Ένας χρόνος πέρασε*

Του Βένιου Αγγελόπουλου

 

Οι επέτειοι είναι γεμάτες παγίδες. Οι πιο παλιές μας φλομώνουν στους πανηγυρικούς και στα «μεγαλειώδη» ότι-νάναι. Οι πιο πρόσφατες τροφοδοτούν την ψευδαίσθηση ότι θα ξαναβιώσουμε το γεγονός πιο έντονα, πιο ωραία, πιο αποτελεσματικά. Ψέμα: από την επανάληψη δεν παράγεται αυθεντικό γεγονός, η μοιραία κατάληξη είναι η στερεότυπη τελετουργία, σποραδικά κάποιοι αδικοχαμένοι και ξεχασμένοι νεκροί: Κουμής, Κανελλοπούλου σε κάποια επετειακή πορεία.

Οι επέτειοι έχουν κάτι κοινό με τις κηδείες: μια ευκαιρία για τους ζωντανούς να διαπιστώσουν ότι είναι ζωντανοί, ότι η ζωή συνεχίζεται κουβαλώντας το παρελθόν μέσα στο σήμερα, ενόψει του αύριο. Μια ευκαιρία αναστοχασμού.

Τι μένει από τον περσινό χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου: Μήπως το αυθόρμητο όχι, το ξεχείλισμα οργής, η στιγμιαία αίσθηση ασφυξίας από τα δακρυγόνα – και για τους πιο άτυχους οι ατέλειωτες ώρες ή και μέρες εγκλεισμού; Ή μήπως ο φόβος του χάους, της βίας, της αναρχίας, της προβοκάτσιας, και όλα τα ενοχικά συναισθήματα που συνδέονται με τις σπασμένες βιτρίνες, και που καλλιεργήθηκαν, διαρκώς και συστηματικά, από τα Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης;

Η κυρίαρχη αντίληψη πριμοδοτεί τη δεύτερη στάση: Ο περσινός Δεκέμβρης ήταν κάτι το «κακό», ένα ξέσπασμα κοινωνικού πυρετού που ευτυχώς πέρασε. Χωρίς ανάγκη παραπέρα ερμηνείας. Η μόνη ανάγκη που διατυπώνεται είναι να καταδικάσουμε τους «αλήτες», να τους εξοβελίσουμε από την κοινωνία, να εξορκίσουμε τη βία της οργής. Και μόνη προσπάθεια ερμηνείας η δράση των μυστικών υπηρεσιών, ο μόνιμος από μηχανής θεός όσων, από ΚΚΕ μέχρι ΛΑΟΣ, αδυνατούν να βγάλουν τη σκέψη από τα κουτάκια. Ούτε ο Σόρος ούτε το παρακράτος μπορούν να προκαλέσουν κοινωνικά φαινόμενα, άσχετο αν θα επιχειρήσουν να τα εκμεταλλευτούν όταν εμφανίζονται.

Είναι η ίδια λογική που θεώρησε το Λένιν πράκτορα του Κάιζερ, καθώς διέσχισε σιδηροδρομικά τη Γερμανία το 1917, η ίδια που θεώρησε απόφυση του Βατικανού την πολωνική «Αλληλεγγύη», με τις πολύμηνες απεργίες του 1970, εφόσον εξ ορισμού η πολωνική εργατική τάξη εκφραζόταν από το κυβερνητικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Υπήρξαν ευτυχώς αρκετοί που αναζήτησαν κλειδιά ερμηνείας, που διαπίστωσαν πως η νεολαία εισπράττει την έχθρα της κοινωνίας. Από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αναζήτησε κοινωνικά αίτια, πρόβαλε πολιτικά αιτήματα και ένωσε τις δυνάμεις του με τη νεολαία. Αλλά κι εδώ η πίεση της κυρίαρχης ιδεολογίας ενεργοποίησε φοβικά αντανακλαστικά και εμφανίστηκε συχνά μια στάση απολογητική. Κάποια στελέχη έλεγαν στο γυαλί «δεν πετάμε εμείς τα μολότωφ» αντί να λένε «εσείς τα πετάτε», αντί να δείχνουν τους ηθικούς αυτουργούς της κοινωνικής βίας: την κρατική καταστολή, την κοινωνία της ανισότητας, την ιδεολογία του ατομικισμού. Το καπιταλιστικό σύστημα δηλαδή, όποια λόγια κι αν χρησιμοποιήσεις για να το καταδείξεις.

Όχι πως το θέμα της βίας, και των μεθόδων πάλης γενικότερα, δεν είναι σημαντικό. Είναι όμως κάτι που πρέπει να συζητιέται εντός κινήματος και όχι να χρησιμοποιείται για την απόκτηση τίτλων νομιμοφροσύνης.

Οι συνθήκες ήταν βέβαια δύσκολες και το σύστημα φοβισμένο πολύ. Η σκεπτόμενη Αριστερά άντεξε, δεν προχώρησε όμως αρκετά. Στήριξε τη νεολαία και την έκρηξή της, δεν κατόρθωσε όμως να της δώσει πολιτικό περιεχόμενο. Το σύνθημα του αφοπλισμού της αστυνομίας ήρθε κι έφυγε, χωρίς να αλλάξει την ατζέντα, χωρίς εμβάθυνση. Το θέμα της αυθαιρεσίας της Δικαιοσύνης ουδέποτε τέθηκε. Η πολιτική διάσταση του κινήματος περιορίστηκε για πολλούς στην αντιπαράθεση «μπάτσων» και «κουκουλοφόρων», σε ένα στατικό υποκατάστατο εμφυλίου, που αν στιγμιαία προσφέρει σε κάποιους εκτόνωση, σε καμία κοινωνική ανατροπή δεν οδηγεί.

Κι όμως, πέρσι οι νέοι δεν πήραν μόνο τα μολότωφ και τις πέτρες. Πήραν και το λόγο. Και είπαν ότι η κοινωνία τους αποκλείει, τους εχθρεύεται, τους φορτώνει με ανούσια έργα, τους κλέβει το χρόνο. Μέχρι και τμήμα της εξουσίας θορυβήθηκε: σχημάτισε επιτροπές και επισήμανε προβλήματα που η Αριστερά είχε από καιρό θίξει. Καταλήγοντας βέβαια σ' αυτό που ξέρει καλά να κάνει: άλλη μια πρόταση αλλαγής στο εξεταστικό. Όπως αυτός που έχασε τα κλειδιά του και τα ψάχνει εκεί που έχει φως.

Η Αριστερά όμως δεν προχώρησε. Δεν αντιμετώπισε το νεκρό σχολικό χρόνο και την αιχμαλωσία της εφηβείας. Δεν έδειξε στην κοινωνία ότι η απέχθεια της νεολαίας για το μέλλον που της προσφέρεται είναι πολιτικό πρόβλημα. Και, παρόλο που κάποιοι Δον Κιχώτες συνεχίζουν απτόητοι να το παλεύουν, δεν έδωσε στη νεολαία δείγμα σχολείου που να σηματοδοτεί χαρά και όχι καταναγκασμό.

Ο Δεκέμβρης, μήνας είναι και θα περάσει. Η ρήξη της κοινωνίας με τη νεολαία θα παραμείνει. Και σίγουρα δε λύνεται αυτό μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Όμως το αύριο, στο σήμερα υπάρχει και ριζώνει. Όσο δεν ασχολούμαστε με το τι σχολείο θέλουμε, τίποτα δεν κάνουμε.

Βένιος Αγγελόπουλος, ang@math.ntua.gr, 4-12-2009

* Υπό δημοσίευση στην Εποχή της Κυριακής 6/12/09

Το Δημόσιο μπορεί να διορθωθεί

Του Τάκη Καμπύλη

H ιστορία της Παγανής στη Λέσβο ξεπεράστηκε σχετικά γρήγορα. Όχι από τον Γιώργο Kαμίνη, όχι για λόγους φιλανθρωπίας. O Συνήγορος του Πολίτη, έπειτα από πέντε χρόνια στη θέση του πλέον αξιόπιστου δημόσιου λειτουργού, γνωρίζει καλά ότι τα φώτα της δημοσιότητας έχουν έναν κίνδυνο: να κρύψουν στη σκιά τους μια συνεχή προσπάθεια, που – όπως ο ίδιος λέει – είναι η συλλογική δράση μιας δημόσιας Aρχής.

Προχθές, στα γραφεία του Συνήγορου του Πολίτη, υπήρχε χαρά. Υπήρχε υπερηφάνεια, που αναγνωρίστηκε η προσπάθειά τους σε τέτοιο επίπεδο. Δεν είναι λίγο, ο πρωθυπουργός να σε ξεχωρίζει και να σε βάζει τιμητικά ενώπιον της νέας κυβερνητικής ελίτ.

Ούτε είναι λίγο ο Γ. Kαμίνης να επιμένει πως αυτό πρέπει να γίνει και για άλλους στον παραγνωρισμένο χώρο της δημόσιας διοίκησης. Βλέπετε, ο Γ. Kαμίνης έχει καταλάβει πως τίποτα δεν αλλάζει, πρώτον, χωρίς συμμαχίες και δεύτερον χωρίς σχέδιο.

Ως προς το πρώτο είναι σαφής: «Eκατοντάδες αξιόλογοι άνθρωποι μπήκαν με το AΣEΠ στη δημόσια διοίκηση. Αλλά δεν αξιοποιούνται».

Ως προς το δεύτερο, είναι προκλητικός: «O μόνος τρόπος για να αλλάξει η δημόσια διοίκηση είναι να αποκτήσει στόχους, ανεξάρτητα από το ποιος υπουργός είναι επικεφαλής. Προβλέπεται αυτό από νόμο της εποχής Σημίτη, ο οποίος δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί: η δημόσια διοίκηση, κάθε υπουργείο, πρέπει να έχει στόχους και οι υπάλληλοι να κρίνονται από το πόσο κοντά είναι σ' αυτούς.

