Σκέψεις για την αναπτυσσόμενη οριζόντια συμμαχία πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αχαΐα*

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα**

Το γεγονός ότι η Ε.Ε. και η κυβέρνηση χτυπάνε μόνο τους εργαζόμενους, τα γηρατειά, τη νεολαία, τους ανήμπορους και τα δημόσια αγαθά (σύνταξη, παιδεία, υγεία, ελεύθερο χρόνο…) και σχεδιάζουν μαζί με την αυτοκρατορία μια «ηρεμία προτεκτοράτων» στην περιοχή του Αιγαίου – Κύπρου, αφού διέλυσαν την πάλι ποτέ Γιουγκοσλαβία η ανάγκη για παλλαϊκό αγώνα είναι πια αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Τα σωματεία δημιουργούν μέτωπο με ένα πλαίσιο ταξικό, με αιτήματα ριζοσπαστικά,  απέναντι στην αλυσίδα βαθιά καπιταλιστικών μέτρων ενάντια στην εργασία, τα δημόσια αγαθά και τον ελεύθερο χρόνο του λαού, αλλά και ενάντια στη χώρα που την μετατρέπουν σε προτεκτοράτο αν περάσουν

Στην περιοχής της Αχαΐας και με κέντρο την Πάτρα αναπτύσσεται μια δυναμική οριζόντιας μετωπικής διασύνδεσης α/βάθμιων σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Σήμερα Σάββατο, όπου έγινε μια ευρεία και αρκετά πλήρης συζήτηση, τα 18 σωματεία έγιναν 21 και υπάρχει δυναμική συμμετοχής και άλλων σωματείων. Βεβαίως  Είναι ανάγκη να σημειωθούν οι σημερινές κατακτήσεις φαίνεται ότι επιβεβαιώθηκαν:

α) Η διασύνδεση δεν είναι ούτε αντι-ΠΑΜΕ, ούτε αντιΓΣΕΕ ή αντι-ΑΔΕΔΥ και δεν διασπά το ενιαίο του συνδικαλιστικού κινήματος. Αντίθετα οργανώνει από τα κάτω με θεσμικό τρόπο, καλύπτει κενά, αδυναμίες, αγκυλώσεις, αρνητικούς συσχετισμούς ή σκοπιμότητες και σπρώχνει έτσι ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες.

β) Θεωρείται η ενότητα των σωματείων, η ανεξαρτησία από κομματικές ή άλλες σκοπιμότητες και η αυτονομία του κάθε σωματείου ως βασικοί πυλώνες των αποφάσεων και της  δράσης τους.

γ) Θεωρείται ότι η σημερινή πολιτική συγκυρία αναγκάζει ιδιωτικό και δημόσιο χώρο εργαζομένων σε σταθερή συμμαχία με προοπτική διεύρυνσή τους στη νεολαία, τους ανέργους, ελαστικά απασχολούμενους, γηρατειά και ανήμπορους ή όσους δεν μπορούν να βρουν έκφραση στο θεσμικό συνδ. κίνημα.

δ) Βλέπει η συμμαχία θετικά τον οριζόντιο συντονισμό αντίστοιχων πρωτοβουλιών ανά νομούς και όχι μόνο, χωρίς να διασπά την κάθετη σχέση.

ε) Επιμένει στην δουλειά στο βάθος των ίδιων των σωματείων και όχι μόνο στο επίπεδο ηγεσίας με όπλο την πειθώ και τη δημοκρατική λειτουργία σε προτεραιότητα.

στ) Θεωρεί ότι πέρα από τις γενικές απεργίες, οφείλει το Σ. Κ. να δράσει συμμαχικά με απογευματινά συλλαλητήρια ή άλλες μαζικές ακτιβιστικές δράσεις που θα συσπειρώνουν το λαό. Έτσι π.χ. αποφασίστηκε το νέο Παναχαϊκό απογευματινό  συλλαλητήριο την Τρίτη 16-03-2010 και ώρα 7.00 μμ με συγκέντρωση στο εργατικό Κέντρο Πάτρας (πλ. Εθνικής Αντίστασης – πρ. Όλγας), όπως και άλλες δράσεις με πρώτες στον ιδιωτικό τομέα της περιοχής

*

Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας έχει εκτιμήσει ότι τα μέτρα της Κυβέρνησης ουσιαστικά επιβάλλονται τόσο από την ίδια, όσο και από την Ε.Ε. και όχι μόνο. Γι' αυτό απαιτεί, ανάμεσα σε άλλα:  «…Καμιά προσαρμογή, καμιά υποταγή στις επιταγές της Ε.Ε. και των διεθνών κερδοσκόπων. Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν και η ολιγαρχία του χρήματος… ».  Θεωρεί ακόμη ότι «…Χτυπούν τα πάντα. Υπάρχουν έτοιμα νομοσχέδια…».

Επομένως θεωρούμε ότι το σύνολο των μέτρων που πειραματίζονται στη χώρα μας, πάνε πίσω στο 19^ο αιώνα όλο τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία και όχι μόνο τους μισθωτούς του δημοσίου. Παράλληλα θεωρούμε ότι «…ακολουθούν όλοι οι περιφερειακοί λαοί της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Μεσογείου που βρίσκονται στο στόχαστρο…».

Επομένως οι αγώνες οφείλουν να είναι παλλαϊκοί και το κλαδικό να εντάσσεται αρμονικά και συμβατά. Εμείς εκτιμήσαμε ότι για να ξεπεράσουμε αναβλητικότητα, πολιτικές αγκυλώσεις, σκοπιμότητες και γραφειοκρατικοποίηση των ΓΣΣΕ – ΑΔΕΔΥ από τη μια και τον πολιτικό απομονωτισμό του ΠΑΜΕ από την άλλη, να πάμε σε: «προχωράμε με διακλαδική συμμαχία σωματείων – ομοσπονδιών, συμμαχία με νεολαία, ανέργους και απασχολούμενους…» χωρίς ταυτόχρονα να διασπάμε το συνδικαλιστικό κίνημα. Έτσι δημιουργήθηκε το αρχικό μέτωπο των 18 σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Εν τέλει θεωρώ ότι οφείλουμε να αναπτύξουμε μόνιμες αγωνιστικές κινητοποιήσεις που δεν θα στηρίζονται μόνο στις απεργίες:  εβδομαδιαία απογευματινά συλλαλητήρια, να πάμε και σε  μορφές πάλης που θα γίνονται αποδεκτές από ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις και θα έχουν και πολιτικά μηνύματα. Το στοίχημα αυτό θα παιχτεί τις επόμενες μέρες στη περιοχή μας.

Το ευχάριστο είναι ότι τα 18 α/βάθμια σωματεία αγκαλιάζονται και από νεολαία, ανέργους, φοιτητές και μαθητές. Ήδη και άλλα σωματεία ετοιμάζονται να μπουν στην μετωπική ενωτική και ανεξάρτητη οριζόντια μορφή συνεννόησης. Θαυμαστό βεβαίως είναι ότι όλοι ο λαοί του ευρωπαϊκού νότου συντονίζονται και χρονικά.

Είμαστε μπροστά σε μια ιστορική περίοδο που αλλάζουν όλα. Η κατεύθυνση όμως είναι αυτή που παίζεται… Εμείς οφείλουμε να σπρώξουμε ώστε να ηττηθούν οι ελίτ και να μη εξοντωθούν οι λαοί… Έτσι θα ανοίξει ο ορίζοντας για την ήττα του ίδιου του καπιταλισμού, αρκεί εμείς να διαβάσουμε το παρόν και το μέλλον και να μην επαναλάβουμε τα λάθη του 20^ου αιώνα.

* Το  2^ο μέρος του κειμένου δόθηκε για δημοσίευση υπό μορφή συνέντευξης στη Κ. Π. για την εφημερίδα «Ο δρόμος», Σάββατο 13-03-2010, αλλά δεν δημοσιεύτηκε σ΄αυτό το φύλλο λόγω χώρου.

** Ο Παν. Α. Μπούρδαλας είναι αντιπρόεδρος αυτή την περίοδο στην Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας. Δεν αποτελεί όμως σε καμιά περίπτωση εκπρόσωπο των 21 σωματείων, αφού το συντονιστικό τους είναι συλλογικό με εκπροσώπους και από όλα (τα 21 μέχρι στιγμής) σωματεία.

Οι γεωπολιτικές διαστάσεις της ελληνικής οικονομικής κρίσης

Μόνο μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες και τη θέση της Ελλάδας στους υπάρχοντες συσχετισμούς της Δύσης.

Του Βαγγέλη Χωραφά

Η διάσταση, όμως, των γενικότερων διεθνών ισορροπιών και ο επηρεασμός τους από την κρίση χρέους αρκετών χωρών της ευρωζώνης παρουσιάζει ειδικότερο ενδιαφέρον. Σε κάθε περίπτωση, τα ταξίδια του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα, στο Βερολίνο, το Παρίσι και στην Ουάσινγκτον εντάσσονται σε μια γενικότερη αντίληψη περί αντιμετώπισης της κρίσης ως θέματος διεθνών σχέσεων και, δευτερευόντως, ως εσωτερικού ελληνικού προβλήματος. Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση δεν αμφισβητεί το εν γένει γεωπολιτικό πλέγμα, στο οποίο εντάσσεται η Ελλάδα, η κινητικότητα αυτή είναι ελάχιστα οργανωμένη, οριακά αποδοτική και χωρίς στρατηγικούς στόχους. Πολύ πιο αποδοτική ήταν η επίσκεψη της Λ. Κατσέλη στο Αμπού Ντάμπι, αφού κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια σημαντική ροή πόρων στο υπό δημιουργία αναπτυξιακό fund, αλλά κι αυτή προήλθε από μια προσωπική πρωτοβουλία.

