ΟΤΑΝ «ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ» ΟΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

«Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση».

                                                         Μ. Χρυσοχοϊδης, υπουργός, ΝΕΤ 13-11-2011

Το «πραξικόπημα των τραπεζιτών»  (TIME,  αμερικανικό περιοδικό)

Όσο και αν ο κυρίαρχος λόγος  ανάγει σε φετίχ – μαγική λύση την συγκυβέρνηση, η αλήθεια είναι ότι  το πολιτικό σύστημα σε συνθήκες απαξίωσης και έντονης λαϊκής πίεσης για να ξεπεράσει τους κλυδωνισμούς του επιδιώκει να εκτονώσει τη λαϊκή οργή και να αποπροσανατολίσει τη λαϊκή συνείδηση.

Με τις συνταγές της «εθνικής σωτηρίας» και τη συγκυβέρνηση των πιο συντηρητικών δυνάμεων που στοχεύουν τον «εχθρό-λαό». Με πολιτικές που κουρελιάζουν κάθε έννοια  λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας επιχειρείται η ανασυγκρότηση του μνημονιακού μπλοκ με την παρέμβαση ντόπιων και ξένων θεσμικών και εξωθεσμικών παραγόντων και την συνδρομή ακόμη και της ακροδεξιάς. Πέρα από τις εκτιμήσεις για «θεσμική εκτροπή» και «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα» η αλήθεια είναι ότι συμφέροντα του κεφαλαίου και των ξένων, «δάνειων» δυνάμεων δεν τηρούν προσχήματα και προφάσεις. Διορίζουν τους δικούς τους ανθρώπους, τραπεζίτες, αφού τους αναγορεύσουν σε «ουδέτερους τεχνοκράτες» και σε «μοναδικές εθνοσωτήριες λύσεις».

Μετά τον Λ. Παπαδήμο ακολούθησε και ο Μ. Μόντι στην Ιταλία.   Με μεγάλη ευκολία ξεπερνιούνται δευτερεύουσε αντιθέσεις  δικαιώνοντας τον αρχιερέα της ακροδεξιάς που πριν από δύο χρόνια δήλωνε: «Προτείνω τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό, με τους πολιτικούς αρχηγούς να τον στηρίζουν για μια διετία για παράδειγμα» (Γ. Καρατζαφέρης, 18-2-2009). Ο ίδιος σήμερα τονίζει ότι  «δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους» και προβάλλει την θεωρία των δύο κόσμων: «οι ευρωπαϊστές εναντίον των κομμουνιστών» (14-11-2011).

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Μ. Βορίδης διατυμπανίζει ότι αυτή η κυβέρνηση έχει «ορισμένες βασικές ιδεολογικές προϋποθέσεις, κι εκεί υπάρχει μια κοινή ταυτότητα». Κοινή ιδεολογική βάση, με άλλα λόγια, μια ναζιστική παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού, η «Προεδρευομένη Τραπεζική Δικτατορία» (κατά τον χαρακτηρισμό του Μ. Γκίβαλου). Αυτή είναι η «νέα Μεταπολίτευση» που λειτουργεί ως πολιτικο – ιδεολογικό πλυντήριο της Ακροδεξιάς,  όπως μας υποσχέθηκαν τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα.

Ας διώξουμε τις όποιες αυταπάτες σκορπούν απλόχερα και με το αζημίωτο οι πρόθυμοι ιδεολογικοί υπηρέτες του συστήματος. Η κυβέρνηση του «τεχνοκράτη» Λ. παπαδήμου με 38 υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης συν 10 από Ν.Δ. και ΛΑ.ΟΣ., δηλαδή τα υλικά κατεδάφισης ενός ερειπωμένου πολιτικού συστήματος, κυβερνά πάνω στις ράγες που έχει θεμελιώσει η  Ε. Ε. και το Δ.Ν.Τ.  Επελαύνει πάνω στα συντρίμμια των λαϊκών δικαιωμάτων με το μανδύα της νέας, υπεύθυνης, πατριωτικής λύσης για τη «σωτηρία της χώρας»! Είναι μια κυβέρνηση «πολεμικής ετοιμότητας» που κραδαίνει τον «μονόδρομο» των μνημονίων, με στόχο τη … σωτηρία της κερδοφορίας του κεφαλαίου και την εγκαθίδρυση ενός ταπεινωτικού  καθεστώτος Εθνικής Υποτέλειας και απροκάλυπτης πια Ξενοκρατίας, όπως επιτάσσει η Νέο-αποικιακού τύπου συμφωνία της 26^ης Οκτώβρη.

Άλλωστε ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Οι ίδιοι οι κυβερνώντες μιλούν για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος που σημαίνει έναν ατέρμονα κύκλο αντιλαϊκών πολιτικών με άμεσο στόχο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του ορυκτού πλούτου της χώρας.

Η «άνοδος των τεχνοκρατών» (Guardian, βρετανική εφημερίδα)

Η επέλαση των τεχνοκρατών που προέρχονται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανεβαίνουν την πολιτική ιεραρχία χωρίς εκλογές φαίνεται και από τον διορισμό  Μ. Μόντι στην Ιταλία και είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης και συστηματικής δουλειάς εξωθεσμικών πμηχανισμών, όπως η περιβόητη Τριμερής Επιτροπή. Στον κατάλογο των μελών του Ευρωπαϊκού τμήματος  της Τριμερούς, όπου προεδρεύει ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μ. Μόντι, υπάρχουν τρεις Έλληνες: ο πρωθυπουργός, Λ. Παπαδήμος, ο δημοσιογράφος Α. Παπαχελάς και ο πρώηνπρόεδροος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ Π. Βουρλούμης, οι καθηγητές Λ. Τσούκαλης και Κ. Καρράς. Σε προηγούμενες συνεδριάσεις της Επιτροπής συμμετείχε και ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ, Ο. Κυριακόπουλος [1].  Η Τριμερής Επιτροπή είναι ένα πανίσχυρο λόμπι τραπεζιτών και πολιτικών που ιδρύθηκε το 1973 εκφράζοντας  την ανάγκη συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας. Η πλειονότητα των μελών της προέρχεται από το χώρο της φασίζουσας άκρας Δεξιάς.

Σύμφωνα με τον Γ. Βασσάλο εκπρόσωπο της Οργάνωσης Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών η Τριμερής «είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών»[2]. Τέλος ο ίδος ο Λ. Παπαδήμος ανήκει στους σημαντικούς παράγοντες του συστήματος που προκάλεσε την σημερινή κρίση: διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος επί κυβέρνησης Κ. Σημίτη που σηματοδότησε την πορεία προς την ΟΝΕ με την «δημιουργική λογιστική» και κάθε είδους αλχημείες προκειμένου να επιτευχθεί η ένταξη της Ελλάδας.

Όλα αυτά τούτες τις μέρες που πολλοί χύνουν το δηλητήριο της λήθης για την μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου.  38 χρόνια πριν οι εξεγερμένοι διαλαλούσαν: «Η εγκαθίδρυση της  Λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την Εθνική Ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στηρίζουν την τυραννία της χώρας μας». (Από τη διακήρυξη της Σ.Ε. του Πολυτεχνείου).

Στη σημερινή δικτατορία των τραπεζιτών και των αγορών ο λαός μπορεί να πάρει τις τύχες στα χέρια του , αν αρνηθεί τον εκβιασμό «ευρώ ή χρεοκοπία» για να μην έχει και ευρώ και χρεοκοπία. Τώρα που το καθεστώς της υποτέλειας και της ξενοδουλείας περνά μια βαθιά κρίση και τα κυρίαρχα κόμματα χαλκεύουν νέα δεσμά καταδικάζοντας το λαό στον αργό θάνατο της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», με διλλήματα του τύπου «μνημόνιο ή τανκς/banks», η ορμητική εισβολή του λαού στο προσκήνιο  είναι βασική προϋπόθεση για να ανατραπεί η πολιτική της εξαθλίωσης και της εξάρτησης, για την αποδέσμευση από κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

[1] Γ. Κορωναίος, Η Τριμερής Επιτροπή και η Ελλάδα, «Επίκαιρα», τ. 109, 17/11 – 23/11/2011.

[2] Α. Χατζηστεφάνου, Ο Παπαδήμος η Τριμερής και ο Αριστοτέλης, «Επίκαιρα», τ. 109, 17/11 – 23/11/2011.

* http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 18-11-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=50757

ΕΔΩ ΠΑΠΠΑΣ, ΕΚΕΙ ΠΑΠΠΑΣ, ΝΑ Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ!

Του Νίκου Μπέκη*

Νάτο λοιπόν, όλο το αστικό μπλοκ συνασπισμένο και αρραγές απέναντι στο λαό, να ρίχνει τις μάσκες και να επιδεικνύει, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ένα τέτοιο εύρος δυνάμεων και συσπείρωσης, από την ακροδεξιά μέχρι τις παρυφές της αριστεράς, και από τον ΣΕΒ και τα συγκροτήματα των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, μέχρι τους εμποροβιοτέχνες και τις παρυφές των εργατοϋπαλληλικών σωματείων!

Και αφού για ένα διάστημα κέρδισαν χρόνο τάχα με διαβουλεύσεις, κομματικές και εσωκομματικές διευθετήσεις και παζάρια, παρουσίασαν τελικά τον προαναγγελθέντα αχυράνθρωπο στο ρόλο του πρωθυπουργού μιας παράνομης, αντισυνταγματικής, μαύρης κυβέρνησης, που θέλει να αποτελειώσει ό,τι άφησε σε εκκρεμότητα η προηγούμενη. Παπαδήμος ο εκλεκτός  της ΤΡΟΙΚΑ, δηλαδή του ΔΝΤ, των ξένων και ντόπιων τραπεζών, του μπλοκ των δυνάμεων που προαναφέρθηκαν.

ΜΠΗΚΕ Ο ΛΥΚΟΣ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ!

Λέγαμε, σ’ ένα προηγούμενο άρθρο, και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε πως δεν έχει καμιά σημασία ποιος θα είναι τελικά ο δοτός πρωθυπουργός, ο εντολοδόχος των συνασπισμένων δυνάμεων κατοχής της χώρας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα ακολουθήσει την ίδια και χειρότερη πολιτική εξόντωσης των εργαζομένων, της μεσαίας αστικής τάξης, την ίδια και χειρότερη πολιτική εκποίησης του Εθνικού Πλούτου σ’ όλες τις μορφές του, την ίδια και χειρότερη πολιτική υποδούλωσης της χώρας στα ξένα αφεντικά.

Για καθαρά συμβολικούς λόγους όμως πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Παπαδήμος:

1ο. Ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας από το 1994 έως το 2002 περίπου. Σ’ όλη δηλαδή την περίοδο που ο αλήστου μνήμης Σημίτης, αυτή η ποντικομαμή, παρέδιδε, μέσω της Goldman Sachs, την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Ακριβώς την ίδια περίοδο εξελίχθηκε και το μέγα σκάνδαλο του χρηματιστηρίου.

2ο. Ήταν μέχρι το 2010, λίγο πριν αναλάβει να μας «σώσει» δηλαδή, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Τουτέστιν ανώτερο στέλεχος του ενός (εκ των τριών) μέλους της ΤΡΟΙΚΑ!

3ο. Έχει ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό. Διαβάστε και θαυμάστε: Γεννήθηκε το 1947, αποφοίτησε απ’ το κολλέγιο Αθηνών, σπούδασε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), πήρε πτυχίο Φυσικής, μεταπτυχιακό δίπλωμα ηλεκτρολόγου μηχανολόγου και, καπάκι, διδακτορικό στα Οικονομικά! Δούλεψε στην Αμερική και το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ο «Έξω οι Αμερικάνοι-Έξω το ΝΑΤΟ», γνωστός λαθρέμπορος του Σοσιαλισμού, Ανδ. Παπανδρέου τον προώθησε ταχύτατα στην ιεραρχία του τραπεζικού κατεστημένου!

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ  ή ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΊΑ = ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

Ο Παπαδήμος δήλωσε, προσπαθώντας να καταπραΰνει την οργή του κόσμου για το πολιτικό σύστημα, ότι δεν είναι πολιτικός! Ίσως δεν υπολογίζει ότι ο κόσμος πια, με το πολιτικό κριτήριό του, ξέρει ή καταλαβαίνει λίγο πολύ πως πολιτικοί και τραπεζίτες είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οι τραπεζίτες, και μάλιστα οι κορυφαίοι τραπεζίτες σαν τον Παπαδήμο, ασκούν πολιτική και αντίστροφα οι πολιτικοί, και μάλιστα οι εντολοδόχοι πολιτικοί, υπηρετούν τους τραπεζίτες! Στο πλαίσιο αυτό, είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς ποιοι απ’ αυτούς είναι πιο μισητοί απ’ τον κόσμο: Οι πολιτικοί, σαν τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη και λοιπούς  ή τα “Golden Boys” σαν τον Παπαδήμο, τον Τρισσέ κ.α.

