Το τέλος του καθεστώτος της μεταπολίτευσης*

Του Γιώργου Καραμπελιά

Και όλα αυτά χωρίς να αυξάνεται η παραγωγή πλούτου στη χώρα, που θα μπορούσε να κατανέμεται σύμφωνα με την παλιά καλή αρχή της σοσιαλδημοκρατίας, που λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 1970 και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Δηλαδή από την αύξηση του πλούτου και της παραγωγής, να έπαιρναν ένα ποσοστό οι εργαζόμενοι και ένα άλλο το κεφάλαιο. Αυτό υπήρξε το περιβόητο σοσιαλδημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη, από το 1945 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια νέα κοινωνική ρύθμιση, στηριγμένη στην απάτη! Στήριξε τον «σοσιαλισμό» στον δανεισμό και την παρασιτοποίηση των Ελλήνων. Στην πρώτη δεκαετία της ηγεμονίας του, την δεκαετία του 1980, η παραγωγή της χώρας κατάρρευσε, αλλά τα εισοδήματα ανέβηκαν! Το «θαύμα» το πέτυχε ο «μάγος» της απάτης και της οφθαλμαπάτης με τον δανεισμό και τις εισαγωγές. Το χρέος ανέβηκε σε μια δεκαετία από το 20% του ΑΕΠ στο 100% με 110%, ενώ οι εισαγωγές από το 20% της εσωτερικής κατανάλωσης στη δεκαετία του 1970 έφτασαν στο 35% το 1988.Το σύστημα άρχισε να καταρρέει από το 1988.

Και όμως, μετά το 1993 και την παρένθεση Μητσοτάκη, θα διαιωνιστεί για άλλα δεκαπέντε χρόνια, με τον Σημίτη και τον… Καραμανλή. Η παραγωγή, στη βιομηχανία και τη γεωργία έμενε στάσιμη ή μειωνόταν, ενώ το εισόδημα και η κατανάλωση αυξάνονταν! Νέο θαύμα. Και βέβαια, πλέον, δεν αρκούσε ο δανεισμός που συνεχιζόταν.

Βρέθηκε ένα νέο κόλπο. Η «παγκοσμιοποίηση». Δηλαδή η απόλυτη παρασιτοποίηση των Ελλήνων. Τα εισοδήματα για την κατανάλωση θα έρχονται από έξω: τουρισμός 17 δις. ευρώ το 2008, ναυτιλία 18 δις. ευρώ, χρηματιστήριο και δάνεια. Αλλά και οι εργάτες θα έρχονταν απ' έξω. Στα χωράφια, τις οικοδομές, τα εργοστάσια, τον τουρισμό, όλο και περισσότερο, θα δουλεύουν οι μετανάστες αντί για τους Έλληνες. Έτσι θα πέσουν τα μεροκάματα και ο πληθωρισμός. Την ίδια στιγμή η εσωτερική παραγωγή θα συνεχίσει να καταρρέει. Το 2008 οι εισαγωγές θα φτάσουν τα 60 δις. και οι εξαγωγές μόλις 16!

Η κρίση του συστήματος άρχισε με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου. Δισεκατομμύρια ευρώ έγιναν καπνός μέσα σε λίγους μήνες. Και η μόνη συνέπεια ήταν πως οι Έλληνες μετά από μερικά χρόνια έφεραν τον Καραμανλή για να συνεχίσει την πολιτική ΠΑΣΟΚ! Και πάλι Ολυμπιάδες και ευρωπαϊκοί «θρίαμβοι» στο ποδόσφαιρο θα αποτελούν το παραπέτασμα καπνού για να συνεχίζεται απρόσκοπτα η καταναλωτική τύφλωση και αποχαύνωση των Ελλήνων.

Και θα έπρεπε να έρθει η κρίση της παγκοσμιοποίησης και το τέλος της δυτικής οικονομικής κυριαρχίας το 2008, για να καταρρεύσει αμετάκλητα το Πασοκικό σύστημα.

Ο Γεώργιος ο δόλιος, ο μικρός, που η μοίρα τον έφερε για να κλείσει το σύστημα που άνοιξε ο πατέρας του, πίστευε πως θα μπορούσε να συνεχίσει με τα ίδια ψέματα. Πως θα συνεχίζει να φέρνει λαθρομετανάστες να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, πως θα εξακολουθεί να δανείζεται και να διαιωνίζει το ίδιο σύστημα. Γι' αυτό και αντικατέστησε τον τελευταίο των Πασόκων, τον… Κωνσταντίνο Καραμανλή, με ψέματα και υποσχέσεις. Και γι' αυτό, μέσα σε μερικούς μήνες επιδείνωσε την κρίση. Τώρα όλα έρχονται αντίστροφα απ' ότι προσδοκούσαν  οι γελοίοι. Το σύστημα τινάζεται στον αέρα. Οι μικρομεσαίοι και ιδιαίτερα οι μισθωτοί θα χάσουν τουλάχιστον το 20% του εισοδήματός τους, η ανεργία θα εκτιναχθεί, οι μισθοί και τα μεροκάματα θα συρρικνωθούν, η απασχόληση θα γίνει «ελαστική», η ύφεση θα είναι γενικευμένη. Τώρα οι ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις, που για τριάντα χρόνια κουκούλωνε το σύστημα ΠΑΣΟΚ, θα εκραγούν. Και μάλιστα με άναρχο τρόπο, διότι δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις και πολιτικά κόμματα ικανά να εκφράσουν με συνεκτικό τρόπο ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο. Φτωχοί εναντίον πλουσίων, μισθωτοί εναντίον των εμπόρων και των αφεντικών, αγρότες ενάντια στην «πόλη», Έλληνες εναντίον μεταναστών και παλιοί και σχετικά ενσωματωμένοι μετανάστες εναντίον πρόσφατων λαθρομεταναστών. Και αυτή η νέα ταξική και κοινωνική πάλη θα εκφραστεί σε όλα τα πεδία, με οξύτερες κοινωνικές συγκρούσεις, με άνοδο της εγκληματικότητας και καταστολή.

Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε την όξυνση των εθνικών ζητημάτων, από τα Σκόπια έως το Κυπριακό και από τη Θράκη έως το Αιγαίο, τότε κατανοούμε ότι η οικονομική και κοινωνική κρίση θα μεταβληθεί σε γενικευμένη κρίση του πολιτικού συστήματος.

Κατά τον ίδιο τρόπο που το τέλος της μετεμφυλιακής δεξιάς ηγεμονίας πραγματοποιήθηκε με την κατάρρευση της χούντας και την εθνική καταστροφή στην Κύπρο, η οριστική αποσύνθεση της μεταπολίτευσης και του συστήματος ΠΑΣΟΚ την οποία βιώνουμε, θα συνοδευτεί από κοινωνικές και εθνικές συγκρούσεις και καταρρεύσεις. Βαδίζουμε, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιούμε, προς ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο που θα αναδειχθεί μέσα από τους σπασμούς της κατάρρευσης του συστήματος ΠΑΣΟΚ που μόλις αρχίζει. Και πάντα με τον κίνδυνο μιας παραπέρα ανέκκλητης συρρίκνωσης της ήδη απομειωμένης εθνικής μας κυριαρχίας.

Προφανώς δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Πρέπει να πασχίσουμε ακόμα πιο συστηματικά, ακόμα πιο σύντονα, για τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ιδεολογική και πολιτικής πρότασης, έτσι ώστε να συμμετάσχουμε δημιουργικά στη νέα εποχή που έρχεται. Και βέβαια να αντισταθούμε εδώ και τώρα  στη συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος και της ανεξαρτησίας της χώρας.

Όσο για μια «ελάχιστη ατζέντα» που θα υπερβαίνει την κρίση από την λαϊκή σκοπιά  και θα ανατρέπει τις παρασιτικών ελίτ που μας έχουν οδηγήσει σε τούτο το τέλμα, πέρα από τα αυτονόητα για κάθε πρωθυπουργό, όπως το να αναζητήσει δανειστές από την Κίνα, που προσφέρουν πολύ καλύτερους όρους, η χώρα μας θα πρέπει να διαμορφώσει μια συμμαχία των απειλούμενων από το χρέος χωρών (των λεγόμενων PIGS -Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία)∙ να φτιάξει ένα διεθνές μέτωπο ενάντια στους κερδοσκόπους, που να καταγγέλλει τους μηχανισμούς των spread και τα άλλα πολύπλοκα χρηματο-οικονομικά ως κλεπτοκρατικά και να απαιτεί ρύθμιση στους κρατικούς δανεισμούς∙ να εκπονήσει ένα άμεσο σχέδιο ενίσχυσης της παραγωγής με προσανατολισμό στην ικανοποίηση των αναγκών της χώρας, με δασμούς, κρατικές επενδύσεις, στήριξη της μικροϊδιοκτησίας κ.ο.κ.∙ και, βέβαια, να εκπονήσει ένα άμεσο πρόγραμμα αναγέννησης του κοινωνικού κράτους που θα το σώσει από το τέλμα στο οποίο το έχουν βυθίσει οι ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και από την διαφθορά, τις συντεχνίες και τις κλίκες των τρωκτικών που ιδιοποιούνται τον δημόσιο πλούτο.

H κρίση είναι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να συγκροτήσει ο ελληνικός λαός ξανά τις διάχυτες κοινωνικές του αντιστάσεις, και να ανανεώσει το ισοπεδωμένο από την αφασία της ύστερης μεταπολίτευσης πολιτικό οπλοστάσιό του. Κι αυτό πρώτα και κύρια δεν είναι ζήτημα άμεσης πολιτικής τοποθέτησης. Είναι ζήτημα ταυτότητας και τρόπου ζωής.

Κοντολογίς, για να υπάρξουμε ξανά πολιτική δύναμη, μ' εκείνον τον τρόπο που ήμασταν το '41-'44, τον Ιούλη του '65, ή τον Νοέμβρη του '73, θα πρέπει να εφεύρουμε ξανά το κοινόν των Ελλήνων. Να θέσουμε ξανά σε προτεραιότητα τις σχέσεις με τους συναδέλφους μας, τους συντρόφους μας, τους φίλους μας, την οικογένειά μας αφήνοντας πίσω μας την κυριαρχία της χρήσης και της κατάχρησης.  Να φτιάξουμε στέκια, χώρους συνεύρεσης, συνεργατικές δομές.

Να επινοήσουμε τον ελληνικό δρόμο προς τα λαϊκά, κοινοτικά περιβόλια της Αβάνας, προς τις λαϊκές συνεργατικές τράπεζες του Μπουένος Άιρες, το κοινωνικό ανταλλακτικό νόμισμα που ανθεί στην Γαλλία, τους συνεταιρισμούς της Ινδίας και τις κομμούνες της Κίνας.

Να κατέβουμε από τις Μερσέντες και τα Όπελ, να ξαναβρούμε τους αδερφούς μας τους Σέρβους που τους αφήσαμε βομβαρδισμένους πριν από 11 χρόνια για το χρηματιστήριο και την «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη. Μόνον εκεί εξάλλου, στις βαλκανικές μας γεωγραφίες, μπορούμε να βρούμε πρόθυμους συντρόφους να παλέψουμε για την αυτοδιάθεσή μας, ενάντια σε Τεύτονες, Αγγλοσάξονες και Νεο-Οθωμανούς.

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΕΣ ΑΡΧΟΥΣΕΣ ΤΑΞΕΙΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ – ΤΖΑΚΙΩΝ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ – ΕΚΔΟΤΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ

ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ

ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ – ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ

* Φυλλάδιο του Άρδην και της Ρήξης

ΠΗΓΗ: http://www.ardin.gr/node/2909

Δημογραφικό και Οικονομία 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Εξαγγέλθηκαν τα οικονομικά μέτρα, με τα οποία ευελπιστεί η κυβέρνηση ότι θα συμμαζέψει τα άθλια οικονομικά της χώρας. Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες τα αξιολόγησαν ως ικανοποιητικά κατ' αρχήν. Και γράφω κατ' αρχήν, επειδή πολύ φοβούμαι ότι σύντομα θα επανέλθουν επιτάσσοντας και πρόσθετες περικοπές του εισοδήματος των οικονομικά αδυνάτων. Από δελτίο τύπου, το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα η Συνομοσπονδία πολυτέκνων Ελλάδος, παραθέτω απόσπασμα, το οποίο στη συνέχεια θα σχολιάσω:

"Ενώ το Σύνταγμα αναφέρει ρητά ότι: «Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους», οι πολύτεκνοι, χρόνια τώρα, φορολογούνται βαρύτατα, αφού το κατά κεφαλή φορολογητέο τους εισόδημα είναι πολλές φορές κάτω από τα όρια της φτώχειας!

Και στο κατεπείγον φορολογικό νομοσχέδιο πλήττονται ανελέητα οι πολύτεκνοι. Αφού για τις περικοπές του δώρου Πάσχα, επιδόματος αδείας, δώρου Χριστουγέννων προβλέπεται περικοπή κατά 30% για τον άγαμο και η ίδια περικοπή κατά 30% για τον πολύτεκνο με 4, 5, 6, 10 κλπ. παιδιά!

Το ίδιο γίνεται επίσης και στη μείωση κατά 12% στα επιδόματα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Πάλι στην ίδια μοίρα ο άγαμος και ο πολύτεκνος! Τα παιδιά είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Δεν έχουν ανάγκες για τροφή, ένδυση, βιβλία, ….

Ακόμα, στην ίδια μοίρα τίθενται άγαμοι και πολύτεκνοι και στα μεγάλα εισοδήματα της έκτακτης εισφοράς! Έτσι συνεισφέρουν όλοι ανάλογα με τις δυνάμεις τους;

Και μόνο η αύξηση του ΦΠΑ κατά 2% σε όλα τα είδη θα επιφέρει μεγάλο κόστος στους πολυτέκνους, αφού έχει υπολογισθεί ότι μια 4-μελής οικογένεια (δηλαδή με 2 παιδιά μόνο) θα έχει επίπτωση 600 ευρώ ετησίως.  Η σημαντική αυτή αύξηση του ΦΠΑ σε ένδυση – υπόδηση κλπ παιδικά προϊόντα πλήττει κυρίως τους πολυτέκνους.

Εάν συνυπολογίσουμε και τις περικοπές στα επιδόματα και στα δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων κλπ, είναι προφανές ότι η επιβάρυνση είναι πολύ μεγάλη και αναλογικά μεγαλύτερη για τις πολύτεκνες οικογένειες, περισσότερο από δύο – τρεις μηνιαίους μισθούς ενός μέσου δημοσίου υπαλλήλου! Είναι δυνατό να επιβιώσει έτσι μια πολύτεκνη οικογένεια; Σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οικογένειες με πολλά παιδιά στηρίζονται από την Πολιτεία, μέσω των ισχυρών κοινωνικών υποδομών αλλά και των πλουσιοπάροχων επιδομάτων τέκνων, στην Ελλάδα δυστυχώς οι πολύτεκνοι με τα εξαγγελθέντα μέτρα, οδηγούνται στη φτώχια και την εξαθλίωση!"

Βέβαια δεν είναι όλοι οι πολύτεκνοι φτωχοί ούτε όλοι οι μη πολύτεκνοι εύποροι. Εγκυμονεί κατά συνέπεια κίνδυνο η ανακοίνωση να στρέψει τα πυρά μέρους της κοινής γνώμης ενάντια στην "προνομιούχα" ομάδα των πολυτέκνων, όπως κάποιοι την χαρακτηρίζουν. Φυσικά δεν εξέτασαν ποτέ σοβαρά το θέμα, για να διαπιστώσουν ότι η Πολιτεία προσφέρει στις πολύτεκνες οικογένειες τα ψίχουλα προς τον επαίτη (και αν τα προσφέρει και αυτά)! Το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι διαχρονικά το μείζον κοινωνικό θέμα. Στο καπιταλιστικό σύστημα εκδηλώνεται κατά τρόπο προκλητικό η αναλγησία των κρατούντων και η διαρκής επιβάρυνση των οικονομικά ασθενεστέρων, προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα χρόνια ελλείμματα, που προκαλεί η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ας παρουσιάσουμε τις πιό κραυγαλέες αδικίες.

Πρώτη και πλέον σημαντική είναι η αδυναμία καθιερώσεως ενός συστήματος που θα βασίζεται στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών τους κράτους από άμεσους φόρους. Οι οικονομικά ισχυροί είτε διευκολύνονται να φοροκλέβουν είτε απαλλάσσονται από σημαντικά ποσά με την υποχρέωση να τα επενδύουν προς δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, χωρίς να ελέγχονται αν τηρούν την υποχρέωση. Έτσι κάθε χώρα και περισσότερο η δική μας καλύπτει σημαντικό μέρος των οικονομικών της αναγκών από έμμεσους φόρους (ΦΠΑ), οι οποίοι πλήττουν την ευρεία κατανάλωση και κυρίως τις οικογένειες που έχουν να θρέψουν πολλά στόματα. Διστακτική είναι η αύξηση αυτών των φόρων στα είδη πολυτελείας, για την αγορά των οποίων θα έπρεπε να ελέγχονται όλοι, όσοι έχουν τη δυνατότητα ακόμη να σπαταλούν, όταν οι πολλοί δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν στις βασικές ανάγκες.

Δεύτερη μεγάλη αδικία συνιστά ο τρόπος της άμεσης φορολόγησης. Η φορολόγηση των εισοδημάτων των μελών χωριστά και η απαλλαγή των πολυτέκνων από μικρό μέρος του προς καταβολή φόρου αποτελεί εμπαιγμό σε βάρος των οικογενειών αυτών.

Ας μειωθεί η έμμεση φορολόγηση με τάση όμως αυξητική στα είδη πολυτελείας και ας αυξηθεί η άμεση τουλάχιστον σε ποσοστό της τάξεως του 50% (φυσικά η αδικία θα παραμείνει μεγάλη). Ας καθιερωθεί η φορολόγηση του οικογενειακού εισοδήματος ως εισοδήματος κατά κεφαλή εκάστου μέλους της οικογένειας. Τότε και μόνο τότε θα μπορεί να ισχυριστεί η Πολιτεία ότι έχει κάνει βήματα προόδου προς την κοινωνική δικαιοσύνη. Τότε ας πάψει να μοιράζει πορτοκάλια και μακαρόνια στους πολύτεκνους!

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, ως κίνητρο για την επίσπευση του γάμου των νέων, και το μέτρο της αυξημένης φορολόγησης των αγάμων, η οποία ισχύει σε ευρωπαϊκές χώρες, όμως εμείς δεν φροντίσαμε να δημιουργούμε νέες θέσεις εργασίας. Μάλιστα κλείσαμε αρκετές από εκείνες που είχαμε δημιουργήσει στο παρελθόν! Έτσι τείνουμε να αποδεχθούμε ως λογική τη μετατόπιση της ηλικίας γάμου στην τέταρτη δεκαετία!

Τα ασφαλιστικά ταμεία καλύπτουν σημαντικό μέρος από τις διενεργούμενες 300.000 εκτρώσεις ετησίως (κατά μετρίους υπολογισμούς), ενώ το επίδομα τοκετού παραμένει χαμηλό. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη σε δημογραφικό μαρασμό και όμως μας απασχολεί έντονα το ζήτημα των λαθρομεταναστών και των δικαιωμάτων τους. Αλλά κατ' αναλογία προς τη φύση, η οποία μισεί το κενό, το μισεί και η κοινωνία. Στις χώρες που αδιαφορούν για τη δημογραφική γήρανση, αυτή εκδικείται κατά τρόπο οδυνηρό. Συντελεί καθοριστικά στη διαγραφή των λαών τους από το προσκήνιο της ιστορίας.

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 08-03-2010               

Υπάρχει θέμα χρεωκοπίας για την Ελλάδα;

Του Δημήτρη Καζάκη*

Δεν υπάρχει ζήτημα χρεοκοπίας, λένε, μόνο πρόβλημα κόστους και διαθεσιμότητας δανεισμού, αυτό είναι όλο. Άλλωστε η ΕΕ έχει συμφέρον να μην αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, επαναλαμβάνουν μαζί με την επίσημη προπαγάνδα. Κι έτσι μένουν μόνο στη γνωστή ηθικολογική ρήση «να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι», αδιαφορώντας για τις τύχες συνολικά της οικονομίας, της χώρας και του λαού της.

Υπάρχει, λοιπόν, ζήτημα χρεοκοπίας για την Ελλάδα; Όποιος δεν έχει τυφλωθεί ακόμη από την επίσημη προπαγάνδα γνωρίζει πολύ καλά ότι ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της χώρας τελεί υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Κι αυτό γιατί η χρεοκοπία δεν επέρχεται μόνο όταν βγαίνουν επίσημα οι κυβερνώντες και αναγγέλλουν το γνωστό από την εποχή του Χ. Τρικούπη «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν». Η ιστορία, αλλά και η διεθνής πρακτική διδάσκει ότι το πότε και το πώς θα γίνει η επίσημη αναγγελία μιας χρεοκοπίας δεν εξαρτάται από την αντικειμενική κατάσταση, αλλά από τα παιχνίδια κερδοσκοπίας που παίζονται με το κουφάρι της οικονομίας και από τη διεθνή οικονομικο-πολιτική συγκυρία. Ούτε η χρεοκοπία εξαρτάται από το αν και κατά πόσο θα βρίσκει το κράτος πηγές δανεισμού. Αυτό ίσως να επιδράσει στο πότε θα γίνει η επίσημη αναγγελία της, αλλά η αληθινή χρεοκοπία ισοδυναμεί με την αδυναμία να καλυφθούν οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από το δανεισμό. Επομένως και μόνο το γεγονός ότι το κράτος χρειάζεται δανεικά για να ικανοποιήσει ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις τρέχουσες υποχρεώσεις του είναι αρκετό για να μιλάμε για μια εκ των πραγμάτων χρεοκοπία. Κι αυτό ανεξάρτητα από το πότε ή το πώς η ΕΕ, η κυβέρνηση, οι τράπεζες και οι αγορές κρίνουν ότι τους συμφέρει να ανακοινώσουν την επίσημη χρεοκοπία της χώρας.

Μόνο το 2009 για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους δαπανήθηκαν πάνω από 41 δις ευρώ ως τοκοχρεολύσια. Πράγμα που αντιστοιχεί στο 47% του συνόλου των δημοσίων δαπανών και στο 17% του ΑΕΠ της χώρας. Αν σ' αυτά συνυπολογιστούν και οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων, οι οποίες αφορούν κυρίως τίτλους Euro Commercial Paper (ECP) που εκδίδονται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα – κατά μέσο όρο 182 ημέρες – και έχουν σαν βασικό στόχο την άμεση άντληση «κεφαλαίου κίνησης», τότε οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο για το 2009 οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έφτασαν κοντά στα 36 δις ευρώ. Έτσι οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους για το 2009 ξεπέρασαν τα 77 δις ευρώ, που υπερβαίνουν το σύνολο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού και αντιστοιχούν σχεδόν στο 90% των συνολικών δημοσίων δαπανών και στο 32% του ΑΕΠ της χώρας. Ποιος είναι αυτός που με σοβαρότητα μπορεί να υποστηρίξει ότι μια οικονομία – και μάλιστα τόσο παραγωγικά αναιμική όσο η οικονομία της Ελλάδας – είναι σε θέση να αντέξει μια τέτοια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της;

Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει έστω και υποψία άλλης δημοσιονομικής πολιτικής, όσο ο κρατικός προϋπολογισμός και γενικά τα δημόσια οικονομικά επιβαρύνονται από αυτό το ανυπόφορο κόστος; Όταν για το 2010 και 2011 το ελληνικό δημόσιο Θα χρειαστεί πάνω από 140 δις ευρώ για την εξυπηρέτηση του ήδη υπάρχοντος χρέους του, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι η «δημοσιονομική προσαρμογή» των 27 δις ευρώ του Προγράμματος Σταθερότητας δεν έχει σχέση ούτε καν με το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος, πόσο μάλλον με την ουσία του. Μάλιστα, αν θεωρήσουμε ορθή την εκτίμηση των Βρυξελλών ότι το 2011 το δημόσιο χρέος της χώρας θα έχει εκτιναχθεί στο 135% του ΑΕΠ από 125% το 2009, τότε η εξυπηρέτηση του χρέους θα ξεπεράσει ετήσια τα 44 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια και τα 38 δις ευρώ σε εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων. Με άλλα λόγια, το σύνολο των ετήσιων δαπανών εξυπηρέτησης θα τείνει όλο και περισσότερο να υπερβαίνει τις ετήσιες εισπράξεις του προϋπολογισμού και θα φτάσει να κυμαίνεται γύρω στο 35% του ΑΕΠ της χώρας. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει συνυπολογιστεί η εκτίναξη του κόστους δανεισμού, που έχει ήδη διπλασιαστεί και τριπλασιαστεί, χωρίς κανείς να γνωρίζει πού μπορεί να φτάσει.

Τα δεδομένα αυτά εξασφαλίζουν ότι το δημόσιο χρέος της χώρας είναι πλήρως ανατροφοδοτούμενο, ένας φαύλος κύκλος που όλο και διογκώνεται και απειλεί να καταπιεί ολόκληρη την οικονομία, τη χώρα και το λαό της. Κι αυτό ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το δημόσιο έλλειμμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν υπολογίσουμε τα συνολικά τοκοχρεολύσια που έχει καταβάλει το ελληνικό δημόσιο μόνο για τη δεκαετία 2000-2009 τότε θα διαπιστώσουμε ότι υπερβαίνουν τα 297 δις ευρώ! Με άλλα λόγια, το ελληνικό δημόσιο έχει προεξοφλήσει ήδη σχεδόν το σύνολο του σημερινού δημόσιου χρέους που ανέρχεται στα 303 δις ευρώ για το 2009! Κι όλα αυτά δίχως να έχουμε συνυπολογίσει τις εξοφλήσεις των βραχυπρόθεσμων τίτλων για την ίδια περίοδο (βλ. Πίνακα 1).

Το ελληνικό δημόσιο από το 1990 έως σήμερα έχει καταβάλει τοκοχρεολύσια που υπερβαίνουν συνολικά τα 450 δις ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε και την εξυπηρέτηση των βραχυπρόθεσμων τίτλων την ίδια περίοδο το ποσό αυτό ξεπερνά τα 670 δις ευρώ. Προκειμένου οι ελληνικές κυβερνήσεις να ικανοποιήσουν την τοκογλυφία των αγορών και των κερδοσκόπων δεν δίστασαν να περάσουν τους εργαζόμενους και τη χώρα από τη μια άγρια στενωπό στην άλλη, από το ένα σκοτεινό τούνελ στο άλλο. Το επιχείρημα ήταν πάντα το ίδιο: ο δραστικός περιορισμός του δημόσιου ελλείμματος, μέσα από ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, μεγάλα έργα, δραστικές περικοπές κοινωνικών δαπανών, φορολεηλασίες και άγρια λιτότητα σε μισθούς και συντάξεις θα φέρουν δήθεν την πολυπόθητη ισορροπία και θα περιορίσουν το κόστος δανεισμού. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο, περισσότερα ελλείμματα και μεγαλύτερα χρέη. Έτσι φτάσαμε στη χρεοκοπία. 

Σήμερα, οι ίδιες δυνάμεις που όλα αυτά τα χρόνια εφαρμόζουν την πολιτική που οδήγησε στην χρεοκοπία, έρχονται να επιβάλουν μια ακόμη πιο θανατηφόρα δόση της ίδιας πολιτικής, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα δικά της αποτελέσματα! Η αλήθεια είναι ότι στόχος της πολιτικής τους είναι η συνέχιση της ακατάσχετης αιμορραγίας υπέρ των αγορών. Ο λαός της χώρας πρέπει να μάθει να τα δίνει όλα δίχως να απαιτεί τίποτε προκειμένου το κράτος να συνεχίσει να είναι έρμαιο των δανειστών τοκογλύφων και των κάθε λογής κερδοσκόπων. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πρέπει να εθιστούν στην ασφυξία της αγοράς προκειμένου οι τράπεζες, τα χρηματιστικά κυκλώματα και τα μονοπώλια που συνδέονται μ' αυτά να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα κέρδη. Ενώ οι νέοι θα πρέπει να μάθουν να ικανοποιούνται μ' ένα σύστημα που τους προσφέρει μόνο μέλλον χωρίς δουλειά, ή μια φτηνή δουλειά χωρίς μέλλον.

Για το διεθνές μεγάλο κεφάλαιο και τους οργανισμούς του η έστω και προσωρινή διέξοδος από την παγκόσμια ύφεση των αγορών εξαρτάται από το αν και κατά πόσο χώρες σαν την Ελλάδα συνεχίσουν να επιδοτούν από το υστέρημά των πόρων τους τις μεγάλες οικονομίες των ισχυρών εταίρων. Προκειμένου να μπορούν οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα και ελάχιστες ακόμη χώρες να σπαταλούν πάνω από 22 τρις δολ., δηλαδή πάνω από το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2009, για τη «διάσωση» των τραπεζών και των μεγάλων κερδοσκόπων, πρέπει οι εξαρτημένες και υποτελείς χώρες να παραδοθούν κυριολεκτικά στο έλεος των αγορών. Τα διογκούμενα ελλείμματα και χρέη των ισχυρών πρέπει να αντισταθμιστούν από τη δημοσιονομική ασφυξία των οικονομιών σαν της Ελλάδας, μήπως και διατηρηθεί η επίπλαστη και εκ φύσεως ασταθής ισορροπία των αγορών χρήματος και κεφαλαίων. Αυτό το νόημα έχει και το ενδιαφέρον των κκ. Τρισέ, Αλμούνια, Μπαρόζο και των ομοίων τους για την Ελλάδα. Δεν τους ενδιαφέρει αυτό καθαυτό το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά να μην επηρεαστεί η οικονομική σταθερότητα και η ενότητα της ευρωζώνης. Να μην γίνει η Ελλάδα αφορμή για ένα ντόμινο χρεοκοπιών και αποχωρήσεων από την ευρωζώνη που θα υπονομεύσουν το ευρώ ως διεθνές νόμισμα συναλλαγών, αποθησαυρισμού και κερδοσκοπίας στις αγορές.

Το κύριο μέλημα των Βρυξελλών δεν είναι η αποτροπή της χρεοκοπίας αυτής καθαυτής, αλλά να αποφευχθεί για όσο αυτό είναι δυνατό η επίσημη ανακοίνωσή της. Ο Π. Γεννηματάς, επίτιμος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, έλεγε πρόσφατα ότι η «έννοια της χρεοκοπίας έχει διαφοροποιηθεί. Μάλιστα για χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν νοείται τυπική χρεοκοπία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μια φάση δυσκολιών ομαλής εξυπηρέτησης των δανειακών υποχρεώσεων μιας χώρας-μέλους δεν μπορεί να έχει στοιχεία de facto χρεοκοπίας.» (Επίκαιρα, τ. 15) Προκειμένου λοιπόν η χώρα να μην εμφανιστεί ότι προχωρά σε τυπική χρεοκοπία, η οποία υποτίθεται ότι «δεν νοείται» για χώρα-μέλος της ΕΕ, πρέπει να υποστεί την de facto χρεοκοπία υπό τον ζουρλομανδύα του Προγράμματος Σταθεροποίησης και της επιτήρησης αποικιοκρατικού τύπου από τις Βρυξέλες. Η χώρα έχει καταδικαστεί σε ολοκληρωτική καταστροφή, προκειμένου με την τελευταία ικμάδα της οικονομίας της, με ό,τι έχει απομείνει από την αγοραστική δύναμη των λαϊκών στρωμάτων και της εγχώριας αγοράς να συνεχίσει να πληρώνει τους δανειστές της.

Η κυβέρνηση έχει ήδη παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στις Βρυξέλες και τις αγορές. Δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να υποτάσσεται στις έξωθεν εντολές. Η ίδια η έννοια της εθνικής κυριαρχίας τουλάχιστον στο πεδίο της οικονομίας και της οικονομικής πολιτικής, αποτελεί φρικτή φάρσα. Η παλιά λογική της ψωροκώσταινας και των ιστορικά πιο άθλιων καθεστώτων εθνικής υποτέλειας γνωρίζει νέα μεγαλεία. Η πολιτική ηγεσία της χώρας νοιάζεται μόνο για το πώς θα «αποκαταστήσει την αξιοπιστία της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές», δηλαδή στους κερδοσκόπους. Και για να το πετύχει είναι διατεθειμένη να τα δώσει όλα, ότι και να της ζητηθεί. Έτσι π.χ. το τελευταίο κοινοπρακτικό 5ετές ομόλογο, το οποίο αποδείχτηκε από κάθε άποψη ένα μεγάλο πανηγύρι για τους διεθνείς κερδοσκόπους και εκτίναξε το κόστος δανεισμού στα ύψη, ανατέθηκε επίσημα σε έξι ανάδοχες τράπεζες – την Credit Suisse, Deutsche Bank, Morgan Stanley, Goldman Sachs, Εθνική Τράπεζα και Eurobank – οι οποίες ήταν και οι μόνοι κερδισμένοι από το όλο αλισβερίσι, συγκεντρώνοντας πάνω από 27 δις ευρώ. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο που η Goldman Sachs μια βδομάδα νωρίτερα διαβεβαίωνε ότι απετράπη ο κίνδυνος της χρεωκοπίας. Ούτε βέβαια είναι τυχαίο που η Morgan Stanley (25/1) χαρακτήριζε τα δημοσιονομικά μέτρα της κυβέρνησης «βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».

Κι ενώ ο κ. Παπανδρέου λέει και ξαναλέει για διαρκείς επιθέσεις κερδοσκόπων στην ελληνική οικονομία, το ευρώ, κοκ., «ξεχνά» όλος περιέργως να μας διευκρινίσει ότι δυο από τους κορυφαίους πρωταγωνιστές αυτής της κερδοσκοπικής επίθεσης είναι η Goldman Sachs και η Morgan Stanley. Οι ίδιοι δηλαδή πιστωτικοί οίκοι που έχουν προνομιακή σχέση με το ελληνικό δημόσιο και την έκδοση των ομολόγων του. Ο κ. Παπανδρέου με την κυβέρνησή του έχει μια εξαιρετικά πρωτότυπη άποψη για το πώς να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των κερδοσκόπων: απλά παραδίδει τη χώρα στις ορέξεις τους και κάνει ακριβώς ότι του ζητάνε.

Σήμερα οι πιο θερμοί υποστηρικτές της «δημοσιονομικής προσαρμογής» είναι οι πιο τυχοδιώκτες κερδοσκόποι. Από τον Τζορτζ Σόρος, ο οποίος έχει βάλει στο μάτι τα ακίνητα του ελληνικού δημοσίου και όχι μόνο, τους μεγάλους θεσμικούς επενδυτές, που έχουν βάλει στο μάτι το πιστωτικό σύστημα της χώρας, μέχρι τα μεγαλύτερα Hedge Fund, που μετατρέπουν την επιθανάτια αγωνία της ελληνικής οικονομίας σε ομόλογα υψηλού ρίσκου. Εκπρόσωποι όλων αυτών συνωστίζονται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα επιδιώκοντας μια καλή συμφωνία στο μοίρασμα των ιματίων της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση από τη μεριά της κάνει ότι μπορεί για να ικανοποιήσει όλες τις ορέξεις. Είναι ανοικτή σε κάθε είδους αποικιοκρατική σύμβαση δανεισμού, όποιο κι αν είναι το αντίτιμο. Έχει ανακοινώσει την πρόθεσή της να βγάλει στο σφυρί ότι έχει απομείνει στο μετοχολόγιο του ελληνικού δημοσίου. Διαπραγματεύεται ήδη την εκποίηση των ακινήτων του δημόσιου τομέα αξίας άνω των 300 δις ευρώ. Με την μεσολάβηση κυρίως της Goldman Sachs και της Morgan Stanley αναζητά διεθνώς αναδόχους όχι μόνο για το δημόσιο χρέος, αλλά και για τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις υποδομές της χώρας. Ολόκληρη η χώρα πωλείται σε τιμή ευκαιρίας.

Κι επειδή όλα αυτά δεν φτάνουν για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις των διεθνών κερδοσκόπων, η κυβέρνηση έχει βάλει στο τραπέζι τους φυσικούς και οικονομικούς πόρους της χώρας. Η κυβέρνηση προετοιμάζει ήδη τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση ολόκληρων περιφερειών της χώρας. Όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ και χρόνια σε μια σειρά χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, όπου εκχωρείται σε πολυεθνικές ή σε διεθνείς οίκους η διαχείριση και εκμετάλλευση περιοχών ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την παγκόσμια αγορά. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που η κυβέρνηση βιάζεται να προωθήσει το σχέδιο «Καλλικράτης», μιας και η επιβολή καθεστώτος περιφερειακής αυτονομίας ή ημιαυτονομίας – «τοπικών κυβερνήσεων» – υπήρξε πάντα το πρώτο βήμα για αυτού του είδους τις ιδιωτικοποιήσεις.

Από τις διεθνείς αγορές μαθαίνουμε ότι οι πρώτες συμφωνίες βρίσκονται ήδη στα σκαριά ιδίως για τις περιφέρειες υψηλής τουριστικής ανάπτυξης, όπως π.χ. είναι τα Δωδεκάνησα, αλλά και για περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος, όπως π.χ. είναι η Θράκη. Ο «Καλλικράτης» δεν έρχεται απλά να διαλύσει το ενιαίο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και να διευκολύνει την απόσπαση εθνικού εδάφους. Μόνο που η απόσπαση αυτή δεν πρόκειται να γίνει με πόλεμο ή στρατιωτική επέμβαση. Υπάρχει ένας πολύ πιο ήσυχος και αποτελεσματικός τρόπος, η εκχώρηση ολόκληρης της περιοχής σε πολυεθνικές και διεθνείς επενδυτές. Ήρθε η ώρα που η χώρα χρειάζεται να δώσει μάχη για να υπερασπιστεί απέναντι στις διεθνείς αγορές και τις Βρυξέλλες όχι μόνο την (ανύπαρκτη) εθνική ανεξαρτησία της, αλλά την ίδια την ακεραιότητά της. Μόνο που μέσα στα δεδομένα πλαίσια και με την υπάρχουσα πολιτική ηγεσία η μάχη αυτή είναι εκ προοιμίου χαμένη για τη χώρα και το λαό της.

Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που οι Βρυξέλλες θέλουν να επιβάλουν στη χώρα ένα καθεστώς αποικιοκρατικής επιτήρησης, ένα ιδιότυπο καθεστώς «αντιβασιλείας», όπως πολύ εύστοχα το χαρακτήριζαν οι Financial Times (3/2). Στα πλαίσια αυτού του καθεστώτος το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να προβεί σε καμμιά ενέργεια, σε καμιά άσκηση πολιτικής χωρίς την προηγουμένη έγκριση των Βρυξελών. Με άλλα λόγια έχουμε την επιβολή ενός ασφυκτικού καθεστώτος χρεοκοπίας, χωρίς επίσημα η χώρα να έχει χρεοκοπήσει. Τουλάχιστον ακόμη. Πρόκειται για ένα καθεστώς πρωτοφανές, ακόμη και για τα δεδομένα της ΕΕ, πολύ χειρότερο ακόμη και από το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που επέβαλαν οι δανειστές κερδοσκόποι του ελληνικού κράτους το 1898. Κι αυτό γιατί δεν αφήνει κανένα περιθώριο άσκησης εθνικής πολιτικής σε κανένα τομέα της οικονομίας της χώρας.

Η χώρα αντιμετωπίζει μια νέα ιδιότυπη κατοχή

Η χώρα οδηγείται σε ένα ασφυκτικό καθεστώς δημοσιονομικής κατοχής, γιατί η «δημοσιονομική προσαρμογή» που ζητούν οι αγορές και οι Βρυξέλλες ισοδυναμεί με πολιτική αυτοχειριασμού, καταστροφής και διάλυσης. Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα βρίσκεται μπροστά σ' αυτή τη «δημοσιονομική προσαρμογή». Είναι η ίδια ακριβώς πολιτική που απαιτούσαν οι διεθνείς δανειστές τύπου Χάμπρο και Ρότσλιντ και η περίφημη «δημοσιονομική επιτροπή» της Κοινωνίας των Εθνών το 1930 να εφαρμόσει η υπερχρεωμένη Ελλάδα προκείμενου να μην χρεοκοπήσει. Η συνταγή ήταν και τότε ίδια: βαριά φορολογία, δραστικός περιορισμός του ελλείμματος του προϋπολογισμού, συμπίεση του «εργατικού κόστους, κοκ. Η «δημοσιονομική προσαρμογή» εκείνης της εποχής όχι μόνο δεν διέσωσε τη χώρα, αλλά την βούλιαξε ακόμη περισσότερο οδηγώντας την στην επίσημη χρεοκοπία του 1932. Από αυτή την χρεοκοπία η χώρα δεν μπόρεσε να συνέλθει ποτέ. Ενώ η διαχείριση των συνεπειών της προς όφελος της ντόπιας ολιγαρχίας και των ξένων δανειστών της, αποτέλεσε το οικονομικό υπόβαθρο του εκφασισμού της πολιτικής ζωής της χώρας με αποκορύφωμα το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου.

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του '70 οδηγήθηκαν πολλές εξαρτημένες χώρες στα πρόθυρα της χρεοκοπίας λόγω υπερχρέωσης, τότε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλαν την ίδια «δημοσιονομική προσαρμογή». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση χώρας που να ορθοπόδησε, να ξέφυγε από τη μέγγενη της υπερχρέωσης, ή να έσπασε έστω τον φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων, του δανεισμού και της χρεοκοπίας. Το τονίζουμε, ούτε μία. Μάλιστα αυτή η συνταγή οδήγησε τις χώρες όπου επιβλήθηκε σε χρόνια παρακμή, σε εκτίναξη της φτώχειας σε επίπεδα πρωτοφανή, σε καταστροφή και διάλυση. Σήμερα οι πιο χειμαζόμενες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής είναι εκείνες που στη δεκαετία του '80 και του '90 αποτέλεσαν πρότυπα εφαρμογής της «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Το ίδιο μέλλον επιφυλάσσεται και για τη χώρα μας. Θα επιτρέψει η αριστερά να συμβεί, ή δεν την ενδιαφέρει; Η χρεοκοπία στην οποία έχει βρεθεί η χώρα δεν αφορά απλά και μόνο στα δημοσιονομικά της, αλλά πρωτίστως πρόκειται για την χρεοκοπία ολόκληρου του τρόπου εξαρτημένης ανάπτυξης της χώρας, η οποία έχει παραδοθεί εδώ και χρόνια στο έλεος των μονοπωλιακών καταστάσεων της αγοράς, κλειδωμένη στον αυτόματο πιλότο της ΕΕ. Έχει η αριστερά σήμερα να αντιπροτείνει κάτι στη θέση αυτού του χρεοκοπημένου τρόπου ανάπτυξης; Έχει αντιληφθεί ότι η χρεοκοπία στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα έχει θέσει εξ αντικειμένου ζήτημα βιωσιμότητας και προοπτικής της εθνικής οικονομίας;

Απέναντι στις δυνάμεις που παρατάσσονται σήμερα για να στηρίξουν και να υπηρετήσουν τη νέα κατοχή και τον διατεταγμένο αυτοχειριασμό της χώρας, πρέπει να αντιπαρατεθεί ένα νέο ΕΑΜ με κεντρικό στόχο την ανάκτηση από τον ίδιο τον λαό του ελέγχου της ελληνικής οικονομίας από τις πολυεθνικές, τα μονοπώλια και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Όσο η χώρα βρίσκεται υπόδουλη των αγορών, όσο σύρεται και άγεται από διεθνείς κερδοσκόπους και πολυεθνικές, όσο στενάζει η οικονομία και οι εργαζόμενοι κάτω από το ζυγό των μονοπωλίων, δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους φιλολαϊκή πολιτική, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά καλύτερη προοπτική για τον εργάτη, τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, το νέο.

Τι σημαίνει όμως ανάκτηση του ελέγχου; Σημαίνει την εφαρμογή πολιτικών με βάση τις πιο επείγουσες ανάγκες του λαού και με κριτήριο την ορθολογική αξιοποίηση των πόρων και των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Σημαίνει επίσης το άνοιγμα του διεθνή ορίζοντα της χώρας που εξασφαλίζει την ολόπλευρη αξιοποίηση των σχέσεων μ' όλες τις χώρες και τους λαούς στην Ευρώπη και παγκόσμια δίχως δεσμά και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Ανάκτηση του ελέγχου σημαίνει άμεσα και πρακτικά:

Πρώτο: Τον άμεσο απεγκλωβισμό από το ευρώ και την ΟΝΕ. Όσο η χώρα βρίσκεται υπό το καθεστώς του ευρώ είναι υποχρεωτικά εκτεθειμένη στις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας, είναι παντελώς ανοχύρωτη απέναντι στις πιο ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης που κινούνται με πρωταρχικό κριτήριο το συμφέρον και τη στήριξη της οικονομίας των ισχυρών. Η οικονομία της χώρας πρέπει να αποκτήσει τη νομισματική της ελευθερία για να είναι σε θέση να απελευθερώσει τις δυνατότητές της, να ανασυγκροτήσει την παραγωγική της βάση και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρει η διεθνής οικονομική ζωή.

Δεύτερο: Το αποφασιστικό σπάσιμο του φαύλου κύκλου του χρέους. Η σημερινή υπερχρέωση αποτελεί αφενός προϊόν ενός παρασιτικού κράτους, φέουδου πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, και αφετέρου προνομιακό πεδίο εξάρτησης της οικονομίας και εξαγοράς του δημόσιου και της χώρας από τους πιο αδίστακτους κερδοσκόπους της αγοράς. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορεί να συνθλιβεί κάτω από το βάρος της εξυπηρέτησης των χρεών. Οι απλοί εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά υποχρέωση να αποπληρώσουν χρέη, προϊόντα τοκογλυφίας, ρεμούλας και κερδοσκοπίας.

Τρίτο: Το κράτος πρέπει να μετατραπεί σε βασικό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και στήριξης της κοινωνίας. Το δόγμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, με βάση το οποίο οι κυβερνήσεις συγκάλυπταν ανέκαθεν την ασυδοσία των μεγάλων ιδιωτικών μονοπωλίων, κατέρρευσε παταγωδώς. Όσο η οικονομία και η κοινωνία συνεχίζει να υπηρετεί αυτό το χρεοκοπημένο δόγμα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η συρρίκνωση της αγοράς, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση της παραγωγής, τόσο γιγαντώνεται η μαζική ανεργία, τόσο υποβαθμίζεται η θέση του εργαζόμενου, τόσο πολλαπλασιάζεται το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Μόνη διέξοδος είναι να αναλάβει το κράτος τα ηνία της οικονομίας, όχι για να φορτωθεί με τις ζημιές του ιδιωτικού τομέα, ούτε για να παίξει ρόλο συμπληρωματικό στην «ελεύθερη» αγορά. Το κράτος και πιο συγκεκριμένα η κρατική επιχειρηματική δράση πρέπει να αποτελέσουν βασικό μοχλό και αναντικατάστατο μέσο για την ορθολογική και ισόρροπη ανάπτυξη της οικονομίας, ιδίως στους τομείς της ενέργειας, των αναπτυσσόμενων τεχνολογιών αιχμής, της διευρυμένης αναπαραγωγής κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και για την ισότιμη παραγωγική ένταξη της χώρας στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

Τέλος ανάκτηση του ελέγχου σημαίνει διεκδίκηση της δημοκρατίας. Σημαίνει την ανατροπή του υπάρχοντος διάτρητου, διεφθαρμένου συστήματος καλπονοθευτικής αναπαραγωγής ενός περιορισμένου και τυπικού κοινοβουλευτισμού που στηρίζει την απολυταρχία της εκάστοτε κυβέρνησης και των πατρώνων της. Σημαίνει την εγκαθίδρυση της αληθινής κυριαρχίας του λαού, της λαοκρατίας, με την κατοχύρωση και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε με μικρές περικοπές στην «ΑΥΓΗ» της 7^ης Μαρτίου 2010.

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 07 Μαρτίου 2010, http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/03/blog-post_07.html

Η πρασινοφρουρού στη χώρα της Παλλάδας

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Αυτοί οι ισχυροί, όπως η κυρία Νάνα Μούσχουρη, και αυτοί οι πολιτικοί, όπως η υφυπ. Εσωτερικών κυρία Τζάκρη, οίτινες δίνουν από το περίσσευμά τους υπέρ πατρίδος, όχι μόνον είναι υποκριτές, όχι μόνον η πράξη τους είναι ατελέσφορη, αλλά προσέτι χτυπούν τον λαό πισώπλατα!

Προσπαθούν τάχα να δώσουν το «καλό παράδειγμα», αυτοί που τα έχουν όλα σε εκείνους που δεν έχουν τίποτα, ώστε να αποστερηθούν οι τελευταίοι απ' το υστέρημά τους κι άλλο! Και μάλιστα εθελοντικώς.

Κι όχι μόνον! Αλλά να νοιώθουν κι άσχημα, αν δεν τα καταφέρουν.

………………………………..
Είναι αηδιαστικό, όταν προσπαθούν οι Δυνατοί από θέσεως ισχύος κι αφ' υψηλού να παραστήσουν ότι έχουν το ηθικό ανάστημα να παραδίδουν στον λαό χρηστομάθεια.

Μάλιστα ούτε ως ευεργέτες του χιλιάρικου μπορεί να τους εκλάβει κανείς, ούτε καν ως φιλάνθρωπους έστω της βιτρίνας. Απλώς κομιλφώ εχθροί του λαού είναι σε στιγμές κρίσιμες για την πατρίδα και τις τύχες των ανθρώπων της, του μέλλοντός της, των νέων….

Από καιρό ζούσαν στην πόλη ανάμεσά μας οι κύκλωπες -αυτοί που έχουν ένα μάτι βλέπουν έναν δρόμο κι έχουν μονή σκέψη.

Ρηχοί στην καρδιά και υπηρέτες του φόβου, αλλά από καλές δρακογενιές ιερέων και τιμητών, πάντα μέσα στα πόστα και τα άδυτα  πήραν σιγά – σιγά το πάνω χέρι από τους γεωργούς και τους μαστόρους, τους τεχνίτες και τους άγνωστους στρατιώτες, τους ποιητές και τους πολίτες κι άρχισαν να μαγαρίζουν τους ναούς και τις οικίες.

Εχθροί γεννημένοι μέσα στην ίδια τους την πόλη, δεν χρειάσθηκε καν να την πολιορκήσουν, αλλά εκ των ένδον, πότε με κολακείες – αρέσκεται σ' αυτές ο λαός – και πότε με εξαγορές

πήραν την αγορά στα χέρια τους κι άρχισαν τη δική τους αρχιτεκτονική, τη δική τους

δήλωση εξουσίας να χτίζουν στην καρδιά της πόλης, στης Αθήνας μες στο κέντρο. Βέβηλοι από ευχαρίστηση, (διότι μήτε τύραννοι, μήτε μεγάλοι δημαγωγοί, μήτε θηρία ήταν, αλλά ανθρωπάρια) πάνω στο πολυάνδρειο το πρώτον έστησαν το δικό τους οικοδόμημα χωρίς όνομα, έναν ναό παντός ρυθμού, που υψωνόταν όλο και πιο ψηλά προς τον ουρανό σαρδανάπαλος κι ατσούμπαλος, χλιδάτος, όλο σινιέ λιλιά  πρώτος όροφος το χρηματιστήριο δεύτερος οι υποκλοπές  τρίτος τα ομόλογα  τέταρτος οι μίζες  πέμπτος η διαπλοκή στα ψηλά η διαφθορά στα χαμηλά έκτος το ξεπούλημα των τιμαλφών του Δήμου  έβδομος -κι όλο ανέβαινε ο ναός, εφτά φορές ψήλωνε και απλωνόταν ο κάθε όροφος – έβδομος οι εξεταστικές επιτροπές όγδοος ο νόμος περί ευθύνης υπουργών ένατος – κι όλο ανέβαινε ο ναός εννιά φορές ψήλωνε κι απλωνόταν ο κάθε όροφος – ένατος τα βατοπέδια, η Ζήμενς, η Ντόυτσε Τέλεκομ, η COSCO, η Ολυμπιακή ήρθε και βάρυνε το οικοδόμημα χωρίς όνομα ήρθαν και έσκασαν τα έγκατα της γης από κάτω του, αλλά το ίδιο απλωμένο πια σ' όλη την πόλη σαν χταπόδι, συνέχιζε να στέκει όρθιο, σαθρό μεν ετοιμόρροπο δε, αλλά κυρίαρχο.

Στους βωμούς του καθημερινώς καθαιρούνται οι λέξεις ατιμάζεται κι αλυσοδένεται η εργασία σκλαβώνονται οι έφηβοι πριν να δώσουν τον όρκο του πολίτη, συμποσιάζονται οι ουτιδανοί και οι προδότες, σιτίζονται τα παπαγαλάκια και η σιωπή των διανοουμένων, στους κρεμαστούς κήπους του με τα καλά ρεστωράν παίρνουν τον καφέ τους οι υπουργοί και οι εκατοντόσες άγιες οικογένειες, στις μπουτίκ που ψωνίζουν ακριβά ρούχα οι φοροφυγάδες, οι φιλάνθρωποι και οι άνθρωποι του ενός βιβλίου.

Κι όλο χτίζονται και νέοι όροφοι.

Στον δέκατο, επί εφτά, επί εννιά και επί δέκα, πολύ ψηλά πια, χαμένον στα σύννεφα και κοντά στον Θεό κατέρχονται και κατοικούν οι Επικυρίαρχοι αυτοί που ξέρουν τι πρέπει να κάνουμε που μας δίνουν εντολές και σχεδιάζουν τη μόρφωσή μας, το έχειν μας αυτοί που κάνουν τη διαλογή μας σε αμνούς κι ερίφια (με πιο χρήσιμα τα βόιδια).

Κι έτσι, με τα χρόνια – όχι πολλά, τριάντα χρειάσθηκαν για να ξεχαστούν τα ηρωικά τρωικά και τα ποτέ πια πόλεμος ξανά, τα οκτάωρα και το έστειλα στο κόμμα δέκα μάρκα ακόμα – τώρα δεινόσαυροι και γύπες φυλάνε τους κύκλωπες στα ιερά δώματα και τα ανάκτορα του οικοδομήματος χωρίς όνομα.

Κι εκεί στα πάνσεπτα τρίκλινα  παίζονται οι κωμωδίες: ο Ποκοπίκος ή Πιπίνος ο Μικρός που ενεδύθη τον Αγαμέμνονα χωρίς να πάει σφαχτός, ο Κωστάκης που έκανε τον Καρλομάγνο και τώρα ο Γεώργιος ο Β' Παπανδρέου ο Γ' που κάνει τον Κόναν τον Βάρβαρο με αυτούς που θεωρεί κορόιδα και τον Χατζατζάρη στα λαμόγια.

…………………………….

Μια φαιοπράσινη φρουρά και εκατό πεμπτοφαλαγγίτες στα ΜΜΕ κάνανε τη διαφορά – οι αργυρές λόγχες που έλεγε ο Φίλιππος για τους πληρωμένους, μια πέννα ίσον ένα σύνταγμα δραγώνων που έλεγε ο Ναπολέων.

***

Τώρα, έχοντας επιστρέψει πάλι κάτω απ' τη γη τα παιδιά του Ερεχθέα, σκάβουν κι άλλα λαγούμια στο Λαύριο, πιο βαθειά, σαν τάφους να βγάλουν κι άλλο χρυσάφι για τους Δυνατούς…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 6.ΙΙΙ.2010 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Μαρτίου 2010, Έντυπη Έκδοση, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=138530

Μωρία και τιμωρία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Όσοι, για τους πολιτικούς,
Αμφέβαλαν πως κλέβουν,
Ίσως να έχουνε πειστεί
Τώρα, που μας ληστεύουν.

Γιατ' όλα τ' άλλα σκάνδαλα
Μοιάζουνε με αστεία
Μπροστά στην τόσο άγρια
Την τωρινή ληστεία.

Όσα τα κλεφτοκόμματα
Από το κράτος κλέβουν
Με ληστονόμους ύστερα
Απ' το λαό τα παίρνουν

Των ρετιρέ τη λαμογιά
«Τσίμπάνε», για τα μάτια…
Και κάνουν τη φτωχολογιά
Συντρίμμια και κομμάτια.

Αυτοί, που προσδοκούσανε
Να πάρουνε αυξήσεις,
Εισπράττουν τώρα απανωτές
Κι άγριες εξαπατήσεις

Αυτοί, που βάση στων ψευτών
Τις διαβεβαιώσεις
Δώσαν, εισπράττουν των μισθών
Οδυνηρές εκπτώσεις.

Αυτοί που σοσιαλισμό
Προσμένανε να ιδούνε,
Τον πιο στυγνό το φασισμό
Τώρα θα υποστούνε.

Τα περί διαβουλεύσεων
Είν' άθλια παραμύθια,
Αφού φιμώνουν στο ιντερνέτ
Κάθε φωνή γι' αλήθεια.

Και ύστερα απ' την άγρια
Σε βάρος μας ληστεία
Θα 'χουν το θράσος να μιλούν
Και γι' αξιοπιστία…

Τόση όμως και μεγαλύτερη
Μας πρέπει τιμωρία,
Αφού αμετανόητοι
Μένουμε στη μωρία…

Παπα-Ηλίας, 06-03-2010

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Η Γενοκτονία των Αρμενίων, η Γενοκτονία των Ελλήνων  και οι άλλες γενοκτονίες:

Η αποκατάστασης της δημοκρατίας, της αλήθειας και της ιστορίας μετά το πραξικόπημα της πολιτικής και των συμφερόντων.

Του Φάνη Μαλκίδη

 

Η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, αποτελεί μία νίκη της ιστορίας της αλήθειας έναντι της πολιτικής και των συμφερόντων.  Το ψήφισμα που καλεί τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να αναγνωρίσει τις σφαγές των Αρμενίων ως γενοκτονία στην επίσημη αμερικανική πολιτική, αποτελεί μία νίκη της συνέπειας και της πίστης στο τελικό αποτέλεσμα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης προσπάθειας της Αρμενικής Διασποράς, η οποία κινήθηκε έξω από κρατικές λογικές και συμφέροντα, υλοποιώντας το αίτημα για αναγνώριση ενός αποσιωπημένου εγκλήματος.

Η απόφαση αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση, την επανάληψη και την αποτροπή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Μάλιστα σε μία παράγραφο των  εννέα σελίδων ψήφισμα τονίζεται πως «η αδυναμία των εθνικών και διεθνών αρχών να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους για την Γενοκτονία των Αρμενίων είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους έχουν έκτοτε γίνει και άλλες γενοκτονίες».

Παράλληλα,  η απόφαση αποτελεί και ένα προηγούμενο για να ανοίξει ο κύκλος τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και αλλού για την αναγνώριση και άλλων γενοκτονιών. Και συγκεκριμένα, της γενοκτονίας των Ελλήνων, η οποία υλοποιήθηκε από τον ίδιο θύτη, τον ίδιο υπεύθυνο, την Τουρκία. Ήδη στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλές αναγνωρίσεις από κυβερνήτες, πολιτείες, δημάρχους και δημοτικά συμβούλια, καθώς και άλλους φορείς, για τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Επίσης, την   17η Μαρτίου, το Σουηδικό Κοινοβούλιο θα αποφασίσει με ψηφοφορία αν θα ΔΕΧΤΕΙ ΩΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ τη βαρβαρότητα που υπέστησαν οι Έλληνες από το οθωμανικό και το τουρκικό κράτος, από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Η  Γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η Γενοκτονία των Ελλήνων,  είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, το αναγνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των ερευνητών. Τώρα, είναι ώρα και η Τουρκία να αναγνωρίσει την πραγματικότητα των Γενοκτονιών που έχει διαπράξει, χωρίς να τις αρνείται. Είναι ένα βήμα μπροστά για την αλήθεια, είναι μία πράξη θάρρους αναγνώρισης των εγκλημάτων και της πραγματικής φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών.

* Ο Φάνης Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars- IAGS ), η οποία το 2007, αναγνώρισε με συντριπτική  πλειοψηφία   τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, καλώντας ταυτόχρονα την Τουρκία να πράξει το χρέος της, έναντι των θυμάτων και της ιστορίας.

Για να στηρίξετε το ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Σουηδικό Κοινοβούλιο (Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010) επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html   και στείλτε όλοι ένα μήνυμα.  

Η ιδεολογία του καπιταλισμού

Του Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου

 

Στην ανθρωπότητα σήμερα επικρατούν δύο κυρίαρχες στάσεις ζωής που μετατρέπονται σε δύο ιδεολογίες, ήτοι ο δυτικός ατομικισμός και ο ανατολικός κολεκτιβισμός. Στον δυτικό ατομικισμό, που χαρακτηρίζεται ως φιλελευθερισμός, κυριαρχεί η ελευθερία του ατόμου και ο ανταγωνισμός εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, ενώ στον ανατολικό κολεκτιβισμό επικρατεί η κυριαρχία του κράτους, που υπονομεύει την ελευθερία του ανθρώπου. Και στις δύο περιπτώσεις καταστρατηγείται ο άνθρωπος ως πρόσωπο και η ανθρώπινη κοινωνία, ως κοινωνία προσώπων.

Τα δύο αυτά συστήματα ζωής και ιδεολογικά πρότυπα εκφράζονται στην κοινωνική πραγματικότητα. Ο φιλελευθερισμός κυριαρχεί στη Δύση και ως κέντρο έχει την Αμερική, τη «Μέκκα» της παγκοσμιοποίησης, και ο κολεκτιβισμός εκφράσθηκε στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, αλλά εν πολλοίς και σε χώρες της Άπω Ανατολής. Και στις δύο περιπτώσεις κυρίαρχη θέση κατέχει το κεφάλαιο και απλώς διαφοροποιείται στο ποιος το κατέχει και το διαχειρίζεται. Στον φιλελευθερισμό το κεφάλαιο καταλήγει στους λίγους και κινείται εν πολλοίς ανεξέλεγκτα, με την αρχή της αυτορρύθμισης της αγοράς, ενώ στον κολεκτιβισμό-κομμουνισμό το κεφάλαιο κρατικοποιείται. Και στις δύο περιπτώσεις ο απλός λαός βασανίζεται, με τη διαφορά ότι αυτό το βάσανο προέρχεται άλλοτε από την ολιγαρχία μερικών μεγιστάνων του πλούτου και άλλοτε από το αδηφάγο κράτος. Έτσι, ο καπιταλισμός-κεφαλοκρατία δείχνει παντού το σκληρό πρόσωπό του.

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο καπιταλισμός είναι δημιούργημα του δυτικού ατομικισμού και κυρίως της προτεσταντικής ηθικής, όπως απέδειξε ο Μax Weber, και αποβλέπει στη συσσώρευση του πλούτου από τους λίγους, ενώ ο μαρξισμός που προήλθε από τις απόψεις του Μarx είναι αντίδραση στον καπιταλισμό και ενδιαφέρεται για το κοινωνικό σύνολο. Στο βάθος τους όμως και τα δύο αυτά συστήματα είναι γεννήματα της ίδιας δυτικής μεταφυσικής, αφού ο Μαρξ ήταν Γερμανοεβραίος και μεγαλωμένος στη Δύση και οι θεωρίες του γεννήθηκαν στον δυτικό «χώρο», αλλά μεταφέρθηκαν στην Ανατολή, γιατί εκεί προϋπήρχε η πρακτική του Ορθοδόξου Χριστιανισμού με τις αρχές της κοινοκτημοσύνης και της κοινοχρησίας και έτσι μπορούσαν να εφαρμοσθούν.

Στις ημέρες μας είδαμε την κατάρρευση και των δύο αυτών συστημάτων, αλλά και ιδεολογιών. Στην περίοδο 1989-1991 κατέρρευσε ο κολεκτιβισμός-κομμουνισμός στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όπου κυριαρχούσε η εξουσία του κράτους στην κοινωνική, οικονομική ζωή των ανθρώπων, και στις ημέρες μας ζούμε την κατάρρευση του φιλελευθερισμού με τη νοοτροπία της ελεύθερης αγοράς και της αυτορρύθμισης της αγοράς που λειτουργεί εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Βεβαίως πρέπει να σημειωθεί ότι η χρεοκοπία του κομμουνισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαίωση του καπιταλισμού, όπως και η κατάρρευση του καπιταλισμού δεν προσμετρείται στον κομμουνισμό. Είναι αποτυχία της ιδεολογίας του κεφαλαίου, που αγνοεί τη φτώχεια των ανθρώπων.

Πάντως και τα δύο αυτά συστήματα είναι αντίθετα με την ορθόδοξη διδασκαλία στην τελεία της έκφραση, αφού ούτε ο φιλελευθερισμός ούτε ο μαρξισμός, ως ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες, μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από την Ορθόδοξη Παράδοση, στην οποία γίνεται ευρύτατος λόγος για την αποφυγή του πάθους της φιλαργυρίας, αλλά και για τη βίωση της αγάπης προς τους αδελφούς, κυρίως σε αυτούς που υποφέρουν. Ο συνδυασμός αγάπης και ελευθερίας επιλύει το όλο πρόβλημα, αφού η ελευθερία του ατόμου-προσώπου χωρίς την αγάπη οδηγεί στον άκρατο φιλελευθερισμό και η αγάπη του συνόλου χωρίς την ελευθερία του προσώπου καταλήγει στον άκρατο κολεκτιβισμό.

Βέβαια, προλαμβάνοντας κάποια αντίρρηση θα σημειώσω ότι το κακό είναι πως η ιδεολογία του καπιταλιστικού συστήματος, με τις δύο μορφές του, του ατομικού και του κρατικού, σε μερικές περιπτώσεις επηρέασε και επηρεάζει τη ζωή μερικών ορθοδόξων κοινοτήτων. Αυτό το διακρίνουμε και σε μερικά σύγχρονα μοναστήρια, τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι πρότυπα κοινοβιακής ζωής και αναβίωση της πρώτης κοινότητας των Ιεροσολύμων, παρά ταύτα όμως λειτουργούν στο πρότυπο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος και θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το φαινόμενο «ορθόδοξο καπιταλισμό». Ενώ οι μοναχοί επαγγέλλονται και ζουν κατά βάση την αρετή της ακτημοσύνης και κοινοκτημοσύνης, εν τούτοις συγκεντρώνουν, καλώς ή κακώς, κτήματα και χρήματα για τα μοναστήρια και «ρισκάρουν» παίζοντας με αυτήν την περιουσία, χρησιμοποιώντας όλους τους καπιταλιστικούς-φιλελεύθερους τρόπους για την αύξησή της. Δηλαδή, οι μοναχοί προσπαθούν να ζουν πτωχικά μέσα σε μοναστήρια που είναι πλούσια και αναπτύσσουν κοινωνική και πολιτική δύναμη. Αυτή η κατάσταση μού θυμίζει μερικές ανατολικές χώρες, όπως για παράδειγμα τη Ρουμανία, όπου, ενώ ο λαός πεινούσε, ζούσε έστω και ακούσια κάποια ακτημοσύνη, οι άρχοντές της πλούτιζαν και κατασκεύαζαν μεγαλόπρεπα ανάκτορα-παλάτια (βλέπε Τσαουσέσκου).

Αυτή, όμως, η νοοτροπία δεν ευνοείται ούτε από τη διδασκαλία της Εκκλησίας και του ορθοδόξου μοναχισμού, που θέλει τον μεν μοναχό ακτήμονα, τα δε μοναστήρια τόπους φιλανθρωπίας, αγάπης και ποικιλοτρόπου θεραπείας. Οι Ιερές Μονές στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι πνευματικά θεραπευτήρια. Πρέπει εμείς οι κληρικοί και μοναχοί να καταλάβουμε ότι κάθε νόμιμο δεν είναι και ηθικό, αλλά και κάθε ηθικό, με τους κανόνες της κοινωνικής ηθικής, δεν είναι ορθόδοξο, από την άποψη ότι η ορθόδοξη ευαγγελική ηθική διαφέρει από την κοσμική ηθική, και είναι στην πραγματικότητα ασκητική. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε μόνο τη συσσώρευση των υλικών αγαθών από τα ιδιαίτερα πρόσωπα, αλλά πρέπει να καταδικάζουμε και τη συγκέντρωση των υλικών αγαθών από «εκκλησιαστικές κοινότητες» για επίδειξη καθώς επίσης και να στιγματίζουμε τη συμμετοχή των εκκλησιαστικών προσώπων και κοινοτήτων στα παιχνίδια του καπιταλιστικού συστήματος και της φιλελεύθερης ή νεοφιλελεύθερης αγοράς.

Εμείς οι χριστιανοί, ιδίως οι κληρικοί και μοναχοί, πρέπει να φανερώνουμε στην πράξη αυτά που πιστεύουμε και κηρύττουμε, ειδάλλως θα είμαστε ανειλικρινείς και υποκριτές. Πρέπει να αποδιώκουμε τον πειρασμό να διακατεχόμαστε από ιδιότυπη χριστιανική καπιταλιστική ιδεολογία.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008, http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=20050&dt=19/10/2008

Το διαχρονικά εξελισσόμενο παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό μοντέλο:

Από την «αειφόρο λαδί ανάπτυξη» στον «προστατευτισμό του εκβιασμού»…*

Του Γιάννη Στρούμπα

Διεθνής οικονομική κρίση. Εγχώρια οικονομική κρίση. Η Ελλάδα αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας και τα ασφυξιογόνα οικονομικά μέτρα που υποτίθεται ότι θα την αποτρέψουν. Οι «αγορές» δεν εμπιστεύονται μια χώρα με καταρρακωμένο κύρος. Αρνούνται να της χορηγήσουν δάνειο με όρους ισότιμους μ' όσους ισχύουν για τις υπόλοιπες χώρες. Εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες και οξύνουν το κερδοσκοπικό τους παιχνίδι. Η Ελλάδα καλείται να διέλθει από τις συμπληγάδες που ορθώνουν το παγκόσμιο κερδοσκοπικό οικονομικό σύστημα κι ο εγχώριος ισόβιος πολιτικαντισμός.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 290, 1/3/2010.

Δεν επιδιώκει οικονομική στήριξη η Ελλάδα. Πολιτική στήριξη επιζητά, ώστε να την αντιμετωπίζουν ισότιμα στο δανεισμό και να τερματιστούν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της. Το διατρανώνει ο Έλληνας πρωθυπουργός σε κάθε του επαφή με τους Ευρωπαίους ηγέτες. Η Ε.Ε., για να παράσχει την πολιτική στήριξη, αξιώνει τη διαλεύκανση του αμαρτωλού παρελθόντος και την αποκατάσταση της συνέπειας. Η ανάγκη της διαφάνειας επιβάλλει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τις παρελθοντικές οικονομικές λαθροχειρίες: «Θέλουμε να χτίσουμε την επόμενη σελίδα για τη χώρα μας πάνω στο φως της αλήθειας και στη γνώση του τι ακριβώς έχει γίνει. Αλλιώς θα εγκαλείται συνεχώς η Ελλάδα για αυτά που έκανε ή δεν έκανε, για όσα έκρυψε ή δεν έχει κρύψει», εξηγεί ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου (18/2/2010).

Είναι αστεία και τραγικά ειρωνική συνάμα η λογοδοσία περί ατασθαλιών σε ένα σύστημα διαρθρωμένο για να συντηρεί την απάτη. Ποια «αλήθεια» και ποια «γνώση» αποζητά ένα διεθνές πολιτικό σύστημα που ανέχεται νομικά τα κερδοσκοπικά παιχνίδια; Το έργο επαναπροβάλλεται μετά από την υποτιθέμενη παγκόσμια οικονομική κρίση. Τράπεζες και αυτοκινητοβιομηχανίες βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωπες με «ανυπέρβλητα» οικονομικά προβλήματα. Το «προβληματικό» παρόν τους ουδέποτε συνδέθηκε με το κερδοφόρο τους παρελθόν. Με την ανοχή ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο δωροδοκείται για να θεσπίζει ευάερους νόμους, γίνεται ανεκτή η λειτουργία επιχειρήσεων ως ανώνυμων εταιρειών που παρουσιάζουν μόνο έξοδα παραγωγής· την ίδια στιγμή τα κέρδη τους μοιράζονται στους ιδιώτες μετόχους – κι αυτοί εξίσου ανώνυμοι. Από την πολιτική συγκάλυψη στην ιδιωτική κερδοσκοπία, κι από κει πίσω στην πολιτική δωροληψία. Το 'να χέρι «λαδώνει» τ' άλλο σ' ένα βαθιά μελετημένο πολιτικοοικονομικό μοντέλο «αειφόρου λαδί ανάπτυξης». Φαύλος κύκλος. Το μοντέλο ολοκληρώνεται υιοθετώντας τον εξελιγμένο «προστατευτισμό του εκβιασμού».

Η λειτουργία του ίδιου συστήματος στην Ελλάδα δεν είναι τίποτε διαφορετικό από μια μικρογραφία του διεθνούς «εξυπηρετικού» αρχετύπου. Η υπόθεση της Siemens αντικατοπτρίζει όχι μόνο τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος στο εσωτερικό, αλλά γενικότερα το υπερεθνικό άπλωμα των ριζών και των κλάδων του. Σε ποιον άραγε ήταν άγνωστη η διαπλοκή, ώστε να χρειάζεται εξεταστική επιτροπή που θα τη «διαλευκάνει»; Ήταν τόσο «μυστική» η νοθεία στοιχείων για την ένταξη της Ελλάδας στην Ο.Ν.Ε., ώστε να προκαλεί κατάπληξη; Και οι Έλληνες τη γνώριζαν, και οι Ευρωπαίοι τη γνώριζαν, κι η κάθε πλευρά αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων. Η ελληνική πολιτική βολευόταν με την εικόνα του «σφρίγους» της και τη θωράκιση του νομίσματός της, όπως νόμιζε τότε. Οι ευρωπαϊκές πολιτικές βολεύονταν με την κατάκτηση μίας ακόμη αγοράς προς δραστηριοποίηση των επιχειρήσεών τους. Οι ελληνικές κυβερνήσεις μάθανε να κληροδοτούν η μία στην άλλη την τέχνη της «αλχημείας», και οι ευρωπαϊκές να προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν τη νόθευση.

Σ' ένα περιβάλλον απόλυτης και συνειδητής γνώσης των οικονομικών μεθοδεύσεων και των συνδιαλλαγών από κάθε πλευρά, μία εξεταστική επιτροπή διεκδικεί ρόλο καθαρά διακοσμητικό: στολίζει τις διαπλεκόμενες πολιτικές ηγεσίες με νομιμότητα. Όπως όμως είναι αδύνατο να κρυφτούν τα σαρίδια κάτω απ' το χαλί, έτσι είναι αδύνατο και να νομιμοποιήσει την πολιτική διαπλοκή ένας «ελεγκτικός» μηχανισμός που καλείται να λειτουργήσει μέσα στο προκλητικό νομοθετικό πλαίσιο του παρελθόντος. Η άδοξη τύχη των «πορισμάτων» παρελθοντικών εξεταστικών επιτροπών προοικονομεί την κατάληξη της νέας έρευνας. Παράλληλα, η μεθόδευση του ελέγχου είναι στρεβλή ήδη από την εκκίνησή της, καθώς την έρευνα την αναλαμβάνει η πολιτική εξουσία, όχι η δικαστική. Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει; Κι αν ακόμη την αναλάμβανε η δικαστική, οι σχέσεις εξάρτησης των δικαστών απ' τους πολιτικούς είναι τέτοιες, ώστε ούτε απ' τους δικαστές θα αναμένονταν σαρωτικές αποκαλύψεις. Εντέλει, ακόμη κι η παράκαμψη των παραπάνω δεδομένων θα προσέκρουε στο τείχος της παραγραφής, που εμποδίζει την απονομή οποιασδήποτε δικαιοσύνης. Όμως προς την κατάργηση της παραγραφής δεν δραστηριοποιείται ουδείς.

Ποια δικαιοσύνη και ποια διαφάνεια λοιπόν θα εγκαθιδρυθούν; Ποια νομιμότητα θα υπερισχύσει και ποιος θα μεριμνήσει για την εφαρμογή της; Ποιος φορέας δεν υπόκειται σε πολιτικοοικονομικές εξαρτήσεις, ώστε να διαδραματίσει με σθένος τον αντίστοιχο ρόλο; Σχολιάζει χαρακτηριστικά ο κ. Λάκης Λαζόπουλος από τη σατιρική του εκπομπή «Αλ Τσαντίρι» (26/1/2010): «Δεν υπάρχει διορισμένος ανεξάρτητος». Το σχόλιο του κ. Λαζόπουλου αφορούσε, βέβαια, διαφορετική περίπτωση: πρόστιμο που επιβλήθηκε στην εκπομπή του από το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Ο κ. Λαζόπουλος απέδιδε πολιτικές σκοπιμότητες στην ποινή που του επιβλήθηκε. Όμως το σχόλιο διατηρεί την αξία του επειδή αποκαλύπτει την υφιστάμενη δυσπιστία. Αποκτά μάλιστα τραγικότερες διαστάσεις στη συνειδητοποίηση πως κι ο ίδιος ο κ. Λαζόπουλος, με τις καίριες επισημάνσεις του, είναι «διορισμένος» στον τηλεοπτικό σταθμό «Alpha» από τους εργοδότες του, άρα πιθανότατα δεν είναι «ανεξάρτητος»! Γίνεται αντιληπτό ότι η επεξεργασία δεδομένων με βάση τη συγκεκριμένη λογική έχει ως βάση της τη δυσπιστία, γεγονός που επιτείνει το αδιέξοδο. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, κανείς δεν πιστεύει στην κατίσχυση της νομιμότητας. Υπάρχει πιο ισοπεδωτική, πιο απαξιωτική των πάντων προσέγγιση απ' αυτήν; Μα, δυστυχώς, οι παγιωμένες πολιτικοοικονομικές συνθήκες δεν επιτρέπουν άλλη προσέγγιση.

Πρέπει ωστόσο από κάπου να υπάρξει μια αρχή. Χρόνο χρειάζεται η νέα κυβέρνηση ώστε να πείσει για τις αγαθές της προθέσεις. Πράγματι, μα πώς να γίνει πιστευτό, όταν καθημερινά διαπιστώνεται πως για τα πιο «μικρά» ζητήματα οι νόμοι δεν εφαρμόζονται και πως σε ό,τι αφορά την τήρησή τους η νέα κυβέρνηση κωλυσιεργεί; Ποια μικρά καθημερινά να πρωτοαναφερθούν; Τα αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης που σταθμεύουν οπουδήποτε χωρίς να ελέγχονται; Ο αντικαπνιστικός νόμος που κατάντησε κουρελόχαρτο, κι ετοιμάζεται να «αναβαθμιστεί» για να κουρελιαστεί ακόμη περαιτέρω; Οι οργανωμένοι οπαδοί που απαγορεύεται να μετακινούνται στα εκτός έδρας παιχνίδια της ομάδας τους, μα που όχι μόνο συνεχίζουν τις μετακινήσεις αλλά κι εκβιάζουν τη δωρεάν είσοδό τους στα γήπεδα; Αν είναι αδύνατη η εφαρμογή του νόμου στα εμφανή, πώς ακριβώς θα ενεργοποιηθεί στα πολυδαίδαλα κι ερεβώδη;

Για να υπάρξει λύση χρειάζονται ριζικές αναθεωρήσεις στον τρόπο σκέψης και δράσης όλων των πολιτών, από τον απλό ιδιώτη, τον επαγγελματία, τον δημόσιο λειτουργό, μέχρι την πολιτική ηγεσία. Είναι όμως τόσο βαθιά ριζωμένη στο νεοελληνικό είναι η νοοτροπία της συναλλαγής και των εξυπηρετήσεων, ώστε η προοπτική των αναθεωρήσεων δυσχεραίνεται ακόμη περισσότερο. Αν συνυπολογιστούν η απουσία ελεγκτικών μηχανισμών και η εκλεκτική απόδοση δικαιοσύνης μέσα από διαδικασίες χρονοβόρες και πολυδάπανες, καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο το νέο κράτος δικαίου που οραματίζεται ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου να βασιστεί τελικά σε αξίες – ή «αξίες» – διαφορετικές από τις παραδοσιακές της συμφεροντολογίας και της αισχροκέρδειας…

Γιάννης Στρούμπας

Σήμερα βρέχει

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ταξιδεύει ο άνεμος

στα μαλλιά της

Κυλάει στα μάτια της

η βροχή

Το ταξίδι γίνεται ποτάμι

Ροβολάει στους κάμπους

να ποτίσει τα όνειρα

Κουράστηκε το δάκρυ

να κυλάει

Το στέγνωσε ο αγέρας

Δυνατός ο αγέρας στις Κυκλάδες

Αφρίζει το κύμα

στις μυστικές σπηλιές

Στα βράχια αντιλαλούν οι φωνές

των γλάρων

Και έρχεται ο χειμώνας μας

Με τα γυμνά του δάχτυλα

Πονάει η ψυχή ξεγυμνωμένη

Αναριγά η παλάμη

στα ασημένια σου μαλλιά

Όμως βρέχει σήμερα ολημερίς

Και η νύχτα ξαπλώνεται

σαν υποψία

Μια ρυτίδα έρπει στο βλέφαρο

του φεγγαριού

Πληγές που αφήνει ο χρόνος

στις αέναες περιπολίες του

Σου χαρίζω με τις παλάμες μου

παρηγοριά

Και σαν απελπίζομαι ξαπλώνω

στην ποδιά σου

Τα μάτια σου είναι η πανοπλία μου

Σαν έρχεται απρόσκλητη

η μελαγχολία

8 Φεβρουαρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Σκέψεις για τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»… ή τον θάνατο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Του Πάνου Ε. Παπαδόπουλου

Α) ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

α) Επιτελικό κράτος και ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση,

β) Φορολογική αποκέντρωση,

γ) Σχεδιασμός νέας εσωτερικής δομής των Δήμων,

δ) Αποκέντρωση στη λειτουργία των δημοτικών οργάνων,

ε) Απλή αναλογική στην εκλογή και δυνατότητα έκφρασης συλλογικοτήτων και κινήσεων πολιτών στο Δημοτικό Συμβούλιο.

2. Διοικητική μεταρρύθμιση χωρίς οικονομικά μέσα μπορεί να υπάρξει; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Είναι αφελές κάποιοι να ισχυρίζονται το αντίθετο. Τα οικονομικά μέσα χρειάζονται γιατί: α) Οι νέες αρμοδιότητες τα απαιτούν, β) Υπάρχει ζήτημα ενδοδημοτικής δημοκρατίας, γ) Χρειάζεται επιχειρησιακό πρόγραμμα εφαρμογής της μεταρρύθμισης (Υπηρεσίες: προγραμματισμού, οικονομική, τεχνική, πληροφορικής, νομικής υποστήριξης, πολιτικής προστασίας κ.λπ.).

1. Δεν υπάρχει καμία αποτίμηση του προγράμματος. Καλές οι προθέσεις αλλά σε τελική ανάλυση το εγχείρημα οδηγήθηκε σε απαξίωση και αποτυχία.
2. Επικράτησαν μικροκομματικές σκοπιμότητες, όπως και τώρα είναι έτοιμες να εκφραστούν.

3. Διαπιστώνεται ανυπαρξία ουσιαστικής στήριξης και έλλειψης πόρων.
4. Παρατηρήθηκε αδυναμία προσέλκυσης εξειδικευμένου προσωπικού που με ευθύνη των Δημάρχων τελικά απομακρύνθηκε.

5. Το ΕΠΤΑ και ο ΘΗΣΕΑΣ παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση εγκεκριμένων και συμβολαιοποιημένων προϋπολογισμών με αποτέλεσμα οι "δημοφιλείς" δράσεις (ασφαλτοστρώσεις – πλακοστρώσεις), να θεωρούνται αποτελεσματικές για την τοπική ανάπτυξη. 

Η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως επιεικώς τραγική. Οδεύουμε στον Μάρτιο μήνα και λίγο πριν το Πάσχα υπάρχει κίνδυνος για τις πληρωμές στους μισθούς των εργαζομένων! Τόσο καλά! Η τακτική δόση επιχορήγησης Φεβρουαρίου ακόμη δεν έχει έρθει στους Δήμους. Έργα και υποχρεώσεις στον ΘΗΣΕΑ είναι απλήρωτα και κατ' επέκταση έχουμε παύση εργασιών. Εάν ο Δήμος δεν έχει δικούς του πόρους τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο. Δεν είναι λύση η συνεχής δανειοδότηση απ' το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, εξάλλου οι δημότες επιβαρύνονται και οικονομικά και κοινωνικά. Δύο επίσημα στοιχεία στο σημείο αυτό από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2010:

α) Έχουμε μείωση των ΚΑΠ περίπου κατά 180 εκατ. ευρώ σε σχέση με το 2009!
β) Η ΣΑΤΑ (αφορά έργα και μελέτες των Δήμων) είναι 800 εκατ. ευρώ από 1.107 εκατ. ευρώ που ήταν το 2009! Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε την κράτηση 10% από τους προϋπολογισμούς των Υπουργείων για το πρόγραμμα σταθερότητας, θα βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα.

Να επισημάνουμε εδώ ότι με την κατάργηση 1.800 δημοτικών επιχειρήσεων και 4.000 νομικών προσώπων των Δήμων από 1-1-2011 αναμένεται να βρεθούν στην ανεργία 35.000 εργαζόμενοι στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης…

Θεωρητικά η απάντηση είναι ΝΑΙ. Σε μια χώρα όμως που το 80% των φόρων εισπράττονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη πόσο λογικό είναι να μιλάμε για φορολογική αποκέντρωση; Μάλλον είναι παράλογο.

Σε τέτοιες συνθήκες ποια κυβέρνηση θα διακινδυνεύσει την μη καταβολή των μισθών και συντάξεων, απ' το να δώσει πόρους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση; Καμιά. Και αυτό ήδη πράττει. Εξάλλου η δραματική μείωση των Δήμων εντάσσεται για λόγους δημοσιονομικούς και μόνο στο Πρόγραμμα Σταθερότητας.

Κατ' επέκταση η επίτευξη περιοριστικών δημοσιονομικών στόχων, των ίδιων που επικαλέστηκαν με τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ Ι θα αποτύχει οικτρά (οι λειτουργικές δαπάνες των Δήμων έχουν φτάσει στο 70% έως 75% από τα χρήματα που λαμβάνουν) με αποτέλεσμα η λογική της ανταποδοτικότητας και της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αλλαγών (βοήθεια στο σπίτι, παιδικοί σταθμοί κ.λπ.) να καταστεί κυρίαρχη στο χώρο της Τ.Α.

Τα ευχολόγια και οι επαγγελίες περισσεύουν. Υπάρχει ορατός πλέον ο κίνδυνος – αν προχωρήσει – η Τ.Α. να μετατραπεί σε διοικητικό μηχανισμό του κράτους διεκπεραιώνοντας γραφειοκρατικές ή διαχειριστικές υποθέσεις του. Μια τέτοια μεταρρύθμιση απαιτεί χρόνο και διάλογο. Διάλογο 4ετίας.

Στην Δανία έχουν από 1-1-2007 νέο διοικητικό χάρτη, αλλά οι συζητήσεις κράτησαν 5 χρόνια! Σε μας εδώ μετράει μόνο ο πολιτικός χρόνος και οι συσχετισμοί. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

i. Από τη στιγμή που διατηρείς τις 7 κρατικές περιφέρειες μεταρρύθμιση δεν γίνεται. Τελεία και παύλα.

ii. Όταν δεν διασφαλίζεις τους αναγκαίους πόρους με το υπάρχον καθεστώς, ποιους μπορείς να πείσεις ότι θα υπάρξει φορολογική αποκέντρωση;

iii. Όταν κάνεις συνενώσεις στη λογική των πράξεων αριθμητικής, απολυτοποιείς το μέγεθος του νέου Δήμου, με την ικανότητα μιας αυτοδιοικητικής δομής να εκπληρώσει το ρόλο της και ταυτόχρονα ευτελίζεις τα όποια αντικειμενικά κριτήρια θέτεις για τις συνενώσεις. Άραγε μπορούν οι μεγάλοι Δήμοι του Νομού και της χώρας να δώσουν στη δημοσιότητα τα απολογιστικά οικονομικά τους στοιχεία, μέσα από εκθέσεις ορκωτών λογιστών από το 2007 μέχρι σήμερα για να δούμε και αυτή την όψη της επερχόμενης μεταρρύθμισης;

iv. Για ποια δημοκρατία γίνεται λόγος όταν π.χ. η δημαρχιακή επιτροπή υποκαθίσταται από την εκτελεστική επιτροπή την οποία ορίζει ο Δήμαρχος; Οι αξίες της "ηλεκτρονικής διακυβέρνησης" αναφέρονται μόνο στον τομέα των υπηρεσιών ενημέρωσης και δεν αξιοποιούνται στον τομέα της συμμετοχικής δημοκρατίας. Άλλο παράδειγμα: Ενώ τα μέλη των τοπικών συμβουλίων θα εκλέγονται με λίστα και πλειοψηφικό, οι δημοτικοί συνδυασμοί πρέπει να προτείνουν υποχρεωτικά υποψήφιους στα τοπικά συμβούλια! Παραλογισμός…

v.  Το μέγεθος των μεγάλων Δήμων οδηγεί με βεβαιότητα στην πρόβλεψη ότι η αυτοδιοίκηση θα αποκοπεί από τους πολίτες και θα δημιουργηθούν μεταξύ των καταργούμενων Δήμων ζώνες εγκατάλειψης και περιθωριοποιημένα κοινωνικά "γκέτο" στις παρυφές των νέων Δήμων.

vi.  Η μεταρρύθμιση μέσω του υπερσυγκεντρωτισμού θα καταλήξει σε απορρύθμιση της αυτοδιοίκησης και φυσικά ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ διαπνέεται από σκληρή δικομματική λογική, κυρίως σε περιφερειακό επίπεδο.

vii. Η ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση διαχειρίζεται το 3,3% του ΑΕΠ και στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι 11,5% του ΑΕΠ. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι για την Τ.Α. η επόμενη τετραετία θα είναι περίοδος σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής και κοινοτικής επιτήρησης, με δραματική μείωση των πόρων της.     

Η "διαβούλευση" είναι ένας μύθος. Όλα γίνονται ερήμην της Τ.Α. και της κοινωνίας. Το χωροταξικό θα βγει στην επιφάνεια και θα συζητηθεί σε χρονικό διάστημα μόλις 15 ημερών! Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Και οι Δήμαρχοι και τα Δημοτικά Συμβούλια οφείλουν να αντιδράσουν εδώ και τώρα.

Να πουν ΟΧΙ σ' αυτή την εκτρωματική κατάσταση. Να απαιτήσουν αυτά που τους οφείλουν. Να στείλουν μήνυμα υπεράσπισης της τοπικής κοινωνίας και δημοκρατίας και να ταχθούν ΜΟΝΟ υπέρ των εθελοντικών συνενώσεων, όταν αυτό οι ίδιες οι κοινωνίες το επιζητούν. Να διασφαλίσουν τα προαπαιτούμενα της όποιας μεταρρύθμισης.

Να αποκρούσουν την προσπάθεια ισοπέδωσης των τοπικών κοινωνιών, στο όνομα της υπερσυγκέντρωσης και στον βωμό της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Καταργείτε την ιστορία και τον ελληνισμό με τον τρόπο αυτό κύριοι! Και αυτό δεν πρέπει να σας περάσει. Γιατί όταν στην εποχή του Περικλή ο Καλλικράτης και ο Ικτίνος έφτιαξαν τα «Μακρά Τείχη» και την Ακρόπολη υπήρχε ένα τεράστιο πρόγραμμα, για την εποχή εκείνη, δημοσίων επενδύσεων.

Στη σημερινή εποχή του κυρίου Παπανδρέου και του κυρίου Ραγκούση, ο Καλλικράτης έχει περίοπτη θέση στο λεγόμενο «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης»! Επομένως και κολύμπι να γνωρίζει η αυτοδιοίκηση, για να πιάσει στεριά, το σίγουρο είναι ότι θα πνιγεί, και η χώρα και ο τόπος θα γυρίσει πολλά χρόνια πίσω.

Γρηγορείτε λοιπόν για την στήριξη των τοπικών κοινωνιών. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.      

* Παρέμβαση του ΠΑΝΟΥ Ε. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ στην εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών Αστακού 28-2-2010