία τού Αμερκάνου αστρονόμου Edwin Powell Hubble (November 20, 1889 – September 28, 1953).  Όλοι μας γνωρίζουμε ότι το σύμπαν διαστέλλεται.  Και πιθανόν πολλοί γνωρίζουμε ότι η ισχύουσα κοσμοθεωρία για την προέλευση τού σύμπαντος είναι η Μπιγκ-Μπανγκ (Big-Bang).  Αλλά πολύ λίγοι γνωρίζουν ποιός είναι ο πατέρας και τών δύο αυτών θεωριών.  Αυτός.  Να και η φωτογραφία του.  

 Αλλά είναι επίσης αυτός που απομυθοποίησε την εικόνα για τούς Γαλαξίες, ότι εχουν γαλακτική μορφή, εξ'ου και το όνομα τους. 

Ο Δημόκριτος έδωσε αυτό το όνομα αλλά και το όνομα "Γαλαξίας", ο οποίος τον περιέγραψε όπως έβλεπε τον δικό μας Γαλαξία.  Έπεσε λίγο έξω, τελικά ο Γαλαξίας μας δεν μοιάζει με ‘‘γάλα'', αλλά έτσι τον έβλεπε χωρίς όργανα, λίγο θολό, ‘‘γαλακτικό''.  Κατά τα άλλα τον είδε ακριβώς!  Πώς; 

Θέλω να πω μήπως το ανθρώπινο όργανο θέλει εξάσκηση αντί για πολιτική;  Αυτά. 

 

ΥΓ.  Όταν αχολείστε με αστρονομικά θέματα, να θυμάστε μιά αρχή, που αφυπνίζει:  αυτά που βλέπουμε από τη Γή πιθανόν να μην υπάρχουν τώρα που τα βλέπουμε, επειδή για να φτάσει το φως στο μάτι μας ταξιδεύει πολλά εκατομμύρια χρόνια.  Όταν μετά από εκατομμύρια χρόνια το φως φτάνει στο μάτι μας, και βλέπουμε την παράσταση τού αστέρα που μεταφέρει, κατά πάσα μεγάλη πιθανή βεβαιότητα ο αστέρας έχει περάσει στην ανυπαρξία τής φθοράς, δεν υπάρχει.    

 

Όχι όμως με το τηλεσκόπιο Hubble.  Αυτό μεσολάβησε αμέσως. 

 

 

 

 

UP DATE 18-06-201:  Άλλα άρθρα του συγγραφέα στην Αποικία:

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=249

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

Η ιδιωτικοποίηση στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (Ε.Χ.Α.Ε.)

 

Του Νίκου Ασπράγκαθου*

 

Είναι κοινή διαπίστωση ότι η Ανώτατη Εκπαίδευση στην Ευρώπη αλλά ιδιαίτερα στη χώρα μας διέρχεται μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση. Οι ερμηνείες για τα αίτια και οι δρόμοι εξόδου είναι βασικά δύο, παρά τις επιμέρους παραλλαγές.

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου θεωρούν ότι η κρίση οφείλεται στην καθυστέρηση των αναδιαρθρώσεων, που θα ενσωματώσουν ολοκληρωτικά τα πανεπιστήμια στην «οικονομία της αγοράς» για να ανταποκριθούν στη Διακήρυξη της Λισαβόνας για την «ανταγωνιστική ευρωπαϊκή οικονομία της γνώσης». Η διέξοδος που προτείνεται είναι η ενσωμάτωση των πανεπιστημίων και ΤΕΙ στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΧΑΕ).

Οι ταξικές δυνάμεις υποστηρίζουν ότι η κρίση της Ανώτατης Εκπαίδευσης είναι μέρος της καπιταλιστικής κρίσης. Οφείλεται στην αντίθεση ανάμεσα στα συμφέροντα του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου και στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Η διέξοδος που προτείνεται βασίζεται στην αντίσταση, για να μην περάσουν τα μέτρα, ενταγμένη στην πάλη για την Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση.

Ένα προσεκτικό διάβασμα των σχετικών κειμένων της ΕΕ και των προσαρμοστικών νομοθετικών ρυθμίσεων των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αποδεικνύει ότι οι αναδιαρθρώσεις αποτελούν κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Οι αλλαγές στην ευρωπαϊκή τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν στρατηγικό χαρακτήρα, είναι μέρος των γενικότερων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και στοχεύουν:

–  Στην αναπαραγωγή νέου τύπου εργατικού δυναμικού της πνευματικής εργασίας. 

–  Σε κερδοφόρες επενδύσεις ξένου και εγχώριου κεφαλαίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την άμεση υπαγωγή της έρευνας στην καπιταλιστική οικονομία.