Οι απλουστευτικοί διχασμοί του τύπου «με τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ» (που, κατά περίπτωση, διανθίζεται και με υποδούλωση της Ελλάδας στο νεοοθωμανικό πλέγμα, που διαμορφώνουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία) ή με το «αναγκαίο κακό της Ε.Ε.» δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και τις στρατηγικές των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου.

Κρίσιμο τεστ στη Μεσόγειο

Στη Μεσόγειο διακυβεύονται πολλά αμερικανικά συμφέροντα, από την τρομοκρατία στη Βόρεια Αφρική μέχρι τη σταθερότητα στο Αιγαίο και από την ενεργειακή ασφάλεια μέχρι τη διαδικασία ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Η πολιτική απέναντι στην Τουρκία αποτελεί μέρος του όλου σκηνικού, παράλληλα με τη «νότια διάσταση» της στρατηγικής του ΝΑΤΟ.

Οι πρόσφατες αλλαγές στο θέμα της πυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη έχουν μετατρέψει τη Μεσόγειο στο κέντρο βαρύτητας αυτής της βασικής συνιστώσας -με τρεις χώρες να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στους σχεδιασμούς: Ισραήλ, Τουρκία, Ελλάδα- της διατλαντικής αμυντικής πολιτικής. Καθώς η Ευρώπη θεωρεί τη Μεσόγειο περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος, λόγω της μετανάστευσης, της αστάθειας και των θεμάτων ενεργειακής ασφάλειας, οι ΗΠΑ στο πλαίσιο του «διατλαντικού δεσμού», αισθάνονται ότι πρέπει να εμπλακούν περισσότερο στα τεκταινόμενα της περιοχής. Και στους δύο πόλους της Δύσης υπάρχει έντονο ενδιαφέρον να επενδύσουν στην «ώθηση Ομπάμα» και να αναζωογονήσουν τη διατλαντική συνεργασία, παρά τους ανταγωνισμούς που γεννά η παγκόσμια οικονομική κρίση. Η συνεργασία στη Μεσόγειο φαίνεται να αποτελεί, προς το παρόν, το κρίσιμο τεστ για την ποιότητα της ευρωατλαντικής συνεργασίας τα επόμενα χρόνια.

Παρά τους δύο αιώνες αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή, οι ΗΠΑ δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να διαμορφώσουν μια ειδικότερη μεσογειακή στρατηγική μέχρι σήμερα, η αμερικανική προσέγγιση καθοριζόταν από δύο διακριτές πολιτικές: μια ευρωπαϊκή και μια μεσανατολική. Τώρα, οι ΗΠΑ επικεντρώνονται στην περιοχή ως μέρος του προβλήματος της ευρωπαϊκής ασφάλειας, ως κρίσιμο χώρο για τη διακίνηση ενεργειακών πόρων και ως επίκεντρο κρίσεων και δυνητικών αποσταθεροποιήσεων. Η αμερικανική και ευρωπαϊκή στρατηγική στη Μεσόγειο βασίζεται, εν πολλοίς, σε συγκεκριμένες χώρες: στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα -δηλαδή την πλειοψηφία των PIIGS- καθώς και στην Τουρκία -που είναι εσωτερικά αποσταθεροποιημένη και με έντονα οικονομικά προβλήματα- και στο Ισραήλ. Οι οικονομικά αποδυναμωμένες χώρες των PIIGS αποτελούν ένα πρόβλημα για το οποίο η Ουάσινγκτον αισθάνεται ότι πρέπει να παρέμβει. Όχι για να αποσπάσει τις χώρες αυτές από την επιρροή του ευρώ -όπως αφελώς πιστεύουν αρκετοί-, αλλά για να διατηρήσει ανοικτή την προοπτική της ευρύτερης αμερικανοευρωπαϊκής συνεργασίας.

Στην παρούσα φάση, το θέμα του Αιγαίου και της Κύπρου είναι δευτερεύουσας σημασίας για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, αν και το Κυπριακό θεωρείται εμπόδιο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ δεν επικεντρώνεται τόσο στην τουρκική συμμετοχή στην Ε.Ε. -αν και μια τέτοια προοπτική θα ήταν καλοδεχούμενη, στο βαθμό που θα συμφωνούσε ο γαλλογερμανικός άξονας- όσο στη συνεχή τουρκική σύγκλιση με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και πολιτικές. Στο βαθμό που η τουρκική υποψηφιότητα δημιουργεί προβλήματα στη σύγκλιση μεταξύ ΝΑΤΟ-Ε.Ε. για την αμυντική συνεργασία (που αποτελεί προτεραιότητα για την Ουάσινγκτον), τότε η αμερικανική στάση θα επανεξετασθεί. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ θα επιθυμούσαν μια γρήγορη διευθέτηση του προβλήματος της FYROM, για το οποίο θεωρούν ότι οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για την εξεύρεση λύσης.

Ο παράγοντας Κίνα

Σε ό,τι αφορά στην Κίνα, της οποίας η εμπλοκή σε σενάρια διάσωσης της Ελλάδας αποδείχθηκε εικονική, έγιναν σαφείς δύο όροι εμπλοκής στα ελληνικά δρώμενα. Πρώτον, ότι η Κίνα θα δράσει στο μέλλον ως ορθολογικός επενδυτής (πράγμα που απαιτεί μείωση των ελληνικών ελλειμμάτων σε μονοψήφια ποσοστά του ΑΕΠ, ελκυστικά επιτόκια και άνοιγμα νέων επενδυτικών ευκαιριών στην Ελλάδα) και, δεύτερον, ότι η δυνατότητα παρέμβασής της καθορίζεται από τις σχέσεις που διαμορφώνει με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του, προς το παρόν, ανύπαρκτου αλλά συμβολικού G2.

Γενικότερα, η Κίνα μπορεί να κινήσει πολλά νήματα. Μπορεί να επηρεάσει το ευρασιατικό σύστημα, από το οποίο οι ΗΠΑ έχουν de facto αποκλεισθεί μετά τον πόλεμο της Γεωργίας, το 2008, μπορεί να ενισχύσει την παρουσία της στις ιρανικές πετρελαιοπηγές, μπορεί να παρέμβει διαμεσολαβητικά στη Μέση Ανατολή μεταξύ ΗΠΑ, Ε.Ε., Ισραήλ και των σουνιτικών αραβικών χωρών του ΟΠΕΚ, αλλά και να διαχειριστεί τους δρόμους του σουδανικού και νιγηριανού πετρελαίου.

Οι δυνατότητες αυτές ανοίγουν για την Κίνα μια σειρά γεωπολιτικών επιλογών, που δεν είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Η Κίνα έχει ήδη διαμορφώσει ισχυρές οικονομικές σχέσεις με την Αφρική και με αρκετές χώρες του Μαγκρέμπ, οι οποίες θα ενδυναμωθούν όσο αποδυναμώνεται οικονομικά η ευρωζώνη και τα μεσογειακά PIIGS, ενδιαφέρεται για το πετρέλαιο του Σουδάν και της Νιγηρίας, αναζητά ευκαιρίες αγροτικού αποικισμού στην Αφρική (πρόσβαση σε καλλιεργήσιμη γη εκτός Κίνας, με παράλληλη αποδέσμευση από το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων, αποτιμώμενων σε δολάρια, όπως γίνεται σήμερα στη Ζιμπάμπουε και σε άλλες περιοχές της Κεντρικής Αφρικής) και έχει δημιουργήσει πύλες εισόδου των προϊόντων της σε ιταλικά λιμάνια, όπως και στον Πειραιά.

Υπό όρους ειρηνική διείσδυση

Σε ό,τι αφορά στη Ρωσία, όταν και αν ενισχυθεί στρατιωτικά και σταθεροποιήσει το οικονομικό της σύστημα στην Κεντρική Ασία μαζί με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, τότε μπορεί να επεκταθεί στη Μεσόγειο, σε μια ειρηνική διείσδυση που δεν θα ανατρέπει το status quo της Δύσης. Η δε προσοχή της είναι στραμμένη προς το Ισραήλ και την Τουρκία και όχι προς την Ελλάδα, για λόγους μεταφυσικούς ή ενεργειακούς ή στρατιωτικών προμηθειών. Αυτό έγινε, εξάλλου, σαφές και κατά το πρόσφατο ταξίδι του Γ. Παπανδρέου στη Μόσχα.

Η θέση της Ελλάδας στους υπάρχοντες συσχετισμούς της Δύσης είναι δεδομένη. Το μόνο που μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες είναι μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, η οποία θα δημιουργήσει νέες προοπτικές. Και ενώ αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκλεισθεί, η πολιτική ανεπάρκεια της Αριστεράς είναι αυτή που πρέπει να μας απασχολήσει άμεσα.

* Ο Βαγγέλης Χωραφάς είναι εκδότης του περιοδικού Monthly Review.

ΠΗΓΗ: Written on Τρίτη, 09 Μάρτιος 2010 00:15 by Σύνταξη,

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=180:2010-03-08-22-16-42&catid=22:2010-02-11-18-17-32

Ο Καλλικράτης απειλεί με κατεδάφιση και την παιδεία

Η χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και η κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων

Του Γρηγόρη Καλομοίρη

 

Με την πρόταση της κυβέρνησης για τη διοικητική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης «Καλλικράτης», ανοίγει ο δρόμος για τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια και τους δήμους.

