Όρνια και εφιάλτες…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Η ελληνική οικονομία είναι ετοιμόρροπη. Και, σε τελική ανάλυση, η Ελλαδίτσα μας. Της οποίας, σύμφωνα με δήλωση του Πρωθυπουργού, κινδυνεύει η εθνική της κυριαρχία. Και συνεπώς όλοι εμείς μαζί. Και ο καθένας μας.

Εκτός, βέβαια, απ' τους αξιότιμους εφιάλτες (χρηματιστήριο, ομόλογα, Ζήμενς, Βατοπέδι, κλπ), και τους εντιμότατους κουκουλωτές τους, που λεηλάτησαν ποικιλοτρόπως τη χώρα και την κατέστησαν ετοιμόρροπη. Για να την παραδώσουν στο έλεος των διεθνών αρπακτικών…

Περισσότερο όμως αναλυτικά και παραστατικά μας μιλάει γι' αυτή την πραγματικότητα το παρακάτω θαυμάσιο, κατά τη γνώμη μου, άρθρο του φίλου Κυριάκου Κυριακόπουλου.

Λέει, λοιπόν, ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:

(http://ellinikoforum.blogspot.com/2009/12/blog-post_7593.html )

H ΧΩΡΑ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΡΠΑΚΤΙΚΩΝ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΦΑΝΙΣΜΟ.

Kανεις δε δικαιουται να μεινει μονο στην αναγνωση της ειδησης.

O ελληνικος λαος οφειλει να δει την αληθεια γυμνη, γιατι μονο τοτε θα καταλαβει πως πισω απο την κατευθυνομενη ειδηση και την κατευθυνομενη οικονομικη απαξιωση της χωρας, κρυβεται η επικειμενη γενικευμενη επιθεση σε βαρος της εθνικης μας υποστασης συνολικα.

Το παιχνίδι είναι ύπουλο, πρόστυχο και ατιμωτικό. 

Πίσω από την ελεγχόμενη ανάσα που υποτίθεται ότι έδωσαν οι Αλμούνηδες και τα λοιπά τσιράκια της ευρωπαϊκής επιτροπής, η αναγγελία της «υποβάθμισης» από την Fitch ήταν σχεδιασμένη και εκ των προτέρων αποφασισμένη. Ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη.

Ο στόχος τους είναι σαφής.

Έχουν στοχοποιήσει την ψυχή του Έλληνα πολίτη. Ενισχύουν με κάθε τρόπο και επιστρατεύοντας τα πιο βρώμικα οικονομικά και πολιτικά όπλα, την απελπισία του και τα κατασκευασμένα αδιέξοδα του.

Τον θέλουν απελπισμένο. παραδομένο. άβουλο. αδύναμο. ανίκανο να αντισταθεί. Τον θέλουν αποφασισμένο να υποστεί με το κεφάλι σκυμμένο τις επιλογές τους και να τις αποδεχτεί ως μονόδρομο από τον οποίο είναι αδύνατον πλέον να ξεφύγει.

 Οι ευθυνες της κυβερνησης ειναι τεραστιες. ειναι ευθυνες εγκληματικες. 

Έχει παραδώσει τη χώρα στη βουλιμία των αρπακτικών.

Αρκείται σε προσχηματικές δικαιολογίες μιλώντας για το «κακό παρελθόν» που διαχειρίστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ καθημερινά αποδεικνύεται ανίκανη να σχεδιάσει έστω και στοιχειωδώς το μέλλον.

Στοχοποίησε το λαό αυτής της χώρας – τον μοναδικό παράγοντα δηλαδή που δεν ευθύνεται για την οικονομική της κατάντια – και τον καθιστά  αποκλειστικό ξελασπωτή των συνεπειών της ρεμούλας, της λοβιτούρας και της πολιτικής απανθρωπιάς, αυτής που στήριξε το πολιτικό σύστημα. Το πολιτικό σύστημα που άδειασε τα ταμεία της χώρας από λεφτά, που άδειασε τις συνειδήσεις της νεολαίας από ιδανικά και οράματα, που άδειασε τις ψυχές του Ελληνικού λαού στο σύνολό του, από όνειρα, ελπίδα και ελπιδοφόρα προοπτική.

Αυτή είναι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, που με 2,5 δις προεκλογικά υποσχόταν πως θα αντιμετωπίσει το σύνολο των προβλημάτων της Ελληνικής κοινωνίας. 

Αυτή η κυβέρνηση:

– Δεν είναι απλώς ανίκανη να σχεδιάσει μια πολιτική δυναμικής ανάπτυξης για τον τόπο, (γι αυτό και πελαγοδρομεί αυτοσχεδιάζοντας και πιθηκίζονας με υπαγορευόμενες ετοιματζίδικες συνταγές).

– Δεν είναι απλώς δυο φορές ανίκανη να εμπνευστεί από τη δυναμική του λαού της, (γι αυτό και βάλθηκε άλλωστε να του τσαλακώσει παντελώς την αξιοπρέπεια).

– Δεν είναι απλώς τρεις φορές ανίκανη να ορθώσει ένα πλέγμα επιθετικού οικονομικού προστατευτισμού απέναντι στη λυσσασμένη επίθεση των οικονομικών βρικολάκων, (γι αυτό και εξαντλεί το σύνολο του πολιτικού της τσαμπουκά σε μια πρωτοφανή επιδρομή με στόχο να φορολογήσει ακόμη και την απελπισία του Ελληνα πολίτη).

– Δεν είναι απλώς πολλαπλά ανίκανη να αντιληφθεί πως πίσω από τον καλοσχεδιασμένο αντιπερισπασμό της οικονομικής απαξίωσης της χώρας, βρίσκεται ο κεντρικός στόχος των ξένων κέντρων που είναι η καθολική εθνική παράδοση της Ελλάδας, (γι αυτό άλλωστε και παραμένει προσκολλημένη στη λογική των ανέξοδων φραστικών αντιδράσεων χωρίς να συνειδητοποιεί πως πίσω από το καρότο των προσωρινών «αποτελεσμάτων» της φραστικής της παπαρδελολογίας, κρύβεται το μαστίγιο που καιροφυλακτεί για να λειτουργήσει αλύπητα στην επόμενη στροφή)…

Αλλά το σημαντικότερο απ΄όλα είναι πως συνιστά μια επικίνδυνη ομάδα πολιτικών χαρτογιακάδων, που σύντομα θα έχουν βάλει σε δυσκολοξεπέραστες περιπέτειες τη χώρα.

Για την αντιγραφή,  Παπα-Ηλίας, 10-12-2009

«Αρχίζουμε ξανά!» Συσπείρωση γύρω από αφορισμούς και δόγματα;

Του Στέργιου Ζυγούρα

Επανερχόμενος ο κ. Θανάσης Τσιριγώτης μας προτρέπει μέσα από τις στήλες εκπαιδευτικής πύλης να λάβουμε μέρος σε αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Εναντίον ποιου; Του τέρατος που επιτίθεται και θέλει να δολοφονήσει την υπάρχουσα μισθωτή εργασία στην παιδεία. Της συμμορίας που απαρτίζεται από διεθνείς και εγχώριους παράγοντες. Αν παρακάμψουμε το οξύτατο ύφος και την προσπάθεια συμπύκνωσης της πολιτικής κριτικής σε κατά ριπάς συνθηματολογία, σε χαρακτηρισμούς συγκεκριμένων πράξεων, μένει η επιχειρηματολογία: Δείχνει με το δάχτυλο ο αρθρογράφος το Υπουργείο Παιδείας ως πάτρονα ενός «εμφύλιου». Αυτό σημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός κι ο συνδικαλιστής (κατά μέσον όρο) βαδίζουν στο δρόμο της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Είναι πράγματι έτσι;

«Πρέπει να βαδίσουμε τον ίδιο δρόμο» σύμφωνα με τον αρθρογράφο. Μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ ήταν ο κ. Τσιριγώτης. Χρόνια συνδικαλιστής και μάχιμος εκπαιδευτικός. Δεν υπέπεσε ποτέ στην αντίληψή του τα τελευταία χρόνια κάποια καίρια ευθύνη του συνδικαλισμού για την έκπτωση της παιδείας; Είτε αυτή είναι στην ΟΛΜΕ, είτε στις ΕΛΜΕ, είτε στους αιρετούς των Υπηρεσιακών Συμβουλίων; Από πού προκύπτει η μανιχαϊστική προσέγγιση «Υπουργείο=κακό, Δάσκαλος=θύμα»; Αν όντως είναι τόσο «πρόβατα» κάποιοι εργαζόμενοι, τότε, για να αμυνθούν έναντι των «λύκων», κάπου υπονοείται ένας τσοπάνης, κάπου τα τσοπανόσκυλα. Μήπως κάπου είναι και το μαντρί;

Να μη χαλάμε τα e-mail μας προς το υπουργείο μας λέει ο κ. Τσιριγώτης. Όμως τουλάχιστον τα μηνύματα αυτά είναι σε δημόσια θέα. Δεν ξέρω αν θα έχουν την τύχη του "meafora.gr" (πρωτοβουλία Σπηλιωτόπουλου), όμως δεν μπορώ να πετροβολήσω μια δημόσια κατάθεση απόψεων, μπορώ να διεκδικήσω την καλύτερη αξιοποίησή της, να πάω το βήμα αυτό ένα βήμα πιο πέρα. Έχουμε επιτέλους έναν υφυπουργό με τακτική παρουσία στη δημόσια συζήτηση μέσω του blog του. Πόσα από τα μέλη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ διαθέτουν κάτι αντίστοιχο; Πόσα μέλη του Δ.Σ. αντί για τα e-mail τους μας παραπέμπουν στα κινητά τους τηλέφωνα μέσα από ιστοσελίδα της ΟΛΜΕ; Πόσα απαντούν σε μηνύματα; Ποια είναι η συνολική εικόνα της ιστοσελίδας της ΟΛΜΕ; Η αγωνιστικότητα είναι ασύμβατη με την ηλεκτρονική επικοινωνία; Πώς θα διαβάζαμε το άρθρο του κ. Τσιριγώτη άμεσα; Θα μας το έστελνε υπηρεσιακά; Γιατί δεν κάνει δικές του ιστοσελίδες διαβούλευσης ο συνδικαλισμός; Γιατί δεν κάνουν οι σύλλογοι καθηγητών; Να λέμε τα στραβά εκατέρωθεν.

