Η συνέντευξη με τον πρόεδρο της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας,

Ναΐμ Ελγαντούρ

 

[ ή αλλιώς, μια απάντηση στο άρθρο της κ. Λώρης Κέζα*]

στην Αφροδίτη Αλ Σάλεχ – http://afroditealsalech.blogspot.com

 

Ο Ναϊμ Ελγαντούρ, ο άνθρωπος που πρωταγωνίστησε στο ζήτημα του κορανίου είναι Αιγύπτιος στην καταγωγή. Ζει στην Ελλάδα εδώ και 35 χρόνια και έχει πολιτογραφηθεί Έλληνας.

Ο κ. Ελγαντούρ με τη γυναίκα του Άννα Στάμου και τα δύο παιδιά τους με κάλεσαν στο φιλόξενο σπίτι τους στην Ηλιούπολη και αφού μου έκαναν το τραπέζι ακολούθησε μια πολύωρη συζήτηση εφ' όλης της ύλης- από το Ισλάμ, το ζήτημα της ανέγερσης του τζαμιού και του νεκροταφείου στην Ελλάδα έως και το σκίσιμο του κορανίου. Η γυναίκα του, η Άννα, συμμετείχε ενεργά στη συζήτηση όχι με την ιδιότητα της συζύγου άλλα της μουσουλμάνας Ελληνίδας, καθώς όπως η υποστηρίζει, πολύ πριν γνωρίσει τον Ναϊμ, είχε αρχίσει να μελετά το Ισλάμ ώσπου εν τέλει το ασπάστηκε.

  

 

***

 

Τι είναι η Μουσουλμανική Ένωση Ελλαδας;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ:Η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας το μεγαλύτερο σωματείο Μουσουλμάνων της Ελλάδας. Τα μέλη μας είναι Έλληνες υπήκοοι, μετανάστες και πρόσφυγες που προέρχονται κυρίως από τις Αραβικές χώρες. Εκπροσωπούμε επίσης την πλειονότητα των άτυπων χώρων προσευχής της Αθήνας. Σήμερα στην Αθήνα ζουν εκατοντάδες χιλιάδες Μουσουλμάνοι, διαφόρων επαγγελμάτων και κοινωνικών στρωμάτων, ενώ δεκάδες χιλιάδες παιδιά φοιτούν στα ελληνικά σχολεία και στα πανεπιστήμια.

 

Το Ισλάμ

 

Πολλοί ταυτίζουν τον μουσουλμανισμό με τον φανατισμό, με τον φονταμενταλισμό συγκεκριμένα. Τι λέτε εσείς γι' αυτό;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Όλες οι θρησκείες έχουν φανατικούς. Πάρτε για παράδειγμα τους καθολικούς που πάνε και καρφώνονται στο σταυρό κάθε χρόνο ή μια ομάδα σιητών που κάθε χρόνο, στο πένθος του Χουσεΐν, χτυπιούνται με μαστίγια. Όλες οι θρησκείες έχουν κάποιους που είναι ακραίοι. Αλλά αυτοί είναι συνήθως πολύ λίγοι. Στην Αθήνα δεν έχουμε φανατικούς μουσουλμάνους.

 

Ποια η σχέση του μουσουλμανισμού με τον προσηλυτισμό;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Η κάθε θρησκεία είναι αυτό που διδάσκουν τα ιερά βιβλία της. Στο Ισλάμ, σύμφωνα με το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων, το κοράνι, ο προσηλυτισμός απαγορεύεται ρητά. Ο μουσουλμάνος δεν θέλει να γίνουν όλοι μουσουλμάνοι.

 

Η σχέση μουσουλμάνου και χριστιανού;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Στο κοράνι λέει ότι η πιο κοντινή θρησκεία στο Ισλάμ είναι ο Χριστιανισμός. Πήγαινε να δεις τι συμβαίνει στην Αίγυπτο. Δίπλα σε τζαμία υπάρχουν Χριστιανικές εκκλησίες. Στο σχολείο, θυμάμαι, πολλοί από τους συμμαθητές μου ήταν Χριστιανοί, δηλαδή κόπτες. Τελείωνε το σχολείο, εγώ πήγαινα στο τζαμί και ο φίλος μου στην εκκλησία και μετά παίζαμε μαζί. Δεν υπήρχε κάποιο ζήτημα. Στην Αίγυπτο εκτός από το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας υπάρχουν πάρα πολλές εκκλησίες ελληνικές και πολύ σημαντικές εκκλησίες όπως η Αγία Αικατερίνη, του Αγίου Γεωργίου όπου υπάρχει μέσα και ο τάφο

ς του, και άλλες. Το ίδιο συμβαίνει και στη Συρία, στην Ιορδανία και σε άλλες αραβικές χώρες. Μην κοιτάς τι έγινε στην Αμερική. Αυτά είναι τα πολιτικά παιχνίδια της Αμερικής.

 

 

Κάποιοι θα πούνε ότι γενικά οι π

ιστοί τα βρίσκουν μεταξύ τους, ασχέτως θρησκείας. Τι γίνεται όμως με τους «άπιστους»; Οι μουσουλμάνοι μπορούν να συνυπάρξουν με τους «άπιστους», με αυτούς που δεν πιστεύουν σε τίποτα;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Τους μουσουλμάνους που δεν είναι πιστοί, που δεν κάνουνε προσευχή, εμείς προσπαθούμε να τους φέρουμε κοντά μας. Δεν μας ενδιαφέρει και δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι. Εμάς μας ενδιαφέρει μόνο ο μουσουλμάνος να είναι σωστός μουσουλμάνος, γιατί ο σωστός μουσουλμάνος προσφέρει στην ανθρωπότητα. Το μόνο που δεν επιτρέπεται είναι να παντρευτούμε έναν «άπιστο». Ο μουσουλμάνος όμως, εν αντιθέσει με τον Χριστιανό, μπορεί να παντρευτεί κάποιον με διαφορετικό θρήσκευμα, δηλαδή μπορεί να παντρευτεί κάποιον Χριστιανό ή Εβραίο, δίχως να πρέπει να αλλάξει θρήσκευμα.

 

Τι είναι τελικά το Ισλάμ; Είναι θρησκεία, είναι ιδεολογία, είναι τρόπος ζωής;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Είναι όλα μαζί. Οι μουσουλμάνοι είναι «ούμα», δηλαδή κάτι σαν αδελφότητα. Δεν υπάρχουν σύνορα στους μουσουλμάνους, δεν υπάρχουν εθνικότητες. Το Ισλάμ λέει ότι όλοι οι μουσουλμάνοι είναι ένα.

 

Πόσοι είναι οι Μουσουλμάνοι σε σχέση με τον παγκόσμιο πληθυσμό;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Περίπου το 20%. 1, 6 δις. Η μουσουλμανική είναι η πρώτη θρησκεία σε πληθυσμό, έπεται ο Καθολικισμός.

 

Ο διαχωρισμός σε Σιήτες- Σουνίτες υφίσταται;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός αλλά οι Σιήτες αποτελούν το 5% του μουσουλμανικού κόσμου. Υπάρχουν μόνο στο Ιράκ, στο Ιράν, και ελάχιστοι στη Συρία. Πιστεύουμε όμως στον ίδιο Θεό, έχουμε το ίδιο ιερό βιβλίο, με τον ίδιο τρόπο προσευχόμαστε, στο ίδιο τζαμί. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Σιήτες θέλουν ο ιμάμης να είναι απόγονος του προφήτη.

 Τι είναι η Σαρία;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Η Σαρία είναι ο νόμος του Θεού. Είναι ο νόμος που απαγορεύει να τρως χοιρινό, να πίνεις αλκοόλ, να κλέβεις, να απατάς τη γυναίκα σου. Όπως οι Χριστιανοί έχουν τις δέκα εντολές.

 

Τι πρόβλημα αλήθεια έχετε με το χοιρινό κρέας;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Τα γουρούνια δεν είναι για να τα τρώμε. Τα γουρούνια είναι για να καθαρίζουν τη γη από όλες τις ακαθαρσίες. Επίσης το γουρούνι δεν κάνει καλό στην υγεία. Το κοράνι μπορείς να το διαβάσεις και ως ιατρικό εγχειρίδιο. Παραδείγματος χάρη, ο σωστός μουσουλμάνος πρέπει να πλένεται με νερό και σαπούνι πολλές φορές τη μέρα, κάθε φορά που τρώει – πριν και μετά το φαγητό -, πριν την προσευχή, πριν κοιμηθεί με τη γυναίκα του, …

 

Παρόλαυτα, δεν είναι μόνο αυτό η Σαρία. Η Σαρία λέει πω οι γυναίκες πρέπει να φοράνε μαύρα, …

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Όχι, όχι αυτό δεν είναι Σαρία. Δεν λέει πουθενά στο κοράνι ότι οι γυναίκες πρέπει να φοράνε μαύρα. Όταν οι γυναίκες πολεμάγανε με σπαθιά μαζί με τον προφήτη, όταν ο προφήτης πέθαινε και είπε να μάθετε την θρησκεία από αυτή τη γυναίκα, τη γυναίκα του, θα μπορούσε ποτέ να έχει νόμο που να έχει σε δεύτερη θέση τη γυναίκα;

 

Ναι αλλά οι Ταλιμπάν λένε ότι επιβάλουν Σαρία

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Αυτοί μπορεί να λένε ότι θέλουν. Και ο δικτάτορες πολλών χωρών δηλώνουν ότι έχουν δημοκρατία. Οι Ταλιμπάν δεν εφαρμόζουν το νόμο του Θεού. Οι χώρες που απαγορεύουν στη γυναίκα να οδηγεί δεν εφαρμόζουν το νόμο του Θεού.

 

Στη Θράκη που εφαρμόζεται Σαρία τους γάμους τους τελεί ο μουφτής.

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Ο γάμος ο ισλαμικός γίνεται πολύ απλά. Πηγαίνει ο γαμπρός στην οικογένεια της νύφης και ζητάει τη κόρη τους. Εάν δεχθούν κάνουμε μια μεγάλη γιορτή και καλούμε πολύ κόσμο για να υπάρχουν μάρτυρες.

 

Και πως χωρίζετε;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Πάλι πηγαίνει ο άντρας με τρείς μάρτυρες και λέει τρεις φορές στη γυναίκα του τη λέξη «χωρίζουμε». Μετά έρχονται οι οικογένειες και κανονίζουν τα οικονομικά και περιουσιακά ζητήματα.

Η γυναίκα μπορεί να χωρίσει τον άντρα της;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Όχι. Αλλά όλα αυτά είναι στο κοράνι. Σήμερα σχεδόν σε όλα τα μουσουλμανικά κράτη για να παντρευτείς πηγαίνεις στον συμβολαιογράφο όπου κυρίως κανονίζονται τα οικονομικά. Ποια η προίκα που παίρνει από τον άντρα η γυναίκα, γιατί στους μουσουλμάνους οι γυναίκες παίρνουν την προίκα του άντρα, και αν χωρίσουν τι θα ανήκει στη γυναίκα, στα παιδιά και στον άντρα. Ο γάμος στις μουσουλμανικές χώρες είναι σαν το σύμφωνο συμβίωσης που τώρα έρχεται στην Ελλάδα.

 

Και η πρακτική των Ταλιμπάν που κάποιοι φοβούνται ότι θα φέρουν στην Ελλάδα οι μουσουλμάνοι;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Η Ελλάδα έχει φάει την καραμέλα του πρώην προέδρου τω ΗΠΑ. Ο Μπους προσπάθησε να βάλει στις καρδιές των ανθρώπων μια φοβία για κάτι που δεν υπάρχει. Οι δε Ταλιμπάν είναι δημιούργημα των ΗΠΑ, όπως και ο Μπιν Λάντεν. Ταλιμπάν σημαίνει φοιτητής. Οι Ταλιμπαν ήταν μια ομάδα φοιτητών από θρησκευτικά πανεπιστήμια, περίπου 20.000. Και ξαφνικά αυτή η ομάδα των φοιτητών μπόρεσε να επιβληθεί στο λαό του Αφγανιστάν; Δεν γίνονται αυτά έτσι. Υπάρχουν πολλά μυστήρια σε αυτή την ιστορία, όπως και στην ιστορία του Μπιν Λάντεν. Ποιος τους έδωσε τα όπλα; Ποιος τους εκπαίδευσε; Και τώρα το Αφγανιστάν είναι γεμάτο ναρκωτικά που τα εξάγει σε όλη τη γη.

 

Μουσουλμανισμός και βία;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Ρώτα τις γυναίκες που έχουν παντρευτεί μουσουλμάνους. (γελάει). Ο σωστός μουσουλμάνος δεν θα χτυπήσει κανέναν, δεν θα κλέψει, δεν θα βιαιοπραγήσει. Ανάμεσα στους σωστούς μουσουλμάνους που μένουν στην Αθήνα το ποσοστό εγκληματικότητας είναι μηδέν. Και αυτό το ξέρουν καλά οι Έλληνες που έχουν επαφές με μουσουλμάνους άραβες.

 

Μουσουλμανισμός και Δύση;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Το Ισλάμ είναι μια ομπρέλα που τους χωράει όλους. Όποιος θέλει να ζει με το δυτικό τρόπο, ζει με το δυτικό τρόπο, όποιος θέλει να κάνει προσευχή, κάνει, κι όποιος δεν θέλει δεν κάνει. Όποια γυναίκα θέλει να φοράει μαντήλι, φοράει, κι όποια δεν θέλει δεν φοράει. Το Ισλάμ απαγορεύει να πω σε μια γυναίκα πως δεν είναι μουσουλμάνα επειδή δεν φοράει μαντήλι. Αυτά βέβαια να κάνουν όσοι γνωρίζουν το κοράνι. Εγώ για παράδειγμα έχω δύο ακόμα κόρες σε μεγάλη ηλικία. Δεν τους έχω πει ποτέ να φορέσουν μαντήλι. Επίσης, υπάρχει και κάτι ακόμα. Τελευταία ο πρόεδρος της ομοσπονδίας ιμάμηδων του Ισλαμικού κόσμου, δηλαδή κάτι σαν τον Πάπα, εξέδωσε ένα νόμο το «φάτουα», βάσει του οποίου «κάθε μετανάστης που ζει σε μια ξένη χώρα, πρέπει να υπερασπίζεται τη χώρα αυτή και να τηρεί τους νόμους της.»

 

Έχεις δύο γυναίκες ή είσαι χωρισμένος;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Είμαι χωρισμένος. Και για να το πούμε κι αυτό, στο Ισλάμ η μοιχεία είναι μεγάλο αμάρτημα. Γι αυτό σου λέει το κοράνι ότι αν θέλεις κι άλλη γυναίκα, παντρέψου την. Δεν είναι σωστό να την έχεις κρυφά.