Αν αυτό το συνδέσουμε με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και με το κυβερνητικό πρόγραμμα, η μεταφορά της ευθύνης για την εκπαίδευση στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) αποτελεί κεντρική επιδίωξη της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Όπως τόνισε η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, στο 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ (30/6/09), η περιφερειακότητα θα αφορά στα αναλυτικά προγράμματα, όπου θα προβλέπεται εθνικό ενιαίο πρόγραμμα 85% σε κεντρικό επίπεδο και 15% σε περιφερειακό επίπεδο, ώστε να εντάσσονται οι περιφερειακές ιδιαιτερότητες. Θα αφορά, επίσης, και στους διορισμούς που θα γίνονται μεν με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, αλλά η διαχείριση του προσωπικού θα μεταφερθεί σε περιφερειακό επίπεδο.

Με αυτή την πολιτική διασπάται το ενιαίο της δημόσιας εκπαίδευσης, δημιουργούνται σχολεία πολλών ταχυτήτων, αφού τα σχολεία της χώρας δεν θα ακολουθούν το ίδιο ενιαίο πρόγραμμα σπουδών. Μέσα, δε, από την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των αναλυτικών προγραμμάτων που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση, τα οποία θα είναι διαφορετικά από περιφέρεια σε περιφέρεια, θα προχωρήσει αργά αλλά σταθερά η κατηγοριοποίηση των σχολείων.

Η εμπειρία των χωρών της Ευρώπης έχει δείξει ότι πολιτικές αποκέντρωσης ή αποσυγκέντρωσης, στο βαθμό που ωθούν τα σχολεία να εφαρμόσουν προγράμματα διαφορετικού επιπέδου, ανάλογα με το θεωρούμενο επίπεδο των μαθητών – μαθητριών κάθε σχολείου, εύκολα οδηγούν σε σχολεία «διαφορετικών ταχυτήτων», σε βάρος των παιδιών των πιο υποβαθμισμένων περιοχών, στις πόλεις και  την ύπαιθρο. Είναι γεγονός ότι οι προσπάθειες στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες να εφαρμοστούν μοντέλα κατηγοριοποίησης των σχολείων με βάση την αποτελεσματικότητά τους, κατέληξαν σε διεύρυνση των μορφωτικών ανισοτήτων από σχολείο σε σχολείο, ακόμη και σε «σχολεία γκέτο».

Στόχος το εργασιακό καθεστώς

Συχνά, σε διάφορες χώρες, προβάλλεται με ιδιαίτερη έμφαση ως λύση η αξιολόγηση, εξωτερική και εσωτερική, καθώς και η λογοδοσία και επιστρατεύονται συστήματα αξιολόγησης και κατάταξης των δημόσιων σχολείων με βάση τα αποτελέσματα εξωτερικών αξιολογήσεων – εθνικής ή διεθνούς εμβέλειας. Συνήθως τέτοια συστήματα οδηγούν σε απόδοση των ευθυνών για τα όποια αρνητικά αποτελέσματα στους εκπαιδευτικούς.

Εμείς δεν αποδεχόμαστε την αξιολόγηση – χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και την κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Πιστεύουμε, επίσης, ότι δεν μπορεί να πραγματοποιείται αξιολόγηση ενός σχολείου ή μιας τάξης ανεξάρτητα από το κοινωνικοοικονομικό και το εκπαιδευτικό προφίλ των μαθητών.

Η διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού ανά περιφέρεια ή δήμο, σημαίνει ότι θα υπάρξει ουσιαστικά ένα διαφορετικό εργασιακό καθεστώς για κάθε εκπαιδευτικό, με τελικό στόχο τις ατομικές συμβάσεις με τα σχολεία. Οι πρόσφατες δηλώσεις του υφυπουργού Παιδείας, Γ. Πανάρετου, για διορισμό των εκπαιδευτικών απευθείας στη σχολική μονάδα, επιβεβαιώνουν αυτούς τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Ο τελικός στόχος των εμπνευστών της περιφερειακής αποκέντρωσης είναι το πέρασμα στο καθεστώς της υπογραφής ατομικής σύμβασης του εκπαιδευτικού με τον εργοδότη του, όπως γίνεται στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Εκεί, ο κάθε εκπαιδευτικός διαπραγματεύεται μόνος του με τον εργοδότη του το εργασιακό καθεστώς και την αμοιβή του, με ό,τι αυτό βεβαίως συνεπάγεται.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα πληθαίνουν οι πρωτοβουλίες της νέας πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, που έρχονται ακριβώς να εξυπηρετήσουν αυτόν το στόχο. Έτσι, στις 5/11/2009, μετά τη συνάντηση με την Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ), η Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι υπάρχουν «μείζονα ζητήματα που αφορούν στο ρόλο των δημάρχων στη χωροθέτηση των σχολείων, στη σχολική στέγη, στη λειτουργία του σχολείου. Αυτά αφορούν στη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας, στην οποία η αυτοδιοίκηση, και στο χώρο της εκπαίδευσης, θα πρέπει να παίξει ένα πολύ σημαντικό ρόλο».

Αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό

Από το κείμενο του προγράμματος «Καλλικράτης» γίνεται σαφές ότι η εκπαίδευση δεν είναι από εκείνους τους τομείς που εξαιρούνται, όσον αφορά, στη μεταφορά αρμοδιοτήτων του κεντρικού κράτους προς τις περιφερειακές αυτοδιοικήσεις.

Μάλιστα, τονίζεται, ότι δημιουργούνται λιγότεροι και ισχυρότεροι δήμοι, έτοιμοι να υποδεχθούν διευρυμένες αρμοδιότητες, ιδίως από τις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις στους τομείς λ.χ. της παιδείας, της υγείας, της απασχόλησης, του περιβάλλοντος, των μεταφορών». Για το εκπαιδευτικό κίνημα της χώρας μας που έχει δώσει δυναμικούς αγώνες, η παιδεία αποτελεί ένα μη διαπραγματεύσιμο κοινωνικό αγαθό. Σήμερα, που όλα μετατρέπονται σε εμπόρευμα και παντού επικρατούν οι όροι της αγοράς, εμείς επιμένουμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια παιδεία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας του αύριο αλλά και του σήμερα, είναι όχι μόνο η διαφύλαξη αλλά και η περαιτέρω ενίσχυση του δημόσιου, δωρεάν και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, σε όλες τις βαθμίδες.

Απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια εκπαίδευση είναι το αυτονόητο: Η άμεση αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη των «27» στις δαπάνες για την παιδεία, ενώ η ελληνική οικογένεια δαπανά σημαντικά ποσά για φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, ξένες γλώσσες κ.λπ. Η συνολική μας πρόταση για στήριξη και βελτίωση του δημόσιου σχολείου μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανακούφιση των οικογενειών, που αιμορραγούν από τις δαπάνες για τη φροντιστηριακή και λοιπή εκπαιδευτική ενίσχυση των παιδιών τους. Στοχεύει στο μηδενισμό των δαπανών τού οικογενειακού προϋπολογισμού για εξωσχολικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες -μέσα από την παράλληλη αναβάθμιση της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων κ.λπ. στο δημόσιο σχολείο- αλλά και στην ποιοτική αναβάθμιση των συνθηκών ζωής των μαθητών, οι οποίοι αγνοούν την έννοια «ελεύθερος χρόνος».

* Ο Γρηγόρης Καλομοίρης είναι μέλος του Δ.Σ. του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ

Πρώτος στο χωριό ή δεύτερος στην πόλη;

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*

Η χειρότερη οικονομική κρίση που έχει γνωρίσει ο ζων πληθυσμός της ανθρωπότητας αντιπροσωπεύει, για την Αριστερά, μια ιστορική πρόκληση, όπου οι πιο εφιαλτικές απειλές ζυγιάζονται με τις πιο τολμηρές ελπίδες. Αν επιβληθεί η υπερεπιθετική γραμμή αντιμετώπισης της κρίσης που ακολουθούν η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αποτέλεσμα δεν θα είναι μόνο ο «ακρωτηριασμός» των μισθών και των συντάξεων, αλλά και μία γενικευμένη αντιδραστική στροφή με τη μετατροπή της εργατικής τάξης σε εξατομικευμένη, πληβειακή «μάζα», ριγμένη σε έναν διαρκή εμφύλιο πόλεμο όλων εναντίον όλων, κάτω από τη Σιδερένια Φτέρνα ενός νεοαπολυταρχικού κράτους.

Μια ζοφερή προοπτική κρίσης του ίδιου του πολιτισμού του κοινωνικού ανθρώπου, που θα εξοστρακίσει την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης – τουλάχιστον για μία γενιά. Από την άλλη, η απότομη επιδείνωση των συνθηκών ζωής της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων, η οποία μόλις τώρα αρχίζει πραγματικά στην Ελλάδα, δημιουργεί προϋποθέσεις κοινωνικής έκρηξης διαστάσεων «Αργεντινάσο».