Mόνο με την αξιολόγηση επί συγκεκριμένων πλάνων μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή τη συνωμοσία της σιωπής στο Δημόσιο. Kαι έτσι, να αναδειχθούν τα ικανά στελέχη του».

Στερεότυπα που βολεύουν

Tο παράδειγμα της Παγανής ξανάρχεται στα λόγια του: «Tο κράτος οργάνωσε έναν χώρο υποδοχής (λαθρο)μεταναστών στην Παγανή της Λέσβου. Mέσα σε λίγους μήνες ο χώρος είχε υπερκορεστεί. Aλλά η κεντρική διοίκηση προτιμούσε να κλείνει τα μάτια. Tελικά, αναγκάστηκε να ξεγελάσει τον εαυτό της: με έξοδα πληρωμένα από την τοπική νομαρχία, οι παράνομοι μετανάστες επέστρεφαν στον Πειραιά. Για να πάνε πού; Mα στην γκρίζα ζώνη της εγκληματικότητας, στα αθηναϊκά ερειπωμένα σπίτια. Aυτή είναι λύση;».

Kαι ποια είναι; «Mα να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Nα καταγράψουμε και να ελέγξουμε αυτούς τους πληθυσμούς. Σε καθεστώς όχι νομιμοποίησης αλλά ανοχής».

Γι' αυτό ο Γ. Kαμίνης επέλεξε να μιλήσει στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο για τη μετανάστευση. Όχι από πολιτική ορθότητα, αλλά διότι «στο πρόβλημα της μετανάστευσης συμπυκνώνονται όλα τα αδιέξοδα των δυσλειτουργιών της δημόσιας διοίκησης».

Πού οφείλονται αυτές; Μα στα στερεότυπα που βολεύουν. «Kαι που επιβάλλουν σε κάθε υπουργό να θεωρεί ότι δεν αποτελεί συνέχεια της δημόσιας διοίκησης αλλά αρχή και τέλος της. Κάθε υπουργός φέρνει τα πολιτικά του επιτελεία, διότι εκτιμά πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Kαι έτσι, απλώς αναπαράγεται το σύστημα. Aντί να κριθεί η πολιτική του, κρίνεται ο ίδιος. Έτσι, η αξιολόγηση του συνόλου των εποπτευόμενων μηχανισμών υποκαθίσταται από τις – καθ' όλα θεμιτές αλλά στην πράξη αναποτελεσματικές – προθέσεις του».

H ρήξη που προϋποθέτει αυτή του η σκέψη είναι εμφανής: «H συνέχεια της δημόσιας διοίκησης δεν υπάρχει και, το χειρότερο, υποκαθίσταται κάθε φορά από κάθε ανασχηματισμό. H αποτελεσματικότητα του υπουργείου, δυστυχώς στην Eλλάδα, εξαρτάται αποκλειστικά από το πρόσωπο (τη διάθεση και το προφίλ) του υπουργού».

O Γ. Kαμίνης δεν έχει αυταπάτες, επειδή εδώ και πέντε χρόνια παλεύει με τη δημόσια διοίκηση. Όχι για να κερδίσει χρόνο στα τηλεπαράθυρα (ελάχιστοι τον είχαν δει μέχρι προχθές στην τηλεόραση), αλλά για να πείσει ότι με στερεότυπα του τύπου «το Δημόσιο είναι για πέταμα» μόνο αλλαγές δεν επιτυγχάνονται.

Άλλωστε, αυτό που «ανακαλύφθηκε» προχθές με την πρωτοβουλία του Γ. Παπανδρέου, δηλαδή τα memo στους υπουργούς, είναι κάτι που χρόνια τώρα εφαρμόζει ο Συνήγορος του Πολίτη. Kάθε φορά, σε κάθε νέο υπουργό, από τον Συνήγορο φεύγουν σημειώματα που θέτουν τα προβλήματα. O ίδιος με εφοδίασε με δεκάδες σελίδες σημειωμάτων προς τα μέλη των προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχει έτοιμα και τα καινούργια. Δεν είναι «οδηγίες προς ναυτιλλομένους».

Eνοχλημένος από τίτλους περί «φροντιστηρίου στους υπουργούς», ο Γ. Kαμίνης θα πει χωρίς περιστροφές: «H θέση μας είναι με τον πολίτη. Αλλά, αν δεν συνεργαστούμε με τη Διοίκηση, απλώς θα έχουμε περισσότερους παραπονούμενους πολίτες. Aυτό δεν είναι αδιέξοδο; H λύση είναι περισσότεροι Συνήγοροι του Πολίτη ή λιγότερα προβλήματα για τον πολίτη;»

Η διαφθορά

Ο Γ. Καμίνης γνωρίζει το Δημόσιο από τα μέσα – πολύ περισσότερο απ' όλους μας – και διαβεβαιώνει: «Eίναι πολύ χειρότερο απ' όσο νομίζετε. Αλλά διορθώνεται»…

Kαι γιατί δεν το κάνουμε λοιπόν;

«Πρώτον, διότι απαιτείται να βάλουμε στο τραπέζι ολόκληρο το πρόβλημα. Oπότε, μαζί με τα άλλα, τα γνωστά μεγάλα και ανώνυμα, θα μπουν και τα μικρά και επώνυμα: τα δικά μας. H «μεγάλη» διαφθορά, αυτή δηλαδή που παράγει και το μαύρο πολιτικό χρήμα, είναι το ένα τμήμα του προβλήματος, αλλά νομίζω πως η άλλη, η καθημερινή, η «μικρή» αθέμιτη συναλλαγή είναι εξ ίσου σημαντική. Οχι τόσο σε οικονομικά μεγέθη, όσο επειδή είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο, που διαμορφώνει συνειδήσεις και παράλληλα διαβρώνει σταδιακά την ελπίδα όλων μας πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Ο ισοπεδωτικός καταγγελτικός λόγος των ηλεκτρονικών ΜΜΕ που συνοδεύει αυτού του είδους τη διαφθορά, σε συνδυασμό με την ατιμωρησία, αρχίζει, από ένα σημείο και πέρα, να λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφού εμμέσως διαχέεται προς πάσα κατεύθυνση η εντύπωση ότι η προσήλωση στη νομιμότητα είναι ματαιοπονία.

Το βασικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η δημόσια διοίκηση, ιδίως όταν έρχεται σε καθημερινή επαφή με τον πολίτη. Αυτή αναπαράγει τη διαφθορά και την αθέμιτη συναλλαγή. Χωρίς μια βαθιά και μακρόπνοη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, η χώρα κινδυνεύει να παραμείνει οριστικά στο περιθώριο των διεθνών εξελίξεων. Δείτε, για παράδειγμα, ποια ήταν η κατάληξη κάποιων μεγάλων τομών της μεταπολίτευσης, όπως είναι η δημιουργία του ΕΣΥ και ο νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια. Το ότι σήμερα δεν έχουμε διασφαλίσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο δημόσιας υγείας και πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, έχει να κάνει με την έλλειψη αξιοκρατίας και γενικότερα με τα ήθη και τις αντιλήψεις που επικρατούν στο Δημόσιο. Μην ξεχνάμε ότι τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια είναι και αυτά τμήματα της δημόσιας διοίκησης. Αντίθετα, άλλες μεγάλες τομές, για τις οποίες δεν χρειάστηκε μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, επιβλήθηκαν χωρίς πρόβλημα, όπως είναι η καθιέρωση της δημοτικής και ο εκσυγχρονισμός του οικογενειακού δικαίου».

Διαφάνεια με λογοδοσία και δημόσια διαβούλευση

«Εγώ από τη θέση που κατέχω μπορώ να διατυπώσω προτάσεις, που έχουν να κάνουν με το ζήτημα της διαφάνειας. H έλλειψη λογοδοσίας και η απουσία δημόσιας διαβούλευσης είναι βασικές αιτίες δημιουργίας μιας κουλτούρας σχεδόν αντικοινωνικής, αφού καλλιεργείται διαρκώς η καχυποψία στον πολίτη ότι όλα είναι διαβλητά.

Η διαφάνεια μάλιστα δεν επιβάλλεται μόνον έναντι του συγκεκριμένου πολίτη σε βάρος του οποίου έχει επιβληθεί ένα δυσμενές μέτρο, αλλά ακόμη και προτού ληφθούν γενικότερες αποφάσεις της διοίκησης που επηρεάζουν τη ζωή ευρέων τμημάτων του πληθυσμού. Ας δούμε ενδεικτικά την περίπτωση της χωροθέτησης των XYTA. Δεν είμαι διόλου βέβαιος, π.χ. ότι κάποιοι κάτοικοι που διαμαρτύρονται έχουν νιώσει ότι το δικό τους πρόβλημα αποτελεί μέρος ενός γενικότερου προβλήματος. Σε άλλες δημοκρατίες, οι πολίτες θα είχαν ενημερωθεί έγκαιρα για τις προτάσεις τις κεντρικής διοίκησης, θα είχαν διαπιστώσει ότι η διοίκηση εξέτασε όλες τις δυνατές εναλλακτικές λύσεις, θα είχαν διατυπώσει τη δική τους γνώμη σε μία ή περισσότερες τοπικές συνελεύσεις, αλλά και μέσω του Διαδικτύου. Οχι κατευθείαν "αποφασίζουμε και διατάζουμε", όπως συμβαίνει σε μία σειρά αντίστοιχα ζητήματα».