Πάντως, όλο το επικοινωνιακό σύστημα, που στηρίζει αυτή την εκτρωματική τρικομματική κυβέρνηση, έχει φάει τα λυσσακά του να πείσει πως είναι η τελευταία, τάχα, ευκαιρία να σωθεί η χώρα, πως είναι μια νέα ελπιδοφόρα αρχή, πως μετά τον Παπαδήμο είναι το χάος. Ο ίδιος μάλιστα, μόλις προχθές, έκανε απίστευτες δηλώσεις-κηρύγματα εθελοδουλίας, ζητώντας να ευγνωμονούμε τους Ευρωπαίους που μας βοηθούν (!) και ξεχνώντας, φυσικά, να αναφέρει τα ληστρικά επιτόκια, τις εμπράγματες εγγυήσεις, το αλώνισμα του εθνικού μας πλούτου. Αυτό που τα παπαγαλάκια, οι φυλλάδες της διαπλοκής, τα ξεφωνημένα ΜΜΕ και όλος ο συρφετός των πολιτικών και κομματικών στελεχών αποκαλούν «τελευταία ευκαιρία» και «δεύτερη αρχή», δεν συνιστά παρά τα εξής τρία απλά πράγματα:

1ο. Λήθη σε ό, τι έχει προηγηθεί, όχι μόνο στις καταστροφικές απώλειες εισοδημάτων και κλοπής παραγόμενου πλούτου αλλά και των πολιτικών και ποινικών ευθυνών των υπευθύνων. Να ξεχάσουμε δηλαδή όσα πληρώσαμε, όσες δουλειές χάσαμε, όσες επιχειρήσεις κλείσαμε, όσους φόρους και χαράτσια πληρώσαμε και πληρώνουμε, όσες ταπεινώσεις δεχτήκαμε και δεχόμαστε.

2ο. Προετοιμασία να πληρώσουμε άλλα τόσα και ακόμα περισσότερα στο βωμό των κερδών των μεγάλων αφεντικών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Επιπλέον προετοιμασία να δεχτούμε την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στο Διευθυντήριο των ευρωπαϊκών και αμερικανικών τραπεζών.

3ο. Τελική χρεοκοπία, αφού πρώτα οι εν λόγω τράπεζες έχουν απομυζήσει, σαν τις βδέλλες, ό, τι πόρο και ικμάδα έχουμε ακόμα ως λαός και ως χώρα.

Αυτοί ελπίζουν ότι θα πετύχουν τους στόχους τους. Εμείς θα αγωνιστούμε να τους ματαιώσουμε. Η πρώτη μάχη, με την εφαρμογή της εφεδρείας-απόλυσης χιλιάδων εργαζομένων θα είναι αποφασιστική.    

* Ο Νίκος Μπέκης  είναι εκπαιδευτικός στη Βέροια.

ΠΗΓΗ: 21/11/2011, http://anexartitosima.wordpress.com/2011/11/21/…83/

Θα μας πιάσουν ξανά με τις πυτζάμες;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Το κύριο άρθρο, στο φύλλο της βασικής εφημερίδας της αριστεράς  “Αυγή” της 21ης Απριλίου 1967 (που δεν κυκλοφόρησε  φυσικά ποτέ), είχε τίτλο “Η δικτατορία είναι αδύνατος”. Η ελληνική αριστερά, ΔΕΝ υποτίμησε απλά το κίνδυνο μιας  μεγάλης αντιδημοκρατικής και αντικοινωνικής τομής από μια στρατιωτική χούντα. Απλούστατα, ΔΕΝ πήρε χαμπάρι και αποκοίμιζε το λαό με παραμύθια. Φυσικά δεν ήταν οι μόνοι.

Ο πρωθυπουργός Π. Κανελλόπουλος ετοίμαζε μέχρι αργά την πρώτη προεκλογική του ομιλία, μέχρι να συλληφθεί. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραπονέθηκε  ότι οι Γερμανοί που τον συνέλαβαν στην κατοχή δύο φορές νύχτα, τον άφησαν να φορέσει τα ρούχα του. Ο λοχαγός όμως  που μπούκαρε στο διαμέρισμα  τον πήρε όπως τον βρήκε. Με τις πυτζάμες… Ίδιο το σκηνικό με όλο το πολιτικό προσωπικό.

Που κολλάνε τώρα όλα αυτά; Επίκειται  πραξικόπημα και χρειάζεται επαγρύπνηση; Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, όσο και αν ψάχνουμε αναλογίες για να βοηθηθούμε ή για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας. Αφορμή για την ίσως  πικρόχολη αναφορά αποτελεί η αίσθηση ότι η αριστερά – η μοναδική και τυπικά αντιπολιτευτική δύναμη μετά τη συγκρότηση της μαύρης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ – την ώρα της μεγάλης ευθύνης απέναντι στο λαό, φαίνεται ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ, με τα μάτια στο κοινοβούλιο, τις εκλογές και τα ποσοστά της. Αντιμετωπίζει τις εξελίξεις σαν συνηθισμένες και θεωρεί τα όπλα της μάχης (και από τις δύο μεριές)  δεδομένα από παλιά. Και όμως!  Η μεγάλη υπερ-αντιδραστική τομή σε βάρος της κοινωνίας και της εργαζόμενης πλειοψηφίας ΔΕΝ επίκειται, αλλά ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΤΩΡΑ!

Πολλοί θα θυμούνται τον Άγγελο Χάγιο, να μιλάει για ΧΟΥΝΤΑ κυβέρνησης, κεφαλαίου  και Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΠΡΙΝ από τα μνημόνια και να σηκώνονται πέτρες εναντίον του. Όχι μόνο από τους υποκριτές και γνωρίζοντες  του αστικού στρατοπέδου, αλλά και από τους αφελείς και μακαρίως κοιμούμενους της ‘’καθώς πρέπει’’ αριστεράς, που έκαναν λόγο για ‘’λαϊκισμό’’ και ‘’ισοπεδωτικές λογικές’’. Να όμως, που τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Ενώ δεν στριγγλίζουν ερπύστριες από τεθωρακισμένα στους δρόμους, όλες οι πτυχές της κοινωνικής  ζωής, περνούν με γοργό ρυθμό στην απόλυτη οικονομική και πολιτική κατοχή του κεφαλαίου, της επιχειρηματικής λογικής, της αγοράς. Ενώ δεν έχουμε ξένο στρατό κατοχής να διαβαίνει τα σύνορα και να κάθεται στο σβέρκο μας, έχουμε άμεση υπαγωγή βασικών πολιτικών, οικονομικών, λειτουργιών της χώρας στον έλεγχο των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών σε επίπεδο και ΕΕ αλλά και γενικότερα μέσω ΔΝΤ. Η  μεταφορά αρμοδιοτήτων  από το εθνικό στο υπερεθνικό πεδίο και  από τα θεσμικά όργανα (σε  μια χώρα) στα εξωθεσμικά, δεν είναι εκτροπή και ακύρωση της αστικής δημοκρατίας και του ”κανονικού” καπιταλισμού, αλλά σύγχρονες τάσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Ή του  ‘’απόλυτου’’ καπιταλισμού κατά την εύστοχη έκφραση  του Κ. Πρέβε (Ελευθεροτυπία 19/11/11). Οι τάσεις αυτές επιβάλλονται ακριβώς από τις ηγεμονικές καπιταλιστικές χώρες και αποτελούν πλευρές της αστικής προσπάθειας απάντησης στην κρίση. Διεκδικούν να αφαιρέσουν το ζωτικό και καθοριστικό πεδίο διαμόρφωσης της εργατικής πολιτικής και επιβολής της λαϊκής θέλησης, που είναι το εθνικό πεδίο.

Έχει σημασία να υπογραμμίσουμε πως η πορεία προς τον περιορισμό της δημοκρατίας, με συμβολική έκφραση και την είσοδο των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση, δεν έρχεται  ‘’από το παράθυρο’’, από τη δράση κάποιου σκοτεινού μηχανορράφου παρακράτους, αλλά ‘’από τη πόρτα’’. Κοινοβουλευτικά, θεσμικά, με γραβάτα και  με την ευλογία της ΕΕ. Ήταν αλήθεια πολύ  διαδεδομένη η φαντασίωση, ακόμη και στην αριστερά, ότι η δήθεν ‘’αντικειμενικά προοδευτική’’  καπιταλιστική ανάπτυξη θα σαρώσει την τάση προς τη δικτατορική μορφή διακυβέρνησης και την κατάρα του εθνικισμού και δη του βαλκανικού εθνικισμού. Άποψη προσφιλής ειδικά στον Ευρωπαϊκό νότο και τα Βαλκάνια, που έχουν υποφέρει και από τους χούντες και από τον εθνικιστικό φανατισμό. Πως διαβάζει αυτές τις εξελίξεις η αριστερά;

Το ΚΚΕ ίδρωσε να συνειδητοποιήσει  ότι  υπάρχει θέμα ιδιαίτερης μορφής και ποιότητας της καπιταλιστικής κρίσης και δεν πρόκειται απλά για κάποιο συνηθισμένο καθοδικό κύκλο. Έβγαλε τους πάντες – και ειδικά την αντικαπιταλιστική αριστερά – τρελούς μέχρι να αποφασίσει να θέσει  θέμα διαγραφής του χρέους, εξόδου από ευρώ-ΕΕ  στον παρόντα πολιτικό χρόνο και όχι στο σοσιαλιστικό επέκεινα. Αυτή τη στιγμή, είναι σαφώς μετατοπισμένο θετικά από την αφασία της περασμένης χρονιάς. Θέτει, έστω με αντιφάσεις τα παραπάνω ζητήματα, προβάλει την ανάγκη της λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεση και αναγκαίο πλαίσιο για την υλοποίηση αυτών των στόχων, μιλά για πτώση της κυβέρνησης του ‘’μαύρου μετώπου’’.  Ορίζοντας ωστόσο, είναι η … διενέργεια εκλογών. Και αυτό δεν προδίδει μόνο την επιβίωση των χρόνιων αυταπατών των αλλαγών μέσω του κοινοβουλίου, τη στιγμή που ο κόσμος το απαξιώνει στη σκέψη του. Καθορίζει και τη λογική της ‘’κατά μόνας’’ δράση, με άρνηση κάθε αγωνιστικής ενότητας δράσης των αριστερών και μαχόμενων δυνάμεων, έτσι ώστε να οριοθετείται κατάλληλα ο χώρος του καθενός και να εισπράττονται χωρίς μπερδέματα τα δέοντα στην εκλογική κάλπη.

Το μεγαλύτερο κόμμα της κομμουνιστικής αριστεράς, δε φαίνεται να συνειδητοποιεί το μέγεθος του κοινωνικού κανιβαλισμού σε βάρος της κοινωνίας, αλλά και της αναγκαιότητας όσο και δυνατότητας για ένα ποιοτικό μετασχηματισμό και ανάταξη του εργατικού, κοινωνικού, αντικαπιταλιστικού μπλοκ, με όρους πολιτικής  ανατροπής της επίθεσης, αλλά και αφαίρεσης της αστικής πρωτοκαθεδρίας στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.  Ο ρόλος της ΕΕ και του ΔΝΤ στη στήριξη του αστικού μπλοκ και της αντεργατικής επίθεσης,  αποκρύβεται μέσα σε ένα γενικό αγώνα ‘’ενάντια στο κεφάλαιο’’.  Όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τίθενται με μαζικούς όρους πλέον στην κοινωνία για τη πορεία της χώρας, μετατίθενται να απαντηθούν στο πλαίσιο του ‘’σοσιαλισμού που γνωρίσαμε’’. 

Το πρόβλημα είναι διπλό. Από τη μια,  υποτιμούνται το βάθος της επίθεσης της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας, οι τεράστιοι κίνδυνοι για μια καταβαράθρωση του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού της χώρας, που θα αποτελεί επιβραδυντική υποθήκη για οποιαδήποτε αντικαπιταλιστική πορεία με τους εργαζόμενους στο τιμόνι και έγνοια στις κοινωνικές ανάγκες. Δεν τίθενται σήμερα μόνο ιδιοκτησιακό ζήτημα για  μια δημόσια επιχείρηση. Η μετάβαση από μια μισο-καπιταλιστική λειτουργία με δευτερεύοντα κοινωνικά χαρακτηριστικά, σε μια τυπική καπιταλιστική επιχείρηση, μέσω της ιδιωτικοποίησης, θα σημάνει πολύ περισσότερα πράγματα από τις αντιδραστικές αλλαγές στις  εργασιακές σχέσεις και τη μείωση του αριθμού των απασχολούμενων. Θα αλλάξει τη θέση όλων των κοινωνικών στρωμάτων,  τη δυνατότητα πρόσβασης και απολαβής  των κοινωνικών αγαθών. Θα αναδιατάξει τις κοινωνικές συμμαχίες. Θα χτυπήσει ριζικά τη δυνατότητα κοινωνικής πίεσης πάνω στη λειτουργία των επιχειρήσεων, μέσω της πολιτικής πίεσης στο κράτος και τις κυβερνήσεις (π.χ. διαμόρφωση τιμολογίων).