Στο μεταξύ, η οικονομική «κατοχή» της Ελλάδας επιταχύνει την ορατή κρίση ηγεμονίας του κυρίαρχου, ευρώδουλου, εκσυγχρονιστικού μπλοκ εξουσίας. Ενός μπλοκ που στηρίζεται στα πιο πειρατικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου (τράπεζες, ασφάλειες) και σε εκείνα που συνδέονται, στενότερα, με το σύστημα της «παγκοσμιοποίησης» (ναυτιλία, τουρισμός, μεταφορές) και το οποίο κυριάρχησε μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, με αντίτιμο τη συρρίκνωση του βιομηχανικού και αγροτικού, παραγωγικού ιστού. Διαμορφώνονται, έτσι, συνθήκες γενικής κρίσης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, όπου το νέο «εθνικό πρόβλημα» και το νέο «δημοκρατικό πρόβλημα» (ανοιχτή κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας από τους «γκαουλάιτερ» των Βρυξελλών), συνδέονται, άρρηκτα, με το πρόβλημα των προβλημάτων της εποχής μας, το κοινωνικό πρόβλημα.

Οι κυρίαρχες τάξεις της Ευρώπης και του κόσμου όλου παρακολουθούν με έκδηλο ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των εργαζόμενων τάξεων της χώρας μας, αναγνωρίζοντας το τεράστιο εκρηκτικό δυναμικό της κρίσης. Άλλωστε, και η εντυπωσιακή ενότητα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ στη γραμμή της «υπευθυνότητας» επιβλήθηκε στο υπηρετικό, πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου ως προληπτικό πλήγμα εναντίον των εμβρυακών, ακόμη, τάσεων αντίστασης στη βάση των εργαζομένων.

Δυστυχώς, τίποτα δεν δείχνει ότι οι ηγεσίες της Αριστεράς έχουν συναίσθηση του μεγέθους, τόσο των κινδύνων όσο και των δυνατοτήτων που εγκυμονεί η εποχή μας. Τη στιγμή που οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου συγκροτούν ενιαίο μέτωπο, ενόψει του κοινωνικού πολέμου που έρχεται, τα κόμματα που έχουν αναφορά στη μισθωτή εργασία αναλώνονται σε εμφύλιες διαμάχες. Συνεχίζει να κυριαρχεί -και όχι μόνο σε ένα κόμμα- η νοοτροπία ότι ο χειρότερος εχθρός είναι αυτός που βρίσκεται όχι απέναντί μας, αλλά δίπλα μας. Ας ελπίσουμε ότι η πίεση της ίδιας της ταξικής πάλης και των αγωνιστών της αριστερής βάσης θα φέρουν την αναγκαία «πολιτιστική επανάσταση» στην Αριστερά, ώστε να εξοστρακίσουμε όλοι μαζί τον πιο επικίνδυνο εχθρό που βρίσκεται, τελικά, όχι δίπλα μας, αλλά μέσα μας: την ψυχολογία και πρακτική του μικροϊδιοκτήτη με το υπερτροφικό «ΕΓΩ», που προτιμά να είναι πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη.

(*) Σύντομο βιογραφικό και το συγγραφικό έργο του Π. Παπακωσταντίνου με κλικ εδώ

ΠΗΓΗ: Δρόμος του Σαββάτου 6/03/2010,  http://e-romos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=184:2010-03-08-22-20-45&catid=24:2010-02-11-18-26-16&Itemid=45

Οι Εταίροι μας

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ήρθαν απ' το βοριά

σύννεφα βαριά και καταιγίδες

φοβερίζοντας άλλη μια φορά

τον Παρθενώνα

Οι τιμητές κρατούν μολύβι

και χαρτί

Ρόπαλο και ασπίδα

Και αφού έστησαν τα όνειρα

στης Καισαριανής τους τοίχους

Αγάλματα σμιλεύουν σε

νέους δοσίλογους, επαίνους

Φόρο τιμής σε προπάτορες

συνεργάτες

———————————————–

Με καυτή ειρωνεία

Μας δίνουν οδηγίες εκποίησης

μνημείων και ψυχών

Τα αιμάτινα ποτάμια

φουσκώνουν

Διαμαρτύρονται οι μνήμες

στην ύβρη των βαρβαρισμών

Φωνάζουν απ' τις κορφές

οι αντάρτες με τα δίκοχα

Βαθιά ριζωμένοι στα βουνά μας,

και στη συνείδησή μας

Δεν πουλάμε τα Μακρονήσια μας

Θέλουμε τους βράχους μας

Να σμιλέψουμε νέους προμηθείς

Στις σπηλιές του Αιγαίου

αντηχούν ακόμα  κραυγές

ηρώων

 ————————————-

Σηκωθείτε επιτέλους

Δεν βλέπετε που βουλιάζει

η ιστορία

Να φύγουν οι χαμαιλέοντες

που ελλοχεύουν  αθέατοι

τα πρόσωπά μας

 ———————————

Εμείς που στη νιότη μας

ορίσαμε

Άγρια πάθη και βαθειά αγάπη

για παιδεία και λευτεριά

Εμείς είμαστε δυνάμεις ανίκητες

οδηγοί του χρέους

Στον λαιμό ο κόμπος της ντροπής

Πνίγει την συνείδησή μας

 —————————————-

Με παράπονο στα μάτια

Έρχονται οι παλιοί μας

σύντροφοι

Μας κουνούν το δάχτυλο

τα οράματα που καταθέσαμε,

τα παλιά συνθήματα,

οι  παλιές ιδέες

Για να μην κρυβόμαστε από τα μάτια

των παιδιών

Τέλος στη μοναξιά

Με το χρέος παραμάσχαλα

Προχωράμε

 6 Μαρτίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Η Ευρώπη κάνει δικαστή τον… Αττίλα!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Το χειρότερο όμως είναι ότι το ΕΔΑΔ υπέδειξε στους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες να προσφύγουν στην… Επιτροπή Αποζημιώσεων των τουρκικών δυνάμεων κατοχής για να αποφασίσει ο «Αττίλας», όχι φυσικά αν θα τους επιστρέψει ποτέ τις περιουσίες τους, αλλά πόσα λεφτά θέλει να τους δώσει ως αποζημίωση! Το δικαστήριο αυτό δηλαδή αποφάσισε ουσιαστικά να δώσει τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων στους Τούρκους κατακτητές και σφετεριστές είτε αυτοί είναι αιμοσταγείς έποικοι «κατσαπλιάδες» είτε Τουρκοκύπριοι!

Η απόφαση αυτή συνιστά πολιτική συντριβή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δικαίως πανηγυρίστηκε από την τουρκική πλευρά ως ο μεγαλύτερος πολιτικός θρίαμβος της Άγκυρας στο Κυπριακό από το 1974 μέχρι σήμερα, τον οποίον έσπευσαν να πανηγυρίσουν με δηλώσεις και ανακοινώσεις τους τόσο ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου προσωπικά όσο και το υπουργείο Εξωτερικών του «Αττίλα».

Η πολιτική πανωλεθρία της Λευκωσίας έγκειται στο ότι με την απόφαση του ΕΔΑΔ προκαθορίζεται κατ' ουσίαν ότι σε οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού δεν πρόκειται να επιστραφούν στους πρόσφυγες οι περιουσίες τους – αυτές «παν' και τούρκεψαν» κατά τους Ευρωπαίους δικαστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Απίστευτα υποκριτική είναι η αιτιολογία της απόφασης.

Το εξαιρετικά «ευαίσθητο» – αλλά μονομερώς, αποκλειστικά προς τους Τούρκους κατακτητές – Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν επιθυμεί «να επιβάλει μια άνευ όρων υποχρέωση σε μια κυβέρνηση να ξεκινήσει τη βίαιη εκδίωξη και τη μετεγκατάσταση ενός μεγάλου αριθμού ανδρών, γυναικών και παιδιών, έστω κι αν ο σκοπός είναι να αποκαταστήσει τα δικαιώματα θυμάτων παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως αναφέρει στην απόφασή του. «Η κατοχή του περιουσιακού τίτλου, έπειτα από τόσα χρόνια, έχει απολέσει την ισχύ της από άποψη πρακτικού αποτελέσματος» προσθέτει.

Ωραία λογική, πραγματικό… απαύγασμα του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού: παράνομη μεν η τουρκική εισβολή, νόμιμο όμως το… πλιάτσικο της τουρκικής κατοχής! Εκτακτα! Να το εφαρμόζουν, λοιπόν, όλες οι χώρες αυτό το υπέροχο νομικό πλαίσιο του ΕΔΑΔ: να εισβάλλουν παράνομα στα γειτονικά τους κράτη και να αρπάζουν… νόμιμα τα εδάφη των γειτόνων τους! Σαν δεν ντρέπονται οι ευρωδικαστές που έβγαλαν αυτή την απόφαση…

Όσο καταστροφική και αν είναι όμως αυτή η απόφαση, ας μην υποκρινόμαστε και εμείς ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τις αιτίες της. Δικαστήρια όπως το ΕΔΑΔ αποφασίζουν πάντα με πολιτικά, όχι με νομικά κριτήρια. Χρησιμοποιούν απλώς τους νόμους για να προσδώσουν επίφαση νομιμότητας στους εκάστοτε πολιτικούς στόχους.

