Το εθνικό ζήτημα στη μυλόπετρα της κρίσης*

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Στις μέρες της κρίσης η εθνικοφροσύνη φαίνεται να αναβιώνει. Μας κατακλύζει ένας ποταμός εθνικών εκφράσεων και παραινέσεων: Εθνική σωτηρία, εθνική συναίνεση, εθνικό καθήκον, εθνικό συμφέρον κ.ο.κ. Αυτή βέβαια η πλειοδοσία εθνικών συνθημάτων δεν έχει σχέση με τον πατριωτισμό (αγάπη για την πατρίδα), αλλά είναι έκφραση του αστικού εθνικισμού, που χρησιμοποιεί την έννοια του εθνικού συμφέροντος, για τη συγκάλυψη των ιδιοτελών συμφερόντων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών.

Η επίκληση και πρόταξη του «κοινού» εθνικού συμφέροντος, δεν είναι βέβαια καινοφανής. Είναι παραδοσιακό εργαλείο στις αποσκευές της αστικής ιδεολογίας. Σήμερα όμως υπάρχουν δύο νέα στοιχεία – σημεία των καιρών. 

Πρώτο: Η υιοθέτηση από το ΠΑΣΟΚ, της εθνικής συνθηματολογίας και η αποποίηση της παραμικρής φραστικής αναφοράς στο σοσιαλισμό, επιβεβαιώνουν τη μη αναστρέψιμη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε αστικό κόμμα (και μάλιστα σκληρά νεοφιλελεύθερο). Τα κροκοδείλια δάκρυα («δεν πράττουμε αυτά που θέλει η ψυχή μας») κανένα δεν πείθουν, αφού η πολιτική τους δεν αποτελεί απλώς παρέκκλιση από το πρόγραμμα και τις αρχές τους, αλλά διαμετρικά αντίθετη πολιτική (το «κεϋνσιανό» προεκλογικό πρόγραμμα αντικαταστάθηκε από ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό). Δεύτερο: Νέο στοιχείο στο πολιτικό μας σύστημα αποτελεί και η εμμονή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ελληνικού κεφαλαίου για εθνική συναίνεση των δύο πόλων του δικομματισμού (ήδη προθύμων δορυφόρων) με ιδανική εξέλιξη της συγκυβέρνησης (κατά το πρότυπο του «μεγάλου συνασπισμού» Γερμανίας και την εθνική συναίνεση στην Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ισπανία).

Αυτή η εξέλιξη είναι νέα για το δικομματισμό (τουλάχιστον στη μορφή), αφού λόγω της ισχυρής παρουσίας (κοινωνικής και πολιτικής) της Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία, ο «προοδευτικός» πόλος του δικομματισμού στηριζόταν σε μια αντιδεξιά κινδυνολογία, για να υποκλέπτει τις ψήφους αριστερών πολιτών (ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά). Αντίστοιχα, ο συντηρητικός πόλος αξιοποιούσε τα αριστερά, φοβικά σύνδρομα, αποδίδοντας στο ΠΑΣΟΚ ή τουλάχιστον σε μια μερίδα του, αριστερές αντιλήψεις. Αυτή η αντιπαλότητα ήταν βέβαια φαινομενική (με δευτερεύουσες αντιθέσεις) αλλά αποτελεσματική, αφού αποτελούσε συνθήκη ύπαρξης και ευδοκίμησης για το δικομματισμό, από τη δεκαετία του 1920 ως σήμερα. Όμως ο παροξυσμός της κρίσης του καπιταλισμού στη χώρα μας και διεθνώς καθιστά μη ανεκτή έστω αυτή την επιδερμική αντιπαλότητα, αν και είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή του δικομματικού συστήματος. Άραγε, πάσχει από πολιτική μυωπία η Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν κατανοεί αυτήν την ανάγκη του συστήματος; Όχι βέβαια, αλλά τη διακατέχει τόση ανασφάλεια για την εφαρμογή της βίαιης λιτότητας, ώστε φοβάται ότι η φραστική έστω διαφοροποίηση της ΝΔ από τα μνημόνια, παρά την ουσιαστική συμφωνία της, μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και να ενισχύει άθελά της, τη λαϊκή αντίθεση στην ακολουθούμενη πολιτική. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει ασφυκτικά για εθνική ενότητα, ώστε να εγκλωβιστούν ευρύτερες μάζες, στο δικομματισμό και να μείνουν απρόσβλητες από τη ριζοσπαστική πολιτική.

Σε πλατιές μάζες πολιτών έχει αναπτυχθεί αυθόρμητα αγανάκτηση και απέχθεια για την υποταγή στα κελεύσματα των Βρυξελλών. Αν και πολλοί υπερτονίζουν το εθνικό στοιχείο και το αυτονομούν από το ταξικό, η ανησυχία τους έχει αντικειμενική βάση και αν αποκτήσει κοινωνικό περιεχόμενο και στραφεί κατά του αστικού εθνικισμού, η παρέμβασή τους θα συμβάλει στην απόκρουση αυτής της πολιτικής. Ο ακροδεξιός εθνικισμός προσπαθεί να διαβρώσει αυτό το ρεύμα. Παρά όμως την εθνικιστική ρητορεία του, αποδέχεται το ιμπεριαλιστικό πλαίσιο και πραγματικός στόχος του είναι το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά. Εξάλλου, παραδοσιακά στρέφεται στον ξένο παράγοντα για να πλήξει τον κομμουνισμό, διαπράττοντας εθνικά εγκλήματα (συνεργασία με κατακτητές στην κατοχή, προδοσία Κύπρου κ.ά.). Από την άλλη μεριά, η κοσμοπολίτικη Αριστερά ταυτίζει γενικά τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό και αναζητά τη λύση στον υπερεθνικό σχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την «επανίδρυσή» του.

Η εργατική τάξη και η ριζοσπαστική Αριστερά δεν δαιμονοποιούν ούτε θεοποιούν το εθνικό. Συνδέουν το εθνικό συμφέρον με το ταξικό συμφέρον των εργαζομένων και το αντιπαραθέτουν στον αστικό εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτό όχι μόνο υπερασπίζουν τα εθνικά δικαιώματα, αλλά και τα θεωρούν κρίκο στην επαναστατική διαδικασία. Στο πλαίσιο της παγκόσμιας κρίσης εντείνεται η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και για ενδογενείς λόγους (πτώση μέσου ποσοστού κέρδους) αλλά και λόγω των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για επέκταση της ακτίνας δράσης τους και της κερδοφορίας. Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης ενισχύει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, το πολυκλαδικό – πολυεθνικό κεφάλαιο διευρύνοντας την εξαγωγική δράση και την κερδοφορία τους με λυσσαλέα επίθεση κατά των εργαζομένων (πολύχρονη λιτότητα –ακόμη και στη Δ. Γερμανία– κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, ακύρωση των δικαιωμάτων). Στο πλαίσιο αυτής της αναδιανομής, προωθείται και η πρωτοφανής μεταφορά υπεραξίας από τον «άσωτο» Νότο στο «σώφρονα» Βορρά. Έτσι, οξύνεται η αντίθεση Βορρά – Νότου στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την απομύζηση πλούτου μέσω του μηχανισμού του χρέους.

Αλλά η κρίση Βορρά – Νότου οξύνεται και σε πολιτικό επίπεδο. Αν και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει εξελιχθεί σε ενιαίο κράτος, συγκροτεί ένα συγκεντρωτικό και αυταρχικό πολιτικό μηχανισμό, μέσω του οποίου επιβάλλει ασφυκτικό έλεγχο στον κρατικό προϋπολογισμό των κρατών, μετατρέποντας τις εθνικές κυβερνήσεις σε πειθήνιους εντολοδόχους. Βέβαια, η καπιταλιστική Ελλάδα ήδη από την εποχή της ένταξης στην ΕΟΚ έχει ουσιαστικά απεμπολήσει την εθνική αυτεξουσιότητα, αλλά σήμερα στις συνθήκες της κρίσης χάνονται και τα τελευταία ψήγματα της εθνικής κυριαρχίας. Για παράδειγμα, στο πλαίσιο του δεύτερου Μνημονίου, ασκείται ασφυκτική πίεση στα αστικά κόμματα για εθνική συναίνεση, αν και το δικομματικό σύστημα προϋποθέτει τη σχετική διαφοροποίησή τους. Μάλιστα, σ’ ένα παραλήρημα καισαρισμού, ο Zαν Kλοντ Γιουνκέρ κυνικά ξεκαθάρισε ότι η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί δραστικά. Αυτή η όξυνση της αντίθεσης ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και ελληνικού καπιταλισμού έχει μια σχετικότητα. Ο ελληνικός καπιταλισμός είχε μια μικρο-ιμπεριαλιστική επέκταση στην ενδοχώρα των Βαλκανίων. Αυτή όμως η επέκταση δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα και η Ελλάδα δεν αναδείχτηκε σε περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη, όπως η Τουρκία. Η εθνική αντίθεση είναι υπαρκτή αλλά δευτερεύουσα σε σχέση με την ταξική αντίθεση. Σε κάποιες όμως ιστορικές συνθήκες (αποικιοκρατία, ξένη κατοχή, ασφυκτική εξάρτηση) μπορεί να αποκτήσει προτεραιότητα και να ηγεμονεύσει στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού.

Η εθνική μορφή κοινωνίας (έθνος) συγκροτείται από πολιτιστικές σχέσεις (γλώσσα, παραδόσεις, ήθη και έθιμα, αγάπη για την πατρίδα κ.ά.) και από σχέσεις οικονομικές και πολιτικές (οικονομία και κράτος έθνους στην εξέλιξή του). Παρά τους δεσμούς των μελών του, το έθνος δεν είναι κοινότητα με ομοιογενή συμφέροντα, όπως διατείνεται η αστική ιδεολογία και προπαγάνδα. Το έθνος αποτελείται από ανταγωνιστικές τάξεις. Στον καπιταλιστικό σχηματισμό κυριαρχεί η αντίθεση εργατικής και αστικής τάξης, άρα η διαμόρφωση και η εξέλιξή του εξαρτάται από τις σχέσεις (συνεργασία ή πάλη) αυτών των δύο βασικών τάξεων, όπως και η δράση του σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.

Η αστική τάξη μετά την προοδευτική της περίοδο (και τότε όχι χωρίς αντιφάσεις) στον αγώνα κατά των θεσμών της φεουδαρχίας και για τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους, υιοθέτησε την ιδεολογία του αστικού εθνικισμού. Στο εθνικό επίπεδο, εκφράζεται με το προσωπείο του κοινού εθνικού συμφέροντος, για να συγκαλύψει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των άλλων τάξεων και άρα για να τις κρατήσει σε σχέση υποταγής και στο διεθνές επίπεδο (ιδίως στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, όταν η ενισχυόμενη αστική τάξη γίνεται ανοιχτά επιθετική) για να νομιμοποιήσει ακριβώς στο όνομα της πατρίδας, την επιθετικότητα κατά άλλων εθνών. Στον αντίποδα, η εργατική τάξη προωθώντας τη χειραφέτηση από την εξουσία του κεφαλαίου, δεν ενδιαφέρεται μόνο για τη δική της απελευθέρωση αλλά για την απελευθέρωση και των καταπιεζομένων τάξεων του έθνους της αλλά και των άλλων εθνών.

Η προτεραιότητα της αντίθεσης εργασίας – κεφαλαίου προσδιορίζει λοιπόν και τον ταξικό χαρακτήρα της αντίθεσης εθνικού – διεθνικού. Γι’ αυτό η αντίθεση εθνικού – διεθνικού δεν ταυτίζεται εν προκειμένω με την αντίθεση ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από τη μία πλευρά και ελληνικού έθνους από την άλλη, αλλά με την αντίθεση ιμπεριαλισμού, Ευρωπαϊκής Ένωσης και ελληνικών μονοπωλίων από τη μία πλευρά και εργατικής τάξης και λοιπών εργαζομένων από την άλλη. Η ελληνική αστική τάξη δεν είναι εθνική αστική τάξη (όπως ήταν στην πάλη κατά της φεουδαρχίας ή σε αντιαποικιοκρατικές επαναστάσεις) ώστε να ταχθεί κατά του ιμπεριαλισμού, αλλά έχει συμμαχήσει μαζί του, για να προωθεί τα ιδιαίτερα συμφέροντά της, σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες, η αντίθεση της εργατικής τάξης στον ελληνικό καπιταλισμό είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αντιπαράθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αποδέσμευση απ’ αυτήν και αντικειμενικά συνιστά κρίκο υπονόμευσης του συστήματος Ευρωπαϊκής Ένωσης – ελληνικών μονοπωλίων. Δεν είναι απλή διαχείριση βελτίωσης του καπιταλισμού, όπως διατείνεται ο αριστερός κοσμοπολιτισμός, αλλά παράγοντας της ανατροπής του. Όμως ο ταξικός καθορισμός της αντίθεσης εθνικού – διεθνικού δεν συνεπάγεται αυτόματα τον ακριβή καθορισμό αυτής της αντίθεσης.

Η αντίθεση με το πλέγμα ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, η πάλη κατά του εντεινόμενου αυταρχισμού, τα οξυμμένα λαϊκά προβλήματα καθορίζονται από τη βασική αντίθεση του καπιταλισμού. Η λύση τους όμως δεν είναι ανάγκη να συμπέσει με την επαναστατική κατάργηση του καπιταλισμού. Απεναντίας, επειδή τα παραπάνω προβλήματα συνδέονται άμεσα με την καθημερινότητα, άρα, είναι πιο προσιτά στη συνείδηση του εργαζόμενου, επειδή ακόμη η επανάσταση δεν είναι μονόπρακτο, αλλά προϋποθέτει μεταβατικούς στόχους για την πραγματοποίηση και την επιτυχία της (τακτική), αναγκαίο είναι τέτοιοι οξυμμένοι μεταβατικοί στόχοι να μην συγχωνεύονται με το σοσιαλισμό, ούτε να αποτελούν ομαλή σταδιολογία χωρίς επανάσταση, αλλά να αποτελούν μεταβατικούς κρίκους για την επαναστατική διαδικασία. Η υλοποίηση τέτοιων στόχων από τα πρώτα στάδια θα κλονίζει τη δύναμη Ευρωπαϊκής Ένωσης – ελληνικού καπιταλισμού, αλλά και θα πείθει τους εργαζόμενους μέσα από την πείρα των αλλαγών, ότι η αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό και δυνατή είναι και αναγκαία.

Πρέπει να σημειώσουμε ακόμη ότι η εθνική αντίθεση και συνείδηση έχουν σχετική αυτοτέλεια. Παρά τον καθορισμό τους από την αστική ή εργατική συνείδηση, μπορεί να μην ταυτίζονται ούτε με τη μια ούτε με την άλλη. Για παράδειγμα, η αγάπη για την πατρίδα μπορεί να μην ταυτιστεί ούτε με τον αστικό εθνικισμό ούτε με τον προλεταριακό πατριωτισμό ή να επηρεαστεί κι από τους δύο, χωρίς να κυριαρχηθεί ούτε από τον έναν ούτε από τον άλλο. Η διαπίστωση αυτής της σχετικής αυτοτέλειας είναι αναγκαία, για να μην ταυτίζει κανείς αβασάνιστα έναν εθνικά ευαίσθητο μ’ έναν αντιιμπεριαλιστή ή μ’ έναν εθνικιστή.

Πατριωτική ρητορική και υποκλίσεις στην ΕΕ

Η μεταφορά των κέντρων λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνδυάζεται με την έξαρση της πατριωτικής ρητορικής από τα κόμματα του αστικού μετώπου. Αυτό το οξύμωρο εξηγείται από τη χρεοκοπία της σοσιαλδημοκρατικής και της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης κι από την ανάγκη επομένως, μιας «μεγάλης αφήγησης» για την ιδεολογική χειραγώγηση των μαζών στην πολιτική των μνημονίων. Έτσι, προκρίθηκε το δοκιμασμένο ιδεολογικό όπλο της αστικής τάξης, ο εθνικισμός, η «σωτηρία της πατρίδας», δηλαδή η σωτηρία των συμφερόντων των διεθνών χρηματοπιστωτικών οίκων και της αστικής τάξης της χώρας μας. Για τη σωτηρία της χώρας αναγκαία θεωρείται και η εθνική συναίνεση των πολιτικών κομμάτων, πρωταρχικά του δικομματισμού. Όποιος δεν συναινεί στη συναίνεση, χαρακτηρίζεται εθνικά ανεύθυνος. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφωνούν στην πολιτική του Mνημονίου, στο πλαίσιο όμως της σχετικής τους αυτοτέλειας, επιδιώκουν το κάθε κόμμα για τον εαυτό του την ηγεμονία σε αυτή την «εθνική προσπάθεια», επιδίωξη που εξηγεί τις επιμέρους διαφοροποιήσεις της ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ παρά τις πατριωτικές κορώνες, αναγνωρίζει την εκχώρηση της εθνικής ανεξαρτησίας στα ευρωπαϊκά ή και τα παγκόσμια ιμπεριαλιστικά κέντρα. Θεωρεί αναγκαία όμως αυτή την εκχώρηση, για να ορθοποδήσει οικονομικά η χώρα και να ανακτήσει την εθνική διαχείριση. Η ΝΔ ως αντιπολίτευση, φορά τη λεοντή του ασυμβίβαστου που δεν υποκύπτει στις πιέσεις των Βρυξελλών και καταψηφίζει τα μνημόνια επί της αρχής τους, ενώ υπερψηφίζει τα περισσότερα νομοσχέδιά τους.

Το ΛΑΟΣ καταψήφισε το νέο Mνημόνιο, ενώ υπερψήφισε το πρώτο. Παρά τη ρητορεία του, συμφωνεί με τη μνημονιακή πολιτική, υπερθεματίζει για την εθνική συναίνεση, προωθώντας μιαν οικουμενική κυβέρνηση στην οποία επιδιώκει να συμμετάσχει για να αναβαθμίσει το ρόλο του. Η «πατριωτική» πολιτική του δηλητηριάζεται ισχυρά από το μικρόβιο του ρατσισμού, αφού φορτώνει τα αίτια της κρίσης στις πλάτες των μεταναστών, στα δισεκατομμύρια ευρώ που εξάγουν από τη χώρα μας! Την εθνική συναίνεση και τη συγκρότηση «εθνικής» κυβέρνησης υιοθετεί και η Δημοκρατική Συμμαχία, πλειοδοτώντας στις επιθέσεις κατά των συντεχνιών του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο Συνασπισμός παρά την αντίθεσή του στο Mνημόνιο, υποτιμά τις εθνικές – ταξικές αντιθέσεις και ουσιαστικά αναθέτει τη λύση τους στον εξωτερικό παράγοντα, την Ευρωπαϊκή Ένωση που με την «επανίδρυσή» της θα θεραπεύσει την ελληνική παθογένεια στο πλαίσιο μιας συνολικής ευρωπαϊκής λύσης. Την προσπάθεια μάλιστα αποδέσμευσης μιας χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση τη χαρακτηρίζει εθνικισμό, αφού υποσκάπτει την κοινή προσπάθεια για την επανίδρυση της Ευρώπης. Αυτή όμως η «κοσμοπολίτικη» πολιτική είναι σε προφανή αναντιστοιχία με την εντεινόμενη αντιδραστικοποίηση της Ευρώπης (υποταγή στις αγορές, ένταση του συγκεντρωτισμού και αυταρχισμού, βίαιη αναδιανομή σε βάρος των εργαζομένων). Στον ίδιο κοσμοπολίτικο αστερισμό κινείται και η Δημοκρατική Aριστερά, καταφάσκοντας όμως στην εθνική συναίνεση και στη συμμετοχή της σε κυβερνήσεις συνεργασίας στην πλατφόρμα ενός «άλλου» Mνημονίου.

Τέλος, ένα αυθόρμητο πατριωτικό ρεύμα, με αιχμή κατά του Mνημονίου και της εθνικής υποτέλειας συσπειρώνεται γύρω από τη «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη ή παραμένει ανένταχτο. Το ρεύμα αυτό δεν πρέπει να χαρίζεται στον εθνικισμό, αλλά να αντιμετωπίζεται ως ταλαντευόμενη δύναμη, που αν μπολιαστεί με το ταξικό στοιχείο, μπορεί να στοιχηθεί στο προοδευτικό μέτωπο και να απεμπλακεί από τον εθνικισμό ή τη συμπαράταξη με αστικές δυνάμεις (προερχόμενες κυρίως από το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) που επιδιώκουν ένα εθνικά ανεκτό Mνημόνιο.

Για τη σχέση προλεταριάτου και έθνους υπάρχει μια γνωστή διαστρέβλωση και από την αστική ιδεολογία και από μια αριστερή, δογματική αντίληψη με επίκληση της φράσης του Mαρξ από το Kομμουνιστικό Mανιφέστο «Oι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα». Όποιος έχει την υπομονή να διαβάσει το σχετικό κείμενο, θα διαπιστώσει ότι ο Mαρξ συμπληρώνει αυτή τη φράση: «Όπως εννοούν την πατρίδα οι αστοί». Διευκρινίζει επίσης ότι οι γενικές αρχές και οι στόχοι του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη είναι κοινοί στο περιεχόμενο (ανατροπή της αστικής τάξης, κοινωνική ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής) αλλά εθνικοί στη μορφή, προσαρμόζονται δηλαδή στις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας «αφού το προλεταριάτο πρέπει να ξεμπερδεύει, πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη». Αυτή η θέση έχει ως βάση την αντίληψη ότι το εθνικό συνδέεται με το ταξικό και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο.

ΕΕ: Διεθνής συμμαχία του κεφαλαίου

 Η αστική τάξη μετά την επαναστατική της περίοδο (1776 Αμερική, 1789 Γαλλία, 1848 Γαλλία, Γερμανία) υποτάσσει το εθνικό συμφέρον στο ταξικό της συμφέρον και χρησιμοποιεί την ψευδώνυμη εθνική ενότητα, για να κρατά σε υποταγή την εργατική τάξη και τις άλλες καταπιεζόμενες τάξεις. Παράλληλα χρησιμοποιεί την επίκληση του εθνικού συμφέροντος με την αντιδραστική έννοια (εθνικισμός, σοβινισμός) για να δικαιολογείται στο λαό και να τον παρασύρει σε επιθετική δράση εναντίον άλλων εθνών. Στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, η αστική επιθετικότητα λαμβάνει καθαρή μορφή και στρέφεται όχι μόνον εναντίον ανίσχυρων κρατών αλλά και εναντίον των άλλων ιμπεριαλιστικών κρατών (στο όνομα της υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος) με αποτέλεσμα τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Στην εποχή μας κυριαρχεί η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, που θεωρεί το έθνος ξεπερασμένη κοινωνική μορφή και προωθεί την παγκόσμια σύγκλιση, ενώ στην πραγματικότητα υποτάσσει πιο ασφυκτικά τα κράτη στα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη και τις ολόκληρώσεις τους. Στον αντίποδα, η εργατική τάξη, από την ίδια τη θέση της στο καπιταλιστικό σύστημα, συνδέει με διαμετρικά αντίθετο τρόπο το εθνικό και το ταξικό. Γίνεται υπερασπιστής των καταπιεζομένων τάξεων του έθνους, αφού για να απελευθερωθεί η ίδια από την αστική τάξη, πρέπει να βοηθήσει και τις άλλες εκμεταλλευόμενες τάξεις να απελευθερωθούν.

Παράλληλα, η εργατική τάξη επειδή είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίζει και τη διεθνή συμμαχία του κεφαλαίου, είναι αναγκαίο να συμπαρατάσσεται με τη διεθνή εργατική τάξη κατά του κεφαλαίου (προλεταριακός διεθνισμός) και να αποκρούει την υποταγή και εκμετάλλευση ενός έθνους από άλλο, αλλά και την καταπίεση μιας μειονότητας στο πλαίσιο εθνικού κράτους.

Δηλαδή το εθνικό συνδέεται με το ταξικό και σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε διεθνές. Ο προλεταριακός πατριωτισμός και ο διεθνισμός έχουν προοδευτικό μεν χαρακτήρα, αλλά δεν προκύπτουν με παρθενογένεση. Ορισμένα στοιχεία τους δυνάμει (για παράδειγμα εθνική υπερηφάνεια, αίσθημα πολιτιστικής ανωτερότητας) μπορεί να εξελιχθούν σε εθνικιστική παρέκκλιση (ο Λένιν είχε στηλιτεύσει το 1923 το μεγαλορώσικο σοβινισμό). Αυτές οι εγγενείς τάσεις καταστέλλονται, όσο μεγαλώνει η επιρροή του σοσιαλιστικού στοιχείου πάνω στο εθνικό. Στο βαθμό μάλιστα που το εθνικό (πατριωτικό) στοιχείο συνυφαίνεται με το ταξικό (σοσιαλιστικό) ενισχύεται και η σύνδεση του εθνικού με την επαναστατική διαδικασία. Αυτή η σύνδεση είναι προϊόν της εντεινόμενης αντιλαϊκής επίθεσης από την άρχουσα τάξη σε σύμπλευση με ιμπεριαλιστικά κέντρα αλλά και της ισχυρής παρέμβασης του υποκειμενικού παράγοντα. Έτσι βαθμιαία συνειδητοποιείται ότι η λύση των οξυμμένων εθνικών ζητημάτων θα αποτελέσει κρίκο της αντικαπιταλιστικής πολιτικής και θα τη διευκολύνει (για παράδειγμα αντικαπιταλιστική ανατροπή στο πλαίσιο της ΕΕ να είναι αδύνατη). Η εργατική τάξη όχι μόνο δεν απαξιώνει το εθνικό στοιχείο, αλλά το ανάγει και σε κρίκο μετάβασης (ο αδύνατος κρίκος κατά Λένιν). Η ικανότητά της να λύσει αυτό το πρόβλημα (και άλλα οξυμμένα) εξασφαλίζει στην εργατική τάξη την ιδιότητα της ηγεμονίας στους κόλπους των εργαζομένων σε αντιδιαστολή με την αποδεδειγμένη ανικανότητα της αστικής τάξης να λύσει παρόμοια ζητήματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο στάδιο του ιμπεριαλισμού η συρρίκνωση ή και απώλεια της εθνικής αυτοτέλειας αλλά και η καταστροφικότητα του ιμπεριαλισμού σε βάρος των λαών, ενέταξαν το εθνικό πρόβλημα και την αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και τους εθνικούς συνεργάτες του στην επαναστατική διαδικασία (Οκτωβριανή Επανάσταση 1917, κινέζικη 1949, Βιετνάμ 1954, Κούβα 1959, ΕAMική αντίσταση στη χώρα μας που συνδύασε τον απελευθερωτικό αγώνα με φύτρα κοινωνικού μετασχηματισμού). Αλλά και σήμερα στη χώρα μας, η προώθηση μιας ανατρεπτικής πολιτικής είναι αδιανόητη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εργατική τάξη στον αγώνα της για χειραφέτηση δεν αντιμετωπίζει μόνο τη δική της αστική τάξη, αλλά και την αντίδραση του διεθνούς κεφαλαίου. Αυτή η αντίδραση ασφαλώς θα είναι πολλαπλάσια για το κίνημα μιας χώρας ενταγμένης σε ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση.

(*δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 17/7/2011)

ΠΗΓΗ: 21/07/2011, http://aristeroblog.wordpress.com/2011/07/21/….ba/

Αν την Πέμπτη δεχθούν την χρεοκοπία, να μην επιστρέψουν την Παρασκευή

Της Σοφίας Βούλτεψη

Αν την Πέμπτη αποφασιστεί η χρεοκοπία της χώρας (επιλεκτική, ήπια, ελεγχόμενη, selective ή όπως διάολο θέλουν να την λένε) να μην επιστρέψουν στην Ελλάδα την Παρασκευή.

Αν την Πέμπτη η Γερμανία επιμείνει στο σχέδιό της, αν η Ελλάδα υποκύψει ξανά, χωρίς να ζητήσει πίσω το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν επιτρέψει την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων, να μην διανοηθούν να επιστρέψουν με την χρεοκοπία στις αποσκευές τους.

Οτιδήποτε αποφασιστεί στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της προσεχούς Πέμπτης, που ουσιαστικά συνεκλήθη με το στανιό και με την Γερμανία να παραμένει εξαιρετικά απρόθυμη, θα καθορίσει απολύτως την πορεία της χώρας για περισσότερες από μία γενιές.

Οφείλουν τώρα, σήμερα, χθες να αντιληφθούν οι κυβερνώντες και έχοντες την ευθύνη των διαπραγματεύσεων, αλλά και όλοι όσοι συναποτελούν το λεγόμενο «πολιτικό σύστημα» της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και των μέσων ενημέρωσης, πως μπορεί μέχρι σήμερα να την έχουν σκαπουλάρει με μικρές σχετικά αμυχές – κάτι ανώδυνες διαμαρτυρίες, που μάλιστα έφθασαν στο σημείο να τους θορυβήσουν – αλλά από εδώ και πέρα το ροκ θα είναι σκληρό.

Συσσώρευσαν επί δεκαετίες χρέη. Συμπεριφέρθηκαν ως γυρολόγοι της πολιτικής και ως αρχιτέκτονες του πιο άθλιου πελατειακού συστήματος. Εξέθρεψαν την πολιτική απάτη, παραπληροφόρησαν, κορόιδεψαν, καλλιέργησαν τον νεποτισμό, την διαφθορά και την ανικανότητα. Κατάφεραν παρ’ όλα αυτά να διατηρήσουν τις καρέκλες τους. Ακολούθησε η δεύτερη φάση, η προ των εκλογών του 2009. Το ψέμα και η παραπλάνηση πήγε σύννεφο. Και πάλι επέζησαν.

Μετά ήλθε η σειρά της τρίτης φάσης. Πομφόλυγες, ολέθριες καθυστερήσεις και κατασυκοφάντηση της χώρας μεταξύ του Οκτωβρίου 2009 και του Μαρτίου 2010, οπότε συμφωνήθηκε ο μηχανισμός.

Συνεχίζουν να επιβιώνουν πολιτικά και μετά το Μνημόνιο και μετά το Μεσοπρόθεσμο. Μετά από εξαιρετικά σκληρά μέτρα, που γονάτισαν τον λαό, βάθυναν την ύφεση, έστειλαν στα ύψη την ανεργία, ενώ την ίδια ώρα αυξάνονταν οι δημόσιες δαπάνες, δεν έγινε καμιά διαρθρωτική αλλαγή, οι μαύρες τρύπες τύπου ΟΣΕ συνέχιζαν να καταβροχθίζουν υπερπολλαπλάσια ποσά από αυτά που δήθεν «εξοικονομήθηκαν» μέσω των αιματηρών περικοπών.

Πάνε κι’ έρχονται σε Eurogroup και Συνόδους Κορυφής και κάθε φορά τα πράγματα βρίσκονται σε χειρότερο σημείο. Πανηγυρίζουν, όμως, για «μεγάλες νίκες» και «γενναίες αποφάσεις», εμφανίζοντας κάθε φορά τα λάθη και τις αποτυχίες ως σημαντικές επιτυχίες.

Τελειώνουν τα ψέματα

Πρέπει, όμως, να αντιληφθούν πως κάποτε, έστω και με καθυστέρηση δεκαετιών, τα ψέματα τελειώνουν. Υπήρξαν πάντοτε τέτοιες καμπές στην Ιστορία. Και αυτή είναι μια τέτοια στιγμή.

Όλα ξεκίνησαν όταν στις 11 του περασμένου Μαρτίου υπέκυψαν και δέχθηκαν – και μετά πανηγύρισαν – το σχέδιο της Γερμανίας για συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στο χρέος, αν και γνώριζαν πως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πιστωτικό γεγονός. Ουδείς – πλην ελαχίστων «γραφικών» – κατάλαβε τότε τι ακριβώς συνέβη. Και επομένως ουδείς αντέδρασε.

Κατέβασαν τον λαό στους δρόμους για το Μεσοπρόθεσμο, ενώ έπρεπε να οργανώσουν μεγάλες διαδηλώσεις για να ανατραπούν οι αποφάσεις της 11ης Μαρτίου. Αν ο κ. Παπανδρέου ήθελε να παραιτηθεί για κάτι, αυτός θα ήταν ένας καλός λόγος. Για να πάει ο επόμενος και να μην αναγνωρίσει τις αποφάσεις αυτές.

Απ’ ό, τι βλέπουμε, όμως, είναι έτοιμοι να δεχθούν  και την συνέχεια. Έχουν υποκύψει στη λογική του πιστωτικού γεγονότος. Μιλάνε αγγλικά, ζητούν από όλους να συνεννοούνται στα… αγγλικά, μας εξοικειώνουν με τον όρο selective default, δηλαδή χρεοκοπία.

Όσα δηλώνουν και λένε σε συνεντεύξεις τους και τηλεοπτικά διαγγέλματα αυτές τις μέρες, δείχνουν πως δεν έχουν καταλάβει τι θα γίνει στη χώρα την επομένη του πειράματος.

Πρωθυπουργός και υπουργός των Οικονομικών ζητούν «να μην παίζουμε με τις λέξεις». Αυτό είναι το πρόβλημα; Όταν οι λέξεις γίνουν ζοφερή πραγματικότητα τι θα πουν; Ακόμη και οι (πρωθύστερες) δηλώσεις του κ. Λοβέρδου στο σαββατιάτικο πρωινό πρόγραμμα του Mega (που τις είχε ήδη κάνει στην κυριακάτικη Real News, μαζί με μια ακόμη απειλή περί αποχώρησης των «σωτήρων» μας), δείχνουν πως δεν έχουν συνειδητοποιήσει πού πηγαίνουμε.

Τώρα βρήκε να κάνει την αυτοκριτική του; Δεν το ξέραμε πως ειπώθηκαν προεκλογικά του κόσμου τα ψέματα; Δεν το ξέραμε πως πρόκειται περί δημαγωγών; Όχι, δεν περιμέναμε τώρα τέτοιες κουβέντες που τελικά χρησίμευσαν και αυτές για αποπροσανατολισμό.

Περιμένοντας τη… νεκροψία!

Δυο μέρες τώρα ασχολούνται όλοι με γελοιότητες. Ενώ έπρεπε να μας πουν αν συμφωνούν με την προοπτική της λεγόμενης επιλεκτικής χρεοκοπίας. Αν συμφωνούν πως πρόκειται απλώς για έναν όρο που χρησιμοποιούν οι οίκοι αξιολόγησης, ο οποίος… δεν θα έχει καμιά άλλη συνέπεια.

Μα, κύριοι, αν ήταν να μην σημαίνει τίποτε, τότε γιατί να κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση επιλεκτικής χρεοκοπίας – ή όπως διάολο θέλετε να την λέτε;

Και επιτέλους, πώς δέχεστε – όλοι – με τόση ευκολία να μετατραπεί η χώρα σε πειραματόζωο, όταν όλοι παραδέχονται πως πρόκειται για μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση, μια «οργανωμένη χρεοκοπία», που δεν θα μάθουμε τι ακριβώς σημαίνει μέχρι την στιγμή που θα εφαρμοστεί; Όταν είναι γνωστό πως εφαρμόζεται για πρώτη φορά και επομένως δεν υπάρχει προηγούμενο για να γνωρίζουμε τι «πρωτόκολλο» ακολουθείται; Όταν γνωρίζουν όλοι πως τα αποτελέσματα θα τα δείξει η… νεκροψία;

Μήπως θυμάστε, πριν από έναν ακριβώς χρόνο, εκείνη την έκθεση του Ινστιτούτου Στράτφορ (είχε δημοσιευτεί στα «Νέα») που μιλούσε για υποβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της χώρας, η οποία «έχει μείνει χωρίς συμμάχους και επομένως «εντός της επόμενης τριετίας και λόγω της δημοσιονομικής κρίσης, θα σημειωθεί εσωτερική κατάρρευση, κοινωνική έξαρση με βίαιες πρακτικές, αποσύνδεση από τις μεγάλες δυνάμεις – χωρίς τις οποίες η καταστροφή της Ελλάδας είναι προδιαγεγραμμένη»;
Μήπως θυμάται κανείς πως εκείνη η έκθεση έλεγε ότι «η τελική χρεοκοπία είναι σχεδόν βέβαιη από το μέγεθος του χρέους, που σύντομα θα ξεπερνά το 150% του ΑΕΠ»;

Μήπως θυμάται κανείς πως εκτιμούσαν ότι «το μόνο ζήτημα είναι το πότε και όχι το αν οι Ευρωπαίοι θα τραβήξουν την πρίζα από την Ελλάδα – πολύ πιθανόν με την πρώτη ευκαιρία, όταν η Ελλάδα δεν θα αποτελεί κίνδυνο για την υπόλοιπη Ευρώπη. Σε αυτό το σημείο, χωρίς πρόσβαση στο διεθνές κεφάλαιο ή σε χρήματα στήριξης, η Ελλάδα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την πλήρη κατάρρευση του πολιτικού ελέγχου και κοινωνική βία, που παρόμοιά της δεν έχει συμβεί από την εποχή της χούντας».
Μήπως θυμάται κανείς τις αναφορές στα εθνικά θέματα; Η έκθεση το έλεγε σαφώς:

«Το ερώτημα για την Ελλάδα είναι αν θα μπορέσει να αποδεχθεί τη μείωση του γεωπολιτικού της ρόλου. Αλλά κι’ αυτό δεν είναι το χέρι της και εξαρτάται από τη στρατηγική που θα υιοθετήσει η Τουρκία. Η Τουρκία είναι ανερχόμενη γεωπολιτική δύναμη που σκοπεύει να εξαπλώσει τη δύναμή της στα Βαλκάνια, τη Μ. Ανατολή και τον Καύκασο. Το ερώτημα είναι τώρα αν η Τουρκία θα επικεντρώσει τους σκοπούς της στο Αιγαίο ή αντ’ αυτού θα είναι πρόθυμη να κάνει μια συμφωνία με την Ελλάδα, προκειμένου να επικεντρωθεί σε άλλα συμφέροντα». Τυχαία είχαν γραφεί όλα αυτά; Όχι βέβαια, αλλά ουδείς έδωσε σημασία.

Χρειαζόμασταν 387, μας έδωσαν 110

Πριν από έναν χρόνο επίσης, το ΔΝΤ – που μόλις πριν λίγες μέρες με άλλη έκθεσή του ζήτησε να αποφευχθεί κάθε είδους αναδιάρθρωση, διότι θα προκληθεί ακόμη πιο βαθιά ύφεση και πραγματική έκρηξη της ανεργίας –  είχε εκτιμήσει ότι οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας για την περίοδο 2010-2015 θα έφταναν το αστρονομικό ποσό των 387 δις ευρώ.

Αφαιρουμένων των 110 του δανείου, μένουν 277 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει πως όταν πήραν το δάνειο από τον μηχανισμό – και δέχθηκαν τον όρο που απαγορεύει να προβεί η χώρα σε μακροχρόνιο δανεισμό εκτός μηχανισμού – γνώριζαν πως τα χρήματα αυτά δεν θα έφθαναν ούτε για ζήτω.

Υπέγραψαν, όμως, και αυτόν τον όρο. Και τώρα, φθάσαμε στο σημείο που όφειλαν να γνωρίζουν ότι θα φθάναμε – το γνώριζαν, αλλά έμειναν πιστοί στην μοναδική ελληνική πολιτική λογική, αυτήν που περιγράφεται με την έκφραση «μεροδούλι – μεροφάι».

Ν’ αρπάξουμε τώρα το χρήμα, ώστε να διατηρήσουμε τις καρέκλες μας για ένα διάστημα και μετά έχει ο Θεός. Εμ, έλα που δεν έχει!

Και επιτέλους, τι ακριβώς είχε στο νου του ο κ. Παπανδρέου – εκτός από την παραμονή του στην (υποκλαπείσα) εξουσία – όταν, τον Μάρτιο του 2010, ανακοινώνοντας με δραματικούς τόνους την προσφυγή στον μηχανισμό, δήλωνε πως «στο τέλος της θητείας μου, η Ελλάδα δεν θα είναι χρεοκοπημένη. Θα είναι αναγεννημένη»; Τι εννοούσαν όσοι δικαιολογούσαν τα σκληρά μέτρα, λέγοντας πως επιβάλλονται για… να μην χρεοκοπήσουμε;

Όταν χρειάζεσαι 387, σου δίνουν 110 και δεν μπορείς να δανειστείς από πουθενά άλλου, πού θα βρεις τα υπόλοιπα 277; Δεν θα οδηγηθείς υποχρεωτικά στην χρεοκοπία; Διότι με την βαθιά ύφεση που ήταν βέβαιο ότι θα έφερνε το Μνημόνιο, άλλες εισπράξεις δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθούν.

Ο φανοποιός από τα Χανιά και το «mail της χρεοκοπίας» τους έφταιγε;  Για να μην θυμηθούμε ότι ξεκίνησε και προκαταρκτική έρευνα για δημοσίευμα του «Σπήγκελ» περί χρεοκοπίας και επιστροφής στη δραχμή! Τους έδειχναν το φεγγάρι και κοίταζαν το δάχτυλο.

Για να τελειώνουμε: Οι διαπραγματευτές ομολόγων υποστηρίζουν ότι αν γίνει αποδεκτή η γερμανική πρόταση «οι οίκοι αξιολόγησης θα συντρίψουν την Ελλάδα και μετά θα συνεχίσουν, συντρίβοντας την Ιρλανδία και την Πορτογαλία».

Θα είναι κανονική πτώχευση!

Οι οίκοι το έχουν πει ξεκάθαρα: Θα πρόκειται για αναδιάρθρωση μέρους του χρέους της και αυτό θα συνιστά επιλεκτική χρεοκοπία – ακριβώς επειδή θα έχει αναδιαρθρωθεί μέρος του χρέους. Δεν πρόκειται δηλαδή για έναν απλό όρο. Ο όρος περιγράφει ακριβώς αυτό που θα συμβεί: Επιλογή του μέρους εκείνου του χρέους που δεν θα εξυπηρετηθεί.

Οι οίκοι έχουν διακηρύξει την αντίθεσή τους με αυτό που πάει να γίνει τώρα και έχουν προειδοποιήσει από τον περασμένο Απρίλιο – για να μην πω από την επομένη της 11ης Μαρτίου.

Στις 28 Απριλίου, ο Standard & Poor's δήλωσε ότι η αναδιάρθρωση «ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ»!

Το είπε ξεκάθαρα ο αναλυτής Μορίς Κρέμερ: «Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗΣ αναδιάρθρωση χρέους υιοθετείται από τις αγορές ως πτώχευση. Κατά συνέπεια, όσοι το αποφασίσουν, θα πρέπει να προσέξουν πολύ τις κινήσεις τους».

Και πρόσθεσε: «Είτε αυτό αφορά στην επιμήκυνση των δανείων της, είτε αφορά στο «κούρεμα» των δανείων σε ποσοστό 50%, όπως είναι η φήμη που διαδίδεται τον τελευταίο καιρό».

Για τον λόγο αυτό είχε την ίδια μέρα σπεύσει να δηλώσει ο Γιουνκέρ πως «η αναδιάρθρωση του χρέους δεν αποτελεί επιλογή για την Ελλάδα».

Την ίδια μέρα (28 Απριλίου) και ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Κομισιόν στο κλιμάκιο της τρόικας, Σερβάς Ντερούζ, σε συνέντευξή του στην ολλανδική εφημερίδα «Ντε Τάιντ» είχε δηλώσει πως «μια αναδιάρθρωση θα είχε καταστροφικές συνέπειες, χωρίς παράλληλα να μειώσει την πίεση που υφίσταται η Ελλάδα».

Όπως εξήγησε, «το ελληνικό δημόσιο χρέος βρίσκεται σε μεγάλο ποσοστό στα χέρια των Ελλήνων πολιτών, των ελληνικών τραπεζών και των συνταξιοδοτικών ταμείων», με αποτέλεσμα να προκληθεί ένα ισχυρό πλήγμα, αν γινόταν αναδιάρθρωση, ενώ το κράτος θα χρειαζόταν και πάλι να συνεχίσει την εξυγίανση».

Είπε επίσης ότι μια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση θα είχε μεγάλο κόστος, καθώς η ανάγκη για χρηματοδότηση θα παρέμενε, αλλά λίγοι επενδυτές θα ήταν πρόθυμοι να δανείσουν την Ελλάδα, παρά μόνο με πολύ υψηλά ασφάλιστρα κινδύνου, κάτι που θα οδηγούσε σε μια νέα φάση την κρίση χρέους.

Και υπογράμμισε ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ αναδιάρθρωση στο πλαίσιο μιας νομισματικής ένωσης, συμπληρώνοντας ότι μια αναδιάρθρωση χρέους θα ήταν ακόμη πιο επιζήμια για την οικονομική σταθερότητα στην ευρωζώνη, περισσότερο και από την περίπτωση της «Lehman Brothers».

Και επειδή μιλούμε συνέχεια για τους τρεις οίκους, απαρατήρητο πέρασε το γεγονός ότι στις 3 Ιουνίου, την χώρα μας υποβάθμισε και ο κινεζικός οίκος Νταγκόνγκ, διατυπώνοντας αμφιβολίες για την επιτυχία του σχεδίου διάσωσης της χώρας και προειδοποιώντας για βραχυπρόθεσμη χρεοκοπία.

Τέλειωσε η περίοδος χάριτος προς τη Γερμανία

Αντί, λοιπόν, να προσπαθούν να μας πείσουν ότι «επιλεκτική χρεοκοπία δεν σημαίνει πραγματική χρεοκοπία», να κοιτάξουν τι θα κάνουν τώρα, την Πέμπτη! Αν δεχθούν το γερμανικό σχέδιο, καλύτερα να μην επιστρέψουν καθόλου στην Ελλάδα.

Και μην αρχίσουν τα κλαψουρίσματα – τι να κάναμε και άλλα τέτοια – ούτε τις προπαγάνδες του τύπου «χρεοκοπήσαμε, αλλά δεν χρεοκοπήσαμε».

Η περίοδος χάριτος της Ελλάδας προς την Γερμανία – συνοδευόμενη από μπόλικες μίζες – κράτησε πολύ, εβδομήντα χρόνια.

Να πάνε τώρα και να ζητήσουν από το Βερολίνο να καταβάλει το αναγκαστικό δάνειο που οι Ναζί υποχρέωσαν την Ελλάδα να πάρει για να συντηρούνται τα στρατεύματα Κατοχής και να συνεχίζουν τις θηριωδίες τους.

Η δήθεν παρέμβαση, που έγινε αποδεκτή, στη νομική διαφορά μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας (για ελληνικό ολοκαύτωμα) είναι παραμύθι για μικρά παιδιά!

Η Μέρκελ έχει παρατραβήξει το σχοινί και ο υπουργός Δικαιοσύνης καλείται τώρα να επιτρέψει την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων και την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στην Ελλάδα.

Διαφορετικά, το ξαναλέω για τρίτη φορά, να μην επιστρέψουν στην Ελλάδα την Παρασκευή.

ΠΗΓΗ: 18/07/2011, http://www.elzoni.gr/html/ent/596/ent.11596.asp

Μια τρίχα πριν το μεγάλο κραχ

Του Δημήτρη Καζάκη*

Μόλις παρά τρίχα γλύτωσε η παγκόσμια οικονομία ένα νέο ισχυρό κραχ. Το γλύτωσε όντως, ή απλά το ανέβαλε για μερικές εβδομάδες; Κανείς δεν γνωρίζει. Το σίγουρο είναι ότι η διόγκωση των κεφαλαιαγορών δεν είναι απλά μη βιώσιμη για την πα­γκόσμια οικονομία. Αυτό το γνωρίζου­με ήδη από το κραχ του 2008. Όλο και περισσότερο γίνεται και μη διαχειρίσιμη. Το παραμικρό αρκεί για να οδη­γήσει σ’ ένα μεγάλο κραχ, ακόμη με­γαλύτερο από το προηγούμενο.

Η ίδια η επέκταση της παγκόσμιας οικονομί­ας πέρυσι οφείλεται κατά κύριο λόγο στην επέκταση των κεφαλαιαγορών και των τραπεζών. Το γεγονός αυτό επιδείνωσε την εικόνα αστάθειας και έκανε τις αγορές πιο επιρρεπείς σε κραχ. Κάτι που τελικά δεν θα μπορέ­σει να αποφύγει η παγκόσμια οικονο­μία.

Το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο η πα­γκόσμια κρίση δεν έχει ξεπεραστεί, αλλά το κύριο καταστροφικό φορτίο της δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί. Είναι ακόμη μπροστά μας.

Ποιο είναι το κύριο γνώρισμα της παγκόσμιας κρίσης; Μια τεράστια υπερπληθώρα κεφαλαίων που λιμνά­ζουν στις παγκόσμιες αγορές και δεν βρίσκουν επικερδή τοποθέτηση. Πρό­κειται για συσσωρευμένα κεφάλαια που ξεπερνούν έως 20 φορές το πα­γκόσμιο ΑΕΠ.

Η παγκόσμια οικονομία της αγοράς βγήκε από τη διαρθρωτική κρίση της δεκαετίας του ’80 – η οποία ξέσπασε μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973 και κράτησε έως τις αρχές της δεκαε­τίας του ’90 – χωρίς να μπορεί να δα­μάσει την τεράστια χρόνια υπερπα­ραγωγή που χαρακτήριζε ανέκαθεν τις κρίσεις της. Για πρώτη φορά στην ιστορία της κατόρθωσε να ανυψώσει τα ποσοστά κέρδους και να επιταχύνει τη συσσώρευση του κεφαλαίου, χω­ρίς όμως να λύσει τα προβλήματα της χρόνιας υπερπαραγωγής.

Πώς το κατόρθωσε;

Πρώτο: Από τις αρχές της δεκαετί­ας του ’90 αναδύθηκε μια νέα παγκό­σμια αγορά κεφαλαίου και χρήματος. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της νέας παγκόσμιας αγοράς είναι η ιστο­ρικά πρωτοφανής υπερσυγκέντρωση, τόσο πραγματικού, όσο και χρηματι­κού κεφαλαίου, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια των εθνικών οικονομιών, αλλά ακόμη και τα όρια συγκεκριμέ­νων τομέων και κλάδων της παγκόσμι­ας οικονομίας. Το κεφάλαιο δεν εξορ­μά πλέον με ορμητήριο τις μονοπωλιακές εθνικές αγορές των ισχυρών κρα­τών, για να κατακτήσει την παγκόσμια αγορά με όπλο τα βιομηχανικά προϊό­ντα, τις φτηνές τιμές των εμπορευμά­των και το φτηνό πλεονάζον χρήμα. Αντίθετα παρατηρούμε μια κατεξοχήν αντίστροφη κίνηση. Με βάση πια την ίδια την παγκόσμια αγορά κεφαλαίου και εμπορευμάτων, εξορμά να αναδιανείμει και να καρπωθεί τα οφέλη από τα νέα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» και τα bon fillets των εθνικών και πε­ριφερειακών οικονομιών, ιδίως εκεί όπου συγκεντρώνονται οι πιο απαραί­τητες κι έτοιμες προϋποθέσεις για την παραγωγή της μεγαλύτερης δυνατής προστιθέμενης αξίας.

Δεύτερο: Η ανάδειξη ενός νέου τύ­που μονοπωλιακής συγκέντρωσης σε διεθνές επίπεδο. Μέσα από ένα ιστο­ρικά πρωτοφανές όργιο εξαγορών, συγχωνεύσεων και συμμαχιών, δια­μορφώθηκε μια νέα επιχειρηματική πραγματικότητα στις κορυφές του επι­χειρηματικού κεφαλαίου. Με στόχο να αντιμετωπιστούν τα χρόνια παραγωγι­κά πλεονάσματα, η χρόνια χαμηλή παραγωγική αξιοποίηση του παραγωγι­κού τους δυναμικού, μετατρέπονται σε όλο και περισσότερο ευέλικτα επι­χειρηματικά πολυκλαδικά συγκροτή­ματα σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να εξασφαλίζουν υψηλά περιθώρια κέρ­δους ακόμη κι όταν ο βαθμός αξιοποί­ησης του παραγωγικού δυναμικού δεν υπερβαίνει το 70%. Για να επιτευχθεί αυτό η πολυεθνική επιχείρηση όλο και περισσότερο σταμάτησε να είναι αμερικάνικη, βρετανική ή ιαπωνική και διαμορφώνεται σαν ένα τεράστιο δίκτυο θυγατρικών, συνεργαζόμενων, συμμαχικών, υπεργολαβικών, κ.λπ. επιχειρήσεων με πραγματικά διεθνο­ποιημένη παραγωγή.

Για πρώτη φορά στα τέλη της δεκα­ετίας του ’80 οι ετήσιες πωλήσεις των ξένων θυγατρικών των πολυεθνικών ισοφαρίζουν τον τζίρο του παγκόσμιου εμπορίου. Για πρώτη φορά οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς σε εμπορεύ­ματα και υπηρεσίες ικανοποιούνται απευθείας όχι πια μέσα απ’ το παγκό­σμιο εμπόριο, αλλά όλο και περισσό­τερο απ’ τη διεθνοποιημένη παραγω­γή των θυγατρικών των πολυεθνικών. Το 1998, ενώ το παγκόσμιο εμπόριο εμπορευμάτων και υπηρεσιών έφτα­σε τα 6,57 τρισ. δολάρια, οι ετήσιες πωλήσεις των ξένων θυγατρικών των πολυεθνικών ξεπέρασαν τα 11,4 τρισ. δολ.. Το 1999 η διαφορά υπερέβαινε τη σχέση 1:2, ενώ σήμερα υπερβαίνει τη σχέση 1:3.

Τρίτο: Η ανάδειξη ενός νέου εκρηκτικού μίγματος οικονομίας και πολιτι­κής, μέσα από την κυρίως υπερεθνική συνένωση, συνάρθρωση του πολυε­θνικού κεφαλαίου και του κράτους. Η αποδιάρθρωση των εθνικών συστημά­των κρατικής ρύθμισης, μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τις πολιτικές απορρύθμισης κ.λπ., δεν σήμανε καθόλου την υποχώρηση του ρόλου του κρά­τους. Αντίθετα, ο οικονομικός ρόλος του κράτους έχει ενισχυθεί, έχει περισσότερο διεθνοποιηθεί μέσα από τους μηχανισμούς διεθνούς ρύθμισης και διεύθυνσης της παγκόσμιας οικο­νομίας, οι οποίοι αποτελούν και προνομιακό πεδίο συνάρθρωσης ισχυρών και εξαρτημένων κρατών με το πολυε­θνικό κεφάλαιο.

Ποιοι ήταν οι «χαμένοι» του παιχνι­διού; Από την τελευταία μελέτη του ινστιτούτου του ΟΗΕ που ερευνά την ανισοδιανομή του πλούτου των νοικοκυριών παγκόσμια, προκύπτει ότι στο 2% του πληθυσμού αντιστοιχεί το 50% του συνολικού ιδιωτικού πλούτου παγκόσμια, ενώ στο 10% αντιστοιχεί το 85% του πλούτου. Στο φτωχότερο 50% των νοικοκυριών αντιστοιχεί μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου.

Η σχέση αυτή επιδεινώνεται δραματι­κά με το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού να βρίσκεται αισίως κάτω από το όριο της απόλυτης εξαθλίωσης.

Ο μηχανισμός της παγκόσμιας συσ­σώρευσης στηρίχθηκε σε δυο βασι­κές διαδικασίες: Από τη μια μέσα από μια πρωτοφανή συμπίεση του κόστους στην οικονομία, δηλαδή ό,τι αντιλαμ­βάνεται ως κόστος το κεφάλαιο. Από την άλλη, μέσα από τη ραγδαία επέ­κταση του δανειακού κεφαλαίου. Προ­κειμένου να εξασφαλιστεί μεγαλύτερο κέρδος σε αυτό το δανειακό κεφάλαιο έπρεπε ολόκληρη η οικονομία να βυθι­στεί στο χρέος. Νοικοκυριά, επιχειρή­σεις, κράτη. Πρόσφατα υπολογίστηκε ότι τα διαθέσιμα δανείσιμα κεφάλαια σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν αισίως φτάσει στο 1 τετράκις εκατομμύριο δολάρια, δηλαδή στα 1.000 τρισεκα­τομμύρια δολάρια, όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ κινείται γύρω στα 60 τρισ. δολ.!

Για να αξιοποιηθεί αυτό το κεφάλαιο θα πρέπει να δανείζονται και να ξαναδανείζονται οι πάντες. Να γιατί όλα τα κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, αναστενάζουν από τα χρέη, δη­μόσια και ιδιωτικά.

Χρηματιστική πυραμίδα

Πάνω σ’ αυτό το χρέος το χρημα­τιστικό κεφάλαιο έστησε μια τερά­στια πυραμίδα πρόσθετων πιστωτι­κών προϊόντων (ομόλογα, παράγωγα κ.ο.κ.), που του εξασφάλιζαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Έτσι φτάσαμε η αγορά ομολόγων να έχει αξία μεγα­λύτερη κατά 4 φορές του παγκόσμιου ΑΕΠ, η αγορά παραγώγων κατά 10 φο­ρές κ.ο.κ.

Όπως είναι φυσικό, ο κύριος όγκος αυτών των κεφαλαίων είναι συγκεντρωμένα στα χαρτοφυλάκια των πο­λυεθνικών τραπεζών, που μαζί με τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια αποτε­λούν τους κύριους παίκτες στις αγο­ρές κεφαλαίων παγκόσμια.

Γι’ αυτό και όταν ξέσπασε η παγκό­σμια κρίση μετά τον Αύγουστο του 2007 και κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 2008, εκδηλώθηκε ευθύς αμέ­σως ως κρίση τραπεζική, ως κρίση χρεοκοπίας των μεγάλων επενδυτι­κών τραπεζών.

Σήμερα η κρίση αυτή έχει επικε­ντρωθεί στην ευρωζώνη. Κι αυτό γιατί το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης είναι το πιο υπερδιογκωμένο και το πιο παρασιτικό παγκόσμια. Το συνολι­κό ενεργητικό των τραπεζών στην ευρωζώνη είναι πάνω από 4 φορές μεγα­λύτερο από το ΑΕΠ της και συνεχίζει να διογκώνεται.

Το ευρώ εξαρχής δεν υπήρξε ένα κοι­νό νόμισμα, αλλά ένα πιστωτικό προϊόν που επινοήθηκε από τις μεγάλες τρά­πεζες με δυο κύριους σκοπούς:

Αφενός για να συγκεντρώσουν με εργαλείο το ευρώ ολόκληρη τη ρευστότητα, όλο το κυκλοφορούν χρήμα της οικονομίας στα θησαυροφυλάκιά τους και να το αποδώσουν ξανά στην οικονομία με τη μορφή δανείων. Αφε­τέρου για να αποτελέσει το ευρώ έναν ισχυρό πόλο συγκέντρωσης επενδυτι­κών κεφαλαίων παγκόσμια που ήθελαν να κερδοσκοπήσουν με νομίσματα.

Σήμερα και οι δυο αυτές βασικές λειτουργίες του ευρώ βρίσκονται σε βαθύτατη κρίση και έχουν δημιουργή­σει σοβαρά ερωτήματα για τη δυνατότητα επιβίωσης του ευρώ.

Χρεωμένη ευρωζώνη

Στα πλαίσια αυτά πρέπει να δούμε και την επι­δείνωση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Η Ιταλία χτύπησε ύψη ρεκόρ στα επιτόκια των ομολόγων της, φτάνοντας αισίως στο ύψος που είχαν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων στις αρχές του 2010, λίγο πριν υπαχθεί η χώρα υπό καθεστώς μνημονίου. Η Ισπανία συνεχίζει την πολιτική εσωτερικής πτώχευσης περιοχών και κοινωνικών στρωμάτων, προκειμένου να γλυ­τώσει κι αυτή το αναπόφευκτο. Η Πορτογαλία ζήτησε επιπλέον βοήθεια, ενώ η Ιρλανδία υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο. Όσο για την Ελλάδα, αυτή ξεπέρασε κάθε άλλο ιστορικό προηγούμενο στις μονάδες βάσης των ελληνι­κών CDS, πάνω από 2.700! Με άλλα λόγια για τις αγορές η Ελλάδα έχει ήδη πτωχεύσει και απλά αναμένεται το μοιραίο.

Επιλεκτική χρεοκοπία

Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι στην τελευ­ταία σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 12/7, το κλίμα ήταν εμφανώς διαφορετικό. Ο Ολλανδός υπουργός Οικονο­μικών Γιαν Κέες ντε Γιάγκερ, ένας από τους υπουργούς που τηρούν και δημοσίως σκληρή στάση για το θέμα του νέου πακέτου βοήθειας, τονίζει ότι δεν αποκλείεται πλέον το ενδεχόμε­νο «επιλεκτικής χρεοκοπίας» της Ελλάδας, σε δηλώσεις που έκανε την Τρίτη πριν από τη συ­νάντηση του Ecofin. «Καταφέραμε να λύσου­με τον κόμπο, έναν πολύ δύσκολο κόμπο, μιας αντιφατικής δήλωσης όπου λέμε ότι θέλουμε σημαντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και από την άλλη ότι θέλουμε να αποφύγουμε την επιλεκτική χρεοκοπία», είπε. Όπως υποστή­ριξε, τώρα που δεν αποκλείεται η επιλεκτική χρεοκοπία η ευρωζώνη έχει περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη ευχέρεια δράσης. «Η ομάδα εργασίας (Eurogroup) μπορεί να προ­ετοιμαστεί. Έχει μια ευρύτερη εντολή, περισ­σότερες επιλογές», ανέφερε. Ερωτηθείς εάν αυτές οι επιλογές ενδέχεται να περιέχουν την πιθανότητα επιλεκτικής χρεοκοπίας για την Ελ­λάδα, είπε: «Δεν αποκλείεται πλέον. Προφα νώς η ΕΚΤ έχει δηλώσει σε ανακοίνωσή της ότι εμμένει στη θέση της, αλλά οι 17 υπουργοί δεν την απέκλεισαν πλέον, οπότε έχουμε περισσό­τερες επιλογές, ένα ευρύτερο πλαίσιο για να εργαστούμε».

Ο κ. Σόρος…

Το ίδιο περίπου ισχυρίστηκε και ο γνωστός φίλος του πρωθυπουργού κ. Σόρος σε σημείω­μά του στους «Financial Times» (11/7) με τίτ­λο οι «Αληθινοί Ευρωπαίοι χρειάζονται Σχέδιο Β». Στο σημείωμα αυτό ο μεγαλοκερδοσκόπος εκτιμά ότι «η Ελλάδα κατευθύνεται προς μια άτακτη πτώχευση είτε σε μια υποτίμηση με ανυπολόγιστες συνέπειες. Αν αυτή η φαινομε­νικά αμείλικτη διαδικασία πρόκειται να αναχαι­τιστεί και να αντιστραφεί, τόσο η Ελλάδα όσο και η ευρωζώνη πρέπει επειγόντως να υιοθε­τήσουν ένα σχέδιο Β. Μια επίσημη πτώχευση της Ελλάδας μπορεί να είναι αναπόφευκτη, αλ­λά δεν χρειάζεται να είναι άτακτη. Και ενώ κά­ποια μόλυνση θα είναι αναπόφευκτη – οτιδήποτε συμβεί στην Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να επεκταθεί στην Πορτογαλία, ενώ και η χρημα­τοπιστωτική θέση της Ιρλανδίας, επίσης, μπο­ρεί να γίνει μη βιώσιμη –, η υπόλοιπη ευρωζώνη πρέπει να περιχαρακωθεί. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της ευρωζώνης, η οποία πιθανά να σημαίνει ευρύτερη χρήση των ευρωομολόγων και ένα είδος σχεδίου για ολόκληρη την ευρωζώνη εγγύησης καταθέσεων».

Τι εννοεί ο κ. Σόρος; Ότι η ευρωζώνη πρέπει να ξεμπερδεύει μέσα από μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης με την Ελλάδα, την Πορ­τογαλία και την Ιρλανδία, προκειμένου να σω­θούν οι υπόλοιπες χώρες με ευρωομόλογα και εγγυήσεις της καταθετικής βάσης των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Με δεδομένο ότι ο εν λόγω κερδοσκόπος έχει επενδύσει σημαντικά σε ακίνητο και φυσικό πλούτο της χώρας μας, με την ελεγχόμενη πτώχευση εννοεί απανωτά «πιστωτικά επεισόδια», δηλαδή καταρρεύσεις εγχώριων τραπεζών, που θα επιταχύνουν τη δι­αδικασία γενικευμένης εκποίησης της χώρας.

Πιστωτικά επεισόδια

Με δεδομένη την κατάσταση των εγχώ­ριων τραπεζών που στερούνται πλέον ακόμη και της δυνατότητας πρόσβασης στη ρευστότητα της ΕΚΤ, τα «πιστωτικά επεισόδια» είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να απεμπλακούν τα μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα της Γερμανίας, της Γαλλίας κ.ο.κ. από το ελληνικό χρέος. Αυτό το νόημα έχει η συζήτηση που διεξάγεται στην ευρωζώνη για διάφορα σχέδια επαναγοράς ληξιπρόθεσμων ελληνικών ομολόγων. Την επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευ­τερογενή αγορά εξετάζουν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) κ. Φιλίπ Μεϊστάντ επιβεβαίωσε ότι η ζώνη του ευρώ εξετάζει το ενδεχόμενο να επαναγοράσει στην τρέχουσα τιμή τίτλους του ελληνικού Δημοσίου, για να ελαφρύνει δήθεν τα δημόσια οικονομι­κά της Αθήνας. «Υπάρχει μια πρόταση που υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την οποία θα συζητήσουμε και η οποία θα επιτρέψει στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να επαναγοράσει τους τίτλους του ελληνικού χρέους στις τιμές της αγοράς», δήλωσε ο κ. Φιλίπ Μεϊστάντ στο βελγικό ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο RTL-TVI (12/7).

Διχασμένοι

Ο ίδιος αναγνώρισε πάντως πως σε γενι­κές γραμμές οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να είναι διχασμένοι σχετικά με το πώς θα «βοηθήσουν» την Ελλάδα. «Υπάρχει μια συμφωνία όσον αφορά τον στόχο, δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία σχετικά με το πώς θα επιτευχθεί», πρόσθεσε ο πρόε­δρος της ΕΤΕπ, ο οποίος συμμετείχε χθες στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. «Ο στόχος είναι σαφής: πρέπει να διασφαλίσουμε ότι το χρέος του ελληνικού κράτους θα γίνει πιο ανεκτό, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μει­ώσουμε την αναλογία του χρέους προς το ΑΕΠ της Ελλάδας. Μια επαναγορά μέρους του χρέους θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε αυτό», σημείωσε.

Βέβαια, η αλήθεια είναι πιο μακάβρια. Τα σχέδια επαναγοράς που εξετάζονται θα είναι στοχευμένες παρεμβάσεις στη δευ­τερογενή αγορά με σκοπό να απαλλαγούν γρήγορα οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες από τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του ελλη­νικού Δημοσίου, έτσι ώστε μια επιλεκτική ελεγχόμενη πτώχευση τύπου Σόρος να μην επιφέρει σοβαρά τραντάγματα στο ευρωσύστημα. Έτσι τουλάχιστον σχεδιάζουν οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι. Από κει και πέρα για το μόνο που ενδιαφέρονται οι «εταίροι» μας στην ευρωζώνη είναι να επιταχυνθεί η εκποίηση της χώρας, η οποία σε συνθήκες επίσημης πτώχευσης θα προσφέρει ακόμη μεγαλύτερες ευκαι­ρίες κέρδους. Έτσι θα αποζημιωθούν στο πολλαπλάσιο για όσα θα χάσουν από την επίσημη επιλεκτική πτώχευση της χώρας. Όσο για τον ελληνικό λαό, ποιος νοιάζεται για τους ιθαγενείς μιας αφρικανοποιημένης χώρας της ευρωζώνης;

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος – Αναλυτής

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 14-07-11), http://www.topontiki.gr/article/19479

ΔΕΗ 1950 – 2011

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η ΔΕΗ υπήρξε η πλέον σημαντική δημόσια επιχείρηση. Ιδρύθηκε με τη λήξη των πολέμων, που στοίχισαν τόσο σε αίμα την πατρίδα μας και την καταβαράθρωσαν οικονομικά, με σκοπό να καταστεί ο κύριος μοχλός της οικονομικής της ανάπτυξης. Αν και Αμερικανοί υπήρξαν οι καθοδηγητές στην ίδρυσή της και ανάπτυξή της ενήργησαν ακολουθώντας τα ισχύοντα τότε ευρωπαϊκά οικονομικά πρότυπα, τα οποία ήθελαν οι κύριοι τομείς της οικονομίας, όπως η ενέργεια, να ελέγχονται από το κράτος.

Τώρα που βλέπουμε να συμβαίνουν ραγδαίες μεταβολές στον χώρο της οικονομίας, είναι εύκολο να κατανοήσουμε, γιατί τότε ο καπιταλισμός ήταν ανεκτικός έναντι του κράτους στην ευρωπαϊκή ήπειρο: Ο αιματηρότατος Β΄ παγκόσμιος πόλεμος είχε ενισχύσει σημαντικά το κομμουνιστικό στρατόπεδο, αφού η ΕΣΣΔ, ως ένας εκ των “συμμάχων” νικητών, διεκδίκησε και έλαβε στη ζώνη της επιρροής της όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κάποιες της Βαλκανικής. Ισχυρό λοιπόν κράτος και καλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι στις πολλές δημόσιες επιχειρήσεις ήταν το ισχυρό ανάχωμα στην εξάπλωση του κομμουνισμού και στη Δυτική Ευρώπη.

Οι λαοί αποκαμωμένοι από τις συμφορές και την αναστάτωση ποθούσαν να ζήσουν επί τέλους ειρηνικά. Ο ευτελισμός της αξίας του ανθρωπίνου προσώπου κατά την περίοδο της κυριαρχίας των ολοκληρωτικών ιδεολογιών σε κρατικό επίπεδο και κατά τη διάρκεια του αγρίου πολέμου έδωσαν νέο νόημα στη ζωή των πολιτών αλλά και όραμα αναδημιουργίας. Στην πατρίδα μας οι συμφορές του πολέμου είχαν φέρει τους ανθρώπους πιό κοντά, τους απομάκρυνε όμως ο εμφύλιος που ακολούθησε. Όρεξη για εργασία υπήρχε, ο λαός όμως είχε οδηγηθεί σε έναν νέο διχασμό. Οι ισχυροί “προστάτες” μας που έσπευσαν να συμβάλουν οικονομικά στην ανάπτυξη της χώρας ήθελαν αυτή ένα προτεκτοράτο με πολύ πιό έκδηλα τα χαρακτηριστικά απ' ότι πριν από τον πόλεμο. Η μεταπολεμική περίοδος είναι αυτή της απόλυτης ξενοκρατίας και των προκλητικών παρεμβάσεων των ισχυρών, ιδίως των Αμερικανών, στα εσωτερικά μας. Κάτω από τη σκιά αυτή της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, το κράτος κατέστη στο έπακρο κομματικό. Και δεν ήταν μόνο οι κομμουνιστές που υπέστησαν τις συνέπειες της ήττας τους στον εμφύλιο, αλλά και πλείστοι όσοι επέλεξαν κατά την κατοχή να στηρίξουν εν γνώσει ή αγνοία τους (περισσότεροι στη δεύτερη κατηγορία) το υπό κομμουνιστικό έλεγχο ΕΑΜ από του να παραμείνουν αδρανείς ή να εκδηλωθούν υπέρ των κατακτητών! Το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων συνέχιζε να διχάζει τον λαό ώς τη μεταπολίτευση (1974).

Η ΔΕΗ ξεκίνησε με την αξιοποίηση των σημαντικών λιγνιτικών κοιτασμάτων της Δυτικής Μακεδονίας. Τον λιγνίτη εξόρυσσαν τότε τα ΛΙΠΤΟΛ (Λιγνιτορυχεία Πτολεμαΐδας), επιχείρηση του ομίλου Μποδοσάκη. Το 1959 λειτούργησε ο πρώτος θερμοηλεκτρικός σταθμός στην Πτολεμαΐδα, ενώ παράλληλα με τις ιταλικές αποζημιώσεις, κατασκευάστηκαν υδροηλεκτρικοί σταθμοί. Γερμανικές αποζημιώσεις δεν διεκδικήθηκαν τότε με την ωμή απαίτηση των ΗΠΑ που ήθελαν την γερμανική οικονομική ανάπτυξη ως αντιστάθμισμα στην επιθετικότητα του κομμουνισμού. Αυτοί που μας ρήμαξαν τότε, όπως μας ρημάζουν καια σήμερα μας οφείλουν ακόμη πολλά πάρα πολλά. Αντι της εξόφλησης των οφειλών τους αισχροκερδίζουν σε βάρος μας με τα τοκογλυφικά επιτόκια δανεισμού. Το 1974, όταν πλέον είχε συντελεστεί πλήρως ο εξηλεκτρισμός της υπαίθρου (όλων των οικισμών με πληθυσμό άνω των 30 κατοίκων) και η ελληνική επιχείρηση μπορούσε να αναπτυχθεί σε κάθε σημείο της χώρας με τα προσιτά, ως κατά πολύ φθηνότερα, τιμολόγια από εκείνα των κατά τόπους ηλεκτρικών επιχειρήσεων του παρελθόντος, η ΔΕΗ εξαγόρασε και τα ΛΙΠΤΟΛ.

Η δεκαπενταετία 1975-1990 υπήρξε, παρά τα μεγάλα προβλήματα – αδυναμίες της ως κρατικής επιχείρσης η β΄ περίοδος, αυτή των μεγάλων επενδύσεων και της ραγδαίας αύξησης της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ο λιγνίτης κατέστη το εθνικό καύσιμο και η συμβολή του στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ξεπέρασε το 70% στο σύνολο της παραγόμενης από όλες τις πηγές. Η ΔΕΗ αναπτυσσόταν, η ΔΕΗ είχε σχέδια πενταετή και δεκαετή και πλήρη τη δυνατότητα να εξασφαλίζει τα απαραίτητα για τις επενδύσεις της ποσά. Στα μέσα αυτής της περιόδου συνέβησαν δύο σημαντικές μεταβολές και στο τέλος αυτής τρίτη: Η χώρα μας εντάχθηκε στην τότε ΕΟΚ και η εξουσία πέρασε στα χέρια πολιτικών δυνάμεων που έδειχναν αποφασισμένα να αναατρέψουν οριστικά την κοινωνική αδικία που επικρατούσε στη χώρα. Το έδαφος ήταν κατάλληλο, λόγω της δικτατορίας που είχε προηγηθεί και την οποία ο λαός είχε χρεώσει, μετά την πτώση της  στους Αμερικανούς και στη Δεξιά παράταξη, ως τον τοποτηρητή των συμφερόντων τους στη χώρα. Ελάχιστοι γνωρίζουν τη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία και τους συμπληρωματικούς ρόλους των κομμάτων εξουσίας στην εθνική μας υποτέλεια. Οι “συντηρητικοί” πολίτες, οι πιστοί στις παραδόσεις και στον θεσμό της Εκκλησίας έβλεπαν με τρόμο στις διακηρύξεις περί κοινωνικής δικαιοσύνης το “άγριο πρόσωπο του αθέου κομμουνισμού”! Παρέμεναν ανάλγητοι μπροστά και στην πλέον κραυγαλαία κοινωνική αδικία, στη διάκριση των πολιτών με βάση τα φρονήματα. (Δεν αναφερόμαστε στους υποκριτικά συντηρητικούς, οι οποίοι επωφελούντο στο έπακρο από τη σύμπλευσή τους με τους κατέχοντες την εξουσία). Οι “προοδευτικοί” ποθούσαν την αλλαγή και την κατάργηση των διακρίσεων. Υπό την επήρεια των ιδεολογημάτων του δυτικού σοσιαλισμού ανέπτυσσαν απόψεις εχθρικές προς την Εκκλησία, της οποία η Διοίκηση πολλές φορές προκλητικά έπαιρνε δι' εκροσώπων της πολιτικές θέσεις υπέρ των κρατούντων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της δικτατορίας. Έτσι η πολιτική αλλαγή του 1981 χαιρετίστηκε από πολλούς ως λυτρωτική!

Με τον “λαό στην εξουσία” (άντε θύμα, άντε ψώνιο, άντε σύμβολο αιώνιο. Βάρναλης) είδαμε στη ΔΕΗ τη ραγδαία μεταβολή. Οι συνδικαλιστές, που έδιναν τις εντολές τους από την Αθήνα κατά τις μεγάλης διάρκειας απεργίες (1975-1980) προήχθησαν σε συνδιοικητές της ΔΕΗ. Τώρα που με την ωριμότητα των ετών σκέπτομαι την τακτική της διακοπής της λειτουργίας των μονάδων κατά τις απεργίες, στις οποίες μετείχα ανελλειπώς, θέτω ευθέως το ερώτημα: Τίνος ήταν  οι σταθμοί και με ποιό δικαίωμα κομματικοί εγκάθετοι, αργόσχολοι ως επί το πλείστον, έδιναν την εντολή στους χειριστές να “κατεβάσουν” τους διακόπτες. Η νέα εξουσία, στην υπηρεσία των ίδιων αφεντικών με αυτά της προηγούμενης, προέβη σε ευρεία εκκαθάριση στελεχών, αναξίων αλλά και αξίων, για να επανδρώσει τις θέσεις “κλειδιά” με δικούς της επίσης ανάξιους και άξιους. Έτσι στη μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση της χώρας κατασκευάστηκε πελώριο “ψυγείο” στελεχών  παχυλά αμειβομένων, για να μη προσφέρουν τίποτε ή ελάχιστα στην επιχείρηση. Οι ετήσιες απολαβές τους αντιστοιχούσαν προς τη δαπάνη κατασκευής μιας νέας μονάδας. Υπό την εξουσία των κομισαρίων – συνδικαλιστών οι διοικούντες αισθάνθηκαν σε πολλές περιπτώσεις να αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία, καθώς οι κομματικοί είχαν πλήρη την κάλυψη της διοίκησης της ΔΕΗ  . Το προσωπικό αισθάνθηκε ως ελευθερία την ασυδοσία έναντι των ιεραρχικά προϊσταμένων και την εργασία ως ελάττωμα (οι εξαιρέσεις δεν καταργούν τον κανόνα). Ναι, υπήρξε αισθητή κάμψη  της    απόδοσης και του ενδιαφέροντος για την Επιχείρηση έναντι των εργαζομένων στη ΔΕΗ κατά την πρώτη γεννιά. Μπορεί εκείνοι να είχαν ευνοηθεί, από τον μηχανισμό του κόμματος, στο οποίο ανήκαν, έναντι άλλων, που είχαν αναγκαστεί να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς ως μετανάστες, όμως τους διέκρινε φιλότιμο, εργατικότητα, πνεύμα θυσίας και αγάπη προς την Επιχείρηση. Αυτά  όλα στη δεκαετία του 1980 εξανεμίστηκαν, ενώ έπρεπε να ενταθούν, αν πράγματι κοινωνική δικαιοσύνη έπνεε πλέον στον τόπο και στη ΔΕΗ. Όμως οι νέοι κρατούντες είχαν βάλει πλώρη να οδηγήσουν το σκάφος της χώρας στα λιμάνια του καταναλωτισμού. Αύξησαν με δάνεια τις απολαβές των εργαζομένων, χωρίς να δώσουν πειστικό όραμα κοινωνικής μεταβολής. Και ο άνθρωπος ρέπει προς την αμέλεια και την αδιαφορία, όταν όραμά του είναι η καλοπέραση.  Καλοπέραση και πνεύμα θυσία είναι ασυμβίβαστα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν εμφανές το τέλος του κομμουνιστικού συνασπισμού. Στην αρχή της επόμενης δεκαετίας αυτό συνέβη. Και τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη ΔΕΗ, για τη χώρα, για τους λαούς της Ευρώπης. Ο καπιταλισμός φόρεσε νέο πρόσωπο και βγήκε θριαμβευτής με το λάβαρο της “απελευθέρωσης” και της “οικονομίας της αγοράς”. Το κράτος κατέστη κατηγορούμενος ως κακός διαχειριστής των οικονομιών των λαών και ως λύση προτάθηκε η πλήρης αποκρατικοποίηση. Ήδη το 1992 με την οδηγία για την “απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας” η ΕΕ είχε θέσει τη ΔΕΗ στο εκτελεστικό απόσπασμα. Εμείς όμως περνούσαμε καλά με τα δανεικά.Η βιομηχανία της χώρας κατέρρεε υπό τα πλήγματα του αθέμιτου ανταγωνισμού στην αγορά της απάτης των ισχυρών του χρήματος. Η κακοδιοίκηση  και η νέου τύπου αντίληψη περί δημοσρίων επιχειρήσεων μετέτρεψααν τη ΔΕΗ σε ναυγαγοσωστικό. Τα οικονομικά σκάνδαλα εκ της διαπλοκής των “σοσιαλιστών” της εξουσίας με τους νέους ισχυρούς της οικονομίας στη χώρα σε θέματα συμβάσεων κατασκευής έργων, έπέφεραν σημαντική οικονομική αφαίμαξη της Επιχείρησης. Μεταβολές επί μεταβολών από “εκσυγχρονιστές” προκάλεσαν αναστάτωση και πρόσθετη οικονομική αφαίμαξη. Τέλος όχι μόνο το γηρασμένο προσωπικό  αποχώρησε με συνταξιοδότηση χωρίς να αντικατασταθεί έγκαιρα, αλλά δόθηκαν και κίνητρα εθελουσίας  εξόδου. Η εξουσία (και τα δύο κόμματα) επιδίωκαν τη συρρίκνωση του προσωπικού στα πλαίσια εντολών για κατεδάφιση των δημοσίων επιχειρήσεων. Παράλληλα οι εκσυγχρονιστές εισήγαγαν τη ΔΕΗ στο χρηματιστήριο, όπου οι μάγοι της οικονομίας γνωρίζουν πολύ καλά τον τρόπο να καρταβαραθρώνουν κάποια μετοχή.

Τώρα η ΔΕΗ κομματιάζεται και σύντομα θα ξεπουληθεί (Δεν βιάζομαι να προβλέψω. Είναι ηλίου φαεινότερο. Απλώς οι πολλοί δεν θέλουμε να αντικρύσουμε κατάματα την αλήθεια). Ας αφήσουμε σήμερα τους κύριους υπεύθυνους για την κατάντια και ας αναρρωτηθούμε πόσο φταίγουμε εμείς που τρώγαμε χωρίς να αισθανόμαστε και την υποχρέωση να παράγουμε, εμείς που πιστέψαμε ότι οι αλλαγές στην ΕΕ συμβαίνουν για το καλό μας, εμείς που στηρίξαμε τους υπέρμαχους της οικονομίας της “αγοράς” των κομμάτων εξουσίας (τώρα πλέον οι μάσκες έπεσαν και είδαμε τα πρόσωπα), εμείς που αποδεχθήκαμε το ρόλο του καταναλωτού και κλωτσήσαμε τις παραδόσεις μας, τη φιλοπατρία μας, την πίστη μας. Εμείς που έχουμε τη διάθεση να πουλήσαμε και την ψυχή μας.

Καιρός μετάνοιας. Δεν χάθηκαν τα πάντα.                        

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 18-5-2011 

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Η χώρα οδηγήθηκε εδώ και πάνω από ένα χρόνο σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Πρώτη πράξη αυτού του καθεστώτος ήταν η κατάλυση κάθε έννοιας δικαίου για να επιβληθεί ένα άγριο πρόγραμμα καταλήστευσης του εργαζόμενου λαού. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση.

Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλες τις εγγυήσεις για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται. Χωρίς καμμιά άλλη προοπτική εκτός από την διαρκή επιδείνωση της κατάστασής του.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν τον λογαριασμό ενός χρέους, που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όσο περισσότερο το πληρώνεις, τόσο περισσότερο να αυξάνει, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και εκποίηση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα στον ελληνικό λαό. Επιχειρούν να κρύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με τα «πακέτα στήριξης» δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Η χώρα θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να τεμαχιστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο που πουλιέται με το στρέμμα. Η Ελλάδα άρχισε ήδη να μεταβάλλεται σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημιαυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο συγκροτείται για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Ο αγώνας του είναι κατεξοχήν απελευθερωτικός. Είναι αγώνας εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός, μιας και διεκδικεί την χώρα από τα δεσμά της τυραννίας και του δήμιου προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, του εργάτη, του αγρότη, του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία, του επαγγελματία και κυρίως της νέας γενιάς για να έχει μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο.

Φιλοδοξία του ΕΠΑΜ είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. Ο λαός και η χώρα βρίσκεται σε υπέρτατο κίνδυνο. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.

Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών ή των ισχυρών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμμιά αντιξοότητα, καμμιά δύναμη που να στάθηκε εμπόδιο στο δρόμο του.

Αυτή η λαϊκή ενότητα πρέπει και μπορεί να οικοδομηθεί γύρω από εκείνα τα κεντρικά αιτήματα που επιτρέπουν να ανατραπεί συνολικά το καθεστώς κατοχής, εκποίησης και δουλοπαροικίας, καθώς και λειτουργήσουν ως αφετηρία δημοκρατικής αναγέννησης της χώρας στη βάση των λαϊκών συμφερόντων.

Αυτά τα κεντρικά αιτήματα συνοψίζονται ως εξής:

1.- Πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα ολόκληρο το οικοδόμημα των συμφωνιών, δεσμεύσεων, παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου, έτσι ώστε η χώρα να αποκαταστήσει την εσωτερική έννομη τάξη της και να διεκδικήσει την κυριαρχία της από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που έχει εκχωρηθεί με τόσο άθλιο και προδοτικό τρόπο από το σύνολο του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου με επικεφαλής την κυβέρνηση. Οφείλουμε με κάθε πράξη και δράση του λαϊκού κινήματος, να προειδοποιούμε του ντόπιους και ξένους επικυρίαρχους, του επενδυτές και του κερδοσκόπους των αγορών: ότι αρπάξατε και θα αρπάξετε στο εγγύς μέλλον, ο λαός με την πάλη του θα τα πάρει πίσω. Η επένδυση στην διάλυση και στην εκποίηση αυτής της χώρας θα σας στοιχίσει πολύ ακριβά.

2. – Η πρώτη πράξη εξιλέωσης της ελληνικής κοινωνίας από τα ανομήματα των κυβερνώντων της είναι να καθίσει στο εδώλιο το σύνολο των φυσικών και νομικών προσώπων (κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα) που συμμετείχαν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας σε ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. Όχι για να στήσει κρεμάλες στο Σύνταγμα, ούτε για να γεμίσει τις φυλακές με ανάξιους και προδότες, αλλά για να κάνει κάτι καλύτερο, να δημεύσει άμεσα και υπέρ του δημοσίου το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων όσων φυσικών και νομικών προσώπων έχουν ανάμιξη στη διασπάθιση του δημοσίου, αλλά και στην εσχάτη προδοσία που έχει διαπραχθεί εναντίον του λαού και της χώρας με την επιβολή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης. Όσο για τους ενόχους μπορούμε να απασχοληθούν σε κοινωνικά ωφέλιμη εργασία, στην καθαριότητα και φύλαξη δημόσιων χώρων, στην συντήρηση υποδομών, κοκ. Γι’ αυτό και το πρώτιστο μέλημα του κινήματος δεν είναι να τα μαζέψουν και να φύγουν, αλλά να τους προλάβει πριν δραπετεύσουν για να τους δείξει πώς ο λαός τιμωρεί την εσχάτη προδοσία στην πράξη και πόσο χρήσιμοι μπορούν να γίνουν για το κοινωνικό σύνολο. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους.

3. – Μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο, που επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα, τοκογλυφικά και καταχρηστικά χρέη, που οδηγούν τον λαό και την χώρα στην χρεοκοπία. Αυτό σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές εδώ και τώρα, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Μη αναγνώριση του χρέους σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από τον 19ο αιώνα, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε μη αναγνώριση του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί έτσι θα ανατρέψει την σχέση οφειλέτη-δανειστή υπέρ της χώρας του και θα αποφύγει οριστικά την επίσημη χρεοκοπία. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν χρειαστεί να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.

4. – Αναθεώρηση των σχέσεών μας με την ΕΕ με πρώτο βήμα την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν είναι πανάκεια, αλλά αναγκαία αφετηρία για να αλλάξουμε πορεία. Για να πετύχουμε την αναγκαία αναδιανομή πλούτου υπέρ των ασθενέστερων, αλλά και την άμεση γενναία ενίσχυση των λαϊκών εισοδημάτων, που είναι ο μόνος τρόπος για να επανεκκινήσει η οικονομία και να αρχίσει να βγαίνει από την ύφεση.

Για να προχωρήσουμε στην εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων. Μόνο έτσι μπορούμε να εγγυηθούμε τις λαϊκές αποταμιεύσεις που διασπαθίζονται από το υπάρχον σαράφικο και τοκογλυφικό τραπεζικό σύστημα.

Για να αναδειχθεί το κράτος σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα. Μόνο έτσι μπορεί να απελευθερωθεί και η ιδιωτική πρωτοβουλία του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία από την καταδυνάστευση των τραστ, των καρτέλ, των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων της αγοράς.

Για να εξασφαλίσουμε τις απαραίτητες επενδύσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.

5. – Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με οικουμενικές και υπερκομματικές κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Απαιτεί τον λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας. Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Κι αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, την επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο την σύνταξη και ψήφιση νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με δεσμευτική εντολή, με διαρκή έλεγχο από τα κάτω, με ανακλητότητα και περιορισμένη θητεία. Μόνο έτσι θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα δεσμά της υποτέλειας, έτσι ώστε η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει από μόνος του, κοιτώντας μόνο την δουλειά του, όσο την έχει. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και θα αναλάβουν δράση για τη διάσωση της χώρας, ή καταδικάζουμε τους εαυτούς μας και κυρίως τις γενιές που έρχονται στην πιο σκοτεινή ίσως περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δεσμεύεται να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις σε κάθε αυθεντικό λαϊκό κίνημα ενάντια στο σημερινό καθεστώς απ’ όπου κι αν προέρχεται, όποιος κι αν ηγείται σ’ αυτό. Δεσμεύεται να συνδράμει ενεργά και αποφασιστικά σε κάθε μέτωπο αντίστασης και να βοηθήσει στην αφύπνιση και στην οργάνωση του λαού σε κάθε συνοικία και χώρο δουλειάς με στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ΕΠΑΜ είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς.

Αργυρούπολη, 16/7/2011

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/07/blog–post_5152.html

Κύριε Παπουτσή ξέρω ότι ξέρετε τους δολοφόνους του Σωκράτη Γκιόλια!!!

Ανοικτή επιστολή της Σεμίνας Διγενή στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Χρήστο Παπουτσή:

Αγαπητέ Χρήστο

θέλω να σου πω πολλά αυτόν τον καιρό, αλλά τελικά αποφάσισα να σου γράψω γράμμα. Γνωριζόμαστε πολύ καλά από την εποχή της Πλειστοκαίνου, ήτοι από τον καιρό που ήμουν ρεπόρτερ στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Πανεπιστημίου κι εσύ στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, στον … όροφο κάτω από μάς.

Η μνήμη, λένε οι νευροεπιστήμονες είναι κάτι σαν βίντεο ροής, που ”φορτώνεται” με γεγονότα, εικόνες, πρόσωπα και σκέψεις. Όταν ενεργοποιείς μια ανάμνηση, ενεργοποιείς συγχρόνως και κάποια απ αυτά που συνέβαιναν γύρω απ αυτήν, την ώρα που σχηματιζόταν..

Σε θυμάμαι λοιπόν, να μας επισκέπτεσαι συχνά στα γραφεία μας, παρέα με το Αρκούδο, για να φέρετε κομματικές ανακοινώσεις, καταγγελίες για την κρατική βία και την επάρατη δεξιά, καλέσματα σε διαδηλώσεις για την παιδεία και τα αντιλαικά μέτρα, να παρακαλάς τον Γιομπαζολιά να ”περιποιηθεί” τα κείμενα κι όταν αυτός έλειπε, τον Μπακουνάκη, την Νταιλιάνα, τη Μαυρογένη, την Παγώνη, εμένα.. Θυμάσαι; Μαχητικός και πάντα με πλήρη επαναστατική εξάρτυση, μούσια και μαλλιά και με απέχθεια ιδιαίτερη στις αυθαιρεσίες των δυνάμεων καταστολής.

Είπα ”δυνάμεις καταστολής” και το βίντεο ροής που λέγαμε πιο πριν, σε δείχνει -τριάντα τόσα χρόνια μετά- να δίνεις εντολή να ρίξουν ληγμένα δακρυγόνα σε διαδηλωτές. Σε δείχνει να θέτεις -μέσω των ΜΑΤ- σε ισχύ το σχέδιο ”Βίαιης καταστολής και διάλυσης συγκεντρώσεων” και τη χρησιμοποίηση 2.860 δακρυγόνων ..

(Χρήστο, όταν πηγαίναμε μαζί παλιά σε διαδηλώσεις, αυτοί οι φασίστες όπως τους έλεγες, δεν μας έριχναν ποτέ πάνω από 500… Άσε που τα περισσότερα τα έτρωγε ο Καραμπελιάς!) Πολύ αίμα παλιέ μου φίλε, πολλά ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα πλευρά και πολύ προκλητικές οι δηλώσεις σου μετά. Αν αυτό συνέβαινε τότε, που φορούσες το αμπέχωνο, τα γένια σου ήταν μαύρα και σου είχε ο Λαλιώτης υπόκρουση τα Κάρμινα Μπουράνα, φαντάζεσαι πώς θα αποκαλούσες τον αρμόδιο υπουργό; Εσύ λοιπόν, Υπουργέ μου όχι μόνο αιματοκύλισες τις Τετάρτες του Συντάγματος, αλλά σε πληρώσαμε και ακριβά για να μας δείρεις. Πάνω από 1.100.000 ευρώ ΜΑΣ κοστίζει, για να φροντίσεις ΕΣΥ να κυλήσει το αίμα των διαδηλωτών.

Όμως παρασύρθηκα, άλλο είναι το θέμα μου σήμερα,για άλλο αίμα θέλω να σου μιλήσω. Για το αίμα του Γκιόλια. Ξέρω ότι ξέρεις. Σχεδόν όλοι ξέρουμε ότι ξέρεις. Ξέρεις και το ποιός έδωσε την εντολή και ποιοί ήταν οι εκτελεστές του. Και ο προκάτοχός σου ήξερε.

Άκου Χρήστο, δεν σκοπεύω μ αυτό το κομμάτι να υπερασπιστώ τον Γκιόλια, παραμονή του ετήσιου μνημοσύνου του. Θέλω όμως να ξέρω, θέλω να μου πεις την αλήθεια. Ποιός τον ήθελε νεκρό και γιατί; Ήταν πολιτικός, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, ποιός διάολος ήταν; Για ποιό λόγο του έκλεισαν το στόμα; Γιατί ένα χρόνο τώρα δεν μιλάει κανείς; Ποιός απαιτεί αυτήν την ομερτά; Οι έρευνες και του Χρυσοχοίδη και οι δικές σου (άν έγιναν ποτέ..) πού οδήγησαν; Πόσα τηλέφωνα έπεσαν κι από πού, για να κλείσει το θέμα πριν καν ανοίξει;

Χρήστο, πρέπει να ξέρεις ότι λέγονται πολλά για τον τρόπο διεξαγωγής αυτών των περίφημων ”ερευνών”. Όσοι σε υπερασπίζονται λένε πως έιναι πολύ θολό το τοπίο για να μπορέσεις να βρεις άκρη και παραείναι τοξικό το θέμα για να ”ανοίξει”. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι εκτελείς υπάκουα, εντολές σιωπής (όχι απαραίτητα από πολιτικά κέντρα)..

Νάτο πάλι το βίντεο ροής .. Σε δείχνει να κρατάς σε πορεία, τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου κι εμένα να σε φωτογραφίζω.

Στο όνομα αυτής της σκηνής, μπορείς να πεις την αλήθεια; Γιατί σου είπα, ξέρω ότι ξέρεις. Σκότωσε το Σωκράτη, αυτός που νομίζω;

Υ.Γ. αν ποτέ μου πεις την αλήθεια, θα λυπηθώ μόνο για ένα πράγμα, που δεν θα την ακούσει από το στόμα σου ο συνάδελφος μου, που τα παλληκάρια σου φρόντισαν με μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης, να χάσει την ακοή του.

Το τελευταίο πράγμα που άκουσε, ήταν εκείνο το δικό μας σύνθημα ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.. Δεν το θυμάσαι όμως, ε;

Σ.

ΠΗΓΗ: Mon, 18/07/2011 – 17:50, http://www.mediasoup.gr/node/37479

Ρεσιτάλ υποκρισίας της ΕΕ για τους οίκους αξιολόγησης

Του Λεωνίδα  Βατικιώτη

Μπορεί πολιτικοί ηγέτες και αξιωματούχοι της ΕΕ, ο ένας μετά τον άλλον, να ξιφουλκούν κατά των οίκων αξιολόγησης αποδοκιμάζοντας τον ρόλο και τις παρεμβάσεις τους, αλλά η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική: Οι οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας ακόμη κι αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να τους εφεύρουν…

Η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ και οι συγκεκριμένες εταιρείες συνεργάζονται τόσο αρμονικά, συμπληρώνοντας η μια την άλλη, ώστε τα σύννεφα που σκιάζουν τώρα τις σχέσεις τους να χαρακτηρίζονται παροδικά, ανήμπορα να διαταράξουν μια χρόνια, λειτουργική σχέση.

Το πρώτο χτύπημα των οίκων αξιολόγησης ήρθε την προηγούμενη Δευτέρα 4 Ιούλη, όταν η Standard & Poor τίναξε στον αέρα το σχέδιο για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που ως ακρογωνιαίο λίθο είχε την οικειοθελή συμμετοχή των ιδιωτών που κατέχουν ελληνικά ομόλογα. Αξίζει εδώ να γίνουν δύο παρατηρήσεις. Η πρώτη σχετίζεται με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης η οποία δεν πρόβαλε καμιά αντίρρηση όσο ωρίμαζε το σχέδιο με πρωταγωνιστές το Βερολίνο, την Αθήνα και την «διεθνή» των τραπεζιτών, που εκφράζεται μέσω του Ινστιτούτου Διεθνούς Χρηματοοικονομικής (Institute of International Finance), παρά τους επονείδιστους όρους που το συνόδευαν. Συγκεκριμένα, ετήσια τοκογλυφικά επιτόκια της τάξης του 8% ως προϋπόθεση για την μετακύλιση στα επόμενα 30 χρόνια των ομολόγων που λήγουν την επόμενη τριετία. Ενώ λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση δεν πρόβαλε καμιά αντίσταση, με το σκεπτικό πιθανά ότι κάποιος άλλος θα είναι τότε αυτός που θα διαχειριστεί την κατάσταση, όταν το σχέδιο ναυάγησε λόγω της αντίδρασης της S&P, τότε θυμήθηκε πως οι όροι ισοδυναμούν με «αυτοπυροβολισμό». Η δεύτερη παρατήρηση σχετίζεται με τα γεωπολιτικά παιχνίδια. Ειδικότερα, σε δημοσιεύματα που διάκεινται φιλικά απέναντι στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ η S&P εμφανίζεται ως άσσος στο μανίκι των δύο χωρών, δεδομένης της πρόσβασης που έχουν σ’ αυτήν τα εβραϊκά λόμπι και του θετικού ρόλου που μπορεί να παίξει στηρίζοντας την Ελλάδα. Αφήνοντας κατά μέρους το γεγονός πως όταν η επιρροή των εβραϊκών λόμπι στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα διατυπώνεται από όσους στέκονται κριτικά απέναντι στο Ισραήλ τότε χαρακτηρίζεται αντισημιτισμός και ρατσισμός, δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε την κραυγαλέα αντίφαση από τη στιγμή που αυτή ακριβώς η εταιρεία οδήγησε σε ναυάγιο το γαλλικό σχέδιο, με το οποίο συμφωνούσε πλήρως η ελληνική κυβέρνηση. Επομένως ποιά είναι η βοήθεια που θα προσφέρει;

Στα «σκουπίδια» η Πορτογαλία

Το δεύτερο χτύπημα των οίκων αξιολόγησης ήρθε την επόμενη μέρα με αφορμή την υποβάθμιση της Πορτογαλίας από την Moody’s κατά τέσσερις ολόκληρες μονάδες, που ως αποτέλεσμα είχε να την οδηγήσει στα Τάρταρα. Δηλαδή, στο επίπεδο των σκουπιδιών. Η απόφαση της Moody’s ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παρέμβει άμεσα δεδομένου ότι κανονικά, λόγω αυτής της βαθμολογίας, δεν θα έπρεπε να δέχεται τα ομόλογα της Λισσαβόνας ως ενέχυρο για την παροχή ρευστότητας στις πορτογαλικές τράπεζες. Το αδιέξοδο ξεπεράστηκε περιλαμβάνοντας και την Πορτογαλία στο ειδικό καθεστώς που έχουν ενταχθεί Ελλάδα και Πορτογαλία, βάση του οποίου οι τράπεζες επιτρέπεται να δίνουν ως ενέχυρα κρατικά ομόλογα, ανεξαρτήτως της βαθμολογίας τους, για να εξασφαλίζουν την ρευστότητά τους. Οι συνέπειες ωστόσο ξεπέρασαν τα σύνορα της Πορτογαλίας, με τις αποδόσεις για παράδειγμα των ιταλικών 10ετών ομολόγων να ξεπερνούν για πρώτη φορά από το 2008 το 5%, προκαλώντας φόβους για μετάδοση της κρίσης σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια. 

Ευρωπαϊκές μεγαλοστομίες

Η ανακοίνωση της Moody’s για την Πορτογαλία ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στην ΕΕ. «Πρέπει να σπάσουμε το ολιγοπώλιο των οίκων αξιολόγησης», δήλωσε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών υπογραμμίζοντας την πρωτοφανή συγκέντρωση που υπάρχει στον κλάδο με τρεις εταιρείες (Moody’s, S&P και Fitch) να νέμονται το 98% της αγοράς. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, κατηγόρησε πιο συγκεκριμένα την Moody’s ότι είναι ένοχη για «λάθη και υπερβολές». Ενώ η πιο καυστική δήλωση ήρθε από ανώνυμη πηγή και όπως δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα των Financial Times την Πέμπτη 7 Ιούλη ανέφερε πως «οι οίκοι αξιολόγησης εμπλέκονται στην πολιτική και όχι μόνο στη οικονομία. Ο χρόνος που επιλέγηκε για την υποβάθμιση δεν ήταν τυχαίος». Επί της ουσίας Βρυξέλλες και Βερολίνο κατηγόρησαν τους «3 μεγάλους» όπως συχνά περιγράφονται οι οίκοι αξιολόγησης ότι αξιοποιούν τις βαθμολογίες τους για να επηρεάσουν τις συζητήσεις που γίνονται στο εσωτερικό της ΕΕ για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, στην κατεύθυνση αποτροπής της συμμετοχής των ιδιωτών, δηλαδή τραπεζών και κατόχων ομολόγων. Για να δείξουν μάλιστα ότι είναι διατεθειμένοι να περιορίσουν την επιρροή των οίκων στην ΕΕ δήλωσαν ότι ξεκινά και η διερεύνηση της δυνατότητας δημιουργίας ευρωπαϊκού αντίστοιχου οίκου αξιολόγησης.

Αρχικά να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι βάζουν τους οίκους αξιολόγησης στο στόχαστρό τους. Για πρώτη φορά και με πύρινες μάλιστα δηλώσεις από την Μέρκελ, τον Σαρκοζύ κ.α. είχε γίνει την επομένη της κατάρρευσης της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008, επ’ αφορμή τα «άριστα» που αφειδώλευτα προσέφεραν αυτές οι εταιρείες στις τράπεζες και τα προϊόντα που κατέρρευσαν, παρασύροντας την παγκόσμια οικονομία στην μεγαλύτερη κρίση, μετά από αυτή του 1929. Στην πράξη όμως δεν έλαβαν κανένα μέτρο, παρότι σωστά επεσήμαιναν την εξόφθαλμη σύγκρουση συμφέροντος από τη στιγμή που οι βαθμολογούμενοι πλήρωναν για να βαθμολογηθούν. Πως θα θωρακισθεί η ανεξαρτησία των αξιολογητών, εφ’ όσον τα κέρδη τους προέρχονται από τους αξιολογούμενους;

Αναντικατάστατοι οι «3 μεγάλοι»

Το ίδιο είναι το πιθανότερο να γίνει και τώρα, να μη ληφθεί δηλαδή κανένα μέτρο, κι αυτό για δύο λόγους. Κατά πρώτο, λόγω του ότι οι πρώτες διερευνήσεις δεν έχουν δώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ρεπορτάζ των Financial Times την Παρασκευή 8 Ιούλη κατέληγε ότι το συμπέρασμα από διάφορες ιδέες που κατατέθηκαν για την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού αντίβαρου στην δύναμη των «3 μεγάλων» ήταν πως αυτό θα ήταν ελάχιστα αποτελεσματικό. Ο σημαντικότερος λόγος ωστόσο, για την απροθυμία των Ευρωπαίων να περιορίσουν την επιρροή των «3», σχετίζεται με την τεράστια προσφορά που έχουν οι οίκοι αξιολόγησης στην προώθηση της πολιτικής λιτότητας της ΕΕ, όπως ενσωματώθηκε και πιο πρόσφατα στο Σύμφωνο για το Ευρώ. Το έργο που έχουν αναλάβει οι τρεις αυτές εταιρείες είναι να λειτουργούν ως πολιορκητικός κριός για την επιβολή προγραμμάτων λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και περικοπών. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι στην περίπτωση της υποβάθμισης της Πορτογαλίας κανένας ευρωπαίος αξιωματούχος δεν βγήκε να υπερασπίσει την χώρα κάνοντας γνωστό το εμφανές: ότι το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας μόλις πριν δύο χρόνια ήταν σε απόλυτα ελέγξιμα και εντελώς ασφαλή επίπεδα. Εκτινάχθηκε ως αποτέλεσμα της γενικότερης ύφεσης και της λιτότητας. Κι αυτή μάλιστα η άγρια λιτότητα που επιβλήθηκε με αφορμή την υπαγωγή της Πορτογαλίας τον Μάιο στον «μηχανισμό χρηματοδότησης» λαμβάνοντας δάνειο ύψους 78 δισ. ευρώ δεν την έσωσε από την περαιτέρω υποβάθμιση. Όπως ακριβώς έγινε και με την Ελλάδα, διαψεύδοντας τις κυβερνητικές εξαγγελίες ότι η προσφυγή στον μηχανισμό θα οδηγούσε στην ανάκτηση της διεθνούς αξιοπιστίας.

Το έργο επομένως των οίκων αξιολόγησης είναι μοναδικό και αναντικατάστατο. Λειτουργώντας ως εξωτερικοί και υποτίθεται αντικειμενικοί παρατηρητές και βαθμολογητές πιέζουν στην κατεύθυνση της λιτότητας, χωρίς οι Βρυξέλλες να επωμίζονται το πολιτικό κόστος που θα αναλάμβαναν στην περίπτωση που ο οίκος αξιολόγησης ήταν ευρωπαϊκός. Κι όσο για τα προβλήματα που ενίοτε εμφανίζονται αποτελούν παράπλευρη απώλεια λόγω σύγκρουσης συμφέροντος. Κάτι που αποτελεί εκ των προτέρων γνωστή αδυναμία κάθε ανάθεσης έργου σε… εξωτερικό συνεργάτη.

Δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας ως ποσοστό του ΑΕΠ

2005  2006  2007            2008            2009            2010  2011* 2012*

62,8   63,9   68,3             71,6             83                93      101,7 107,4

* Προβλέψεις, Πηγή: Eurostat

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα,   14 Ιούλη 2011. Το είδα: http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/07/blog-post_1694.html

Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε

Συνέντευξη – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ του Ιβάν Σαββίδη* [στο Θανάση Αυγερινό**]

Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

«Ήρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς… Ήταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια.

«Ήταν έτοιμος»

«Δεν είναι μυστικό ότι εγώ κανόνισα την κατ' ιδίαν συνάντηση, ζητήθηκε η βοήθειά μου από την ελληνική πλευρά. Το πρωί συναντήθηκα με τον Παπανδρέου στην Κρατική Δούμα, μείναμε οι δυο μας με τον μεταφραστή και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προβληματίζεται για τίποτε, ότι ο Πούτιν έχει καλή και θετική διάθεση, γι' αυτό και θα προτείνει να μείνουν μόνοι τους κι εφόσον δώσει κι αυτός τη συγκατάθεσή του, μπορεί να του θέσει οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί χρήσιμο. Ήταν έτοιμος να ακούσει τα πάντα», υποστήριξε ο κ. Σαββίδης, υπογραμμίζοντας ότι η συνομιλία κράτησε τελικά μόλις 20 λεπτά και λίγο αργότερα ενημερώθηκε από το Κρεμλίνο «ότι κατά τη διάρκειά της ο Παπανδρέου ουσιαστικά δεν έκανε απολύτως καμία ερώτηση, αλλά μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας».

«Γιατί ήρθατε;»

Σύμφωνα με τον ηγέτη των ομογενών της Ρωσίας, ο Β. Πούτιν είχε νωρίτερα σε ένδειξη καλής θέλησης ορίσει ως υπεύθυνο για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τον Ιγκορ Σέτσιν, «έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος επιβλέπει ολόκληρο το ενεργειακό σύμπλεγμα και τη βαριά βιομηχανία μηχανοκατασκευών».

Αυτό σήμαινε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για άμεση συμφωνία και επιτάχυνση των διαδικασιών, όμως η Ελλάδα δεν έδειξε καμία διάθεση και «το ίδιο βράδυ πήγα στο προεδρικό ξενοδοχείο "Πρέζιντεντ" όπου έμενε ο Παπανδρέου, και τον ρώτησα: Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί ήρθατε και γιατί χρειαζόταν η κατ’ ιδίαν συνάντηση, γιατί μου ζητήσατε βοήθεια, για να με δυσφημήσετε;». 

Κατά τις εκτιμήσεις του ομογενή πολιτικού, «η αντίδραση που ακολούθησε είναι πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση» και έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πρόσφατη αναβολή της προγραμματισμένης για τις 5 Ιουλίου επίσκεψης Λαμπρινίδη στη Μόσχα, έπειτα από ρωσική πρωτοβουλία και με διατύπωση πρωτοφανών αιχμών για έλλειψη περιεχομένου στις διμερείς επαφές. 

Σύμφωνα με τον Ι. Σαββίδη, το Κρεμλίνο ζήτησε να εξηγηθεί στον πρωθυπουργό ότι θα μπορούσε να ζητήσει οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελε, έστω και τηλεφωνικά, από τον Β. Πούτιν, γι' αυτό και αργότερα προτάθηκε να χορηγηθεί δάνειο, «που θα πληρωθεί εν μέρει με κρατικές δεσμεύσεις και εν μέρει με αγροτικά προϊόντα», έτσι ώστε να υλοποιηθεί το συμβόλαιο αγοράς τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού από τη Ρωσία, όμως και η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.

Οι ελληνικές επιλογές οδηγούν, κατά τον Ι. Σαββίδη, στη σταδιακή μεγιστοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, καθώς «στο φόντο μιας Ελλάδας που αδυνατίζει και όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπό της από τη Ρωσία, όλο και ενεργότερα η τουρκική οικονομία συνεταιρίζεται με τη ρωσική και η Τουρκία ισχυροποιείται», εξέλιξη, που «θα είναι το χειρότερο έγκλημα για πολλές χιλιετίες. Και τότε δεν θα μπορούμε πλέον τίποτε να διορθώσουμε».

** avgerinos@ellada-russia.gr  

* Ο Ιβάν Σαββίδης είναι βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=29305

Ελεγχόμενη (από τις ελίτ) ή λαϊκή χρεοκοπία; *

Του Τάκη Φωτόπουλου

Στο προηγούμενο άρθρο[1] αναφέρθηκα στη βαριά ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα με το άνετο πέρασμα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ του καταστροφικού για τα λαϊκά στρώματα «μεσοπρόθεσμου» που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην ΕΕ. Και αυτό, παρά την απόπειρα «ωραιοποίησης» της ήττας από εκείνο μάλιστα το τμήμα της Αριστεράς που φέρει ιδιαίτερη ευθύνη για την ήττα αυτή, με τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργούσε ότι με ειρηνική περικύκλωση της Βουλής κ.λπ. θα την απέτρεπε.

Φυσικά, η Χούντα αυτή δεν διαθέτει πλέον την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και στηρίζεται αποκλειστικά στην ωμή φυσική βία, όπως έδειξε ο τρόπος με τον οποίο ματοκύλισε την Αθήνα τις 29 του Ιούνη για να τρομοκρατήσει τους «νοικοκυραίους» που πνέουν πια μένεα εναντίον της και τυχόν θα σκεφτόντουσαν να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις εναντίον της. Kαι η οργή όλων κατά της Χούντας συνεχώς εντείνεται, ιδιαίτερα όταν τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να «καθίσει στο σκαμνί» στο μέλλον για εσχάτη προδοσία (μαζί με τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν), όχι μόνο για τη ριζική υπονόμευση κάθε εθνικής κυριαρχίας, εφόσον εσκεμμένα επέλεξε να είναι τυφλό όργανο της υπερεθνικής ελίτ (και τώρα και της εγκληματικής Σιωνιστικής ελίτ!), αλλά και για την εσκεμμένη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων όταν αγνόησε τη πρόταση του υπό τον Πούτιν τμήματος της Ρώσικης ελίτ για δάνειο χωρίς τους ληστρικούς όρους των «εταίρων» μας στην Ε.Ε., πέρυσι τον Φεβρουάριο, μόνο και μόνο για να υπακούσει στα αφεντικά της σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες! [2]  

Ο στόχος των καταστροφικών μέτρων που επιβάλλονται από τις ελίτ δεν είναι βέβαια «να σωθεί η πατρίδα από τη χρεοκοπία», όπως υποστηρίζει ο συστηματικά ψευδόμενος αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας, διότι, δήθεν χωρίς αυτά, το Κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώνει ούτε μισθούς και συντάξεις και θα έκλεινε ―υποτίθεται― περισσότερα από τώρα σχολεία και νοσοκομεία. Το ασύστολο ψεύδος της Χούντας προκύπτει από το γεγονός ότι τα δάνεια (με τα υπέρογκα επιτόκια που μας χρεώνουν γι’ αυτά οι «εταίροι» μας) δίνονται με αποκλειστικό σκοπό να ξεπληρώσουμε προηγούμενα δάνεια στους ίδιους. Φυσικά, όπως προβλέπουν όλοι οι έγκυροι διεθνείς παρατηρητές, το Χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, εφόσον ακόμη και αν εφαρμόζαμε όλα τα ληστρικά μέτρα που μας έχουν επιβάλλει, όπως έδειξε πολύ πρόσφατη εμπεριστατωμένη έρευνα της Citigroup,[3] το Χρέος θα είχε ανεβεί το 2014 στο 180% του ΑΕΠ.

Γι’ αυτό και ήδη άρχισαν να μιλούν σήμερα για «επιλεκτική» ή «ελεγχόμενη» (από τις ελίτ) χρεοκοπία μέσω της αναδιάρθρωσης του Χρέους (μείωση επιτοκίων, παράταση αποπληρωμής, στην ανάγκη και «κούρεμα»  κ.λπ.), και παράλληλη πιθανή αποπληρωμή τμήματος του Χρέους με ευρω-ομόλογα. Όμως, οποιαδήποτε παρόμοια προσωρινή «λύση» και να δώσουν, όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει το ληστρικό ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου, αλλά και δεν θα ανακληθεί κανένα από τα δύο Μνημόνια που ουσιαστικά καταδικάζουν τους εργαζόμενους σε Κινεζοποίηση, τα λαϊκά στρώματα σε μαζική φτωχοποίηση και τη χώρα συνολικά σε Λατινοαμερικανοποίηση. Με δεδομένη λοιπόν κάποιας μορφής ελεγχόμενη χρεοκοπία, το ερώτημα είναι πώς θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επιβάλλουν στις ντόπιες και ξένες ελίτ μια χρεοκοπία ελεγχόμενη από αυτά (κάτι που οι ελίτ ονομάζουν «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία, αλλά θα ονόμαζα «λαϊκή χρεοκοπία»), ώστε να αποφευχθεί  η σημερινή καταστροφή που τους επιβάλλουν οι ελίτ, για χάρη των δικών τους ιδιοτελών συμφερόντων;

Αρχικά, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πώς βλέπουμε την «λαϊκή χρεοκοπία». Το κρίσιμο πλεονέκτημα  μιας παρόμοιας χρεοκοπίας, έναντι αυτής που μας επιβάλλεται σήμερα από τις ελίτ με την αποφασιστική βοήθεια των «ανθρώπων τους στην Αθήνα», είναι ότι θα οδηγούσε  στην άμεση απόσυρση όλων των ληστρικών μέτρων που μας επέβαλαν οι ελίτ από την Άνοιξη του 2010 και μετά, καθώς και στην ακύρωση του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου που έκτισαν προηγούμενες γενιές εργαζόμενων (και κάλυπτε επίσης) βασικές ανάγκες (νερό, ηλεκτρικό, λιμάνια, παραλίες, τρένα, κ.λπ.) για τη κάλυψη των οποίων τα λαϊκά στρώματα  θα εξαναγκαστούν στο μέλλον να πληρώνουν πολλαπλάσια ποσά (όπως συνέβη στη Βρετανία κ.α. μετά τις ιδιωτικοποιήσεις). Το δημόσιο θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τους ίδιους μισθούς και συντάξεις όπως πριν τα Μνημόνια (παρόλο που μία ορθολογικότερη αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα ―χωρίς καμία απόλυση― θα ήταν αναγκαία) και η Παιδεία και Υγεία, μετά από παρόμοια αναδιοργάνωση, θα μπορούσαν να καλύπτουν πραγματικά τις ανάγκες όλων των πολιτών.

Αναγκαία προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η άμεση μονομερής έξοδός μας από την Ε.Ε. και συνακόλουθα την Ο.Ν.Ε [4] (κάτι που δεν συζητά σήμερα κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα εκτός από το Κ.Κ.Ε., που το ανάγει όμως στην δημιουργία επαναστατικών συνθηκών, οι οποίες σήμερα είναι ανύπαρκτες), η οποία αποτελεί την  αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας, αλλά και για την αποδέσμευση της χώρας  από τις «4 ελευθερίες» της συνθήκης του Μάαστριχτ που κάνουν αδύνατη την εφαρμογή αποτελεσματικών κοινωνικών ελέγχων στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών. Παράλληλα, θα έπρεπε να διακηρυχθεί προσωρινή στάση πληρωμών (που δεν σημαίνει, βέβαια, στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων, όπως ξεδιάντροπα ψεύδεται η Χούντα και παπαγαλίζουν ακόμη και «Μαρξιστές» οικονομολόγοι που αδίστακτα μετέχουν στη καταστροφολογία) αλλά, απλά, τη  στάση πληρωμής των ληστρικών τοκοχρεολυσίων μέχρι να συμφωνηθούν οι όροι της λαϊκής χρεοκοπίας.

Η λαϊκή χρεοκοπία θα έπρεπε να συνοδευθεί από:

Προσωρινή ολοκληρωτική απαγόρευση της εξόδου κεφαλαίου από τη χώρα, μέχρις ότου συντελεστεί η μετάβαση από το ευρώ στο νέο νόμισμα.

Επανεισαγωγή της δραχμής που θα συνοδευόταν από μια λογική υποτίμηση π.χ. της τάξης του 30%, με παράλληλη επιχορήγηση των ειδών πρώτης ανάγκης (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), χρηματοδοτούμενη από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας. Η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μετατρεπόταν αυτόματα σε δραχμές, με βάση μια προοδευτική κλίμακα που θα προστάτευε την αγοραστική αξία τους ανάλογα με το γενικότερο εισόδημα των καταθετών.

Ταυτόχρονη με την έξοδο από ΟΝΕ/ΕΕ κοινωνικοποίηση όλων των Τραπεζών.

Δραχμοποίηση του Χρέους, που καθεαυτή δεν μειώνει το Χρέος αλλά επαναφέρει τον έλεγχό του στον Ελληνικό λαό μέσω ενός νομίσματος που θα ελέγχει ο ίδιος, και θα του έδινε τη δυνατότητα (π.χ. με ένα ελεγχόμενο πληθωρισμό) να εξαναγκάσει τις ελίτ να πληρώσουν αυτές το Χρέος ―όπως άλλωστε έκανε κάθε χρεοκοπημένη χώρα στο παρελθόν που έλεγχε το νόμισμά της.

Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους, από θέσεως ισχύος τώρα, και με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας (δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεολυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την περικοπή σημαντικού μέρους του (π.χ. του 50-70%).

Σταδιακή αποπληρωμή του άκρως «κουρεμένου» Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από έναν πολύ προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού, ανεξάρτητα αν ο ιδιοκτήτης είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ.), μετά από γενική απογραφή τους, και με παράλληλη εισαγωγή μόνιμων αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου (πέρα από την προσωρινή  απαγόρευση της κίνησής του που ανέφερα), ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.

Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω στο επόμενο για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να επιβληθεί στις ελίτ ένα πρόγραμμα σαν το παραπάνω, μέσα από ένα κύμα «άγριων απεργιών», σαν αυτό που είχε συγκλονίσει τη Δυτική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και είχε γονατίσει πανίσχυρες ελίτ όπως η Βρετανική, που θα κορυφωνόταν σε γενική απεργία διαρκείας.

Παραπομπές

[1] To προηγούμενο άρθρο έτυχε πολλών θετικών σχολίων και εποικοδομητικής (επώνυμης η ανώνυμης) κριτικής αλλά και κάποιων ανώνυμων λασπολογικών επιθέσεων στα Ιντιμιντια, που προσφέρονται για παρόμοια λασπολογία κατά επώνυμων απόψεων σε όσους δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν σε δημόσιο διάλογο επί ίσοις όροις.

[2] Βλ. Κύρα Αδάμ, «Αθήνα – Μόσχα”», & Θαν. Αυγερινού, «Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε», Ελευθεροτυπία (14/7/2011).

[3] Martin Wolf, “Moment of truth for the eurozone,” Financial Times (5/7/2011).

[4] Βλ. για λεπτομερή ανάλυση των απαιτούμενων μέτρων Τ. Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος, 2010), κεφ. 10.

 * Μια μικρότερη  εκδοχή του άρθρου δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 16/7/2011  

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία (16 Ιούλη 2011), http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/2011_07_16__PRINTABLE.htm