 

Χειραγωγείται εύκολα ο μουσουλμάνος.

 

 Ναϊμ Ελγαντούρ: Οι φτωχοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που δεν έχουν στην ήλιο μοίρα χειραγωγούνται εύκολα. Κι

αυτό ισχύει για όλους. Κοίτα, ποτέ δεν υπήρχε ζήτημα με τους μουσουλμάνους. Από το 2001 όμως και πέρα ξεκίνησε ένα κύμα φόβου κατά του μουσουλμανισμού. Κι αυτό έγινε γιατί πρέπει πάντα να υπάρχει ένας εχθρός. Εν ελλείψει κομουνισμού, εφηύραν την Ισλαμοφοβία.η ιστορία για τους Άραβες στα ελληνικά σχολικά βιβλία είναι λάθος. Όμως δεν τους πέτυχε. Ξέρεις πόσος κόσμος μετά το 2001 στις ΗΠΑ ασπάστηκε το Ισλάμ; Άκουγαν για την περίφημη θρησκεία που «εχ

θρεύονταν το δυτικό πολιτισμό» και θέλησαν να μάθουν για αυτή, κι όταν ρώτησαν, διά

βασαν, έμαθαν, κατάλαβαν την προπαγάνδα και τα ψέματα του Μπους. Χιλιάδες αμερικανοί ασπάστηκαν το μουσουλμανισμό μετά το 2001. Επί αιώνες οι μουσουλμάνοι προσέφεραν στην ανθρωπότητα, και τι έγινε ξαφνικά μετά το 2001; Άλλαξαν; Το είπε και ο Μπάρακ Ομπάμα τις προάλλες στο λόγο του: «ιατρική, αστρονομία, άλγεβρα…. όλα ήταν από τους άραβες μουσουλμάνους». Ο κόσμος όμως δεν διαβάζει την πραγματική ιστορία.  Και η ιστορία για τους Άραβες στα ελληνικά σχολικά βιβλία είναι λάθος.

 

Το Ισλάμ θέλει τη γυναίκα μορφωμένη;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Ψάξτε. Στα αραβικά κράτη οι γυναίκες απαραιτήτως πηγαίνουν σε πανεπιστήμια, κάνουν μεταπτυχιακά. Το μορφωτικό επίπεδο των γυναικών μουσουλμ

άνων είναι πολύ πιο υψηλό από το επίπεδο των γυναικών στην Αμερική.

 

 

Το Τζαμί και το νεκροταφείο στην Ελλάδα

 

Ας περάσουμε στα δικά μας. Τι γίνεται με την ιστορία του της ανέγερσης του Τζαμιού;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Στην Αθήνα δεν υπάρχει επίσημο Μουσουλμανικό Τέμενος παρά μόνο άτυποι χώροι προσευχής περίπου 100 ως σήμερα των πλειοψηφούντων εθνικοτήτων, Αράβων, Πακιστανών, Μπανγκλαντές, Κούρδων. Οι Μουσουλμάνοι άλλων χωρών κάνουν την προσευχή τους στους χώρους της Αραβικής κοινότητας. Οι χώροι είναι υπόγεια, γκαράζ, μαγαζιά, άλλοτε πιο φροντισμένοι άλλοτε σε άθλια κατάσταση, ανάλογα με την οικονομική δύναμη της κάθε ομάδας. Στις δύο μεγάλες εορτές μας μισθώνουμε χώρους του Ολυμπιακού Σταδίου προκειμένου να μαζευτούμε όλοι αξιοπρεπώς για μία προσευχή και ένα απλό «χρόνια πολλά».

 

Που θάβεται ένας μουσουλμάνος της Ελλάδας;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Στη Κομοτηνή. Στην Αθήνα δεν υπάρχει Μουσουλμανικό νεκροταφείο, ούτε καν τομέας σε νεκροταφείο για ταφή των Μουσουλμάνων. Κάποιοι νεκροί μεταφέρονται στις χώρες προέλευσης τους αν αυτό είναι δυνατό, καθώς είναι πολυδάπανο. Άλλοι δεν έχουν πατρίδα να ταφούν όπως είναι οι Παλαιστίνιοι. Άλλοι είναι Έλληνες Μουσουλμάνοι είτε γηγενείς είτε απέκτησαν υπηκοότητα εκ των υστέρων. Καταφεύγουμε λοιπόν να ζητούμε τάφο από τη μουφτεία Κομοτηνής και οι άνθρωποί μας θάβονται στην καλύτερη περίπτωση 700 χλμ μακρύτερα από τους οικείους τους και εντός κάποιων εικοσιτετραώρων. Σημειωτέον ότι κατά την Ισλαμική παράδοση το σώμα πρέπει να θάβεται εντός 24 ωρών από τη στιγμή του θανάτου. Κι αυτό όπως καταλαβαίνεις είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα.

Εμείς στο Ισλάμ έχουμε πολύ μεγάλο σεβασμό στο νεκρό. Όπως κρατάμε ένα μωρό παιδί, έτσι φροντίζουμε και τη σορό ενός νεκρού. Το πλένουμε, το φροντίζουμε, ….Το νεκροταφείο όμως της Κομοτηνής είναι μακριά και δεν μπορούμε να σεβαστούμε τους νεκρούς μας. Πολλές φορές περνάνε μέρες μέχρι να βρούμε νεκροφόρα για την Κομοτηνή. Θυμάμαι πως με πήρε τηλέφωνο μια κυρία, ελληνίδα, που είχε πεθάνει η μάνα της, μουσουλμάνα από τη Ρωσία. Ήταν απελπισμένη γιατί η μάνα της είχε πεθάνει εδώ και μέρες και δεν ήξερε που να την πάει. Η νεκροφόρα που βρήκαμε για Κομοτηνή θα έφευγε μετά από τρείς ημέρες. Τελικά η γυναίκα έθαψε τη μάνα της στο Ταταριστάν! Καταλαβαίνεις; Ούτε να πεθάνουμε δεν μπορούμε.

 

Κάποια στιγμή έλεγαν πως θα δημιουργηθεί νεκροταφείο για μουσουλμάνους στην Αθήνα. Τι έγινε τελικά;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Η Εκκλησία, επί Χριστόδουλου, παραχώρησε 30 στρέμματα για νεκροταφείο, στο Σχιστό. Όμως το κράτος το σταμάτησε. Μίλαγα με τον Πιλαρινό συνεχώς. Ο Πιλαρινός έλεγε ελάτε να το πάρετε. Το ζήτημα το είχε αναλάβει ο Υφυπουργός Εξωτερικών, κ. Κασσίμης. Άγνωστο γιατί έδωσαν το ζήτημα στο ΥΠΕΞ. Εμείς είμαστε Έλληνες πολίτες, τι δουλειά έχει το Υπουργείο Εξωτερικών; Συναντήθηκα με τον κ. Κασσίμη, ο οποίος μου ξεκαθάρισε ότι ανέλαβε το ζήτημα για να το φέρει εις πέρας άμεσα. Ακόμα περιμένουμε. Και μάλιστα κάποια στιγμή η ίδια η εκκλησία κατήγγειλε το κράτος. Υπάρχουν τα σχετικά έγγραφα. Και με τον Ιερώνυμο μιλάμε. Τι να κάνει όμως άλλο η Εκκλησία;

 

 

Το περίφημο ΕλληνοΑραβικό Τζαμί στο Μοσχάτο τι είναι; Είναι αλήθεια ότι το ελέγχει κάποιος Σαουδάραβας;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Όχι, όχι, θα σου εξηγήσω. Σύμφωνα με το Ισλάμ, κάθε μουσουλμάνος πρέπει μια φορά το χρόνο να δίνει τη «Ζακά», η οποία είναι 2,5 % από το ετήσιο κέρδος σου, σε όσους έχουν ανάγκη. Έτσι αυτός ο Σαουδάραβας αποφάσισε το 2007 να δώσει τη «Ζακά» (2 εκ. ευρώ) για να γίνει ένα Τζαμί στην Ελλάδα. Δεν το ελέγχει αυτός το Τζαμί.

 

Υπάρχει φόβος να δημιουργηθούν γκέτο μουσουλμάνων γύρω από τις περιοχές που θα κτιστούν τζαμιά;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Το Ισλάμ είναι κατά του γκέτο. Σύμφωνα με το Ισλάμ θα πρέπει να είμαστε διασκορπισμένοι ώστε να μπορούμε να κοινωνούμε τη θρησκεία μας. Δεν υπάρχει ισλαμική συνοικία στον αραβικό κόσμο. Εκτός των άλλων, στο Βοτανικό, δεν υπάρχουν σπίτια για να δημιουργηθούν γκέτο μουσουλμάνων. Επίσης έχουμε πει ότι το Τζαμί θα πρέπει να είναι σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλοντα χώρο. Δηλαδή δεν επιθυμούμε τζαμιά με μιναρέδες. Παράδειγμα το Τζαμί της Γρανάδα στην Ισπανία. Ζητούμε κάτι ελληνικό, κάτι λιτό και κάτι φιλικό με τον περιβάλλοντα χώρο.

 

Χριστιανικές γιορτές κάνετε;

 

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Φυσικά, αφού έλληνες είμαστε. Και Χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίζουμε και αυγά βάφουμε.

 

Το σκίσιμο του Κορανίου

 

Ας περάσουμε στα γεγονότα του κορανίου

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Όπως έχω πει πολλές φορές σε εφημερίδες και περιοδικά, εμείς ως Ένωση Μουσουλμάνων Ελλάδας ήμασταν κατά της πορείας και των επεισοδίων, φυσικά. Γι αυτό εξάλλου και δεν συμμετείχαμε ύστερα από απόφαση που πήραμε στη συνάντηση με τους εκπροσώπους των άτυπων τζαμιών της Ελλάδας. Καταθέσαμε μήνυση και περιμένουμε. Έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη. Μέχρι σήμερα βέβαια δεν υπάρχει καμία πρόοδος. Δεν υπάρχει η κατάθεση του αστυνομικού, … Δεν ξέρω που το πάει η ελληνική αστυνομία και τι σχέδιο εξυπηρετεί. Θα περιμένουμε.

Εγώ πάντως μίλησα με την ελληνική αστυνομία και τους είπα ότι έρχονται στις 24 Ιουνίου στελέχη της Διεθνούς Αμνηστίας από το Λονδίνο, για να ελέγξουν το συμβάν με το Κοράνι, αλλά και τα άλλα ζητήματα των μεταναστών στην Ελλάδα. Εγώ δεν έχω μάθει να δυσφημώ την πατρίδα μου, γι αυτό και δεν έχω μιλήσει ποτέ εκτός συνόρων για τα προβλήματα των μουσουλμάνων στην Ελλάδα. Αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να πω ψέματα. Θα τα πω όπως είναι. Γι αυτό και παρακαλώ τους αρμόδιους μέχρι την 23η Ιουνίου το βράδυ να μου πουν εάν έχουν καταθέσει τη δικογραφία στη δικαιοσύνη.

 

Έχουν πάρει διεθνείς διαστάσεις τα γεγονότα με το κοράνι;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Κοίτα, διαβάζουμε στο διαδίκτυο ότι υπάρχει μια πρόταση να γίνει εμπάργκο στα ελληνικά προϊόντα, ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Εμείς, ως Ένωση Μουσουλμάνων Ελλάδας, προσπαθούμε να το σταματήσουμε. Επίσης, από όσο γνωρίζω, ο Πρέσβης του Ιράν συνάντηση τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο, ο οποίος του είπε πω δεν είναι κοράνι και πως θα το στείλουν σε ειδικούς εκτός Ελλάδας για να το εξετάσουν. Αυτά είναι αστειότητες.

 

Ήταν κοράνι;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Φυσικά. Είναι μικρά βιβλία με αποσπάσματα από το Κοράνι. Συνήθως τα έχουμε μαζί μας. Και ξέρεις κάτι; Τα παιδιά αυτά, οι μετανάστες, έχουν μαζί τους το κοράνι αυτό σε όλη την διαδρομή τους. Είναι η σύνδεσή τους με την χώρα τους, με τη μάνα τους. … Να σου πω κάτι ακόμα; Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ένας αστυνομικός σκίζει αυθαίρετα ένα χαρτί που ανήκει σε κάποιον άλλο; Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ανακατεύονται αριστερές οργανώσεις σε ζητήματα που δεν γνωρίζουν καθόλου. Την Πέμπτη το απόγευμα με ειδοποιούν ότι έχουν κατέβει στην Ομόνοια μετανάστες μουσουλμάνοι και γίνονται φασαρίες. Πήγα αμέσως και έτσι όπως ήταν όλοι οργισμένοι άρπαξα το μεγάλο κοράνι από τα χέρια αυτού που προπορευόταν και άρχισα να τους φωνάζω πως έπρεπε να σταματήσουν εάν σέβονται το κοράνι. Ήταν περισσότερα από δύο χιλιάδες άτομα.

Τους είπα ότι βγήκατε να διαμαρτυρηθείτε για το κοράνι αλλά κρατάτε στα χέρια σας πλακάτ που λένε «όχι στην ανεργία». Έπειτα μίλησα με αυτούς που οργάνωσαν την πορεία, τους αριστεριστές, και μου υποσχέθηκαν πως θα μείνουν μακριά. Την άλλη ημέρα όμως έκαναν τα ίδια. Δεν καταλαβαίνω. Τους το έχω πει πολλές φορές «μην παίζετε με το θρησκευτικό αίσθημα των αράβων για μικροκομματικούς λόγους». Παίρνουν τον πεινασμένο μετανάστη μουσουλμάνο, τον φωτογραφίζουν με τα πλακάτ των κομμάτων τους, και κάνουν πολιτικές καριέρες. Ποιοι; Αυτοί που δεν τους ενδιαφέρει ούτε το ευαγγέλιο, συγκινήθηκαν ξαφνικά με το κοράνι! Αυτά είναι γελοία και επικίνδυνα πράγματα.

 

Με τα κοινοβουλευτικά κόμματα μιλήσατε;

 

Ναϊμ Ελγαντούρ: Έχουμε στείλει πολλές επιστολές στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Καμία απάντηση. Και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στείλαμε επιστολές. Καμία απάντηση. Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Όλοι δουλεύουν για τον Καρατζαφέρη. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να λύσει το ζήτημα άμεσα. Μια παρεξήγηση ήταν που λυνόταν σε μια νύχτα. Στη κυβέρνηση ζητήσαμε απλώς να πει ο αστυνομικός να πει πως δεν ήξερα πως ήταν κοράνι και ζητώ συγνώμη. Θα είχαν λυθεί όλα. Τώρα όμως δεν ξέρω καθόλου τι διαστάσεις θα πάρει το ζήτημα διεθνώς.

Αννα Στάμμου: Αυτή όλη η ιστορία δεν αφορά τους μετανάστες. Αφορά εμένα προσωπικά. Είμαι ελληνίδα, από την Άνδρο, και έχω ασπαστεί τον μουσουλμανισμό. Εμένα προσέβαλε ο αστυνομικός. Και η πολιτική ηγεσία της χώρας μου έχει υποχρέωση να μού δώσει κάποιες εξηγήσεις.

Σας ευχαριστώ

 

ΠΗΓΗ 1, όπου και όλη συνέντευξη:

http://afroditealsalech.blogspot.com/2009/06/blog-post_14.html

 

 

 * Το τζαμί και το ντεκολτέ   

 

[ http://www.keza.gr/sxolia.aspx?menu=1 ]

Αν χτιστεί επίσημο τζαμί στον Ελαιώνα, τι θα γίνει με τους δεκάδες παράνομους χώρους λατρείας της Αθήνας; Πιθανότατα θα συνεχίσουν να λειτουργούν – όπως οι χριστιανοί δεν γκρεμίζουν ξωκλήσια, έτσι και οι μουσουλμάνοι θα συντηρήσουν τους υπάρχοντες ναούς, σε αποθήκες και γκαράζ. Αυτή τη στιγμή διαβιούν στο Λεκανοπέδιο 700.000 μουσουλμάνοι – αυτό δηλώνει εκπρόσωπός τους. Είναι προφανές ότι ένα τζαμί δεν αρκεί για τους ισλαμιστές, που αυξάνονται και πληθύνονται. Ετησίως αφικνούνται εξ Ανατολών 150.000 άτομα – αυτή είναι η εκτίμηση της αμερικανικής πρεσβείας. Να μη βρεθεί μια γωνίτσα για το χαλάκι προσευχής του καθενός; Βεβαίως, αυτό επιτάσσουν η ανεξιθρησκία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ερώτημα είναι κατά πόσο οι νέοι συγκάτοικοι είναι έτοιμοι να ανεχτούν έναν τρόπο ζωής που στα μάτια τους είναι πονηρός και επιλήψιμος.
Μόλις χτιστεί το τζαμί στην Αθήνα, γύρω του θα αναπτυχθεί μουσουλμανική κοινότητα. Είναι λογική η συσπείρωση, γίνεται παντού, όπως στην Αστόρια και στην Τσάιναταουν. Στον Ελαιώνα δεν θα ομιλούν όλοι την ίδια γλώσσα ούτε θα μαγειρεύουν στο ίδιο τσουκάλι. Μόνο το Κοράνι θα τους συνδέει, πιθανώς και η φτώχεια. Σε αυτό το πλήθος θα τρυπώσουν οι ρέκτες του Βαχαμπισμού, που διαδίδουν το Ισλάμ ως δημόσιο ηθικό κώδικα, όχι ως μια ατομική πίστη. Είναι εκείνοι που καλλιεργούν την κουλτούρα του τρόμου και υποστηρίζουν τη φυσική εξόντωση ημών των απίστων. Δεν είναι μια εντύπωση που μας κατέβηκε έτσι ξαφνικά στο κεφάλι. Έχουν εντοπιστεί παντού στην Ευρώπη κέντρα στρατολόγησης ανθρώπων που δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Δεν μιλάμε απαραιτήτως για άτομα που θα ζωστούν με πυρομαχικά. Ο ισλαμικός φανατισμός εχθρεύεται την καθημερινότητά μας. Αναρωτιόμαστε λοιπόν: σε αυτή τη νέα γειτονιά του τζαμιού, ποια θα είναι η τύχη μιας ανύπαντρης μητέρας; Λιθοβολισμός. Θα μπορεί μια γυναίκα απλά να περπατήσει, φορώντας εξώπλατο και μίνι φούστα; Απαγχονισμός. Τι θα γίνει αν μια παρέα πίνει μπίρες στο παγκάκι; Ραβδισμοί. Και το μείζον: θα επιτρέπονται το κομπολόι, ο χαρταετός, το τραγούδι και όσα καταδικάζουν οι μουλάδες ως αμαρτωλά;

Η ισλαμική ηθική είναι γεμάτη κανόνες παράλογους για τους Δυτικούς. Αυτούς πιθανώς έχει κατά νου ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος (στο σκίτσο), ο οποίος ως υπουργός Θρησκευμάτων κάνει την καλύτερη δουλειά: δεν λέει κουβέντα. Κερδίζουμε χρόνο ώσπου να ευρεθεί μια συνολική λύση. Προς το παρόν είμαστε το ανάχωμα της Ευρώπης. Τα ανατολικά σύνορα είναι διάτρητα, τα δυτικά απροσπέλαστα. Η Ελλάδα είναι η φάκα των λαθρομεταναστών: όσοι μπαίνουν εγκλωβίζονται. Είναι εντελώς αφελές να πιστεύουμε ότι θα ενσωματωθούν, όταν πρόκειται για μουσουλμάνους. Κατ' αρχάς αναφερόμαστε σχεδόν απόλυτα σε ανδρικό πληθυσμό. Τι θα κάνουν, θα νυμφευτούν μισό εκατομμύριο ντόπιες χωρίς να τους φορέσουν μπούρκα; Όχι, δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα: ο μουσουλμάνος που καταφθάνει από τα ασιατικά βάθη νιώθει περιφρόνηση για όποια δείχνει το γόνυ, τον αγκώνα ή τον αφαλό με πίρσινγκ. Θέλει παρθενία, βλέμμα χαμηλό και από τη μαντίλα να μην ξεφεύγει τούφα. Η μέση σόλο Ελληνίδα δεν τηρεί τις προδιαγραφές.

Ως πρόσφατα καταγράφηκαν ασήμαντες εκδηλώσεις διαφωνίας για το κοινό ήθος. Για όσους δεν το έχουν προσέξει, κάποιες διαφημίσεις στο κέντρο της Αθήνας καταστρέφονται. Όποια αφίσα δείχνει ακάλυπτα σώματα, μουντζουρώνεται με σχόλια στα αραβικά. Ρωτήστε γυναίκες οδηγούς για επιπλήξεις που τυχόν έχουν ακούσει στα φανάρια επειδή καπνίζουν ή κάνουν κάτι άλλο, αξιόποινο κατά τη σαρία. Οι μουσουλμάνοι της Αθήνας έχουν ξεθαρρέψει και εκδηλώνονται: τούτο γράφεται με την πλήρη συναίσθηση. Όταν λέμε ότι έχουν «ξεθαρρέψει» εννοούμε ότι μεταπηδούν από το προσωπικό ιδεολόγημα στις δημόσιες επιπλήξεις. Με τον ιερό αγώνα που ξεκίνησε από το πατημένο Κοράνι, θα δούμε κι άλλα. Για όσους υποστηρίξουν ότι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν επιβλήθηκε ισλαμικός νόμος, παρά την παρουσία μουσουλμάνων, ας υπογραμμίσουμε τις συνθήκες. Στην Ελλάδα έρχονται πολλοί μαζεμένοι, στα ξαφνικά. Τόσος κόσμος, σε τόσο μικρό διάστημα, δεν απορροφάται. Απλά γιγαντώνεται ένα ξένο σώμα που εχθρεύεται τον δυτικό πολιτισμό.

Από τους εκπροσώπους της θρησκευτικής κοινότητας άρχισαν εσχάτως διακριτικές απειλές: «πολλοί μουσουλμάνοι νιώθουν ιερή οργή για αυτό που έγινε και έχουν κηρύξει πόλεμο». Το υπουργείο Παιδείας με την πολιτική τού «ναι, ναι, ναι» και του «θα, αλλά» καθυστερεί εξελίξεις που μοιάζουν μη αναστρέψιμες.

ΠΗΓΗ 2: ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 31 Μαΐου 2009,

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=270858&dt=31/05/2009

Δελτίο Τύπου 14/06/09

της Ανοιχτής Συνέλευσης Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών

 

Την Κυριακή 14-06-09 πραγματοποιήθηκε, με πολύ μεγάλη προσέλευση, ανοιχτή συνέλευση Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών. Η συνέλευση είχε χαρακτήρα απολογιστικό των μέχρι τώρα δράσεων των δύο περίπου μηνών ύπαρξής της. Επίσης, συζητήθηκαν όλα τα τρέχοντα ζητήματα, και έγινε κουβέντα για τη συνέχεια των κινητοποιήσεών μας. 

Την Κυριακή 14-06-09 πραγματοποιήθηκε, με πολύ μεγάλη προσέλευση, ανοιχτή συνέλευση Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών. Η συνέλευση είχε χαρακτήρα απολογιστικό των μέχρι τώρα δράσεων των δύο περίπου μηνών ύπαρξής της. Επίσης, συζητήθηκαν όλα τα τρέχοντα ζητήματα, και έγινε κουβέντα για τη συνέχεια των κινητοποιήσεών μας. 

Ο απολογισμός κρίθηκε συνολικά θετικός ως ξεκίνημα του αγώνα. Παραλείψεις και καθυστερήσεις στη δράση της «πρωτοβουλίας ωρομισθίων εκπαιδευτικών αβθμιας, βθμιας εκπαίδευσης»  καταγράφηκαν, ως το αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να συνδράμουμε ακόμη περισσότερο από το χρόνο μας στην προσπάθεια και στην έλλειψη συμμετοχής ή εμπειρίας σε ορισμένες περιπτώσεις.

Για την από ‘δω και πέρα δράση, οι αποφάσεις της συνέλευσης έχουν ως εξής:

Κατάθεση τις προσεχείς ημέρες στο υπεπθ, δοε, ολμε του πανελλαδικού ψηφίσματος των Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών, το οποίο υπογράφεται από χιλιάδες εκπαιδευτικούς, συλλόγους και σωματεία

Κατάθεση στο υπεπθ, δοε, ολμε του κειμένου με το οποίο ζητούμε την ρητή αποσαφήνιση από το υπεπθ προς τις σχολικές μονάδες της μη υποχρέωσής μας σε εξωδιδακτικές εργασίες για τη νέα σχολική χρονιά

Κατάθεση στο υπεπθ, δοε, ολμε αιτήματος άμεσης απάντησης για την πληρωμή των ωρομισθίων εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα των συναδέλφων ξένων γλωσσών που είναι απλήρωτοι όλο το χρόνο. 

Για το ίδιο ζήτημα θα γίνει παρέμβαση στην αβθμια διεύθυνση δυτικής Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 22/6 στις 10πμ, ημέρα που θα παραλάβουμε τις απολύσεις μας

Παράσταση Διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της περιφέρειας Μακεδονίας του οαεδ τη Δευτέρα 15 Ιούνη. Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συμμετοχή. Σε συνάντηση με τον διευθυντή του οαεδ πρωτοκολλήθηκε αίτημα απάντησης του υπουργείου στην ανάγκη καταβολής του επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, καθώς είναι επιλογή του υπουργείου να μας προσλαμβάνει με ημιαπασχόληση και ετεροχρονισμένα σε σχέση με την έναρξη της σχολικής χρονιά.

Παρέμβαση μαζί με το «συντονιστικό ωρομισθίων εκπαιδευτικών» στα συνέδρια δοε και ολμε τις επόμενες μέρες, όπου θα τεθούν από μέλη της πρωτοβουλίας τα εξής:

Ποια θα είναι η στάση των συνδικάτων από εδώ και πέρα για την προώθηση των αιτημάτων των ωρομισθίων εκπαιδευτικών

Ερωτήματα σχετικά με την εισήγηση του συνεδρίου της δοε:  «Όπου είναι δυνατόν να αναλάβουν και να διδάξουν δάσκαλοι τα αντικείμενα για τα οποία δε χρειάζονται ειδικότητες και κατέχουν οι ίδιοι βασικές γνώσεις (π.χ. πληροφορική, θέατρο, χορός, εικαστικά κλπ)»

Αν θα υπάρξει στήριξή τους σε μελλοντικές δυναμικές κινητοποιήσεις των ωρομισθίων και μέχρι ποιου σημείου

Ο τρόπος δράσης τους για την καταβολή των δεδουλευμένων και ιδιαίτερα στους συναδέλφους γαλλικής και γερμανικής γλώσσας

Το αίτημα για μετατροπή της υψηλής συνδρομής στη δοε, ολμε σε συμβολική για τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς

Συμπαράσταση στην πρώην διευθύντρια του 132 ου Δημ.Σχ. Αθηνών, Στέλλας Πρωτονοταρίου, που διώκεται για τη δράση της. Με  στόχο την ομαλότερη ένταξη των αλλοδαπών μαθητών του σχολείου της και των γονέων τους, οργάνωνε μαθήματα στους μεν μαθητές, στη μητρική τους γλώσσα, στους δε γονείς τους μαθήματα ελληνικής. Να σημειωθεί πως είχε την υποστήριξη και έδρασε μετά από σχετικές αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων και Γονέων

Κατάθεση ψηφίσματος σε υπεπθ, δοε, ολμε με το οποίο υπερασπιζόμαστε τη θέση μας για απαλοιφή του σημείου της αίτησης – δήλωσης  που απαγορεύει να διδάσκουμε σε φροντιστήρια και ωδεία

Συμμετοχή της πρωτοβουλίας στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 26, 27, 28 Ιούνη στη Θεσσαλονίκη, μοίρασμα εντύπων και συλλογή υπογραφών.

Πανελλαδική κινητοποίηση των ωρομισθίων εκπαιδευτικών μαζί με όλους τους εργαζομένους τον Σεπτέμβρη στα εγκαίνια της ΔΕΘ

Η «πρωτοβουλία ωρομισθίων εκπαιδευτικών αβθμια, βθμιας εκπαίδευσης» με τη δράση της και σε συνδυασμό με τη δράση του «συντονιστικού ωρομισθίων εκπαιδευτικών» στην Αθήνα πέτυχαν μέσα σε μερικές εβδομάδες τη δημοσιοποίηση του ζητήματος της ωρομισθίας στην κοινωνία μας, τη σοβαρότερη ενασχόληση όλων των δασκάλων και καθηγητών με αυτό στις συνελεύσεις των κατά τόπους συλλόγων, αλλά κυρίως πέτυχαν να βλέπουμε ο ένας τον άλλον Συναδελφικά και με Αλληλεγγύη κι όχι αποξενωμένοι ή ανταγωνιστικά. Συνειδητοποιήσαμε πώς μόνο μέσα από τη δική μας κινητοποίηση, ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

 

Στοιχεία επικοινωνίας: oromisthios@gmail.com,  6977040779 Δήμητρα Τζώτζιου, 6974595897 Αλέξανδρος Καριπίδης, 6945996249 Γρηγόρης Σπάθας, 6977020973 Γιώργος Παπαγιάννης, 6945475517 Παπαϊωάννου Αθανάσιος

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  http://oromisthioi.blogspot.com,

Καταλληλότερο σχολείο – Πρωθυπουργός του μέλλοντος

 

Του Στέργιου Ζυγούρα*

 

Ο Ακάκιος και ο Αριστόβουλος. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι δύο; Απλώς, αποτελούν δυο πρόσωπα που τους επέστησαν την προσοχή: στον πρώτο για τα μακαρόνια, που πρέπει οπωσδήποτε να είναι "misko" και στον δεύτερο για το σχολείο του μέλλοντος, που πρέπει οπωσδήποτε να είναι "microsoft".

Κι ύστερα λέμε ότι δεν υπάρχει συνέχεια στην κυβερνητική πολιτική, ακόμα και μεταξύ υπουργών του ίδιου κόμματος. Για την περίπτωση της παιδείας αυτό διαψεύδεται πανηγυρικά. Όσα ξεκίνησε ο κ. Στυλιανίδης, θα τα συνεχίσει ο κ. Σπηλιωτόπουλος. Πάντα με απόφαση του Πρωθυπουργού. Πάντα με τη σιωπή των συνδικαλιστικών και κομματικών δυνάμεων (πλην του ΚΚΕ & του ΣΥΡΙΖΑ που αξιωματικά και γενικόλογα καταδίκασαν).

 

«Ενημερώθηκα για την Τάξη του Μέλλοντος, η οποία θα περιέχει όλες τις απαραίτητες υποδομές για εφαρμογή εξατομικευμένης εκπ/σης, χρησιμοποιώντας τις πιο σύγχρονες τεχνολογικά λύσεις» δήλωσε ο Πρωθυπουργός, παραλείποντας μόνον τη φράση "εφάμιλλες των καλυτέρων ιαπωνικών". Και συνέχισε: «Η καινοτομία και η δημιουργικότητα είναι δύο βασικές προϋποθέσεις για την εξέλιξη της Ελλάδας του αύριο». Πολλά σχόλια δε χρειάζονται.

Όταν βλέπει κανείς τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα "ομόλογα", στo "Βατοπέδιo", στη "Siemens", ίσως και να μένει απαθής μπροστά στην απάθεια πολιτικών και δημοσιογράφων για την υπόθεση ΥπΕΠΘ-Microsoft που προέκυψε μέσω ΥπΟΟ. Η ελάχιστη ένδειξη είναι η σύμβαση που ψήφισε η Βουλή. Είναι το γεγονός ότι ακόμα και η φρασεολογία μεταξύ της εταιρίας και του κράτους ταυτίζεται: «Κέντρο καινοτομίας» στην Αθήνα, «Σχολείο του μέλλοντος» στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και πρωθυπουργικές λέξεις-κλειδιά συνέπεσαν – όχι ξαφνικά, απρόσμενα κι αναπάντεχα!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο διάλογος για την παιδεία πού θα καταλήξει; Μετά την έμφαση που επί χρόνια δίνει ο Πρωθυπουργός ταυτίζοντας την παιδεία με την εκπαίδευση και την εκπαίδευση με την αναπτυξιακή πορεία και την επιχειρηματικότητα ή θα πρέπει να τον καλέσει ο κ. Μπαμπινώτης για ενημέρωση ή θα πρέπει να είμαστε ο πλέον αισιόδοξος λαός για να ανταπεξέλθουμε. Κι αυτό, γιατί το πλαίσιο του διαλόγου που αντιφάσκει με το πρωθυπουργικό σχολείο του μέλλοντος επιβεβαιώνει ότι δεν ήταν τυχαία η κατά 5 χρόνια καθυστερημένη διαπίστωση της προβληματικής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας παιδείας.

 

Δεδομένες λοιπόν οι επιλογές στην παιδεία, δεδομένη άρα και η χρηματοδότησή της. Μίζες, διασπαθίσεις, συγκαλύψεις, έχουν να κάνουν και με απλά αριθμητικά δεδομένα. Η ελλιπής χρηματοδότηση της παιδείας, αναντίστοιχη με τη σημασία που της αποδίδει η κυβέρνηση, έχει εξηγηθεί από τον Πρωθυπουργό με δύο τρόπους:

α) νομίζαμε ότι έχουμε – δεν έχουμε, άρα δεν δίνουμε

β) δεν δίνουμε, όσο δεν εφαρμόζονται οι «μεταρρυθμίσεις».

Απορία: Στους δικαστικούς λειτουργούς δόθηκαν αυξήσεις (Ιούλιος 2008) της τάξης του 60-80%. Άραγε, ποιες μεταρρυθμίσεις εφαρμόστηκαν στη δικαιοσύνη;

Χρήσιμοι οι διαδραστικοί πίνακες στην παιδεία, όμως δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την διάχυτη αναξιοκρατία και την πλήρη απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού της. Μισόλογα, υπεκφυγές, πομπώδη αυτονόητα, προκλητικές δηλώσεις, ωραιοποιήσεις, διαστρέβλωση, αντιπερισπασμοί έχουν ένα κεντρικό άξονα: η παιδεία δεν απασχολεί την κυβέρνηση. Έγνοια της είναι η επαγγελματική κατάρτιση που θα χρηματοδοτείται σε βάση ιδιωτική.

Φώναξε λοιπόν ο Πρωθυπουργός; Αριστόβουλε, μην ξεχάσεις! η πρότυπη τάξη να είναι "microsoft". Προφανώς. Βέβαια στη δημοκρατία, περισσότερη σημασία έχει τι φωνάζουν οι πολίτες.

 

Σύνδεσμοι:

http://www.youtube.com/watch?v=dw-7scg60u8

http://www.youtube.com/watch?v=8jpqh3jXs2U

http://www.parliament.gr/ergasies/praktika/pdf/ES24012008.pdf

http://www.infosoc.gr/infosoc/el-GR/specialreports/microsoft_center/

http://users.thess.sch.gr/szygouras/SN_1012008_Ait-ekth.rtf

http://www.microsoft.com/education/sof/

http://www.youtube.com/watch?v=2Mug66WnoSk

http://users.thess.sch.gr/szygouras/kxky08.htm

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=45560

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5090199&publDate=19/5/2009

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100067_14/06/2009_318429

http://www.youtube.com/watch?v=8BPVjnccI68

 

16-6-2009,  Στέργιος Ζυγούρας, Καθηγητής ΠΕ16

Το αντιλαϊκό όραμα  για την εκπαίδευση της «Αριστείας»

 Εκπαιδευτικές, Κοινωνικές και Οικονομικές Προεκτάσεις

 

Του Αργύρη Καλογεράτου

 

 Μια από τις πιο σημαντικές διαδικασίες πολιτικής πάλης στη σημερινή νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα, είναι η ανάλυση και η συστηματική αποδόμηση του εννοιολογικού οικοδομήματος της, τα εφευρήματα – ιδεολογικά και φραστικά – που νομιμοποιούν την κυριαρχία και επέκτασή της. Στο άρθρο αυτό αναλύεται το πολυδιατυπωμένο κατευθυντήριο δόγμα της «Εκπαίδευσης Αριστείας» ως μοντέλο μόρφωσης, κατάκτησης γνώσης και τελικά ως αντιδραστικό μοντέλο καταμερισμού εργασίας.

Η Κοινωνία της Γνώσης – Η Οικονομία της Γνώσης

 

Στο χώρο της Παιδείας τα τελευταία 15 χρόνια, από τη συμφωνία περί «Στρατηγικής της Λισσαβόνας» το 1995, παρατηρείται μία στροφή στη προωθούμενη εκπαιδευτική πολιτική. Στα πλαίσια της πλήρης ένταξης της επιστήμης-γνώσης στον παραγωγικό κύκλο κερδοφορίας, η εκπαίδευση καθίσταται ένας ακόμα κλάδος οικονομικής δραστηριότητας. Όλοι οι κανόνες της Αγοράς επεκτείνονται αυτόματα στο νέο μορφωτικό προϊόν το οποίο, αντίθετα στην προσέγγιση της «Ενιαίας Γνώσης» που θεωρεί τη διαδικασία μόρφωσης μία ολιστική διανοητική καλλιέργεια που πρέπει να επιτελείται από ενιαίους κύκλους σπουδών και ενιαίες δομές εκπαίδευσης ώστε να διαμορφώνει την «Κοινωνία της Γνώσης», κατατεμαχίστηκε πολυεπίπεδα, και κάθε επίπεδο σε αντικείμενα, σε ποιότητες, αλλά και διαφορετικές αγοραίες αξίες ως αναφορά το αντίκρισμα του προϊόντος αυτού στο χρηματιστήριο της εργασίας.

Η ιδιωτικοποίηση όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης στην Ε.Ε. είναι εδώ και χρόνια δεδηλωμένη επιδίωξη. Σε κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περί «Εκπαίδευσης και Κατάρτισης από Απόσταση» (7/3/1990) αναφέρεται κυνικά για το πώς αντιλαμβανόταν για παράδειγμα το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο: «Ένα ανοικτό πανεπιστήμιο είναι μια βιομηχανική επιχείρηση και η ανώτατη εκπαίδευση είναι μια νέα βιομηχανία. Αυτή η επιχείρηση πρέπει να πουλήσει τα προϊόντα της στην αγορά της διαρκούς κατάρτισης, την οποία διέπουν οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης»[1]!

Ο σχεδιασμός αυτός προφανώς θα είχε το αποτέλεσμα τα ιδρύματα πολλών ταχυτήτων, και την εισαγωγή της εκπαίδευσης σε μια γενικότερη κρισιακή κατάσταση με μόνιμα χαρακτηριστικά, ως κληρονόμος των συμπτωμάτων της καπιταλιστικής οικονομίας, τέτοια ώστε να υπονομεύεται ο ίδιος ο ρόλος της μορφωτικής διαδικασίας, αλλά πρωτίστως η ίδια η «αξία της γνώσης». Βλέποντας το ζήτημα μακροσκοπικά, μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως από τη στιγμή που η γνώση παραδίδεται ολοκληρωτικά στην κεφαλαιοκρατική διαχείριση (είτε κρατικά ελεγχόμενη μέσω ιδρυμάτων ΝΠΙΔ, είτε κατεξοχήν ιδιωτικών επιχειρήσεων) η υπαξίωσης αυτού του κοινωνικού αγαθού είναι απλά μία φυσική ανάγκη του οικονομικού παραγωγικού κύκλου. Όπως εκμηδενίζει την αξία των υλικών προϊόντων της ανθρώπινης εργασίας για να πουλήσει τα νέα, έτσι ακριβώς πρέπει να εκμηδενίζει την αξία της γνώσης-μόρφωσης για να πουλήσει τα νέα μορφωτικά προϊόντα.

Η στρατηγική μετάβαση από την κλασική οικονομία μαζικής παραγωγής εμπορευμάτων στην «Οικονομία της Γνώσης» ήταν ένα βήμα των δυτικών χωρών που παρουσιάστηκε:

α) ως πρόοδος των κοινωνιών αυτών, ως ένα είδος διανομής του παραγμένου πλούτου προς στο λαό,

β) ως αναγκαιότητα-μονόδρομο για την στόχευση στην «καινοτομία» -εκφρασμένη ως «υψηλή ποιότητα προϊόντων» – που θα εξασφάλιζε την ανταγωνιστικότητα των δυτικών προϊόντων στο διεθνοποιημένο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ανάμεσα σε αυτά, η προοδευτική διανόηση προσθέτει με έμφαση τη σημαντικότητα του κεφαλαίου γνώση-μόρφωση για την παραγωγή.

Η γνώση υπαξιώνεται διπλά: και ως καταναλωτικό προϊόν για τον άνθρωπο, ώστε να πουληθεί η νέα γνώση αιχμής, αλλά και ως μέσο παραγωγής με φορέα πάλι τον άνθρωπο. Έτσι, αποτελεί ένα ειδικού τύπου κεφάλαιο, το οποίο προσπαθεί κόντρα στην υπαξίωσή του να αναγεννηθεί εκτός τους κύκλου παραγωγής και χωρίς κόστος για τον κεφαλαιοκράτη. Με άλλα λόγια, ο διαρκώς καταρτιζόμενος εργαζόμενος που ως καταναλωτής προϊόντων γνώσης αναζωογονεί την κεφαλαιακή του αξία ως μέσο παραγωγής, εκτός του κύκλου παραγωγής και χωρίς ουσιαστικό κόστος για το Κεφάλαιο (το κόστος συλλογικοποιείται στην κοινωνία), είναι προφανώς η πραγμάτωση ενός νεοφιλελεύθερου «ονείρου», το αναδημιουργούμενο κεφάλαιο μέσω μιας διαδικασίας που δε μπορεί να επιτελέσει η άψυχη ύλη.

Η διαχείριση της ζωντανής εργασίας ως γνωσιακό-επιστημονικό κεφάλαιο στην Οικονομία της Γνώσης, λοιπόν, είναι μια προσέγγιση που ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί ότι του παρέχει εγγυήσεις για υψηλή κερδοφορία. Η δυνατότητα αυτόματης ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της γνώσης από τα μονοπώλια ως άυλα προϊόντα εργασίας (πατεντοποίηση / εταιρική τεχνογνωσία), η εντεινόμενη αντίθεση γνώσης-εργασίας που προκαλείται από την εισαγωγή του μέτρου της «γνωσιακής αξίας» της εργασίας το οποίο διαχωρίζει όλο και περισσότερο την εργασία σε «χειρονακτική» και «πνευματική» και αντικειμενικοποιεί το φτήνεμα μαζών εργατικής δύναμης, η δυνατότητα αυτοαναζοωγόνησης της «γνωσιακής αξίας» της εργασίας σε ατομικό επίπεδο η οποία αυτόματα εντείνει και τον ανταγωνισμό στην μισθωτά εργαζόμενη τάξη, είναι μερικές από τις εγγυήσεις για αυτή την κερδοφορία.

 

Από την Οικονομία της Γνώσης στην Οικονομία της Αριστείας: Το νέο δόγμα της «Αριστείας» στην εκπαίδευση

 

Όλο και περισσότερο, σε παγκόσμια κλίμακα, η έννοια κλειδί σε κάθε στρατηγικό πλάνο ανάπτυξης είναι η «Αριστεία», η οποία αναγνωρίζεται ως η σημαντικότερη «κινητήρια δύναμη της ανθρωπότητας, των αγορών αλλά και των κοινωνιών». Υπάρχει δε, μια ομάδα εννοιών που αλληλοσυμπληρώνονται και κατά την περίσταση εκφράζουν τη νέα αντίληψη για το μοντέλο ανάπτυξης: καινοτομία, πρωτοπορία, αριστεία, ανταγωνιστικότητα, αξιοκρατία, πρόοδος. Αυτό το πλαίσιο ορίζει τη νεοφασίζουσα ιδεολογική βάση μιας νέας μετάλλαξης των όρων και σχέσεων παραγωγής, η «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Γνώσης» θα μετατραπεί στην ακόμα πιο αντιδραστική «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Αριστείας». Το ντόμινο που θα προκληθεί από την εισαγωγή σε μια εποχή ακόμα πιο ασύμμετρης ανάπτυξης θα έχει μοιραία τραγικές επιπτώσεις στις δυτικές κοινωνίες.

Ας επανέλθουμε στο χώρο της Εκπαίδευσης αφήνοντας την Εργασία για τη συνέχεια. Στην Ευρώπη η Ε.Ε ήδη από το 6ο πλαίσιο για την Έρευνα και την Τεχνολογία έθεσε ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων της, την ύπαρξη «δικτύων αριστείας», δηλαδή μια κρίσιμη και επαρκή μάζα ερευνητών η οποία να μπορεί να διαχειριστεί τα «ολοκληρωμένα προγράμματα», τα μεγάλα ερευνητικά έργα με υψηλή στρατηγική σημασία.

Προωθείται επίσης ο «Ευρωπαϊκός Χώρος Έρευνας και Καινοτομίας» (βασική συνιστώσα της συνθήκης της Λισσαβόνας) ο οποίος ομογενοποιείται μέσω και της συνθήκης της Μπολόνιας. Όλα τα ιδρύματα πλέον πρέπει να ανταγωνίζονται ώστε να αποτελούν μέλη της «αριστο-κρατικής λίγκας» η οποία θα έχει και τη μερίδα του λέοντος στη μικτού τύπου χρηματοδότηση.

Αυτά έχουν να κάνουν με την έρευνα, όπου και η συναίνεση πάνω στο νέο δόγμα είναι πιο εύκολη λόγω των ειδικών σκοπών της έρευνας. Τι γίνεται όμως όταν το ιδεολόγημα της Αριστείας επεκτείνεται αυθαίρετα σε άλλες κοινωνικές διαδικασίες; Τι θα σήμαινε η υιοθέτηση του δόγματος αυτού για την δόμηση των Πανεπιστημίων της νέας εποχής, ακόμα χειρότερα των σχολείων του αύριο και κατά συνέπεια των κοινωνιών του αύριο;

 

Η Ελλάδα δε μένει πίσω

 

Στην Ελλάδα από το 2004 και ύστερα, λόγω και των προωθούμενων αλλαγών στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης από τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις (βλ..[2] για μία ταξική ανάλυση των αναδιαρθρώσεων αυτών), το νέο δόγμα υποστηρίζεται από φανατικούς οπαδούς οι οποίοι επί παντός επιστητού προπαγανδίζουν το νεοφιλελεύθερο φραστικό νεωτερισμό:

«η εκπαίδευση πρέπει να στοχεύει στην αριστεία!». Για να δείξουμε ένα παράδειγμα χωρίς να αναφερθούμε προσωπικά σε πρυτάνεις, υπουργούς, εκπροσώπους των βιομηχάνων κ.α., που κατ' επανάληψη έχουν δηλώσει τη σύνταξή τους με το νέο δόγμα, θα αναφέρουμε επίσημες απόψεις θεσμικών φορέων. Το Νοέμβριο του 2006 το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας εξέδωσε τα συμπεράσματα διημερίδας για την «Ευρωπαϊκή Προοπτική των Ελληνικών Πανεπιστημίων», όπου στην εισαγωγική παράγραφο «Οραματισμός» διατυπώνει μόνο τη φράση: «Η αριστεία στην εκπαίδευση αποτελεί όραμα για τους Έλληνες[3]».

Αν και στη συνέχεια στους «Εκπαιδευτικούς Στόχους» αναφέρει την «παροχή εκπαίδευσης υψηλής ποιότητας για κάθε Έλληνα» δεν αποφεύγει να αναφερθεί και πάλι στην «διεθνή ανταγωνιστικότητα, την εκπαίδευση και έρευνα αριστείας». Μια ωραιοποιημένη σαλάτα αντιφατικών πολιτικών προσανατολισμών!

Για να καταλάβουμε το πώς αυτό το ιδεολόγημα θα περάσει πολύ εύκολα στις χαμηλότερες βαθμίδες αρκεί να δούμε ότι τα Ελληνικά Πανεπιστήμια διεκδικούν να έχουν την απόλυτη ευθύνη στην επιλογή των εισακτέων φοιτητών τους, άρα και τη δυνατότητα επιβολής του δικού τους αναπτυξιακού/αξιολογικού δόγματος στον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο. Πολύ γρήγορα θα ακούσουμε λογύδρια από διευθυντές σχολείων, γραφείων εκπαίδευσης ή ακόμα και ανθρώπων ανώτερων πολιτικών πόστων που θα αναφέρονται στον «οραματισμό τους περί σχολείων αριστείας»!

 

Αριστεία και αποθέωση ταξικών διαχωρισμών

 

Η Αριστεία, από την κοινωνιολογική της πλευρά, είναι ένα ειδικό φαινόμενο το οποίο όπως όλα, υποβοηθείται από την ύπαρξη κάποιων ευνοϊκών συνθηκών για ένα άτομο:

α) σε μικρότερο βαθμό από τις ειδικές ικανότητες-κλίση του σε ένα συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο που επίσης τυχαίνει να το έχει επιλέξει για συστηματική μελέτη,

β) σε μεγαλύτερο βαθμό από τις ατομικές ικανότητες που είναι επιμελώς «κατασκευασμένες-καλλιεργημένες» μέσα από αυστηρές πολυετείς διαδικασίες μάθησης που μπορεί να ξεφεύγουν από τα πλαίσια που κινείται η βασική εκπαίδευση των σχολείων, π.χ. εντατικοποιημένη ενασχόληση με εξειδικευμένα γνωστικά αντικείμενα, φροντιστηριακή ενισχυτική μάθηση.

Ιδιαίτερα το δεύτερο σημείο αναδεικνύει την ακόμα πιο έντονη ταξικότητα της έννοιας της «αριστείας» σε σχέση με την σημερινή έντονη ταξικότητα της «εκπαίδευσης και μόρφωσης» την οποία ομολογεί ανοιχτά ακόμα και ο νεοφιλελεύθερος κόσμος. Για να κατορθώσει την αριστεία ένα παιδί θα πρέπει να έχει προφανώς σταθερή οικογενειακή υποστήριξη, απροσδιόριστου ύψους οικονομική στήριξη και φυσικά ατελείωτη προσωπική διάθεση. Πρακτικά μιλάμε για μια εξατομικευμένη «μορφωτική επέμβαση» με αυστηρές προϋποθέσεις. Υπό αυτή την έννοια η αριστεία, έτσι όπως ορίζεται βερμπαλιστικά για τις ανάγκες της νεοφιλελεύθερης ολοκλήρωσης, δεν αφορά το σύνολο της πολυστρωματωποιημένης κοινωνίας.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η επιστημονική αριστεία-πρωτοπορία, ως φαινόμενο όπου μια μερίδα ανθρώπων ξεφεύγουν από τη νόρμα της εποχής τους, είναι χρήσιμη για την εκάστοτε κοινωνία, με την προϋπόθεση ότι υπάρχουν οι κατάλληλοι μηχανισμοί ευρείας κοινωνικοποίησης του οφέλους του έργου τους. Ο καπιταλισμός, διαθέτει ένα και μόνο τέτοιο μηχανισμό: την Αγορά. Έτσι το Κεφάλαιο μέσω δογμάτων όπως η αριστεία προσπαθεί να αντικειμενικοποιήσει – δήθεν στη βάση της αξιοκρατικής ανταμοιβής των άξιων – την αποκοινωνικοποίηση της πρωτοπόρας γνώσης που είναι και υψηλά κεφαλαιοποιήσιμη. Τη μετατρέπει σε ένα αγαθό για λίγους κλεισμένους μέσα σε εργαστήρια και ελιτίστικα ιδρύματα, μακριά από την πραγματική κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα πολύ κοντά στις ανάγκες του «επιχειρείν» που αναζητά νέα πεδία δραστηριοποίησης.

Τελικά, η πρωτοπόρα γνώση επανακοινωνικοποιείται μέσω του μηχανισμού της Αγοράς και των αξιών της, μέσα από τα προϊόντα της καπιταλιστικής παραγωγής τα οποία όμως ως υλικά αγαθά αποσυνδέονται από τη γνώση που τα σχεδίασε. Έτσι προκύπτει η επιστημονική-τεχνολογική «παρθενογένεση» που ανατροφοδοτεί ελάχιστα με γνώση τις κοινωνικές μάζες, ακόμα λιγότερο τα χαμηλότερα στρώματα, διαφυλάσσοντας καλά τα επιστημονικά μυστικά της παραγωγής. Η υλική πρόοδος αυτού του τύπου πληρώνεται πολλαπλά από την εργαζόμενη κοινωνία η οποία: παράγει και στηρίζει με τα χρήματά της τους ικανούς επιστήμονες καθώς και την συνολική κοινωνική μόρφωση, παράγει τα προϊόντα καταθέτοντας υπεραξία και τέλος ως καταναλωτής ξαναγοράζει τα ίδια τα προϊόντα που παρήγαγε αποδίδοντας ξανά στο Κεφάλαιο την υπεραξία που δεν πληρώθηκε στον διεξαχθέντα κύκλο παραγωγής.

Μια πιο ανθρωποκεντρική σοσιαλιστική προσέγγιση θα έθετε ως κατεύθυνση την έμμεση ενίσχυση της χρήσιμης αριστείας (ο όρος χρήσιμη αριστεία είναι συζητήσιμος). Η βάση της προσέγγισης αυτής είναι ότι η άμεση και μονόπλευρη ενίσχυσή της αριστείας των καλυτέρων δεν μπορεί να αποτελεί βασική πολιτική επιδίωξη-κατεύθυνση για την κοινωνική πρόοδο, όπως θεωρεί σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός. Και αυτό διότι το μέτρο της αριστείας προϋποθέτει τον διαχωρισμό των υποδεέστερων οι οποίοι πρέπει να δημιουργούνται εκ των πραγμάτων για να ορίζεται και η Αριστεία.

Η ουσία είναι ότι τα οφέλη του εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να αποτιμώνται σε ένα συνολικό κοινωνικό επίπεδο. Ιστορικά οι κοινωνίες και η ποιότητα ζωής τους χαρακτηρίζονταν πάντα από τη μέση κατάσταση που μπορεί να βρεθεί ένα άτομο-μέλος τους καθώς επίσης και από την απόκλιση των άκρων από το τυπικό παράδειγμα ανθρώπου, ιδιαίτερα του κάτω άκρου. Η προσδοκία θα πρέπει να είναι για μια κοινωνία με μικρή απόκλιση κυρίως ενισχύοντας τους ασθενέστερους. Στα πλαίσια αυτά και δίνοντας εγγυήσεις για τη στήριξη της διαφορετικότητας και των αναγκών κάθε ατόμου που επιθυμεί τη μόρφωση, η ανάδειξη ανθρώπων με κλίσεις, ταλέντα, όρεξη να κάνουν το ένα βήμα παραπέρα σε επιστημονικό επίπεδο είναι απλά μια… στατιστική βεβαιότητα. Άλλωστε, τις τελευταίες δεκαετίες όπου βελτιώθηκε το συνολικό βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, παρατηρήθηκε και μια σχεδόν αναλογική άνθιση των επιστημών και της «παραγωγής μυαλών», ακόμα κι αν δεν είχε εφαρμοστεί κανένα δόγμα «Αριστείας»!

 

Εκφασισμός εκπαιδευτικών δομών και τα σημάδια παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος

 

Με βάση αυτά μπορεί να διακρίνει ο οποιοσδήποτε το πολιτικό βάθος και σοβαρότητα που λαμβάνει η αριστεία, μια κατά τα άλλα εύηχη λέξη, για τη μόρφωση των λαϊκών στρωμάτων. Η εκπαιδευτική διαδικασία θα εμποτιστεί ακόμα περισσότερο από καταπιεστικούς ανταγωνισμούς κατά το αμερικάνικο «ο νικητής τα παίρνει όλα» (the winner gets it all) ενώ είναι θέμα χρόνου απόψεις ξεχασμένων φασιστικών ρευμάτων, όπως ο «Κοινωνικός Δαρβινισμός», θα επανέλθουν στο προσκήνιο.

Ως αναφορά τα Πανεπιστήμια το νέο δόγμα θα γκετοποιήσει αυτά που δε μπορούν να παράγουν την αριστεία τέτοιου τύπου ώστε να κεφαλαιοποιείται άμεσα η γνώση των αποφοίτων τους. Υποχρηματοδήτηση, υπολειτουργία, παρακμή, ακόμα και περιορισμός του αριθμού των «προβληματικών» τμημάτων θα μπουν στην ημερήσια διάταξη. Τα δίδακτρα των φοιτητών θα είναι η μόνη διέξοδος χρηματοδότησης του όποιου κοινωνικού τους ρόλου αλλά ταυτόχρονα θα είναι και ο ταξικός τοίχος για τα τους φτωχούς και μεσαίους. Η ειρωνεία είναι ότι αυτό όχι μόνο το γνωρίζουν αλλά το διατυπώνουν κιόλας στις διάφορες εκθέσεις των θεσμικών οργάνων προώθησης της Αγοράς, έτσι ενώ από τη μία την Αριστεία την διατυμπανίζουν ως πάγιο στόχο για όλα τα ακαδημαϊκά ιδρύματα τελικά διαπιστώνουν ότι: «[…] Δεν είναι δυνατόν όλα τα πανεπιστήμια να επιδιώκουν την αριστεία σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους. Για το λόγο αυτό υπάρχει η τάση για διαφοροποίηση της αποστολής τους ανάλογα με τις δυνατότητές τους»[4]. Άρα οι αντιθέσεις αρίστων και μη θα είναι και μέσα στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ακόμα και στο ίδιο Τμήμα.

Ίσως ο πιο δόκιμος τρόπος να περιγράψουμε το τι πρόκειται να επακολουθήσει είναι να διδαχθούμε από τις εξελίξεις στη μητρόπολη του καπιταλισμού, τις Η.Π.Α.[5]. Εκεί ο ανταγωνισμός για τη χρηματοδότηση στηρίζεται στο μάρκετινγκ των Πανεπιστημίων. Η αξία μίας τέτοιας «βιομηχανικής μονάδας» καθορίζεται περισσότερο από τη δυσκολία εισόδου των υποψηφίων και την ιστορία του ιδρύματος, παρά από την ξεκάθαρη ποιοτική ανωτερότητα τους. Τα καλύτερα Πανεπιστήμια, όπως τα Στάνφορντ και Χάρβαρντ, δέχονται μόνο το 10% των αιτήσεων με «διάφορα κριτήρια» αυξάνοντας έτσι τη δημοτικότητα του προϊόντος τους.

Μόνο 35 Πανεπιστήμια δέχονται λιγότερο από έναν φοιτητή στους τέσσερις, ενώ τα πρώτα 100 δέχονται περίπου έναν στους δύο. Τα υπόλοιπα είναι ανοικτά σχεδόν σε όλους και έχει να κάνει με την «βιοποριστική» ανάγκη ενίσχυσης των εσόδων τους από δίδακτρα, αποτέλεσμα της τραγικά ασύμμετρης χρηματοδότησης η οποία δεν εγγυάται την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης από όλα τα ιδρύματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσω της «αξιολόγησης» νομιμοποιείται και ηθικοποιείται η παροχή πόρων στα καλύτερα ιδρύματα τα οποία όμως αντιπροσωπεύουν το 1-2% του συνόλου. Έτσι το 2006, το μισό της αύξησης των ιδιωτικών χορηγιών ενίσχυσε τα 10 καλύτερα -ήδη- εξοπλισμένα Πανεπιστήμια. Είναι εμφανές ότι απογυμνώνεται και η πολιτική «αξιολόγησης» των ιδρυμάτων η οποία στοχεύει ξεκάθαρα στην ανίχνευση υψηλών επιπέδων Αριστείας και μόνο.

Η διατελούμενη μετάλλαξη του εκπαιδευτικού συστήματος βασίζεται λοιπόν στην αντικατάσταση του δόγματος «ανταποδοτικότητας» της εκπαίδευσης προς την κοινωνία μέσω της ενίσχυσης του κοινωνικού ιστού, με αυτό της «αριστείας και ανταγωνιστικότητας». Ο νεοφιλελευθερισμός εγκαταλείπει τις μακροχρόνιες επενδύσεις στο κοινωνικό σύνολο και επικεντρώνεται στις κοντοπρόθεσμες, ει δυνατόν άμεσες, επενδύσεις στην εκπαίδευση-έρευνα. Η Αριστεία είναι μια ισχυρή ένδειξη άμεσου και υψηλού κέρδους. Τα ιστορικά παραδείγματα διδάσκουν ότι η μείωση των μακροχρόνιων κοινωνικών επενδύσεων ταιριάζουν σε περιόδους παρακμής, όσο μεγαλύτερη η μείωση τόσο μεγαλύτερη και η επιτάχυνση προς την κατάρρευση ενός κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Στη φρασεολογία των δυνάμεων της Αγοράς οι οποίες μιλάνε για «αξιοκρατία» και «επιβράβευση της επίδοσης» διαφωνούμε στο βασικότερο: ότι τα τοποθετούν πριν και πάνω από την συνολική ευημερία της κοινωνίας. Τελικά, καταλήγει κανείς ξανά στη μεγαλειώδη αντίφαση του καπιταλισμού που θέλει να προοδεύει παράγοντας ασταμάτητα χωρίς να επενδύει στη συνοχή των κοινωνιών η οποία μπορεί και να αποσβαίνει σε ένα βαθμό τις βίαιες αναταράξεις της ίδιας της φύσης της καπιταλιστικής παραγωγής.

 

Ο Διαφαινόμενος Καταμερισμός Εργασίας στην Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία της Αριστείας

 

Αυτό το πλαίσιο ορίζει τη φασίζουσα ιδεολογική βάση της νέας μετάλλαξης των όρων και σχέσεων παραγωγής, η «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Γνώσης» θα μετατραπεί στην ακόμα πιο αντιδραστική «Παγκοσμιοποιημένη Καπιταλιστική Οικονομία της Αριστείας-Καινοτομίας». Τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας οικονομίας καθορίζονται από τη νέα μετρική αξίας για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα: «το παγκόσμιο μέτρο της Αριστείας». Η γνώση μετράται σε «επίπεδα Αριστείας», η εργασία και η σκέψη σε επίπεδα «Αριστείας» ή «Καινοτομίας», επιδιώκοντας έτσι το τελειωτικό χτύπημα, μια καθολική ακύρωση του αξιακού μεγέθους της ανθρώπινης εργασίας.

Από ζωντανό αντικειμενικό κεφάλαιο το οποίο έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μετράται χρονικά, σε μια μηχανιστική διαδικασία που χαρακτηρίζεται από «μηδαμινή αριστεία» άρα και μηδαμινής αξίας. Με απλά λόγια, και μιλώντας μεταφορικά, αυτό που εγκαθιδρύεται είναι ένας «παγκόσμιος πρωταθλητισμός» όπου όλοι θα πρέπει να συμμετέχουν με τους όρους που διαμορφώνονται από την Αγορά και τις ανάγκες, της αγνοώντας τις ιδιαιτερότητες, τη διαφορετικότητα κάθε κοινωνίας ή ατόμου. Ο σκέτος αθλητισμός, της προσπάθειας, της συνέπειας, των αξιών, στο εξής θα ανταμείβεται μόνο από τις ουράνιες θεότητες στη μεταθανάτιο ζωή!

Το ντόμινο που θα προκληθεί από το πέρασμα σε μια τέτοια εποχή ακόμα πιο ασύμμετρης κοινωνικής ανάπτυξης θα έχει μοιραία τραγικές επιπτώσεις στις δυτικές κοινωνίες. Η επιλογή έχει γίνει: «θα προχωρήσουμε με τους καλύτερους, με τους παγκοσμίως άριστους», λέει η νεοφιλελευθερισμός, "the first is the best and fuck the rest" μεταφράζουν οι προοδευτικές δυνάμεις! Πρόκειται για την πλήρη απαξίωση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών που συναντώνται στον μέσο άνθρωπο και η υπερθεμάτιση των ειδικών ανώτερων επιδόσεων. Ένας πνευματικός ρατσισμός που δεν τον ενδιαφέρουν οι παραδοσιακές αναφορές στο χρώμα δέρματος, την εθνική καταγωγή και βασίζεται στις αξίες της Αγοράς. Ο νέος καταμερισμός εργασίας είναι το πιο τρομακτικό ζήτημα για την εργαζόμενη τάξη παγκόσμια. Ούτε η ικανότητα, ούτε και η γνώση από μόνες τους θα κατοχυρώνουν κάποιο δικαίωμα στην εργασία, δικαίωμα στην επιβίωση ανάμεσα στους «πρωταθλητές». Συζητάμε για την σύσταση μιας παγκόσμιας εργαζόμενης ελίτ η οποία πλήρως υποταγμένη στο διεθνοποιημένο Κεφάλαιο θα σχεδιάζει και θα καθοδηγεί την παραγωγή που θα υλοποιούν οι εγχώριες μάζες πληβείων.

Βέβαια, όλη η διαχείριση του εργαζόμενου δυναμικού θα γίνεται με χρηματιστηριακούς όρους όπου η παύση της πρωτοπορίας θα σημαίνει και βουτιά των «μετοχών» ενός εργαζόμενου. Φυσικό όμως, είναι ο εργαζόμενος να φθείρεται πολύ ταχύτερα ως προς το επίπεδο αριστείας και καινοτομίας του σε σχέση με τη φυσική του φθορά. Περιορίζεται έτσι και ο χρόνος εργασίας για έναν άνθρωπο, στον χρόνο που θα μπορεί να αντέχει αυτόν τον ανταγωνισμό της αριστείας.

Σε κάθε περίπτωση το αναπτυξιακό δόγμα αριστεία-καινοτομία σημαίνει:

α) συντομότερος παραγωγικός κύκλος,

β) ταχύτερη κεφαλαιοποίηση της υπεραξίας της εργασίας,

γ) αμεσότερο κέρδος.

Για τον εργαζόμενο σημαίνει ταχύτερες ταλαντώσεις ανάμεσα στις καταστάσεις εργασία-ανεργία-επανακατάρτιση. Συντομότερη παραμονή στην παραγωγική διαδικασία και αναλογικά πολύ μακρόχρονη παραμονή στο στάδιο της επανακατάρτισης-επανεκπαίδευσης λόγω της αναγκαιότητας της επίτευξης «αριστείας» πριν την επανένταξης στον παραγωγικό κύκλο.

 

 

ΠΗΓΗ: Περιοδικό « Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ», τ. 2,  Νοέμβριος 2008, σελ. 33 – 39.

 

Σημείωση 1: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

 

Σημείωση 2: Κατεβάστε το άρθρο σε μορφή pdf: aristeia-sthn-ekpaideush

 

Σημείωση 3: Όλο το τ. 2  pdf εδώ: http://eamgr.wordpress.com/2008/11/14/η-άλλη-πλευρά-τεύχος-2ο

 

Σημείωση 4: Δείτε το περιοδικό "ΑΛΛΗ Πλευρά"  

 

---

[1] Gerard de Selys, G. & Hirtt, N.: «Μαύρος Πίνακας. Αντισταθείτε στη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης». Θέματα Παιδείας, 6, Καλοκαίρι 2001, σ. 54.

[2] [4] Κυριάκος Ιωαννίδης, «Ο ταξικός χαρακτήρας της επιστήμης και οι αναδιαρθρώσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση», Όμιλος Μελέτης της Επαναστατικής Θεωρίας (Μαρξιστικός Όμιλος Θεσσαλονίκης), 25 Φεβρουαρίου 2008.

[3]  Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, «Η ευρωπαϊκή προοπτική των Ελληνικών Πανεπιστημίων», Διημερίδα, Αθήνα, 20-21 Νοεμβρίου 2006.

[4]  Συνάντηση της Ένωσης Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων (EUA), Μασσαλία, 1-4 Απριλίου 2004.

[5] Christopher Newfield, «Εκπαίδευση με σπόνσορα», Le Monde Diplomatique, 23 Σεπτεμβρίου 2007.

Η κακουργία των αγίων….

Του παπα Ηλία Υφαντή

Σάμπως ο καθένας, που καταδικάζεται να είναι οπωσδήποτε και εγκληματίας. Χωρίς να εξετάζεται, δηλαδή, το πόσο οι νόμοι εν ονόματι των οποίων παραπέμπονται και οι παράγοντες, που δικάζουν και καταδικάζουν κάποιους, βρίσκονται σε αρμονία ή σε διαμετρική αντίθεση με την ηθική και τη δικαιοσύνη.

Ή μήπως δεν αφθονούν τα παραδείγματα, κατά τα οποία φορείς της… νομιμότητας υπήρξαν οι μεγαλύτεροι κακούργοι; Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν γίνονται οι πόλεμοι που σπέρνουν το θάνατο και τη δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπων; Ή μήπως εν ονόματι των νόμων δεν καταδικάζονται εκατομμύρια ανθρώπων σε θάνατο από την πείνα στις υπανάπτυκτες περιοχές του πλανήτη μας; Εν ονόματι των νόμων οι οποίοι έγιναν «κατ' εικόνα και ομοίωση» του νόμου της ζούγκλας!…

 Εκεί όμως που περισσότερο αποδεικνύεται η ανηθικότητα της νομιμότητας είναι ο τρόπος, που αντιμετωπίζει τους σοφούς και τους αγίους και γενικά τους ξεχωριστούς ανθρώπους της κάθε εποχής.

Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν καταδικάστηκε ο «απάντων ανθρώπων σοφώτατος Σωκράτης», απ' την, ως υπόδειγμα, θεωρούμενη, αθηναϊκή δημοκρατία; Ή μήπως δεν καταδικάστηκαν το ίδιο και οι ηρωικότερες και ευγενέστερες μορφές της εθνικής παλιγγενεσίας, όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης!
΄Η μήπως τα εκατομμύρια των χριστιανών μαρτύρων, που σήμερα τιμούμε-και ο ίδιος ο Χριστός- δεν δολοφονήθηκαν εν ονόματι του νόμου! « Εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ», έλεγε ο Πιλάτος για το Χριστό. Αλλά οι αρχιερείς και η συμμωρία (συν+μωρία) τους κραύγαζαν: « Εμείς νόμον έχομεν και,κατά τον νόμον ημών, οφείλει αποθανείν»!…

 Είναι λυπηρό και οδυνηρό να σκέφτεται κανείς ότι κυβερνούν, κατά κανόνα, τον κόσμο μας κάποια ανθρωποειδή. Κι ακόμη λυπηρότερο και οδυνηρότερο να βλέπεις τα κοπάδια των λαών να σέρνονται ξωπίσω τους και να τους χειροκροτούν και να τους ζητωκραυγάζουν τα ανθρωποειδή αυτά. Δεδομένου ότι, όχι μόνο τους ήρωες και τους σοφούς και τους άγιους εξοντώνουν, αλλά. πριν απ' αυτούς, κακουργούν σε βάρος των ίδιων των λαών. Τους οποίους αλυσοδένουν με ληστρικούς νόμους, έτσι ώστε να τους καταδυναστεύουν και καταληστεύουν. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι, κατά κανόνα, η κακουργία είναι νόμιμη και η αγιότητα παράνομη. Γιατί βέβαια οι μάρτυρες, που τιμούμε σήμερα, γι' αυτούς, που τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια και τους θανάτωσαν ήταν παράνομοι και κακούργοι. Ενώ οι κακούργοι, που τους καταδίκαζαν και τους βασάνιζαν ήταν οι εκπρόσωποι της νομιμότητας και οι στυλοβάτες των θεσμών. Και θαυμάστε την απύθμενη υποκρισία του κατεστημένου! Κατηγορούν τους ομοϊδεάτες τους, που δολοφόνησαν τους πριν απ' αυτούς αγίους και ήρωες, για να εξασφαλίζουν το «άλλοθι», προκειμένου να δολοφονούν οι ίδιοι τους ζωντανούς:
«Αλίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, είπε ο Χριστός. Γιατί χτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων. Και λέτε: Αν ζούσαμε στην εποχή των προγόνων μας, δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι στις δολοφονίες των προφητών! Κι όμως εγώ θα στείλω ανάμεσά σας προφήτες και σοφούς. Που θα τους θα τους δολοφονήσετε και θα τους σταυρώσετε»!…
…Για να αποδειχθείτε, έτσι, αντάξιοι των προγόνων σας στη δολοφονία των δικαίων…» (Ματθαίου, ΚΓ,29-35)".

Απάντηση στο προσβλητικό  άρθρο του π. Γεωργίου Τσέτση, πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού θρόνου

 

Του Παναγιώτη Σημάτη*

 

Είναι πλέον γνωστό ένα κείμενο που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τη Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών, το οποίο έχει ως τίτλο και περιεχόμενο την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του Οικουμενισμού» και άρχισαν να το υπογράφουν πλήθος χριστιανών από όλο τον κόσμο (Επίσκοποι, Ιερείς, Μοναχοί και λαϊκοί) που ανησυχούν καθώς βλέπουν τις οικουμενιστικές απρέπειες που διαπράττονται κατά τον λεγόμενο Θεολογικό Διάλογο και τις μετά των ετεροδόξων επαφές από τους κύκλους του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Με άνωθεν – φαίνεται – εντολή, ανέλαβε να απαντήσει στην «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» ο Μ. Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου, π. Γεώργιος Τσέτσης. Η απάντησή του νομίζω πως στοχεύει και στον εκφοβισμό προσώπων που κατέχουν ευαίσθητες  θεσμικές θέσεις.

Αφού από την ομάδα δεν υπήρξε ακόμα επίσημη απάντηση, αποφάσισα να απαντήσω, ως ένας από τους τελευταίους που συνυπέγραψαν την ως άνω «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», καταθέτοντας την άποψή μου, αφού δέχομαι κι εγώ τους αήθεις χαρακτηρισμούς του ως υπογράψας.

Κατ' αρχάς ως προς τους χαρακτηρισμούς: Μας αποδίδετε «έπαρση και προπέτεια», μας χαρακτηρίζετε ως «γνήσιους Ορθόδοξους», «άσπιλους», «αμύντορες» κ.ά. Παραβλέπω αυτούς τους χαρακτηρισμούς, που σκοπό έχουν να ειρωνευτούν, αλλά και να μας ταυτίσουν με τους Παλαιοημερολογίτες. Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ισχυροποιήσουν ακόμη περισσότερο την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», αφού οι ύβρεις αποδεικνύουν έλλειψη νηφαλιότητας, ισχυρών επιχειρημάτων και εποικοδομητικού αντιλόγου.

Γράφετε, π. Γεώργιε, πως οι συντάξαντες (και συνυπογράφοντες) ελέγχουν «εκείνους που είναι ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησία» και ισχυρίζεστε πως, από τους συντάξαντας την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», εκτοξεύεται η βαριά κατηγορία προς τους υπευθύνους ποιμένες (του Φαναρίου), πως έχουν εγκαταλειφθεί από το Άγιο Πνεύμα και πως ο «Παράκλητος δεν συγκροτεί πλέον τον Θεσμόν της Εκκλησίας, ούτε φωτίζει την σκέψη και κατευθύνει τα διαβήματα των εν Συνόδω συνερχομένων και διαβουλευομένων Ιεραρχών!».

Ασφαλώς και πιστεύουμε, π. Γεώργιε, πως το Άγιο Πνεύμα «συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας» και «φωτίζει την σκέψη και κατευθύνει τα διαβήματα», αλλά όσων το επικαλούνται εν υπακοή και τηρούν τους Ι. Κανόνες που τους ενεπιστεύθη. Αντίθετα, το Άγιο Πνεύμα δεν εμπνέει Επισκόπους και συνέδρους Οικουμενιστικών Επιτροπών και Διαλόγων, που στους λόγους και στις αποφάσεις τους παραβλέπουν και διαστρεβλώνουν ό,τι το Άγιο Πνεύμα ενέπνευσε στις Οικουμ. Συνόδους.

Ως πεπτωκώς και αμαρτωλός γνωρίζω, ότι πολλάκις η έπαρση υπεισέρχεται ακόμα και στις αγαθές προθέσεις μας. Αυτός, όμως, δεν είναι λόγος για να σταματήσει κανείς να αγωνίζεται (παράλληλα με την προσωπική κάθαρση) και για ορθοδοξία και ορθοπραξία∙ να θέλει να τηρούνται Ι. Κανόνες. Εφ' όσον λοιπόν, οι αιτιάσεις κατά των υπευθύνων των Διαλόγων (που περιέχονται στην «ΟΜΟΛΟΓΙΑ») έχουν αγιογραφική κατοχύρωση, και αποδεικνύεται ότι πράγματι, οι υπερέχοντες θεσμικοί Ποιμένες, κυρίως του Φαναρίου, δεν «οικονομούν» -όπως νομίζουν- «το μυστήριο της σωτηρίας», αλλά το προσβάλλουν, γιατί να μη το υποστηρίξω συνυπογράφοντας την ΟΜΟΛΟΓΙΑ; Γιατί να σιωπήσω, παίζοντας με τη συνείδησή μου και το Θεό;

Υποχρέωση, όμως, π. Γεώργιε των γνήσιων Πατέρων είναι, με σύνεση, αγιοπατερική κατοχύρωση και αγάπη προς τους συγγραφείς συλλειτουργούς σας (κι όσους υπογράψαμε) κι όχι με χλευασμούς, να υποδείξετε πού υπάρχει το λάθος αυτής της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ». Κι αυτό ουσιαστικά το αποφύγατε.

Ως μέλος, λοιπόν, της Εκκλησίας, ερωτώ: Εσείς και οι περί τον Οικουμενικό Πατριάρχη, εκφράζετε και οικονομείτε τα της Εκκλησίας, ακόμα κι όταν παραβαίνετε και καταπατείτε Ι. Κανόνες, κι όταν οι ενέργειές σας καθοδηγούνται από σκοπιμότητες, κι όταν στους λόγους και τις πράξεις σας εντοπίζονται παλινωδίες;  Ας εξετάσουμε δυο συγκεκριμένες περιπτώσεις.

1) Η κρινόμενη «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» επισημαίνει, ότι οι Διάλογοι συνοδεύονται από συμπροσευχές, κάτι που απαγορεύουν οι ισχύοντες Ι. Κανόνες. Εσείς, όμως, στο άρθρο υπεραμύνεστε των συμπροσευχών, επικαλούμενος πρόσφατη μελέτη του κ. Φειδά («Το ζήτημα της συμπροσευχής μετά των ετεροδόξων κατά τους ι. κανόνας»), στην οποία αποφαίνεται ότι οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς …επιτρέπονται!

Όμως, ο κ. Φειδάς, εκμεταλλευόμενος την φαινομενική διαφωνία κάποιων Κανονολόγων στην ερμηνεία των Κανόνων, «λησμονώντας» Κανόνες που δεν τον βοηθούν να φτάσει στο προκαθορισμένο συμπέρασμα και παραβλέποντας την ερμηνεία των Αγίων που εκφράζουν και την πράξη της Εκκλησίας (όπως του Αγ. Νικοδήμου), εκβιάζει τα πράγματα για να «αποδείξει» ότι επιτρέπονται οι συμπροσευχές. Έτσι, ακροβατώντας μεταξύ γραμματικών ερμηνευτικών αναλύσεων και διφορούμενων εννοιών, παρερμηνεύοντας τις προθέσεις των αιρετικών μετά των οποίων διαλεγόμεθα, γνωμοδοτεί αντίθετα με την διαχρονική στάση της Εκκλησίας και νομιμοποιεί τις άθεσμες συμπροσευχές και προσφέρει κάλυψη στον Πατριάρχη, του οποίου οι τελευταίες πράξεις  έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις προς τους Αγιορείτες διαβεβαιώσεις (δείτε § 2β), πως είναι …εναντίον των συμπροσευχών!

[Θα θέλαμε, π. Γεώργιε, να μας πείτε, αν συμμερίζεσθε και την θέση του κ. Φειδά για τον Άγιο Νικόδημο, επειδή προφανώς η ερμηνεία του Αγίου δεν ευωδώνει τις θέσεις του. Τον κατηγορεί, πως «δεν αποδίδει την ορθήν έννοιαν εις τον σχολιασμόν του Θ΄ καν. του Τιμοθέου, επεκτείνων ακρίτως την προϋπόθεσιν της μετανοίας των αιρετικών δια την συμμετοχήν αυτών και εις το πρώτον εισέτι μέρος της θ. λειτουργίας, διό και υποστηρίζει αβασίμως την γενικήν απαγόρευσιν» (σ. 20)].

Για τους Φαναριώτες, λοιπόν, και για τον κ. Φειδά, είναι σαν η Εκκλησία τον 21^ο αιώνα να αντιμετωπίζει για πρώτη φορά το πρόβλημα των συμπροσευχών∙ σαν να μη γνωρίζουν ότι, όχι σε κάποιους Διαλόγους, αλλά ακόμα και κατά την έναρξη των κοινών εργασιών στην Σύνοδο της Φερράρας, οι Ορθόδοξοι προσευχήθηκαν ξεχωριστά από τους Λατίνους (Βασιλειάδη Ν., Ο Άγ. Μάρκος ο Ευγενικός…, έκδ. γ΄, σ. 74). Έχει τη σημασία του το γεγονός, ότι η μελέτη του κ. Φειδά, δεν δημοσιεύτηκε σε επιστημονικό έντυπο, αλλά στο συνδεδεμένο με το Πατριαρχείο π. «Επίσκεψις» (αρ. 699, 30/4/09).

Να αναφέρω, επίσης, άλλο ένα σημείο της μελέτης (σ. 31)∙ σ' αυτό ο κ. Φειδάς δηλώνει ότι ΡΚκαθολικοί και Προτεστάντες «δεν έχουν καταδικασθή υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας δι' επισήμου εκκλησιαστικής πράξεως ως αιρετικοί…, διό και είναι αβάσιμοι οι υπό τινων αποδιδόμενοι εις αυτούς χαρακτηρισμοί ως αιρετικών»! Φαίνεται ότι δεν έφτασε στα χέρια του κ. Φειδά (εκτός των άλλων) η τελευταία εξαίρετη μονογραφία του π. Αναστ. Γκοτσόπουλου με τον τίτλο «Ου δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι», στην οποία αποδεικνύεται δια πολλών, ότι οι Ι. Κανόνες και η πράξη της Εκκλησίας απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς, εν οις και οι Ρωμαιοκαθολικοί-Παπικοί.

Ας δούμε, όμως, και τις αντικρουόμενες τοποθετήσεις του Πατριάρχη στο θέμα:

2) α) Ως γνωστό, ο κ. Βαρθολομαίος είχε γράψει παλαιότερα επιστημονική Διατριβή (1970), με την οποία παραδεχόταν την απόλυτη ισχύ των Ι. Κανόνων που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, ζητούσε όμως, την κατάργησή τους από την μόνη αρμόδια να τους καταργήσει – μια μελλοντική Οικουμ. Σύνοδο -, διότι (έγραφε) «η Εκκλησία εν οικουμενική συνόδω μόνον δύναται να τροποποιήσει και καταργήση αρχαίους κανόνας» (Εις π. Αναστ. Γκοτσόπουλου, όπ. παρ., σ. 125). Ισχυριζόταν λοιπόν εκεί, πως «δεν δύναται η Εκκλησία να έχη διατάξεις απαγορευούσας την είσοδον εις τους ναούς των ετεροδόξων και την μετ' αυτών συμπροσευχήν καθ' ην στιγμήν αυτή δια των εκπροσώπων αυτής προσεύχεται από κοινού μετ' αυτών δια την τελικήν ένωσιν» και εισηγείτο: "είναι απαραίτητον και επιβεβλημένον να εγκριθή και επικυρωθή υπό Οικουμ. Συνόδου ο Κώδιξ της Ορθ. Εκκλησίας» που «θα καταργήση αναποφεύκτως κανόνας των Οικουμενικών Συνόδων"»! (Εις π. Β. Βολουδάκη, Ορατός ο Κίνδυνος Βατικανοποιήσεως της Ορθοδοξίας). Όταν όμως εξελέγη Πατριάρχης ο κ. Βαρθολομαίος, χωρίς να έχει συγκληθεί Οικουμ. Σύνοδος (που -όπως μας δίδασκε- είναι η μόνη αρμόδια να καταργήσει Ι. Κανόνας) από μόνος του «κατάργησε» τους αντίστοιχους Ι. Κανόνες και συμπροσεύχεται με τους Παπικούς!  

β) Θέλοντας αργότερα, να καταστείλει τις αντιδράσεις των Αγιορειτών, που διαμαρτυρήθηκαν για τα διαδραματιζόμενα στους Διαλόγους και για τις συμπροσευχές, ο Πατρ. Βαρθολομαίος τους έστειλε επιστολή, με την οποία ισχυρίζετο ότι το Πατριαρχείο εναντιώνεται στις συμπροσευχές, καυχώμενος μάλιστα, για την πατρότητα αυτής της προτάσεως!  Γράφει στην Επιστολή αυτή: «Ως γνωστόν κατά την Διορθόδοξον Συνάντησιν της Θεσ/νίκης (1998) απεφασίσθη, κατόπιν πρωτοβουλίας της αντιπροσωπείας του Πατριαρχείου, καίτοι και τινες άλλοι ηθέλησαν να οικειοποιηθούν την πατρότητα της προτάσεως, όπως οι Ορθόδοξοι Σύνεδροι… μη συμμετάσχουν εις οικουμενικάς λατρευτικάς συνάξεις, κοινάς προσευχάς, λατρείας και άλλας θρησκευτικάς τελετάς διαρκούσης της Συνελεύσεως, τούτο δε αποτελεί εκδήλωσιν της ισχύος της σταθεράς γραμμής της Εγκυκλίου του 1952» δια της οποίας το Οικ. Πατριαρχείον "εδήλου: …Δέον ίνα οι Ορθόδοξοι κληρικοί Αντιπρόσωποι ώσιν όσω το δυνατόν εφεκτικοί εν ταις λατρευτικαίς μετά των ετεροδόξων συνάξεσιν, ως αντικειμέναις προς τους ι. κανόνας και αμβλυνούσαις την ομολογιακήν ευθυξίαν των Ορθοδόξων"». Η Εγκύκλιος αυτή «ουδέποτε ανεκλήθη, (συνέχιζε ο κ. Βαρθολομαίος) έστω και αν, άνευ συναινέσεως του Οικουμ. Πατριαρχείου, παρεβιάσθη ενίοτε, ή ηρμηνεύθη άλλοτε συσταλτικώς ως αφορώσα μόνον εις την μη συμμετοχήν εις την εν στενή εννοία λατρείαν (Θ. Λειτουργίαν)» («Ορθ. Τύπος», φ. 1334, 24/9/99).

Στην Επιστολή αυτή φαίνεται η ανακολουθία και η αναξιοπιστία των Πατριαρχικών, αφού  αυτά που έλεγε ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος πριν 10 μόλις χρόνια περί απαγορεύσεως συμπροσευχών – υπερθεματίζων, μάλιστα, σε ορθοδοξία – σήμερα τα παραβαίνει συμπροσευχόμενος όχι απλώς κατά τη διάρκεια ενός Θεολογικού Διαλόγου, αλλά εν ώρα Θ. Λειτουργίας με πλήρη Αρχιερατική αμφίεση με τον Πάπα, μετά του οποίου ανταλλάσσει «λειτουργικό» ασπασμό αγάπης.

Τελικά, π. Γεώργιε, με το μέρος ποιού είστε: του κ. Φειδά, του κ. Βαρθολομαίου της Διατριβής του 1970, του Πατριάρχη της Επιστολής προς τους Αγιορείτες του 1999, ή του – μετά το 2006 – Πατριάρχου; Και είναι κακό που εμείς διαμαρτυρόμαστε, επειδή παρατηρούμε αυτές τις παλινωδίες και την αθέτηση των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας;

3) Γράφετε παραπλανητικά, ότι στην «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» υποστηρίζουμε «ότι πάσα επαφή με ετεροδόξους και ετεροθρήσκους είναι απορριπτέα˙ ότι κάθε διάλογος με τους  παραμένοντας στην πλάνη και καινοτομούντας εις τα της πίστεως είναι καταδικαστέος».

Αυτά που γράφετε, δεν αποτελούν, άραγε, συνειδητό ψεύδος, τη στιγμή που γνωρίζετε ότι οι συγγράψαντες και υπογράψαντες την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ», όχι μόνο δεν θεωρούμε απορριπτέα κάθε επαφή και Διάλογο με ετερόδοξους, αλλά ότι συμμετείχαν στους διαλόγους επί χρόνια, δύο τουλάχιστον Πατέρες εκ των συντελεσάντων στην συγγραφή της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ»; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε, ότι τον Διάλογο τον δεχόμαστε; Εκείνο που αρνούμαστε είναι ο αντιπατερικός τρόπος, οι μεθοδεύσεις και οι πονηρές σκοπιμότητες του Διαλόγου – έτσι όπως διεξάγεται -, η φανερή κοροϊδία εκ μέρους του Πάπα; Εσείς πάτερ μου, δεν νιώθετε αυτή την κοροϊδία; Αν όχι, έρχονται στο νου μου κάποιες ιστορικές μαρτυρίες για κάποια «κοπέλια» του Πάπα, όπως τα χαρακτήρισαν, στην αλήστου μνήμης Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας.

Είναι γνωστό, πως οι ιερείς-καθηγητές Πανεπιστημίου που υπονοείτε, συμμετείχαν σε Διαλόγους, είδαν την δολιότητα των αιρετικών, την ανεκτικότητα των ιδικών μας, διαπίστωσαν ότι εμπεδώνεται η περί "κλάδων" θεωρία (κάθε ομολογία έχει μέρος της αλήθειας), είδαν ότι οι διαλεγόμενοι αντιμετωπίζουν «την Εκκλησία κοινωνιολογικά και όχι θεολογικά, πως την βλέπουν ως σώμα χριστιανών, δηλ. ως σύλλογο,  και  όχι  ως σώμα Χριστού» (Μαντζαρίδη Γ., Παγκοσμιοποίηση…, σ. 53), είδαν δηλ., την προδοσία που γίνεται εκεί και αποχώρησαν, μιμούμενοι άλλους ορθόδοξους που αποχώρησαν και κατήγγειλαν τις μεθόδους των Διαλόγων. Σύγχρονα, γνωστά τέτοια πρόσωπα; οι π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, Ι. Καρμίρης, Π. Τρεμπέλας, π. Ι. Ρωμανίδης, Μ. Φαράντος, Στ. Παπαδόπουλος, κ.ά.

Κι ας μη ξεχάσουμε και τον αγ. Μάρκο Ευγενικό, που αρχικά συνδιαλέχτηκε με τους Λατίνους (αυτό το επικαλούνται οι οικουμενιστές, αλλά το «μετά» το ξεχνούν), μετά όμως, όταν διαπίστωσε «ιδίοις όμμασι» την δολιότητα και αμετανοησία τους, συμβούλευε να φεύγουμε από τους παπικούς «ως από όφεων», έγραψε δε στη διαθήκη του για τους φιλο-ενωτικούς (οικουμενιστές τους λέμε σήμερα), πως δεν θέλει να πάνε «ούτε στην κηδεία του»!

Εκ τούτων βλέπει κανείς, λοιπόν, π. Γεώργιε, ότι δυστυχώς, συνεχίζετε την ακολουθούμενη τα τελευταία χρόνια τακτική του  Φαναρίου: διάλογοι με τους αιρετικούς,  που συνεχίζουν να «περιφέρουν» διευρυνόμενη την «ύβριν» της αιρέσεως και που, παρά την εξόφθαλμη αυτή αναισχυντία, οι μετ' αυτών διάλογοι προχωρούν, συνοδεύονται με συμπροσευχές, ευγενικές και αβρότατες προσφωνήσεις, εναγκαλισμούς, χαμόγελα, τραπεζώματα, δωράκια και – παράλληλα – (συνεχίζετε) την τακτική της πλήρους απαξίωσης των ομοδόξων που διαφωνούν Ορθόδοξα, εκλαμβάνοντας, μάλιστα, τη διατύπωση κριτικής κατά ιερωμένων ως έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Αγνοείτε, ότι το σύνολο των καταδικασμένων αιρετικών ήσαν Πατριάρχες, Επίσκοποι και αρχιμανδρίτες, που αστόχησαν περί την πίστη ή και χειρίστηκαν λανθασμένα την διοίκηση που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός; Και επίσης, πως ένας μοναχός, ο άγιος Μάξιμος, αντιστάθηκε μόνος, έχοντας απέναντί του 4 Πατριάρχες, με αποτέλεσμα «εκείνοι που ήσαν ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησίας σ΄ όλο τον ανά την υφήλιο Ορθόδοξο χώρο» (κατά την διατύπωσή σας) να καθαιρεθούν; Αλήθεια, γιατί τώρα δεν μπορεί να ισχύει κάτι ανάλογο, αν οι περί τον Πατριάρχη ενεργούν κατά τον ίδιο τρόπο; Γιατί, σώνει και καλά, «εκείνοι που είναι ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησίας…», μόνο και μόνο επειδή έχουν αυτόν τον θεσμικό ρόλο, είναι πράγματι και αληθινοί οικονόμοι της Εκκλησίας; Δεν μπορεί να είναι και  ψευδαπόστολοι; Ότι αυτό μπορεί να συμβεί, δεν μας το αποκάλυψε ο ίδιος  ο Χριστός, ώστε να βρισκόμαστε «εν εγρηγόρσει»;

Ως εκ τούτων, π. Γεώργιε, έχω την αίσθηση πως κάνετε το ανεπίτρεπτο λάθος (για αντικειμενικό μελετητή των οικουμενιστικών δρωμένων) της «λήψεως του ζητουμένου», και θεωρείτε την εαυτό σας και τους πατριαρχικούς ως de facto εκφραστές της Ορθοδοξίας, εκείνους δε που διατυπώνουν άλλη άποψη, – χωρίς να εξετάζετε αν τα επιχειρήματα που προσάγουν είναι ισχυρά – τους κρίνετε ως άξιους περιφρονήσεως. Αντί να επιχειρήσετε να αποδείξετε το αυτονόητο με επιχειρήματα, χρησιμοποιείτε την συνηθισμένη τακτική των ενόχων: την ενοχοποίηση του ελέγχοντος, με σκοπό να εξουδετερωθεί ο έλεγχός του. Αντί να πιάσετε τον καημό και τον πόνο μας για την Εκκλησία, αντί να αφουγκραστείτε τον σκανδαλισμό μας έστω, που – όπως τον αντιλαμβανόμαστε και τον καταγγέλλουμε – οι Εντολές του Χριστού και οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων γράφονται στα παλαιότερα των υποδημάτων των Φαναριωτών, αντί να διορθώσετε τα τυχόν λάθη μας ή να ξεσκεπάσετε την άγνοιά μας, επιδεικνύετε μια ενόχληση που εγγίζει τα όρια του πανικού, επειδή ακριβώς ο «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» αποκαλύπτει τους βατικάνειους σχεδιασμούς, τους οποίους φαίνεται έχετε αποδεχθεί.

Παρά τον αρνητικό τρόπο απαντήσεως και την απαξιωτική νοοτροπία του άρθρου σας, τολμώ να κάνω ένα καίριο ερώτημα: Αποδέχεσθε π. Γεώργιε την αγιοπατερική θέση της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» που λέγει πως «ο μόνος τρόπος για να αποκατασταθεί η κοινωνία μας με τους αιρετικούς είναι η εκ μέρους τους αποκήρυξη της πλάνης και η μετάνοια»; ή ενστερνίζεσθε το πνεύμα της δήλωσης του Walter Kasper, (30/12/08) που στην ερώτηση: «Είναι εφικτός ο στόχος της αποκατάστασης της ενότητας Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας;», απάντησε τα εξής ανατριχιαστικά: «Δεν μιλάμε για ένωση Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Δεν πρόκειται περί μείξεως των δύο, αλλά περί της ακεραίας αποκαταστάσεως της κοινωνίας μεταξύ Ανατολής και Δύσεως. Ενότητα, διατηρώντας την διαφορετικότητά μας. Δεν πρόκειται περί ενωμένης Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία θα διατηρήσει την παράδοσή της».

Παραθέτετε, τέλος, π. Γεώργιε, ένα ακόμα σημείο της «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» μας∙  εκείνο που γράφει πως «ο Οικουμενισμός, η χειρότερη αίρεση όλων των αιώνων», οδηγεί σε συγκρητισμό και …ουκ ολίγοι πατριάρχαι, αρχιεπίσκοποι, …«οικουμενιστικών φρονημάτων», αποδεχθέντες την «παναίρεση του Οικουμενισμού», διδάσκουν αυτήν γυμνή τη κεφαλή, «θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας». Και κατόπιν ρωτάτε: «τώρα μόνο οι εν λόγω ιερωμένοι, εξεγερθέντες του ύπνου, ανακάλυψαν ότι οι χειροτονήσαντες αυτούς Ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικ. Πατριάρχης, ήταν "οικουμενισταί"  ευρισκόμενοι,  κατά την αντίληψή τους, "εκτός Εκκλησίας"»;

Ασφαλώς, με αυτά επιχειρείτε να παραπλανήσετε, όσους δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες των Ι. Κανόνων. Σας ερωτώ – με τη σειρά μου; Δεν θέτουν τον εαυτό τους εκτός Εκκλησίας, όσοι παραβαίνουν συνειδητά τους Ι. Κανόνες; Καταδικάζετε εμάς, που με δόκιμο ή αδόκιμο – αν θέλετε – τρόπο, εκφράζουμε τη διαφωνία μας και τους προβληματισμούς μας, και αμνηστεύετε την παράβαση Ι. Κανόνων περί συμπροσευχών και όσους, παρά την φανερή κοροϊδία των παπικών και τις συνεχείς αθετήσεις των υπεσχημένων, συνεχίζουν τους Διαλόγους;

Βέβαια, οι αιρετίζοντες δεν έχουν κριθεί ακόμα από Σύνοδο, αφού αυτοί έχουν τα «κλειδιά» της Συνόδου, όπως επί αγίου Μαξίμου. Και πριν κριθούν από Σύνοδο είναι ισχυρά τα μυστήρια που τελούν και άρα οι χειροτονίες τους. Αυτό όμως δεν εμποδίζει εκείνους τους οποίους χειροτόνησαν και όλα τα μέλη του σώματος του Χριστού – κληρικούς και λαϊκούς – να διαμαρτύρονται για την θεωρητική και πρακτική αντιπατερική τους διδασκαλία, να αποδεικνύουν τα αντιΚανονικά τους κατορθώματα και να τους καταγγέλλουν ενώπιον της Εκκλησίας, προκαλώντας έτσι σύγκληση αληθινής Συνόδου για την διερεύνηση του ζητήματος, προφυλάσσοντας ταυτόχρονα και τα λοιπά μέλη του εκκλησιαστικού σώματος από την πλάνη.

Τελειώνω με κείμενα, για να θυμηθούμε πώς φέρονται οι Ορθόδοξοι ποιμένες:

Ι) Η εν Κων/πόλει Σύνοδος 1838 εκδίδει Εγκύκλιο κατά των Λατινικών καινοτομιών, όπως μη απατώνται οι πιστοί «του λοιπού από τα σοφίσματα και κενοφωνίαις των ψυχοφθόρων τούτων αιρετικών», που «αγωνίζονται και ετέρους εφελκύσαι βάραθρον… της σατανικής (Παπικής) αιρέσεως». Από συναίσθηση της ευθύνης μας – λέγουν – και «και προτρεπόμεθα, ίνα μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους» των λατινικών αιρέσεων. Και τους «εξωλησθήσαντας εις τον θεοστηγή Καθολικισμόν… συμβουλεύομεν ίνα επιστρέψωσιν εις την…ορθοδοξίαν, μεταμεληθέντες…» (Εγκύκλιος της εν Κων/πόλει Συνόδου του 1838).

Και ΙΙ) τμήμα απόφασης της Ε΄ Οικουμ. Σύνοδου που – βέβαια – χαλάει τη «σούπα» του ψευδεπίγραφου διαλόγου «αγάπης» τον οποίο υπηρετείτε:

«αλλ' ειδέναι ότι αιρετικόν άνδρα μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτείσθαι χρη και ότι χαίρειν ου δει τω τοιούτῳ λέγειν· ο γάρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς…∙ εν ίσῳ γάρ, ως φησιν η θεία γραφή, μισητά τω Θεώ και ο ασεβών και η ασέβεια αυτού».

 

* Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος, 14-06-2009

 

 

Νέες εκδόσεις πολιτικής Θεολογίας…! (μέρος Α’)

 

Του φιλαλήθη/philalethe00 

 

Τρεις οι νέες εκδόσεις που μας εντυπωσίασαν βαθέως και που μελετήσαμε εν όλω ή εν (μείζονι) μέρει, και που κινούνται και κινούν Πατερικότατα σε θαυμάσιες, χριστιανικά ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.

Θα καταγράψουμε στο Α' μέρος σχόλια περί και επί των δύο πρώτων……