Είδαν, λοιπόν, οι ευρωδικαστές ότι η σύνοδος κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο δεν επέβαλε καμιά κύρωση στην Τουρκία, που αρνήθηκε για τρίτη φορά να εφαρμόσει το περιβόητο Πρωτόκολλο της Αγκυρας προκειμένου να μην εμφανιστεί ότι αναγνωρίζει έστω και έμμεσα την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είδαν ότι η Αθήνα και η Λευκωσία δεν πρόβαλαν βέτο έστω και για μπλοκάρισμα ορισμένων διαπραγματευτικών κεφαλαίων με την ΕΕ. Έμαθαν και τι συζητούν ο Χριστόφιας με τον Ταλάτ, οπότε έβγαλαν το πολιτικό συμπέρασμα: η ΕΕ αντιμετωπίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος μειωμένων δικαιωμάτων, οι Ελληνες και οι Ελληνοκύπριοι δεν αντιδρούν, άρα μπορεί και το δικαστήριο να βγάλει απόφαση εναρμονισμένη με αυτό το πολιτικό κλίμα. Επομένως, ας δώσουμε όλες τις περιουσίες των κατεχόμενων εδαφών στους Τούρκους στη βάση της… χρησικτησίας!

Λες και η τουρκική στρατιωτική κατοχή είναι κάτι σαν… καταπάτηση εγκαταλειμμένου χωραφιού από παμπόνηρο γιδοβοσκό! Λες και οι Ελληνοκύπριοι, τριάντα πέντε και πλέον χρόνια τώρα, απλώς… αμέλησαν να πάνε στα σπίτια και στα χωράφια τους στα Κατεχόμενα!

Ασήμαντη λεπτομέρεια θεωρούν, λοιπόν, οι ευρωδικαστές την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής στην Κύπρο, δείχνοντάς μας έτσι πόσο… «ευέλικτα» είναι στην Ευρώπη τα ανθρώπινα δικαιώματα…

ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ  «Ντε φάκτο» αναγνώριση

Πρωτοφανής είναι η ενέργεια του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να προτρέψει τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες να απευθυνθούν στην Επιτροπή Αποζημιώσεων του παράνομου τουρκικού κατοχικού καθεστώτος. Είναι όντως η πρώτη φορά που κάποιος ευρωπαϊκός θεσμός αναγνωρίζει το δικαίωμα σε κάποιο κρατικό όργανο του παράνομου ψευδοκράτους να παίρνει αποφάσεις.

Όσο και αν σε άλλο σημείο της απόφασής του το ΕΔΑΔ τονίζει ρητά ότι δεν αναγνωρίζει την κατοχική «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», αυτή η προτροπή του προς τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες συνιστά έμμεση αναγνώριση κρατικής υπόστασης στο κατοχικό καθεστώς. Δικαιολογημένα από την πλευρά του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου χαρακτήρισε την προτροπή ως «γεγονός που έχει ιστορική σημασία».

ΠΗΓΗ: «E» 10/3/2010,

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10603005

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Το «έκκλητον», οι Κανόνες και οι Νόμοι

του Χάρη Ανδρεόπουλου *

Στηριγμένη «εις την αρχαία συνήθειαν και την σχετικήν κανονικήν παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας» η θεσμοθέτησή του στο Καταστατικό Χάρτη, σύμφωνα και με τον πολιτειακό νομοθέτη – Πως εφαρμόσθηκε από την ελλαδική Εκκλησία τη τελευταία 50ετία.

Είναι δυνατόν άνθρωποι (λειτουργοί: επίσκοποι και πρεσβύτεροι) της καθ' ημάς Εκκλησίας προς επίρρωσιν των αρνητικών επιχειρημάτων τους για το «έκκλητο» (εξ αφορμής της υπόθεσης του πρώην μητροπολίτου Αττικής και νυν μοναχού Παντελεήμονος Μπεζενίτη) να επικαλούνται τους νόμους της πολιτείας, ενώ  ο ίδιος ο πολιτειακός νομοθέτης του «εκκλήτου» για να το θεσμοθετήσει επικαλέσθηκε τους κανόνες της Εκκλησίας;

Kι' όμως: ενώ τις τελευταίες ημέρες τινές (ελάχιστοι, αλλά θορυβούντες) επίσκοποι και λοιποί κληρικοί δεν προλαβαίνουν ν' αραδιάζουν νόμους και διατάξεις της πολιτειακής νομοθεσίας αποσκοπώντας να στερήσουν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το κανονικό δικαίωμά του να δέχεται «έκκλητες» προσφυγές καταδικασθέντων αρχιερέων, την ίδια ώρα, αν ρίξει κάποιος μια ματιά στην εισηγητική έκθεση για τον ισχύοντα Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (ν. 590/1977) και ιδίως εις την παράγραφο 5, αρθ. 11 αυτής, δεν θα νιώσει παρά θαυμασμό για τον σεβασμό που τρέφει προς τον εκκλησιαστικό θεσμό ο νομοθέτης καθιερώνοντας εν προκειμένω (στο αρθ. 44, παρ. 2 του Κ.Χ.) το έκκλητο, βασιζόμενος, όχι σε νόμους και διατάξεις του Καίσαρα, αλλά «εις την αρχαία συνήθειαν και την σχετικήν κανονικήν παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (1).

Είναι φανερό ότι οι αντιρρήσεις των ενισταμένων δεν αφορούν μόνο, ούτε περιορίζονται στο θέμα του «εκκλήτου», αλλά επεκτείνονται στο ευρύτερο πλαίσιο  των νομοκανονικών σχέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Θα πίστευε κανείς ότι το «τραύμα» της περιόδου 2000 – 2004 θεραπεύθηκε με την απόφαση της Ιεραρχίας τον Μάιο του 2004, όταν εν σώματι ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και οι ιεράρχες (μειοψηφίσαντος – επί 80 αρχιερέων – ενός και μόνου, του Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου) υπερψήφισαν την θέση ότι η Εκκλησία της Ελλάδος «εν αγάπη Χριστού και σταθερώ πόθω ενότητος μετά της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας διακηρύσσει τον σεβασμόν και την τήρησιν του Πατριαρχικού Τόμου του 1850 και όλων των διατάξεων της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως του 1928».  Αμ δε…

Τι κι' αν ψήφισε τα παραπάνω η Εκκλησία της Ελλάδος με συντριπτική πλειονοψηφία των αρχιερέων – των 79 εκ των 80 – που απαρτίζουν την Ιεραρχία της; Έρχονται σήμερα τινές κληρικοί (ένιοι εξ αυτών φέροντες και τον επισκοπικό βαθμό) και λαϊκοί περί τα εκκλησιαστικά διατρίβοντες, σχολιαστές, κ.λ.π., για να ζητήσουν από τον Πατριάρχη «να μη επεμβαίνει στα εσωτερικά άλλης Εκκλησίας», «να μην επιχειρεί να επεκτείνει τα λεγόμενα κυριαρχικά του δικαιώματα εις βάρος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος», «ν' αφήσει ήσυχη την αυτοδιοίκητη και αυτόνομη Εκκλησία της Ελλάδος» κ.ο.κ., αμφισβητώντας ευθέως τις δικαιοδοσίες και κανονικά δικαιώματα που προβλέπονται, βάσει του Πατριαρχικού Τόμου του 1850 και της Συνοδικής Πράξης του 1928, για το Πατριαρχείο, ως προς τη σχέση του με την Εκκλησία της Ελλάδος, μεταξύ των οποίων και το «έκκλητο».

Ας δούμε, λοιπόν, πως ταλαιπωρήθηκε τη τελευταία 50ετία στην ελλαδική Εκκλησία ο θεσμός του «εκκλήτου», αλλά και πως, όχι απλά επιβίωσε ο σημαντικός για τη ζωή της Εκκλησίας μας αυτός θεσμός, αλλά αναβαθμίσθηκε, λαμβάνοντας την πολιτειακή νομοθετική επικύρωση από την πρώτη μεταπολιτευτική (1974-77) κυβέρνηση του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή (2),  ψηφισθείσης στο νόμο περί Καταστατικού Χάρτου (ν. 590/1977) της διατάξεως (αρθ. 44, παρ. 2) βάσει της οποίας «Το δικαίωμα εκκλήτου ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τελεσιδίκων αποφάσεων επιβαλλουσών ποινήν αργίας, εκπτώσεως από του θρόνου ή καθαιρέσεως, το οποίον παρέχεται δια του ΣΤ' όρου της από 4.9.1928 Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως εις τους Μητροπολίτας των Νέων Χωρών, έχουν και οι Μητροπολίται της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος».

ΑΠΟ ΤΟ '65  ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ…

Ας κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή για την ταλαιπωρία που γνώρισε το «έκκλητο»:

1965: Ο Μητροπολίτης πρώην Δράμας Φίλιππος μετά από καταδίκη του σε έκπτωση από το θρόνο, επικαλούμενος τη σχετική διάταξη (ΣΤ' όρο) της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης του 1928 προσφεύγει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, όμως, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος (με αρχιεπίσκοπο τον από Φιλίππων (Καβάλας), Χρυσόστομο Χατζησταύρου),  κατακρατά και δεν διαβιβάζει τη προσφυγή στο Φανάρι, για τον λόγο ότι δήθεν «έπαυσε να υφίσταται δια το Οικουμενικό Πατριαρχείον το προνόμιον του «εκκαλείν» της μνημονευομένης Πράξεως του 1928 μη ούσης κεκυρωμένης δια νόμου». Εν άλλοις λόγοις, «ναί, υπάρχει η Πατριαρχική Πράξη του' 28 που προβλέπει όντως το «έκκλητο», αλλά ο ν. 3615/1928 που την κυρώνει ουδέν διαλαμβάνει περί «εκκλήτου», άρα για μας «έκκλητο» δεν υφίσταται, άρα δεν δεχόμαστε ότι έχει δικαίωμα το Πατριαρχείο να επανακρίνει προσφυγή του Φιλίππου και κάθε ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος…».

Αυτή ήταν, τότε, η (άκρως – και χωρίς κάν προσχήματα – πολιτειοκρατική) επίσημη θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος για το «έκκλητο», εκφρασθείσα μάλιστα και υπό συσταθείσης προς τούτο Συνοδικής Επιτροπής, υπό την προεδρία του τότε μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος (Παπαγεωργίου). Την ίδια και σκληρότερη θέση απέναντι όχι μόνο στο «έκκλητο», αλλά σ' όλα τα κανονικά δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου διετήρησε η Εκκλησία της Ελλάδος κατά τη επταετή περίοδο (1967 – 1973) της αρχιεπισκοπείας του μακαριστού Ιερωνύμου (Κοτσώνη). Ειδικά μάλιστα για το θέμα του «εκκλήτου» αυτό καταργήθηκε δια του αναγκαστικού νόμου 214/1967, του θεσμοθετήσαντος τα λεγόμενα «ιεροδικεία» και αφαιρέσαντος το δικαίωμα της εφέσεως («εκκλήτου») για όποιον καταδικαζόταν. Τελικώς, με  την ανάρρηση (1974) του Σεραφείμ (Τίκα) στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο φάκελλος με την έφεση που είχε ασκήσει ο πρώην Δράμας διεβιβάσθη αρμοδίως υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Πατριαρχείο, αναγνωριζομένου κατ' αυτόν τον τρόπο (βάσει της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως του 1928 – ακόμη δεν είχε ψηφισθεί ο Καταστατικός Χάρτης (ν. 590/77) που προβλέπει σε άρθρο του το «έκκλητο») του δικαιώματος του Πατριαρχείου περί του «εκκαλείν» (3).     

1967: Η χρονιά της ανατροπής…. Ποιος καταθέτει προσφυγή στο Πατριαρχείο επικαλούμενος το «έκκλητο»; O Mητροπολίτης Θεσσαλονίκης επειδή τώρα γίνεται αυτός πρώην, δηλαδή κηρύσσεται υπό της «Αριστίνδην», προεδρευομένης υπό του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου (Κοτσώνη), Συνόδου έκπτωτος από το θρόνο του επειδή με βάση τον ν. 214/67 (με τον οποίο συστήθηκαν τα λεγόμενα «ιεροδικεία») κρίθηκε ότι «έχει απωλέσει την έξωθεν καλή μαρτυρία». Πρόκειται αναμφιβόλως για αντιφατική συμπεριφορά έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς:    

* Ο Παντελεήμων το 1965, υπό την ιδιότητα  του προέδρου ad hoc Επιτροπής για το έκκλητο στο Πατριαρχείο, εισηγήθηκε ότι αφ' ης στιγμής ουδεμία αναφορά περί εκκλήτου γίνεται στο ν. 3615/1928 δεν μπορεί να ισχύει η  σχετική διάταξη ΣΤ' της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης (ΠΣΠ) του 1928 περί της δυνατότητος προσφυγής ιεραρχών των Νέων Χωρών ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και έτσι εισηγήθηκε αρνητικά στη διαβίβαση προς το Φανάρι της προσφυγής που είχε καταθέσει ο καταδικασθείς σε έκπτωση Μητροπολίτης πρώην Δράμας Φίλιππος.

* Όταν, όμως, καταδικάσθηκε ο ίδιος σε έκπτωση υπό του συνοδικού δικαστηρίου («ιεροδικείου») της «αριστίνδην» Συνόδου στις 28 Φεβρουαρίου του 1968, σε λιγότερο από μια …εβδομάδα (4.3.1968) προσέφυγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ποιούμενος χρήση του υπό της ΠΣΠ του 1928 δικαιώματος, το οποίον προ διετίας είχε αρνηθεί στον πρώην Δράμας Φίλιππο (4). Το Πατριαρχείο ζήτησε αναψηλάφιση της δίκης από την Εκκλησία της Ελλάδος, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό το 1974 από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, διενεργήθηκε αναψηλάφιση με την οποία αποκαταστάθηκε ηθικά ο Παντελεήμων, χωρίς, όμως να επανέλθει στη Μητρόπολη που κατείχε.  

1974: Προσέφυγαν στο Πατριαρχείο οι οκτώ εκ των δώδεκα «ιερωνυμικών» λεγομένων Μητροπολιτών, οι οποίοι είχαν κηρυχθεί έκπτωτοι, κατόπιν αποφάσεως της υπό τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ Ιεραρχίας, με την Συντακτική Πράξη 7/1974. Πρόκειται για τους τότε Μητροπολίτες, εκ μέν των Νέων Χωρών  Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Κωνσταντίνου (Πούλου), Αλεξανδρουπόλεως Κωνσταντίου (Χρόνη), Θεσσαλονίκης Λεωνίδα (Παρασκευόπουλου) και Παραμυθίας Παύλου (Καρβέλη), εκ δε της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος τους Ζακύνθου Αποστόλου (Παπακωνσταντίνου), Δημητριάδος Ηλία (Τσακογιάννη), Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου (Σακελλαρόπουλου) και Τρίκκης Σεραφείμ (Στεφάνου) (5). Οι εν λόγω, δια κοινής εκκλήτου αναφοράς τους, ζητούσαν «να τεθή φραγμός εις τα αντικανονικάς πράξεις και αποκατασταθή εν τη σπαρασσομένη Εκκλησία της Ελλάδος η ποθητή ειρήνη…», επιδιώκοντας την αποκατάστασή τους στους θρόνους από τους οποίους είχαν, εν τω μεταξύ, κηρυχθεί έκπτωτοι.  

Το Πατριαρχείο καίτοι παρατήρησε ότι «ούτοι εν καιρώ ήσαν πρωτεργάται και συντελεσταί διαγραφής του δικαιώματος της εκκλήτου του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος», υπέδειξε στους προσφυγόντες να υποβάλλουν το αίτημά τους, «κατά την τάξιν» μέσω της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπερ και εγένετο. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ «ομοφών αποφάσει» της περί αυτόν Δ.Ι.Σ. παρέπεμψε το θέμα «εις το αδιάβλητον κριτήριον του Οικουμενικού Πατριαρχείου», επκαλούμενος τους καθιερούντες το έκκλητον προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη ιερούς κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων γ' της Β', θ', ιζ' και κη' της Δ' και λστ'της Πενθέκτης, τις διατάξεις του Τόμου του 1850, «δια των οποίων προσδιορίζονται οι κανονικοί όροι ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου (της Εκκλησίας της Ελλάδος) και αι έναντι της Μητρός Εκκλησίας υποχρεώσεις αυτής», τον όρον Ζ' της Πράξεως του 1928 και το άρθρο 3, παρ. 1 του ισχύοντος τότε Συντάγματος, και τούτο έτσι,  ώστε η Εκκλησία της Ελλάδος να «τηρήση και επι του προκειμένου θέματος την υπό των ιερών κανόνων και των ιερών παραδόσεων επιβαλλομένην κανονικήν εκκλησιαστικήν διαδικασίαν» (6). Τοιουτοτρόπως η έκκλητος αναφορά έφθασε στον αποδέκτη της (Οικουμενικό Πατριαρχείο) ακολουθηθείσης της οδού της νομοκανονικής- εκκλησιαστικής διαδικασίας.

1980: Ο Μητροπολίτης Ιερισσού Παύλος (Σοφός) καταδικασθείς σε έκπτωση προσέφυγε εις την «έκκλητον ψήφον» του Οικουμενικού Πατριάρχου, ο δε Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ διεβίβασε τον όλο φάκελλο στο Φανάρι, του οποίου η Κανονική Επιτροπή εισηγήθηκε την επικύρωση της αποφάσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος για την έκπτωση του μητροπολίτου Ιερισσού, πράγμα που ενέκρινε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος και η περί αυτόν Ιερά Σύνοδος, κοινοποιώντας την απόφασή τους με επίσημο Πατριαρχικό Γράμμα στην Εκκλησία της Ελλάδος.

To «έκκλητο» – η δυνατότητα που παρέχεται στους ανά την οικουμένη Επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας να προσφεύγουν στον Οικουμενικό Πατριάρχη για να διεκδικήσουν επανάκριση τυχόν καταδικαστικής γι' αυτούς αποφάσεως της τοπικής Εκκλησία στην οποία ανήκουν –  αποτελεί ένα από τα κορυφαία αρχαία κανονικά δικαιώματα του Πατριαρχείου, στο οποίο θεμελιώνεται η οικουμενικότητά του και αλλοίμονον, όπως επισημαίνει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, αν αυτή την οικουμενικότητα του συντονιστικού κέντρου της Ορθοδοξίας  την υπονομεύουν εν έτει 2010 άνθρωποι από την όμαιμη και ομογενή Ελλάδα.

«ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»

Και όπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου της Εκκλησίας της Κρήτης και καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Α.Π.Θ., σεβασμιώτατος κ. Ανδρέας Νανάκης «στον 21ο αιώνα της πολυπολιτισμικότητας και της μετανάστευσης των λαών η εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ελληνική επικράτεια και η επιτροπική παραχώρηση των «Νέων Χωρών» στην αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, προπάντων, όμως, το πολιτιστικά όμαιμον και ομόγλωττον της αυτοκέφαλης εθνικής Εκκλησίας της Ελλάδος μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θεσμού διεθνούς και διαχρονικού, συνιστούν το μεγάλο προνόμιο ημών των Ελλήνων. Στη κρίση των σχημάτων και των ιδεολογιών της μετανεωτερικής εποχής ή της δεύτερης νεωτερικότητας, ο υπερεθνικός διεθνής και διαχρονικός θεσμός του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σε συνάρτηση με την ελληνική πολιτιστική του παράδοση θα αποτελέσει και πάλι τη μήτρα που θα διαφυλάξει και θα διασώσει και πάλι την πνευματική μας παρακαταθήκη και την ιδιαιτερή μας παράδοση».

Αυτό το «προνόμιο ημών των Ελλήνων», είναι και η ευλογία που πρέπει να διαφυλάξουμε στη πνευματική μας σχέση με το Φανάρι. Μια σχέση αναφορικά με το «έκκλητο» η οποία και δικαστικά, θα λέγαμε, είναι κατοχυρωμένη, καθώς μπορεί να υπάρχουν επίσκοποι που το αμφισβητούν, αλλά υπάρχουν – δόξα τω Θεώ! – και δικαστές που, όχι μόνο το αναγνωρίζουν, αλλά το θεωρούν ως «ένα από τα μέσα με τα οποία εξασφαλίζεται και η συνταγματικά κατοχυρωμένη πνευματική ένωση της ελλαδικής Εκκλησίας με το Πατριαρχείο» (7).

(1)  Κ ο ν ι δ ά ρ η, Ιωαν. «Θεμελιώδεις διατάξεις σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας», εκδ. Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα, 1999, σελ. 115

(2) Η Εκκλησία της Ελλάδος με την ψήφιση του Καταστατικού Χάρτη του 1977 – με πρωθυπουργό της χώρας τον Κων/νο Καραμανλή και Αρχιεπίσκοπο τον από Ιωαννίνων Σεραφείμ – και την κατάργηση, πλέον, του κυβερνητικού επιτρόπου κατέστη ελεύθερη με την Ιεραρχία της να δύναται πλέον αυτοβούλως να συνέρχεται, να αποφασίζει και να εκλέγει τους αρχιερείς της, παρατηρεί ο καθηγητής της Νεώτερης Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο ΑΠΘ, μητρ/της Αρκαλοχωρίου Κρήτης κ. Ανδρέας Νανάκης. Βλ. σχετ. Ν α ν ά κ η, Ανδρέα, Μητρ/του Αρκαλοχωρίου, «Εκκλησία εθναρχούσα και εθνική», εκδ. Βάνιας,Θεσ/νίκη, 2002, σελ. 214. Παρακολουθώντας κανείς την εκκλησιαστική πολιτική του Κων/νου Καραμανλή εκείνα τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια διακρίνει τη προσπάθειά του, για την αποκατάσταση τόσο της ενότητας στους κόλπους της ελλαδικής Εκκλησίας, όσο και της σχέσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η οποία είχε σοβαρά διαταραχθεί κατά τη διάρκεια της αρχιεπισκοπείας του μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου (Κοτσώνη).

(3) Βλ. σχετικώς την λίαν ενδιαφέρουσα στορική μελέτη του αρχιμ. (νυν Μητροπολίτου Φιλαδελφείας) κ. Μελίτωνος Κ α ρ ρ ά «Η περί της διοικήσεως των εν ταις Νέαις Χώραις Επαρχιών του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος Πατριαρχική και Συνοδική Πράξις του 1928 και η εφαρμογή αυτής», εκδ. Ι. Μητροπόλις Ελβετίας / Ίδρυμα για την Χριστιανική Ενότητα ATEF DANIAL, Γενεύη, 1989.

(4) Βλ. «Κανονικήν εν Χριστώ έκκλησιν» Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος (Παπαγεωργίου) προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Αθηναγόρα, από 4.3.1968.

(5) Βλ. Εκκλητον 7σέλιδον αναφοράν αυτών από 23.7.1974. Σημειωτέον ότι δεν προσέφυγαν στο Πατριαρχείο οι Αττικής Νικόδημος (Γκατζηρούλης), Λαρίσης  Θεολόγος (Πασχαλίδης), Χαλκίδος Νικόλαος (Σελέντης) και Κιλκισίου Χαρίτων (Συμεωνίδης).

(6) Βλ. Γράμμα Αθηνών Σεραφείμ προς τον Οικουμενικό Πατριάρχην Δημήτριον, 1791/9.4.1976

(7) Βλ. την υπ' αριθ. 825/1988 ιστορική απόφαση της ολομελείας του ΣτΕ, με πρόεδρο τον Θ. Κουρουσόπουλο και εισηγητή τον Γ. Κουβελάκη, δημοσιευμένη στη σειρά «Δίκαιο κα Πολιτική», τ. 15 (με αφιέρωμα στις σχέσεις κράτους και Εκκλησίας), εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη, 1988, σελ. 293 – 296. 

* Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» της Λάρισας, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «amen.gr» και καθηγητής Β'/θμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσιο και Λύκειο Αρμενίου ν. Λάρισας).

Η επιστροφή του "χυδαίου υλισμού" ως επιστήμης

Υπάρχει ένα  θέμα που με απασχολεί επί καιρό πολύ. Σε πολλές περιπτώσεις συγχρόνων «επιστημόνων» («αμόρφωτων επιστημόνων», που είναι μάλλον πλεονασμός κατά Καστοριάδη) και “διανοητών”, βλέπουμε ένα άκρως, χονδροειδές υλιστικό πνεύμα. Οι απριορισμοί, οι προκαταλήψεις εγγίζουν το επίπεδο του «ιδεολογικού κάλου».  Βεβαίως, όλοι γνωρίζουμε, ελπίζω, ότι ο «επιστημονικός υλισμός», καθώς και ο επιστημονισμός (scientism), που υπονοούν και τον «επιστημονικό αθεϊσμό», είναι ιδεολογίες που κατέπεσαν πολύ καιρό πριν, όπως, άλλωστε, και ο (αστικός ευρωπαϊκός) Διαφωτισμός από την «ρομαντική δημιουργική αντίδραση» του 19^ου αι.. Συγκεκριμένα, για αυτό υπήρξε, όπως έχει ξαναγραφτεί πολλάκις, ομολογία του ιδίου του σκαπανέα (μαζί με τον Haeckel) του υλισμού των φυσικών επιστημών, βιολόγου και φιλοσόφου Hans Driesch (1867-1941): ο υλισμός, είπε τότε, κάπου στο δεύτερο τέταρτο του 20^ου αιώνα, είναι μία θεωρία πλέον ξεπερασμένη. Ο δε θετικισμός (positivism) κατά πολλούς, π.χ. Σεφέρη (ο “επιστημονικός πολιτισμός της Δύσης” ακριβέστερα) και Max Horkheimer, οδήγησε στην ναζιστική άκρα φρικίαση και, άρα, σε μία καθολικότερη κατάπτωση αυτών των ιδεολογιών και φιλοσοφημάτων.

Επίσης δε, στην άνοδο ενός πνευματικότερου κλίματος με μορφές επιστημόνων όπως ο (Χριστιανός) Planck, ο de Broglie κ.α..

Hans Driesch, πατήρ και κηδευτής του "υλισμού των φυσικών επιστημών"

Παρόμοια  ισχύουν και για άλλες περιπτώσεις. Θα έχετε ακούσει, χάριν παραδείγματος, τις απόψεις επιφανούς καθηγητού Φυσικής, του Δ. Νανόπουλου. Ο ίδιος έχει ασχοληθεί με κάποια θέματα της «νευροεπιστήμης», ας πούμε της επιστήμης που μελετά τον ανθρώπινο εγκέφαλο και τις λειτουργίες του. Ένας από τους σπουδαιότερους και πιο ευσυνείδητους συγγραφείς πάνω σε αυτά τα θέματα, ο Π. Μπρέγκιν, έγραφε, ότι η επιτομή ενός εγχειριδίου της νευροεπιστήμης (neuroscience) είναι, ότι η λειτουργία του εγκεφάλου είναι καλυμμένη από μυστήριο (“shrouded in mystery”), και δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς και ποιες ουσίες συμμετέχουν στην μεταβίβαση των σημάτων από ένα νευρώνα στον άλλο. Π.χ. μέχρι πρότινος δεν ήταν γνωστή η συμμετοχή κάποιον ουσιών που λειτουργούν και ως νευροδιαβιβαστές, που απαιτούνται(δεν γνωρίζουμε παρά ελάχιστους), ώστε να μεταβιβαστεί το σήμα. Θεωρείτο, ότι όλα εξαντλούνταν στις ηλεκτρομαγνητικές διεργασίες. Αυτό, όμως, δεν επτόησε ορισμένους, που οπωσδήποτε θα σκέφτεστε, ότι εκπροσωπούν το πεντόσταγμα του άκρατου σκοταδισμού και της προπέτειας, να μας πουν, ότι τα πάντα είναι ηλεκτρομαγνητισμός, άρα δεν υπάρχει ούτε ψυχή ούτε πνεύμα ούτε νους (καρδία) με την πασίγνωστη στην Ορθοδοξία «φυλακή» και κάθαρσή του, που άγει στον φωτισμό και, μετά, την θέωση.

Οπωσδήποτε, μου τέθηκε το ζήτημα σχετικά με το πώς έβγαλαν την αυτοεκπληρούμενη προφητεία με τέτοια … αξιοθαύμαστη σαφήνεια από αυτά τα ψηγματάκια γνώσης περί εγκεφάλου(έλλειμμα που είχαν προπεί οι Πατέρες). Οι απορίες άρχισαν να μου λύνονται διαβάζοντας πρόσφατα για την «γενική γραμμή της σοβιετικής φιλοσοφίας» από τον Ν. Μπερντιάεφ (εκδ. Σιδέρης, 1977, σσ. 150-198), που μας μιλάει για την πάλη του διαλεκτικού υλισμού εναντίον άλλων ειδών υλισμού με πλήρη ενημέρωση της σοβιετικής γραμματείας του 1931, αλλά και νωρίτερα. Ένας από αυτούς, που καταδικάστηκε ως αίρεση είναι ο «αστικός» και αντιδιαλεκτικός μηχανιστικός υλισμός του πρώην εκλεκτού Ν. Μπουχάριν, ενώ άλλος είναι ο «χυδαίος υλισμός», «χονδροειδής υλισμός», των Μπύχνερ και Μολεσότ. Αυτοί οι τελευταίοι όντως είχαν διατυπώσει ακριβώς αυτές τις θεμελιώδεις υλιστικές θέσεις που με θαυμάσιο πνεύμα μαθητείας επαναδιατυπώνουν ως τάχα πορίσματα της μεγάλης θέας επιστήμης οι προαναφερθέντες.

Ο Λ. Μπύχνερ (1824-1899) -τα φιλοσοφήματά του παρουσιάζονται ως πορίσματα της επιστήμης από ορισμένους ιδεολόγους του επιστημονισμού κ.τ.ο.

Δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα πέραν της ύλης, εκδήλωση της οποίας είναι τα πάντα, είτε ψυχή, είτε πνεύμα, είτε το «βίωμα της θέωσης» είτε ο,τιδήποτε. Όπως επίσης «η σκέψη χωρίζεται από το μυαλό όπως η χολή από το συκώτι» (!!). Αλλά, αν αυτά φαίνονται, και αναμφισβήτητα είναι, ακραιφνείς χοντράδες κάποιων ησσόνων φιλοσόφων του 19^ου αι. («ο μωρός μωρά λαλήσει»), σίγουρα είναι μέγιστη ανευθυνότητα να τα σύρουμε ρετουσαρισμένα από τους τάφους τους σε ευπίστους ακροατές και σήμερα, δεν είναι έτσι;

*O Horkheimer γράφει στην “έκλειψη του Λόγου” του, ότι η Ευγονική έχει τις ρίζες της στον Διαφωτισμό.

**έτσι εξηγείται, αν και εν μέρει μόνο, γιατί ακροδεξιοί καπιταλιστές, ήτοι νεοφιλελεύθεροι, κονδυλοφόροι προωθούν τον Ντώκινς και λοιπούς …αγιατολλάδες-φανατικούς-προπαγανδιστές.

***Δεν θέλω να είμαι προσωπολήπτης, αλλά μία τυπική τέτοια περίπτωση είναι η – αξιόλογη εν μέρει – “βιβλιοθήκη” της εφ. Ελευθεροτυπίας. Το μόνο που κατάλαβε και μας επισήμανε από το βιβλίο του συναδέλφου του Ντώκινς “Η αυταπάτη του Ντώκινς;” είναι, ότι τον θεωρεί ως τον μέγιστο απολογητή του αθεϊσμού. Αυτό είναι σωστό μεν, αλλά τα συμφραζόμενα δείχνουν, ότι χρησιμοποιείται, για να υποδείξει και τον απίθανο εκφυλισμό αυτού του χώρου.

Άθρησκη πανουργία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Προς τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ανθρωπιστικής Ομοσπονδίας κ. David Pollock

Αξιότιμε κ. David Pollock

Αξιώνετε, ως αντιπρόσωποι των ανθρώπων, που δεν έχουν θρησκεία, από τον Έλληνα Πρωθυπουργό, εν ονόματι του ανθρωπισμού, την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις αίθουσες των δικαστηρίων, των σχολείων, κλπ, της χώρας μας.

Η αξίωσή σας αυτή, άκρως προκλητική και προσβλητική για την μακραίωνη πολιτισμική μας παράδοση, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα:

Δεν γνωρίζετε, άραγε, ότι η οποιαδήποτε αναφορά στον ανθρωπισμό παραπέμπει πρώτα-πρώτα στον ελληνικό πολιτισμό. Όπου και βρίσκονται, κατά κύριο λόγο, οι πρωταρχικές του ρίζες.

Γιατί βέβαια, ως άθρησκοι, που δηλώνετε, είναι εύλογο να μη γνωρίζετε ότι ο χριστιανισμός είναι ο κατεξοχήν ανθρωπισμός. Δεδομένου ότι τοποθετεί τον άνθρωπο πάνω απ' τους οποιουσδήποτε νόμους και θεσμούς.

Τόσο, που και ο ιδρυτής του (o Χριστός) να θυσιάζεται για τον άνθρωπο. Κι ακόμη πιο πέρα όλοι οι αληθινοί χριστιανοί να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους και να θυσιάζονται γι' αυτούς. Ανεξαρτήτως θρησκευτικών, φυλετικών, κλπ, διαφορών.

Ο Σαμαρείτης, για παράδειγμα, του Ευαγγελίου, περιθάλπει τον εχθρικά διακείμενο απέναντί του αλλοεθνή και αλλόθρησκο Ιουδαίο.

Ο Μέγας Βασίλειος, στο φιλανθρωπικό του ίδρυμα, τη Βασιλειάδα, περιθάλπει τους φτωχούς και ασθενείς, ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Ενώ ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντιτίθεται στους διωγμούς, εκ μέρους της κοσμικής εξουσίας, εναντίον των αιρετικών και των αλλόθρησκων. Και, επειδή δεν εισακούεται παραιτείται.

Και ασφαλώς οι τυχοδιωκτικές σταυροφορίες της Δυτικής Εκκλησίας εναντίον των Αράβων και οι «ιεραποστολικές» εκκαθαρίσεις εκ μέρους των αποικιοκρατών σε βάρος των ιθαγενών ή το δουλεμπόριο δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το χριστιανισμό. Όπως βέβαια και ο βάρβαρος θεσμός της Ιερής Εξέτασης.

Θα ήταν δε πολύ ενδιαφέρον, για μας, να γνωρίζαμε ποια είναι η θέση του ανθρωπισμού σας απέναντι στο όργιο της βαρβαρότητας σε βάρος της Σερβίας και των αραβικών λαών (Ιράκ, Αφγανιστάν, κλπ). Ή των ναζιστικών αντίποινων σε βάρος των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων. Κι ακόμη πιο πέρα απέναντι στην βαρβαρότητα και τον κανιβαλισμό του καπιταλιστικού Μεσαίωνα σε βάρος των φτωχών λαών, με τα εκατομμύρια των θυμάτων ετησίως…

Κατόπιν όλων αυτών και πολλών άλλων η αξίωσή να απομακρυνθούν απ' τις αίθουσες των σχολείων και των δικαστηρίων, κλπ, τα θρησκευτικά μας σύμβολα, δεν φαίνεται να υποδηλώνει ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, αλλά αντιδημοκρατικό, πρωταρχικά, παραλογισμό.

Πολύ περισσότερο, αφού οι Έλληνες, όχι μόνο στα δικαστήρια και στα σχολεία μας, αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση, αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με την πολιτισμική μας παράδοση, τους οποιουσδήποτε ξένους, στην πλειονότητά μας, με σεβασμό προς την διαφορετικότητά τους.

Αφού και στην αρχαιότητα η φιλοξενία προστατευόταν από τον Ξένιο Δία, αλλά και στο χριστιανισμό ο κάθε ξένος είναι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός.

Μέσα στο πνεύμα τέτοιων παράλογων, όπως οι δικές σας, εν ονόματι του ανθρωπισμού, αξιώσεων, οι απανταχού της Γης φυλετικές μειονότητες θα μπορούσαν να φτάνουν στο σημείο να αξιώνουν απ' τις ιθαγενείς πλειονότητες ακόμη και την χρωματική αλλαγή του δέρματός τους.

Ας μας επιτραπεί όμως ακόμη πιο πέρα να πούμε ότι, κάτω απ' τον αντιδημοκρατικό αυτόν παραλογισμό, φαίνεται να υπολανθάνει κάποιος υφέρπων φασισμός. Που, σε τελική ανάλυση, αποσκοπεί όχι στην υπεράσπιση, αλλά στην υπονόμευση του ανθρωπισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός συνιστά την τελειότερη έκφραση του ανθρωπισμού και την ισχυρότερη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γεγονός, που δεν συμφέρει και ενοχλεί αφάνταστα όλους εκείνους που έχουν θεό τους το Μαμωνά, θρησκεία τους τον καπιταλισμό και ηθική και νόμο τους τον αμοραλισμό. Στο βωμό των οποίων θυσιάζουν, απανταχού της Γης, εκατομμύρια ανθρώπων….

Κάνοντας νόμο τους την πανουργία και την αδικία και κηρύσσοντας παράνομη και σε διωγμό τη δικαιοσύνη.

Για να επαληθεύεται έτσι, για μια ακόμη φορά, ο Πλάτων, όταν λέει πως: «Πάσα επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία και ου σοφία φαίνεται»!

Με τιμή

παπα-Ηλίας Υφαντής, 08-03-2010

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papaliasyfantis.wordpress.com

e-mail: papaliasyfantis@gmail.com

Υ. Γ. Παρακαλώ όσους, τυχόν, γνωρίζουν αγγλικά και θέλουν, ας μεταφράσουν το κείμενο και ας το προωθήσουν, ώστε να φτάσει στον προορισμό του.

Ευχαριστώ Παπα-Ηλίας