Αλλά  υπάρχει και κάτι ακόμη που συχνά ξεχνιέται: Πολλές επιχειρήσεις, δημόσιες, αλλά και ιδιωτικές, μέσω ιδιωτικοποίησης, ξεπουλήματος ή εξαγορών, θα βρεθούν στα χέρια μεγαλύτερων μονοπωλιακών ομίλων, όχι απαραίτητα για να δουλέψουν ‘’πιο καπιταλιστικά’’, αλλά για  να σβήσουν από το χάρτη στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου καπιταλιστικού καταμερισμού. Μην ξεχνάμε την διάλυση απαξίωση τριών λαμπρών ναυπηγείων, το ξεπάστρεμα της βιομηχανίας ζάχαρης και της επεξεργασίας καπνού.  Και η απαξίωση της βιομηχανίας πάει πάντα μαζί με την απαξίωση των εργασιακών ικανοτήτων και της ίδιας της εργατικής τάξης σε μια άμορφη μάζα ανειδίκευτων ή ανέργων.  Όποιος θέλει να ζήσει η ελληνική κοινωνία, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, με αξιοπρέπεια και χωρίς τη κατάρα του ξενιτεμού, δε μπορεί να μη δει αυτή τη διάσταση. Πολύ περισσότερο η αριστερά που διεκδικεί μια αντικαπιταλιστική πορεία της χώρας, πρέπει να πει  όχι στο ξεχαρβάλωμα της χώρας, στη διάλυση όλης της υποδομής και του κοινωνικού πλούτου που έχτισε η εργαζόμενη πλειοψηφία με ιδρώτα και αίμα για δεκαετίες. Αυτή η διαδικασία, ως αποτέλεσμα, αποτελεί το ανάλογο της ισοπέδωσης του Ιράκ  ή της Λιβύης με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, με συμμετοχή φυσικά και των ευρωπαίων.

Το ΚΚΕ όμως φαίνεται, πως υποτιμά και τις δυνατότητες για μια ποιοτική αναδιάταξη του κοινωνικού υποκειμένου που μπορεί να συγκροτηθεί πολιτικά σε μια  μαχόμενη αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ, αντιιμπεριαλιστική βάση. Η αστική τάξη χωρών όπως η Ελλάδα, μπαίνει σε τροχιά υποβάθμισης της θέσης της. Αυτό, ανάμεσα στα άλλα, σημαίνει ότι  όλο και με πιο δύσκολους όρους  θα μπορεί  να οικοδομεί υλικές συμμαχίες με κοινωνικά στρώματα και να παρουσιάζει την ταξική της στρατηγική ως παν-κοινωνική στρατηγική και εθνικό μονόδρομο. Η πολιτική παίζεται πάντα πάνω στις αντιφάσεις, δηλαδή ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΆ. Η εργατική πολιτική έχει ευκαιρία σήμερα. Μπορεί  να απογυμνώσει την αστική πολιτική από τον εθνικό, δηλαδή παν-κοινωνικό μανδύα, αλλά και – αυτό είναι το σπουδαιότερο -, να ανυψώνει την εργατική απελευθερωτική προοπτική ως τη μοναδική παν-κοινωνική παν-εθνική λύση. Αυτή είναι η ηγεμονία που πρέπει να διεκδικηθεί.

Φυσικά θα πρόκειται για μια δύσκολη προσπάθεια,  παιχνίδι με τη φωτιά. Η επαναστατική πολιτική όμως, είναι τέτοια, ακριβώς όταν αναλαμβάνει ρίσκα. Ας θυμηθούμε,  πόσο κοντά ήταν  ο στρατηγός Σαράφης, στο  να αναλάβει επικεφαλής του αντάρτικου του αστικού μπλοκ ενάντια στις δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, μόλις λίγους μήνες πριν αναλάβει την στρατιωτική αρχηγία του ΕΛΑΣ αλλάζοντας στρατόπεδο. Το ότι πρόκειται για παιχνίδι με τη φωτιά, με πολλούς κινδύνους, θα φανεί αν δούμε τα πράγματα και από την άλλη όψη.

Ευρύτατες δυνάμεις, πέραν του ΚΚΕ, από το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη, τη ΣΠΙΘΑ (ή και ΕΛΑΔΑ εσχάτως…) του Μ. Θεοδωράκη, έως την ΚΟΕ, με διαφορετικό τρόπο φυσικά η καθεμία, θέτουν με ένταση την ανάγκη μιας αντίθετης ιεράρχησης πολιτικών στόχων και συνθημάτων: ‘’Πατριωτικό μέτωπο ενάντια στην ευρωκατοχή, να σωθεί η χώρα και βλέπουμε’’. Θεωρούν πως οι αναφορές στον αντικαπιταλιστικό αγώνα συνιστούν αχρείαστη ιδεολογική διαίρεση και τροχοπέδη στην ευρύτερη συσπείρωση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. Είναι όμως ακριβώς  η καπιταλιστική ανάπτυξη και ακόμη περισσότερο η καπιταλιστική κρίση, που  παροξύνουν  την τάση προς την αντι-δημοκρατία. Που φέρνουν  την επιθετική ρατσιστική αντεργατική ακροδεξιά στο τιμόνι, αλλά και απογειώνουν  τον επιθετικό εθνικισμό των ηγεμονικών καπιταλιστικών κρατών και οργανισμών σε βάρος των λαών και των μικρότερων χωρών. Δεν είναι σωστό  επομένως να ανασταλεί ο αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός των αγώνων, για να προταχθούν χρονικά και ποιοτικά τα ζητήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της ‘’κατοχής’’ και της ‘’συνταγματικής εκτροπής’’. Δεν είναι ώρα για ένα ‘’αντιχουντικό  ή αντιφασιστικό μέτωπο’’ χωρίς πρόσημο και ‘’ιδεολογικές χροιές’’, με στόχο  την επανασύσταση του καπιταλισμού και της εθνικής κυριαρχίας όπως την ξέραμε χθες. Επιστροφή στο παρελθόν, δεν υπάρχει.  Η ιστορία είναι αδυσώπητη, δεν κάνει στάσεις, δεν ξαναγράφεται, θέτει τα διλλήματα προχωρώντας…

Είναι ώρα για ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού, που θα ενισχύεται οργανικά από την απαίτηση για ψωμί, δημοκρατία και απελευθέρωση από τα δεσμά ΕΕ, ΔΝΤ και αγοράς. Που θα ανασυσταίνει τις  λαϊκές  παραδόσεις και πόθους για εθνική αξιοπρέπεια και λαϊκή κυριαρχία, σε σύγχρονη βάση. Που σημαίνει σε σύνδεση με τον κοινωνικό αγώνα για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της νέο-αποικιακής επιβολής των ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών κρατών σε βάρος των λαών και μικρότερων χωρών. Άλλωστε, υπάρχει πάντα το σκληρό ερώτημα, ‘’ποιος θα τα κάνει αυτά;’’ Η αστική τάξη της Ελλάδας και οι πολιτικοί της; Ή μια συμμαχία με  τμήματα της που έχουν ‘’εθνική συνείδηση’’;   Όχι άλλες τραγικές αυταπάτες…

Γράφει ο Ε. Μπιτσάκης στην ΕΠΟΧΗ (20/11/2011): ‘’Όμως σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει ξένος κατακτητής. Σήμερα, η ιστορικά ξεπερασμένη ελληνική αστική τάξη, από «κοινού συμφέροντος» με την EE, έχει συγκροτήσει ένα ιστορικά ανέκδοτο καθεστώς υποτέλειας. Σήμερα, λοιπόν, ο αγώνας είναι βασικά ταξικός. Κύρια πλευρά της αντίθεσης είναι η ταξική. Το στοιχείο του πατριωτισμού είναι παράγωγο και δευτερεύον. Υποτάσσεται και υπηρετεί το ταξικό.’’

Ο ορισμός ωστόσο της πολιτικής αφασίας και του επικίνδυνου αποπροσανατολισμού, βρίσκεται στη στάση του γαλαξία των δυνάμεων που κινούνται γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ. Οι αστειότητες του Α. Τσίπρα για την ‘’προστασία που παρέχει η  ΕΕ έναντι του κινδύνου πτώχευσης που αντιπροσωπεύει το ΔΝΤ’’, έχουν φυσικά καταχωνιαστεί. Αποκτούν ένα σχετικό προβάδισμα οι  φωνές από τις αριστερές  τάσεις του,  υπέρ της εξόδου από την Ευρωζώνη (αλλά όχι και από την ΕΕ). Είναι πραγματικά όμως απογοητευτικό να συνειδητοποιεί κανείς τη λαγνεία αυτού του χώρου με το ζήτημα των εκλογών, των συμπράξεων, των συγκολλήσεων, σε ένα αιώνιο φαντασιακό παιχνίδι συμμετοχής στη διαχείριση, που προδίδει μεγάλη απόσταση από τις λαϊκές αγωνίες. Φαίνεται αντιφατικό και παράξενο, να συνυπάρχουν εν τέλει στην ίδια κοίτη,  τόσο διαφορετικές φωνές.  Από τη μια, η Ν. Βαλαβάνη  κάνει λόγο για ‘’ένα μέτωπο εκατομμυρίων ανθρώπων… γύρω από μερικά απλά συνθήματα-άμεσους στόχους πάλης; Όπως: Τέρμα στη δικτατορία των Μνημονίων’’.  Από την άλλη, η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, περηφανεύεται πως χτίζει ένα νέο άξονα πολιτικής συμμαχίας με τον Ν. Κοτζιά (βασικό σύμβουλο του Γ. Παπανδρέου στην ακμή του και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚικού κέντρου διαμόρφωσης πολιτικής ΙΣΤΑΜΕ), δυσαρεστημένους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ίσως και με το Μ. Θεοδωράκη. Ένα νέο μίγμα σοσιαλδημοκρατίας είναι σε εκκόλαψη. Πως γίνεται λοιπόν; Μια χαρά γίνεται, όταν ξεχνιούνται δύο απλά πράγματα που ορίζουν την αριστερά ουσιαστικά και όχι συμβατικά. Η ταξική κοινωνική αναφορά και ο στόχος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Στον αντίποδα τους, βρίσκεται η αντιμετώπιση του κόσμου της εργασίας ως ‘’target group’’ (ιδιαίτερη ομάδα στόχος, εκλογική πελατεία) και η λογική της διαχείρισης πάσει θυσία, για εξομάλυνση των ανισοτήτων και την αποφυγή περιπετειών. Υπερβολές; Δυστυχώς όχι… Ας δούμε, σε μια καλή εκδοχή, πως απαντάει η Ν. Βαλαβάνη στο θέμα της εξόδου από την ευρωζώνη και τη πρόκληση που μας θέτει το αστικό μπλοκ: ‘’Και το νόμισμα; θα μου πείτε. Ας μην το αφήσουμε να γίνει εμπόδιο στην πλατύτερη δυνατή συμπαράταξη εργαζόμενων ανθρώπων.’’. Ε μα πια αυτό το γαμημένο το νόμισμα… και αυτή η αναθεματισμένη η ΕΕ… Θα τα χαλάσουμε για αυτό; Περίπου ένα ‘’τεχνικό ζήτημα’’, που δεν αξίζει το κόπο να χαλάσει την ‘’ευκαιρία της αριστεράς’’. Μήπως είναι  η ώρα η αριστερά  να ξεχάσει τις συζητήσεις του σαλονιού, τα βολέματα με τα εργαλεία και τα σχήματα του χθες, τα κρυψίματα και την καταφυγή στο μέλλον;  Μήπως πρέπει να σταματήσει να κινείται ανάμεσα στις  πυτζάμες της αφέλειας και τα κοστούμια της σιγουριάς και των ομαλών πολιτικών κοινοβουλευτικών εξελίξεων;

Η σύγκρουση που έχει επιβάλλει το αστικό μπλοκ, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, είναι εξαιρετικά βίαιη και καταιγιστική. Δεν αποφεύγεται με ξόρκια, ούτε με γονυκλισίες. Η αριστερά πρέπει αποδείξει πως μπορεί να μετασχηματιστεί σε επαναστατική δύναμη αλλαγής, περπατώντας εδώ και τώρα, στο δρόμο της αγωνιστικής κοινής δράσης. Συμβάλλοντας με πάθος και περίσκεψη  στην οργάνωση των εργαζομένων και του λαού  σε ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ρήξης και ανατροπής.  Δεν είναι  μόνο ζήτημα επιλογής των ηγεσιών της. Το ευρύτατο δυναμικό των αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς, ειδικά η εργατική της βάση που βρίσκεται πιο κοντά στο λαϊκό κόσμο, έχει δεσμούς μαζί του  και το σεβασμό του, έχει τις δικές του μεγάλες ευθύνες να σπρώξει τα πράγματα μπροστά. Για την ανατροπή και την άλλη ζωή.

Αν το εννοούμε, μπορούμε…

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από τον/την Panagiotis Mavroeidis στο 21/11/2011, http://aristeroblog.wordpress.com/2011/11/21/…-1575

Ευωδιάζοντας

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Εντάξει κουραστήκαμε

τα μεγάλα λόγια,

                       τα άπιαστα όνειρα

από διάψευση σε διάψευση

                                 κουραστήκαμε

Πώς να μας εμπιστευτεί η ιστορία

με την πληγή χαίνουσα να ρέει

                                          το ανέφικτο

Πώς να μας εμπιστευτεί,

αφού οι αιθεροβάμονες

             υφαίναμε την αφέλεια

                                          με τη σιωπή,

όταν σε δείπνα μυστικά

κοινωνούσαμε

             το άλικο αίμα του αμνού;

Τότε που οι δνοφεροί άγγελοι

                                         του ζόφου

οξειδώνανε τα όνειρα στη νοτιά

                                     της αδικίας  

Ενώ οι ερεβομανείς σαράφηδες

ασελγούσαν

              στη ζωή των ταπεινών

Εντάξει κουραστήκαμε

Όμως το τραγικό οιακίζει

                               τη βούλησή μας                                          

γι’ αυτό ας πλέουμε πλησίστιοι

ανάμεσα

            στις Συμπληγάδες

Κι’ αφού ακόμα

            το τελευταίο ράπισμα

                              του αργυραμοιβού

κοκκινίζει την παρειά μας,

σφριγηλοί και κραταιότεροι

                     ας λακτίζουμε την αδικία 

Ενδεδυμένοι τον χιτώνα της ελπίδας

ας ορμάμε στο ανέφικτο

ευωδιάζοντας

                  αλγηδοκτόντα ηδονή

                                            2 Ιουλίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Βαστίλη 2011…

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

Ο καπιταλισμός συνέδεσε τον εαυτόν του με την αστική δημοκρατία, όμως και με τη φασιστική εκτροπή, όμως και με τις ολιγαρχικές τυραννίδες κακή ώρα σαν και τώρα.