Kάποια στιγμή, στην πορεία της συζήτησης, σκαλίζοντας για θετικά σημεία στη δημόσια έρημο της κοινωνίας μας, ο Γ. Kαμίνης θα μιλήσει για το νέο στοιχείο της κοινωνίας πολιτών, την αυτοοργάνωση των πολιτών: «Kι εδώ υστερούμε, γιατί τα περιμένουμε όλα από το κράτος. Δεν ξέρω, αλλά να, πώς κάνουν αυτοί που βάζουν ένα αυτοκόλλητο διαμαρτυρίας στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων που παρκάρουν παράνομα; Ένα κίνημα πολιτών που θα ζητούσε από τους επαγγελματίες που σκανδαλωδώς φοροδιαφεύγουν να κόβουν αποδείξεις πληρωμής ίσως να πειθανάγκαζε τη φορολογική διοίκηση να αναλάβει κάποια στιγμή τις ευθύνες της. Δεν θέτει ένα μείζον πρόβλημα κοινωνικής αλληλεγγύης το γεγονός ότι κάποιοι, ενώ πλουτίζουν, παρανόμως δεν συνεισφέρουν στα βάρη για τη δημόσια εκπαίδευση και τη δημόσια υγεία; Αυτό αφορά μόνον το κράτος; Δεν μας αφορά όλους ως ενεργούς πολίτες;».

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή, Hμερομηνία δημοσίευσης: 11-10-09, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_11/10/2009_332997

Σημείωση: Παρά το ότι το άρθρο κουβαλά κάποια εκσυγχρονιστικά στερεότυπα, που μπορούν να οδηγήσουν το εκκερεμές της δημόσιας διοίκησης στο άλλο άκρο (π.χ. περίεργες μορφές λογοδοσίας ή αξιολόγησης αγγλοσαξωνικού τύπου) αξίζει να δημιουργήσει προβληματισμό. Στην προσπάθεια αυτή οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Η – άνευ …συστάσεων – εφημερίδα “Τα Νέα” προχθες μας ωμίλησε (βλ. παραπομπή α’) στην κεντρική φράση της εφημερίδας για δεξιά στροφή που συνέδεσε με την εκλογή του νέου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, οι “παροικούντες την Ιερουσαλήμ”  γνωρίζουν πάντες την σκανδαλωδέστατη, όντως στήριξη στην εκ της “λεβεντογέννας Κρήτης” υποψήφια από τα γνωστά εκείνα πρόσωπα, λάτρες, πράγματι, του υπαρκτού εκσυγχρονισμού.

Αλλά, βέβαια, είναι απαράδεκτη και άρα απορριπτέα ορθολογικά (είπαμε, άλλο ο ελληνικός Λόγος, άλλο η λατινική Ratio) η υποστήριξη μίας τέτοιας θέσης. Από ό,τι ως τώρα, τουλάχιστο, μάθαμε, η ιδεολογική διαφορά των δύο υποψηφίων ήταν, ότι ο εκλεγείς “εμφορείται” από τον κάποιον κοινωνικό φιλελευθερισμό μαζί με κάποια, στοιχειώδη έστω, πολυπολικότητα (να δήτε ποιον μου θυμίζει αυτό…) και αντιγκλομπαλιστικότητα, ενώ η δεύτερη είναι προσδεδεμένη στην …βιτόρια (Τ. Άγρας, αν αναρωτιέστε) των πανηθικότατων φίλων και συμμάχων μας πέραν του Ατλαντικού και υποστήριξε ξεκάθαρα δεξιότερη ακόμη στροφή στην κοινωνική και οικονομική πολιτική, μιλώντας για περισσότερη τόλμη στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων (μεταρρυθμίσεις ακριβώς, νομίζω, με την έννοια του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και άλλων χριστιανικότατων και ελεημονέστατων κοινωνικά “νεοφιλελεύθερων”/ μονεταριστικών καθιδρυμάτων). Κάποιος θα θυμόταν εδώ την Μάγκι Θάτσερ και την στάση της απέναντι στα συνδικάτα, αν δεν ήταν ελάχιστα και προπέτεια αυτό, δηλ. ερμηνεία.

Αλλά το πλέον θλιβερό είναι, ότι οι Ανανεωτικοί “Αριστεροί” (;) της εφημερίδας Αυγής ή μάλλον αριστεροί ευρωπαϊστές της συνθήκης του Μάαστριχτ (όχι, δεν είναι ανορθολογικό αυτό) μας έγραψαν κι’ αυτοί (βλ. παραπομπές) για στροφή “επί Δεξιά!” (δεν ομοιάζει καταπληκτικά με αντιγραφή;). Ειλικρινά, έχουν αντιστρέψη τα πράγματα. Δεν ξέρω κάποια αριστερή παράδοση – εκτός, ίσως, της σχολής σκέψης Δραγώνα-Φραγκουδάκη-Κουλούρη – που να έχη την αντίληψη, ότι η όντως εθνική ανεξαρτησία και η όντως υπεράσπιση του εθνισμού, δηλαδή της εγχώριας παράδοσης, είναι δεξιά ή συντηρητική, ενώ η αυτοπαράδοση στον επεκτατισμό, στην ομοιογενοποίηση, στην απάλειψη κάθε – ιδιαίτερα – αληθούς εθνικού στοιχείου είναι …προοδευτική. (Ακόμη και ο Μπακούνιν διακήρυσσε “Οι προλετάριοι έχουν πατρίδα![…] Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα.“, ενώ θυμόμαστε και τα αντίστοιχα – συνδυασμό πατριωτισμού-διεθνισμού για τον πασιφιστή απελευθερωτή Μ. Γκάντι. ). Το έχουμε ξαναπή κάπου, ότι, όπως παραθέτει και ο Σ. Καργάκος σε βιβλίο του σχετικό, αυτή η συμπεριφορά θυμίζει πάρα πολύ την καρνεαδική σχολή επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Οι καρνεαδικοί (=η “εκλεκτική αντιδραστικοί, διότι επεδίωκαν, όντες Έλληνες, την συμπάθεια του “μεγάλου αφεντικού”, των Ρωμαίων, κατά τον Γ. Κορδάτο για υλικά οφέλη (πρβλ. “επιδοτήσεις”). καρνεαδική σχολή”) ήσαν, όπως λέει κι ο Κορδάτος, ένθερμοι κοσμοπολίτες, και ήσαν

“Δεξιά”, “Αριστερά” και υβρίδια

Ξέρετε, όλη αυτή η υπόθεση με την πολιτικοιδεολογική ονοματολογία θυμίζει μεταξύ άλλων πάρα πολύ την ψευδοεπιστημονική κοσμική “ψυχοθεραπευτική” τοιαύτη – την συναφή, δηλαδή, δαιμονολογία, όπως έλεγε και ο Szasz, πλην χωρίς… αναφορά σε δαίμονες. Εν ετέροις λόγοις, εφευρίσκουμε μία φαινομενολογία -χωρίς, βέβαια, “οντολογική βάση” – βάσει της οποίας κάποιος χαρακτηρίζεται και κατηγορείται ως δεξιός, ακροδεξιός, φασίστας, ρατσιστής κατά το “κουμουνιστής”(sic), “συνοδοιπόρος”, αντεθνικώς δρων κτλ. του γνωστού εκείνου εθνικού φαρισαϊσμού προδικτατορικώς. Το πρόβλημα, όμως, είναι, ότι “δεν κάνουν τα ράσα τον πάπα” ούτε το… καπέλο τον επίσκοπο. Δηλαδή, για να είσαι δεξιός, τουλάχιστο κατά την δυσφημισμένη έννοια, απαιτούνται εξ ορισμού (επειδή έτσι το ορίσαμε), ταυτολογικά, ορισμένα θεμελιώδη χαρακτηριστικά, όπως 1)να είσαι καπιταλιστής και 2) να επιθυμής αυταρχικό(τερο) Κράτος – με άλλα λόγια πολιτικά μη-φιλελεύθερος και κοινωνικοοικονομικά φιλελεύθερος. Η φιλοπατρία και η υπεράσπιση του εθνισμού δεν συμπεριλαμβάνεται, δεν θα μπορούσε λογικά, κατ’αρχή στα χαρακτηριστικά αυτά που ορίζουν τον αριστερό και τον δεξιό. Μάλλον θα μπορούσε να περιληφθή ως επί πλέον στοιχείο εν είδει επιθετικού προσδιορισμού (πατριωτική αριστερά/δεξιά/κεντροδεξιά/ριζοσπαστική φιλελεύθερη παράταξη/κεντροαριστερά κτλ.).

Με βάση αυτήν την κατηγοριοποίηση (και δεν είναι δική μας, βέβαια), την διδιάστατη (αυταρχισμός και καπιταλισμός), νομίζω, ότι είναι σαφές, ότι ο/η επιθυμητός/ή υπό των εκσυγχρονιστών υποψήφιος/α του θώκου προκύπτει σαφέστατα πολύ δεξιότερος/η. Το ίδιο, βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε και για τον ίδιο τον υπαρκτό εκσυγχρονισμό, που – παρεμπίπτον –  απέκτησε υποστηρικτές και επαινετές γνήσιους σε παλαιούς Δεξιούς δημοσιολόγους και δημοσιογράφους (θυμάμαι την ιστορική εφημερίδα Εστία, ας πούμε).

Όσο για την υπεράσπιση του έθνους – και όχι, δεν είναι το natio των αστών, σήμερα αντεθνιστών (πρβλ. την “μεταμόρφωση του αστού” του Ζακ Ελλύλ) – οι ιδέες που έχω τουλάχιστο, ως τώρα, διαβάση να υποστηρίζονται (από τον εκλεγέντα) είναι οπωσδήποτε εναλλακτικές, δεύτερο δε θυμίζουν πάρα πολύ αυτές του σαμπκομμαντάντε Μάρκος – που βλέπει το έθνος ως το (ιδανικό) ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση και τον γκλομπαλισμό των “ελίτ”.

Ποιος ξέρει μην οι εθνικόφρονες – με τις μεζούρες τους – εισέδυσαν και στους Ζαπατίστας…;!

