Όταν και οι Έλληνες ήταν… Αλβανοί

Μια περιδιάβαση στον γερμανικό Τύπο της 20ετίας 1960-1980 αποκαλύπτει πολλά κοινά με τη σημερινή θλιβερή πραγματικότητα

Της Παναγιώτας Μπίτσικα

«ΤΟ ΞΕΝΟ και το άγνωστο θεωρείται γενικά ύποπτο, απειλή για τη γνωστή, σταθερή τάξη πραγμάτων» σημείωνε ο D. Barley το 1966 στο βιβλίο του «Βασικές αρχές και προβλήματα της κοινωνιολογίας». Ο πανταχού παρών φόβος από το ξένο ή τον ξένο σαρώνει σήμερα και την Ελλάδα με επίκεντρο τους Αλβανούς. Όπως και όταν ήμασταν εμείς αλλοδαποί για τους κατοίκους χωρών υποδοχής. Θα ήταν άδικο να μη στρέψουμε τη σκέψη μας σε εποχές, όχι τόσο μακρινές, που και εμείς γυρεύαμε μια καλύτερη ζωή στα ξένα.

Καθημερινά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφέρονται στην άνοδο της εγκληματικότητας από την είσοδο των Αλβανών στην Ελλάδα, όπως έγραφε και ο ξένος Τύπος για τους έλληνες και άλλους μετανάστες στο εξωτερικό κατά τις περιόδους οικονομικής κρίσης. Παράλληλες εικόνες που έχει ενδιαφέρον να τις δούμε για να καταλάβουμε ότι η υποκρισία αρχίζει εκεί όπου σταματούν τα πλεονεκτήματα από τα «φτηνά εργατικά χέρια» και ο ρατσισμός εκεί όπου σταματά η ανεκτικότητα και γίνεται «καραμπινάτος» φόβος αυτοδικίας.

*  Η «κοινωνική απειλή»

Παράλληλες εικόνες θα επιχειρήσουμε να ανασύρουμε με μπούσουλα την επικοινωνιακή ροή μέσα από την «επιλεκτική πραγματικότητα» των ΜΜΕ που ενίοτε δημιουργεί παράλληλο τοπίο με επίκεντρο τους μετανάστες. Πάμε πίσω. Στα χρόνια που οι Έλληνες πήραν το μπαουλάκι των ελπίδων τους και κίνησαν για τη Γερμανία. Μια εικοσαετία μετανάστευσης όπως πέρασε στον γερμανικό Τύπο.

Οι έλληνες εργάτες που έφθασαν στη Γερμανία το 1960 ήταν 20.800, έγιναν 194.600 το 1966, έφθασαν τις 270.000 το 1972 ενώ το 1980 ήταν 129.700. Μαζί τους χιλιάδες εργάτες από την Ιταλία, την Τουρκία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γιουγκοσλαβία. Το θέμα «ξένος», όπως περνά από τα ΜΜΕ, απετέλεσε αντικείμενο μιας διαχρονικής έρευνας που χρησιμοποιεί το παράδειγμα της προβολής της εικόνας των μεταναστών στα εβδομαδιαία περιοδικά «Stern» και «Quick» της χρονικής περιόδου 1960-1982.

Ο ξένος (fremder) θεωρείται εδώ όχι αυτός που «σήμερα έρχεται και αύριο φεύγει» αλλά αυτός που «σήμερα έρχεται και αύριο μένει», δηλαδή ο μετανάστης. Η θεματοποίησή τους από τα ΜΜΕ (στην οργάνωση των οποίων δεν μπορούν να συμμετέχουν και άρα διαφορετικά προβάλλονται και θεματοποιούνται) βασίζεται κυρίως στους αρχαϊκούς φόβους του γερμανικού πληθυσμού είτε υπό την μορφή «κοινωνικής απειλής» είτε υπό την μορφή «προσωπικής απειλής» (υψηλός αριθμός μεταναστών συνεπάγεται και αλλοίωση του γερμανικού πληθυσμού, του γερμανικού πολιτισμού, μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερες πολιτειακές δαπάνες, υψηλότερη εγκληματικότητα κλπ).

* Ο ρόλος των ΜΜΕ

«Η δημιουργία, η σταθεροποίηση και η επιδείνωση των προκαταλήψεων εις βάρος των μεταναστών από διάφορες κοινωνικές ομάδες θα πρέπει να αντιμετωπισθούν σε άμεση σχέση με την πληροφόρηση του γερμανικού πληθυσμού σχετικά με τους μετανάστες. Βασική πηγή πληροφόρησης είναι τα ΜΜΕ, από τα οποία η παρουσίαση των μεταναστευτικών προβλημάτων δεν είναι ανεξάρτητη από πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς και γενικά κοινωνικούς παράγοντες» επισημαίνει ο δρ Ψυχολογίας – Εγκληματολογίας Γιώργος Γαλάνης, αναπληρωτής καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. «Τα ΜΜΕ με την επιλογή των θεμάτων και τον τρόπο με τον οποίον παρουσιάζουν τις πληροφορίες για τους μετανάστες συμβάλλουν αποφασιστικά στη δημιουργία απόψεων και στην ενίσχυση ή άμβλυνση των προκαταλήψεων έναντι αυτής της πληθυσμιακής ομάδας αλλοδαπών».

Ο κοινωνικοποιητικός ρόλος των ΜΜΕ αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα όταν πρόκειται για θέματα για τα οποία οι αποδέκτες των προϊόντων τους δεν έχουν δικές τους άμεσες εμπειρίες για να βασισθούν. Ενα τέτοιο θέμα είναι το θέμα της εγκληματικότητας γενικά και ειδικότερα η εγκληματικότητα των μεταναστών.

Ετσι η ανάλυση των αποτελεσμάτων με βάση τα περιοδικά «Stern» και «Quick», όπως εξηγεί ο κ. Γαλάνης που έκανε την έρευνα, έδειξε ότι σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης η παρουσίαση της εικόνας των μεταναστών τείνει να είναι περισσότερο «θετική», σε περιόδους οικονομικής στασιμότητας είναι περισσότερο «αρνητική» παρά «θετική» και σε περιόδους οικονομικής κρίσης είναι περισσότερο «αρνητική».

Οταν δεν υπάρχει ανεργία και υπάρχουν ακάλυπτες θέσεις εργασίας και υψηλό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, οι μετανάστες είναι απαραίτητοι για να διατηρήσει η Γερμανία την ανταγωνιστικότητά της. Με μια «θετική» για τους μετανάστες πληροφόρηση της γερμανικής κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ «επιδιώκεται οι μετανάστες να γίνονται αποδεκτοί ως "συμπολίτες" γιατί μια αντίθεση μεταξύ Γερμανών και αλλοδαπών θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στη διαδικασία εργασίας και παραγωγής».

* Ανεργία και ανασφάλεια

Σε περιόδους οικονομικής στασιμότητας και κυρίως οικονομικής κρίσης μειώνεται η οικονομική σταθερότητα, αυξάνεται η ανεργία και γενικά δημιουργείται ένα κλίμα ανασφάλειας που έχει ως αποτέλεσμα για όλα αυτά να θεωρούνται υπεύθυνοι οι μετανάστες. Αυτοί οι φόβοι, οι προκαταλήψεις και η εχθρικότητα εναντίον των μεταναστών διαφαίνονται και στα ΜΜΕ, «τα οποία ενισχύουν την προϋπάρχουσα υπολανθάνουσα αποστροφή προς τους μετανάστες και το αίτημα για επιστροφή των μεταναστών στις πατρίδες τους».

Έτσι και η παρουσίαση της εγκληματικότητας των μεταναστών από τα ΜΜΕ αυξάνεται ιδιαίτερα όσον αφορά τη συχνότητα και τον τρόπο απόδοσης (δραματοποίηση) σε περιόδους οικονομικής κρίσης ενώ τονίζονται οι εθνικότητες που έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό εργατών σε σχέση με άλλες εθνικότητες μεταναστών.

Το «Stern» αφιερώνει ένα υψηλό ποσοστό των άρθρων για μετανάστες αποκλειστικά στην εγκληματικότητα (33%), σε αντίθεση με το «Quick» (14%). Και τα δύο περιοδικά παρουσιάζουν την τάση να εμφανίζουν συγκεκριμένες εθνικότητες στα δημοσιεύματα, όπου ξεχωρίζουν η Ιταλία, η Ελλάδα και κυρίως η Τουρκία με 42,6% του συνολικού αριθμού των άρθρων περί εγκληματικότητας στο «Stern» και με 22,2% στο «Quick». «Με την παρουσίαση της παρεκκλίνουσας γενικά συμπεριφοράς των μεταναστών αποσπάται η προσοχή από τα πραγματικά αίτια της κρίσης και δίνεται η εντύπωση ότι με τη μείωση του αριθμού των μεταναστών θα λυθούν τα οικονομικά προβλήματα. Αυτή η προκατάληψη ενισχύεται με την παρουσίαση της εγκληματικής βίας στον Τύπο και οδηγεί στο αίτημα για νομική ρύθμιση και απέλαση μεταναστών» τονίζει ο κ. Γαλάνης.

Στη θεματολογία των περιοδικών για την εγκληματικότητα εμφανίζονται με την ακόλουθη σειρά ποσοστών: οι θεσμοί κοινωνικού ελέγχου (38%), η απειλή και δραματοποίηση (23%), η εγκληματικότητα βίας (18%), η «γενική» εγκληματικότητα (12,5%), τα μέσα βίας (4,5%) και η «ελαφρά» εγκληματικότητα (3,5%). Συνήθως προβάλλονται συνθήκες και γεγονότα εγκληματικής βίας όπου κατά κύριο λόγο δράστες (θύτες) είναι μετανάστες, αν ασφαλώς εμπλέκονται και Γερμανοί στην υπόθεση. Παρουσιάζεται με έμφαση η εθνικότητα των «πρωταγωνιστών» στις εγκληματικές πράξεις και η προσοχή εδώ επικεντρώνεται στην Ιταλία, στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

Μάλιστα ο «εγκληματίας» ξένος αναφέρεται απρόσωπα (χωρίς όνομα, συνθήκες διαβίωσης και εργασίας) και η εθνικότητα γίνεται «στίγμα». Και από τη γενική παρουσίαση των μεταναστών στον γερμανικό Τύπο διαφαίνεται ότι η εθνικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο όταν οι μετανάστες παρουσιάζονται γενικά ως «ο αλλοδαπός» ή ειδικά ως «ο Ιταλός», «ο Τούρκος», «ο Ελληνας». Μια τέτοια παρουσίαση τονίζει την «ιδιαιτερότητα» των μεταναστών και ενισχύει το αίσθημα υπεροχής των Γερμανών.

* Συνύπαρξη με τους ντόπιους

Αντιθέτως, εμφανίζει υψηλά ποσοστά η «προσωπική» παρουσίαση των θυμάτων – Γερμανών και καταγράφονται πιο συχνά ονόματα προσώπων, γερμανικών πόλεων και περιοχών σε σχέση με την εγκληματικότητα. Ετσι, εκτός από το αίσθημα γενικής ανασφάλειας, μπορεί να ενισχυθεί και το αίσθημα της προσωπικής ανασφάλειας των αναγνωστών!

Είναι χαρακτηριστικό ότι με την ενισχυμένη παρουσίαση της εγκληματικής βίας (βαριά εγκλήματα) ο ρόλος των θεσμών κοινωνικού ελέγχου (π.χ. Αστυνομία) γίνεται πιο εμφανής και ιδιαίτερα το αίτημα για «Law and Order». Ο διαχωρισμός της εγκληματικότητας των μεταναστών από αυτήν του υπόλοιπου πληθυσμού, όπως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, δημιουργεί την εντύπωση ότι και σε αυτόν τον τομέα υπάρχει «ειδικός τρόπος συμπεριφοράς» των μεταναστών που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί επίσης διαφορετικά. «Οσο λοιπόν οι μετανάστες εξακολουθούν να είναι "ομάδα με ειδικές ανάγκες"», διαπιστώνει ο ερευνητής, «δεν είναι δυνατή η "πολυπολιτιστική συνύπαρξη" μεταξύ αλλοδαπών και ντόπιων». Τα πέτρινα χρόνια των εμιγκρέδων στις ΗΠΑ Η ΑΜΕΡΙΚΗ των αρχών του 19ου αιώνα έγινε πόλος έλξης για έλληνες μετανάστες: πήραν τη φτώχεια τους, άφησαν τα χωριά τους και έφθασαν εκεί αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Το 1848 καταγράφεται ο πρώτος Ελληνας που φθάνει εκεί (ο αμερικανός εντεταλμένος για τη μετανάστευση δεν κάνει καμία αναφορά για τους Ελληνες ως το 1824) μαζί με 91.061 Ιρλανδούς και 51.593 Γερμανούς. Μετά το 1880 η εικόνα αλλάζει και ο αριθμός των Ελλήνων που φθάνουν στις ΗΠΑ αυξάνεται σταθερά. Το 1910 υπολογίζονται σε 186.204! Οι περισσότεροι ήταν άντρες που άρχισαν να συγκεντρώνονται στη Νέα Υόρκη, στις περιοχές πάνω από την κοιλάδα του Μισισίπι και κυρίως στο Σικάγο και στο Σαν Φρανσίσκο.

Σύντομα ο Έλληνας ανακάλυψε ότι υπήρχε «ένας θεός που λεγόταν Business». Αλλά ως μετανάστης ήξερε ότι για να πετύχει έπρεπε να αρχίσει πλένοντας πιάτα, δουλεύοντας στο εργοστάσιο, ως εργάτης στον σιδηρόδρομο, ως λούστρος στον δρόμο ή ως πλανόδιος πωλητής. Τσιγάρα, λουλούδια, λαχανικά και άλλα εμπορεύματα διακινούνταν σε στενά δρομάκια από τους έλληνες μετανάστες της πρώιμης περιόδου. Εκεί, όμως, δούλευε το σύστημα του αφεντικού που εκμεταλλευόταν με κάθε τρόπο τους μετανάστες. Η απόφαση του «boss» ήταν νόμος ανάμεσα στους εμιγκρέδες. Αυτός κανόνιζε σε ποιον θα δώσει δουλειά και βοήθεια στις δυσκολίες που συναντούσαν λόγω γλώσσας αυτός γινόταν διαιτητής σε έναν καβγά.

Νεαροί Ελληνες έγιναν θύματα εκμετάλλευσης πατρώνων που τους έπαιρναν το μεροκάματο (προερχόταν από γυάλισμα παπουτσιών) ενώ συγχρόνως τους εκμεταλλεύονταν σωματικά και ηθικά… Μάλιστα δεν τους άφηναν να έρχονται σε επαφή με κόσμο για να μη φύγουν από τη δούλεψή τους.

Ψάχνοντας για δουλειά πολλοί μετανάστες τριγυρνούσαν σε διάφορα σημεία της πόλης περιμένοντας ένα νεύμα. Χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε δύσκολες συνθήκες και συχνά προέκυπταν απρόβλεπτες καταστάσεις. Οι πράξεις παραβατικότητας των Ελλήνων, λόγω της ίδιας της ιδιότητας των Ελλήνων ως μεταναστών, καταγράφονταν στο αστυνομικό δελτίο. Πολλοί είχαν περάσει μέρες σε αστυνομικά τμήματα ώσπου να ξεκαθαρίσουν το πού μένουν, πού δουλεύουν, τι ρόλο παίζουν. Κάποιοι έμπλεξαν σύντομα σε παράνομες δραστηριότητες με κυριότερη την εισαγωγή και εξαγωγή εμπορευμάτων.

Δεν έλειψαν και οι ρατσιστικές αντιδράσεις και το ανθελληνικό μένος, με διάφορες αφορμές. Ένα επεισόδιο στο Σικάγο είναι χαρακτηριστικό. Το 1904 ξέσπασε μια απεργία στα καταστήματα καυσίμων της πόλης. Πολλοί εργαζόμενοι άφησαν τις δουλειές τους που γέμισαν με νέους και άπειρους νεαρούς Έλληνας μετανάστες. Μη γνωρίζοντας τι είχε συμβεί και βλέποντας μια ευκαιρία που τους εξασφάλιζε χρήματα για να ζήσουν, έσπευσαν να δουλέψουν εκεί. Αυτό προκάλεσε αμέσως την αντίδραση του εργατικού συνδικάτου και του Τύπου, που δεν έχασε καιρό και κατηγόρησε γενικά όλους τους Έλληνες. Μερικοί μικροκαταστηματάρχες, που είχαν ήδη νιώσει το απειλητικό χέρι των γηγενών και ανήσυχοι για την ανθελληνική υστερία, καταδίκασαν τους συμπατριώτες τους απεργοσπάστες ενώ συγχρόνως διαμαρτυρήθηκαν στον Τύπο για την επίθεσή του σε όλους αδιακρίτως τους Ελληνες.

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Αμερική έκανε όλο και πιο συχνά τα ρατσιστικά φαινόμενα. Από το Αϊντάχο έρχονταν μηνύματα για επιθέσεις 50 οπλισμένων κουκουλοφόρων που έφθασαν στο Mountain View, όπου ζούσαν και δούλευαν εκατό περίπου Ελληνες. «Συγκρίνοντας αναφορές που έφθαναν από την Καλιφόρνια, το Κολοράντο, τη Γιούτα και άλλες δυτικές πολιτείες», σημειώνει ο Θεόδωρος Σαλούτος στο βιβλίο του «The Greeks in the United States», «δυνάμωναν οι φωνές εναντίον των ξένων. Πολλοί απαίτησαν να διωχθούν οι Ελληνες από τις δουλειές επειδή δεν ήσαν αμερικανοί πολίτες…».

Η πιο συγκλονιστική περίπτωση επιθέσεων σε Έλληνες συνέβη στη South Omaha, στη Νεμπράσκα, το 1909. Η ελληνική κοινότητα αριθμούσε 18.000 εκεί. Το μένος κατά των Ελλήνων ξέσπασε όταν, στις 17 Φεβρουαρίου, ένας Ελληνας σκότωσε έναν αστυνομικό της περιοχής. Την επόμενη ημέρα με ψήφισμά τους που υπέγραφαν 5.000 άτομα κατηγορούσαν τους Ελληνες ως φυγόδικους που παραβλέπουν τους νόμους και τις αρχές της χώρας, «επιτίθενται στις γυναίκες μας, προσβάλλουν τους κατοίκους» και επιδίδονται σε διάφορες μορφές ανηθικότητας. Σε απάντηση, οργανώθηκε μαζική συγκέντρωση στο δημαρχείο της πόλης το απόγευμα της 21ης Φεβρουαρίου 1909 ώστε να πάρουν δραστικά μέτρα. Τα συνθήματα που ακούστηκαν άναψαν φωτιά: «Μία σταγόνα από το αίμα Αμερικανού αξίζει όλο το ελληνικό αίμα του κόσμου» και «Ηρθε η ώρα να απαλλάξουμε την πόλη μας από αυτούς τους ανθρώπους». Είχαν μαζί τους σφυριά και ρόπαλα που τα κράδαιναν. Κατέστρεψαν ελληνικές περιουσίες και στη συνέχεια έστρεψαν το μένος τους σε ανθρώπους από την Αυστροουγγαρία και την Τουρκία που τους πέρασαν για Έλληνες.

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05/04/1998, http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=97865

Τα εξοχότατα μηδενικά…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Έριχ Φρομ, αναλύοντας τον ψυχισμό του σαδομαζοχιστή και θανατολάγνου Αδόλφου Χίτλερ, αναφέρει και το εξής καταπληκτικό: Ο Χίτλερ, λέει, συνήθιζε να μπουσουλάει πάνω στο δάπεδο, καθώς η Εύα Μπράουν τον χτυπούσε με το μαστίγιο. 

Και συμβαίνουν, ιδιαίτερα, όταν θεοποιούνται κάποιοι γελοιωδέστατοι βλάκες. Η, χάρη των οποίων, απόδοση τιμών, αποτελεί την αποθέωση της ύψιστης βλακείας. Όπως συνέβη και, στην προκειμένη περίπτωση, με τους εξοχότατους κ. κ. Σαμαρά και Μέρκελ. Που δεν χρειάζεται να πούμε ποιος, στην προκειμένη περίπτωση, κρατούσε το μαστίγιο και χτυπούσε…. Αφού ο εξοχότατος Πρωθυπουργός μας στεκόταν και άκουγε ή περπατούσε δίπλα στην τοκογύφτισσα σαν σκύλος δαρμένος.

Δεδομένου ότι, μαζί με τους λοιπούς κανακάρηδες της Μπίλντεμπεργκ έχουν αναλάβει, εν ονόματι του σιωνιστικού και του ναζιστικού σαδισμού, να βασανίσουν εργολαβικά τον ελληνικό λαό.  Με αποτέλεσμα να μεταβάλουν, με τα νομικά και αστυνομικά και, προπάντων, οικονομικά τους προκρούστεια μέτρα, τη χώρα της δημοκρατίας σε χώρα της δημιοκρατίας(=κράτος δημίων).

Αλλά, εκτός απ' τα εξοχότατα μηδενικά, από το ίδιο σαδομαζοχιστικό σύνδρομο φαίνεται να κατατρύχονται και πολλά άλλα πολιτικά υπομηδενικά. Όπως αυτοί, που δεν έκαμαν ποτέ τίποτε για την ελευθερία, και όμως προσφέρουν την ελευθερία του Αιγαίου στους Τουρκαλάδες.
Ή κάποιους ντιντήδες, που λεηλάτησαν το δημόσιο κορβανά, για να ικανοποιήσουν την ηλίθια μαλθακότητά τους.  Και βρίσκουν πολύ φυσικό να πουλάνε οι Έλληνες τα σπίτια τους, για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις βιοτικές τους ανάγκες.

Ή όπως διάφοροι πάνσοφοι ηλίθιοι, δημοσιογράφοι και σχολιαστές, που παρέλασαν απ' τα ΜΜΕ. Που βρήκαν την ευκαιρία να παραληρούν, για χάρη της Μέρκελ. Εξαίροντας τη μεγάλη σημασία της συγκατάβασης της τοκοκογύφτισας, που καταδέχτηκε να επισκεφτεί τους ιθαγενείς της Ελλάδας.

Χωρίς, βέβαια, να παραλείψουν να μαστιγώσουν, ξεδιάντροπα, κατά την προσφιλή τους, σαδιστική, συνήθεια, για μια ακόμη-πολλοστή φορά-το βασανισμένο λαό…  Ο οποίος «άντεξε», όπως λένε τις τόσες, μέχρι τώρα θυσίες και ανθρωποθυσίες. Και που βέβαια είναι έτοιμος, όπως αναίσχυντα διατείνονται, να υπομείνει και πάμπολλες άλλες! Μέχρις ολοσχερούς καταστροφής και εξοντώσεως…

Για χάρη του περιούσιου λαού των δοσίλογων και των τοκογλύφων. Αλλά βέβαια και κάποιων δημοσιογράφων. Οι οποίοι μιλούν εκ του ασφαλούς, αφού πουλάνε πολύ ακριβά την προδοσία τους. Προβάλλοντας, κατά κόρον, τα «θετικά» στοιχεία, του εγκληματικού και θανατηφόρου τούνελ του μνημονίου. Και βέβαια δεν παρέλειψαν να εξάρουν την ειδυλλιακή διαδρομή των δύο "εξοχότατων" απ' το Μέγαρο Μαξίμου, μέχρι το Προεδρικό. Όπως κάποια ρομαντική δημοσιογραφική νυφίτσα επεσήμανε.

Διαδρομή ιδιαίτερα ειδυλλιακή, αφού έγινε ερήμην του πολλάκις και ποικιλοτρόπως κακοποιημένου και αποκλεισμένου από τέτοια απαγορευμένα θεάματα, λαού.  Αφού κρατήθηκε μακριά, στο όνομα της γνωστής βαρβαρότητας και κτηνωδίας των οργάνων προστασίας του καθενός επίσημου αλήτη. Τα οποία έφτασαν στο κατάντημα να σκαρώσουν προβοκάτσια ακόμη και σε βάρος του κόμματος των ανεξάρτητων Ελλήνων. Και βέβαια τι να πει κανείς για τα στρατιωτικά αγήματα και τους ευζώνους, που επί ώρες υπέφεραν για χάρη της κακόγουστης αυτής φαρσοκωμωδίας. Προκειμένου ν' απονείμουν τιμές και αυτοί στα εξοχότατα μηδενικά..

Και βέβαια μιλώντας για μηδενικά, είναι ολοφάνερο πως αδικούμε κατάφωρα τα μηδενικά. Ιδιαίτερα, όταν τα συγκρίνουμε με τους ντόπιους εφιάλτες και τους διεθνείς τοκογύφτους. Των οποίων ο βίος και η πολιτεία διαγράφουν αβυθομέτρητες – κάτω του μηδενός – τροχιές….

παπα-Ηλίας, Οκτωβρίου 11, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com

Το κράτος και ο νέος ηγεμόνας

Του Δημήτρη Μπελαντή

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας – με όλες τις αβεβαιότητες και αμφιβολίες που εξακολουθούν να μας διακατέχουν – ξαναφέρνει στο προσκήνιο  μια σειρά από σημαντικά και αξεπέραστα θεωρητικά ζητήματα, που απασχόλησαν την Αριστερά στο παρελθόν και, ιδίως, κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα. Το κορυφαίο από αυτά είναι το ζήτημα της ακριβούς σχέσης του αριστερού κόμματος, ιδίως του κυβερνητικού αριστερού κόμματος, με το αστικό κράτος ως βασική εστία και σημείο κεντρικής συμπύκνωσης της αστικής πολιτικής εξουσίας – η σχέση κυβερνητικής και συνολικής κρατικής εξουσίας.

Οι εμπειρίες του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία και στην Ισπανία του 1936 ή της Λαϊκής Ενότητας στην Χιλή του 1970-1973, το Κοινό Πρόγραμμα ΣΚΓ-ΚΚΓ στην Γαλλία της δεκαετίας του 1970, το ΠΑΣΟΚ του 1977-1981,  μας παρέχουν  πλούσιο υλικό.

Οι αντιφάσεις του Πουλαντζά, τα όρια του Γκράμσι

Κατ' αρχήν, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε, σε αντίθεση με τις παλιές  θέσεις του δεξιού ευρωκομμουνισμού ή της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, ότι η στρατηγική μιας σύγχρονης Αριστεράς του μετασχηματισμού δεν χρειάζεται να αναμετρηθεί με  κάποια υποτιθέμενη  «στρατηγική της εφόδου» ή της «κατάληψης του φρουρίου», ζητήματα περιθωριακά ακόμη και στην σταλινοποιημένη Τρίτη Διεθνή (εκτός από το 1928-1932) ή στον ακραίο αναρχισμό. Η κυρίαρχη εργαλειοποίηση του κράτους στην Αριστερά δεν πηγάζει από την λογική κάποιου «φρουρίου» ή των «Χειμερινών Ανακτόρων»,  αλλά από μια αδιατάρακτη αντίληψη του αστικού κράτους, από τον Κάουτσκυ (τον περίφημο «Δρόμο προς την Εξουσία», 1909)  ως σήμερα,  ως μέσου/ εργαλείου, χρησιμοποιήσιμου από εντελώς διαφορετικές ταξικές παρατάξεις, χωρίς δικά του δομικά στοιχεία: Η λατρεία της κατάκτησης του «ιερού», τα στάδια, ο μετωπισμός.

Ακόμη και η προσφυγή στην αρκετά αμφιλεγόμενη σχεσιακή θεωρία  της εξουσίας του Νίκου Πουλαντζά (1978) δεν λύνει επαρκώς το πρόβλημα. Η σχέση-κράτος δεν αντιστοιχεί  στην πραγματικότητα σε συγκυριακές αλλαγές ταξικών συσχετισμών, αλλά σε μακροχρόνιους και δομικούς ταξικούς συσχετισμούς δύναμης, με όσα αυτό σημαίνει για τα εγγενή ταξικά όρια του αστικού κράτους. Η πορεία προς τον σοσιαλισμό, λοιπόν, αναγκαστικά συνεπάγεται αποφασιστικές και συμπυκνωμένες  δομικές ρήξεις. Και ο ίδιος ο Πουλαντζάς το είχε συνειδητοποιήσει καλύτερα, μιλώντας στο Marxism Today, το 1979  για έναν «προβληματικό ευρωκομμουνισμό».

Για να το πούμε ξεκάθαρα: το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο αν οι κυριαρχούμενες τάξεις, τα κινήματα  και η μαχόμενη  Αριστερά κινούνται εντός του στρατηγικού πεδίου του κράτους. Το κράτος και η ύφανση των νημάτων της κοινωνικής/κρατικής  εξουσίας καταλαμβάνουν όλο το κοινωνικό πεδίο. Αυτό δεν αξίζει να αμφισβητηθεί. Το ζήτημα βρίσκεται στην ποιότητα της στρατηγικής που ακολουθεί η Αριστερά εντός αυτού του πεδίου: αμφισβητεί, άραγε,  τον δομικό ταξικό συσχετισμό ή με κάποιες βαριάντες τον αποδέχεται; Ο «πόλεμος θέσεων», που ασκεί για μια μακρά περίοδο, αντιστοιχεί σε μια σύγκρουση με την στεγανοποίηση των μαζών/ κοινωνικών υποκειμένων από το κράτος ή προσαρμόζεται σταδιακά στην εναλλακτική υπηρέτηση των «εθνικών» και «έλλογων» σκοπών του, μεταθέτοντας «τα στρατηγικά» στο απώτατο μέλλον; Το ΠΑΣΟΚ, ο Μιτεράν ή και ο Μπερλίνγκουερ ακόμη  στα '70 δεν ήταν «πουλημένοι» αλλά διολίσθησαν στρατηγικά χάρη στην εργαλειακή τους αντίληψη για το κράτος και την αστική κοινωνία.  Ακόμη πιο προκλητικά, οφείλουμε να διαπιστώσουμε  ότι η όποια δυνητική  τάση  συστημικής προσαρμογής, σήμερα, της Αριστεράς θα περιλάβει αναγκαστικά και τα οικονομικά υπερφιλελεύθερα και «έκτακτα» στοιχεία της συγχρονης αστικής κοινωνίας και των όψεων εξουσίας της.

Στην εποχή του, ο Γκράμσι έγραφε στα «Τετράδια της Φυλακής» για το κομμουνιστικό κόμμα ως τον «νέο ηγεμόνα»,  πολιτικό ενοποιητή του ιστορικού μπλοκ της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Η σύνδεση του «νέου ηγεμόνα» με τον «πόλεμο θέσεων» – αν και χρησιμοποιούσε την ύποπτη τοπολογία του «οχυρού» – είχε το πλεονέκτημα ότι μετέφερε τον Λένιν στην «ώριμη Δύση» και όχι τον Κάουτσκυ στην «ανώριμη Ανατολή». Δεκαετίες αργότερα, ο «αντιπουλαντζιανός» Αλτουσέρ θα μίλαγε στην Βενετία (1977) για την «θεμελιώδη  εξωτερικότητα» του αριστερού κόμματος απέναντι στο αστικό κράτος ή και το εργατικό ακόμη. Ο Αλτουσέρ δεν ήταν υπέρμαχος, βλέπετε,  κάποιας «ανεύρετης εφόδου» αλλά συνέχιζε σε δύσκολους καιρούς  την σκέψη ενός λενινιστή Γκράμσι- πόλεμος θέσεων  και ελιγμών ως διαλεκτική  ενότητα των αντιθέτων, αντίθεση του «νέου ηγεμόνα» στο υλικό και τα όρια του αστικού κράτους. Ενός Γκράμσι, προτού τον μουμιοποιήσει, αγιοποιήσει και  «εξημερώσει»  ο  σύντροφος από τα παλιά Τολιάτι.

Για να έλθουμε στα δικά μας: η συζήτηση για τον ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίο κόμμα  δεν πρέπει να σταθεί μόνο στις – συχνά αποπροσανατολιστικές – συμβολοποιήσεις για τον μαρξισμό, τον σοσιαλισμό κλπ. Πρέπει να προχωρήσει  βαθύτερα, στη σχέση του κράτους με τον «νέο ηγεμόνα»

ΠΗΓΗ:  11 Οκτωβρίου 2012,  http://www.rednotebook.gr/details.php?id=7105

Η ΟΛΛΑΝΔΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ:

Η κατάσταση στην χώρα θυμίζει ανησυχητικά την Ιρλανδία και την Ισπανία, αφού αντιμετωπίζει ένα εξτρεμιστικά μεγάλο ιδιωτικό χρέος, μία τρομακτική φούσκα ακινήτων και τεράστιες τραπεζικές επισφάλειες – για την καταπολέμηση των οποίων δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Η Ιρλανδία φαίνεται να μην έχει πλέον τη δυνατότητα λήψης νέων μέτρων λιτότητας, εάν δεν θέλει να καταστρέψει εντελώς την εσωτερική της αγορά (ζήτηση) – ενώ για την κάλυψη του στόχου μείωσης των ελλειμμάτων της το 2013, απαιτούνται επί πλέον 3,5 δις €. Ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της, ο οποίος προβλέπεται στο 0,7% το 2012, δεν φαίνεται να αυξάνεται το 2013 – κυρίως λόγω της ασθενούς εγχώριας ζήτησης, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των εξαγωγών της στην Ευρώπη (αιτία η κρίση χρέους).

Με την ανεργία τώρα να παραμένει στο 14,80%, το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της Ιρλανδίας το 2013 θα φτάσει στο -7,5% – ένα ποσοστό εξαιρετικά επώδυνο για τη χώρα, η οποία συνεχίζει να υποφέρει από την κρίση των ακινήτων και των τραπεζών (παρά το ότι ενισχύεται από τις αμερικανικές και λοιπές εταιρείες, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί εκεί αφενός μεν για τη διευκόλυνση των εξαγωγών τους στην Ευρωζώνη, αφετέρου λόγω των χαμηλών φορολογικών συντελεστών). 

Από την άλλη πλευρά, η Ισπανία είναι επίσης αδύνατον να επιτύχει τους υψηλούς στόχους της, σύμφωνα με το ΔΝΤ – ενώ καθυστερεί την αίτηση υπαγωγής της στο ESM, για να αποφύγει τον έλεγχο των δανειστών της. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της θα ξεπεράσει το -7% το 2012 (από -6,3% που προέβλεπε η κυβέρνηση της και -9,4% που πιθανολογούν οι ισπανοί οικονομολόγοι), με το ΔΝΤ να υπολογίζει πως θα μειωθεί στο -5,7% το 2013 – έναντι -4,5% που προβλέπει η ισπανική ηγεσία.

Η εξοικονόμηση 40 δις €, την οποία ανακοίνωσε ο ισπανός πρωθυπουργός (μείωση των δαπανών, αύξηση των φορολογικών εσόδων), μάλλον θα επιδεινώσει την κατάσταση της – αφού θα εντείνει την ύφεση και την ανεργία, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Επομένως, θα αντικαταστήσει πολύ σύντομα την Ελλάδα, αναλαμβάνοντας τα ηνία της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης – συμπαρασύροντας σε κάποιο βαθμό και την Πορτογαλία η οποία αντιμετωπίζει επίσης μεγάλα προβλήματα, αλλά παραμένει στο παρασκήνιο.

Εν τούτοις, η χώρα της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζει σήμερα τα μεγαλύτερα προβλήματα (εντός της ΕΕ και εκτός Ευρωζώνης, η σκυτάλη είναι στα χέρια της Μ. Βρετανίας, για την οποία προβλέπονται σύντομα εκρηκτικές καταστάσεις), είναι η Ολλανδία – αν και καταφέρνει να τα διατηρεί ακόμη κρυφά.

Εκτός Ευρώπης και εξαιρώντας τις Η.Π.Α. (οι οποίες θα μπορούσαν να επιλύσουν το τεράστιο πρόβλημα δημοσίου χρέους και ελλειμμάτων που έχουν, εάν απλά αύξαναν τους φόρους της ελίτ – με δεδομένο την τεράστια ιδιωτική περιουσία των αμερικανών, η οποία ξεπερνάει τα 38 τρις $, έναντι 15 τρις $ δημοσίου χρέους), τα μεγαλύτερα προβλήματα παρατηρούνται στο Ιράν – το οποίο δέχεται μία συντονισμένη οικονομική επίθεση από όλο τον πλανήτη.

Τα αποτελέσματα αυτής της επίθεσης είναι η μείωση κατά 50% των περσικών εξαγωγών ενέργειας, η ελεύθερη πτώση του νομίσματος (υποτίμηση), καθώς επίσης η εκτόξευση του πληθωρισμού – σε συνδυασμό με μία κλιμακούμενη επισιτιστική κρίση, η οποία οδηγεί σε μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις.

Η ΟΛΛΑΝΔΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Σε γενικές γραμμές, τα προβλήματα της Ολλανδίας είναι η αύξηση της ανεργίας, καθώς επίσης οι κλιμακούμενες επισφάλειες των τραπεζών της, σε συνδυασμό με το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων – οι τιμές των οποίων είχαν ακολουθήσει έντονα ανοδική πορεία μετά το 2001, όπου, σύμφωνα με το νέο τότε νόμο, οι Ολλανδοί επιτρεπόταν να εκπίπτουν από τις φορολογικές τους δηλώσεις, τους τόκους από τις υποθήκες.

Η αφαίρεση των τόκων από τη φορολογία, η οποία εκείνη την εποχή είχε υιοθετηθεί με στόχο την πιστωτική διευκόλυνση για την ανέγερση νέων κατοικιών, λειτούργησε τελικά ως κίνητρο για τη δημιουργία συνεχώς αυξανομένων χρεών – εκ μέρους των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών.

Ειδικότερα, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες (Η.Π.Α., Ιρλανδία, Ισπανία), οι Ολλανδοί δεν δανείζονταν μόνο για να αγοράζουν δική τους κατοικία. Χρεώνονταν επίσης για να καταναλώνουν, με τα δανεικά χρήματα, τα οποία αποκτούσαν με εγγύηση τα σπίτια τους – έτσι ώστε να επωφελούνται από τις κρατικές επιδοτήσεις (φοροαπαλλαγές) ακόμη και εκείνοι, οι οποίοι είχαν δική τους κατοικία. 

Ο επίλογος αυτής της δεκαετούς μέχρι σήμερα διαδικασίας, ήταν ο υπερβολικός δανεισμός των Ολλανδών – με αποτέλεσμα καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης να μην έχει τόσο χρεωμένα νοικοκυριά, σε σχέση με τα εισοδήματα τους, όσο η Ολλανδία. Ακόμη περισσότερο, τα ενυπόθηκα χρέη των Ολλανδών, σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας, είναι τα υψηλότερα παγκοσμίως – γεγονός που αποτελεί μία οδυνηρή πρωτοπορία. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ιδιωτικό (νοικοκυριά) κατά κεφαλήν χρέος

Πηγή: FOL. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος    

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, το μέσο ολλανδικό νοικοκυριό χρωστάει το τριπλάσιο ποσόν από ότι το γερμανικό ή/και το μέσο της Ευρωζώνης – γεγονός που θα έχει μεγάλες επιπτώσεις στο τραπεζικό σύστημα της χώρας και στη συνέχεια στο δημόσιο. 

Αναλυτικότερα, ενώ τα χρέη των νοικοκυριών αυξάνονταν μετά το 2001, ο τομέας των ακινήτων υπερθερμάνθηκε – με αποτέλεσμα να μεγεθύνονται συνεχώς οι τιμές. Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης όμως, εν μέσω φόβων ύφεσης και αύξησης της ανεργίας, οι τιμές έπεσαν κατά 8% μέσα σε ένα μόλις έτος – ενώ ο αριθμός των νέων οικοδομικών αδειών είναι πλέον ο χαμηλότερος μετά το 1953. Παράλληλα, οι χρεοκοπίες των κατασκευαστικών επιχειρήσεων εκτοξεύτηκαν στο 44%, μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2012. 

Τα προς πώληση ακίνητα σήμερα υπολογίζονται στα 221.000, όταν μερικά χρόνια πριν ήταν μόλις 150.000 – με τις τιμές σε ορισμένες περιοχές να έχουν μειωθεί πάνω από 20%. Σε γενικές γραμμές, τα ακίνητα προς πώληση στην Ολλανδία είναι δύο φορές περισσότερα (ανά κάτοικο), από όσο αυτά στις Η.Π.Α. – οι οποίες αντιμετωπίζουν από πολύ καιρό τώρα μία μεγάλη κρίση ακινήτων.

Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η Ολλανδία θα είναι πολύ σύντομα αντιμέτωπη με μία κρίση ακινήτων, μεγαλύτερη και από αυτήν της Ισπανίας – παρά το ότι η ανεργία είναι σχετικά χαμηλή (6%), αλλά με αυξανόμενο ρυθμό.

Ήδη σήμερα, σύμφωνα με τους διεθνείς αναλυτές, κάθε πέμπτος Ολλανδός (20%) μένει σε ένα σπίτι, το οποίο έχει χάσει σε τέτοιο βαθμό την τιμή του, ώστε να μην μπορεί να πληρωθεί η υποθήκη – όπως συμβαίνει και στις Η.Π.Α.

Η κατάσταση αυτή θα δημιουργήσει προφανώς τεράστια προβλήματα στις τράπεζες – με τις επισφάλειες της Rabobank (αποσβέσεις κόκκινων δανείων) να αυξάνονται κατά 75% στο πρώτο εξάμηνο του 2012 (συνολικά 1,1 δις €). Το ίδιο συμβαίνει και στα ενυπόθηκα δάνεια της ABN Amro – με την εξειδικευμένη εταιρεία Arcadis να υπολογίζει τις επισφάλειες στα 37 δις € επί πλέον.

Ο συνολικός ενυπόθηκος δανεισμός των Ολλανδών είναι της τάξης των 640 δις € (όταν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι περί τα 290 δις €) – έναντι του οποίοι οι ιδιωτικές καταθέσεις των Ολλανδών είναι μόλις 332 δις €.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, οι ολλανδικές τράπεζες πρέπει να χρηματοδοτούν τη διαφορά (308 δις €) από το εξωτερικό – οπότε η εξάρτηση τους από τις διεθνείς χρηματαγορές είναι τεράστια. Με το ΑΕΠ της χώρας στα 840 δις $ το 2011 (περί τα 650 δις €), ο ενυπόθηκος δανεισμός των νοικοκυριών είναι τρομακτικός – αφού είναι σχεδόν ίσος με το 100% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα τώρα με έναν καθηγητή χρηματοοικονομικών, "Η κατάσταση στην Ολλανδία θυμίζει ανησυχητικά την Ιρλανδία και την Ισπανία. Αντιμετωπίζουμε ένα εξτρεμιστικά μεγάλο ιδιωτικό χρέος, μία τρομακτική φούσκα ακινήτων και γιγαντιαίες τραπεζικές επισφάλειες, για την καταπολέμηση των οποίων δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα".   

Συνεχίζοντας, εάν σπάσει η φούσκα ακινήτων, θα έχει μεγάλες επιπτώσεις στα μέχρι στιγμής λογικά δημόσια χρέη – αφού τα τέσσερα από τα πέντε ενυπόθηκα δάνεια (80%) είναι εγγυημένα από ένα κρατικό εργαλείο ανάπτυξης (εθνική εγγύηση υποθηκών). Με βάση το συγκεκριμένο "εργαλείο", εάν τυχόν οι πολίτες δεν πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους, τότε είναι υποχρεωμένο το κράτος να τις αναλάβει – μία πραγματική βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια του ολλανδικού δημοσίου.

Κατά την άποψη ενός ειδικού, υπήρχε η (ουτοπική) εντύπωση ότι, το κράτος θα μπορούσε να εξασφαλίσει με νόμο τη σταθερότητα των τιμών των ακινήτων! Ή εντύπωση αυτή είχε δημιουργηθεί από το ότι, η εγγύηση του δημοσίου εξασφάλιζε στους κατασκευαστές ακινήτων, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, χαμηλά επιτόκια δανεισμού – ενώ σήμερα θέτει σε μεγάλο κίνδυνο την πιστοληπτική αξιολόγηση ολόκληρης της χώρας, η οποία παραμένει ακόμη ΑΑΑ.

Η κυβέρνηση της Ολλανδίας, πάντοτε κατά την FOL, θέλει σήμερα να αποφύγει τον κίνδυνο, καταργώντας τις επιδοτήσεις – κάτι που όμως θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό για τον ήδη βαριά ασθενή κλάδο των ακινήτων.

Πόσο μάλλον όταν ο ρυθμός ανάπτυξης της Ολλανδίας, μίας χώρας με ελλειμματικό προϋπολογισμό (-4,7% του ΑΕΠ το 2011), με εξωτερικό δανεισμό της τάξης του 1,1 τρις $, σχεδόν απόλυτα εξαρτημένης από τις εξαγωγές στη Γερμανία (26,2% του συνόλου),   επιβραδύνεται απειλητικά (0,3% το τελευταίο τρίμηνο).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως διαπιστώνουμε, υπάρχουν αρκετές χώρες με πολύ μεγάλα προβλήματα – τόσο εντός της Ευρωζώνης, όσο και εκτός. Εν τούτοις, μόνο η Ελλάδα ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, αντιμετωπίζοντας, μεταξύ άλλων, συνεχείς προσβολές από παντού, καθώς επίσης έναν απίστευτο διασυρμό.

Κατά την άποψη μας, η πατρίδα μας χρησιμοποιείται αφενός μεν ως το πειραματόζωο της επιβολής μίας νέας τάξης πραγμάτων, αφετέρου ως καπνός προστασίας όλων εκείνων των ισχυρών χωρών, οι οποίες όμως έχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μας – κάτι που φυσικά μέλει να αποδειχθεί, αρκεί να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, παραμένοντας ανεπηρέαστοι από τις προσπάθειες χειραγώγησης και τρομοκράτησης μας.        

* Βασίλης Βιλιάρδος, Αθήνα, 10. Οκτωβρίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Χρυσή Αυγή: Ιδεολογία υπερανθρώπων – κουλτούρα υπανθρώπων

Του Νικόλα Δημητριάδη

Το άρθρο αυτό δεν επιχειρεί μία συνολική εξέταση του φαινομένου Χρυσή Αυγή – οι πολιτικές διαστάσεις του οποίου αναλύονται σε άλλα άρθρα του παρόντος αφιερώματος – αλλά επικεντρώνεται σε βασικά στοιχεία της ιδεολογίας και της κουλτούρας του σκληρού πυρήνα της οργάνωσης, των ανθρώπων, δηλαδή, τους οποίους εξουσιοδότησαν 400.000 Έλληνες να «ξεβρομίσουν τον τόπο».

To πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση σε μία περιήγηση στις ιστοσελίδες και τα περιοδικά που πρόσκεινται στον ιδεολογικό χώρο της Χρυσής Αυγής είναι η ανύπαρκτη σχέση τους με… οτιδήποτε ελληνικό. Οι αυτόκλητοι σωτήρες της Ελλάδας γνωρίζουν τη χώρα τους και τον πολιτισμό της σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το Χόλιγουντ, τη δυτική καταναλωτική υποκουλτούρα και τη… Λένι Ρίφενσταλ.

«Αίμα – Τιμή, Χρυσή Αυγή» είναι το βασικό σύνθημα της οργάνωσης, αντιγραφή του «Blut und Ehre», της χιτλερικής νεολαίας (Hitlerjugend). Ως τυπική νεοναζιστική οργάνωση, η Χ.Α. δεν έχει καμία διαφορά από τις αντίστοιχες οργανώσεις της Ευρώπης, των οποίων αποτελεί απλό αντίγραφο. Η ίδια, βέβαια, μετά την εκλογική της επιτυχία, αρνείται κάθε σχέση με τον ναζισμό. Είναι ίσως ενθαρρυντικό το γεγονός ότι η Χ.Α. αποτελεί τη μοναδική στην Ελλάδα πολιτική οργάνωση που ντρέπεται για την ιδεολογία της και την κρύβει.

Οι τηλεοπτικές παραστάσεις του Κασιδιάρη, που κλαίγεται με τις δήθεν συκοφαντίες εναντίον της Χ.Α., λέγοντας πως δεν έχει ιδέα για ναζιστικά στοιχεία μέσα στην οργάνωση, μόνο γέλιο προκαλούν σε όποιον έχει κάνει έστω και μια πρόχειρη περιήγηση στις ιστοσελίδες και τα έντυπά της. Ο ίδιος ο Κασιδιάρης, βέβαια, φωτογραφιζόταν με μπλουζάκια των Ες Ες για το περιοδικό της Χ.Α. Αντεπίθεση (τ. 28, Μάιος 2007), ενώ στην περυσινή επέτειο των γενεθλίων του Χίτλερ (20 Απριλίου 2011) έγραφε στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή, σε ένα άρθρο που εξυμνεί τον Αδόλφο ως «πολιτικό ηγέτη, κοινωνικό αναμορφωτή και στρατιωτική ιδιοφυία», πως αν είχε κερδίσει η ναζιστική Γερμανία τον πόλεμο, τότε «ο φιλόσοφος και ο πολεμιστής θα συνέτριβαν τον τραπεζίτη». Προς το παρόν, η Χ.Α. προτιμά να επικεντρώνει τις επιθέσεις της σε άτομα που… σκέφτονται και αγωνίζονται, αφήνοντας τους τραπεζίτες στο απυρόβλητο. Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με τη Χ.Α. σαν αυτό που πραγματικά είναι, μια ναζιστική συμμορία, δηλαδή, και όχι σαν αυτό που παριστάνει ότι είναι στα κανάλια και τους δημοσιογράφους που ανέλαβαν τον… καλλωπισμό της (Θέμο Αναστασιάδη, Σταύρο Θεοδωράκη κ.λπ.).

Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες: Οι ομοϊδεάτες της Χρυσής Αυγής στην Αυστρία δεν δείχνουν ιδιαίτερη «αδελφική» αλληλεγγύη. Παρόμοια είναι και η στάση του γερμανικού NPD.

Αίμα και έδαφος (Blut und boden)

Ως ναζιστικής οργάνωσης, λοιπόν, η ιδεολογία της Χ.Α. βασίζεται στον φυλετισμό και το μίσος. Ο φυλετισμός λειτουργεί ως συνδετικός ιδεολογικός κρίκος των νεοναζί παγκοσμίως, ενώ το μίσος αποτελεί τον βασικό λόγο ύπαρξης των οργανώσεων αυτών. Το πρότυπο του λευκού Άριου, γυμνασμένου και σκληροτράχηλου, βέβαια, ελάχιστα συναντάται στις οργανώσεις αυτές. Είναι αμφίβολο κατά πόσο ανταποκρίνονται στη φυλετική καθαρότητα που προπαγανδίζουν άνθρωποι όπως ο Ν. Μιχαλολιάκος ή ο Καιάδας. Αυτό ισχύει και στις αντίστοιχες οργανώσεις του εξωτερικού. Θα πρέπει να ψάξουμε πολύ για να βρούμε έναν ηγέτη ναζιστικής οργάνωσης (από τον Μιχαλολιάκο μέχρι τον ίδιο τον Χίτλερ) που να ανταποκρίνεται στο πρότυπο της ιδεολογίας του. Θα βρούμε αρχηγούς σωματικά αδύναμους, παχύσαρκους, κοντούς, ομοφυλόφιλους, ποτέ όμως κάποιον που να πληροί τα στάνταρ της ίδιας του της οργάνωσης. Αυτό δεν είναι παράδοξο, είναι η βασική αρχή του ναρκισσισμού. Ο εγωισμός και η αυτοπροβολή του νάρκισσου προσπαθούν απλώς να κρύψουν το γεγονός ότι ο νάρκισσος, κατά βάθος, μισεί τον εαυτό του. Δεν μπορεί να αποδεχθεί τη φύση του και προσπαθεί να την κρύψει.

  Επιπλέον, η φυλετική θεωρία (όπως αναπτύχθηκε στη Δυτική Ευρώπη για να δώσει ηθικό συγχωροχάρτι στην αποικιοκρατία) δεν περιελάμβανε στους «φυλετικά καθαρούς» λαούς τούς Έλληνες, όσο κι αν η λατρεία της Αρχαίας Ελλάδας (ή μάλλον της ιδεολογικής κατασκευής που ο κλασικισμός είχε βαφτίσει «Αρχαία Ελλάδα») ήταν διαδεδομένη στους ναζί. Έτσι, για τους θεωρητικούς του ναζισμού, τα ξανθά μαλλιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Απόλλωνα υποδήλωναν την ύπαρξη μιας άρχουσας τάξης που ανήκε στον σκανδιναβικό ανθρωπολογικό τύπο και δημιούργησε το αρχαιοελληνικό μεγαλείο. Κατά τα άλλα, ο Φαλμεράιερ παρείχε τα απαραίτητα στοιχεία για να δικαιολογήσει τη διαχρονική στάση της Δύσης απέναντι στους Έλληνες. Από τους Άγγλους αποικιοκράτες μέχρι τον Χάντιγκτον, οι Έλληνες δεν έχουν καμία θέση στην Ευρώπη. Κι αν αυτό επιτρέπει, π.χ., στο αυστριακό ακροδεξιό κόμμα FPO να απεικονίζει στις αφίσες του τους Έλληνες… μελαμψούς, αποτελεί εντούτοις πρόβλημα για τους Έλληνες φασίστες, που πασχίζουν με όλο τον επαρχιακό κομπλεξισμό τους να πείσουν τους Ευρωπαίους ομολόγους τους στα διάφορα διαδικτυακά φόρουμ, για τη φυλετική τους καθαρότητα.

Όπως οι άνθρωποι κατηγοριοποιούνται βάσει του χρώματός τους, έτσι και η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως απρόσωπη αναπαραγωγική μηχανή και σκεύος ηδονής. Ο φασίστας ακρωτηριάζει στη σκέψη του τους άλλους ανθρώπους, συρρικνώνοντας την προσωπικότητα και το σώμα τους στο σημείο εκείνο που τον ενδιαφέρει και τον εξυπηρετεί.

 «Δεν θα κρίνετε εσείς, τα χθεσινά αγριογούρουνα, εμάς και τον πολιτισμό μας – εμείς θα κρίνουμε εσάς και τον πολιτισμό σας», έγραφε στις αρχές του περασμένου αιώνα ο Περικλής Γιαννόπουλος. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να το πει ο σημερινός «εθνικιστής» της Χρυσής Αυγής. Γιατί ο δικός του πολιτισμός ξεκινάει από το Χόλιγουντ και καταλήγει στο πανκ και το χέβι μέταλ. Θλιβερός κομπάρσος, λοιπόν, και φτωχός συγγενής μιας ιδεολογίας της οποίας «η φτέρνα δεν έδεσε ποτέ με το χώμα» της πατρίδας του, ανεμίζει μαιάνδρους και περικεφαλαίες, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μπει στο κλαμπ των εκλεκτών. Ένα κλαμπ που ποτέ δεν τον ήθελε και που είναι θεμελιωδώς εχθρικό προς τον ελληνικό πολιτισμό (τον πολιτισμό που η τηλεόραση, ο «προοδευτικός» εθνομηδενισμός, η πατριδοκαπηλεία και η διαστρεβλωμένη αρχαιολατρία δεν του επέτρεψαν ποτέ να γνωρίσει).

Βέβαια, η φυλετική θεωρία έχει και ένα ατού: Αν το μεγαλείο της φυλής οφείλεται και μεταφέρεται στα γονίδια και το DNA, τότε δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε για να το αποκτήσεις: είναι τσάμπα. Ο φυλετιστής νιώθει σπουδαίος μόνο και μόνο επειδή έχει (αν έχει, δεν θα το ψάξουμε τώρα) το σωστό DNA. Καμία ιδεολογία δεν χαϊδεύει τόσο εύκολα και ανέξοδα τον ναρκισσισμό του ανθρώπου. Το μεγαλείο της φυλής είναι δωρεάν, αρκεί να το δηλώσεις (και να μην παντρευτείς αλλοδαπή). Επιτρέπει, παράλληλα, σε ανθρώπους με αποκλειστικά δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα και νοοτροπία (αυτούς που ο απλός κόσμος αποκαλεί «αμερικανάκια») να εμφανίζονται ως υπέρμαχοι της… ελληνικότητας.

Οι «14 λέξεις», πολιτική παρακαταθήκη του Αδόλφου Χίτλερ και συνθηματικό αναγνώρισης των απανταχού νεοναζί. Εδώ γαρνίρεται με ένα μωρό (σαν τις παλιές αφίσες των Πασόκ και ΝΔ) και το ελληνόψυχο έμβλημα της οργάνωσης Blood & Honor Hellas.

Ιδεολογία της ισχύος

Μια ιδεολογία που κηρύσσει την ανωτερότητα ζητάει από τους οπαδούς της τυφλή υποταγή και πειθαρχία, τις οποίες ανάγει σε υπέρτατες αρετές. Η ιδεολογία της ισχύος και του ελιτισμού περνάει μέσα από την υποταγή και την εκμηδένιση του ατόμου. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι ναζιστικές στολές και εμβλήματα αποτελούν τα πλέον δημοφιλή συνοδευτικά ερωτικά αξεσουάρ του σαδομαζοχισμού. Όπως γράφει η Σούσαν Σόνταγκ (Η Γοητεία του Φασισμού, Ύψιλον, 2010, σσ. 43-45), όπου αναφέρει:  «Ο σαδομαζοχισμός υπήρξε πάντα η ακραία έκφραση της σεξουαλικής εμπειρίας, κατά την οποία το σεξ αποκτά απόλυτο χαρακτήρα, δηλαδή οξύνεται από την προσωπικότητα, τις σχέσεις, τον έρωτα. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι προσαρτήθηκε στη ναζιστική συμβολική κατά τα πρόσφατα χρόνια. Ουδέποτε πριν αισθητικοποιήθηκε τόσο συνειδητά η σχέση Κυρίου και Δούλου» Αντίστοιχη είναι και η λατρεία του ανδρισμού, όπως τέλος πάντων αποκρυσταλλώνεται αυτός στα διάφορα ημίγυμνα ιδρωμένα αγόρια του Χόλιγουντ, από τον Άρνολντ Σβατσενέγκερ του Κόναν, μέχρι την πρόσφατη καρικατούρα των «300» του Λεωνίδα. Και πάλι, το πρότυπο λειτουργεί απλώς ως κρυψώνα του πραγματικού εαυτού. Τα μικρά σκυλιά γαβγίζουν πάντα πιο πολύ από τα μεγάλα.

Όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις επιθυμίες, η φαντασιοπληξία είναι το ευκολότερο καταφύγιο…

Πίσω από ένα «υπεράνθρωπο» πρότυπο δεν μπορεί παρά να προσπαθεί ο άνθρωπος να κρύψει την αδυναμία του. Η πραγματική δύναμη του ανθρώπου βρίσκεται στη συνειδητοποίηση της τραγικής φύσης του, την αποδοχή και την υπέρβασή της. Η ιδεολογία της ισχύος και η κουλτούρα που τη συνοδεύει (από τα αφύσικα, άρα και αντιανθρώπινα, αγάλματα της ναζιστικής τέχνης, ως τους υπερήρωες του κινηματογράφου) προσφέρει απλώς καταφύγιο σε μια κοινωνία παραιτημένη, που δεν ζητά πια να πετύχει το καλύτερο, αλλά απλώς να συμφιλιωθεί και να κρύψει το χειρότερο. Το πρότυπο του Άριου υπερανθρώπου αναζητούν αυτοί που ξέρουν καλά -χωρίς όμως να μπορούν να το αποδεχθούν- ότι δεν θα το φτάσουν ποτέ. Είτε για λόγους σωματικούς, είτε νοητικούς, είτε σεξουαλικούς, είτε -συνήθως- ηθικούς. Εκεί έγκειται και η ουσία του ρατσισμού: «Μεταφράζουν τη διαφορά σε ιεραρχία, μετασχηματίζοντας την ηθική τους κατωτερότητα σε σύμπλεγμα ανωτερότητας» (Έντγκαρ Μορέν, Η ανθρώπινη φύση, το χαμένο παράδειγμα, Εναλλακτικές εκδόσεις, Αθήνα 2000, σ. 256).

«Αρρενωπή» αφίσα της υπηρεσίας ευρέσεως εργασίας του Τρίτου Ράιχ.

Είμαι ό,τι μισώ

Αν οι Εβραίοι κατηγορούνται από τους ναζί για την προσπάθειά τους να αποκτήσουν «παγκόσμια κυριαρχία», δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση το ότι οι ίδιοι οι ναζί επιχείρησαν ακριβώς το ίδιο. Είναι χαρακτηριστικός ο θαυμασμός που τρέφουν σήμερα οι ακροδεξιοί για το κράτος του Ισραήλ. Την ώρα που στηλιτεύουν με κροκοδείλια δάκρυα της σφαγές των αμάχων Παλαιστινίων, ζηλεύουν παράλληλα το κράτος που τις διαπράττει. Το Ισραήλ αποτελεί το πρότυπό τους: Ένα κλειστό, στρατιωκοποιημένο κράτος που ελέγχει τα πάντα, ενώ διαθέτει και τον πάντα απαραίτητο εσωτερικό εχθρό. Αυτό είναι το πρότυπο κοινωνίας που ονειρεύονται οι χρυσαυγίτες και είναι λογικό να επιθυμούν το κοινωνικό χάος και τον γενικευμένο πόλεμο όλων εναντίον όλων. Είναι το μοναδικό κλίμα στο οποίο μπορεί να ανθήσει ο φασισμός.

Όπως γράφουν οι Χορκχάιμερ και Αντόρνο, «Ο τραπεζίτης και ο διανοούμενος, το χρήμα και το πνεύμα, οι εκφραστές της κυκλοφορίας, είναι το απωθημένο όνειρο εκείνων τους οποίους κουτσούρεψε η κυριαρχία και τους οποίους χρησιμοποιεί για τη διαιώνισή της.» Ο φασίστας δεν πολεμάει την εξουσία: τη φθονεί και τη ζηλεύει. Γι' αυτό και την αναπαράγει στο δικό του επίπεδο. Μη μπορώντας να τα βάλει με τους «από πάνω», βγάζει τα απωθημένα του στους «από κάτω». Ενώ ο λαός αντέτασσε ανέκαθεν την δική του ηθική απέναντι στην ασυδοσία και την ανηθικότητα της εξουσίας, ο φασισμός εισάγει την ανηθικότητα αυτή σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, στην εργασία, την οικογένεια, τον δημόσιο χώρο. Ο φασίστας δεν πολεμάει το σύστημα. Το αναπαράγει στην καθημερινότητά του.

Προνομιακό πεδίο δράσης, βέβαια, το μεταναστευτικό. Ο μετανάστης αποτελεί τον αρχετυπικό «εσωτερικό εχθρό» του φασισμού: Η Χρυσή Αυγή μιλάει για τους μετανάστες πολύ πριν… έρθουν στην Ελλάδα. Αναφερόμαστε βέβαια στους μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, τους λαούς, δηλαδή, που οι ναζί θεωρούσαν κατώτερους. Όσον αφορά τους μετανάστες από τη Δυτική Ευρώπη, οι χρυσαυγίτες δεν έχουν πει ποτέ κουβέντα, καθώς αυτοί είναι «ανώτεροι» στην ιεραρχική κλίμακα του φασισμού. Αντίστοιχα δεν βλέπουμε να στρέφεται η Χρυσή Αυγή ενάντια στο ξένο κεφάλαιο, που αγοράζει και πουλάει τη χώρα κατά το δοκούν. Στόχος είναι πάντα οι εξαθλιωμένοι, οι αδύναμοι.

Για τον χρυσαυγίτη, το μεταναστευτικό δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Είναι μια ευλογία που του επιτρέπει να παρουσιάζει την ψυχανωμαλία του ως κοινωνική αναγκαιότητα. Ο μετανάστης είναι ο απαραίτητος «άλλος», που επιτρέπει στον φασίστα να αυτοεπιβεβαιωθεί, όπως, αντίστοιχα, είναι ο απαραίτητος «άλλος» που επιτρέπει στον κοσμοπολίτη εθνομηδενιστή να βγει απ΄το ανυπόφορο γι' αυτόν κοινωνικό σύνολο και να νιώσει κι εκείνος εν δυνάμει μειονότητα. Και στις δύο περιπτώσεις, και στον φασισμό και στον φιλελεύθερο «πολυπολιτισμό» (δεξιό και αριστερό), ο μετανάστης προσφέρει ιδεολογική επιβεβαίωση – γι΄αυτό και το μεταναστευτικό έχει πρωτεύουσα θέση στην ατζέντα και των δύο. Γι΄ αυτό και κανείς από τους δύο δεν είναι σε θέση να προσφέρει απαντήσεις στο μεταναστευτικό πρόβλημα.

«Η πρόταση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά», έγραφε η ΧΑ σε ανακοίνωσή της κατά της απεργίας των Χαλυβουργών. Λίγο καιρό μετά, ένα καφάσι γκοφρέτες απ' τα Lidl (όλα κι όλα, στηρίζουν τα προϊόντα της… πατρίδας τους) ήταν αρκετό για να κάνει την κωλοτούμπα της.

Έχοντας μια ιδεολογία που απλώς αναπαράγει την εξουσία στη χειρότερη μορφή της, δεν είναι περίεργο που, τα δύο χρόνια αγώνων του ελληνικού λαού εναντίον του μνημονίου, άφησαν τη Χρυσή Αυγή ασυγκίνητη. Η συμμετοχή της στους λαϊκούς αγώνες είναι ανύπαρκτη. Κατηγόρησε τους απεργούς της Χαλυβουργίας ως πιόνια του κομμουνισμού που διαλύουν την παραγωγή και, όταν είδε ότι ο αγώνας τους έχει ανταπόκριση στην ελληνική κοινωνία, έσπευσε στη Χαλυβουργία με γάλατα και γκοφρέτες για «συμπαράσταση», σβήνοντας παράλληλα τις προηγούμενες ανακοινώσεις της από την ιστοσελίδα της. Αντίστοιχα, κορόιδευε από την ιστοσελίδα της το κίνημα των πλατειών, εμφανίζοντας το Σύνταγμα ως ένα αριστερίστικο πανηγύρι, προσπαθώντας κατόπιν να δρέψει «αγανακτισμένες» ψήφους. Το πνεύμα του κινήματος των πλατειών, βέβαια, δεν μπορούσε να δέσει με την ιδεολογία του μίσους. Σε έναν χώρο όπου συναντήθηκαν για πρώτη φορά άνθρωποι από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, με την πολιτική και πνευματική ελίτ απούσα, το μίσος δεν είχε θέση. Ίσα ίσα, το Σύνταγμα ήρθε ως απάντηση στο κλίμα μίσους που είχε καλλιεργηθεί το αμέσως προηγούμενο διάστημα (ξυλοδαρμός Γ. Καφκά από τα Μ.Α.Τ., δολοφονία Μ. Καντάρη, ρατσιστικές επιθέσεις, μολότωφ στο Α.Τ. Εξαρχείων και τη λαϊκή αγορά κ.λπ).

Αντίστοιχα, στο στόχαστρο του φασισμού, μεταξύ άλλων, μπαίνει και οι διανόηση. Αν η μόρφωση αποτελούσε ανέκαθεν για τον ελληνικό λαό έναν υψηλό στόχο («να μάθεις γράμματα να γίνεις άνθρωπος» λέγανε οι παλιοί), ο φασισμός έχει αντίθετη άποψη. Αντί να αντιμετωπίζει την αμορφωσιά ως πρόβλημα, ο φασισμός εξορίζει τη μόρφωση στη γενική κατηγορία της «θολοκουλτούρας», χαϊδεύοντας τον ναρκισσισμό των ημιμαθών και αντικαθιστώντας τη στέρηση με αυτοπεποίθηση. Η μόρφωση είναι περιττή – αρκούν οι εκλαϊκευμένες αρλουμπολογίες και ουφολογίες του… χώρου. Είναι παροιμιώδης, άλλωστε, η διαδικτυακή ανορθογραφία των χρυσαυγιτών, που αρκεί συνήθως από μόνη της για να αναιρέσει την όποια επιχειρηματολογία τους.

Δείγμα άριας τέχνης. Mια νεολαία που μεγάλωσε αγνοώντας τον Κόντογλου, τον Τσαρούχη, τον Θεόφιλο και την ελληνική τέχνη εν γένει, δεν μπορεί να βρει την ελληνικότητα παρά μόνο στη διάχυτη διαδικτυακή κιτσαρία. Ο μαίανδρος ελληνοποιεί τα ανελλήνιστα ενώ οι ψυχολογικές κλίσεις και… αποκλίσεις αναλαμβάνουν τα υπόλοιπα…

Εναντίον όλων

«Εναντίον όλων» είναι ένα ακόμη σύνθημα της Χρυσής Αυγής, δείγμα, υποτίθεται, της αντισυστημικότητάς της. Το μόνο που δείχνει στην πραγματικότητα το σύνθημα αυτό είναι ο αντικοινωνικός της χαρακτήρας. Αναπόφευκτο, αφού οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του λαού και της πατρίδας δεν έχουν καμία σχέση με… τον λαό και την πατρίδα. Οι φασιστικές οργανώσεις είναι εκ προοιμίου αντικοινωνικές. Ο φασίστας δεν βλέπει γύρω του παρά πρόβατα, «μαζάνθρωπους», σκουπίδια που απλώς τονώνουν τον ναρκισσισμό του. Η κουλτούρα του φασισμού είναι διάχυτη από την αίσθηση του ανήκειν σε μία ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων, μια κλειστή ομάδα εκλεκτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Χρυσή Αυγή αποφεύγει κάθε έννοια κοινότητας, κάθε συλλογική μορφή οργάνωσης του λαού και προτιμά τον παραδοσιακό τρόπο οργάνωσης των ελίτ και της εξουσίας: κλειστές ομάδες «ομοίων». Παραπέρα, η δράση αυτών των κλειστών ομάδων δεν έχει τουλάχιστον μια κοινωνική δυναμική, ούτε εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα – περισσότερο αποτελούν χώρους αυτοαναφορικής ικανοποίησης των όποιων εφηβικών ορμών των μελών τους. Κάτι σαν τους ποδοσφαιρικούς συνδέσμους. Η λειτουργία αυτή, σε συνδυασμό με τη βία και το μίσος, δημιουργεί ένα κοινωνικό έκτρωμα. Είναι το ιδεολόγημα της «πρωτοπορίας» στην πλέον ευτελισμένη -άρα και επικίνδυνη- μορφή του.

Είναι φυσικό, λοιπόν, ο χρυσαυγίτης να νιώθει μεγαλύτερη οικειότητα με έναν Γερμανό νεοναζί και έναν Άγγλο σκίνχεντ, παρά με τον γείτονά του. Οι Pogrom, συγκρότημα του βουλευτή της Χ.Α. Αρτέμη Ματθαιόπουλου, συνοψίζουν το ψυχολογικό προφίλ του σύγχρονου φασίστα στο τραγούδι τους «Σε γειτονιές και δρόμους»: «Νύχτα τρόμου, βία ρομαντική. / Νέοι επαναστάτες με δίψα για ζωή. / Στην καρδιά τους πάντα η γαλανόλευκη. / Τέλος θα δώσουν σε τούτη τη ντροπή […] ένας αγώνας απλά η αφορμή / ήρθε η ώρα για εκδίκηση σκληρή. / Πογκρόμ, πογκρόμ σ' ολόκληρη την πόλη / όλοι κρυμμένοι, στα χέρια μας οι δρόμοι. / Πογκρόμ, πογκρόμ ποτέ δεν θα ξεχάσω / τη φλόγα του μίσους ποτέ μου δε θα χάσω». Εννοείται ότι η γαλανόλευκη έχει ως μοναδικό σκοπό να δώσει ένα κοινό σημείο αναφοράς, μια αφορμή για να ακολουθήσει ο πραγματικός πυρήνας και σκοπός της ιδεολογίας της ΧΑ: το μίσος.

Δείγμα άριας τέχνης. Αρχαία αγάλματα, γραμμωμένα κορμιά και ένα ξίφος των SS να κρύβει αυτά που πρέπει (ή μήπως κόβει;). Σχέδιο του Αριστοτέλη Καλέντζη από το βιβλίο-λεύκωμά του Σε Σένα (Ελεύθερη Σκέψη, 1983)

Και η λυπητερή

«Το να μην θαυμάζεις τον Χίτλερ ή τον Στάλιν δεν θα έπρεπε κανονικά να απαιτεί ιδιαίτερη διανοητική διεργασία. Είναι εν μέρει μια ηθική διεργασία» έγραφε ο Όργουελ. Στον βαθμό που η ηθική υποχωρεί, η διάνοια δεν μπορεί εύκολα να αντιμετωπίσει τον φασισμό από μόνη της. Υπ' αυτή την έννοια, το γεγονός πως υποχρεωνόμαστε να καταφύγουμε στην επιχειρηματολογία και την λογική προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την άνοδο της ΧΑ δείχνει ότι ο φασισμός έχει ήδη καταγάγει την πρώτη του νίκη. Το άρθρο αυτό, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να κλείσει παρά με τη θλιβερή διαπίστωση πως η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν είναι ένα πρόσκαιρο, ξεχωριστό φαινόμενο, αλλά το επιστέγασμα και η λογική κατάληξη τεσσάρων δεκαετιών αλλοτρίωσης της ελληνικής κοινωνίας. Όσα στοιχεία περιγράψαμε δεν περιορίζονται στον χώρο της Χρυσής Αυγής, αλλά είναι διάχυτα στην ελληνική κοινωνία της Μεταπολίτευσης. Η ψήφος στη Χρυσή Αυγή είναι η ψήφος του ανθρώπου που, νιώθοντας την αδυναμία του, προτιμά να κάνει τον τσάμπα μάγκα, παρά να κάνει την υπέρβαση. Είναι το αποτέλεσμα της διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας: ο κακώς εννοούμενος λαϊκισμός, η εύκολη λύση, το νταϊλίκι εκεί που μας παίρνει. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε τη γύμνια της μεταπολίτευσης και της κοινωνικής και πολιτισμικής αλλοτρίωσης που έφερε. Την ώρα της κατάρρευσης, δεν θα μπορούσε παρά να αναδειχθεί και ο κατεξοχήν πολιτικός εκφραστής της αλοτρίωσης αυτής.

Δείγμα άριας τέχνης. Νεαρός καραφλός σκίνχεντ σώζει ένα καραφλό μωρό από τη φωτιά. Τις κρύες νύχτες του χειμώνα η φαντασία κάποιων ξεχειλίζει…

Η Χρυσή Αυγή είναι η κορυφή του παγόβουνου. Όχι όμως του παγόβουνου του κακού «πατριωτισμού», όπως θα θέλανε οι αριστεροδεξιοί φιλελεύθεροι εθνομηδενιστές, αλλά του παγόβουνου της αλλοτρίωσης και του εκπασοκισμού, στον οποίο οι τελευταίοι φέρουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Η κοινωνία, η κοινότητα με την αυστηρή έννοια του όρου, δεν δημιουργείται στο κενό. Έχει προϋποθέσεις υλικές (από τον κοινό τόπο κατοικίας και εργασίας ως τις διάφορες μορφές ανταλλαγής και δώρου), πολιτισμικές (ένα κοινό πολιτισμικό, αξιακό και συμβολικό σύστημα) και ηθικές (την ηθική των απλών ανθρώπων, την οποία αντιτάσσουν στον κυνισμό και τον φαρισαϊσμό της εξουσίας και των ελίτ). Tην ώρα που η πολιτική και οικονομική ελίτ διέλυε τις υλικές προϋποθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, οι «προοδευτικοί» διανοούμενοι ανέλαβαν να διαλύσουν τις πολιτισμικές και ηθικές. Σε μία διαλυμένη κοινωνία, όμως, δεν μπορεί παρά να βασιλεύει η γενικευμένη ανασφάλεια, καθώς οι άνθρωποι χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους – χάνουν όλες τις προϋποθέσεις τις συλλογικής τους ζωής (αυτή είναι η κύρια αιτία της ανασφάλειας – η αύξηση της εγκληματικότητας και η μιντιακή υστερία έπονται). Στο μέλλον που μας επιφυλάσσεται δεν μπορεί παρά να βασιλεύει ο φόβος. Άρα και το πολιτικό του παρακολούθημα: ο φασισμός.

ΠΗΓΗ: Από το αφιέρωμα στη Χρυσή Αυγή του περιοδικού Άρδην (τ. 90)  που κυκλοφορεί – Οκτωβρίου 6, 2012, http://ardin-rixi.gr/archives/8540

Μέγαιρα και Κομανέτσι…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Αύριο ο Κομανέτσι της συγκυβέρνησης των δωσιλόγων (και όχι βέβαια, της Ελλάδας και των Ελλήνων) υποδέχεται τη Μέγαιρα των Νεοναζί του 4ου Ράιχ. Και ασφαλώς έχουν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα, με κάπου πεντέμισι χιλιάδες αστυνομικούς στο κέντρο της Αθήνας. 

Γιατί, όσο μεγαλύτερος κακούργος είναι κάποιος, τόσο μεγαλύτερη προστασία χρειάζεται, απ' τους αρμόδιους προστασίας του καθενός επίσημου αλήτη.

Και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με την εκπρόσωπο των μεγαλυτέρων κακούργων της ανθρωπότητας. Και, συνάμα, του εχθρικότερου, μαζί με τους Τούρκους, λαού απέναντι στην πατρίδα μας. Με τους οποίους ωστόσο έχουν να συζητήσουν σοβαρότατα θέματα. Προκειμένου να στηρίξουν οι ναζιστές τους δωσίλογους. Και τανάπαλιν. Όπως:

1. Να ζητήσει ο Κομανέτσι γονυπετώς συγνώμη για τον πολιτισμό, που η Ελλάδα πρόσφερε στους Ούνους και στους υπόλοιπους βάρβαρους της Ευρώπης. Γιατί, αντί ν' ανοίξουν τα μάτια τους και να γίνουν άνθρωποι, τυφλώθηκαν ολότελα απ' το ελληνικό φως και έγιναν κανίβαλοι στο πολλαπλάσιο…

2. Να εκφράσει την απέραντη ευγνωμοσύνη του και να ευχαριστήσει τη Μέγαιρα του 4ου Ράιχ για τις ευεργεσίες, που πρόσφεραν στην πατρίδα μας και στο λαό μας οι κανιβαλικές ορδές των Ναζί του 3ου Ράιχ, στη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Οπότε, όπως, μεταξύ πάμπολλων άλλων, γράφει, στο μπλοκ "Ολυμπιάδα", ο υπέροχος δάσκαλος απ' το Κιλκίς, Δημήτρης Νατσιός:

Τουφεκίστηκαν ή πέθαναν από πείνα, φυλακίσεις, κακουχίες πάνω από εφτακόσιες (721.063) χιλιάδες Έλληνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι θανατώθηκαν, με τρόπο οικτρό, στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σαράντα πέντε χιλιάδες Έλληνες. Για τους οποίους δεν μίλησε κανείς ποτέ, αφού ήταν όντα δευτέρας επιλογής, δηλαδή Έλληνες (45.000).

Ενώ για το γεγονός ότι πέθαναν με τρόπο οικτρό, επίσης, εξήντα χιλιάδες Έλληνες, Εβραίοι το θρήσκευμα, μίλησαν οι πάντες (60.000). Κατέστρεψαν οι βάνδαλοι Ούνοι στο μεγαλύτερο μέρος ή άρπαξαν την υλικοτεχνική υποδομή (σιδηροτροχιές, σιδηροδρόμους, αυτοκίνητα, γέφυρες, λιμάνια, διώρυγα Κορίνθου, ορυχεία, σπίτια, κλπ)

Άρπαξαν οι βάρβαροι Γερμαναράδες όλα τα δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά. Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες. Άρπαξαν το 50% των μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, άλογα, το 30% των μικρών. Διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία.

Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, η Γερμανία είχε υποστεί σε σχέση με το ετήσιο εισόδημά της ζημιές από τον πόλεμο της τάξεως του 135%. Και η Ελλάδα της τάξεως του 170%. Που σημαίνει ότι η κατεστραμμένη Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα μόλις τελείωσε ο πόλεμος.

Στην διάσκεψη των Παρισίων, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, οι εκπρόσωποι των «νικητριών» χωρών υπολόγισαν και καθόρισαν το ύψος των ζημιών που προκάλεσαν τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής στην Ελλάδα σε δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, με αγοραστική αξία του 1938!

Και, ενώ η Γερμανία εξόφλησε τις υποχρεώσεις της προς όλες τις χώρες που κατέστρεψε, δεν έκαμε το ίδιο και έναντι της Ελλάδας. Γιατί; 

Γιατί η Ελλάδα, από τον πόλεμο μέχρι σήμερα, λέει ο δάσκαλος, κυβερνήθηκε από σάπιους, δειλούς και προδότες. Και βρισκόμαστε εμείς να χρωστούμε στους Ούνους. Όταν οι Ούνοι μας χρωστούν τρισεκατομμύρια, αν συνυπολογιστεί και το «κατοχικό» δάνειο!…

Και το τρίτο, που ο Κομανέτσι θέλει, είναι να κάμει επίδειξη του προδοτικού του οίστρου και της βαρβαρότητας, με την οποία αυτός και οι προκατοχοί του και οι συμμορίτες του καταστρέφουν την Ελλάδα και εξοντώνουν τους Έλληνες.

Έτσι ώστε τα εφιαλτικά ΜΜΕ να έχουν να παρουσιάσουν τα «θετικά» στοιχεία απ' τις συνομιλίες των κυριάρχων Ναζί και των υποτελών δωσίλογων. Αλλά εμείς, που δεν μπορούμε να πειστούμε απ' τα ΜΜΕ(=εξαπατήσεως), αισθανόμαστε την ανάγκη, γεμάτοι ιερή οργή και αγανάκτηση, να αναφωνήσουμε προς τους εφιάλτες και μασκαράδες:

Ντροπή σας αδίστακτοι και αδιάντροποι δολοφόνοι!!!

Παπα-Ηλίας, Οκτωβρίου 8, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com

ΜΑΤΑΙΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Μεγάλος υπήρξε ο εντυπωσιασμός και αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μετά την παρέμβαση Ελλήνων ομογενών, οι οποίοι δήλωσαν δημοσίως ότι έχει συγκεντρωθεί ποσόν εξακοσίων δισεκατομμυρίων ευρών και ότι οι ενεργήσαντες για τη συγκέντρωσή του είναι πρόθυμοι να το διαθέσουν για να απαλλάξουν τη χώρα μας από την ασφυκτική πίεση των δανειστών της υπό όρους. Η είδηση μετεδόθη αρχικά μέσω του διαδικτύου και στη συνέχεια απασχόλησε και τους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Επισημαίνουμε κατ' αρχήν ότι πολλοί την αναμετέδωσαν πιστεύοντας ότι η είδηση ήταν χαροποιός. Ισχύει η ρήση «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται»;

Εμφανίζονται ξαφνικά δύο παντελώς άγνωστοι ομογενείς ως εκπρόσωποι και άλλων δηλώνοντας τη συγκέντρωση ενός ποσού, το οποίο φαντάζει υπέρογκο για τα ελληνικά οικονομικά μεγέθη, αν λάβουμε υπ' όψη ότι υπερβαίνει κατά πολύ το μη διαχειρίσιμο πλέον χρέος μας.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι, αν οι ομογενείς μας απανταχού της γης είναι τόσο ισχυροί οικονομικά. Ως ομογενείς βέβαια εννοούμε εκείνους που αισθάνονται Έλληνες και όχι όλους, όσοι φέρουν ακόμη ελληνικό ονοματεπώνυμο. Θα δεχόμασταν ότι η συγκέντρωση του ποσού είναι εφικτή, αν γνωρίζαμε την οικονομική επιφάνεια των ομογενών μας, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βέβαια κατά καιρούς ακούγεται ότι κάποιοι από αυτούς χρηματοδοτούν με σημαντικότατα ποσά τα κόμματα κατά την προεκλογική περίοδο. Ασφαλώς τα ποσά αυτά υπολείπονται σαφώς του άλλου που ελέχθη ότι συγκεντρώθηκε και πέραν αυτού η προσφορά δεν είναι ανιδιοτελής. Μετά την επιτυχία του υποστηριζομένου κομματικού σχηματισμού, οι δωρητές θα επανακτήσουν τις απώλειες. 

Το δεύτερο ερώτημα είναι το κατά πόσο παραμένει θερμή η αγάπη για την πατρίδα στους ομογενείς τρίτης τέταρτης και πέραν αυτής γενιάς.  Στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες κινήσεις προς στήριξη της πατρίδας μας. Δεν γνωρίζω όμως αν, μετά την κατασκευή του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη προ πενήντα ετών, συνεχίστηκαν οι δωρεές προς κατασκευή άλλων νοσοκομείων ή πανεπιστημιακών σχολών ή αν χορηγήθηκαν υποτροφίες για σπουδαστές σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Πολλές φορές ακούγεται ότι οι δωρεές Εβραίων προς το Ισραήλ είναι τρομακτικές και οι αντίστοιχες Ελλήνων προς την Ελλάδα μπροστά τους πενταροδεκάρες. Βέβαια δεν είναι όλοι οι ομογενείς μας ανάλγητοι. Κινούνται για την προάσπιση των δικαίων του έθνους μας. Αναφέρω ενδεικτικά τους θαυμάσιους αγώνες της «Παμμακεδονικής ΗΠΑ-Καναδά» για το ζήτημα της Μακεδονίας. Αναφέρω ακόμη το πλήθος των βαριά ασθενούντων, οι οποίοι μετέβησαν στις ΗΠΑ και υποβλήθηκαν σε άκρως δαπανηρές επεμβάσεις με κάλυψη της δαπάνης από ομογενείς!

Το τρίτο και πλέον σημαντικό ερώτημα είναι: Οι οικονομικά ισχυροί ομογενείς είναι πράγματι ελεύθεροι να προβούν σε ενέργεια προς σωτηρία της πατρίδας μας ή είναι απόλυτα δεσμευμένοι; Μπορεί κάποιος να είναι οικονομικά ισχυρός στις ΗΠΑ χωρίς να είναι τουλάχιστον μέλος κάποιας μασωνικής στοάς; Μπορεί να επιχειρήσει το καλό της πρώτης του πατρίδας, αν τα αφεντικά θέλουν την καταστροφή της; Και είναι ώρα να καταγγελθούν εκείνοι, οι οποίοι στις ανησυχίες εκείνων που έβλεπαν ότι τα πάντα στη χώρα μας βαίνουν με βάση σχέδιο διάλυσής της απαντούσαν ειρωνικά και κατήγγειλαν τους οπαδούς της «συνωμοσιολογίας».

Ποιοι ανέλαβαν το έργο αυτό κατασυκοφάντησης των πατριωτών και της αδάπανης διαβεβαίωσης ότι οικονομικές συγκυρίες των αγορών συνετέλεσαν στην καταβαράθρωση της οικονομίας μας, είναι πλέον γνωστοί. Εμείς δεν εννοούμε να διορθωθούμε και να ομολογήσουμε ότι υπήρξαμε θύματα καλοστημένης απάτης, την οποία στηρίξαμε όσο μας ήταν δυνατόν! Και επειδή δεν εννοούμε να διορθωθούμε, γι' αυτό και ελπίζουμε εκεί που δεν υπάρχει ελπίδα. Σε γενικές γραμμές οι ομογενείς δεν μας έπεισαν ότι διαθέτουν σημαντικό κύρος. Απόδειξη ότι, παρά τον σημαντικό αριθμό τους, δεν επέτυχαν σημαντικές νίκες στο παρασκήνιο στα εθνικά μας θέματα. Ασφαλώς την κύρια ευθύνη έχουν οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, οι οποίες δεν έδωσαν μάχες για τα εθνικά μας θέματα, κατ' απαίτηση των αφεντικών μας. Αλλά οι ομογενείς δεν έχουν αφεντικό;

Πέρα από το υπέρογκο του ποσού που ανακοινώθηκε ότι έχει κατατεθεί, επισημαίνεται και ο προαπαιτούμενος όρος για την διάθεσή του στη χώρα μας: Να γίνει εξονυχιστικός λογιστικός έλεγχος για το πού πήγαν τα λεφτά. Δήλωσε μάλιστα ένας από τους εκπροσώπους των ομογενών ότι υπολογισμοί καταλήγουν σε αποτέλεσμα, που δεν δικαιολογεί τον υπέρογκο δανεισμό μας και διαβεβαιώνει προκαταβολικά ότι αυτοί που μαγείρεψαν το έλλειμμα θα λογοδοτήσουν. Εν πρώτοις είναι ο όρος που θέτουν ικανός για να απορριφθεί η πρότασή τους. Τη λίστα που μας έδωσε η Λαγκάρντ, κατ' εντολή του συστήματος, απέκρυψαν επί μήνες οι πολιτικοί μας και θα επιχειρήσουν τώρα έλεγχο σε βάθος, ώστε να αποδοθούν ευθύνες; Ποιοί χρέωσαν τη χώρα και πού διετέθησαν τα χρήματα είναι γνωστό πλέον όχι μόνο στους οικονομολόγους. Αν η υπερχρέωση έγινε από τους πολιτικούς μας, κάποιοι από τους οποίους βρίσκονται πλέον σε δύσκολη θέση, δεν ήσαν αμέτοχοι οι δανειστές μας, αυτοί που κρύβονται πίσω από τον ομιχλώδη όρο «αγορές». Αυτοί είναι οι διεθνείς αιμοσταγείς τοκογλύφοι, τα αφεντικά. Μήπως είναι οι πρόθυμοι να μας ελευθερώσουν ομογενείς μας πάνω από τα αφεντικά;

Εντύπωση μου προκάλεσε η θέση, με την οποία έκλεισε τη συνέντευξή του ο ένας από τους εκπροσώπους: «Το τρίπτυχό μας είναι Ελπίδα, Δικαιοσύνη, Παιδεία. Δεν έχουμε καμία κομματική τοποθέτηση ούτε εκπροσωπούμε καμία θρησκεία. Είμαστε πάνω απ' όλα Έλληνες. Εάν οι Ορθόδοξοι ιερείς βάζουν πρώτα την Ορθοδοξία και μετά την Ελλάδα θα μας βρουν απέναντι. Εάν οι αριστεροί βάζουν πρώτα την ιδεολογία τους και μετά την Ελλάδα θα είμαστε απέναντί τους. Το ίδιο ισχύει και για την Χρυσή Αυγή. Πρώτα και πάνω απ' όλα η Ελλάδα». Η θέση είναι σαφώς ιδεολογική. Άκρως εντυπωσιακός ο ελληνοκεντρισμός, ο οποίος θέτει σε δευτερεύουσα θέση την ορθόδοξη πίστη! Αλλά αυτή η πίστη καλλιέργησε σε προγενέστερες γενιές και μάλιστα επί τουρκοκρατίας τη ζέουσα διάθεση για αγαθοεργία. Σήμερα όταν προβάλλουμε το φαινόμενο κάνουμε λόγο για ιδεολογία του ευεργετισμού.

Δηλώνεται επίσης σαφώς ότι στη χώρα μας δεν πρέπει να είναι ζωντανό το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα. Τέλος για να διασκεδασθούν κάποιες ανησυχίες αποδοκιμάζεται και το εθνικιστικό κίνημα. Μήπως το σύστημα ετοιμάζει κάποιους αγοραστές του χρέους μας και συνάμα τιμωρούς κάποιων πολιτικών, ως των μόνων ενόχων, προς εκτόνωση στο μέλλον της λαϊκής οργής, όταν αυτή φθάσει σε κατάσταση παροξυσμού; Μήπως τότε η δουλεία μας γίνει βαθύτερη; Μήπως οι «σωτήρες» μας ξεπουλήσουν τα πάντα;

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 7-10-2012

Υπέφερε λιγότερο η Αργεντινή όταν χρεοκόπησε!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Διασκεδαστικός αλλά και αποκαλυπτικός της πλήρους άγνοιας των πραγματικών δεδομένων εκ μέρους των πολιτικών ταγών της Ελλάδας ήταν ο τρόπος με τον οποίον συζητήθηκε στη Βουλή η υπόθεση της χρεοκοπίας της Αργεντινής. Δεν υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία ότι Ελλάδα και Αργεντινή είναι δύο χώρες εντελώς διαφορετικές στην οικονομική και κοινωνική δομή τους. Τόσο διαφορετικές, που είναι αδύνατον να συγκριθούν.

Από τη στιγμή όμως που για λόγους πολιτικής δημαγωγίας αποφασίζουν κάποιοι να συγκρίνουν τις συνέπειες της χρεοκοπίας της Αργεντινής με το μνημονιακό καθεστώς της Ελλάδας, καθόλου δεν θα έβλαπτε να ζητούσαν από τους συμβούλους τους να τους παράσχουν δύο – τρία θεμελιώδη οικονομικά στοιχεία. Θα έπεφταν από τα σύννεφα!

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, με την Ελλάδα. Μπήκε σε καθεστώς Μνημονίου, όπως είναι γνωστό, στις αρχές Μαΐου του 2010. Το αποτέλεσμα; Το ΑΕΠ της μειώθηκε κατά 3,5% το 2010, κατά 6,9% το 2011 και αναμένεται να μειωθεί το 2012 από 6,5% έως 6,9%, βάσει των εκτιμήσεων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Συνολική μείωση δηλαδή του ΑΕΠ της χώρας μας κατά τη μνημονιακή τριετία 2010-2012 γύρω στο 17%. Πάμε να δούμε τώρα τι έγινε στην Αργεντινή. Η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών του εξωτερικού χρέους και χρεοκόπησε στις αρχές του 2002. Τη χρονιά της χρεοκοπίας, λοιπόν, το 2002, το ΑΕΠ της Αργεντινής καταβαραθρώνεται σε ποσοστό 10,89% βάσει των στοιχείων της Παγκόσμιας Τράπεζας. Καθώς όμως η χώρα δεν πληρώνει το εξωτερικό δημόσιο χρέος της, από τον επόμενο κιόλας χρόνο της χρεοκοπίας, το 2003, αρχίζει η άνοδος του ΑΕΠ και μάλιστα με εκρηκτικούς ρυθμούς! Μέσα στο 2003 σχεδόν ισοφαρίζεται η πτώση του ΑΕΠ κατά το 2002, αφού η αύξηση φτάνει στο απίστευτο ύψος του… 8,83%! Η Αργεντινή γίνεται… πύραυλος! Το ΑΕΠ της αυξάνεται το 2004 κατά 9,03%, το 2005 κατά 9,18%, το 2006 κατά 8,47%, το 2007 κατά 8,65%!!! Με το που έπαψε δηλαδή η Αργεντινή να πληρώνει τους δανειστές της στο εξωτερικό, η οικονομία της απογειώθηκε αμέσως με φρενήρεις ρυθμούς. Μία και μοναδική χρονιά είχε βίαιη μείωση του ΑΕΠ της και έπειτα ραγδαία ανάπτυξη, με αποτέλεσμα η οικονομία της μέσα σε μια πενταετία να είναι 30% μεγαλύτερη από όσο ήταν πριν από τη χρεοκοπία της.

Αντιθέτως, η Ελλάδα, που βρίσκεται στον τρίτο χρόνο μνημονιακού καθεστώτος, έχει μέχρι στιγμής τρία συνεχή χρόνια ύφεσης (σωρευτικά γύρω στο -17% του ΑΕΠ, πολύ χειρότερα από το -10,89% της Αργεντινής) και παράλληλα είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έχουμε ύφεση και το 2013 και το 2014, αν και σε χαμηλότερα ποσοστά. Στην Ελλάδα η ανεργία ανήλθε τον Ιούνιο στο 24,4% του εργατικού δυναμικού και αναμένεται ο ετήσιος μέσος όρος να κυμανθεί γύρω στο 24%. Στη χρεοκοπημένη Αργεντινή όμως ουδέποτε η ανεργία προσέγγισε τέτοια ποσοστά. Το 2002, τη χρονιά της χρεοκοπίας, έφτασε στο 17,9% και αμέσως μετά άρχισε η αποκλιμάκωσή της: έπεσε το 16% το 2003, στο 12,6% το 2004, στο 10% το 2005. Εντελώς αντίθετη η πορεία από τη μνημονιακή Ελλάδα, όπου η ανεργία αυξάνεται διαρκώς: από το 12,4% του 2010 ανέβηκε στο 17,2% το 2011 και εκτοξεύθηκε στο 24% περίπου το 2012.

Επαναλαμβάνουμε ότι Ελλάδα και Αργεντινή δεν είναι συγκρίσιμες οικονομικά χώρες. Οσοι όμως κυβερνητικοί προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό λέγοντας "θα γίνουμε σαν την Αργεντινή αν δεν εφαρμόσουμε τις εντολές της τρόικας", θα πρέπει να σταματήσουν αυτές τις ανοησίες. Ο λόγος είναι απλούστατος: Η πραγματικότητα είναι πως ο λαός της χρεοκοπημένης Αργεντινής υπέφερε πολύ λιγότερο από όσο υποφέρουν οι Ελληνες του μνημονιακού καθεστώτος!

Η τέχνη του εφικτού και η κακοτεχνία του φρικτού

Του Δημήτρη Σεβαστάκη*

Το σάλπισμα και οι απειλές εμφάνισης της κρυμμένης λίστας, οι απειλητικές αοριστίες και οι διαρροές απευθύνονται σε λερωμένες φωλιές, ως εκ τούτου, ευνοούν τις κοινοβουλευτικές πειθαρχίες. Τα αδιέξοδα και ερεβώδη μέτρα θέλουν πειθαρχημένους βουλευτές, υπάκουους απολογητές ή έστω ηρωικούς ζογκλέρ. Θέλουν κοινοβουλευτικούς λειτουργούς που θα εκφράσουν την υψηλόφωνη, συνήθως μιντιακή, αντίρρηση, αλλά θα ασκήσουν τη χαμηλόφωνη κατάφαση με υπάκουη ψήφο.

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού ή η κακοτεχνία του φρικτού; Το σίγουρο είναι ότι τα απολύτως αδιέξοδα και προ-νεκρωμένα (σύμφωνα και με την AlphaBank) μέτρα θα (αν) ψηφιστούν μέσα στην πολιτική αποσύνθεση. Με τα μέτρα θα γίνει πραγματικότητα η υπόσχεση του Βενιζέλου για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς το 2012».

Είναι γεγονός ότι ο οικογενειακός προϋπολογισμός ισοσκελίστηκε. Δίνεις, όσα παίρνεις. Ο φόρος σου ισοδυναμεί με το εισόδημά σου. Δηλαδή συγκροτείται πάνω στο σώμα της ηλίθιας και μερικής και αρπακτικής «αυστηρότητας» η τέλεια δομή ανυπακοής και ηθικοποίησης της φοροδιαφυγής.

Αλλά είναι τόσο ευάλωτο το σύστημα, δηλαδή τόσο πειναλέοι οι ταγοί του, ώστε να εξαρτώνται και να ελέγχονται από τις λίστες; Η σκοτεινή υποψία μου, ότι αυτό το ανέμισμα λιστών την παραμονή των μέτρων έχει στόχο την κατατρομοκράτηση των βουλευτών, στηρίζεται σε σκόρπιες παρατηρήσεις πολιτικών συμβάντων.

Π.χ. με την ακτιβιστική είσοδο των εργαζομένων των ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο υπουργείο Άμυνας, έγιναν γνωστά στους κοινούς θνητούς ορισμένα πολύ σημαντικά και εξοργιστικά πράγματα: ότι για εβδομήντα εκατομμύρια ευρώ ουσιαστικά αχρηστεύονται υποβρύχια δυόμισι -πληρωμένων- δισεκατομμυρίων. Ότι η σύμβαση πώλησης των ναυπηγείων αποσυνδέει τη χρηματοδότηση και τις ροές χρήματος από το παραγόμενο έργο.

Μάθαμε ακόμα ότι συγκεκριμένη πρόβλεψη εξασφάλιζε φορολογική ασυλία για την περίοδο της γερμανικής ιδιοκτησίας. Επίσης ότι πουλήθηκε μια μεγάλη επισκευαστική δεξαμενή πάμφθηνα σε τούρκικη εταιρεία και ότι αυτό το γεγονός απλώς ολοκληρώνει την πλήρη εμπορική αδρανοποίηση των ναυπηγείων -ελέω και Ευρωπαϊκής Ένωσης, που απαγορεύει την πώληση υπηρεσιών και παροχή ναυπηγικού έργου σε τρίτους.

Ένας παραγωγικός κλάδος με σωρευμένη τεχνογνωσία, στρατηγική θέση στη Μεσόγειο, εγκατεστημένος στη χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο, ένας κλάδος που θα μπορούσε να απορροφά ανεργία, να παράγει σχεδιασμό, έρευνα και ψωμί, νεκρώνεται από συμπυκνωμένα πολιτικοδιαχειριστικά εγκλήματα, από διοικητικές ηλιθιότητες ή απλώς από αυτό που χαρακτήριζε πάντοτε τις ηγετικές ελίτ της χώρας: κοντή, αυτοσυντηρητική στόχευση, δουλοπρέπεια στον ξένο παράγοντα και ανηθικότητα.

Μέσα λοιπόν από το συμπτωματικό παράδειγμα των απλήρωτων εργατοτεχνιτών, ακτιβιστών, είδαμε την πυκνή σύνδεση εγκληματικών πολιτικοδιαχειριστικών λαθών και παραγωγικής καταστροφής. Είδαμε την οπή που υπάρχει στη σπονδυλική στήλη της χώρας μας και του λαού μας. Είδαμε ότι όταν ο κ. Σημίτης και οι κυβερνήσεις του έψελναν τα θούρια για τη μεγάλη, ισότιμη, ευρωπαϊκή δύναμη του Νότου, εννοούσαν έργω μια μηδενισμένη παραγωγικά χώρα, εξαρτημένη, δουλόφρονα και αστόχαστη.

Οι «λίστες Λαγκάρντ», οι λίστες Παπακωσταντίνου – Βενιζέλου, οι ιδρώτες του τέλους και της πτώσης δεν δηλώνουν την προσωρινή δυσκολία του έκπτωτου ΠΑΣΟΚ και των συμμάχων του, αλλά το βαθύ, μακρό τέλος που υφάνθηκε εγκληματικά και παρείσακτα.

Η Λίστα Λαγκάρντ είναι η πολιτική υποστροφή και όχι η απλή αυτοκαταστροφή. Γιατί το έγκλημα αποδεικνύεται διαρκείας και δεν μπορεί απλώς να «τιμωρείται» εκλογικά ή ποινικά. Γιατί το έγκλημα δεν είναι μόνο το Μνημόνιο Ι και ΙΙ, κ.λπ. ούτε εγκληματίας ο Γιωργάκης και οι κηπουροί. Το έγκλημα στη χώρα και το λαό μας έχει πυκνοδομημένη αρχιτεκτονική, σκέψη, στρατηγική, όραμα. Η διαλεκτική σύνδεση των δύο πεδίων, των εξαρτήσεων και της παραγόμενης πολιτικής, κάτι βαθύτερο δείχνει από απλώς κακούς χειριστές ή πολιτικά θανατωμένους ηγέτες.

Ο βαθμός διαχειριστικού εγκλήματος στον τέως ανθηρό ναυπηγικό κλάδο, αποκαλύπτει μια μυστήρια έλξη τέλους και λάσπης που καλύπτει την πρόσφατη ιστορία μας. Αλλά όλες τις προηγούμενες στιγμές η ανασύνταξη ήθους και πολιτικής συνδέονταν σκληρά και πάντα με τις προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας, συνδέονταν με τους απέξω, με το ανυστερόβουλο αριστερό κίνημα. Πρέπει να ξαναβρούμε τον υψηλό και έξοχο ιστό. Αυτό είναι σημαντικότερο από τον Βενιζέλο, τις λίστες και τα πολιτικά παράγωγά τους…

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, επ. καθηγητής ΕΜΠ (dsevastakis@arch.ntua.gr)

ΠΗΓΗ: 07/10/2012, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=718592