…………………………………..

Τώρα η Ευρώπη βλέπει τη Γερμανία «να επανεξοπλίζεται»! Ω, είναι νωρίς ακόμα για τη μεγάλη φρίκη! Αυτοί που σχεδιάζουν την ελεύθερη οικονομία θα μας οδηγήσουν στο κρύο των σπιτιών με τη σβηστή εστία, θα μας οδηγήσουν, ήδη μας οδηγούν απαλά-απαλά αλλά ασφαλώς εκεί που πια δεν θα έχει σημασία ούτε η προσευχή, ούτε η προκήρυξη…

Ένα πακέτο «Άσσος» άφιλτρος σε τροχιά πάνω απ' το κιγκλίδωμα. Νύχτα Νοέμβρη τότε. Το κρύο θαρρώ δεν ήταν ακόμα τσουχτερό, ή ήταν; Τα τρομαγμένα μάτια του στρατιώτη με το όπλο άτονο και χωρίς σφαίρες – νομίζω – στη θαλάμη, δίπλα του ο μπάτσος με το καδρόνι· ήθελε να χτυπήσει περισσότερο τον στρατιώτη παρά εμένα.

………………………………

Παλιός καιρός

καρφωμένοι στο καράβι οι κωπηλάτες

καρφωμένοι στο κουπί

θήτες αλλά ελεύθεροι πολίτες,

ο καθένας με τον καημό του,

ο Αριστόδημος που δεν τον ήθελε η Σπάρτη

κι ο Αλκιβιάδης πεθαμένος να νοσταλγεί το άστυ,

χρόνια στο κουπί

πότε τριήρης,

πότε δρόμων μαύρο το νερό,

μαύρο το πανί.

Και μια τρύπα καταμεσής, στόμα

να περνάει ο άνεμος στην από ’κεί του μεριά

σαράντα χρόνια πηγαινέλα να βλέπει ο Αιγέας

το πανί να 'ρχεται

– προσπαθούσα πιτσιρικάς, φοιτητής, να φαντασθώ τον Μύρη να γράφει «ακούς να λένε στα χωριά οι γέροντες τα βράδια κάτι μυστήρια πράγματα που χτίζουν τα σκοτάδια…» … φανταζόμουν μικρό κομμάτι χαρτί σχολικού τετραδίου, λέξεις γραμμένες με μολύβι· οικονομία της γραφής. Οικονομία της γραφής…

*****

Σήμερα απ' τα μπαλκόνια ουρλιάζουν διαταγές τα Επιτόκια και οι Κύκλωπες απ' τις ταράτσες χτίζουν τον ουρανό με γιγάντιες πέτρες εξορυγμένες απ' τα Τάταρτα φερμπότεν από ’δώ, άχτουνγκ από ’κεί, μέτρα από υγρόν πυρ που ουρλιάζουν σαν ασθενοφόρα – περιπολικά – πυροσβεστικά, μόνον ο φίλος μου ο Μάριος τα ξεχωρίζει.

Ηρωας του Πολυτεχνείου με τρύπιες τσέπες δεν έμαθε ποτέ του να κάνει λογαριασμούς, έμεινε στους λογισμούς, δεν έμαθε ποτέ του να μετράει λεφτά, σόλδια και σκούδα, όλο γελούσε, ένας ήρωας με άδειες τσέπες, ταξιδεύει τώρα κι αυτός ανάσκελα στην ασπίδα του Αχιλλέα, επί τας, αγόρι μου επί τας και ένα τσιγαράκι σκέτο, πικρό-πικρό, να βλέπουν τη φλογίτσα σου τ' αστέρια να σου κρατάνε την τροχιά προς την τέταρτη διάσταση εκείνην την πρώτη, πάνω απ' το κιγκλίδωμα.

Στο ίδιο τραγούδι που όσες φορές κι αν άλλαξε, με τα ίδια μάτια σε κοιτούν τα δένδρα κι απ' τις φωλιές τους οι νεράιδες-φωλιές ολάνθιστες μέσα στον χειμώνα που πολιορκεί την αλεπού και τον λύκο.

Τώρα, λίγο πριν να σου κόψει το τσιγάρο ο γιατρός, κάνεις ντου στους Τρομοκράτες Τοκογλύφους και τους πετάς λέξεις στο δόξα πατρί, η ίδια παλιά παρέα των λέξεων που τα πίνουν κάθε Παρασκευή, άλλη ούζο, άλλη ρακόμελο, άλλη τσίπουρο στο στέκι με τα αγάλματα, τα επιγράμματα και τα επιτύμβια λέξεις που μεταξύ τους αγαπιούνται.

Και σχηματίζουν τη μεταξύ μας αγάπη σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της Άρπυιας και της Μέδουσας. Την αγάπη που «ουδέποτε εκπίπτει».

Κοίταξε λοιπόν τι σου λένε κι απόψε οι λέξεις σου, αγόρι μου: τέσσερα δάκρυα που τα έκανε η φωτιά διαμάντια το φυλακτό σου και το ριζικό σου. Τα παιδιά που αγάπησαν την Πράβντα και τη μοτοσυκλέτα του Στηβ Μακ Κουήν να καβαλάει το συρματόπλεγμα – ιστορούνται απ' τις λέξεις σου απόψε, κάνε τες σήματα μορς, βάλε τες στο μπουκάλι κι αμόλα το στη θάλασσα. Τι κι αν είναι μαύρο το πανί με πάντα ολόφρεσκια την παμπάλαιη φάουσα τρύπα του;

Θήτης, θήτης, ελεύθερος πολίτης.

Κι όταν μάθει ο αριστοκράτης να ανασαίνει τον ιδρώτα και τα ούρα του θήτη που λάμνει πλάι του, θα ’ναι ελεύθερες οι λέξεις του, να πάνε να προσκυνήσουν τα μαρμαρωμένα κόκκινα σανδάλια τού Ακτήμονος Αμνού.

Μπαρούτι και λιβάνι…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 18.ΧΙ.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.columns&id=326815

Άμεση δημοκρατία

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Πολλοί διανοούμενοι, συστημικοί ή μη, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μορφή άμεσης δημοκρατίας δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα. Κύριο επιχείρημά τους είναι το μεγάλο πλήθος, η μεγάλη έκταση των χωρών και η περιπλοκότητα των προς επίλυση θεμάτων που απαιτούν ειδικές γνώσεις, τις οποίες δεν μπορεί να έχει ο λαός, όσο υψηλό κι αν είναι το μορφωτικό του επίπεδο.

Οι θιασώτες της άμεσης δημοκρατίας έχουν αντιπροτείνει διάφορα. Η Χάνα Αρεντ, λ.χ., πρότεινε το σύστημα των συμβουλίων τα οποία, όμως, αναδύονται κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων, δεν κατασκευάζονται σύμφωνα με τα σχέδια ενός κόμματος ή ενός δήθεν πεφωτισμένου θεωρητικού. Τα συμβούλια είναι μια αρχή οργάνωσης «που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε διαφορετικά επίπεδα (γειτονιά, πόλη, περιφέρεια, έως και την ίδια την Επικράτεια). Ο Μάρεϊ Μπούκτσιν πρότεινε τον ελευθεριακό δημοτισμό, μια πλειάδα μικρών συνελεύσεων ευλύγιστων και λειτουργικών. Ο Γιώργος Οικονόμου προτείνει ως λύση τη δημιουργία θεσμών που επιτρέπουν τη συμμετοχή όλων στην εξουσία. Κατ’ αρχάς οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η άμεση δημοκρατία δεν έχει σχέση με τον γιγαντισμό. Το γνώριζαν καλά αυτό οι αρχαίοι παρατηρώντας ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες των βαρβάρων, λόγω του τεράστιου πληθυσμού τους, δεν μπορούσαν παρά να είναι αποτρόπαιοι δεσποτισμοί. Ο Γιώργος Λιερός σε ένα βιβλίο του που εκδόθηκε πρόσφατα με τίτλο «Σκέψεις για την άμεση δημοκρατία», υποστηρίζει ότι η άμεση δημοκρατία ξεκινάει με το πάρσιμο της γης και ότι επίσης δεν είναι ένας τρόπος για την παγκόσμια διακυβέρνηση, αν κι ο αγώνας είναι γι' αυτήν οικουμενικός. Υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων, εκτός από το να μπορούν να διασχίζουν ελεύθερα τα σύνορα, να μπορούν επίσης να μείνουν στον τόπο τους. Είναι μια σημαντική διάκριση διότι υπαινίσσεται, υποστηρίζει μάλλον, ότι το τοπικό είναι παγκόσμιο. Πολλοί μικροί τόποι, πολυάριθμες πολιτείες, συμβιωτικές, μπορούν να βασίζονται σε οικονομίες εγγύτητας. Μια τέτοια διάρθρωση φαντάζει αναγκαία. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται μια συντεταγμένη αποανάπτυξη και αποφεύγεται η οικολογική κατάρρευση του πλανήτη. Ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης διατείνεται ότι ο όρος άμεση δημοκρατία είναι πλεονασμός και ότι η δημοκρατία από μόνη της επέχει το αυτεξούσιο της ελευθερίας. Άμα εξουσιάζει ο λαός δεν υπάρχει εξουσία, απλούστατα διότι δεν μπορεί κάποιος να εξουσιάζει τον εαυτό του. Εντυπωσιάζει η αγωνία του κατά το ξεδίπλωμα της δημοκρατίας, να μπορέσει να εμφανιστεί η κοινωνία στο προσκήνιο ως θεσμικός όμως φορέας, ισότιμος του κράτους και της αγοράς.

Για τους φιλελεύθερους και πολλούς αριστερούς όλα αυτά φαντάζουν ουτοπικά. Ίσως γιατί νομίζουν ότι τα συμβούλια και οι γενικές συνελεύσεις αλλά και οι τοπικές κοινωνίες αναδεικνύουν αυτούς που επιβάλλουν τελικά την άποψή τους. Ο Στάινερ σημειώνει ότι οι πολλοί είμαστε ράθυμοι και ότι μετά τον πρώτο ενθουσιασμό επιστρέφουμε, αποσυρόμαστε μάλλον στις εστίες μας. Έτσι οι συνελεύσεις εκφυλίζονται σε γραφειοκρατία. Αλλά θα επανέλθουμε.

ΥΓ. Από ομιλία στα Τρίκαλα Θεσσαλίας σε εκδήλωση των Πολιτών Για Την Αποανάπτυξη και την Αμεση Δημοκρατία (www.apokoinou.com)

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=327135

ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥΣ;

Του Απόστολου Παπαδημηρίου

Είναι πλέον εμφανές ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα του οικονομικά ανεπτυγμένου κόσμου που δοκιμάζεται από την κρίση χρέους και απειλείται με κατάρρευση. Η γειτονική μας Ιταλία μετά την εντυπωσιακή πρόσφατη επιδείνωση των οικονομικών της μας ακολουθεί και έπονται άλλες, η πορεία των οποίων έχει προαναγγελθεί. Είναι εν πρώτοις τα έτερα δύο «γουρούνια του Νότου», δηλαδή η Ισπανία και η Πορτογαλία, για να συνεννοούμαστε.

Στο βάθος διακρίνεται η Ιρλανδία που ανθίσταται με κάποια αξιοπρέπεια, την οποία εμείς κλωτσήσαμε σε μία απέλπιδα αποδοχή των πάντων προκειμένου να συνεχίζουν να μας δανείζουν! Ευδιάκριτα πλέον, αν και σε μεγάλη ακόμη ακολουθεί η Γαλλία, της οποίας έπονται χώρες, τα ονόματα των οποίων θα γίνουν γνωστά λίαν προσεχώς.

Τελικά για την κατρακύλα αυτή ευθύνεται η χώρα μας; Είναι κατ’ αρχήν εξοργιστικό το ότι ειπώθηκε, μεταξύ άλλων, και αυτό. Είναι ακόμη θλιβερό το ότι υπάρχουν συμπατριώτες μας, που, υπό το πλέγμα κάποιων ενοχών εξ αιτίας της στάσης τους κατά την τριακονταετία της ψεύτικης ευτυχίας, αυτομαστιγώνονται. Θλιβερότερο ακόμη είναι το ότι υπάρχουν άλλοι, και όχι λίγοι, που υποταγμένοι άνευ όρων στις «αξίες του δυτικού πολιτισμού» επικροτούν τα συμβαίνοντα και αναμένουν από τους δυνάστες μας να επιλύσουν το πρόβλημα που προκάλεσαν οι στολιζόμενοι με πλήθος κοσμητικών επιθέτων Νεοέλληνες εχθροί της προόδου!