–  Στo βάθεμα της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης.

– Στον έλεγχο και χειραγώγηση όλων των πλευρών της κοινωνικής ζωής, του πολιτισμού, της επιστήμης και της ιδεολογίας.

Μέτρα και ρυθμίσεις

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθοδηγεί την αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε όλη την Ευρώπη με κείμενα, οδηγίες και χρηματοδοτικά προγράμματα. Η διαδικασία της Μπολόνια, που υπέγραψε το ΠΑΣΟΚ ενώ η ΝΔ ολοκλήρωσε το αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο, διαμορφώνει ένα συνονθύλευμα ιδιωτικών και ιδιωτικοποιημένων κολεγίων και πανεπιστημίων. Παρά τους όρκους στο ευρωπαϊκό ιδεώδες, ομολογείται ότι για να ανταγωνιστεί η Ευρώπη τις ΗΠΑ πρέπει να εφαρμοσθεί το αμερικανικό μοντέλο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοινώνει ότι «η έρευνα πρέπει να παραμείνει θεμελιώδες καθήκον για όλα τα συστήματα αλλά όχι απαραίτητα για όλα τα ΑΕΙ»1. Αρα τα περισσότερα ΑΕΙ δε θα κάνουν έρευνα, όπως γίνεται στις ΗΠΑ, όπου λειτουργούν περίπου 4 χιλιάδες πανεπιστήμια και κολέγια, από αυτά τα 550 δίνουν διδακτορικό και 125 χαρακτηρίζονται ερευνητικά, ενώ περίπου 50 είναι τα πολύ γνωστά, όπου έχουν συγκεντρωθεί τεράστια κονδύλια και προβάλλονται σαν παράδειγμα. Είναι ευνόητο ότι σε ένα αντίστοιχο πεδίο ανταγωνισμού και της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό επίπεδο χρηματοδότησης της εκπαίδευσης και της έρευνας στα 4.500 ευρωπαϊκά πανεπιστήμια θα αντιστοιχούν στην Ελλάδα 1-2, που θα κάνουν στοιχειωδώς έρευνα και σαφώς ούτε ένα ΜΙΤ. Οι χρηματοδοτήσεις από κρατικές και ιδιωτικές πηγές θα συγκεντρωθούν σε πάρα πολύ λίγα «Κέντρα Αριστείας» εγκατεστημένα στις κυρίαρχες χώρες της Ευρώπης, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των πανεπιστημίων σταθερά θα μετατρέπονται σε σχολές κατάρτισης.

Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με βάση τη διαδικασία της Μπολόνια θα προκαλέσουν στη μεγάλη πλειοψηφία των ΑΕΙ την υποβάθμιση της ποιότητας των σπουδών, την εισαγωγή διδάκτρων και την εξάρτηση από μεγάλες επιχειρήσεις, τον περιορισμό των ακαδημαϊκών ελευθεριών, την ίδρυση ιδιωτικών κολεγίων και σε τελευταία ανάλυση την ουσιαστική κατάργηση της δημόσιας δωρεάν Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Στις ευρωπαϊκές χώρες της πρώτης ταχύτητας στην ουσία δε λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια και όσα ιδρύθηκαν είναι πολύ υποβαθμισμένα. Ομως, τα κρατικά και ιδίως τα επώνυμα αυτών των χωρών ιδρύουν παραρτήματα – επιχειρήσεις με δικαιόχρηση (franchising) σε χώρες δεύτερης ταχύτητας με σκοπό το κέρδος και δεν είναι τυχαίο ότι ιδιωτικά «πανεπιστήμια» λειτουργούν μόνο σε χώρες μεσαίου ή χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης, όπως σε Μαλαισία, Ταϊλάνδη, Σιγκαπούρη, Ελλάδα και τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Οι επιπτώσεις στην κοινωνία