Από την άλλη, ο ενδοτισμός, η εθνική μειοδοσία (δείτε και σχόλιο στον πυθμένα), η θανάτωση της παράδοσης στην πράξη, είναι η παραμόνιμη ιδεολογία των ακροδεξιών της Λατινικής Αμερικής, της Γεωργίας, της Βουλγαρίας, της Δικτατορίας της δικής μας κτλ., κτλ. Για αυτό, άλλωστε, και ο “ριζοσπαστικός εθνικισμός” , τύπου Λατινικής Αμερικής, είναι κατά τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που παρουσιάζει ο Νόαμ Τσόμσκι κάπου (αν δεν απατώμαι, είναι στο “Κέρδος και πολίτης”) ο βασικότερος εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών.

********************************************************************

Και μην νομίσετε, ότι προωθούν την φιλία των λαών…

Παραπομπές:

α. Εφ. “Τα Νέα” 30/11

β. Εφ. “Η Αυγή”, 1/12

Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Εννοιολογική σύγχυση και πολιτική εκμετάλλευση*

(+) Του Παναγιώτη Κονδύλη**

Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Για να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του «δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστηρά και αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές – ιδεολογικές σκοπιμότητες.

«Δικαίωμα» δεν είναι κάτι που απλώς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στα κεφάλια των φιλοσόφων ή που ευδοκιμεί στα χείλη των προπαγανδιστών. Στην ουσία του δικαιώματος ανήκει εξ ορισμού η δυνατότητα να απαιτείται και να επιβάλλεται. Και ως «ανθρώπινο δικαίωμα» επιτρέπεται να θεωρείται μονάχα ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι, δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση εξουσιαστικών αρχών και συλλογικών υποκειμένων (π.χ. εθνών και κρατών) που, από εννοιολογική και φυσική άποψη, είναι στενότερα από την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Επιπλέον, ένα γνήσιο ανθρώπινο δικαίωμα θα πρέπει να ισχύει και να απολαμβάνεται παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι, δηλαδή παντού όπου επιθυμεί να εγκατασταθεί καθένας. Ώστε σε τελευταία ανάλυση δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα δίχως απεριόριστη ελευθερία κίνησης και εγκατάστασης και δίχως αυτόματη νομική εξίσωση όλων των ατόμων με όλα τα άτομα χάρη στην οικουμενική ισχύ μιας ενιαίας νομοθεσίας. Όσο ο Αλβανός, π.χ., δεν έχει στην Ιταλία τα ίδια δικαιώματα με τον Ιταλό, μπορούμε stricto sensu να μιλάμε για πολιτικά και αστικά, όχι για ανθρώπινα δικαιώματα.

Βεβαίως, τα κράτη μπορούν να βαφτίζουν ορισμένα τουλάχιστον από τα δικαιώματα, τα οποία δίνουν στους πολίτες τους, «ανθρώπινα δικαιώματα», όμως η έκφραση αυτή θα είχε νόημα μόνον εάν το κράτος επεφύλασσε αποκλειστικά στους δικούς του υπηκόους τον χαρακτηρισμό «άνθρωπος», όπως κάνουν μερικές πρωτόγονες φυλές. Γιατί σε ενάντια περίπτωση κανένα κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δικαιώματα τα οποία θεωρούνται κατ\' εξοχήν ανθρώπινα δικαιώματα, όπως π.χ. το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ή της ελευθερίας του λόγου, είναι δυνατό να τα απολαύσουν άτομα που βρίσκονται έξω από τα σύνορά του. Και αντίστροφα: κανένα κράτος δεν μπορεί, χωρίς να αυτοδιαλυθεί, να αναγνωρίσει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως ορισμένα δικαιώματα που θεωρούνται πολιτικά ή αστικά δικαιώματα, π.χ. το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ή το δικαίωμα της ελεύθερης εγκατάστασης.

Εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους

Η κατάσταση στον σημερινό κόσμο είναι σαφής: δεν επιτρέπεται σε όλους τους ανθρώπους, υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων, να κατέχουν όλα τα δικαιώματα (είτε αυτά λέγονται πολιτικά και αστικά είτε λέγονται ανθρώπινα) ανεξάρτητα από το πού γεννιούνται ή το πού βρίσκονται. Ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία θα άξιζαν πράγματι αυτό το όνομα, θα μπορούσε να χορηγήσει μονάχα ένα παγκόσμιο κράτος, προς το οποίο όλα τα άτομα θα βρίσκονταν σε ίση και άμεση σχέση, δηλαδή θα αποκτούσαν άμεσα όλα τους τα δικαιώματα απ' αυτό ως τον εκπρόσωπο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μόνο όποιος εκπροσωπεί ολόκληρη την ανθρωπότητα μπορεί και να θεωρήσει τον κάθε άνθρωπο υπό μόνη την ιδιότητά του ως άνθρωπο, ανεξάρτητα από φυλετικά ή εθνικά κατηγορήματα, και να του χορηγήσει ανθρώπινα δικαιώματα.

Η εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους στο μέλλον, και επομένως η καθιέρωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να αποκλεισθεί, έτσι όμως δεν θα επιτυγχανόταν αυτόματα η εναρμόνιση ανάμεσα στην ηθική – κανονιστική και στη νομική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και μάλιστα υπό την αιγίδα της πρώτης. Γιατί το παγκόσμιο κράτος θα μπορούσε, π.χ., να καθιερώσει τα ανθρώπινα δικαιώματα υπό συνθήκες μεγάλης πληθυσμιακής πυκνότητας και σπάνης αγαθών, έτσι ώστε τα δικαιώματα αυτά πολύ λίγο θα αντιστοιχούσαν στις σημερινές δυτικές ηθικές – κανονιστικές αντιλήψεις. Όποιος λοιπόν είναι σε θέση να κάνει εννοιολογικές διακρίσεις, δεν μπορεί να θεωρήσει αναγκαία τη σχέση ανάμεσα στην εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους και στην ηθικοποίηση της παγκόσμιας κοινωνίας, όπως αρέσκονται να πράττουν οι οπαδοί του ηθικού οικουμενισμού.

Η διαφορά όμως ανάμεσα στις δύο παραπάνω έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταφαίνεται και αν κάνουμε μιαν αισιόδοξη υπόθεση. Εννοούμε το εξής: είναι δυνατό να μην εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο κράτος, αλλά παρ' όλα αυτά να επικρατήσει καθολικά το ηθικό – κανονιστικό περιεχόμενο εκείνου που ονομάζουμε σήμερα «ανθρώπινα δικαιώματα», γιατί όλα τα κράτη ανεξαιρέτως θα το καθιστούσαν γνώμονα και οδηγό προκειμένου να διατυπώσουν τα πολιτικά και αστικά δικαιώματα που παραχωρούν στους υπηκόους τους. Αυτό σημαίνει: τα ηθικά αιτήματα μπορούν να ικανοποιηθούν και χωρίς να καταφύγει κανείς στη ρητορική των πανανθρώπινων δικαιωμάτων, και όποιος θεωρεί τούτην εδώ κενή δεν ανήκει σώνει και καλά σε όσους χαίρονται όταν γίνονται αυθαίρετες συλλήψεις και βασανιστήρια, όπως αφήνουν συχνά να εννοηθεί οι οπαδοί της οικουμενικής ηθικής.

Συμπέρασμα: η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» είναι αυτονόητη αν δεν τη συγχέουμε με κανέναν τρόπο και σε κανένα επίπεδο με τις προτάσεις «δεν είναι ορθό να υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα (με την ηθική – κανονιστική έννοια)» και «δεν θα υπάρξουν ποτέ ανθρώπινα δικαιώματα». Η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» επιβεβαιώνεται άλλωστε καθημερινά από την πολιτική, νομική και αστυνομική πρακτική της ίδιας της «Δύσης», η οποία προσπαθεί να παρακάμψει τις οδυνηρές έσχατες συνέπειες της δικής της προπαγάνδας περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εμμένοντας στην κρίσιμη διάκριση ανάμεσα σε ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και δίδοντας το προβάδισμα στα δεύτερα, δηλαδή αρνούμενη να αναγνωρίσει όλα τα δικαιώματα σε όλους τους ανθρώπους υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων.

Η συνταγή της Δύσης για το «κράτος δικαίου»

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» ασκούνται πάντοτε υπό την επιφύλαξη των (εθνικών, «ευρωπαϊκών» κτλ.) κυριαρχικών δικαιωμάτων. Το κάθε κυρίαρχο κράτος ή η κάθε κυρίαρχη εξουσία έχει το δικαίωμα να συλλαμβάνει ανθρώπους από άλλες χώρες μόνο και μόνο επειδή αυτοί εισέρχονται ή παρεπιδημούν, δίχως άδεια, στην επικράτειά της, όμως δεν έχει, π.χ., το δικαίωμα να τους ξυλοκοπήσει, γιατί η ίδια διακηρύσσει το ανθρώπινο δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ­ λες και η σύλληψη καθ' εαυτήν δεν αποτελεί eo ipso άρση του δικαιώματος του ατόμου να διαθέτει το σώμα του όπως θέλει! Με αυτή τη συνταγή η Δύση νομίζει ότι «δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν», όμως το κάνει με αντίτιμο τη λαθραία εισαγωγή των αρχών και της πρακτικής του «κράτους δικαίου» μέσα στον χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι παράνομοι μετανάστες, οι οποίοι απελαύνονται, υφίστανται βέβαια τη μοίρα τους σύμφωνα με τις (μεταβλητές) διατάξεις του «κράτους δικαίου», όμως δεν την υφίστανται επειδή δεν είναι άνθρωποι, παρά επειδή δεν είναι Γάλλοι, Ελληνες, Γερμανοί κτλ. Στην κρίσιμη αυτή περίπτωση αποφασιστικό αποδεικνύεται το κριτήριο της εθνικότητας, όσα και αν ισχυρίζεται η ρητορική της Δύσης περί «αξιοπρέπειας του ανθρώπου» κ.τ.τ. Το «κράτος δικαίου» εμφανίζεται εδώ καταχρηστικά ως φύλακας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συμπεριφέρεται εξίσου ανακόλουθα όσο και ένας οπαδός του ηθικού οικουμενισμού, ο οποίος, όταν βρίσκεται σε μια ξένη χώρα και αντιμετωπίζει δυσκολίες, προκειμένου να διευκολυνθεί δεν τηλεφωνεί στην… ανθρωπότητα, αλλά στην πρεσβεία της χώρας εκείνης που έχει εκδώσει το διαβατήριό του.

Επιλεκτική επίκληση και χρήση

Η εννοιολογική σύγχυση συχνότατα βολεύει εξαιρετικά τα άτομα και τα κράτη, επειδή συγκαλύπτει κραυγαλέες αντιφάσεις ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη. Ωστόσο η δική μας πρόθεση εδώ δεν είναι να εξαναγκάσουμε κατά κάποιο τρόπο τα δρώντα υποκείμενα να υιοθετήσουν ηθικά «ορθολογική» συμπεριφορά, αποσαφηνίζοντας τις έννοιες και ξεσκεπάζοντας ασυνέπειες και υποκρισίες. Τέτοιες δουλειές μπορεί να τις αφήσει κανείς στους πολλούς υψηλόφρονες φιλοσόφους, οι οποίοι περιμένουν την ώρα της πανηγυρικής τους εμφάνισης. Η εννοιολογική σύγχυση και η αμφιλογία θα επικρατούν στην παγκόσμια σκηνή όσο επικρατούν και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω τους. Και η πολιτική εκμετάλλευση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» θα καταφαίνεται πρώτα – πρώτα στην επιλεκτική τους επίκληση και χρήση με βάση εξωηθικά κριτήρια.

Ήδη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η προγραμματική επιστράτευση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εναντίον του «ολοκληρωτισμού» δεν εμπόδισε τις στενές συμμαχίες του δυτικού στρατοπέδου με ωμές δικτατορίες. Η πολύ διαφορετική συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών, π.χ., έναντι της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν, μολονότι και οι δύο αυτές χώρες αντιμετωπίζουν κατά τον ίδιο τρόπο τα «ανθρώπινα δικαιώματα», μαρτυρεί ότι η Δύση δεν εννοεί να ξεκόψει από τις παραδόσεις της στο σημείο αυτό. Βεβαίως, τα διδακτικά παραδείγματα είναι πολυάριθμα. Ας περιοριστούμε λοιπόν σε μια γενική παρατήρηση. Η πολιτική εκμετάλλευση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», δηλαδή η χρήση τους ως μέσου πίεσης και επέμβασης, είναι αναπόδραστη ήδη λόγω του γεγονότος ότι τα τέτοια «δικαιώματα» μπορούν να επιβληθούν μονάχα από τους ισχυρότερους πάνω στους ασθενέστερους, το αντίστροφο όμως είναι αδύνατο να γίνει, ούτε είναι δυνατό στην περίπτωση αυτή να υπάρξουν οποιεσδήποτε θεσμικές ρυθμίσεις.

Επαναλαμβάνουμε: εδώ δεν καυτηριάζουμε ηθικά παραπτώματα, αλλά περιγράφουμε μια κατάσταση μέσα στην οποία τα ηθικά παραπτώματα είναι αναπόδραστα. Αναπόσπαστο στοιχείο της περιγραφής αυτής είναι βέβαια και η επισήμανση της αντίφασης ανάμεσα στην εξιδανικευμένη εικόνα των δρώντων υποκειμένων για τον εαυτό τους και στην πραγματική τους ιδιοσυστασία και πρακτική. Πριν από λίγα χρόνια ακόμη παρόμοιες επισημάνσεις προέρχονταν συχνά από τα αναλυτικά εργαστήρια της μαρξιστικής «Αριστεράς», στο μεταξύ όμως η πηγή αυτή έχει στερέψει. Μετά την κατάρρευση της ουτοπίας της Ανατολής η εξημερωμένη πλέον δυτική «Αριστερά» έχει εγκολπωθεί την ουτοπία της Δύσης, δηλαδή την ουτοπία μιας παγκόσμιας κοινωνίας που τείνει προς την αρμονία πάνω στη βάση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ψευδαισθήσεις «αριστερών»

Διάφοροι «αριστεροί», και μάλιστα πρώην κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, επιστρατεύουν σήμερα ποικίλες εκλογικευτικές ακροβασίες προκειμένου να προσαρμόσουν την «προοδευτική» τους συνείδηση στην πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Η παθιασμένη ομολογία πίστεως στα «ανθρώπινα δικαιώματα» τους προσφέρει τη δυνατότητα να στήσουν γέφυρες συμβιβασμού ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν χωρίς να εξευτελισθούν φανερά, γιατί αυτήν την ομολογία πίστεως στην ιδεολογία του πρώην εχθρού την καλύπτουν πίσω από την δήθεν εμμονή στο αρχικό «ανθρωπιστικό ιδεώδες» της «δυτικής Αριστεράς». Έτσι, η ίδια εκείνη «Αριστερά», η οποία χθες ακόμη έπαιζε τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» (Λένιν) στις διάφορες εκστρατείες ειρήνης του Κρεμλίνου και δεν υπέφερε την έκφραση «ανθρώπινα δικαιώματα», όταν αυτή έβγαινε από τα χείλη του Ρίγκαν και της Θάτσερ ­ η ίδια εκείνη «Αριστερά» αποτελεί σήμερα τον «χρήσιμο ηλίθιο» των πολυεθνικών εταιρειών και του οικουμενιστικού αμερικανισμού. Κίνητρά της είναι η πολιτική αφέλεια και τα χειροπιαστά κοινωνικά οφέλη, αν και σε πολύ διαφορετικές δόσεις και μείξεις εκάστοτε.

Βέβαια, πολλοί «αριστεροί» τρέφουν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι εκπροσωπούν την αντίθεση προς το «σύστημα», μόνο και μόνο επειδή ενίοτε επικαλούνται την ιδεολογία του συστήματος ενάντια στην πραγματικότητά του. Έτσι πορίζονται τον άσπιλο μανδύα, τον οποίο κατόπιν φορούν επιδεικτικά. Η ιδεολογία όμως του συστήματος, δηλαδή η συνείδησή του, αποτελεί εξίσου μέρος του όσο αποτελεί και η πρακτική του, δηλαδή η κοιλιά του. Και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι εδώ η κοιλιά κοιμάται λιγότερο από τη συνείδηση και την κατευθύνει.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι πολιτικό εργαλείο μέσα σε μια πλανητική κατάσταση, η πυκνότητα της οποίας καθιστά βέβαια απαραίτητη τη χρήση οικουμενιστικών ιδεολογημάτων, μέσα στην οποία όμως η δεσμευτική ερμηνεία των ιδεολογημάτων αυτών συνεχίζει να εναπόκειται στις διαθέσεις και στα συμφέροντα των ισχυρότερων εθνών.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» υπόκεινται στην επαμφοτερίζουσα λογική αυτής της κατάστασης και αντικατοπτρίζουν τις αντιφάσεις και τις εντάσεις που σημαδεύουν κατά τρόπο δραματικό την παγκόσμια κοινωνία. Γι' αυτό ο αγώνας για την ερμηνεία τους αναγκαστικά θα μετατραπεί σ' έναν αγώνα μεταξύ ανθρώπων γύρω από ό,τι θεωρεί εκάστοτε ο καθένας τους δικό του αναφαίρετο δικαίωμα. Αυτός ο αγώνας περί ερμηνείας έχει αρχίσει από καιρό ανάμεσα σε «Βορρά» και «Νότο» ή «Δύση» και «Ανατολή» και οξύνεται στον βαθμό όπου τα δισεκατομμύρια του «Νότου» ή της «Ανατολής» ερμηνεύουν όχι τυπικά, παρά υλικά τα «ανθρώπινα δικαιώματα», απαιτώντας μια ουσιαστική ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου χωρίς να τους ενδιαφέρει η ηθική των χορτασμένων. Όπως η εσωτερική λογική του «ελεύθερου εμπορίου», έτσι και η εσωτερική λογική των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» θα στραφεί σύντομα εναντίον της Δύσης, και τότε αυτή θα εγκαταλείψει τις σημερινές ιδεολογικές της θέσεις. Είναι βέβαια πολύ αμφίβολο αν κι έτσι ακόμη θα μπορέσει να κερδίσει τους τρομακτικούς αγώνες κατανομής, οι οποίοι θα συγκλονίσουν τον 21ο αιώνα.

** «Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από την Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ταυτοχρόνως αναπτύσσεται ένας προβληματισμός σε διεθνές επίπεδο για την υπόσταση και τη φύση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Την περασμένη Κυριακή «Το Βήμα» προδημοσίευσε απόσπασμα από τη μελέτη του μεγάλου γερμανού φιλοσόφου Jürgen Habermas με τίτλο «Νομιμοποίηση μέσω των δικαιωμάτων του ανθρώπου» της οποίας επίκειται ταυτόχρονη έκδοση στη γερμανική και στην ελληνική γλώσσα. Σε συνέχεια του διαλόγου οι «Νέες Εποχές» φιλοξενούν σήμερα τις αντικρουόμενες απόψεις περί «ανθρώπινων δικαιωμάτων» του συγγραφέα κ. Παναγιώτη Κονδύλη και του καθηγητή κ. Παύλου Σούρλα».

** Ο κ. Παναγιώτης Κονδύλης είναι συγγραφέας.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ | Κυριακή 3 Μαΐου 1998,  http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=80&artid=98870&dt=03/05/1998

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin

Από τον «Καποδίστρια 2» στην ψευδοαποκέντρωση

  Παρεμβάσεις  στην Εκπαίδευση*

Είναι αλήθεια ότι τα σχέδια για το "αποκεντρωμένο" σχολείο έχουν εκπονηθεί από τους νεοφιλελεύθερους εγκέφαλους των Βρυξελλών και τα θεμέλια έχουν μπει από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η οικοδόμηση του σχολείου της αγοράς συνδέεται με την εξαγγελθείσα τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ, όσο και από τη σημερινή του ΠΑΣΟΚ, "διοικητική μεταρρύθμιση" "Καποδίστριας 2".

Μάλιστα στο ΠΑΣΟΚ σκέφτονται "την παράταση των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών κατά τρεις έως έξι μήνες έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν εντός του 2011, για να εξασφαλιστεί αρκετός χρόνος για τις επικείμενες συνενώσεις των δήμων".

Κοινωνική λογοδοσία: Ως βασική συνιστώσα του ανοιχτού σχολείου θεωρείται "η διασφάλιση της διαφάνειας μέσω ενός αξιόπιστου συστήματος κοινωνικής λογοδοσίας".

Πρόκειται για την περίφημη απόδοση λόγου, που είναι βασικός στόχος της νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής, και υποτίθεται ότι το σχολείο και το προσωπικό του ελέγχεται από την κοινωνία για την απόδοσή του. Στην πραγματικότητα, όμως, ελέγχεται και εξαρτάται από αυτούς που ελέγχουν και διευθύνουν την εκπαιδευτική διαδικασία. Το κράτος, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και η κοινωνική λογοδοσία προωθεί τον έλεγχο για την επίτευξη των στόχων

της επιχειρηματικής εκπαίδευσης. Η κοινωνική λογοδοσία στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ αφορά στην αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών που ασκείται σε τοπικό επίπεδο, έτσι ώστε ο έλεγχος να είναι πιο αυταρχικός και ανεξέλεγκτος και η χειραγώγηση του εκπαιδευτικού πιο αποτελεσματική.

Με τις θεσμικές αλλαγές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, επιφυλάσσεται για την Τ.Α. ένας διαμεσολαβητικός ρόλος ανάμεσα στο κράτος και τις επιχειρήσεις, που θα ελέγχουν και θα ρυθμίζουν την εκπαίδευση σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία των άλλων φορέων της εκπαίδευσης και των άλλων δυνάμεων της "τοπικής κοινωνίας", με σκοπό την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης

στους νόμους της αγοράς.

Οι θεωρητικοί για τη διοίκηση και την οργάνωση κάθε συστήματος υποστηρίζουν απόλυτα ότι ένα συγκεντρωτικό κράτος ή εξουσία μπορεί να είναι συμπυκνωμένο ή αποσυμπυκνωμένο. Παράλληλα, το κράτος διαθέτει πολυάριθμούς κόμβους εξουσίας, οι οποίοι μεταβιβάζουν και κάνουν εμφανή τη δύναμη και τη βούληση της πολιτικής εξουσίας. Ένας απ' αυτούς είναι και η Τ.Α.

Το κράτος σ΄ αυτό το στάδιο είναι υποχρεωμένο να διευθετήσει τη συγκεντρωμένη εξουσία, γι' αυτό και καταλήγει να τη διαμοιράσει. Όλη η εξουσία που συγκεντρώνει κατανέμεται σε διάφορες υπηρεσίες και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η μεταφορά της εξουσίας σε όργανα τοπικά ή περιφερειακά, που παραμένουν όμως αναγκαστικά στην ιεραρχία των κεντρικών διοικήσεων, δε δίνει τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης του λαού στην εξουσία και στη διοίκηση. Αντίθετα, πρόκειται για απλή αποσυμπύκνωση της συγκεντρωτικής εξουσίας και, ουσιαστικά, πρόκειται για εσωτερική κατανομή

των δραστηριοτήτων της κεντρικής εξουσίας ή της κεντρικής διοίκησης.

Στις σημερινές συνθήκες, λοιπόν, που ξεδιπλώνεται η επίθεση εναντίον της δημόσιας εκπαίδευσης, είναι αναγκαίος ο σαφής προσανατολισμός του εκπαιδευτικού κινήματος για την υπεράσπιση του δωρεάν χαρακτήρα της και την προώθηση συγκεκριμένων αιτημάτων που επανειλημμένα έχουν διατυπωθεί, έτσι ώστε να ξεπεραστεί η άθλια κατάσταση του σημερινού σχολείου.

Συγκεκριμένα χρειάζεται:

1 Υπεράσπιση της Δημόσιας Υποχρεωτικής 12χρονης Δωρεάν Ενιαίας εκπαίδευσης, χωρίς διαχωρισμούς σε τύπους σχολείων.

2 Οικονομική ενίσχυση της εκπαίδευσης, ώστε να καταργηθεί η διπλή ή τριπλή βάρδια των σχολείων και να γίνουν μαζικοί διορισμοί που θα επιτρέψουν τη μείωση

του αριθμού των μαθητών σε 20 ανά τμήμα. Άμεση αύξηση των δαπανών τουλάχιστον στο 5% του ΑΕΠ ή στο 15% του κρατικού προϋπολογισμού.

3 Άμβλυνση των ταξικών ανισοτήτων. Ελεύθερη πρόσβαση στη μόρφωση για όλους.

4 Αναδιάρθρωση των αναλυτικών προγραμμάτων με βάση τις θέσεις των φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες των νέων για

πολύπλευρη μόρφωση.

5 Όχι στο νομοθετικό πλαίσιο των ΣΔΙΤ, που αναθέτει σε ιδιώτες και εταιρείες την ανέγερση σχολείων και άλλων δημόσιων υποδομών και οδηγεί στην ανοιχτή εμπορευματοποίηση της λειτουργίας των δημόσιων σχολείων.

6 Όχι στην υλοποίηση των μέτρων της "νέας διακυβέρνησης".

7 Όχι στο θεσμικό πλαίσιο που προωθεί την εφαρμογή της "αξιολόγησης" και της "αποκέντρωσης". Όχι στην κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της

"αξιολόγησης" και της "αποκέντρωσης" των σχολείων. Παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο.

* ΠΗΓΗ: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ στην Εκπαίδευση,  ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2009-2010, ΑΤΑΚΤΗ ΕΚΔΟΣΗ, σελ. 7,

Σαμαράς και Αριστερά

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πολύ πασοκικό (σ.σ.: !) ήταν το άρθρο σου το Σάββατο, μου λέει στο τηλέφωνο φίλος δικηγόρος.  Αντί να εκθειάσεις το μείζον, αναλώθηκες σε τετριμμένα (σ.σ.;) περί τη Δημοκρατία. Επρεπε να πεις ότι ήταν το δεύτερο γεγονός πολιτικής ανατροπής στη χώρα μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν. Ξέρεις – μου τονίζει – ότι πολλοί άνθρωποι από την Πατριωτική Αριστερά πήγαν κι ενεγράφησαν στους καταλόγους μόνο και μόνο για να ψηφίσουν Σαμαρά; Ομολογώ ότι δεν το ήξερα…

Το ΠΑΣΟΚ – συνεχίζει – ήθελε να εκλεγεί η Ντόρα διότι συμφωνεί στα εθνικά θέματα με τον πρωθυπουργό, ενώ τώρα θα έχει σοβαρή αντιπολίτευση. Το ζητούμενο, όμως, – προσπαθεί να χαμηλώσει τους τόνους – είναι εάν ο Σαμαράς ανταποκριθεί στις προσδοκίες του λαού για εθνική ανεξαρτησία, εάν αντισταθεί στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που υπηρετούν Παπανδρέου και Μπακογιάννη.

Λίγο ώς πολύ ήθελε να μου πει ότι η εκλογή Σαμαρά ήταν προϊόν βαθιάς δημοκρατικής διαδικασίας κι ελπίδα για το μέλλον των κρίσιμων εθνικών ζητημάτων. «Ολα τα media ήσασταν με το μέρος της Ντόρας, διότι αυτή εκφράζει την υποταγή στις αμερικανικές επιταγές και θα ήταν θαυμάσιος συνεταίρος του Παπανδρέου. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στην Πατριωτική Αριστερά και αντιστάθηκαν στη δικτατορία των media· πήγαν και ψήφισαν και απεφεύχθη το μοιραίον».

Ποια βάση, ποια λαϊκή βούληση, ποια δημοκρατική συνείδηση… Επιμένει ο φίλος. «Περίμενε να δεις τα στατιστικά στοιχεία γι' αυτούς που ενεγράφησαν και θα καταλάβεις».

Τι να πεις. Δικαίωμα του καθενός αριστερού πατριώτη να έχει τέτοια σχέση με τη Δημοκρατία. Δικαίωμα του καθενός να νομίζει ότι ρυθμίζει την πολιτική με την εντολή-ψήφο του. Αλλά, έχει θεσμική υπόσταση αυτή η εντολή; Εισακούεται; Εκτελείται; Παρεμβαίνει στη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος; Ξεσηκώθηκαν δηλαδή τόσοι πατριώτες-αριστεροί για να ψηφίσουν Σαμαρά και αδιαφορούν για ασφαλιστικό – φορολογικό – μεταναστευτικό, κ.λπ.; Ποιος ξέρει. Μπορεί να 'χει δίκιο ο φίλος, νομικός είναι, ίσως βλέπει κάτι πάρα πάνω. Αλλά δεν συγκρατείται. «Είσαι καθεστωτικός – με ερμηνεύει – αφού δεν υποστήριξες τον Σαμαρά».

Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω με επιχειρήματα. Μπορώ, όμως, να τον παραπέμψω στον λόγο του Μανώλη Γλέζου κατά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ: ''Εάν ένας πολιτικός φορέας, ένας λαός που γνωρίζει και γι' αυτό ανέχεται, συναποδέχεται και παραδέχεται ότι δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος, αλλά οι αντιπρόσωποί του γι' αυτόν, ή ο αρχηγός του γι' αυτόν, τότε είναι όχι μόνον εγκλωβισμένος στους θεσμούς, τους οποίους ο ίδιος θεσμοθέτησε, αλλά καταργεί, ακυρώνει τον ίδιο τον εαυτό του''.

Αλλά, τι είναι ο «ίδιος ο εαυτός» μπροστά στον οπαδό, τον πιστό, τον φανατικό; Εδιζησάμην εμαωυτόν έλεγε ο Ηράκλειτος. Πώς, όμως, ο πολιτικός λόγος να επικρατήσει τού – εδώ και αιώνες – κυριαρχούντος παραπολιτικού;

Πηγή.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα; Ο άφρων πλούσιος!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ένας άνθρωπος βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία. Δεν ήταν κάποιος άνεργος ή άρρωστος βαριά ή πολυφαμελίτης. Ήταν πλούσιος. Και για την ακρίβεια τσιφλικάς. «Πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Πάντως όχι με έντιμα μέσα, λέει ο Χρυσόστομος. Κι αν ακόμη τα κληρονόμησε, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτός, που του τα κληροδότησε, δεν τα είχε αποκτήσει με έντιμα μέσα.

Κι αν ακόμη ισχυριστεί ότι τα απόκτησε με νόμιμα μέσα, αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι ήταν άδικοι και ληστρικοί. Κατ' εικόνα και ομοίωση του τσιφλικάδικου κατεστημένου…
Αλλά ποιο ήταν το πρόβλημά του;

«Ευφόρησεν η χώρα του», λέει το Ευαγγέλιο. Που σημαίνει ότι το τσιφλίκι του είχε άφθονη καρποφορία. Και το πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε πού να αποθηκεύσει τα γεννήματά του. Και βασανιζόταν νύχτα-μέρα, για να βρει λύση. Ώσπου μια νύχτα έκαμε τη μεγάλη ανακάλυψη:

Το βρήκα! Αναφώνησε. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες. Και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα αγαθά μου! Και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις άφθονα αγαθά! Για πάμπολλα χρόνια! Ξεκουράσου, φάγε πιες, γλεντοκόπα…

Αλλά εκεί που πετούσε στον έβδομο ουρανό της μεγαλοφυούς έμπνευσής του. Του φάνηκε πως άκουσε κάπου απόμακρα να χτυπάει κάποια νεκρώσιμη καμπάνα…

Ποιος ξέρει, σκέφτηκε για ποιον φουκαρά χτυπάει αυτή η καμπάνα! Μάλλον θα είναι για κάποιον απ' τους απόκληρους της ζωής: Τους πεινασμένους, τους ρακένδυτους, τους άστεγους, που κοιμούνται και πεθαίνουν στα γιαπιά και τα παγκάκια. Ή τους άλλους, που μαστίζονται από διάφορες αρρώστιες και δυστυχίες…

Ή μπορεί να είναι για κείνη την 90χρονη γριούλα, που πριν ένα χρόνο μαζί με τα όργανα της αταξίας και της άρχουσας αναρχίας της γκρεμίσαμε το σπίτι και την πετάξαμε στο δρόμο. Για να περάσει ο μεγάλος δρόμος, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα τα δικά μου και των άλλων τσιφλικάδων.

Κάποια όμως φωνή, που φαινόταν να ξεκινούσε από τα τρίσβαθα της ψυχής του, τον βγάζει απ' τους παραδείσιους ρεμβασμούς του:

Ανόητε! Του λέει. Αυτή τη φορά η καμπάνα μπορεί να μη χτυπάει γι' αυτούς, που η απανθρωπιά η δική σου και των ομοίων σου οδήγησαν στην εξαθλίωση. Ούτε για την υπερενενηντάχρονη γριούλα, που πετάξατε στο δρόμο. Αλλά μπορεί να χτυπάει για κάποιον απ' αυτούς, που κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια. Και προσπαθούν να τα πραγματοποιήσουν σε βάρος των συνανθρώπων τους. Όπως, για παράδειγμα, εσύ που σχεδιάζεις να γκρεμίσεις τις αποθήκες του, για να χτίσεις μεγαλύτερες…

-Και τι να κάμω! Να πετάξω τα αγαθά, που μου 'δωσε η γη μου!

-Πρώτα-πρώτα να σταματήσεις να αναμασάς αυτά τα ανόητα «μου»: Λέγοντας τα αγαθά «μου», τις αποθήκες «μου»,τους καρπούς «μου», τα γεννήματά «μου». Γιατί ποιος σου είπε πως τα χωράφια είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ ο δημιουργός της Γης;

Δικές σου είναι οι ψευτιές και οι απάτες και οι αδικίες και οι τόσες άλλες παλιανθρωπιές και απανθρωπιές, με τις οποίες άρπαξες απ' τον ένα και απ' τον άλλο, τη γη και τα σπίτια, που χρειάζονταν, για να συντηρούνται. Και τους πετάξατε στο δρόμο. Για να εξυπηρετήσετε τα συμφέροντά σας…

Κι ούτε όσα υπάρχουν ή φυτρώνουν πάνω στη γη είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ που δημιούργησες το ζωικό και το φυτικό βασίλειο;

Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού τη γη δεν την καλλιεργείς με τον ιδρώτα του προσώπου σου, αλλά με τον κόπο κάποιων άλλων! Που κατακλέβεις το μεροκάματό τους. Ενώ θα 'πρεπε να μοιράζεσαι μαζί τους τα αγαθά που προσφέρει η γη…..

Κι όχι μόνο καινούργιες αποθήκες δεν θα 'πρεπε να σχεδιάζεις αλλά και τα γεννήματα, που βρίσκονται στις τωρινές αποθήκες, θα 'πρεπε να τα μοιραστείς μαζί τους.

Και να προσφέρεις σε όσους έχουν ανάγκη. Κρατώντας για τον εαυτό σου μόνο όσα σου χρειάζονται. Έτσι ώστε ούτε εκείνοι να πεθαίνουν από την πείνα ούτε κι εσύ να πονοκεφαλάς και να χολοσκάς για τα πώς θα αποθηκεύσεις τα αγαθά «σου»…

Ή μήπως εσύ έχεις δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες στομάχια, ενώ οι άλλοι γεννήθηκαν χωρίς στομάχι. Και έχουν μόνο μπράτσα, για να δουλεύουν για χάρη σου. Για να μπορείς εσύ να κοπροσκυλιάζεις και να γλεντοκοπάς…

-Κι, αν τα δώσω, πού ξέρω εγώ, αν του χρόνου και του παράχρονου και μελλοντικά η γη θα καρποφορήσει;

-Όχι μόνο του χρόνου και του παράχρονου δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, αλλά ούτε αυτό το βράδυ δεν ξέρεις τι μπορείς να πάθεις!

-Και σαν τι θα μπορούσα να πάθω;

-Θα μπορούσε αυτή κιόλας τη νύχτα οι διάβολοι να ετοιμάζονται να πάρουν την ψυχή σου!…

-Και τι δουλειά έχουν οι διάβολοι με τη δική μου την ψυχή!

-Ποια δική σου ψυχή! Δεν τους την έχεις πουλήσει χιλιάδες φορές; Δεν ήσουνα σ' όλη σου τη ζωή στην υπηρεσία τους; Ή μήπως υπηρέτησες έναν και δυο! Λεγεώνες απ' αυτούς υπηρέτησες. Κι αφού φρόντισες να τους περιποιηθείς με όλες σου τις δυνάμεις, τώρα ήρθε η ώρα να σου ανταποδώσουν τις περιποιήσεις σου!…

-Καλά και συ ποιος είσαι, που τα ξέρεις όλα αυτά;

-Ο ξενοδόχος!

Ποιος ξενοδόχος;

-Αυτός, που φιλοξενεί τα ζουζούνια και τα χορτάρια, τα λουλούδια και τ' αγκάθια, τα ζώα και τους ανθρώπους, τ' αστέρια και τους γαλαξίες. Κι ανάμεσα σ' όλα αυτά και σένα.

-Δηλαδή, θέλεις να πεις πως για μένα χτυπάει η καμπάνα!…

-Ναι, ακριβώς, αυτό θέλω να πω. Πως αυτή τη φορά η καμπάνα χτυπάει για εσένα! Για σένα, που φρόντισες να χορτάσεις και να κάμεις ευτυχισμένη την ψυχή σου με ψευτιές και αρπαγές και αδικίες….

Και καλά, την ψυχή σου, την έδωκες των διαβόλων. ‘Όλα όμως αυτά, που είχες μαζεμένα και τα υπόλοιπα, που σκόπευες να αποθηκεύσεις μήπως μπορεί να μου πεις ποιοι θα τα απολαύσουν;

-…..
-Έχεις δίκιο να μη μπορείς να απαντήσεις. Αυτό παθαίνουν όλοι εκείνοι, που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο και θυσιάζουν τους συνανθρώπους τους στο βωμό του μαμωνά.

Σε αντίθεση μ' εκείνους, που θυσιάζουν το μαμωνά, για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους και να κερδίσουν την ψυχή τους…

παπα-Ηλίας, 01-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail:papa-liasyfantis@gmail.com

Σύνδρομα οργανικά και ψυχολογικά 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Η 1η Δεκεμβρίου έχει αποφασιστεί να αποτελεί ημέρα υπόμνησης του κινδύνου εκ του ιού που προκαλεί το σύνδρομο της επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας, του γνωστού με τα αρχικά εκ της αγγλικής ως AIDS. Η ασθένεια που έγινε ευρέως γνωστή περί το 1985 φάνηκε να ενσπείρει για λίγο τον τρόμο (ψυχολογικό σύνδρομο), αλλά σύντομα λησμονήθηκε για να μας την υπενθυμίζουν ειδήμονες και μη μια ημέρα το χρόνο. Από αυτά που προβάλλονται άλλα ενδιαφέροντα και άλλα στερεότυπα (απόρροια των δευτέρων το ψυχολογικό σύνδρομο της αίσθησης της συμβολής στην αντιμετώπιση του προβλήματος) θα παρουσιάσουμε ορισμένα και θα αναλύσουμε.           

Ο μύθος για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου αναζητά ακόμη την επιβεβαίωσή του. Παρά τις κατά καιρούς αναγγελίες ότι έχει παρασκευασθεί εμβόλιο κατά της ασθένειας, η εργαστηριακή έρευνα συνεχίζεται και κάποια εργαστήρια κάνουν εκκλήσεις προς εθελοντές. Ο χρησιμοποιούμενος συνδυασμός φαρμάκων για την αντιμετώπιση της νόσου απλώς μπορεί να παρατείνει τη ζωή και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των φορέων του HIV/AIDS.

            Όταν εκδηλώθηκε η ασθένεια, επισημάνθηκαν οι ομάδες υψηλού κινδύνου. Είχαν δειχθεί τότε οι ομοφυλόφιλοι και οι χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται από τους επαγγελματίες υγείας που ασχολούνται με το AIDS ο όρος "ομάδα υψηλού κινδύνου". Αντ' αυτού χρησιμοποιούν αυτοί τον όρο "συμπεριφορά υψηλού κινδύνου" και τονίζουν: Οι ανθρώπινες συμπεριφορές και τα μέτρα πρόληψης που παίρνουμε είναι αυτά που καθορίζουν το αν μολυνθούμε ή όχι από τον ιό. Εδώ σπεύδουν τα "παπαγαλάκια" της δημοσιογραφίας, με την αίσθηση ότι επιτελούν στο ακέραιο το χρέος τους έναντι της ανθρωπότητας και υπενθυμίζουν: "Κατά την επαφή προφυλακτικό". Και είναι στατιστικά εξακριβωμένη η μείωση των κρουσμάτων μεταξύ των ομοφυλοφίλων στις χώρες του δυτικού κόσμου από το 1996 και μετά. Απεναντίας έχει διαπιστωθεί μικρή αύξηση των κρουσμάτων μεταξύ εχόντων κατά φύση σεξουαλικές σχέσεις. Για τους χρήστες ουσιών η συμβουλή είναι "προσοχή στις σύρριγες"! Έτσι αυτοί μπορούν να επιβιώσουν λίγα επί πλέον έτη, ώστε να καταρρεύσουν οικονομικά οι οικογένειές τους, να θησαυρίσουν οι μικρέμποροι και οι μεγαλέμποροι που συντηρούν πολέμους, όπως στο Αφγανιστάν ή στη Λατινική Αμερική προς χάρη των προσοδοφόρων φυτών παραγωγής ναρκωτικών ουσιών!

            Τα ανωτέρω επιβεβαιώνουν ότι ο δυτικός άνθρωπος επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στις δυτικές κοινωνίες και δεν προβάλλει το πρόβλημα σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό θα φανεί με τα ακόλουθα στοιχεία, τα οποία αντλήσαμε από την ιστοσελίδα της επιτροπής του ΟΗΕ για το AIDS. To 2008 νοσούσαν 33,5 εκατομμύρια συνάνθρωποί μας. Από αυτά τα 23 ήσαν κάτοικοι της Αφρικής, όπου, καθώς λέγεται, πρωτοεκδηλώθηκε η νόσος. Οι Αφρικανοί, νοσούντες ή φορείς, απόκληροι του πλανήτη δεν ανήκουν σε καμμιά από τις ομάδες υψηλού κινδύνου που προαναφέραμε! Πώς εξηγείται αυτό; Δεν κάνουν τον κόπο να μας εξηγήσουν οι της επιστημονικής κοινότητας. Όπως δεν κάνει τον κόπο να μας ενημερώσει και ο ενορχηστρωμένος από το "σύστημα" τύπος, ότι η εξάπλωση της νόσου στην αφρικανική ήπειρο διέλυσε κρυριολεκτικά το καχεκτικότατο νοσηλευτικό σύστημα των χωρών, καθώς είναι υποχρεωμένοι να διαθέτουν σημαντικό αριθμό, εκ των ελαχίστων διατιθεμένων κλινών στα νοσοκομεία, προς "περίθαλψη" πασχόντων από AIDS.

Ούτε βέβαια θα μας ενημερώσουν ότι ληστρικές πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες προσέφυγαν στο διεθνές δικαστήριο, για να επιτύχουν την απαγόρευση παρασκευής φθηνών αντιγράφων αντιρετροϊκών φαρμάκων από φτωχές χώρες, όπως η Ινδία και η Βραζιλία. Βεβαίως και γνώριζαν ότι τα δικά τους πανάκριβα φάρμακα ήταν παντελώς απρόσιτα στους φτωχούς ασθενείς των χωρών της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Τα ανθρώπινα όμως αισθήματα έχουν φυγαδευθεί από τον δυτικό άνθρωπο! Μάλιστα διάβασα με φρίκη σε ιστοσελίδα κείμενο κάποιου Ian Mosley (κάποιας κίνησης για τα πολιτικά δικαιώματα των λευκών!), στο οποίο εκφράζει αυτός την ανησυχία και δυσφορία του, επειδή ο πληθυσμός της Αφρικής, παρά την εξάπλωση του AIDS, αυξήθηκε κατά 330 περίπου εκατομμύρια από το 1985! Αλλά και να διατεθούν φθηνά φάρμακα θεραπείας, μάλλον η ασθένεια θα εξελιχθεί σε μάστιγα. Για κάθε 2 πρόσωπα που αρχίζουν θεραπεία πέντε άλλα μολύνονται από τον ιό.

            Στην "κομμουνιστική" Κίνα παρατηρείται τα τελευταία έτη έξαρση της νόσου, με αποτέλεσμα να νοσούν ήδη ένα εκατομμύριο πολίτες της. Από τα κρούσματα του προηγουμένο έτους το 32% ήσαν ομοφυλόφιλοι! Φαίνεται ότι ο "πoλιτισμός" της Coca cola έχει εισβάλει για τα καλά στην ασιατική γιγαντοχώρα και βρίσκει γόνιμο έδαφος η ομοφυλοφιλία στην άφρονα τακτική των κυβερνώντων να στραγγαλίζουν τα έμβρυα πέραν του πρώτου. Και επειδή όλοι επιθυμούν να είναι αγόρι το μοναδικό τους τέκνο, έχουν ήδη έλλειμμα μερικών δεκάδων εκατομμυρίων γυναικών!

            Στην πολιτισμένη Δύση λαμβάνονται διαρκώς μέτρα προστασίας των προσβεβλημένων. Έτσι στις ΗΠΑ τιμωρείται από τον νόμο κάθε διάκριση σε βάρος νοσούντων ή φορέων. Φυσικά νόμοι σαν κι' αυτόν ψηφίζονται για να παραβιάζονται διαρκώς. Και δεν είναι μόνο οι φονταμενταλιστές προτεστάντες, που φθάνουν στην εκδήλωση αισθημάτων χαιρεκακίας προς τους παραβάτες του νόμου του Θεού, είναι και ο κάθε πολίτης που έχει διαποτιστεί από τον άκρατο εγωκεντρισμό του αμερικανικού ονείρου. Ο εγωισμός οδηγεί κάποια θύματα του AIDS να κινούνται με πάθος καταστροφής θέτοντας ως μοναδικό στόχο πριν από την εκπνοή τους τη μετάδοση του ιού σε όσο το δυνατόν περισσοτέρους συνανθρώπους τους. Τα θύματα μόνο κοντά σε ανθρώπους με βαθύτατο πνεύμα χριστιανικής προσφοράς και θυσίας μπορούν να βρουν παρηγοριά.

Πόσοι όμως εμφορούνται από το πνεύμα αυτό στη χώρα της πλανητικής υπερδύναμης; Στη χώρα μας, που αιμορραγεί από χίλια σημεία έχει ψηφιστεί νόμος (2955/2001), σύμφωνα με τον οποίο "σε αλλοδαπούς οικονομικούς μετανάστες που έχουν μολυνθεί από τη λοίμωξη HIV, εφόσον στη χώρα προέλευσής τους δεν μπορεί να χορηγηθεί αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή, χορηγείται δωρεάν νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και για το διάστημα που διαρκεί η θεραπευτική αγωγή οι αλλοδαποί οικονομικοί μετανάστες δικαιούνται προσωρινής άδειας παραμονής και εργασίας". Ασφαλώς κάποιοι θα εξοργισθούν, καθώς τα οικονομικά μας διαγράφουν τροχιά ελεύθερης πτώσεως, όμως ας δεχθούν ότι είναι σημαντικότατο που κρατούμε την ανθρωπιά μας. Ίσως όμως να μην αντέξουμε για πολύ ακόμη. Κάθε 6 ώρες κάποιος συμπατριώτης μας μολύνεται από τον ιό!

            Στην Ευρώπη η ευπαθής ομάδα των ομοφυλοφίλων, που θα ήταν και συμπαθής, αν στο πάθος της δεν προσέθετε και την προπέτεια εκ της πολιτικής και δημοσιογραφικής  ισχύος που ήδη διαθέτει, πολλαπλασιάζεται επίσης με γοργό ρυθμό, όπως και ο πληθυσμός της Αφρικής, παρά το ότι δεν αναπαράγεται! Γι' αυτό και οι κυβερνήσεις αμιλλώνται στην ψήφιση νόμων για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους και όχι για στήριξη της παραπαίουσας οικογένειας. Η δυτική οικογένεια βρίσκεται στο στόχαστρο και ελάχιστοι φαίνεται να αγωνιούν για το μέλλον της. Όλοι είναι απασχολημένοι με τον υπερπληθυσμό των λοιπών χωρών του πλανήτη. Κάποιοι χριστιανοί της Ευρώπης δίδουν μάχες οπισθοφυλακής, για να αναγνωριστεί ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έχει χριστιανικές ρίζες (ψυχολογικό σύνδρομο κι αυτό)! Ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην Ευρώπη AIDS έχουμε περάσει στη μεταχριστιανική εποχή!     

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 29-11-2009