Σε σατιρική εκπομπή γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού, το πνεύμα της οποίας κάποιοι παρενόησαν, γι’ αυτό και την χαρακτήρισαν ανθελληνικό εκχείλισμα, εμφανίζονται οι «πειραματιστές» γεμάτοι ικανοποίηση, καθώς το πείραμα στην Ελλάδα εστέφθη από απόλυτη επιτυχία! Ο Έλληνας, με την παραδοσιακή στολή του τσολιά, εργάζεται ως είλωτας με γλίσχρα αμοιβή έχοντας απωλέσει τα πάντα και χωρίς ελπίδα να ανακτήσει κάτι, καθώς το χρέος του θα διογκώνεται διαρκώς! Η εκπομπή κλείνει με την παρότρυνση του επικεφαλής στους άλλους: Πάμε να εφαρμόσουμε και αλλού την επιτυχημένη μας μέθοδο! Το πιο θλιβερό, κατά την άποψή μου, είναι το ότι ο σκηνοθέτης της εκπομπής δέχεται ότι οι Έλληνες υπέκυψαν και αποδέχθηκαν ως τετελεσμένα τα σχεδιασθέντα για την οικονομική εξαθλίωση και των, επαναλαμβάνω, προνομιούχων οικονομικά λαών. Θα δικαιωθεί άραγε;

Η Γερμανία ζει την ακραία ικανοποίηση εκ του ότι εκδικείται τους νικητές των δύο μεγάλων πολέμων, οι οποίοι την οδήγησαν σε τόσο ατιμωτικές συνθήκες κατά το πρόσφατο παρελθόν. Έχουν λησμονήσει, κρατούντες και λαός, την πείνα και τη δυστυχία του μεσοπολέμου. Έχουν λησμονήσει την κατάπτωση υπό το ναζιστικό καθεστώς, το οποίο στήριξε με πάθος η συντριπτική πλειονοψηφία του λαού και, ως εκ τούτου είναι συνυπεύθυνη για τα φρικαλέα εγκλήματα, καρπό φρικτό του ευρωπαϊκού μηδενισμού, κατά τον Καμύ. Καθώς δεν θέλουμε να διδαχθούμε από την ιστορία, οι Γερμανοί επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος και κινδυνεύουν να βρεθούν στην άθλια κατάσταση, στην οποία ωθούν σήμερα αρκετούς ευρωπαϊκούς λαούς.

Στις εξελίξεις κατά τους δύο μεγάλους πολέμους δεν ήταν άμοιρο το κεφάλαιο, το οποίο σήμερα έχει κυριολεκτικά αφηνιάσει. Το θαυμαστό είναι ότι οι υπηρετούντες αυτό και προσφέροντες ως θυσία όχι τις εκατόμβες της ειδωλολατρικής αρχαιότητας, αλλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας παραμένουν αθέατοι και απυρόβλητοι ακόμη και από εκείνους που στη ζωή τους έταξαν να πολεμούν το κεφάλαιο. Μας παραμυθιάζουν καθημερινά με τις αγορές, με τις τράπεζες και τους οίκους αξιολόγησης, που αίρονται σε ισχύ πάνω από τις κυβερνήσεις, με τους κερδοσκόπους, τους οποίους με ιδιαίτερη προσοχή αποφεύγουν να κατονομάσουν. Όλοι αυτοί λοιπόν, οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές, οι οικονομικοί σύμβουλοι, που ζουν με μοναδικό σκοπό να σωρεύουν στα αποθεματικά τους τον ιδρώτα και το αίμα των λαών (τώρα που μας πονά κι εμάς νοούμε τις λέξεις αυτές) δεν κινούνται στη βάση του προσωπικού κέρδους ανταγωνιζόμενοι μέχρι θανάτου τους επιχειρηματικούς τους αντιπαλους. Έχουν συμπήξει από δεκαετίες διεθνή συμμορία. Μάλιστα ο όρος συμμορία είναι πολύ ασθενής στο να αποδώσει την πραγματικότητα, που είναι κατά πολύ φρικτότερη από τη ζοφερή εικόνα των αμερικανικών συμμοριοκρατουμένων μεγαλουπόλεων. Τότε οι συμμορίες δρούσαν ανταγωνιστικά και αποδεκατίζονταν. Τώρα η κεφαλή είναι μία. Την αποτελούν πάμπλουτοι εκπρόσωποι μιας και μόνο εθνότητας. Αυτοί με τη οικονομική τους ισχύ και την απόλυτη κυριαρχία τους στο χώρο της πληροφόρησης ανευρίσκουν πανεύκολα σε κάθε χώρα ανθρώπους πρόθυμους να υπηρετήσουν τα σχέδιά τους εντασσόμενοι σε σκοτεινές οργανώσεις, για τις οποίες οι υποτιθέμενοι πολέμιοι του κεφαλαίου αποφεύγουν κατά κανόνα να κάνουν λόγο. Κεφαλή είναι ο διεθνής σιωνισμός και σκοτεινές οργανώσεις οι απολύτως από το σιωνισμό ελεγχόμενες μασονικές στοές και λέσχες, όπως η Μπίλντερμεργκ και η Τριμερής επιτροπή. Αυτά έπαψαν από καιρό να είναι μυστικά. Όμως οι εμβριθείς αναλυτές αποφεύγουν με ιδιαίτερη επιμέλεια να αναφερθούν στη διεθνή συμμορία, η οποία στο τέλος θα γονατίσει ακόμη και την αλαζονική Γερμανία, την οποία σήμερα χρησιμοποιεί ως εκ της προδιαθέσεως των Γερμανών να επιβάλλονται κατά τρόπο στρατοκρατικό στους άλλους λαούς. Ναι τολμώ να γράψω ότι, αν συνεχιστεί η εφαρμογή του σχεδίου, θα πεινάσει και η Γερμανία!

Προς τι όμως όλα αυτά; Οι εμφορούμενοι από την υλιστική κοσμοαντίληψη, οι αποδεχόμενοι ότι οι ενέργειες του ανθρώπου έχουν ως αποκλειστικό κίνητρο το οικονομικό, οι δικαιωνόμενοι σήμερα από την υποταγή των κυβερνήσεων στους οικονομικά ισχυρούς του πλανήτη, στους οποίους εκποιούν τις πατρίδες, κατά των οποίων επί δεκαετίες έβαλλαν ο ιδεολογικός αρχικά και ο κοσμοπολίτικος στη συνέχεια διεθνισμός, ψελλίζουν αμήχανα: Τι θα κάνουν τα σωρευμένα πλούτη οι ελάχιστοι προνομιούχοι του συστήματος, όταν η συντριπτική πλειονοψηφία των κατοίκων της γης θα λιμοκτονεί; Απάντηση στο ερώτημα δεν είναι δυνατόν να δώσει η «επιστήμη» της οικονομίας. Θα επιχειρήσουμε να τη δώσουμε με βάση τη χριστιανική διδασκαλία.

Σε αντίθεση με τις υλιστικές ιδεολογίες που επεκτείνουν χρονικά στο άπειρο τόσο το σύμπαν (κατά την αρχή), όσο και την ιστορία (κατά το τέλος), η χριστιανική πίστη διδάσκει ότι υπάρχει χρονική αρχή στο σύμπαν, ότι ο δημιουργός Θεός είναι παρών στην ανθρώπινη ιστορία και ότι υπάρχει σ’ αυτήν τέλος. Προ του τέλους, κατά τα έσχατα της ιστορίας, όπως λέγεται στη θεολογική γλώσσα, αναμένεται έξαρση του κακού και η έλευση του αντιχρίστου. Την έλευση αυτή προετοιμάζουν εν αγνοία τους πολλοί και όχι μόνο οι σιωνιστές, που, καλό είναι να τονιστεί, δεν είναι θρησκευόμενοι Ιουδαίοι, αλλά υλιστές. Καθημερινά γίνεται λόγος για κάρτες δήθεν ευκολίας και προστασίας του πολίτη και ελάχιστοι διαμαρτύρονται για τον τρομακτικό κίνδυνο αστυνόμευσης των πάντων και αφανισμού της ιδιωτικής ζωής. Πολλαπλασιάζεται η αναφορά ευκαίρως ακαίρως στην ανάγκη σχηματισμού παγκόσμιας κυβέρνησης, προκειμένου να επιλυθούν τα χρόνια προβλήματα του πλανήτη. Και δεν είναι μόνο οι πολιτικοί φερέφωνα του συστήματος της παγκοσμιοποίησης. Και ο πάπας Βενέδικτος πρόσφατα, ο «αντιπρόσωπος» του θεού επί της γης, τόνισε την ανάγκη του σχηματισμού της κυβέρνησης αυτής! Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που σέρνονται στη υπέρβαση των πατρίδων και των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων. Σέρνονται και οι θρησκευτικοί ηγέτες προς εσπευσμένη άρση των διαφορών και την αποδοχή ενός συνονθυλεύματος δοξασιών, που θα αποτελέσουν τη βάση της θρησκείας της «νέας εποχής»!

Τι χρειάζονται λοιπόν τα χρήματα; Μα με αυτά ελπίζουν οι επίδοξοι κυρίαρχοι να εκμαυλίσουν τους λαούς, ώστε αυτοί να αποδεχθούν τη «νέα τάξη παραγμάτων», την τάξη του αντιχρίστου, και να εκφράσουν και ευγνωμοσύνη για την φιλανθρωπία της σε αντίθεση με τη σκληροκαρδία των κρατούντων κατά προηγούμενες εποχές.

Η ερμηνεία είναι σαφώς μεταφυσική. Μήπως είναι καιρός να θυμηθούμε και λίγο τον Θεό που αρκετά απομακρύναμε από την καθημερινή μας ζωή;

                                                                                                                                                                       «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΗΣ», 20-11-2011

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ:

Η Ελλάδα οφείλει να διαπραγματευθεί, με κριτήριο τι μπορεί να πληρώνει και όχι με το τι απαιτείται από τους δανειστές της – οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι το ρίσκο των δικών τους κερδοσκοπικών ή άλλων τοποθετήσεων– Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

ΤΑ SWAPS ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

“Τα συναλλαγματικά swap είναι χρηματοπιστωτικά παράγωγα, με τη βοήθεια των οποίων δύο «αντισυμβαλλόμενοι» ανταλάσσουν μεταξύ τους πληρωμές τόκων και κεφαλαίου – σε δύο διαφορετικά νομίσματα. Στο συναλλαγματικό swap, σε αντίθεση με το swap τόκων, αλλάζουν οι ονομαστικές αξίες στην αρχή και στο τέλος της χρονικής ισχύος τους. H Ιταλία κατηγορήθηκε για τη χρήση ενός swap το 1995, με στόχο τη μείωση του δημοσίου χρέους της και την «παραπλανητική» είσοδο της στην Ευρωζώνη – επίσης η Ελλάδα το 2002, με τα ονομαζόμενα «Cross Currency Swaps» της Goldman Sachs”.

Ίσως είναι σκόπιμο εδώ να περιγράψουμε τα swaps παροχής ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή η παραπάνω «ρηξικέλευθη» δυνατότητα, η οποία θα μπορούσε να προσφερθεί σε ένα αδύναμο κράτος-μέλος της Ευρωζώνης από το ΔΝΤ ή από οποιονδήποτε άλλο, ο οποίος θα είχε στόχο την πλήρη διάλυση της Ευρωζώνης. Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε αρχικά να αναφέρουμε ότι, λόγω κυρίως της παγκοσμιοποιημένης φύσης των αγορών τραπεζικής χρηματοδότησης, η Fed έχει κατά διαστήματα συνεργαστεί με αρκετές Κεντρικές Τράπεζες, με στόχο την παροχή της απαιτούμενης ρευστότητας.

Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Fed προσχώρησε σε συμφωνίες, με σκοπό τη καθιέρωση αμοιβαίων συναλλαγματικών διακανονισμών περιορισμένης χρονικής διαρκείας (central bank liquidity swap lines), με ορισμένες ξένες Κεντρικές Τράπεζες. Έτσι καθιερώθηκαν δύο βασικές μορφές τέτοιων, τύπου swap παροχών: (α) οι παροχές ρευστότητας δολαρίου και (β) οι παροχές σε ξένο συνάλλαγμα.

Αν και οι προσωρινοί αυτοί διακανονισμοί έπαψαν να ισχύουν την 1^η Φεβρουαρίου του 2010, οι παροχές ρευστότητας δολαρίου τέθηκαν ξανά σε ισχύ από τη Fed το Μάιο του 2010, σε συνεργασία με τις Κεντρικές Τράπεζες άλλων κρατών – σαν άμεση, «θεσμική» αντίδραση στις μεγάλες δυσκολίες των αγορών βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης σε δολάρια.

Οφείλουμε βέβαια να διευκρινίσουμε εδώ ότι, η Fed «λειτουργεί» αυτές τις «γραμμές παροχής χρηματοδότησης τύπου swap», με την εξουσιοδότηση της παραγράφου 14 της πράξης της Ομοσπονδιακής Τράπεζας – σε συμφωνία με τα δικαιώματα, με τις πολιτικές και με τις διαδικασίες, οι οποίες έχουν καθιερωθεί από την επιτροπή «Federal Open Market» (FOMC). Ειδικά όσον αφορά τις παροχές ρευστότητας δολαρίου (ανάλογα λειτουργούν και οι παροχές σε συνάλλαγμα), τα παρακάτω:

Παροχές Ρευστότητας Δολαρίου

Τον Δεκέμβριο του 2007 η FOMC ανακοίνωσε ότι, συμφώνησε να εξουσιοδοτήσει τόσο την ΕΚΤ, όσο και την Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας, να παρέχουν ρευστότητα σε αμερικανικά δολάρια στις «υπερατλαντικές» αγορές – ενώ στη συνέχεια επέκτεινε την εξουσιοδότηση, εφαρμόζοντας την ίδια πρακτική, μεταξύ της Fed και των παρακάτω Κεντρικών Τραπεζών: της Αυστραλίας, της Βραζιλίας, του Καναδά, της Δανίας, της Αγγλίας, της Ιαπωνίας, της Κορέας, του Μεξικού, της Νέας Ζηλανδίας, της Νορβηγίας, της Σιγκαπούρης και της Σουηδίας.

Οι παραπάνω διακανονισμοί τώρα, με τις κεντρικές τράπεζες άλλων κρατών, συμπεριλαμβανομένων της ΕΚΤ και της κεντρικής τράπεζας της Ελβετίας, ολοκληρώθηκαν την 1^η  Φεβρουαρίου του 2010 – ενώ το Μάιο του 2010, η FOMC ανακοίνωσε ότι, έχει εξουσιοδοτήσει ξανά για παροχή ρευστότητας τύπου swap τις κεντρικές τράπεζες του Καναδά, της Αγγλίας, της Ευρωζώνης (ΕΚΤ), της Ιαπωνίας και της Ελβετίας.

Σε γενικές γραμμές, αυτά τα swap ορίζονται από δύο τύπους συναλλαγών – από μία διπλή συναλλαγή καλύτερα. Ειδικότερα, όταν μια ξένη κεντρική τράπεζα κάνει χρήση του δικαιώματος παροχής ρευστότητας με την Fed, η ξένη κεντρική τράπεζα «πουλάει» μια καθορισμένη ποσότητα του συναλλάγματος της (του νομίσματος της) στη Fed, υπό τη μορφή της ανταλλαγής του με δολάρια – με την τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία.

Η Fed «διατηρεί» το ξένο συνάλλαγμα σε έναν λογαριασμό, στη χώρα της ξένης κεντρικής τράπεζας – ενώ τα δολάρια, τα οποία παρέχει η Fed, τοποθετούνται σε έναν λογαριασμό, τον οποίο η ξένη κεντρική τράπεζα διατηρεί στη Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης (ουσιαστικά λοιπόν, δεν υπάρχει εδώ κίνηση χρημάτων). Ταυτόχρονα, η Fed και η ξένη κεντρική τράπεζα «προσχωρούν» σε μια δεσμευτική συμφωνία για μια δεύτερη συναλλαγή – η οποία υποχρεώνει την ξένη κεντρική τράπεζα να επαναγοράσει το συνάλλαγμα της σε μια προκαθορισμένη μελλοντική στιγμή, με την ίδια ισοτιμία ανταλλαγής (exchange rate).

Η δεύτερη συναλλαγή λοιπόν ακυρώνει ουσιαστικά την πρώτη – ενώ κατά την ολοκλήρωση της δεύτερης συναλλαγής, η ξένη κεντρική τράπεζα πληρώνει τόκο, με βάση το τρέχων επιτόκιο της Fed. Οι παροχές ρευστότητας σε δολάρια τύπου swap έχουν διάρκεια ζωής από μια ημέρα (overnight), έως και 3 μήνες.

Περαιτέρω, όταν η ξένη κεντρική τράπεζα δανείζει τα δολάρια που έλαβε με τη χρήση των swap σε ιδρύματα της δικής της δικαιοδοσίας (τοπικές εμπορικές τράπεζες), τα δολάρια αυτά μεταφέρονται από το λογαριασμό που η ξένη κεντρική τράπεζα διατηρεί στη Fed Νέας Υόρκης, στο λογαριασμό της τοπικής εμπορικής τράπεζας – η οποία τα χρησιμοποιεί για την εκκαθάριση των συναλλαγών της σε δολάρια.

Η ξένη κεντρική τράπεζα παραμένει φυσικά υπεύθυνη να επιστρέψει τα δολάρια στη Fed, με βάση τους όρους της συμφωνίας – η Fed δηλαδή δεν είναι ο «αντισυμβαλλόμενος» στο δάνειο, το οποίο έλαβε η τοπική εμπορική τράπεζα από την κεντρική της, αλλά η ίδια η Κεντρική. Επομένως, η ξένη κεντρική τράπεζα αναλαμβάνει το πιστωτικό ρίσκο, το οποίο σχετίζεται με τα δάνεια που συνάπτει με τα πιστωτικά ιδρύματα (εμπορικές τράπεζες), τα οποία ανήκουν στη δικαιοδοσία της.

Το ξένο συνάλλαγμα τώρα, το οποίο λαμβάνει η Fed, είναι μέρος του ενεργητικού στον Ισολογισμό της. Επειδή το swap δε εξοφλείται στην ίδια συναλλαγματική ισοτιμία, η οποία συμφωνήθηκε κατά την αρχική χρήση του, η αξία σε δολάρια, στο ενεργητικό του Ισολογισμού της Fed, δεν επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις της ισοτιμίας του ξένου νομίσματος στην ελεύθερη αγορά. Από την άλλη πλευρά, η ποσότητα συναλλάγματος σε δολάρια, η οποία παρέμεινε στους λογαριασμούς που η ξένη κεντρική Τράπεζα διατηρεί στη Fed της Νέας Υόρκης, αποτελεί στοιχείο του Παθητικού στον Ισολογισμό της Fed

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΥΡΩ

Όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά (άρθρο μας), η Ευρωζώνη, έτσι όπως είναι σήμερα «κατασκευασμένη», είναι συστημικά πολύ ασταθής – έχει λοιπόν σοβαρότατα «δομικά» προβλήματα, μη ισορροπημένες σχέσεις πλεονασματικών και ελλειμματικών κρατών, ενώ δεν αποτελεί έναν άριστο νομισματικό χώρο. Η αστάθεια της αυτή οφείλεται μεταξύ άλλων στο ότι, οι χώρες-μέλη της δανείζονται σε ξένο νόμισμα – ότι δηλαδή είναι χρεωμένες σε ένα «υπερεθνικό», ξένο «συνάλλαγμα», αφού δεν ελέγχουν τις προϋποθέσεις της προσφοράς του (ποσότητα χρήματος και επιτόκια).

Θα μπορούσε μάλιστα να ισχυρισθεί κανείς ότι, όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι χρεωμένες σε γερμανικά μάρκα – αφού η Γερμανία είναι το μοναδικό κράτος, το οποίο σήμερα ελέγχει το Ευρώ, απολαμβάνοντας πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού, εις βάρος ουσιαστικά όλων των υπολοίπων εταίρων της. Ενδεχομένως θα μπορούσε επίσης να ισχυρισθεί κανείς ότι, η εγκατάσταση της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη ήταν προμελετημένη – πόσο μάλλον αφού σήμερα η ΕΚΤ είναι χρεωμένη στη γερμανική κεντρική τράπεζα (Bundesbank), με ποσά που ίσως ξεπερνούν τα 400 δις €.    

Σε σύγκριση λοιπόν με τις χώρες εκτός Ευρώ (Η.Π.Α., Μ. Βρετανία κλπ.), οι οποίες είναι χρεωμένες σε δικά τους νομίσματα, σε νομίσματα δηλαδή που ελέγχουν και επηρεάζουν τη λειτουργία τους, ο σχεδιασμός της νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ) έχει μεγάλα προβλήματα – ενώ το Ευρώ δεν υποστηρίζεται ουσιαστικά από καμία οικονομία (δομημένο νόμισμα). 

Περαιτέρω, σε αντίθεση με ένα κράτος εκτός Ευρώ, η εκάστοτε επί μέρους χώρα της Ευρωζώνης δεν διαθέτει ενεργητική κεντρική τράπεζα – η οποία θα μπορούσε να μεσολαβήσει, αγοράζοντας τα ομόλογα του δημοσίου που πωλούνται, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει τα επιτόκια δανεισμού και να εμποδίσει τη χρεοκοπία της. Όσον αφορά δε την ΕΚΤ, παρά τις αντίθετες απόψεις της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών χωρών, δεν επιτρέπεται να λειτουργεί όπως η Fed ή η οποιαδήποτε άλλη κεντρική τράπεζα – επειδή η Γερμανία δεν συμφωνεί, έχοντας προφανώς άλλα «σχέδια».

Επομένως, οι πιστωτές ενός κράτους της Ευρωζώνης δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι, οι εκάστοτε ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις τους θα πληρωθούν πραγματικά – οπότε μειώνουν ή μηδενίζουν τις αγορές τους, με αποτέλεσμα να αυξάνονται υπερβολικά οι αποδόσεις των ομολόγων (επιτόκια, spreads), καθώς επίσης τα ανοιχτά ασφάλιστρα έναντι πιστωτικών απωλειών (CDS).  

Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης λοιπόν δεν μπορούν να είναι σίγουρα ότι, θα έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτούν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους. Κατ’ επέκταση, είναι εκ των πραγμάτων εκτεθειμένα, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη, σε πολύ μεγαλύτερα ρίσκα έλλειψης ρευστότητας και χρεοκοπίας – γεγονός που γνωρίζουν πλέον οι επενδυτές, οι οποίοι απαιτούν καθαρές λύσεις (πολιτική ένωση της Ευρωζώνης ή διάλυση της), αφού διαφορετικά προβλέπουν μία αλυσιδωτή χρεοκοπία των ευρωπαϊκών «συγκοινωνούντων δοχείων» (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις, καταναλωτές) άνευ προηγουμένου στην Ιστορία.  

Στα πλαίσια αυτά, η υιοθέτηση από μία χώρα-μέλους της Ευρωζώνης ενός άλλου νομίσματος, υπό προϋποθέσεις φυσικά και για περιορισμένο χρονικό διάστημα (συμφωνία με άλλο κράτος κλπ.), δεν θα είχε ουσιαστικά καμία διαφορά για την Οικονομία της – αφού, έτσι ή αλλιώς, το νόμισμα της θα παρέμενε ξένο, όπως επίσης το «γερμανικό Ευρώ» (ενώ θα απέφευγε τα προβλεπόμενα δεινά της Ευρωζώνης).

Επομένως η ανταλλαγή του ευρώ με το δολάριο, όπως στο επικίνδυνο για την Ευρωζώνη σενάριο που αναλύσαμε, είναι δυνατόν να επιλεχθεί από μία χώρα, η οποία θα αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα – αφού θα μπορούσε να είναι προς όφελος της, εάν τόσο η επιλογή του ξένου νομίσματος, όσο και οι περίπλοκες διαπραγματεύσεις, καθώς επίσης οι διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες θα το συνόδευαν (πάντοτε για μία περιορισμένη, για μία μεταβατική καλύτερα χρονική περίοδο, με στόχο το εθνικό νόμισμα στο τέλος της), ήταν ορθολογικές και επιτυχημένες.

Φυσικά θα εμφανίζονταν πολλά προβλήματα, ενώ θα υπήρχαν σίγουρα αρκετά μειονεκτήματα, τα οποία δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά – με κυριότερο ίσως την αυξημένη πλέον «επιρροή» των Η.Π.Α. στη χώρα που θα επέλεγε το δολάριο, σαν μεταβατικό νόμισμα για την επιστροφή στο εθνικό της. Εν τούτοις, οι απειλές διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης οι επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας (η οποία επιθυμεί, χωρίς καμία πλέον αμφιβολία, να μεταλλάξει πολλές χώρες σε δικά της προτεκτοράτα και όχι απλά σε κράτη επιρροής της), δεν αποτελούν ίσως μικρότερους κινδύνους.  

Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι, οι κίνδυνοι για τη συνοχή της Ευρωζώνης, καθώς επίσης για το κοινό νόμισμα, αυξάνονται κάθε φορά που η ηγεσία της αρνείται να λάβει εκείνα τα μέτρα, τα οποία είναι απαραίτητα για μία νομισματική ένωση – τα μέλη της οποίας οφείλουν να είναι αλληλέγγυα μεταξύ τους, χωρίς βέβαια να απειλείται ποτέ η εθνική τους κυριαρχία και χωρίς να εκβιάζονται.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, όλοι σχεδόν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με εμάς – αφού όλοι υποφέρουμε από την κατάλυση της Δημοκρατίας, από τη δικτατορία των αγορών, από τις επεκτατικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, από την ανεπάρκεια των πολιτικών, από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή κοκ.

Το τελευταίο άλλωστε ατυχές «παράδειγμα» της Ιρλανδίας, οι Πολίτες της οποίας πληροφορήθηκαν την αύξηση του ΦΠΑ από τα γερμανικά ΜΜΕ, κατανοώντας ότι αντιμετωπίζονται σαν προτεκτοράτο, παρά τις τεράστιες προσπάθειες τους (μεταξύ άλλων, ανέλαβαν τα χρέη των τραπεζών, προς όφελος των Ευρωπαίων δανειστών τους), τεκμηριώνει ότι, τα παραπάνω είναι δυστυχώς η οδυνηρή αλήθεια.

Ειδικά όσον αφορά τους Γερμανούς Πολίτες οι οποίοι, από πολλά χρόνια τώρα, έχουν υποχρεωθεί σε μία διαρκή πολιτική λιτότητας, συνδυασμένη με τρομακτικές φορολογικές επιδρομές, προς όφελος της ισχυροποίησης του κράτους τους, θεωρούμε ότι είναι ίσως αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από όλους μας – υποθέτοντας φυσικά ότι δεν θέλουν να βιώσουν ξανά τα αποτελέσματα ενός παγκοσμίου πολέμου.  

Αν και θεωρούμε λοιπόν ότι, δεν είμαστε οι μοναδικοί, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, ενώ πιστεύαμε ανέκαθεν στην Ευρωπαϊκή Ιδέα, είμαστε παράλληλα υποχρεωμένοι να λάβουμε τα μέτρα μας – να μην επιτρέψουμε δηλαδή τον περαιτέρω εξευτελισμό ή/και το διασυρμό μας, την άσκοπη κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, καθώς επίσης την καταδίκη της πατρίδας μας σε μία «κυλιόμενη χρεοκοπία». Στα πλαίσια αυτά, η έγκαιρη αναζήτηση πραγματικών, πρακτικών και εφαρμόσιμων λύσεων, ακόμη και ανατρεπτικών, είναι ίσως η μεγαλύτερη υποχρέωση μας.

Οι λύσεις αυτές οφείλουν να είναι αρχικά μέσα στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης και του κοινού νομίσματος – σημαντικότατα επιτεύγματα, τα οποία δεν πρέπει σε καμία απολύτως περίπτωση να θυσιάσουμε, επειδή μία και μόνο χώρα δημιουργεί προβλήματα. Εν τούτοις, οφείλουμε να ερευνήσουμε και άλλες δυνατότητες, οι οποίες θα εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από εμάς – αφού δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, όσο και αν το επιθυμούμε.

Σε κάθε περίπτωση φυσικά, θα ήταν προτιμότερο όλων το να αποβληθεί η Γερμανία, εάν συνεχίσει να παραμένει αδιάλλακτη και μη συνεργάσιμη – αφού, εάν καθυστερήσει η πολιτική, καθώς επίσης η δημοσιονομική ένωση, με την παράλληλη «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ (Ευρωομόλογα κλπ.), η ήδη «παραπαίουσα» Ευρωζώνη θα καταδικαστεί αμετάκλητα.  

 ΥΓ: Υπενθυμίζουμε ξανά ότι, κυκλοφορεί σύντομα το τέταρτο βιβλίο μας με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions. Μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής – τα έσοδα του βιβλίου στηρίζουν τόσο τα άρθρα, όσο και τη σελίδα: www.casss.gr

Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο «Υπέρβαση εξουσίας» (τιμή 25,00 € συν έξοδα αποστολής – 400 σελίδες), στο οποίο αποκαλύπτονται οι σκοτεινοί μέθοδοι της Γερμανικής Οικονομικής Αστυνομίας.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 19. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2481.aspx?mid=531

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ:

Η Ελλάδα οφείλει να διαπραγματευθεί, με κριτήριο τι μπορεί να πληρώνει και όχι με το τι απαιτείται από τους δανειστές της – οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι το ρίσκο των δικών τους κερδοσκοπικών ή άλλων τοποθετήσεων – Μέρος Ι 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Ο κόσμος είναι τόσο όμορφος, επειδή δεν υπάρχει κάποιος που να τον ρυθμίζει. «Μα πως αυτό το χάος μπορεί να είναι τόσο αρμονικό», θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, «εάν δεν υπάρχει κάποιος που να το ελέγχει; Χωρίς κάποιον που να ασκεί τον έλεγχο, όλα θα διαλύονταν». «Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει αυτός ο κάποιος», είχε πει ο Ηράκλειτος, «τα πράγματα δεν μπορούν να διαλυθούν. Όταν ελέγχεις κάνεις λάθη και δεν θα βρεις μεγαλύτερους απορρυθμιστές από τους ρυθμιστές». Ένα γεγονός που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την έμφυτη ανθρώπινη ανασφάλεια και με τους υπερβολικούς ελέγχους που θέλει να επιβάλλει” (Osho).   

 Ανάλυση

Περίληψη: Τα εκβιαστικά διλήμματα στην Ελλάδα, τόσο από το εσωτερικό της, όσο και από το εξωτερικό, το πλεονέκτημα του χαμηλού επιτοκίου, χωρίς διαγραφή χρέους, το ανατρεπτικό σενάριο του δολαρίου, σαν ενδιάμεσου αντικαταστάτη εθνικών νομισμάτων, τα swap ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών, το γερμανικό ευρώ, οι κίνδυνοι αλυσιδωτής χρεοκοπίας των ευρωπαϊκών συγκοινωνούντων δοχείων (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις και καταναλωτές), τα προβλήματα της Ευρώπης και η ευεργετική «αποβολή» της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν συνεχίσει να επιμένει στις επεκτατικές βλέψεις της, σε συνδυασμό με την απίστευτη αδιαλλαξία της πρωσικής ηγεσίας της.

Όπως αναφέραμε στο άρθρο μας «Σκάκι με το διάβολο», ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, στην πρώτη ομιλία του, αναφέρθηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές στο απίστευτα «εκβιαστικό δίλημμα»: μέτρα λιτότητας και υποταγή μας στην εγκληματική συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου ή έξοδος από την Ευρωζώνη – ενώ, παρά τις αναφορές του στα πλεονεκτήματα της συμφωνίας, δεν μας εξήγησε ούτε μία φορά τα «μέτρα», με τα οποία είναι συνδεδεμένη.

Παράλληλα ανακοίνωσε ότι, “τυχόν επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για το δημόσιο χρέος μας, το οποίο θα παρέμενε σε Ευρώ”, παρά το ότι γνωρίζει, χωρίς καμία αμφιβολία, αφού πρόκειται για έναν ικανότατο τραπεζίτη και τεχνοκράτη,  πως μπορεί να μετατραπεί στο εθνικό μας νόμισμα, εάν τυχόν αναγκαζόμαστε να επιστρέψουμε σε αυτό – με απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου και με εξαίρεση τα δάνεια που λαμβάνει η χώρα μας, μετά την εισβολή του ΔΝΤ (ενυπόθηκα, με «άρση» της Εθνικής Κυριαρχίας, υπαγόμενα στο αγγλοσαξονικό, αποικιοκρατικό Δίκαιο).    

Παίρνοντας τη «σκυτάλη» με τη σειρά του ο κ. Juncker ανακοίνωσε ότι, το δημόσιο χρέος μας θα παρέμενε σε Ευρώ, εάν τυχόν εγκαταλείπαμε την Ευρωζώνη – γεγονός που δεν μπορεί να σημαίνει πως είναι σε θέση να γνωρίζει μία ενδεχόμενη, «ενδοτική» απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Παράλληλα βέβαια τόνισε ότι, θα ήταν καταστροφική η τυχόν έξοδος της χώρας μας από το κοινό νόμισμα – χωρίς φυσικά να αναφέρει το μέγεθος της καταστροφής που θα προκαλούσε κάτι τέτοιο στην Ευρωζώνη ή το τρομακτικό αντίτιμο της παραμονής μας, με τους αποικιοκρατικούς όρους που θέλει να μας επιβάλλει η Γερμανία.  

Περαιτέρω έχουμε αναλύσει ότι, η εφαρμογή της συμφωνίας πτώχευσης της 26^ης Οκτωβρίου ή οποιασδήποτε άλλης, η οποία θα στηρίζεται στη λιτότητα και στην ύφεση, χωρίς επενδύσεις και ανάπτυξη, δεν πρόκειται να μας βγάλει ποτέ από την κρίση – ενώ πιθανότατα θα μας κοστίσει τη λεηλασία της χώρας μας, την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την υποδούλωση, την εξαθλίωση και τελικά τη χρεοκοπία, στην οποία όμως θα οδηγηθούμε εξευτελισμένοι και εξαθλιωμένοι (ειδικά επειδή η εσωτερική υποτίμηση, η οποία επιχειρείται καθυστερημένα, δεν μειώνει ούτε το κόστος διαβίωσης, ούτε και τα χρέη, ενώ αυξάνει τη σχέση τους προς ένα διαρκώς μειούμενο ΑΕΠ).  

Τέλος, ακόμη και ο κ. Ackerman (Deutsche Bank) εξέφρασε πρόσφατα την απορία του, σε σχέση με το πώς είναι δυνατόν να έχει επιτραπεί η ανάμιξη του ΔΝΤ στα εσωτερικά της Ευρώπης – μία απόφαση κυρίως της ανατολικογερμανίδας καγκελαρίου η οποία, αντί να επιδιώκει πλέον την απεξάρτηση της Ευρωζώνης από τους συνδίκους του διαβόλου, επιμένει στην περαιτέρω δραστηριοποίηση τους, σε άλλες χώρες (Ιταλία, Ισπανία κλπ.).          

Με κριτήριο τώρα όλα τα παραπάνω, καθώς επίσης τη μοιραία πορεία διάλυσης της ζώνης του Ευρώ, θεωρούμε ότι η Ελλάδα οφείλει επειγόντως να προετοιμάσει ένα «σχέδιο Β» εξόδου της από την Ευρωζώνη – ενώ δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνεχίσει να υποκύπτει στους άθλιους εκβιασμούς των πάσης φύσεως εκβιαστών της. Άλλωστε είναι γνωστό σε όλους μας ότι, οι εκβιαστές δεν σταματούν ποτέ να εκβιάζουν – ειδικά όταν τα θύματα τους υποκύπτουν στους εκβιασμούς, επειδή δεν έχουν το θάρρος να αντιπαρατεθούν με τους εκβιαστές τους.   

Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, οφείλουν να εξετασθούν όσο το δυνατόν περισσότερες εναλλακτικές λύσεις, χωρίς φυσικά να ξεχνάμε ότι, το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι αυτού καθαυτού το νόμισμα της, αλλά η ανάπτυξη –  μέσα από τη στήριξη της πραγματικής της οικονομίας (επαναβιομηχανοποίηση κλπ.). Διαφορετικά τόσο η ύφεση, όσο και η ανεργία, θα καταστρέφουν κάθε προσπάθεια εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, ανεξάρτητα από το νόμισμα της  – καταδικάζοντας μας στη μοίρα του Σίσυφου, ακόμη και αν διαγραφεί το 80% των δημοσίων χρεών.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας ας μην ξεχνάμε ότι, αυτό που επιδεινώνει τις δυνατότητες διαχείρισης του δημοσίου χρέους δεν είναι μόνο το απόλυτο μέγεθος του (χωρίς βέβαια να το υποτιμάμε) αλλά, κυρίως, η εξυπηρέτηση του – δηλαδή, αφενός μεν τα επιτόκια, αφετέρου οι δόσεις αποπληρωμής (χρεολύσια). Τα επιτόκια παράγουν τόκους οι οποίοι, όταν αδυνατούν να αποπληρωθούν από τα πρωτογενή πλεονάσματα (λόγω ύφεσης, ανεργίας κλπ.), εκβάλλουν στο δημόσιο χρέος – αυξάνοντας το διαρκώς.  

Όλα όσα μας προτείνονται λοιπόν από τους «διαπραγματευτές» των διεθνών τοκογλύφων (κ. Dallara), σε σχέση με τα επιτόκια (σύνδεση του ποσού διαγραφής με υψηλότερους τόκους), είναι ακριβώς αντίθετα με τα συμφέροντα μας. Για το λογο αυτό είμαστε ανέκαθεν υπέρ των χαμηλών επιτοκίων (1,25%), χωρίς καμία διαγραφή και με επιμήκυνση των δόσεων – ακόμη και αν έπρεπε να προηγηθεί η στάση (αναβολή) πληρωμών εκ μέρους μας, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές μας. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί αναλύει τις ετήσιες επιβαρύνσεις μας με τις δύο «μεθόδους»:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αποπληρωμή του χρέους σε 40 ετήσιες δόσεις  (α) χωρίς διαγραφή (360 δις €) και (β) με διαγραφή 100 δις € (260 δις €)

Σημείωση: Για διευκόλυνση, δεν συνυπολογίζουμε τη συνεχή μείωση των ετησίων τόκων, λόγω της αποπληρωμής των δόσεων του χρέους. Το 1,25% είναι το επιτόκιο, με το οποίο δανείζει σήμερα η ΕΚΤ τις τράπεζες.  

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, η ετήσια επιβάρυνση (τοκοχρεολύσια), χωρίς διαγραφή χρέους και με 1,25% επιτόκιο θα ήταν της τάξης των 13,5 δις € – ενώ με διαγραφή 100 δις € και με επιτόκιο 8% θα ήταν 27,3 δις €. Επομένως, η μη διαγραφή και η επιβάρυνση μας με χαμηλό επιτόκιο, είναι μία πολύ πιο συμφέρουσα λύση για την Ελλάδα – παράλληλα, η λύση αυτή είναι σχετικά εφικτή στην επίτευξη της, καθώς επίσης απόλυτα έντιμη, ενώ δεν υποχρεώνει τις τράπεζες μας να «ξεπουληθούν» στους ξένους εισβολείς  (αφού δεν αναγκάζονται σε διαγραφή απαιτήσεων, εάν κρατήσουν τα ομόλογα μέχρι τη λήξη τους, δεν χρειάζεται να τις διασώσει κανείς, δεν θα ακολουθούσε επιδρομή καταθετών, δεν θα επιβαρύνονταν οι Ευρωπαίοι ή/και οι Έλληνες φορολογούμενη κλπ.).   