Οι αναδιαρθρώσεις έχουν άμεσες επιπτώσεις στα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων. Αποτελούν μέρος της πολιτικής για τη διατίμηση της εργατικής δύναμης, που περιλαμβάνει τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, το Ασφαλιστικό, τις ατομικές συμβάσεις και άλλες πολλές …ευγενείς ρυθμίσεις για το χτίσιμο της «ισχυρής Ευρώπης»! Η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης έχει βαθύτερο στόχο την αλλοτρίωση των φοιτητών και αυριανών εργαζόμενων πτυχιούχων, ώστε να αποδεχθούν την κυριαρχία της οικονομίας της αγοράς. Οι νέοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση έχουν κυρίως ποιοτικό παρά ποσοτικό χαρακτήρα. Μπορεί να παρουσιάζεται ποσοτική αύξηση των φοιτητών, αλλά το περιεχόμενο της εκπαίδευσης είναι διαβαθμισμένο ανάλογα με το βαλάντιο του «πελάτη». Σε πολλά ευρωπαϊκά κρατικά πανεπιστήμια και ιδιαίτερα στη Μ. Βρετανία, ο φοιτητής θεωρείται πελάτης και τα δίδακτρα είναι διαβαθμισμένα ανάλογα με την κατάταξη του πανεπιστημίου και την ανταπόκριση του πτυχίου στην αγορά εργασίας. Αντίστοιχη διαβάθμιση έχουμε και στην Ελλάδα με τη θέσπιση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, που άρχισε όταν υπουργός Παιδείας ήταν ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Είναι φανερό ότι οι νέοι από φτωχότερα στρώματα θα δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να σπουδάσουν ή θα έχουν πρόσβαση σε πολύ υποβαθμισμένες σπουδές.

Οι πολυεθνικές σε σύμπραξη με μερικές δεκάδες πανεπιστήμια του σκληρού πυρήνα της ΕΕ φιλοδοξούν να ελέγξουν άμεσα την εκπαίδευση, την έρευνα και την τεχνογνωσία, ώστε να βαθύνει η ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση. Θα δυσκολέψει παραπέρα την επιλογή ενός δρόμου ανάπτυξης εκτός της ΕΕ για χώρες της περιφέρειας αφού θα υπονομευθούν τα πανεπιστήμιά τους με τη γενικευμένη ιδιωτικοποίηση και τον ανταγωνισμό. Η υποβάθμιση των προγραμμάτων εκπαίδευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των σχολών θα εξαναγκάσει ακόμη περισσότερες επιχειρήσεις να ενταχθούν σε ομίλους ή σε καθεστώς δικαιοχρησίας αφού πέραν των γενικότερων αιτιών της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης θα έχουν και δυσκολία να επανδρωθούν με επιστημονικά στελέχη, που θα στηρίξουν την αυτοτελή λειτουργία τους.

Η άλλη πλευρά του ΕΧΑΕ σχετίζεται με τον περιορισμό των ακαδημαϊκών ελευθεριών και της δημοκρατίας, τη χειραγώγηση της κοινωνίας και θα είναι ένα βαρύτατο πλήγμα στον πολιτισμό του κάθε λαού. Η ιδιωτικοποίηση δεν αφήνει περιθώρια για την καλλιέργεια της παιδείας, που σχετίζεται με τη συμβολή του κάθε ανθρώπου στον πολιτισμό με την πολύ ευρύτερη έννοια του όρου. Σημαίνει ακρωτηριασμό της ανθρώπινης σκέψης, αφού περνάει από την προκρούστεια κλίνη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για να κοπεί ο άνθρωπος στα μέτρα της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Η διέξοδος

Οι φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις παραδέχονται τις βαριές επιπτώσεις από τις αναδιαρθρώσεις στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση αλλά οι διαχειριστικές προτάσεις τους περιορίζονται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο γι' αυτό είναι αντιφατικές και αδιέξοδες. Ούτε μια καλύτερη διαπραγμάτευση που επικαλείται η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση για να ψέξει την κυβέρνηση, ούτε η επίκληση της ευρωπαϊκής αρχής της επικουρικότητας, ούτε η προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα ενάντια στην εμπορευματοποίηση της γνώσης, στην αφαίρεση των μορφωτικών, επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Οσοι υποστηρίζουν αυτό το δρόμο, όπως ο ΣΥΝ, δρουν αποπροσανατολιστικά.

Η πάλη με προσανατολισμό αντίστασης και ανυπακοής στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ο συντονισμός του πανεπιστημιακού – εκπαιδευτικού κινήματος με το κίνημα των εργαζομένων μπορεί να αποτρέψει ή να καθυστερήσει την ολοκλήρωση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στο χώρο της εκπαίδευσης. Ομως, η άμυνα δεν αρκεί γιατί το αστικό κρατικό πανεπιστήμιο είναι πολύ πίσω ως προς τις ανάγκες της νεολαίας και των εργαζομένων, χρειάζεται αντεπίθεση.

Στις επικείμενες ευρωεκλογές η καταδίκη των πολιτικών φορέων του «ευρωμονόδρομου», η ενίσχυση του ΚΚΕ, που επιδιώκει την αποδέσμευση από την ΕΕ, θα δώσει νέα δύναμη στο κίνημα για την αντεπίθεση. Μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν, ενταγμένη σε ένα κοινωνικό σύστημα που καταργεί την εκμετάλλευση και απελευθερώνει τον εργαζόμενο.