Και για να μη πολυλογούμε, εννοείται πως και η πλέον άριστη επικοινωνία δεν εξασφαλίζει την ουσία. Όμως η ουσία για το συνδικαλισμό μας χάθηκε πάμπολλες φορές. Ποια ήταν η στήριξη του τοπικού συνδικαλισμού στην επανειλημμένη δημόσια ιδιώτευση σχολείων; Ποια ήταν η αντίδρασή του κατά της κερδοσκοπικής και αντιπαιδαγωγικής σύμπραξης ΥπΕΠΘ-ΕΡΤ3 το 2006; Έφτασε η Β΄ ΕΛΜΕ-Θ να περιλάβει στον ετήσιο απολογισμό τους και ψεύδη, προκειμένου να αποκομίσει αγωνιστικές δάφνες από τη νίκη κατά της ιδιώτευσης, ενώ αρχικά, κωλυσιεργούσε και αρνιόταν το Δ.Σ. της κάθε επίσημη τοποθέτηση για το ίδιο θέμα. Στην αγωνιστική μας κινητοποίηση για το θέμα των ωρομισθίων ως θέμα διάλυσης ενός σχολείου σε εκπαιδευτικό επίπεδο (αφήστε το θέμα της εργασιακής αλληλεγγύης) βρήκαμε ως δάσκαλοι απρόσμενους αντίπαλους -και συμμάχους μεταξύ τους- το σύνολο της Δ΄ ΕΛΜΕ-Θ, τη διοίκηση του σχολείου, μέλη του συλλόγου διδασκόντων και μέλη του συλλόγου γονέων. Η ΟΛΜΕ δεν πήρε δημόσια θέση. Ποιών όμηροι είναι τελικά οι ωρομίσθιοι; Στο θέμα της συστηματικής αλλοίωσης των πρακτικών του συλλόγου διδασκόντων του Μ.Σ.Θ. τι θέση πήρε η Δ΄ ΕΛΜΕ-Θ; Πώς αντέδρασε η ίδια ΕΛΜΕ όταν διευθυντής σχολείου προγραμμάτισε εικονική συνεδρίαση για την επιμόρφωση (πρωτοβουλία Στυλιανίδη) την ημέρα του προσυνεδρίου της ΟΛΜΕ στη Θεσσαλονίκη; Να πάμε σε μεγαλύτερη κλίμακα; Υπόθεση νοθείας βαθμολογιών στις πανελλαδικές του 2007. Ακόμα να ακούσει η κοινωνία μια σαφή τοποθέτηση για τα αίτια και τα πρόσωπα που δημιούργησαν την κατάσταση. Να πάμε στο κεντρικό νευρικό σύστημα της παιδείας; Ποια αντίσταση προέβαλε η ΟΛΜΕ στην επιλογή στελεχών του 2007; Ποιες είναι οι προτάσεις της για τη διαφάνεια και την ουσία της διαδικασίας;

Δεν είναι γενικός απολογητής της ΟΛΜΕ ο αρθρογράφος. Όμως τα λίγα παραδείγματα, δείχνουν ότι αντιφάσκει πλήρως η κατάδειξη της πολιτικής ηγεσίας και των επιχειρηματιών ως αποκλειστικών υπεύθυνων της εργασιακής ανασφάλειας / υποβάθμισης. Αυτό που δεν λέγεται συνήθως σε μια αριστερή ανάλυση (συχνά και σε μια φιλελεύθερη), είναι η συμμετοχή του εργαζόμενου στην διαιώνιση της κακής κατάστασης, του πελατειακού μηχανισμού. Όταν μάλιστα η συγκεκριμένη εργασία είναι το λειτούργημα του δασκάλου, αυτό που εντέχνως αποσιωπάται είναι η σχέση εργασιακών δικαιωμάτων και παιδαγωγικών θεμάτων.

Όσο για την «τηλεοπτική δημοκρατία των 8μμ»: θα συμφωνήσω, όχι αφοριστικά εννοείται. Σε επίπεδο εκπαιδευτικών θεμάτων βλέπουμε επί χρόνια τα ίδια πρόσωπα από το χώρο μας (τόσο σε ιδιωτικά κανάλια, όσο και στην ΕΡΤ)

Πού θα συμφωνήσουμε με το Θ. Τσιριγώτη; α) Ό,τι δεν μας χωρίζει «τίποτα, αν εξαιρέσεις το φόβο και την άγνοια». β) «όποιος δε θέλει να ζυμώσει… διαβουλεύεται θεατρικά!» Πού διαφοροποιούμαστε; Έχει αποδειχθεί ότι όποιος δε θέλει να ζυμώσει παιδαγωγικά… κωφεύει ή κραυγάζει συνδικαλιστικά! Σε ειδικές κυβερνητικές προτάσεις (ακόμα και στημένες), σε απουσία προτάσεων ο εκπαιδευτικός (όπως συνηθίσαμε να λέμε) δεν κερδίζει φωνασκώντας γενικόλογα, καλώντας σε συσπείρωση γύρω από μηδενισμούς και δόγματα, όταν μάλιστα στην καμπούρα του έχει πλήθος καταγεγραμμένων αντιφάσεων. Έτσι θα χάσει και το τελευταίο τμήμα αξιοπιστίας του στην κοινωνία. Και χωρίς αυτήν, τα εργασιακά θέματα δεν παλεύονται. Ή για να το πούμε αλλιώς, ένας σιωπηρός σύλλογος διδασκόντων, ένας απονευρωμένος συνδικαλισμός, ένας ιδιοτελής αιρετός που ανήκουν; Στη Δραπετσώνα ή στην Εκάλη;

9.12.2009, Στέργιος Ζυγούρας

http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/diktika5129.php

http://users.thess.sch.gr/szygouras/themata/mpdi.htm

http://users.thess.sch.gr/szygouras/apom-syllog.htm

http://users.sch.gr/szygouras/themata/thesmoi-paideia2007-09/thesmoi-paideia2007-09.pdf

http://users.sch.gr/szygouras/epikair/2009/oxi-stoxop-ekpaid.htm

Η «επετηριδοποίηση» της αξιοκρατίας*

Του Γιάννη Στρούμπα

Το αίτημα της αξιοκρατικής στελέχωσης κάθε δημόσιας υπηρεσίας παραμένει από τη σύσταση του ελληνικού κράτους ανεκπλήρωτο, λόγω των ρουσφετολογικών πρακτικών των πολιτικών κομμάτων. Η ίδρυση του Α.Σ.Ε.Π. το 1994 αποτέλεσε τομή στις ευνοιοκρατικές τακτικές των ελληνικών κυβερνήσεων. Η ελπίδα για αξιοκρατία, ωστόσο, που γεννήθηκε συνάμα με την ίδρυση ενός αξιοκρατικού θεσμού, θόλωσε καθώς υπονομεύτηκε και πάλι από τους πολιτευτές, που τον παρέκαμπταν επινοώντας «παράθυρα» και «θύρες» ώστε να εξυπηρετούν την κομματική τους πελατεία.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 284, 1/12/2009.

Η διαιώνιση του νεποτισμού στην Ελλάδα ακόμη και μετά από την είσοδό της στην Ε.Ε. καθιστά ακόμη επιτακτικότερη την ανάγκη της αξιοκρατίας. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει εκφράσει τη βούλησή της να υπαγάγει στη δικαιοδοσία του Α.Σ.Ε.Π. κάθε πρόσληψη: «Χρωστάμε στους Έλληνες και ειδικά στις νέες γενιές ένα δίκαιο σύστημα προσλήψεων στο Δημόσιο», τόνισε ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γιάννης Ραγκούσης (11/11/2009). Η κατίσχυση της αξιοκρατίας είναι σαν στόχευση καλοδεχούμενη, αρκεί να μην ακυρωθεί στην πορεία από τους ίδιους παράγοντες που την υπονομεύουν μέχρι και σήμερα.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία η στελέχωση των δημόσιων θέσεων υπόκειται σε παραμέτρους που, υπό το πρόσχημα της «κοινωνικής πολιτικής» ή των «αυξημένων προσόντων», καταργούν κάθε έννοια ισότητας των υποψηφίων για τη διεκδίκηση μίας εργασιακής θέσης και, κατ' επέκταση, κάθε έννοια αξιοκρατίας. Ο κ. Ραγκούσης έχει επισημάνει την ανάγκη να επανεξεταστούν όλα τα κοινωνικά κριτήρια και τα προσόντα, των οποίων η μοριοδότηση θα είναι αυστηρή. Μία μοριοδότηση ωστόσο, έστω «αυστηρή» ή «αντικειμενική», δεν παύει να ακυρώνει την αξιοκρατία, ακόμη κι όταν μοιάζει να την υπηρετεί, αφού στην πράξη την «επετηριδοποιεί» συγκροτώντας νέους και πολυπληθείς καταλόγους προτεραιότητας.

Η θέση της κυβέρνησης για την άρση της μοριοδότησης όσων διαθέτουν προϋπηρεσία στον δημόσιο τομέα είναι απολύτως βάσιμη. Ο παραγκωνισμός του Α.Σ.Ε.Π. στο παρελθόν από τα κυβερνητικά κόμματα για τη στελέχωση, την έστω προσωρινή ή «εποχική», των δημόσιων υπηρεσιών με κομματικούς ψηφοφόρους, είναι γεγονός. Είναι απαράδεκτο συνεπώς να αποκτά πλεονέκτημα ο κομματικός διαγωνιζόμενος για μία θέση έναντι των υπολοίπων, τη στιγμή που τα όποια μόρια τα συγκέντρωσε με μεθόδους αθέμιτες κι όχι αξιοκρατικές.

Ακόμη όμως και σε περιπτώσεις στις οποίες οι προσλήψεις εποχικών υπαλλήλων ήταν όντως αξιοκρατικές, οποιαδήποτε μοριοδότηση που τορπιλίζει τον ισότιμο ανταγωνισμό κρίνεται απορριπτέα. Είναι αδιανόητο ένας υποψήφιος να πετυχαίνει σε γραπτό διαγωνισμό καλύτερες επιδόσεις από κάποιον άλλο, και τελικά να προσπερνιέται απ' αυτόν λόγω της «εμπειρίας» που ο δεύτερος διαθέτει. Αν η εμπειρία είναι τόσο απαραίτητη για την κάλυψη μιας θέσης, τότε ας προκηρύσσονται διαγωνισμοί αποκλειστικά για «έμπειρους». Την εμπειρία ωστόσο μπορούν να την αποκτήσουν με την κατάλληλη καθοδήγηση και οι διαγωνιζόμενοι που πετυχαίνουν καλύτερες επιδόσεις απ' τους «έμπειρους» συνυποψηφίους τους. Το αντικειμενικό κριτήριο της υψηλότερης επίδοσης δεν πρέπει να αναιρείται από μοριοδοτήσεις.

Γι' αυτό κι ενώ η αρχική τοποθέτηση της υπουργού Παιδείας κ. Άννας Διαμαντοπούλου για τερματισμό των «κονέ» και των «βυσμάτων» (12/11/2009) στις διαδικασίες πρόσληψης εκπαιδευτικού προσωπικού κινήθηκε προς απολύτως σωστή κατεύθυνση, η αναδίπλωση της υπουργού για τη μοριοδότηση των υποψήφιων προς διορισμό εκπαιδευτικών που διαθέτουν προϋπηρεσία (17/11/2009) αποτέλεσε επιστροφή στον βάλτο της αναξιοκρατίας. Στον χώρο της εκπαίδευσης μέχρι τη στιγμή αυτή ισχύουν ποικίλοι πίνακες εκπαιδευτικών που διεκδικούν διορισμό, οι οποίοι, καθώς συντάχτηκαν – υποτίθεται – με βάση «κοινωνικά κριτήρια» και την προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών, καταστρατηγούν την αξιοκρατία γελοιοποιώντας το Α.Σ.Ε.Π. κι εμπαίζοντας τους επιτυχόντες στους διαγωνισμούς του. Η πρόσκληση αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών δεν γίνεται πάντα σύμφωνα με τη σειρά επιτυχίας του Α.Σ.Ε.Π., αλλά και σύμφωνα με τις πολιτικές προτιμήσεις και τις διασυνδέσεις, δηλαδή τα «κονέ» στα οποία αναφέρθηκε αρχικά η υπουργός. Πόσο θεμιτό λοιπόν είναι να προσμετράται η προϋπηρεσία όσων την απέκτησαν πλαγίως;

Βέβαια, η υποχώρηση της κ. Διαμαντοπούλου στο συγκεκριμένο ζήτημα σχετίζεται με το γεγονός πως πολλοί εκπαιδευτικοί, που δεν είχαν πρόσβαση σε «κονέ» και «βύσματα», αποδέχτηκαν να υπηρετήσουν οπουδήποτε ως ωρομίσθιοι μόνο και μόνο για να συγκεντρώσουν μόρια. Απέναντι σ' αυτούς το υπουργείο φέρει την ευθύνη να φανεί συνεπές. Εδώ χρειάζεται ίσως μία μεταβατική περίοδος. Δεν χρειάζεται όμως η θεωρητική νομιμοποίηση της προϋπηρεσίας, που υπονομεύει τους γραπτούς διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π. Χωλαίνει ο ισχυρισμός της υπουργού μετά από την αναδίπλωσή της πως «είναι σημαντικό να έχεις έναν εκπαιδευτικό ο οποίος έχει εμπειρία». Οι «εκπαιδευτικοί με εμπειρία» δεν ξεκίνησαν από μηδενική βάση; Επιπρόσθετα, αν ο εκπαιδευτικός με προϋπηρεσία είναι τόσο αξιότερος σε σχέση με τους συναδέλφους του που δεν αξιώθηκαν κάποιο «δόντι» ώστε να την αποκτήσουν κι εκείνοι, ας το αποδείξει στους γραπτούς διαγωνισμούς. Κι αν η προϋπηρεσία βαραίνει τόσο στην εκπαίδευση, τότε γιατί να μην βαραίνει και στην περίπτωση των stage, στην οποία ωστόσο η κυβέρνηση την απορρίπτει – και ορθώς – μετά βδελυγμίας; Άλλες προϋπηρεσίες είναι «ουσιαστικές» ενώ κάποιες άλλες «ανούσιες»;

Η μοριοδότηση των μεταπτυχιακών σπουδών συνιστά άλλο ένα καίριο πλήγμα στην αξιοκρατία. Η ύπαρξη αξιολογότατων φοιτητών που προχωρούν σε μεταπτυχιακές σπουδές δεν παραγνωρίζεται. Ειδικά στη χώρα μας, όμως, οι μεταπτυχιακές σπουδές δεν απορρέουν πάντοτε από την αξία. Απορρέουν κι από τις δημόσιες σχέσεις, από την πλήρη υποτέλεια στους πανεπιστημιακούς καθηγητές και το δουλικό φρόνημα ή από το παχυλό πορτοφόλι των γονέων που χρηματοδοτούν τα ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά, ιδίως σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Τη στιγμή λοιπόν που η ελληνική πολιτεία αδυνατεί να εγγυηθεί την αντικειμενική αξία των διάφορων μεταπτυχιακών τίτλων, η μοριοδότησή τους καταργεί τις ίσες ευκαιρίες. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη επίσης το γεγονός πως οι μεταπτυχιακές σπουδές αφορούν τις περισσότερες φορές εξειδικευμένα αντικείμενα που ελάχιστη σχέση έχουν με τους τομείς πάνω στους οποίους καλούνται να εργαστούν οι υποψήφιοι για την πλήρωση θέσεων στις δημόσιες υπηρεσίες. Αν βέβαια αυτό δεν ισχύει, και απαιτείται σε ορισμένους τομείς μόνο εξειδικευμένο προσωπικό, τότε ας προκηρύσσονται οι αντίστοιχες θέσεις μόνο για υποψήφιους με αυξημένα προσόντα, όπως οι μεταπτυχιακοί ή οι διδακτορικοί τίτλοι. Αν όμως οι θέσεις που προκηρύσσονται δεν απαιτούν τις εξειδικευμένες γνώσεις των μεταπτυχιακών, τότε η μόνη αξιοκρατική επιλογή είναι εκείνη που θα προκύψει από γραπτό διαγωνισμό, στον οποίο τα κριτήρια αξιολόγησης θα είναι όμοια για όλους, χωρίς να γίνεται αποδεκτή καμία μοριοδότηση. Θα ξανατονίσουμε μάλιστα πως αν ο κάτοχος οποιουδήποτε μεταπτυχιακού τίτλου είναι τόσο αξιότερος σε σχέση με τους συνυποψηφίους του, δεν έχει παρά να το αποδείξει επιτυγχάνοντας καλύτερες επιδόσεις στους κοινούς για όλους τους υποψηφίους γραπτούς διαγωνισμούς.

Σε κανέναν έλεγχο αξιοκρατίας δεν αντέχουν και παράμετροι τοπικές ή χρονικές. Η «εντοπιότητα» συνιστά κατάφωρη παραβίαση της ισότητας μεταξύ των υποψηφίων για την κατάληψη μιας θέσης, γι' αυτό και ο Συνήγορος του Πολίτη την έκρινε αναξιοκρατική (εφημ. «Το Βήμα», 4/11/2009). Αν υπάρχει η ανάγκη μίας μονιμότερης στελέχωσης των δημόσιων ή των δημοτικών υπηρεσιών σε ευαίσθητες περιοχές, όπως οι παραμεθόριες, ας επιστρατευτούν άλλα κίνητρα ή υποχρεώσεις για όσους διορίζονται. Η μοριοδότηση όμως της «εντοπιότητας» είναι απαράδεκτη. Ομοίως, σε σχέση με τους χρονικούς παράγοντες, η αποδοχή ορίων ηλικίας για την πρόσληψη εργαζομένων καταστρατηγεί τα ίσα δικαιώματα των συνυποψηφίων. Η δυνατότητα διαγωνισμού για την κατάληψη μιας θέσης επιβάλλεται να παρέχεται σε οποιονδήποτε ενήλικα ενδιαφερόμενο, είτε είναι εικοσάρης είτε πενηντάρης.

Παράγοντες «κοινωνικοί», πάλι, όπως η οικογενειακή κατάσταση, ο αριθμός των παιδιών κάθε διαγωνιζομένου, η πολυτεκνία ή η ένταξη σε «ιδιαίτερες» πληθυσμιακές ομάδες καμία σχέση δεν έχουν με τις ικανότητες των υποψηφίων για την πλήρωση θέσεων εργασίας. Είναι καιρός επιτέλους να καταστεί κατανοητό πως η αξιοκρατία και η «κοινωνική πολιτική» διαφέρουν μεταξύ τους και δεν στέκει να συμπλέκονται. Ιδίως όταν πρόκειται για υπηρεσίες που προαπαιτούν ειδικά προσόντα, κριτήρια όπως η πολυτεκνία είναι προκλητικό να χαρίζουν προτεραιότητα σ' όσους τα πληρούν. Πόσο αξιοκρατικό είναι να διορίζεται ένας πολύτεκνος εκπαιδευτικός εις βάρος εκπαιδευτικών με επιτυχίες στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π., για τους οποίους ωστόσο δεν στάθηκαν αρκετές οι θέσεις που προκηρύχτηκαν; Και με ποια αξιοκρατική λογική παρακάμπτει ο πολύτεκνος τον ισότιμο συναγωνισμό; Γιατί, αν οι οικογενειακές του υποχρεώσεις δεν του επιτρέπουν να προετοιμαστεί επαρκώς για να διαγωνιστεί με τους συναδέλφους του, τότε τι εγγυάται ότι θα μπορεί να προετοιμάζεται επαρκώς για τις υποχρεώσεις του μέσα στις σχολικές αίθουσες; Κι αν, πάλι, κατορθώνει να προετοιμάζεται επαρκώς για τη διδασκαλία στις αίθουσες, τότε γιατί να μην προλαβαίνει να προετοιμαστεί και για ισότιμο διαγωνισμό με τους συνυποψηφίους του; Ή πόσο αξιοκρατικό είναι να διορίζονται σε δημόσια νοσοκομεία γιατροί προερχόμενοι από «ευαίσθητες» πληθυσμιακές ομάδες, που προσλαμβάνονται παρακάμπτοντας κάθε διαγωνισμό; Ποια «κοινωνική ευαισθησία» επιτρέπει να παραγκωνίζονται οι εκλεκτότεροι επιστήμονες υπέρ των μέτριων; Αν, συνεπώς, η πολιτεία θεωρεί πως επείγει να εξυπηρετούνται οι «ευαίσθητες» ομάδες, η εξυπηρέτηση αυτή δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών και της αξιοκρατίας. Ας ισχύουν οι οποιεσδήποτε διευκολύνσεις σε θέσεις στις οποίες η ανάγκη της επιστημοσύνης δεν προτάσσεται επιτακτικά.

Προκύπτει, επομένως, πως εφαρμόσιμη αξιοκρατία είναι μόνο εκείνη που διασφαλίζει ίσους όρους αξιολόγησης για όλους τους ενδιαφερομένους, χωρίς να προσμετρούνται «μόρια» από αμφίβολες διαδικασίες. «Κοινωνικοί» παράγοντες, προϋπηρεσία, πρόσθετοι τίτλοι σπουδών, προφορικές συνεντεύξεις είναι κριτήρια υποκειμενικά, «χρήσιμα» μόνο στη σύνταξη νέων «καταλόγων αναμονής», δηλαδή επετηρίδων, και ικανά να διαστρεβλώσουν την αληθινή εικόνα της αξίας των ανθρώπων. Η νέα κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να υπερβεί στρεβλώσεις από τις οποίες εξαρτώνται πλέον πολλοί ενδιαφερόμενοι για θέσεις εργασίας. Πέρα όμως από το μεταβατικό διάστημα που ίσως χρειαστεί μέχρι να εφαρμοστεί ένα πραγματικά αξιοκρατικό σύστημα προσλήψεων, απαιτείται, σε σχέση μ' αυτό, να αποδειχτούν οι προθέσεις ειλικρινείς. Η «αξιοκρατική» επιλογή όσων θα στελεχώσουν τις θέσεις των γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων και των γενικών γραμματέων των περιφερειών από μία καθαρά πολιτική επιτροπή με επικεφαλής τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο συνιστά κακό προηγούμενο, όχι επειδή μια κυβέρνηση δεν δικαιούται να επιλέγει τους συνεργάτες της σε καίριες θέσεις, αλλά επειδή επιχειρεί την αντίστοιχη πολιτική επιλογή να την εμφανίσει σαν αξιοκρατική. Αν οι υποσχέσεις αξιοκρατίας για τις προσλήψεις στο δημόσιο εκφυλιστούν κατ' αντίστοιχο τρόπο, η όλη συζήτηση θ' αποδειχτεί κενή περιεχομένου, με μόνη εξαίρεση το «επικοινωνιακό» της σκέλος.

Γιάννης Στρούμπας

«Διαπιστώσεις και προβληματισμοί για τη λειτουργία και το ρόλο της Σχολικής βιβλιοθήκης»

(με τη φιλοσοφία ότι η γνώση είναι από τα λίγα πράγματα που διαιρείται για να πολλαπλασιαστεί).

Της Αμαλίας  Κ. Ηλιάδη *

Αποστολή των Σ.Β. είναι να στηρίξουν το διδακτικό έργο και τα προγράμματα της σχολικής μονάδας με την ποικιλία της έντυπης και ψηφιακής τους συλλογής, καθώς και τις μαθητικές εργασίες, μέσα στα πλαίσια της πληροφοριακής παιδείας και της δια βίου μάθησης. Με τις συνεργασίες τους με άλλους φορείς και τη δικτύωσή τους με άλλες βιβλιοθήκες, ανοίγουν το σχολείο στην κοινωνία, γίνονται κέντρα πολιτισμού, εργαστήρια μάθησης και έρευνας και τόποι όπου πραγματώνονται οι καινοτόμες σχολικές δράσεις.

Οι υπεύθυνοι για την πραγμάτωση του έργου που περιλαμβάνει την καθημερινή επαφή με τους χρήστες των βιβλιοθηκών, μαθητές, καθηγητές και εξωσχολικούς, που εμπεριέχει επίσης οργάνωση, φροντίδα, προώθηση, ενημέρωση, δημιουργία καλού κλίματος, είναι και οι πλέον αρμόδιοι να παρουσιάσουν την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις:

«Βηματισμοί χωρίς σκοπό στα χειμωνιάτικα προαύλια Χιλιάδες βήματα, χιλιάδες μέρες.» Μ. Αναγνωστάκη Το Περιθώριο ΄68-΄69

Το ευρύτερο μορφωτικό περιβάλλον αποτελεί μια πρόκληση για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες, οι οποίες καλούνται να ανταγωνιστούν μια κοινωνική απαξίωση του μορφωτικού αγαθού. Η αγορά εργασίας με την χρησιμοθηρική της λογική οδήγησε σε μια εργαλειακή αντίληψη της γνώσης: χρήσιμη γνώση είναι μόνο αυτή που μπορεί να πιστοποιηθεί και να οδηγήσει έστω και στην θολή και αβέβαιη προσδοκία επαγγελματικής αποκατάστασης. Πώς να πείσει μια Σχολική Βιβλιοθήκη  για την απόλαυση της ανάγνωσης, για την αισθητική, την νοημοσύνη των συναισθημάτων, για την αξία της μελέτης και της προσέγγισης του «περιττού», για την απρόσκοπτη καλλιέργεια  του κριτικού πνεύματος;

Θεατρικά δρώμενα,  ομιλίες συγγραφέων, έκδοση περιοδικών, βιβλιοπαιχνίδια, ξενάγηση μαθητών, αφιερώματα (π.χ.  Ποίηση και κοινωνία, Βιβλιομαγεία, Ιστορία της Γραφής, Λογοτεχνία και κινηματογράφος), μαθητικοί αγώνες σκακιού, γνώσεων, καλλιτεχνικοί, λογοτεχνικοί,  μαθητικές εργασίες, είναι μόνο μερικές από τις ιδέες που έχει τη δυνατότητα να υλοποιήσει μια σχολική βιβλιοθήκη.  Πολλές βιβλιοθήκες πραγματοποιούν ημερίδες και σεμινάρια με θέμα το ρόλο τους στη σημερινή εκπαίδευση, όπου και ανταλλάσσονται πολύτιμες εμπειρίες κι απόψεις. Ηλεκτρονικά δε, το Πανελλήνιο Φόρουμ Σχολικών Βιβλιοθηκών (Π.Φ.Σ.Β.) (http://3gym-kerats.att.sch.gr/library/forum), αποτελεί έναν κοινό τόπο συνάντησης, συζήτησης και εξεύρεσης λύσεων για τα προβλήματα που ανακύπτουν.

Το τελευταίο προϋποθέτει διαρκή ενημέρωση για τα τεκταινόμενα στο χώρο του βιβλίου και της εκπαίδευσης. Μέσα στην πολυσχιδή δραστηριότητα των υπευθύνων σχολικών βιβλιοθηκών, η οποία περιέχει τη βιβλιοθηκονομική, γραμματειακή, επιστημονική πλευρά, πρωτεύει ο εκπαιδευτικός και παιδαγωγικός μας ρόλος. Ως υπεύθυνοι των σχολικών βιβλιοθηκών πρέπει να υποστηρίζουμε τα ποικίλα προγράμματα της κάθε σχολικής μονάδας  αξιοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει μια Σχολική Βιβλιοθήκη ΕΠΕΑΕΚ (οπτικοακουστικά, έντυπα και ηλεκτρονικά), αποδελτιώνουμε υλικό για την ενημέρωση του διδακτικού προσωπικού, εκπαιδεύουμε τους μαθητές στην αναζήτηση πληροφοριών. Όλα αυτά τα επιτελούμε χωρίς να πάψουμε να λειτουργούμε με την παιδαγωγική ευαισθησία που απαιτεί ο χώρος και ο ρόλος μας, ερχόμενοι σε καθημερινή επαφή με τους μαθητές που μέχρι πρότινος διδάσκαμε και τώρα προσεγγίζουμε μέσα από τον γοητευτικό κόσμο της πληροφορίας.

Εξάλλου, «Οι μέλισσες πετάνε από λουλούδι σε λουλούδι αλλά μετά κάνουν το μέλι που είναι κατάδικο τους, δεν είναι πια ούτε θυμάρι ούτε μαντζουράνα» Μονταίν (Essais, I,XXVI).

 Διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις αίθουσες διδασκαλίας και στη Σχολική Βιβλιοθήκη δεν μπορούν να υπάρξουν. Μην ξεχνάμε ότι η διδασκαλία των δεξιοτήτων στη χρήση της βιβλιοθήκης (library skills) δεν γίνεται παρά μόνο σε σχέση με τα διδασκόμενα μαθήματα. Ο κυρίαρχος ρόλος της  Σχολικής Βιβλιοθήκης είναι η αναζήτηση και η κριτική εξέταση της γνώσης, η διδασκαλία με εφαρμογή μαθητοκεντρικών-ενεργητικών προτύπων. Σε όλο τον κόσμο οι Σχολικές Βιβλιοθήκες στελεχώνονται από εκπαιδευτικούς υπευθύνους (Teacher Librarians), που πρώτα απ' όλα είναι εκπαιδευτικοί και κατά δεύτερο λόγο έχουν ειδικές γνώσεις σχολικής βιβλιοθηκονομίας. Υπ' όψιν ότι στο εξωτερικό προσφέρονται από τα παιδαγωγικά τμήματα μεταπτυχιακά προγράμματα σχολικής βιβλιοθηκονομίας (Teacher Librarianship).

Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος για να αλλάξουν διάφορες νοοτροπίες, βούληση πολιτική, αλλά και από εμάς τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς θέληση να σπάσουμε το κέλυφος της συνήθειας, -ας μην υποτιμούμε τη δύναμή της-, και να αντλήσουμε από το μικρό αλλά γεμάτο πολύτιμους θησαυρούς απόκτημα των σχολείων μας. Όσο για εμάς, τους υπευθύνους, υπάρχουν πολλοί με το «κουσούρι», του δάσκαλου, που επιμένουν να συνεχίζουν με ζήλο το διδακτικό έργο μέσα από έναν άλλο χώρο, μέσα από άλλες συνθήκες. «Γιατί δεν πρέπει ο ελεύθερος να μαθαίνει τίποτα δια της βίας σα δούλος…τα μαθήματα που μπαίνουν μες στην ψυχή με τη βία, δε στεριώνουν ούτε διατηρούνται μεσα της»,  Πλάτωνα Πολιτεία VII,537 μετ. Ι. Γρυπάρη

Τρίκαλα, 7-12-2009

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλολόγος-ιστορικός,  Υπεύθυνης Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ. Τρικάλων, ailiadi@sch.gr, 

http://users.sch.gr/ailiadi, http://blogs.sch.gr/ailiadi,  http://www.matia.gr

Οικονομικά παιχνίδια με το εμβόλιο… πίσω από τις πλάτες μας

Του Χρήστου Γεωργίου*

 

Η αναιμική ανταπόκριση του κοινού να εμβολιαστεί με το εμβόλιο Pandemrix, παρά τις συντονισμένες προτροπές Πολιτείας και τηλεοπτικών ΜΜΕ, προφανώς οφείλεται στο ότι εξακολουθεί να το θεωρεί επικίνδυνο, καθότι γνωρίζει ότι οι παρενέργειές του δεν έχουν δοκιμαστεί επαρκώς.

Η πρόσφατη είδηση για απόσυρση στον Καναδά μιας παρτίδας εμβολίου ως άκρως επικίνδυνη(1) επιβεβαιώνει τους φόβους των πολιτών. Παράλληλα, δικαιώνει κι εκείνους τους επιστήμονες και γιατρούς που εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους, μη επηρεαζόμενοι από τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα και τους πολιτικούς φορείς τους, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) και οι αρμόδιες επιτροπές υγείας της Ε.Ε.

Συγκεκριμένα, η κατασκευάστρια εταιρεία Glaxo ζήτησε από τους γιατρούς του Καναδά να σταματήσουν τη χρήση μιας πολύ πρόσφατης παρτίδας εμβολίου (του Οκτωβρίου), 170.000 δόσεων, διότι δημιούργησε επικίνδυνες παρενέργειες (αναπνευστικά προβλήματα, ταχυκαρδίες, δερματικά εξανθήματα κ.ά.) σε ποσοστό 500% πάνω από το αναμενόμενο. Βέβαια, το κακό είχε ήδη γίνει, διότι μόνο 900 δόσεις αποσύρθηκαν καθότι οι υπόλοιπες είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί. Μάλιστα, στις πόλεις Μανιτόμπα και Κεμπέκ του Καναδά διερευνώνται τρεις θάνατοι που επήλθαν εντός μιας εβδομάδας από τη λήψη του εμβολίου, χωρίς τα θύματα να ανήκουν σε κάποια από τις ομάδες υψηλού κινδύνου (2, 3).

Για ευνόητους λόγους, η ελληνική κυβέρνηση από κοινού με τα ΜΜΕ (κυρίως τα τηλεοπτικά) αποκρύπτουν από τους πολίτες το γεγονός ότι το επίμαχο καναδικό εμβόλιο της εταιρείας Glaxo, το Arepanrix Η1Ν1, είναι απόλυτα ίδιο ως προς τα συστατικά του με το Pandemrix που μας πούλησε. Αυτό προκύπτει από τις οδηγίες χρήση που έχει συντάξει η εταιρεία και για τα δύο εμβόλιά της [4, 5].

Ενα άλλο σημαντικό ζήτημα που έχει τεθεί είναι αν η Glaxo και η Baxter (που φτιάχνει το αμερικανικό εμβόλιο Celvapan για τον ιό Η1Ν1) ήταν προετοιμασμένες χρόνια πριν για μια πανδημία της γρίπης των χοίρων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Σε αυτό συνηγορεί το γεγονός ότι και οι δύο αυτές εταιρείες είχαν καταθέσει πατέντες για τέτοιου είδους εμβόλια πολύ πριν εντοπιστεί αυτός ο ιός στον άνθρωπο για πρώτη φορά τον Μάρτιο-Απρίλιο 2009 στο Μεξικό.

Συγκεκριμένα, στις 21 Μαρτίου 2006 η Glaxo κατέθεσε πατέντα (αριθμός WO2006100109Α1), στην οποία αναφέρεται ο ιός Η1Ν1 (σελίδα 23) καθώς και τα επικίνδυνα συστατικά του εμβολίου της (του Pandemrix), όπως το ανοσοενισχυτικό σκουαλένιο (σελίδα 44) και η τοξική υδραργυρούχος θειομερσάλη (σελίδα 12) [6]. Μάλιστα, στις 2 Φεβρουαρίου του 2007 η Glaxo υπέβαλε αίτηση στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΜΕΑ) για έγκριση εμπορίας του εμβολίου Pandemrix, που της εγκρίθηκε στις 20 Μαΐου του 2008 [7, 8].

Η αίτηση ήταν για εμβόλιο-καλούπι («mock-up») με την ίδια σύσταση, αλλά με άλλο στέλεχος του ιού, και συγκεκριμένα το ανθρώπινο στέλεχος Η5Ν1.

Το ίδιο είχε κάνει και η αμερικανική εταιρεία Baxter (μεγάλο μέρος των μετοχών της οποίας κατέχει ο περιβόητος υπουργός Αμυνας της πρώην κυβέρνησης Μπους, Ντόναλντ Ράμσφελντ). Ειδικότερα, στις 28 Αυγούστου 2008 κατέθεσε αίτηση πατέντας (αριθμός US 2009/0060950Α1) για παρασκευή εμβολίου που αφορούσε και τον ιό Η1Ν1 (σελίδα αίτησης 4) [9].

Ετσι, όταν ξέσπασε η γρίπη των χοίρων το 2009, οι δύο εταιρείες ήταν έτοιμες από το 2006. Απλά άλλαξαν το εμβόλιο-καλούπι με τον ιό Η1Ν1 και παρασκεύασαν το εμβόλιό τους με έγκριση του ΠΟΥ σε χρόνο ρεκόρ! Είναι πράγματι αξιοπερίεργο πώς ο συγχρονισμός αυτών των εταιρειών με την έλευση της γρίπης των χοίρων ήταν τόσο… τέλειος!

Οι εταιρείες Glaxo και Baxter θα μπορούσαν να αντιτείνουν ότι οι πατέντες τους προορίζονταν για την παρασκευή εμβολίων μόνο για χοίρους. Ομως στις πατέντες τους και οι δύο εταιρείες κάνουν σαφή αναφορά για χρήση του εμβολίου τους σε ανθρώπους (σελίδα 1 των πατεντών).

Ενα άλλο αξιοσημείωτο γεγονός που προκύπτει από την πατέντα της Baxter είναι ότι αναφέρει ως συν-εφευρέτη του εμβολίου της έναν επιστήμονά της ονόματι δρ Kistner Otfried, ο οποίος… τυγχάνει να χρησιμοποιείται από τον ΠΟΥ ως εξπέρ σύμβουλός της, μαζί με άλλους εκπροσώπους των φαρμακευτικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων και τον δρα Norbet Hehme της Glaxo. Συγκεκριμένα, συμμετείχε σε συνάντηση του ΠΟΥ στη Γενεύη (στις 2-3 Νοεμβρίου 2005) για την «αξιολόγηση και ανάπτυξη πανδημικών εμβολίων γρίπης» [10] και στη Στοκχόλμη (τον Αύγουστο του 2007) για τη σύνταξη μιας τεχνικής έκθεσης σε θέματα «δημόσιας υγείας» αναφορικά με τα εμβόλια γρίπης [11]. Αυτό το γεγονός είναι ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο ο ΠΟΥ και οι φαρμακευτικές εταιρείες λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Και οι δικές μας υπηρεσίες δημόσιας υγείας εξακολουθούν να μας καθησυχάζουν, χωρίς να… «ιδρώνει το αυτί» τους περί τα διαπλεκόμενα οικονομικο-πολιτικά συμφέροντα!

Παραπομπές

1. http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas /8376534.stm

2. http://www.globalresearch.ca/index. php?context=va&aid=16192, και

3. http://www.winnipegfreepress.com /breakingnews/manitoba-sees-second-death-this-season-70603877.html

4. http://www.hc-sc.gc.ca/dhp-mps /prodpharma/legislation/interimorders-arretesurgence/prodinfo-vaccin-eng.php

5. http://www.emea.europa.eu/humandocs/PDFs/EPAR/pandemrix/D-Η1Ν1%20single%20PDFs /PackageLeaflet/emea-pl-h832pu17el.pdf

6. http://www.theoneclickgroup.co.uk/documents/vaccines/WO2006100109Α1.pdf

7. http://www.emea.europa.eu/humandocs/Humans/EPAR/pandemrix/pandemrix.htm

8. http://www.emea.europa.eu/humandocs /PDFs/EPAR/pandemrix/Η-832-en6.pdf

9. http://www.freepatentsonline.com /20090060950.pdf

10. http://www.who.int/vaccine_research/diseases/influenza/LIST%20OF%20PARTICIPANTS.pdf

11. http://www.who.int/immunization/sage/ECDCH5Ν1_EAG1_FINAL_doc.pdf

* Καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύεται και με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα. Ελευθεροτυπία, Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009, 

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&s=ar8ro&c=ellada&date=28/11/2009

Κάποιοι κερδίζουν πειραματιζόμενοι

Του Χρήστου Γεωργίου*

  

Τα στοιχεία για τη γρίπη των χοίρων (Η1Ν1) που ανακοινώθηκαν από αρμόδιους διεθνείς φορείς δείχνουν ότι συμπεριφέρεται σαν την κοινή εποχική γρίπη, προκαλώντας λιγότερους θανάτους.

Εντούτοις, η κοινή γνώμη είναι ανήσυχη όχι τόσο για τη γρίπη όσο για την ασφάλεια του εμβολίου της, διότι γνωρίζει ότι δεν υπήρξε ο απαιτούμενος χρόνος για να δοκιμαστεί και να καθοριστούν οι παρενέργειές του με σχετική βεβαιότητα.

** Οι ανησυχίες εντάθηκαν όταν αποκαλύφθηκε πρόσφατα ότι η γερμανική κυβέρνηση είχε παραγγείλει άλλο εμβόλιο για τους πολιτικούς αξιωματούχους και το στρατό, το Celvapan (της Baxter), και άλλο για τους υπόλοιπους πολίτες, το Pandemrix (της Glaxo-SmithKline). Ετσι, κατηγορήθηκε για κοινωνικό ρατσισμό, καθώς το Pande-mrix, που προορίζεται για τις μάζες, περιέχει ένα ανοσοενισχυτικό έκδοχο, το σκουαλένιο, του οποίου οι παρενέργειες δεν είναι γνωστές, όπως και το έκδοχο θειομερσάλη, που είναι άκρως τοξικό διότι περιέχει υδράργυρο. Από το άλλο μέρος, το Celvapan που θα πάρουν οι ελίτ και οι φύλακες, θεωρείται ασφαλέστερο διότι δεν περιέχει έκδοχα. Εντούτοις, ούτε και αυτό έχει δοκιμαστεί κλινικά επαρκώς.

** Και τι σχέση έχουν όλα αυτά μ' εμάς; Το εμβόλιο που θα διατεθεί για τον εμβολιασμό μας είναι το Pandemrix -εκτός κι αν έχει παραγγελθεί και το Celvapan για… ειδικές χρήσεις. Οι αρμόδιοι φορείς του κράτους μας βεβαιώνουν ότι μπορούμε άφοβα να εμβολιαστούμε. Τι λένε, όμως, για την ασφάλεια του εμβολίου η κατασκευάστρια Glaxo και διάφοροι επίσημοι οργανισμοί που το ενέκριναν;

** Ντοκουμέντα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Ιατρικών Προϊόντων της Ε.Ε. (ΕΜΑ) και της Glaxo αποκαλύπτουν ότι βασικά συστατικά κάθε δόσης του εμβολίου αποτελούν ένα «ανοσοενισχυτικό» κοκτέιλ χημικών (AS03) που περιέχει σκουαλένιο (10,68 χιλιοστογραμμάρια) μαζί με άλλα έκδοχα, καθώς και το έκδοχο θειομερσάλη (5 μικρογραμμάρια)[1-3]. Το τελευταίο περιέχει 49% υδράργυρο, που σημαίνει ότι κάθε δόση του εμβολίου περιέχει 2,5 μικρογραμμάρια (ή 5 για δύο δόσεις).

Είναι γνωστό πόσο επικίνδυνος είναι ο υδράργυρος. Στα παιδιά, προσβάλλει το συκώτι, δημιουργεί αϋπνίες, απώλεια μνήμης, μαλλιών, δοντιών και νυχιών κ.ά.

Ακόμα και η αμαρτωλή Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ το αναγνωρίζει, προωθώντας την απομάκρυνση της θειομερσάλης απ' όλα τα εμβόλια, ενώ συνιστά λιγότερο από 1 μικρογραμμάριο υδράργυρο (5 φορές λιγότερο από του Pandemrix) σε εμβόλια για παιδιά ηλικίας 6 ετών και κάτω(5).

Αλλά ακόμα και αυτά τα όρια τοξικότητας εξυπηρετούν κυρίως τις εταιρείες.

** Αναφορικά με το ανοσοενισχυτικό σκουαλένιο, η Glaxo παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει πολλά για την ασφάλειά του: «Δεν υπάρχουν δεδομένα για τη χορήγηση των AS03-ανοσοενισχυμένων εμβολίων πριν ή μετά από άλλους τύπους εμβολίων κατά της γρίπης, τα οποία προορίζονται για προπανδημική ή πανδημική χρήση».

Ο δε Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) επεκτείνει την αβεβαιότητα και σε όλα τα εμβόλια που χρησιμοποιούν το ανοσοενισχυτικό σκουαλένιο. Το επίσημο επιστημονικό όργανό του, η Παγκόσμια Συμβουλευτική Επιτροπή για τη Ασφάλεια των Εμβολίων (GACVS), επισημαίνει ότι «η εμπειρία από τα εμβόλια με σκουαλένιο έχει αποκτηθεί κυρίως σε ηλικιωμένους χρήστες», και προτείνει ότι «καθώς τα εμβόλια με βάση το σκουαλένιο θα χρησιμοποιούνται σε άλλες ομάδες πληθυσμού, πρέπει να γίνεται προσεκτική έρευνα μετά την κυκλοφορία τους προκειμένου να εντοπιστούν οι παρενέργειές τους»(4).

** Με άλλα λόγια, οι φαρμακευτικές εταιρείες και ο ΠΟΥ μάς χρησιμοποιούν σαν πειραματόζωα. Το ίδιο θα συμβεί και με το εμβόλιο Pandemrix, αφού η Glaxo παραδέχεται ότι «δεν υπάρχουν δεδομένα για τη χρήση του Pandemrix ή άλλου εμβολίου που περιέχει ανοσοενισχυτικό AS03 σε έγκυες γυναίκες» και ότι «δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα παρακολούθησης μετά την κυκλοφορία του Pandemrix».

Τι παρενέργειες, λοιπόν, πρέπει να αναμένουν όσοι χρησιμοποιήσουν το εμβόλιο Pandemrix; Από τις περιορισμένες κλινικές δοκιμές της Glaxo (μόνο σε 5.000 άτομα 18 ετών και άνω) έχουν παρατηρηθεί τα ακόλουθα:

* Σε πάνω από 1 στους 10 χρήστες: πονοκέφαλος, κούραση, πόνος, κοκκινίλα, πρήξιμο ή σκληρό εξόγκωμα στο σημείο της ένεσης, πυρετός, πόνος σε αρθρώσεις.

* Σε 1 έως 10 στους 100 χρήστες: λεμφαδενοπάθειες (πρησμένοι αδένες στο λαιμό, στη μασχάλη ή στη βουβωνική χώρα), συμπτώματα παρόμοια με της κοινής γρίπης, φαγούρα και εκχυμώσεις (μελανιές) στο σημείο της ένεσης, έντονη εφίδρωση, κρυάδες, κνησμός, αναψοκοκκίνισμα.

* Σε 1 έως 100 στους 1.000 χρήστες: αϋπνία, παραισθήσεις, υπνηλία, ζαλάδες, μυρμήγκιασμα ή μούδιασμα των άκρων, κνησμοί, εξανθήματα, γενικό αίσθημα αδιαθεσίας, διάρροια, εμετοί, πόνοι στην κοιλιά, ναυτία.

* Στις αντενδείξεις αυτού του εμβολίου αναφέρονται τα εξής ακαταλαβίστικα: «Ιστορικό αναφυλακτικής (δηλ. απειλητικής για τη ζωή) αντίδρασης σε κάποιο από τα συστατικά ή στα ίχνη υπολειμμάτων (αβγά και πρωτεΐνες ορνίθων, ωολευκωματίνη, φορμαλδεΰδη, θειική γενταμυκίνη και δεοξυχολικό νάτριο)». Το προκλητικό της υπόθεσης είναι ότι μας ζητούν να γνωρίζουμε αν εμφανίζουμε ευαισθησία σε άγνωστες στους πολλούς χημικές ουσίες σαν τη φορμαλδεΰδη, που μέχρι και στην ταρίχευση πτωμάτων χρησιμοποιείται!

** Τα εμβόλια της γρίπης των χοίρων αποκαλύπτουν πώς οι φαρμακευτικές εταιρείες κερδοσκοπούν επί πολιτών-πειραματόζωων με τη βοήθεια της Ε.Ε. και του ΠΟΥ.

Ενός οργανισμού που ενώ μας βεβαιώνει ότι η γρίπη δεν είναι επικίνδυνη εγκρίνει επικίνδυνα εμβόλια προς χρήση με τη βοήθεια γνωστών επιστημόνων-καθησυχαστών. Μάλλον το όνομα Παγκόσμιος Οργανισμός Υποκρισίας τού ταιριάζει καλύτερα!

1. www.emea.europa.eu/humandocs/PDFs/EPAR/pandemrix/D-Η1Ν1%20single%20PDFs/PackageLeaflet/emea-pl-h832pu17el.pdf

2. http://health.gsk.com/docs/UK_ Pandemrix_SPC.pdf

3. http://www.healthview.gr/sites/de fau lt/files/emea-combined-h832el.pdf

4. Http://www.who.int/vaccine_research/documents/Report_on_consultation_on_adjuvant_safety_2.pdf

5. http://www.fda.gov/BiologicsBloodVaccines/vaccines/Questionsabout Vaccines/ucm070430.htm

* Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι καθηγητής Βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο Πατρών

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία – 15/11/2009, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=2009-11-15&s=dialogos

Σημείωση admin: Βιογραφικό εδώ,   http://www.biology.upatras.gr/personel/gen/georg.html

Αναγκαστικός εμβολιασμός

Του Αλέξη Δάρα

Το ανατρίχιασμα των βλεφάρων μου

τα ασύμπτωτα σχήματα

σπονδή στον άνεμο των αλλαγών

ήρωες ισορροπιστές στο χάος

χωρίς σχοινί, ακτήμονες, τιποτένιοι.

Ο κόσμος προχωρά, δε σας χρειάζεται.

Ο κόσμος βουλιάζει στην ανυπαρξία

δε χρειάζεται τους επικήδειούς σας

μπορεί να πεθάνει μόνος

έτσι κι αλλιώς από μοναξιά πεθαίνει,

δεν υπάρχει πια κάτι να προβλέψετε.

Οι προφητείες αυτοεκπληρώθηκαν

σε έναν αυτοόμοιο κόσμο

ανυποψίαστο για το ότι

δεν γνωρίζει τίποτα άλλο

απ' τον εαυτό του.

Του έπεσε βαριά η ύπαρξη

βαρύτατη η ζωή του

η ηδονή αποτρόπαιη

και η χαρά μόλυνση φρικτή,

αβάσταχτος ο πόνος να πετσοκοπείς

για να μπορείς να είσαι κι εσύ

άνθρωπος-ψέμα

και το ξεχνάς,

ξεχνάς τα πάντα

γιατί δεν υπάρχει χώρος αρκετός

για συσκευές, οδηγίες, υστερίες,

καλωδιώσεις, χάπια, μόδες,

απαγορεύσεις, εμφυτεύσεις, οθόνες,

ξαναμωραίνεσαι,

ξύπνα, το χιόνι σ' έχει καλύψει

το χιόνι δε σταματά, ξύπνα

αν ένιωθες τι σου συμβαίνει

τα δάκρυά σου και μόνο θα σ' έσωζαν,

μοναδικέ μου εαυτέ

το δέρμα σου έσχατο οχυρό μου.

Ζώσου με εκρηκτικά σ' όλο το σώμα

και βγες έξω στον κόσμο που πέφτει

και σε τραβάει να πέσω μαζί τους.

Μη μ' αγγίζετε. Αρκετά.

Είμαι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί

στο παραμικρό άγγιγμα της βελόνας σας.

Δε μου αφήσατε τίποτα που ν' αξίζει

δε μπορώ πια να συνεχίσω

να κάνω το σαλίγκαρο.

Δε λείπει ο λόγος, η φωνή λείπει.

Θεέ μου μ' ακούς; Θεέ μου κοιμήθηκες;

Ίσως αν κάνω κρότο δυνατό μ' ακούσεις.

Αν νέοι κόσμοι εξαίσιοι καταφθάνουν

δε θα τους υποδεχθώ χωρίς τον εαυτό μου.

Κάποτε δεν έχει πιο πέρα,

ο καιρός των επιχειρημάτων περνάει

ο καιρός των ελπίδων και των συμμαχιών,

ξεγυμνώνονται όλα ως το κόκαλο

και ξεπηδάει η κυτταρική σου νοημοσύνη.

Γνωρίζεις πια, βλέπεις καθαρά ότι

αυτό που σε αποτελεί είναι

η απόφασή σου.

Αλέξης Δάρας

Οι μυρωδιές του κόσμου

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Στα ποιήματά μου θα κολλήσω

γραμματόσημα

Συλλεκτικά και ακριβοθώρητα

Φυλακισμένα σε άλμπουμ

Που ποθούν να ταξιδέψουν

Τα ποιήματά μου θα στείλω

Σε όλες τις πολιτείες

του κόσμου

Σε ψεύτικους παραλήπτες

Για να επιστραφούν στον ποιητή

Έτσι σφουγγάρια ψυχής

θα γίνουν

Που θα ρουφήξουν τις μυρωδιές

του κόσμου

και τις γεύσεις του

Και όταν κάποτε επιστρέψουν

Θα τα μυρίσω ένα – ένα

σχολαστικά

σαν καθαρόαιμο λαγωνικό

θα γλύψω τους στίχους

Για να φτιάξω νέα ποιητική

συλλογή

Με τις μυρωδιές του κόσμου

και τις γεύσεις του

πού ανόθευτες παραμένουν

ακόμα

Με ποιήματα μουσκεμένα

με οσμές

Από τα μπαχάρια και την φτώχια

της Ινδίας

Από την εξαθλίωση του Πακιστάν

Και τα πορνεία των Φιλιππίνων

Με ποιήματα ποτισμένα

με πετρέλαιο και αίμα

της Βαγδάτης

Με ποιήματα που μυρίζουν θάνατο

της Καμπούλ

Έχει μυρωδιά ο θάνατος

Ας λένε πως είναι διάφανος

και άοσμος

Και αφού ξεχειλίσει ο νους μου

από τις τις μυρωδιές

του κόσμου

Θα ανοίξω τα παράθυρά μου

και θα σταθώ στο μπαλκόνι

απαγγέλλοντας

Για να πνιγεί η πόλη

από τα δύσοσμα νέφη

Της μιζέριας και του πόνου

Της αρρώστιας και του θανάτου

Να πάψει πια η υποκρισία

της άγνοιας

να λειτουργεί ως τεκμήριο

αθώωσης

                                        3 Οκτωβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Ανάγωγοι αρχισυνάγωγοι…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Την καλή νομιμότητα για τους Εβραίους την αντιπροσώπευαν οι δέκα εντολές. Και την κακή οι χιλιάδες διατάξεις («εντάλματα ανθρώπων» τις έλεγε ο Χριστός), που επινόησε το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο, για να χειραγωγούν το λαό και να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Γεγονός που ισχύει και για τους άρχοντες όλων των τόπων και των εποχών. Αφού, και μετά Χριστόν, απέναντι στον ευαγγελικό νόμο της ανθρωπιάς, αντιπαρατάχθηκε το αντευαγγέλιο της απανθρωπιάς. Που περιλαμβάνει τους νόμους που έκαναν, σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και τα καταχθόνια σχέδιά τους, η άρχουσα αναρχία.

Έτσι ώστε ο νόμος, να γίνεται το μακρύ χέρι, που κλέβει τον ίδρώτα του λαού, για να εκτρέφει και να πλουτίζει το γαλαζοαίματο τεμπελχανείο του κατεστημένου. Ή που χτίζει βαστίλλες και Γκουαντανάμο, για να φυλακίζεται και εξευτελίζεται η αξιοπρέπεια των λαών και των πολιτών. Ή που στήνει καρμανιόλες, για να καρατομείται η ελευθερία και η δικαιοσύνη.

Και το χειρότερο είναι πως το προκρούστειο και αλλοπρόσαλλο αυτό συνοθύλευμα αδικίας ταυτίζεται με την ιερή έννοια της Δικαιοσύνης, που είναι το ύψιστο κοινωνικό αγαθό. Και λειτουργεί έτσι ώστε, όχι μόνο να εξαθλιώνονται οι ασθενέστερες τάξεις, αλλά και να κινδυνεύουν να γίνουν, γι' αυτές τα «έσχατα πολύ χείρονα» των πρώτων.

Γιατί η νομιμότητα του είδους αυτού, ενώ δίνει το δικαίωμα της αρπαγής και της καταπίεσης σε βάρος του λαού, από το άλλο μέρος πατάσσει με αμείλικτη σκληρότητα κάθε προσπάθεια αντίστασης του λαού στις μεθοδεύσεις της αδικίας.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν, συχνά, τους κακούς νόμους καλούνται να τους εφαρμόσουν ακόμη χειρότεροι άνθρωποι:

Μισόκαλοι, δηλαδή, που επικαλούνται όλους τους νόμους και τους προφήτες, προκειμένου να καταστρατηγήσουν το καλό. Χαιρέκακοι που τρίβουν τα χέρια τους από χαρά και πανηγυρίζουν, όταν αισθάνονται ότι μπορούν να βλάψουν ή να καταστρέψουν τους συνανθρώπους τους. Συμπλεγματικοί που μόνο μπροστά στη συντριβή των άλλων μπορούν να νιώθουν άνετοι και ανώτεροι…

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες ο άνθρωπος του λαού, που λεηλατείται και καταληστεύεται, εν ονόματι του νόμου, δεν μπορεί ποτέ και πουθενά να βρει το δίκιο του. Κι αν υποτεθεί ότι τολμήσει να πει την αλήθεια, η φαρέτρα της άδικης νομιμότητας διαθέτει πάμπολλα δηλητηριώδη βέλη, για να του κάμουν το βίο αβίωτο…

Ανατομία της ανθρώπινης αυτής τραγωδίας μας προσφέρει η αριστουργηματική ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται στη συγκύπτουσα (=καμπουριασμένη) γυναίκα (Λουκά: ΙΓ, 10-17):

Κάποιο Σάββατο σε κάποια εβραϊκή συναγωγή ο Χριστός, λέει το Ευαγγέλιο, θεράπευσε μια γυναίκα. Και ο αρχισυνάγωγος, ως εκπρόσωπος της νομιμοφροσύνης, καταδίκασε την πράξη αυτή. Γιατί, κατά τη γνώμη του, ο Χριστός και όσοι θεραπεύονταν το Σάββατο ενεργούσαν παράνομα:

«Δεν σας φτάνουν, είπε, οι έξι μέρες της βδομάδας για τις θεραπείες; Είναι ανάγκη να καταπατείτε και την αργία του Σαββάτου»!

Και μπαίνει το ερώτημα: Εμείς πώς θα αντιδρούσαμε απέναντι στη συμπεριφορά αυτή του αρχισυνάγωγου; Ή μάλλον τι κάνουμε εδώ και τώρα, μπροστά στις ανάλογες συμπεριφορές κάποιων ανάγωγων αρχισυνάγωγων;

Τι κάνουμε; Χειροκροτούμε αυτούς που σφυρηλατούν τις χειροπέδες του λαού. Ή στην καλύτερη περίπτωση, σιωπούμε. Γιατί σκεφτόμαστε πως, όσοι τόλμησαν να αντισταθούν στη μαφία του κατεστημένου, δεν είχαν καλά ξεμπερδέματα. Με πρώτο βέβαια και καλύτερο το Χριστό.

Και το στρουθοκαμηλισμό μας αυτό δε διστάζομε να τον ντύνουμε με τον τρίβωνα της χριστιανικής (τάχα) φρονιμάδας: «Εμείς, λέμε, κοιτάμε την ψυχούλα μας. Και τα υπόλοιπα τ' αφήνουμε στο Θεό». Ενώ στην πραγματικότητα δεν κοιτάμε, παρά μόνο την τσεπούλα μας και γενικότερα τη βολεψούλα μας. Και γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας το Θεό και την ψυχή μας…

Τι έκαμε ο Χριστός;

Δεν περιορίστηκε μόνο να θεραπεύσει τη γυναίκα. Θέλησε ακόμη πιο πέρα να θεραπεύσει και τη συγκύπτουσα (=καμπουριασμένη), απ' τις διαστροφές κάποιων θεσμών, κοινωνία, που την κρατούν δέσμια και δεν την αφήνουν ποτέ να σηκώσει κεφάλι:

«Υποκριτή, είπε στον αρχισυνάγωγο, ενοχλήθηκες, επειδή το Σάββατο θεραπεύτηκε μια γυναίκα του λαού, που υπέφερε 18 χρόνια! Κι όμως εσύ πηγαίνεις το Σάββατο το βόδι σου και το γάιδαρό σου και τα ποτίζεις»!

Που σημαίνει ότι τα ζωντανά του αρχισυνάγωγου ήταν υπεράνω της νομιμότητας και ασφαλώς πολύ ανώτερα από μια γυναίκα του λαού. Και, συνεπώς, το πότισμά τους το Σάββατο ήταν νόμιμο και δίκαιο. Ενώ η θεραπεία της γυναίκας, που υπέφερε απ' την χρόνια βασανιστική αρρώστια της ήταν άδικη και παράνομη. Γεγονός που αποκαλύπτει το μέγεθος της διαστροφής και υποκρισίας τοου! …

Όπως, καλή ώρα, κάποιοι εντιμότατοι πολιτικοί χαλκεύουν σε βάρος του λαού νόμους σκληρούς και απάνθρωπους, ενώ για τους εαυτούς τους και τα λαμόγια τους εξασφαλίζουν την ασυλία και την ανευθυνότητα….

Ενώ για το Χριστό απόλυτη προτεραιότητα έναντι οποιασδήποτε νομικής διάταξης έχει ο άνθρωπος. Και ιδιαίτερα ο άνθρωπος της ανάγκης.. Και συνεπώς ο, τι γίνεται για το καλό του ανθρώπου και ιδιαίτερα του πάσχοντος ανθρώπου, είναι, σε κάθε περίπτωση νόμιμο.

Ενώ το κακό, που γίνεται σε βάρος του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ποτέ νόμιμο. Οποτεδήποτε κι απ' οποιονδήποτε κι αν γίνεται. Με πρόφαση την οποιαδήποτε κοσμική ή θρησκευτική νομιμότητα.

Γιατί, όπως λέει ο Χριστός, σε άλλη περίπτωση, «δεν έγινε ο άνθρωπος για το Σάββατο αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο». Δηλαδή, δεν έγινε ο άνθρωπος για τους νόμους, αλλά οι νόμοι για τον άνθρωπο.

Βέβαια το τι έπαθε ο Χριστός, που έλεγε και έκανε τέτοιες «παρανομίες», είναι γνωστό…

Πράγμα, άλλωστε, που συμβαίνει και με όλους εκείνους, που τολμούν να τα βάζουν με τα βόδια και τα γαϊδούρια των πάσης φύσεως ανάγωγων αρχισυνάγωγων….

Παπα-Ηλίας, 04-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com