Κλείνοντας έχουμε την άποψη ότι, αν και είναι αρκετά δύσκολο να επιτευχθεί η λύση που προτείνουμε, η χώρα μας οφείλει επιτέλους να διαπραγματευθεί, με κριτήριο τι ακριβώς μπορεί να πληρώνει και όχι με το τι απαιτείται από τους δανειστές της. Η εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, καθώς επίσης η αποφυγή των εσωτερικών αναταραχών (εμφύλιοι πόλεμοι, εγκληματικότητα κλπ. – συνθήκες οι οποίες επιδεινώνουν σημαντικά τις οικονομικές δυνατότητες μίας χώρας, παράλληλα με την εξαθλίωση των Πολιτών της), οφείλουν να προηγούνται των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των διεθνών τοκογλύφων – οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι το λογικό ρίσκο των δικών τους κερδοσκοπικών ή άλλων τοποθετήσεων.    

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΔΟΛΑΡΙΟΥ

Όπως έχουμε αναλύσει (άρθρο μας), η έξοδος μίας χώρας από την Ευρωζώνη θα την υποχρέωνε να ανταλλάξει το Ευρώ με το νέο νόμισμα της. Επομένως, τόσο οι Πολίτες της, όσο και οι τράπεζες της, θα έπρεπε να παραδώσουν τα Ευρώ τους στην ΕΚΤ, ενώ θα ελεγχόταν στη συνέχεια, εκ μέρους του κράτους τους, η πιστή εφαρμογή των παραπάνω (διασυνοριακοί έλεγχοι, «λαθραίες» αποταμιεύσεις κλπ.). Λογικά λοιπόν, εάν προέβλεπε κανείς ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα μετέτρεπε τις οικονομίες του σε ξένα νομίσματα – τα οποία αφενός μεν δεν θα υποτιμούνταν, αφετέρου δεν θα έπρεπε να ανταλλαχθούν με το νέο νόμισμα.

Υποθέτοντας τώρα ένας «ανατρεπτικός» συνάδελφός μας ότι το κράτος, το οποίο θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, θα ακολουθούσε την ίδια τακτική, θεώρησε πως η κυβέρνηση του θα έκανε ίσως τη σκέψη (μόνη της ή μετά από υπόδειξη του ΔΝΤ, στα πλαίσια ενδεχομένων σχεδίων διάλυσης της Ευρωζώνης), να ανταλλάξει τα Ευρώ με Δολάρια, πριν ακόμη εξέλθει από το κοινό νόμισμα – «υποκινώντας» έμμεσα τους Πολίτες της, καθώς επίσης τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, να κάνουν το ίδιο.

Με αυτόν τον τρόπο θα άλλαζε αρχικά (πριν εξέλθει από την Ευρωζώνη) το επίσημο νόμισμα του κράτους, το Ευρώ, “de facto” με το δολάριο, – εκ των πραγμάτων δηλαδή και χωρίς να ακολουθηθεί μία «επίσημη διαδικασία».

Ένα πρώτο αποτέλεσμα των «πράξεων» του συγκεκριμένου κράτους θα ήταν προφανώς η δημιουργία τεράστιων προβλημάτων στην Ευρωζώνη – αφού θα ακολουθούσαν μεγάλες πιέσεις στην ισοτιμία του Ευρώ, σε σχέση με το δολάριο, λόγω των μαζικών πωλήσεων Ευρώ εκ μέρους του (επομένως, θα επιταχυνόταν η διάλυση της).  

Συνεχίζοντας, η έξοδος του συγκεκριμένου κράτους από την Ευρωζώνη, δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα την επιδρομή των καταθετών του στις τράπεζες (bank run), την εξαγωγή συναλλάγματος λόγω φόβων υποτίμησης/παρακράτησης, τη ραγδαία μείωση της αγοραστικής αξίας του νέου νομίσματος, την αδυναμία εισαγωγών πρώτων υλών, την άνοδο της τιμής των εισαγομένων προϊόντων και όλα όσα «καταστροφικά» έχουμε στο παρελθόν αναφέρει – αφού το «de facto» ανταλλακτικό νόμισμα (δολάριο) θα έμενε ανέπαφο.

Περαιτέρω υποθέτοντας ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυόταν στη συνέχεια ή πως η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ θα μειωνόταν δραματικά, σε σχέση με το δολάριο (λόγω της υπερχρέωσης, των φόβων διάλυσης, της αδυναμίας αντιμετώπισης της Ελληνικής, της Ιταλικής ή της Ισπανικής κρίσης, της μη ενεργοποίησης της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά δημοσίων ομολόγων κλπ.), είναι προφανές ότι, το δημόσιο χρέος του εξερχόμενου κράτους, θα περιοριζόταν αισθητά, «εκπεφρασμένο» στο εθνικό του νόμισμα, λόγω ανατίμησης του δολαρίου.

Συνεχίζοντας στο σενάριο του συναδέλφου μας, το κράτος που θα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη, υιοθετώντας το δικό του νόμισμα, θα μπορούσε να καθορίσει την ισοτιμία του σε σχέση με το δολάριο και όχι με το ευρώ. Παράλληλα, η κεντρική του τράπεζα θα μπορούσε να δημιουργήσει πλέον μόνη της χρήματα, εκδίδοντας το νέο εθνικό νόμισμα – το οποίο όμως δεν θα διέθετε ελεύθερα για ένα χρονικό διάστημα 3-5 ετών, έτσι ώστε αφενός μεν να μην υποτιμηθεί σημαντικά η αξία του (λόγω φόβων, η υποτίμηση στην αρχή μπορεί να φτάσει ακόμη και στο 90%, ενώ στη συνέχεια σταθεροποιείται κάτω από το 50%), αφετέρου να μην υπάρξει «διαφυγή» του στο εξωτερικό.

Απλούστερα, όλες οι συναλλαγές εντός και εκτός της συγκεκριμένης χώρας θα γινόταν με δολάρια, αντί με ευρώ – φυσικά σταδιακά, μέχρι να αντικατασταθεί πλήρως το Ευρώ, μέσω της αγοράς δολαρίων εκ μέρους των Πολιτών από τις τράπεζες, με τα διαθέσιμα ευρώ. Δηλαδή, όλα τα προϊόντα, οι υπηρεσίες, οι μισθοί, οι συντάξεις κλπ. θα πληρωνόντουσαν από ένα σημείο και μετά με δολάρια, αφού αυτό θα ήταν το de facto νόμισμα του κράτους, έως τη στιγμή που θα το αντικαθιστούσε το νέο εθνικό του νόμισμα.

Περαιτέρω, η κεντρική τράπεζα του εξερχόμενου κράτους, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το νέο εθνικό νόμισμα για την ανταλλαγή του με δολάρια, εάν συνεργαζόταν με τη Fed – η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως να τη βοηθήσει, δανείζοντας την με χαμηλά επιτόκια, με τη μέθοδο των swap.

Σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια αυτή, το κράτος θα μπορούσε να καλύπτει τις ανάγκες της σε πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ. από αμερικανικές εταιρείες, διαθέτοντας κοινό νόμισμα μαζί τους – μεταξύ άλλων τις εξοπλιστικές, αντί από τη Γερμανία ή από τη Γαλλία. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η Fed (ιδιωτική τράπεζα) έχει βοηθήσει στο παρελθόν πολλές άλλες κεντρικές τράπεζες, ακόμη και την ΕΚΤ, μέσω συμφωνιών ανταλλαγής (dollar liquidity swap lines).   

Με τα χρήματα αυτά τώρα, η κεντρική τράπεζα θα αγόραζε ενδεχομένως ομόλογα του δημοσίου της χώρας της, χρεώνοντας ελάχιστα υψηλότερα επιτόκια από τη Fed (περί το 1%) και καλύπτοντας τις δανειακές ανάγκες του κράτους, έτσι ώστε να μη χρεοκοπήσει, για μία ορισμένη χρονική περίοδο – κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα θα έπρεπε να εξυγιανθεί.

Παράλληλα, οι καταθέσεις των Πολιτών της εξερχόμενης χώρας στις τράπεζες του εξωτερικού θα επέστρεφαν, με ευεργετικά αποτελέσματα για τους Ισολογισμούς των εγχωρίων τραπεζών της, αφού το δολάριο θα παρέμενε το de facto νόμισμα του κράτους – έχοντας ουσιαστικά ανάλογη ή καλύτερη «εικόνα» (prestige) από το Ευρώ.    

Το γεγονός αυτό θα διευκόλυνε, μεταξύ άλλων, τις επενδύσεις των υπολοίπων «περιοχών» του δολαρίου, την έκδοση εθνικών ομολόγων ή τη σύναψη δανειακών συμβάσεων με «τρίτες» χώρες – ενδεχόμενα που θα βοηθούσαν στο να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης. Φυσικά θα εμφανίζονταν αρκετά προβλήματα (ιδιαίτερα στις εξαγωγές, στην περίπτωση ανατίμησης του δολαρίου απέναντι στο ευρώ, αν και θα ήταν θετικό για τις εισαγωγές – ενώ θα επιτυγχάνονταν τα αντίθετα αποτελέσματα, εάν υποτιμούταν το δολάριο, λόγω πιθανού υπερπληθωρισμού στις Η.Π.Α.), τα οποία όμως θα ήταν μάλλον επιλύσιμα, εάν επέστρεφε η αισιοδοξία στο κράτος, μέσα από μία «υγιή» μελλοντική προοπτική.  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 19. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2481.aspx?mid=531

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Κανίς και Πεκινουά

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ακούσαμε με κατάπληξη κάποιον κομματάρχη της ντόπιας τρόικας, απευθυνόμενο προς τον τωρινό πρωθυπουργό να του λέει: «Κάποιο ανέκδοτο λέει πως το καραβάνι πρέπει να προχωράει κι ας γαβγίζουν τα σκυλιά. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν τα σκυλιά είναι σκυλάκια ράτσας κανίς και πεκινουά»….

Και, όπως φαίνεται, ο κ. κομματάρχης εννοούσε, με τα λεγόμενά του, το καραβάνι της ντόπιας τρόικας αφενός, και τα μικρά, λεγόμενα, κόμματα, αφετέρου.

Τα οποία, όπως γράφαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας, από τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής φαίνεται πως είναι καταραμένα να ξέρουν μόνο την αφαίρεση και τη διαίρεση. Και ποτέ τους να μη μπορούν να μάθουν την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό. Έτσι ώστε, αντί να βοηθήσουν και να σώσουν, ν’ αφήνουν τον τόπο και το λαό να σύρονται στην καταστροφή.

Ένεκα… οι αρχές και οι αξίες, στις οποίες πιστεύουν ότι πιστεύουν και αντιπροσωπεύουν το καθένα τους κόμμα ή κομματίδιο. Τη στιγμή που, στην τωρινή, τουλάχιστο, συγκυρία θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν τη συντριπτική πλειονότητα του χιλιοπροδομένου λαού. Κι όμως περιορίζονται πεισματικά και εγκληματικά στο ρόλο του αιώνιου κομπάρσου. Αλλά….

Πέρα απ’ την πικρή αυτή αλήθεια, τα λεγόμενά του αξιότιμου κομματάρχη κρύβουν και ένα απίστευτο και απύθμενο θράσος. Αν σκεφθεί κανείς ότι το ανέκδοτό αυτό ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση, των κανίς και πεκινουά της ντόπιας τρόικας, έναντι εκείνης των υαινών και των ντόπερμαν της τρόικας του εξωτερικού.

Μπροστά στην οποία οι ντόπιοι τροϊκανοί κάνουν, σαν μαϊμούδες, κάθε είδους σούζες και κωλοτούμπες, προκειμένου να μη χάσουν την «υψηλή» τους εύνοια και προστασία….

«Χάρη» στην οποία μας έφεραν ως εδώ, που μας έφεραν, Και θα μας βυθίσουν ακόμη βαθύτερα. Με τα αενάως επαναλαμβανόμενα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Και τις κάθε είδους προδοσίες και συνταγματικές παραβιάσεις.

Μέχρις ότου η Ελλάδα να μην είναι Ελλάδα και οι Έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες. Και να μεταβληθούν σε άθλιους δουλοπάροικους της δολοφονικής εταιρίας των Ευρωπαίων και των υπερατλαντικών τοκογλύφων.

Πάντα με το αζημίωτο, όπως φαίνεται. Γιατί φαίνεται πως τα τοκογλυφικά έσοδα, αλλά και τα μεσιτικά για την εξαθλίωση των Ελλήνων και το ξεπούλημα της Ελλάδας πρέπει να είναι αρκούντως αξιοσέβαστα. Κι όχι μόνο επί του παρόντος, αλλά και για το απώτερο μέλλον.

Και ύστερα μιλούν για κανίς και πεκινουά. Κι ακόμη και για Ελλάδα και Ορθοδοξία…. Όταν, αυτοί οι ίδιοι μας κατάντησαν έτσι, ώστε, όπως λέει κι ο Βάρναλης, «σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα, όπου μας έβρει, μας πατεί»!….

Και μπαίνει για πολλοστή φορά το οδυνηρό ερώτημα: Είναι δυνατόν να καυχώνται κάποιοι ότι είναι Έλληνες και ορθόδοξοι και ν’ ακολουθούν ακόμη αυτό το συνονθύλευμα του δοσιλογισμού!

παπα-Ηλίας, 18-11-2011, http://papailiasyfantis.wordpress.com/