Σημείωση: 1. Ανακοίνωση της Επιτροπής στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, «Επίτευξη της ατζέντας εκσυγχρονισμού για πανεπιστήμια: Εκπαίδευση, έρευνα και καινοτομία», Βρυξέλλες, 10.5.2006, COM (2006) 208

 

* Ο Νίκος ΑΣΠΡΑΓΚΑΘΟΣ είναι Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών

 

ΠΗΓΗ: Εφημ. Ριζοσπάστης, Παρασκευή 5 Ιούνη 2009, Σελίδα 16,

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5120081&publDate=5/6/2009

17 Νοέμβρη. Η νύχτα της οργής

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Η νύχτα ήταν, που άνθισαν οι άνθρωποι,

σαν νυχτολούλουδα, σαν γιασεμιά,

και μοσχοβόλησαν οι δρόμοι

Η νύχτα ήταν, που τη λευτεριά μετρούσαμε,

με την αγρύπνια μας και την αποκοτιά μας.

Ταμπουρωμένοι σε φωτιές,

σε κάγκελα, σε δένδρα, σε λουλούδια

Αψηφώντας τις σφαίρες και τα δακρυγόνα.

Μα ο λοχίας πρόταξε το όπλο του,

και με ριπές καλώς υπολογισμένες

άνοιξε το δρόμο στις ερπύστριες.

Διαλύοντας τις καγκελόπορτες

μαζί με τις ελπίδες μας,

στης πόρτας το πέτρινο πεζούλι.

 

Και γέμισαν οι δρόμοι νιάτα,

λουλούδια κατακόκκινα

στα λαβωμένα στήθη,

κραυγές και πόνο.

Και αίμα πολύ πλημμύρισε τα πάρκα,

πνίγοντας τους σπόρους,

που περίμεναν την άνοιξη ν' ανθίσουν.

 

Και βγήκαν στη νύχτα τα τρωκτικά

που ελλόχευαν στα υπόγεια, της εξουσίας.

Οι φονιάδες ανθρώπων,

προσδοκιών και ονείρων.

 

Και προχωρούσαμε μέσα στη νύχτα

φωνάζοντας τους φίλους μας,

ψάχνοντας για το πρόσωπό μας,

Στα σκοτεινά στενά των Εξαρχείων

Δρασκελίζοντας,

Τοίχους, αυλές,

φωταγωγούς και υπόγεια

 

Και προχωρούσαμε προς την αυγή

έρποντας

Ανάμεσα σε θλιβερά συντρίμμια,

Πίσω από οδοφράγματα

σε έρημους δρόμους

σέρνοντας τους τραυματίες μας.

Κυνηγημένοι,

από φονιάδες με στιλέτα,

από χαφιέδες με καδρόνια.

Μπερδεύοντας το καρδιοχτύπι μας,

με τις ριπές των πολυβόλων

 

Και προχωρούσαμε προς την ελπίδα

Αφήνοντας πίσω βοτσαλάκια,

τους νεκρούς μας

Φαναράκια της επιστροφής,

που μας φωτίζουν ακόμα.

Δείχνοντας του χρέους μας το δρόμο.

 

Μέχρι που στο βλέφαρο του φεγγαριού

Αργοκύλησε ένα δάκρυ

Και στο βάθος πρόβαλε η αυγή

κατακόκκινη από αίμα.

 

Τώρα μπροστά στο χάλκινο κεφάλι,

που ταριχεύτηκε η ιστορία,

Μας περιπαίζουν κόμματα και νεολαίες

εκφωνώντας λόγους πανηγυρικούς.

Στα μάρμαρα των αγαλμάτων

χάθηκαν τα πρόσωπα των νεκρών μας.

Πίσω από τα δάφνινα στεφάνια

των τελετών της εξουσίας

 

Όμως εμείς με τα μάτια υγρά ταξιδεμένα

Ανεμίζουμε σημαίες νίκης

Γιατί τα όπλα δεν υπόταξαν τα νιάτα

Τροχίζουμε το μαχαίρι μας στην μνήμη

Να μετρηθεί με την λησμονιά

Τροχίζουμε το μαχαίρι μας

στους δρόμους της Αθήνας

Να μετρηθεί με την ιστορία

 

Σηκώνουμε το ανάστημά μας

που κάποτε ζήλεψε ο χάρος

Αυτό που δεν έθαψε

ο συμβιβασμός των επιγόνων.

Και ζητάμε πάλι

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία

Και ζητάμε πάλι

Δικαιοσύνη ενάντια στο Δίκαιο

Που την ανισότητα δικαιώνει.

 

                                                         3 Ιουνίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος