"Ομολογία Πίστεως":  Διευκρινίσεις σε παρεξηγήσεις**

 Του Αλέξανδρου Φιλίππου*

 

To παρακάτω κείμενο απαντάει κομμάτι κομμάτι σε άρθρο του Ιερέως π. Γεωργίου Τσέτση , ο οποίος με ένα προσωπικό σχολιασμό (απ' όσο γνωρίζουμε δεν φαίνεται πουθενά κάποια συνοδική υποστήριξη… αν κάνουμε λάθος ας μας ειδοποιήσουν να διορθώσουμε το σχόλιο μας) του άρθρο με τίτλο «Ενισταμένων Ομολογία Πίστεως» γράφει θέτοντας σε λάθος βάση, τόσο το κείμενο της ομολογίας ενάντια στον οικουμενισμό, όσο και τα κίνητρα όσων την υπογράφουν.

* Ο Αλέξανδρος Φιλίππου  είναι Θεολόγος, κάτοικος Θεσ/νίκης, e-mail:  alfilipou@googlemail.com

Δυστυχώς ο π. Γεώργιος μας έχει συνηθίσει σε κείμενα τα οποία γράφει χωρίς να τα έχει πολυσκεφθεί… Παλαιότερα είχε γράψει κείμενο στο οποίο αρνήθηκε την θαυματουργική φύση της Αφής του Αγ. Φωτός (εφημ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» 21/4/2006), αναιρώντας δηλώσεις του Πατριάρχου Ιεροσολύμων σε τηλεοπτικούς σταθμούς και άλλα μέσα. Οι δηλώσεις του π. Γεωργίου χρησιμοποιήθηκαν κατόπιν από διάφορους αιρετικούς και αλλόθρησκους που ήθελαν να αμαυρώσουν αυτό το θαύμα της Εκκλησίας μας. Με πράσινο το κείμενο του άρθρου. Με μαύρο η απάντηση και ο σχολιασμός:

 

«Όχι, δεν πρόκειται για την γνωστή Παλαιοημερολογιτική φράξια των «Ενισταμένων», η οποία δραστηριοποιείται στην Φυλή Αττικής, αλλά για μια νεοφανή ομάδα «ενισταμένων» κληρικών και μοναχών κανονικών Ορθοδόξων Εκκλησιών (Κωνσταντινουπόλεως και Ελλάδος), οι οποίοι, βαδίζοντες σε παλαιοημερολογιτικές ατραπούς, ανέλαβαν πρόσφατα μια δυναμική εκστρατεία κατά του διεκκλησιαστικού και διαθρησκειακού διαλόγου που διεξάγει η Ορθοδοξία στο σύνολό της, ειδικώτερα δε κατά της «παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμού» η οποία, καθώς δηλώνουν, αναπτύσσεται και προωθείται μέσα στα πλαίσια της Οικουμενικής Κινήσεως.

Εμφανιζόμενοι ως γνήσιοι Ορθόδοξοι, άσπιλοι δε και αμίαντοι αμύντορες της Ορθοδοξίας, οι εν λόγω κληρικοί και μοναχοί, με ένα κείμενο το οποίο χαρακτηρίζουν ως «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», ελέγχουν με περισσή έπαρση και προπέτεια εκείνους που είναι ταγμένοι να οικονομούν τα της Εκκλησίας σ΄όλο τον ανά την υφήλιο Ορθόδοξο χώρο, και ψέγουν τους πάντας και τα πάντα, δίνοντας την εντύπωση ότι η Εκκλησία των Πατέρων εξεμέτρησε το ζην το όγδοο αιώνα, πως έπαυσε να έχει συνέχεια και να είναι ένας ζων Οργανισμός, ότι στην σύγχρονη εποχή η Εκκλησία μας στερείται Πατέρων και Διδασκάλων, ή ότι ο Παράκλητος δεν συγκροτεί πλέον τον Θεσμόν της Εκκλησίας, ούτε δε και φωτίζει την σκέψη και κατευθύνει τα διαβήματα των εν Συνόδω συνερχομένων και διαβουλευομένων Ιεραρχών! Και ενεργούν με τον πρωτοφανή αυτό αλαζονικό τρόπο, έχοντες προφανώς  την εντύπωση ότι το Αγιον Πνεύμα επιφοιτά αποκλειστικά μόνο μέσα στο καθηγητικό γραφείο τους, το καλογηρικό τους κελλί, ή την αρχισυνταξία κάποιου θεολογικού περιοδικού!»

 

Αν και ο Σεβαστός Πατέρας ξεκινάει πολύ ωραία διαχωρίζοντας την περίπτωση όσων υπογράφουν την δήλωση αυτή, από όσους είναι σχισματικοί και δεν δέχονται τα Μυστήρια της Εκκλησίας του Χριστού, παρόλα αυτά συνεχίζει με σύγκριση που κάνει τον αναγνώστη να νομίσει πως τάχα είναι κάποια άλλη νέα "παλαιοημερολογίτικη" η "Σχισματική" ομάδα. Και ρωτάμε: Που φαίνεται στη δήλωση αυτή κάτι τέτοιο; Που ακριβώς αναφέρεται πως τα μυστήρια Ιερέων είναι "άκυρα" όπως λένε οι παλαιοημερολογίτες; Που λέει η ομολογία πως η Εκκλησία των Πατέρων "έπαυσε να έχει συνέχεια και να είναι ένας ζων Οργανισμός, ότι στην σύγχρονη εποχή η Εκκλησία μας στερείται Πατέρων και Διδασκάλων, ή ότι ο Παράκλητος δεν συγκροτεί πλέον τον Θεσμόν της Εκκλησίας" ;;;;  Εμείς δεν το είδαμε πουθενά. Ούτε καν είδαμε κάποια λίστα με ονόματα Οικουμενιστών. Την ομολογία αυτή, την έχουν υπογράψει, υπενθυμίζουμε, και Μητροπολίτες κανονικότατοι με θέση στην Ιερά σύνοδο, τους οποίους ο σεβαστός Πατέρας θα πρέπει επίσης να σεβαστεί, ακόμα και αν διαφωνεί με κάποιες θέσεις τους. Γιατί το Αγ. Πνεύμα φωτίζει επίσης και τους Ιεράρχες που υπέγραψαν και θα υπογράψουν, όσοι και να είναι αυτοί.

 

 

«Η ως άνω «Ομολογία πίστεως», ωστόσο, δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας. Απλώς αναμασά την εδώ και μιά τριακονταετία περίπου επαναλαμβανόμενη κοινότοπη αντιδυτική επιχειρηματολογία των πάσης φύσεως παρασυναγωγών του λεγόμενου «Πατρίου Ημερολογίου», όπως και τους μύδρους τών μέχρις εσχάτων εκτός κανονικής Εκκλησίας ευρισκομένων Υπερορίων Ρώσσων. Οτι δηλ. πάσα επαφή με ετεροδόξους και ετεροθρήσκους είναι απορριπτέα˙ ότι κάθε διάλογος με τους  παραμένοντας στην πλάνη και καινοτομούντας εις τα της πίστεως είναι καταδικαστέος˙ ότι όσοι Ορθόδοξοι συμπροσεύχονται με ετεροδόξους καταστρατηγούν τους Ιερούς Κανόνας, (περί του αν απαγορεύεται ή όχι η μετά των ετεροδόξων συμπροσευχή [και όχι συλλειτουργία], βλέπε την πρόσφατη εμπεριστατωμένη μελέτη του καθηγητού Βλασίου Φειδά στο περιοδικό «Επίσκεψις», αρ. 699, 30 Απριλίου 2009)˙ ότι «ο Οικουμενισμός, η χειρότερη αίρεση όλων των αιώνων», οδηγεί σε συγκρητισμό και πως με την ένταξή τους στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πρόδωσαν την εκκλησιολογική τους αυτοσυνειδησία˙ ότι ουκ ολίγοι πατριάρχαι, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι «οικουμενιστικών φρονημάτων», αποδεχθέντες την «παναίρεση του Οικουμενισμού», διδάσκουν αυτήν γυμνή τη κεφαλή, «θέτωντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας»˙ και τέλος, ότι η μέχρι των αρχών του εικοστού αιώνος σταθερή απορριπτική στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι της Δύσεως εγκαταλήφθηκε μετά την αποστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Εγκυκλίου του 1920 «Πρός τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», και έτσι, πρωτοστατούντων Πατριαρχών και  Επισκόπων, αναπτύχθηκε σταδιακά ενα νέο ανορθόδοξο Εκκλησιολογικό Δόγμα.»

 

 

Το ότι κάποια κοινά μπορεί να υπάρχουν μεταξύ κάποιων σχισματικών και πολλών εκατοντάδων πιστών, λαϊκών η κληρικών που υπογράφουν δεν λέει κάτι. Θα μας συγχωρέσετε να πούμε πως μας θυμίζει λίγο λογική "Κότα έχει δύο πόδια, άνθρωπος έχει δύο πόδια, άρα άνθρωπος =κότα". Για να μην είμαστε λοιπόν… κότες… αλλά λογικά πρόβατα του Χριστού, ας ξεκαθαρίσουμε: ΠΟΥΘΕΝΑ στο κείμενο δεν υπάρχει προτροπή σε σχίσμα. ΠΟΥΘΕΝΑ στο κείμενο δεν αναφέρεται κάτι ενάντια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ή προσωπικά στον Πατριάρχη. Σεβαστέ π. Γεώργιε, ορισμένοι θα έλεγαν πως το κείμενό σας προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις. Προσωπικά θεωρώ υπερβολική τέτοια άποψη. Φαίνεται όμως ξεκινήσατε να το γράφετε με προσχηματισμένες ιδέες στο μυαλό σας και μάλλον ούτε το μελετήσατε ούτε το κατανοήσατε. Γι' αυτό και φαίνεται πως δημιουργήθηκε όλη αυτή η παρεξήγηση. Κάθε επαφή με αλλόδοξους η αιρετικούς προφανώς και δεν είναι απορριπτέα. Η "επαφή" που καταδικάζεται στο κείμενο είναι η κακώς νοούμενη "επαφή". Ένας διάλογος που δεν γίνεται ούτε για αγάπη ούτε για ιεραποστολικούς λόγους, αλλά για λόγους συμφέροντος. Όμως το κείμενο δεν λέει ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί που συμπράττουν σε τέτοιους διαλόγους.. Επίσης προσέξτε τι λέει η ομολογία: "Στεγασθήκαμε μέσα στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και ουσιαστικά προδώσαμε – και μόνο με την ένταξη μας- την εκκλησιολογική μας αυτοσυνειδησία" Πότε συνέβη αυτό; Όταν – ορισμένοι- θεώρησαν πως μπορεί να υπάρχει Μυστηριακή Χάρις εκτός Εκκλησίας. Αυτοί δεν αναφέρονται όμως. Αντίθετα, όχι μόνο δεν υπάρχει νύξη για κάποιου είδους "σχίσμα", αλλά οι συγγραφείς συμπεριλαμβάνουν εαυτούς στην πτώση αυτή, γιατί όλοι πονάμε όταν πάσχει ένα μέλος της Εκκλησίας μας.

 

Επίσης υπάρχει και θέση ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του Αγ. Όρους, της Πνευματικής ΚΑΡΔΙΑΣ της Ορθοδοξίας μας, η οποία δεν νομίζουμε πως μπορεί να αγνοηθεί. Εκτός αν πιστεύετε πως ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Άγιον Όρος είναι "φιλοσχισματικό"; Εγώ γνωρίζω πως έχουν τις καλύτερες διαθέσεις προς τον Οικουμενικό Θρόνο και μάλιστα έχουν λάβει μέτρα κατά της μίας μονής που δεν μνημονεύει τον Πατριάρχη. Ελπίζουμε πως δεν θεωρείτε ότι εσείς μπορείτε να διορθώσετε ολόκληρη την πνευματική πηγή καθαρού νερού που είναι ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Άγιον Όρος, είμαστε σίγουροι πως το σέβεστε και απλά απαντήσατε χωρίς να σκεφθείτε ή να συμβουλευθείτε-, από τον «ζήλο» σας (γίνατε και εσείς τελικά «ζηλωτής») επειδή νομίσατε πως γίνεται κάποια "προσπάθεια" ενάντια στο Οικ. Πατριαρχείο.

 

Δείτε σχετική ανακοίνωση ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του Αγ. Όρους για το θέμα: http://www.oodegr.com/oode/oikoymen/agio_oros1.htm

 

Να συμπληρώσουμε ότι το γεγονός πως έγιναν λάθη και από το Οικ. Πατριαρχείο (εδώ και έναν αιώνα, περίπου) αλλά και από άλλες τοπικές Εκκλησίες, δεν νομίζουμε πως σημαίνει καταδίκη οποιασδήποτε τοπικής Εκκλησίας! Αλλοίμονο! Σημαίνει απλά πως: Καμία (τοπική) Εκκλησία δεν είναι αλάθητη. Άλλοι έχουν αξιώσεις αλάθητου και σίγουρα όχι το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας… Σίγουρα δεν μπορεί να εννοείτε κάτι τέτοιο.

 

 

«Πρόθεση των εμπνευστών του ως άνω εγχειρήματος είναι, καθώς δηλώνουν, η καθησύχαση των ορθοδόξων πιστών «που αγωνιούν για τα τεκταινόμενα και αναμένουν λόγους αληθείας». Αν και είναι συζητήσιμο το κατά πόσο οι αγωνιούντες για την τύχη της Εκκλησίας τους αυτοί πιστοί, γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει «η εκ του Πατρός μόνον εκπόρευσις του Αγίου Πνεύματος», ποια είναι η έννοια τού όρου «Ομοούσιος» σε αντιδιαστολή με εκείνο του «ομοιούσιος», ή ποια είναι η ουσιώδης διαφορά μεταξύ «μετουσιώσεως» και «μεταβολής» των Τιμίων Δώρων, ή, ακόμη, τι υποδηλώνει η καλβινική θεολογική θέση περί «απολύτου προορισμού».»

 

 

Δηλαδή, σεβαστέ Πατέρα, η Ορθοδοξία είναι απλά θέμα "ανάγνωσης" η "μόρφωσης" η πραγματικά ΒΙΩΣΗΣ της πίστης μας; Αν είναι -μόνο- το πρώτο, τότε τι αξία έχει η Κάθαρση, ο Φωτισμός και η Θέωση στο σώμα της Εκκλησίας;; Αν και παραπάνω είπατε πως κάποιοι από αυτούς είναι Καθηγητές, από την άλλη αμφισβητείτε πως είναι δυνατόν να γνωρίζουν τα θέματα αυτά; Δεν νοιώθετε πως "αντιφάσκετε" λίγο, Σεβαστέ Πατέρα; Σίγουρα παρασύρεστε από την καλή σας προαίρεση να υπερασπιστείτε όσους νομίζετε πως θα αδικηθούν με την "ομολογία". Κάνετε όμως λάθος. Είναι ένα λάθος το οποίο, με τον τρόπο που το θέτετε, υποτιμά εσάς και φέρνει (ως μη όφειλε) σε άσχημη θέση το Πατριαρχείο, το οποίο δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να απολογηθεί για τις προσωπικές σας δηλώσεις.

 

«Και γεννάται το ερώτημα. Αν σκοπός της όλης προσπάθειας των «νεο-ενισταμένων» είναι να έχει ο λαός «λόγον αληθείας», για ποιο λόγο εξεγείρουν τους πιστούς κατά της πνευματικής των ηγεσίας, χαρακτηρίζοντας ποιμένας και διδασκάλους ως απεμπολητές της πίστεως και «αιρετικούς οικουμενιστές» που προωθούν τον διομολογιακό και διαθρησκειακό συγκρητισμό, αντί να  τους καθησυχάζουν με βάση την άνευ περιστροφών δήλωση Ορθοδόξων Ιεραρχών και θεολόγων, από τις αρχές ήδη της Οικουμενικής Κινήσεως το 1927, ότι «πάσα ένωσις δέον να στηρίζεται επί της κοινής πίστεως και ομολογίας της αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των οκτώ πρώτων αιώνων»; Και το κυριώτερο, διατί τηρούν σιγήν ιχθύος και αποκρύπτουν από τους «αγωνιώντας πιστούς», την ξεκάθαρη πανορθόδοξη τοποθέτηση όσον αφορά στην Οικουμενική Κίνηση; ΄Οτι δηλ. «η Ορθόδοξος Εκκλησία, πιστή εις την εκκλησιολογίαν αυτής, εις την ταυτότητα  της εσωτερικής αυτής δομής και εις την διδασκαλίαν της αδιαιρέτου Εκκλησίας, συμμετέχουσα εν τω Παγκοσμίω Συμβουλίω Εκκλησιών, ουδόλως παραδέχεται την ιδέαν της "ισότητος των ομολογιών" και ουδόλως δύναται να δεχθή την ενότητα της Εκκλησίας ώς τινα διομολογιακήν προσαρμογήν. Εν τω πνεύματι τούτω, η ενότης η οποία αναζητείται εν τω ΠΣΕ δεν δύναται να είναι προϊόν μόνον θεολογικών συμφωνιών. (Διότι) ο Θεός καλεί πάντα χριστιανόν εις την εν τω μυστηρίω και τη παραδόσει βιουμένην εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία ενότητα της πίστεως» (Γ΄Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις, 1986).»

 

 

Το να χρησιμοποιείτε χαρακτηρισμούς όπως "Νεο-ενιστάμενοι" είναι μάλλον άτοπο. Όπως είδαμε δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Από εκεί και πέρα το κείμενο της "ομολογίας" δεν αναιρεί το κείμενο στο οποίο αναφέρεστε. Μάλλον το συμπληρώνει. Γιατί η Πανορθόδοξος Διάσκεψις μπορεί να δηλώνει τα παραπάνω, αλλά μέσα στο ΠΣΕ δεν συμμερίζονται τα παραπάνω, δυστυχώς. Η μετοχή μας σε αυτό δημιουργεί την (κακή) εντύπωση πως και οι δικές μας τοπικές Εκκλησίες συμφωνούν στις αποφάσεις αυτές. Έτσι δημιουργούνται "παρεξηγήσεις". Οι παρεξηγήσεις όμως αυτές είναι ολέθριες:

1ον) Γιατί σκανδαλίζουν αδύναμους αδελφούς μας οι οποίοι μπορεί να πέσουν σε σχίσμα,

2ον) δίνουν την εντύπωση σε ανθρώπους που αναζητούν την αλήθεια πως δεν πειράζει όπου και να βρίσκονται είτε αίρεση είτε στην Εκκλησία. Οι τοπικές Εκκλησίες επισήμως δεν δέχονται – βεβαίως – τέτοιες πλάνες, αλλά το κακό γίνεται. Δεν τα λέμε εμείς αυτά ούτε μόνο η «Ομολογία». Τα λέει υπεύθυνα η σχετική επιτροπή του Αγίου Όρους, της πνευματικής καρδιάς της Οικουμενικής Ορθοδοξίας: http://www.orthodoxnet.gr/pse%20IK/IK-PSE_Ypomnima.php

 

Ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο:

 

Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική κίνησι αποτελεί πραγματικό πρόβλημα. Δεν υπήρξε ποτέ ενιαία στάσις των Ορθοδόξων απέναντι σε αυτήν. Η συμμετοχή δεν ήταν ποτέ ολόθυμη και σχεδόν ποτέ σύσσωμη. Υπήρχαν πάντοτε οι υποστηρικταί και οι επικριταί της. Αρχής γενομένης από τις επιφυλάξεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών στην πρότασι της Εγκυκλίου του Πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αναθεώρησαν κατά καιρούς την συμμετοχή τους στους διαλόγους ή απείλησαν με διακοπή τους. Αν και το γενικό ρεύμα κατά τον 20όν αιώνα ήταν η σύγκλισις σε όλα τα επίπεδα και σε αυτή την κατεύθυνσι κινήθηκαν ωρισμένοι Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών στο όνομα του «διαλόγου της αγάπης» με στόχο την «παγχριστιανική ενότητα», παρακάμπτοντας τις μεγάλες δογματικές διαφορές που χωρίζουν την Ορθόδοξο Εκκλησία από τις ετερόδοξες χριστιανικές κοινότητες, εν τούτοις στο σύνολό της η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν συγκατένευσε σε διαχριστιανική σύγκλισι άνευ των αναγκαίων προϋποθέσεων.

Οι Πανορθόδοξες Διασκέψεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας επέτυχαν την ομοφωνία των Ορθοδόξων για την συμμετοχή στην Οικουμενική κίνησι, εν τούτοις όμως από αυτές δεν απουσίασε ένα έλλειμμα συνοδικότητος. Έχουν επισημανθή εύστοχα τα εξής: «Η τακτική που ακολουθούν υπεύθυνοι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας δίδει την εντύπωσιν ότι το όλον θέμα δεν αντιμετωπίζεται "συνοδικώς" αλλά κατά τρόπον ολοκληρωτικόν και συγκεντρωτικόν. Υπάρχουν πολλαί ενδείξεις ότι δεν επιζητείται η εν Αγίω Πνεύματι συνοδική διάσκεψις δια την χάραξιν της ενδεδειγμένης έναντι των ετεροδόξων γραμμής, αλλά καταβάλλεται προσπάθεια να "ρυμουλκηθή" η Εκκλησία εις προκαθωρισμένας θέσεις. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα γράφει ο Καθηγητής Ιω. Καρμίρης δια τον τρόπον καθ' ον ελαμβάνοντο αι αποφάσεις εις την Πανορθόδοξον διάσκεψιν της Γενεύης του 1968: "Αλλ' ο Σεβ. Πρόεδρος, επειγόμενος ίνα επιτύχη οπωσδήποτε την ταχείαν επιψήφισιν των σχεδίων αποφάσεων αμεταβλήτων, διέκοψεν αντικανονικώς την αρξαμένην συζήτησιν [. . . ]" (σ. σ. παραπομπή στο έργο Ιω. Καρμίρη, Η Ε΄ Πανορθόδοξος Διάσκεψις, Αθήναι 1968). Και δεν είναι μόνον αυτό. Οι μη συμφωνούντες προς την γραμμήν αυτήν δεν καλούνται να συμμετάσχουν εις την διαμόρφωσιν της οικουμενικής πολιτικής της Ορθοδοξίας και αι απόψεις των δεν εμφανίζονται εις επίσημα εκκλησιαστικά περιοδικά. Βοηθεί άραγε η τακτική αυτή δια να εκφράση η Ορθοδοξία το φρόνημά της;

 

Εκτός αν θεωρείτε πως η επίσημη επιτροπή του Αγιου Όρους, που εκφράζει τις ανησυχίες της, είναι «παλαιοημερολογίτες», «ενιστάμενοι» η οποιοσδήποτε άλλος (άτοπος, θα μας επιτρέψετε) χαρακτηρισμός και πως εσείς μόνο κατέχετε την αλήθεια για την οποία θα μας διαφωτίσετε και θα διορθώσετε το «πλανημένο Αγ. Όρος», όπως παλαιότερα είχατε διορθώσει όσους πιστεύουν στο Θαύμα του Αγίου Φωτός.

 

Σημαντική παρέμβαση αποτελούν τα ερωτήματα που θέτει σε απάντηση του προς εσάς ο κ. Σωτήρης Τζήμας, ένας από τους υπογράψαντες την «ομολογία» (http://unews.pathfinder.gr/society/apanthsh-ston-p-g-tsetsh-gia-thn-omologia-pistews.html ):

 

Αναφέρουμε ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελικό κείμενο της Θ Γενικης Συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Porto Alegre, το οποίο συνυπέγραψαν και οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι και όπου συνομολογείται ότι «Ομολογούμε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ορίζεται από το σύμβολο Νικαίας-Κων/πολης (381). Κάθε εκκλησία (σημ. που συμμετέχει στο Π.Σ.Ε.) είναι η Εκκλησία καθολική και όχι απλά ένα μέρος της. Κάθε εκκλησία είναι η Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες»(!) (Porto Alegre, Φεβρουάριος 2006). Αποτελεί ή όχι αναίρεση της ορθοδόξου εκκλησιολογίας η αποδοχή της ανωτέρω θέσεως;

 

Λυπούμαστε πάντως, Σεβαστέ Πατέρα, για τις θέσεις σας αυτές, αν τις έχουμε κατανοήσει ορθά. Μακάρι εμείς να μην έχουμε καταλάβει το τι γράφετε.

 

 

«Η αποσιώπηση αυτή ξενίζει. Πολύ περισσότερο εφ΄όσον ένας εκ των υπογραψάντων την «Ομολογία Πίστεως», και προφανώς κύριος συντάκτης αυτής, ήταν τότε, ως λαϊκός ακόμη καθηγητής, θεολογικός σύμβουλος της Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ανωτέρω Διάσκεψη.»

 

 

Σε ένα τέτοιο κείμενο δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν τα πάντα. Μπορείτε να βρείτε πολλές ακόμα δηλώσεις και κείμενα κατά της Οικουμενιστικής Εκκλησιολογίας που δεν αναφέρονται. Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος να πει σοβαρά πως υπάρχει δόλος πίσω από την μη-αναφορά τους. Ξενίζει όμως κάτι άλλο. Το πώς δεν αναφέρεστε στο ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας θεωρούσε τις συμπροσευχές παράνομες («Εγκύκλιος προς τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών», 31 Ιανουαρίου 1952):  «Δέον ίνα οι Ορθόδοξοι κληρικοί αντιπρόσωποι ώσιν όσω το δυνατόν εφεκτικοί (=διστακτικοί) εν ταις λατρευτικαίς μετά των ετεροδόξων συνάξεσιν, ως αντικειμέναις προς τους ιερούς κανόνας και αμβλυνούσαις την ομολογιακήν ευθιξίαν των Ορθοδόξων, επιδιώκοντες ίνα τελώσιν, ει δυνατόν, καθαρώς ορθοδόξους ακολουθίας και τελετάς, προς εμφάνισιν ούτω της αίγλης και του μεγαλείου της ορθοδόξου λατρείας προ των ομμάτων των ετεροδόξων» Δεν το γνωρίζατε; Νομίζουμε/ελπίζουμε πως δεν θα θελήσετε να τον διορθώσετε. Απλά συμφωνεί με τους Πατέρες μας της Εκκλησίας, μέχρι σήμερα. Μπορείτε να δείτε σχετική μελέτη για το θέμα των συμπροσευχών από τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, εφημέριο Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών:

* http://www.oodegr.com/oode/papismos/synefxesthe1.htm

** http://www.oodegr.com/oode/papismos/synefxesthe2.htm

 

«Σε συνάφεια πρός τα ανωτέρω, θα μπορούσε να θέσει κανείς και ένα ερώτημα σε όσους πρωτοστάτησαν στην εκπόνηση της «Ομολογίας», ή αποδέχθηκαν αυτήν εκ των υστέρων και την προσυπέγραψαν, και οι οποίοι έτυχε να λάβουν κάποτε την χάρη της ιερωσύνης και της αρχιερωσύνης από χέρια καταξιωμένων Ιεραρχών του Οικουμενικού  Θρόνου, γνωστών για την μακροχρόνια ενεργό συμμετοχή τους στην πανορθόδοξη προσπάθεια προωθήσεως τής χριστιανικής ενότητος.

Τώρα μόνο οι εν λόγω ιερωμένοι, εξεγερθέντες του ύπνου, ανακάλυψαν ότι οι χειροτονήσαντες αυτούς Ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, ήταν «οικουμενισταί» ευρισκόμενοι,  κατά την αντίληψή τους, «εκτός Εκκλησίας»; Και αν όντως αυτή είναι η πεποίθησή  τους, να υποθέσει τότε κανείς ότι, κατά συνέπεια, και η  χειροτονία τους είναι αχαρίτωτη και αμφιβόλου κανονικότητος, δοθέντος ότι έγινε από «εκτός Εκκλησίας» κειμένων «αιρετικών» Αρχιερέων;

Οι παντός βαθμού κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι που είναι ταγμένοι σήμερα στη διακονία της καταλλαγής και της Χριστιανικής ενότητος, όχι μόνο δεν προδίδουν την ορθοδοξοπατερική Παράδοση και Πίστη της Εκκλησίας, καθώς διατείνονται οι εμπνευσταί της «Ομολογίας», αλλά στοιχούντες τω παραδείγματι των Πατέρων, βρίσκονται, όπως εκείνοι, σε διαρκή διάλογο και άμεση επαφή με την εποχή τους, προκειμένου όπως καταθέσουν την Ορθόδοξη μαρτυρία στον σύγχρονο αποπροσανατολισμένο κόσμο. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες.»

 

Κατ' αρχάς πουθενά στην ομολογία δεν φαίνεται να υπάρχει άρνηση της κανονικότητας των Μυστηρίων της Εκκλησίας. Αυτό αποτελεί κακή εντύπωση του π. Γεωργίου. Πλανεμένοι η «αιρετικοί» Ιερείς και Αρχιερείς μπορούν να τελούν κανονικά μυστήρια εφ' όσον δεν έχουν παυθεί από την Εκκλησία. Αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων στο βιβλίο ενός εξαιρετικού Θεολόγου, του π. Επιφάνειου Θεοδωρόπουλου, με τίτλο «Οικουμενισμός -Ζηλωτισμός: Τα δύο άκρα». Προτείνουμε στον π. Γεώργιο να το μελετήσει και ίσως βρει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία σε αυτό. Κανένας και ποτέ δεν τόλμησε να πει πως ο π. Επιφάνειος ήταν «Ζηλωτής» η «Σχισματικός». Αντιθέτως ο μακαριστός Πατέρας υπεράσπισε την Εκκλησία ενάντια σε αυτές τις πλάνες.

 

Δηλαδή νομίζει ο π. Γεώργιος πως αν αναφέρουμε την ΠΛΑΝΗ ορισμένων Ιερέων/Αρχιερέων, αυτομάτως γινόμαστε σχισματικοί η παλαιοημερολογίτες; Θεωρεί δηλαδή ανθρώπους όπως τον Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου ο οποίος έχει γράψει και καταδικάσει τον θρησκευτικό συγκρητισμό και έχει μετέχει ως ομιλητής σε συνέδρια και ημερίδες, καταδικάζοντας τις συμπροσευχές και άλλα νοσηρά φαινόμενα "εχθρό" της Εκκλησίας;; Προσωπικά θεωρώ πως ο Σεβ. Ιερόθεος έχει υπερασπιστεί δημοσίως υποθέσεις του Σεβαστού Οικουμενικού μας Θρόνου με μεγάλη επιτυχία, χωρίς να θεωρεί παράλληλα πως πρέπει να υπερασπιστεί τον Οικουμενισμό. Για ποιο λόγο π. Γεώργιε θεωρείτε πως όποιος κάνει μια δήλωση ενάντια στον Οικουμενισμό και στις πλάνες ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ μελών της Εκκλησίας, επιτίθεται ενάντια στο Πατριαρχείο; Εδώ δεν θα πω κάτι άλλο. Οι μελέτες του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου έχουν γίνει πηγή έμπνευση και ζωντανή ιεραποστολή παγκοσμίως, πολύ περισσότερο από τους οποιουσδήποτε "διαλόγους". Πολύ περισσότερο από κείμενα του π. Γεωργίου.

 

Γράφει όμως ο Σεβασμιώτατος και για ορισμένους που δεν έχουν «εκκλησιαστική συνείδηση» και που διακρίνονται για «συγκρητισμό» (εφημ. "Εκκλησ. Παρέμβασις", Δεκέμβριος – 2002, άρθρο με τίτλο «Διαχριστιανικός και διαθρησκειακός συγκρητισμός»):

 

"Η πρόσφατη έλευση του Πάπα στην Ελλάδα συνετέλεσε και στην ανάδειξη μιάς τραγικής πραγματικότητος στο ότι, δηλαδή, μερικοί εκκλησιαστικοί άρχοντες διακρίνονται από τον τραγικό αυτό διαχριστιανικό και διαθρησκειολογικό συγκρητισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάνη της εποχής μας, ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πειρασμός. Γι' αυτό και είναι ανάγκη να μελετούμε τα έργα των αγίων Πατέρων και να δεχόμαστε πνευματική καθοδήγηση από τούς αγίους, ώστε να αποκτήσουμε ορθόδοξη θεολογική εκκλησιαστική συνείδηση για να ορθοτομούμε τον λόγο της αληθείας, ιδιαιτέρως εμείς οι Κληρικοί και μάλιστα οι Επίσκοποι, διότι με τον τρόπο αυτό θα ξεχωρίσουμε την αλήθεια από την πλάνη."

 

Ένα παράδειγμα τραγικών λαθών και πλανεμένης εκκλησιολογίας στο πλαίσιο «διαλόγων» αναφέρει ο Σεβασμιώτατος (εκκλ. Εφημερίδα «Παρέμβασις», Δεκ. 2001):

 

Πάντως, η βαπτισματική θεολογία δημιουργεί τεράστια προβλήματα στους Ορθοδόξους. Τό κείμενο του οποίου είδαμε μερικά σημεία, είναι διάτρητο από εκκλησιολογικής πλευράς. Η πατερική ορθόδοξη διδασκαλία ως προς το θέμα αυτό είναι ότι η Εκκλησία είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, μέσα στην οποία διασώζεται η αποκαλυπτικη αλήθεια -ορθόδοξη πίστη- και τελεσιουργείται το μυστήριο της θεώσεως διά των μυστηρίων της Εκκλησίας (Βάπτισμα-Χρίσμα-θεία Ευχαριστία) με τις απαραίτητες προϋποθέσεις πού είναι η μέθεξη της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού. Τό Βάπτισμα είναι το εισαγωγικό μυστήριο της Εκκλησίας. Δέν εδράζεται η Εκκλησία πάνω στο μυστήριο του Βαπτίσματος, αλλά το Βάπτισμα του ύδατος συνδεδεμένο με το Βάπτισμα του Πνεύματος ενεργούνται μέσα στην Εκκλησία και καθιστούν τον άνθρωπο μέλος του Σώματος του Χριστού. Εκτός της Εκκλησίας, του ζωντανού Σώματος του Χριστού, δεν υπάρχουν μυστήρια, όπως εκτός του σώματος δεν υπάρχουν αισθήσεις.

 

Τελειώνοντας, θα ήθελα να παραθέσω το συμπέρασμα του Πρωτ. π. Γεωργίου Δράγα, ύστερα από «μία συνοπτική περιγραφή και κριτική»:

 

«Αι προτάσεις αύται δεν δύνανται να εύρουν συμφώνους πάντας τούς Ορθοδόξους, και δή τούς ελληνοφώνους (ή ελληνοφρόνους), και συνεπώς καθίστανται μάλλον διαιρετικαί ως προς τον πραγματικόν αυτών χαρακτήρα. Ο κύριος λόγος όστις οδηγεί εις τοιούτον κριτικόν συμπέρασμα είναι η απουσία εκκλησιολογικού υποβάθρου εις την όλην περί μυστηρίων ταύτην έρευναν, ως και η μονομερής ερμηνεία ή και παρερμηνεία, των δεδομένων της Ορθοδόξου μυστηριακής πράξεως, και μάλιστα της μυστηριακής τοιαύτης, έναντι των ετεροδόξων κατά τάς διαφόρους εποχάς. Αι προτάσεις, αύται και τα συμπεράσματα, αλλά και το όλον Συμφωνηθέν Κείμενον, αντιπροσωπεύουν Δυτικόν σκεπτικισμόν. Η αποδοχή των υπό Ορθοδόξων θεολόγων σημαίνει μάλλον σκόπιμον προδοσίαν των ορθοδόξων θέσεων και υποταγήν εις τάς δυτικάς οικουμενιστικάς προοπτικάς, όπερ απορριπτέον!». (ολόκληρο το άρθρο: http://www.parembasis.gr/2001/01_12_15_12.htm )

 

Ερώτημα μας: Θεωρείτε π. Γεώργιε, πως επειδή κάνει αυτές τις δηλώσεις ο Σεβασμιώτατος "προσβάλλει" την Εκκλησία;;; Πως έχει τάσεις "ζηλωτισμού";;;; Πως μετατρέπει την εκκλησία του Χριστού σε "σέχτα καθαρών!";; Τα ονειρεύτηκε λοιπόν όλα αυτά ο Σεβασμιώτατος; Προσωπικά δεν πιστεύω κάτι τέτοιο και ο Σεβασμιώτατος ακριβώς το αντίθετο έχει δείξει με τα λόγια και τις πράξεις του. Πάρα πολλές φορές έχει στηρίξει το Πατριαρχείο με λόγια και έργα. Έχει όμως το δικαίωμα να ασκεί κριτική σε όσους «Εκκλησιαστικούς Αρχοντες» διακρίνονται από «συγκρητισμό». Το δηλώνει καθαρά πως το φαινόμενο είναι υπαρκτό. Εσείς δεν θα το παραδεχτείτε; Θα μας πείτε λοιπόν πως τα πάντα γίνονται «καλώς» στους διαλόγους αυτούς; Πως όλα είναι «πεντακάθαρα»; Και όμως, δεν είναι μόνο ο Σεβασμιώτατος που θεωρεί πως γίνονται ΦΡΙΧΤΑ ΛΑΘΗ σε τέτοιους διαλόγους, είναι και πολλοί άλλοι . Δεν έχει σημασία αν υπογράψει τελικά ο Σεβασμιώτατος την «ομολογία». Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Δεν σας προβληματίζει όμως που την «ομολογία» την υπογράφουν και άνθρωποι που έχουν ιστορικό συμμετοχής σε αυτούς τους διαλόγους; Καθηγητές, Ιεράρχες και Ιερείς. Γιατί δεν κάθεται λίγο ο π. Γεώργιος να σκεφθεί μήπως και έχουν κάποιο δίκαιο όλοι αυτοί , που σίγουρα δεν μπορούν να χωρέσουν κάτω από την ταμπέλα «εχθροί του Πατριαρχείου» η «σχισματικοί»; Μήπως έχει εκείνος άδικο;

 

Θα πρέπει να αναφερθεί η πρόσφατη δήλωση ενός Ιεράρχη που υπέγραψε την «ομολογία» Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ (εφημ. «Ορθ. Τύπος» 12-6-2009):

 

Η Ιστορική Εκκλησία του Χριστού Ορθόδοξος, Αδιαίρετος, Καθολική, όπως ανέφερον ήδη εις τα δημοσιευθέν Δελτίον Τύπου, αποτελεί εν σώμα με μόνην κεφαλήν τον Δομήτορα Αυτής Κύριον Ιησούν Χριστόν, όστις συνέστησε ταύτην δια της αποστολής του εκ του Πατρός εκπορευομένου Παναγίου Πνεύματος την ημέραν της Πεντηκοστής και διεκήρυξεν ότι πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής. Κατά ταύτα είναι μεν δυνατόν να δημιουργήση ελευθέρως ο άνθρωπος δραστηριότητας επαγγελματικής υφής ή και πνευματικής ενασχολήσεως αλλά δεν δύναται ουδείς να συστήση αυτογνωμόνως Εκκλησίαν Χριστού και σώμα Αυτού. Δια τον λόγον αυτόν αναδιφώντες την μακραίωνα Εκκλησιαστικήν ιστορίαν διακριβώνομεν ότι οι Άγιοι θεοφόροι Πατέρες παλαίσαντες με τους ποικιλώνυμους εσωτερικούς εχθρούς της Εκκλησίας, τους αιρεσιάρχας Πατριάρχας ως οι Μακεδόνιος, Νεστόριος και Ιωάννης Βέκκος Κων/πόλεως, Διόσκορος Αλεξανδρείας, Σεβήρος Αντιοχείας, πρεσβυτέρους ως ο Αρειος και ο Ευτυχής, ουδέποτε διενοήθησαν επί παραδείγματι ο Μέγας Αθανάσιος ή ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός να συστήσουν ιδίας εκκλησίας με ιδίας συνόδους αλλά παρέμειναν εντός του σώματος της Εκκλησίας διακόπτοντες το μνημόσυνσν και την κοινωνίαν μετά των αιρεσιαρχών, αγωνιζόμενοι σθεναρώς δια την επκράτησιν της ορθοδόξου αληθείας εν τω σώματι της Εκκλησίας. Εν τη περιπτώσει των αυτοτιτλοφορουμένων ως Γ.Ο.Χ. προφάσει ευσέβειας και ένεκεν ζήλου ου κατ' επίγνωσιν, ανηγορεύθη η ημερολογιακή διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου, κατά δέκα τρεις (13) ημέρας ούτως ώστε να συμπίπτει η εαρινή Ισημερία του ημερολογίου με την εαρινήν Ισημερίαν της κτίσεως, γεγονός, που δεν σημαίνει ότι προσέλαβεν η Εκκλησία το Γρηγοριανόν λεγόμενον ημερολόγιον διότι τότε θα είχεν εν χρήσει και το Πασχάλιόν του και θα συνεόρταζε το Πάσχα μετά των Δυτικών, ως δήθεν έκπτωσις και αποστασία ολοκλήρου του σώματος της Εκκλησίας των Πρεσβυγενών πατριαρχείων, των αυτοκέφαλων Εκκλησιών, ακόμη και εκείνων, που διατηρούν εις λειτουργικήν χρήσιν το μη διορθωθέν Ιουλιανόν ημερολόγιον με τραγικόν αποτέλεσμα να αποστούν του σώματος της Εκκλησίας και να εκπέσουν εις τον χώρον του περιπαίγματος του αλάστορος εχθρού. […] Αι ανωτέρω παρατάξεις των Γ.Ο.Χ ουδεμίαν κοινωνίαν κέκτηνται μεταξύ των, αλλ' αντιθέτως ευρίσκονται εις πλήρη σχάσιν και ευλόγως τίθεται το ερώτημα, δύναται η θεία Χάρις και ο Τρισυπόστατος Θεός της αληθείας, της αρμονίας και της ενότητας να έχη οιανδήποτε σχέσιν ή να αναπαύεται εις μίαν τοιαύτην πολυδιάσπασιν και πολυκερματισμόν, που ασφαλώς εμπεριέχει και το στοιχείον του προσωπικού θελήματος και της αυτογνώμονος αντιλήψεως περί Εκκλησίας;

 

Για ποιον λόγο άραγε ο π. Γεώργιος χαρίζει ένα πολύ ζωντανό τμήμα της Εκκλησίας μας στους σχισματικούς;

 

 

«Η σύγχρονη παρήγορη φωνή της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να φθάσει στον έξω κόσμο ούτε με ημερίδες συγκαλούμενες από θρησκευτικές οργανώσεις και ζηλωτικά κινήματα, ούτε δε και από σελίδες διαφόρων εκκλησιαστικών εντύπων του Ελλαδικού χώρου. Αν σήμερα η Ορθοδοξία είναι γνωστή και σεβαστή στον Δυτικό Χριστιανικό κόσμο, και συμβάλλει τα μέγιστα στην ανακάλυψη της Θεολογίας των Πατέρων και του πλούτου της Ορθοδόξου Λειτουργικής παραδόσεως εκ μέρους, κυρίως, των  Διαμαρτυρομένων, τούτο οφείλεται εν πολλοίς στην πλατφόρμα που μας παρέχουν, εδώ και χρόνια, οι διμερείς θεολογικοί διάλογοι και η Οικουμενική Κίνηση γενικά.

Οι καιροί ου μενετοί για να εμφιλοχωρεί η αμφιβολία στις καρδιές των πιστών. Ούτε δε να διαιρείται το ποίμνιο σε πρόβατα και ερίφια, σε «αμόλυντους» και «μεμιασμένους», σε «γνήσιους Ορθοδόξους» και σε «προδότες της Ορθοδοξίας». Και, κυρίως, να μετατρέπεται η Εκκλησία του Χριστού σε «σέκτα καθαρών»! Δυστυχώς, η περι ης ο λόγος «Ομολογία» αυτό ακριβώς κάμει. Δεν καθησυχάζει τον Ορθόδοξο πιστό.

Ούτε τον οδηγεί στο «δρόμο του Θεού». Απλώς, τον ερεθίζει. Του εμπνέει έχθρα, ξενοφοβία και μισαλλοδοξία, μεταβάλλοντάς τον σε «θιασώτη» και «οπαδό», έτοιμο, οσάκις δεήσει, να προπηλακίσει την Ιεραρχία του, να διαταράξει την κατάνυξη και ησυχία μιας Θείας Λειτουργίας, ή να βιάσει, δίκην κουκουλοφόρου, το Πανεπιστημιακό άσυλο.»

 

Ας δούμε μία δήλωση ενός…αγράμματου παππού. Ενός αγιορείτη που ούτε πολλά γράμματα ήξερε ούτε από «επίσημότητες». Του π. Παϊσιου Αγιορείτη. Ενός Αγιοπνευματικά Φωτισμένου ανθρώπου που έζησε στην εποχή μας (Παϊσίου Αγιορείτου, «Λόγοι», τόμος Α'):

 

Πολλοί άγιοι Μάρτυρες, όταν δεν ήξεραν το δόγμα, έλεγαν: «Πιστεύω ό,τι θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες». Αν κάποιος το έλεγε αυτό, μαρτυρούσε. Δεν ήξερε δηλαδή να φέρει αποδείξεις στους διώκτες για την πίστη του και να τους πείσει, αλλά είχε εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες. Σκεφτόταν: «Πως να μην έχω εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες; Αυτοί ήταν και οι πιο έμπειροι και ενάρετοι και άγιοι. Πως εγώ να δεχθώ μια ανοησία; Πως να ανεχθώ να Βρίζει ένας τους Αγίους Πατέρες;» Να έχουμε εμπιστοσύνη στην παράδοση. Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. (…) Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: «Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκονται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μια παρουσία». Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά.

Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή «Ιεραποστολή», συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακόδοξους. Αρχίζουν μετά οι υπέρ-ζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία. Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο.

Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται μετά πνευματικά. Ο Κύριος όμως, όταν θα πρέπει, θα παρουσιάσει τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία.

Εάν ζούσαμε Πατερικά, θα είχαμε όλοι πνευματική υγεία, την οποία θα ζήλευαν και όλοι οι ετερόδοξοι, και θα άφηναν τις αρρωστημένες τους πλάνες και θα σώζονταν δίχως κήρυγμα. Τώρα δεν συγκινούνται από την αγίας μας Πατερική παράδοση, γιατί θέλουν να δουν και την Πατερική μας συνέχεια, την πραγματική μας συγγένεια με τους Αγίους μας. Αυτό που επιβάλλεται σε κάθε Ορθόδοξο είναι να βάζει την καλή ανησυχία και στους ετεροδόξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους, και στερηθούν και σ' αυτήν την ζωή τις πλούσιες ευλογίες της Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή της περισσότερες και αιώνιες ευλογίες του Θεού.

 

Δεν βλέπω, στο κείμενο αυτό, μεγάλη διαφορά από τα όσα γράφονται στην «ομολογία». Απ΄ ότι γνωρίζουμε ο αγράμματος αυτός παππούς, δεν συμμετείχε σε τέτοιους διαλόγους… Θεωρούσε πως όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτούς έχουν «ελαφρότητα» (δλδ είναι ελαφρόμυαλοι) και είναι υπεύθυνοι για τον σκανδαλισμό πιστών. Όμως, απ' όσο γνωρίζουμε, στήριζε τον Πατριάρχη μας και μιλούσε με καλά λόγια γι' αυτόν. Κάτι που δεν του το συγχωρούν μέχρι σήμερα οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες, και τον κατηγορούν και τον υβρίζουν. Θα μπορούσατε βέβαια να πείτε «ε και τι έγινε που το λέει ένας Γέροντας; Είναι απλά ένας παππούς, αγράμματος που δεν ξέρει και ακριβώς το τι λέει». Βεβαίως αν πείτε κάτι τέτοιο θα ταυτίζεστε σχεδόν με τους χαρακτηρισμούς που του προσάπτουν οι σχισματικοί, αποδεικνύοντας πως τα δύο άκρα μπορεί και να συμπίπτουν. Δεν πιστεύω πως θα θελήσετε να πείτε κάτι τέτοιο για τον σεβαστό Γέροντα. Νομίζουμε πως από το στόμα ενός απλού παππού μιλάει η Ορθόδοξη συνείδηση όλων μας.

 

Αλλά δεν τελειώσαμε. Αν και δείχνετε να αγνοείτε πως τέσσερεις σεβαστοί ιεράρχες της Ελλαδικής Ιεραρχίας (και ένας της Σερβικής) υπογράφουν την ομολογία, σαν να μην τους δίνετε σημασία, αν και απλός Ιερέας. Σαν να τους κατηγορείτε – και αυτούς – για τάσεις σχίσματος! Ωστόσο ελπίζουμε πως δεν θα αγνοήσετε τα σχόλια ενός Αρχιεπισκόπου, που διορθώνει τις απόψεις σας σχετικά με τους διαλόγους. Το ότι έχει λάβει και ο ίδιος μέρος σε αυτούς, σφραγίζει την άποψη του με την πείρα που τον χαρακτηρίζει (Από την «ρομφαία»:  http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=503&Itemid=2  )

 

 Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός:

 

"Επειδή όμως, μετά την 20ετή επίπονη Προεδρία μου εις τον "Επίσημο Θεολογικό Διάλογο" Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να μη έχω πλέον ουδεμίαν σχέση με ένα τέτοιο "ανούσιο παίγνιο", θα πρέπει σήμερα συμπληρωματικώς, προς όσα εδημοσιεύθησαν μέχρι και προσφάτως, να δηλώσω επιγγραματικά μόνον τούτο:

"Δεν θα εφανταζόμουν ότι θα εδικαιώνοντο τόσο γρήγορα και τόσο αποκαλυπτικά οι ταπεινές κρίσεις μου, περί του προσώπου και του συνολικού έργου του Καρδιναλίου Joseph Ratzinger, προ της ανυψώσεώς του εις τον Παπικό Θρόνο αφ' ενός, και τη μετά ταύτα αιφνιδία "μεταμόρφωσή" του εις τον πλέον ανεπιφύλακτον "Κήρυκα" των Μεσαιωνικών "μυθευμάτων" της Παπωσύνης.

Επιφυλάσσομαι, μετά την θρυλούμενη "Επανέναρξη του Επισήμου Θεολογικού Διαλόγου", να επανέλθω εκτενέστερα επί των ραγδαίως εξελισσομένων "υπογείων" δραστηριοτήτων, οι οποίες εν υψίστη υποκρισία τραγικώς τις φερέλπιδες προσπάθειες της Β' Βατικανής Συνόδου εις την Εκκλησιολογία και Οικουμενισμό".

 

Ελπίζουμε πως θα σκύψετε με σεβασμό στην δήλωση ενός Αρχιεπισκόπου με πείρα και γνώση των θεμάτων «από μέσα».

Νομίζουμε πως ειπώθηκαν αρκετά. Περισσότερο από αρκετά. Η άποψη του π. Γεώργιου είναι η άποψη απλά και μόνο ενός Ιερέα. Σεβασμός προς την ιδιότητα του αυτή δεν σημαίνει αποδοχή απόψεων. Δεν μπορούμε άλλωστε να πιστέψουμε πως το Οικ. Πατριαρχείο αποδέχεται και τις απόψεις του για το θαύμα του Αγ. Φωτός, υποτιμώντας έτσι και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Είναι καλή ίσως η προαίρεσή του και θέλει να υπερασπιστεί από «επιθέσεις – φάντασμα» το Πατριαρχείο. Όμως ο τρόπος που το κάνει δίνει τροφή σε ζηλωτές και σχισματικούς, φουντώνει την φωτιά που ο ίδιος νομίζει πως καταδικάζει. Με άλλα λόγια γίνεται κι' αυτός ένας «ζηλωτής».

Όπως είδαμε η κριτική του στο κείμενο της «ομολογίας» στερείται βάσης…έχουμε να κάνουμε με χαρακτηρισμούς και αφορισμούς απλών ανθρώπων, καθηγητών, ιερέων και ιεραρχών οι οποίοι «τσουβαλιάζονται» για να αντικρουστεί τελικά τι; Απλά μία κραυγή ανησυχίας των παιδιών προς τους πατέρες τους! Όμως οι πραγματικοί Πατέρες όταν ανησυχούν τα παιδιά τους, τα καθησυχάζουν, δεν τα βρίζουν ούτε τα διώχνουν, ακόμα και αν (νομίζουν πως) είναι «άτακτα». Θα περιμένουμε μια περισσότερο νηφάλια απάντηση/δήλωση από Πατέρες με περισσότερη υπομονή και αγάπη, όπως άλλωστε έχουμε συνηθίσει και στο παρελθόν:

http://www2.aegean.gr/therapontas/main.php?goto=25&sub=344&val=344&article_id=145__

Ο Αλέξανδρος Φιλίππου  είναι Θεολόγος, κάτοικος Θεσ/νίκης, e-mail:

alfilipou@googlemail.com

 

**

Alexandros Filipou	προβολή λεπτομερειών 2:18 πμ		Απάντηση
από Alexandros Filipou <alfilipou@googlemail.com> προς   ημερομηνία 13 Ιούνιος 2009 2:18 πμ θέμα Απάντηση στον π. Γεώργιο Τσέτση, υπογραφή ομολογίας. εστάλη-από googlemail.com

Αγαπητοί αδελφοί και πατέρες, το κείμενο αυτό αποτελεί μια νηφάλια και αγαπητική απάνηση στον π. Γεώργιο Τσέτση και στην επίθεση του στο κείμενο της ομολογίας ενάντια στον Οικουμενισμό. Μπορεί να δημοσιευθεί ελεύθερα απο όσους το επιθυμούν και αποτελεί πρακτικά την υπογραφή μου στο κείμενο της Ομολογίας.

 Το κείμενο της ανταπάντησης του Αλ. Φιλ. σε pdf, εδώ, όπως εστάλη:

http://manitaritoubounou.files.wordpress.com/2009/06/apantisis_omologia_alexfilippou_thessal_06-09.pdf

Σημείωση admin: Ενώ η απάντηση ήλθε στην ηλεκτρονικά,  Διαβάστε και κατ' ευθείαν ολόκληρη της απάντησης του «Μεγάλου Πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Θρόνου», π. Γεωργίου Τσέτση, με τίτλο: «Ενισταμένων "Ομολογία Πίστεως"»:

 http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=179

Ενισταμένων «Ομολογία Πίστεως»

 

του  π. Γεωργίου Τσέτση*

 

 Όχι, δεν πρόκειται για την γνωστή Παλαιοημερολογιτική φράξια των «Ενισταμένων», η οποία δραστηριοποιείται στην Φυλή Αττικής, αλλά για μια νεοφανή ομάδα «ενισταμένων» κληρικών και μοναχών κανονικών Ορθοδόξων Εκκλησιών (Κωνσταντινουπόλεως και Ελλάδος), οι οποίοι, βαδίζοντες σε παλαιοημερολογιτικές ατραπούς, ανέλαβαν πρόσφατα μια δυναμική εκστρατεία κατά του διεκκλησιαστικού και διαθρησκειακού διαλόγου που διεξάγει η Ορθοδοξία στο σύνολό της, ειδικώτερα δε κατά της «παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμού» η οποία, καθώς δηλώνουν, αναπτύσσεται και προωθείται μέσα στα πλαίσια της Οικουμενικής Κινήσεως.

* Ο παπα Γεώργιος Τσέτσης είναι Ο Μ. Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου.

 

 Η ως άνω «Ομολογία πίστεως», ωστόσο, δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας. Απλώς αναμασά την εδώ και μιά τριακονταετία περίπου επαναλαμβανόμενη κοινότοπη αντιδυτική επιχειρηματολογία των πάσης φύσεως παρασυναγωγών του λεγόμενου «Πατρίου Ημερολογίου», όπως και τους μύδρους τών μέχρις εσχάτων εκτός κανονικής Εκκλησίας ευρισκομένων Υπερορίων Ρώσσων. Οτι δηλ. πάσα επαφή με ετεροδόξους και ετεροθρήσκους είναι απορριπτέα˙ ότι κάθε διάλογος με τους  παραμένοντας στην πλάνη και καινοτομούντας εις τα της πίστεως είναι καταδικαστέος˙ ότι όσοι Ορθόδοξοι συμπροσεύχονται με ετεροδόξους καταστρατηγούν τους Ιερούς Κανόνας, (περί του αν απαγορεύεται ή όχι η μετά των ετεροδόξων συμπροσευχή [και όχι συλλειτουργία], βλέπε την πρόσφατη εμπεριστατωμένη μελέτη του καθηγητού Βλασίου Φειδά στο περιοδικό «Επίσκεψις», αρ. 699, 30 Απριλίου 2009)˙ ότι «ο Οικουμενισμός, η χειρότερη αίρεση όλων των αιώνων», οδηγεί σε συγκρητισμό και πως με την ένταξή τους στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πρόδωσαν την εκκλησιολογική τους αυτοσυνειδησία˙ ότι ουκ ολίγοι πατριάρχαι, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι «οικουμενιστικών φρονημάτων», αποδεχθέντες την «παναίρεση του Οικουμενισμού», διδάσκουν αυτήν γυμνή τη κεφαλή, «θέτωντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας»˙ και τέλος, ότι η μέχρι των αρχών του εικοστού αιώνος σταθερή απορριπτική στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι της Δύσεως εγκαταλήφθηκε μετά την αποστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Εγκυκλίου του 1920 «Πρός τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», και έτσι, πρωτοστατούντων Πατριαρχών και  Επισκόπων, αναπτύχθηκε σταδιακά ενα νέο ανορθόδοξο Εκκλησιολογικό Δόγμα.

Πρόθεση των εμπνευστών του ως άνω εγχειρήματος είναι, καθώς δηλώνουν, η καθησύχαση των ορθοδόξων πιστών «που αγωνιούν για τα τεκταινόμενα και αναμένουν λόγους αληθείας». Αν και είναι συζητήσιμο το κατά πόσο οι αγωνιούντες για την τύχη της Εκκλησίας τους αυτοί πιστοί, γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει «η εκ του Πατρός μόνον εκπόρευσις του Αγίου Πνεύματος», ποια είναι η έννοια τού όρου «Ομοούσιος» σε αντιδιαστολή με εκείνο του «ομοιούσιος», ή ποια είναι η ουσιώδης διαφορά μεταξύ «μετουσιώσεως» και «μεταβολής» των Τιμίων Δώρων, ή, ακόμη, τι υποδηλώνει η καλβινική θεολογική θέση περί «απολύτου προορισμού».

 Και γεννάται το ερώτημα. Αν σκοπός της όλης προσπάθειας των «νεο-ενισταμένων» είναι να έχει ο λαός «λόγον αληθείας», για ποιο λόγο εξεγείρουν τους πιστούς κατά της πνευματικής των ηγεσίας, χαρακτηρίζοντας ποιμένας και διδασκάλους ως απεμπολητές της πίστεως και «αιρετικούς οικουμενιστές» που προωθούν τον διομολογιακό και διαθρησκειακό συγκρητισμό, αντί να  τους καθησυχάζουν με βάση την άνευ περιστροφών δήλωση Ορθοδόξων Ιεραρχών και θεολόγων, από τις αρχές ήδη της Οικουμενικής Κινήσεως το 1927, ότι «πάσα ένωσις δέον να στηρίζεται επί της κοινής πίστεως και ομολογίας της αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των οκτώ πρώτων αιώνων»; Και το κυριώτερο, διατί τηρούν σιγήν ιχθύος και αποκρύπτουν από τους «αγωνιώντας πιστούς», την ξεκάθαρη πανορθόδοξη τοποθέτηση όσον αφορά στην Οικουμενική Κίνηση; ΄Οτι δηλ. «η Ορθόδοξος Εκκλησία, πιστή εις την εκκλησιολογίαν αυτής, εις την ταυτότητα  της εσωτερικής αυτής δομής και εις την διδασκαλίαν της αδιαιρέτου Εκκλησίας, συμμετέχουσα εν τω Παγκοσμίω Συμβουλίω Εκκλησιών, ουδόλως παραδέχεται την ιδέαν της "ισότητος των ομολογιών" και ουδόλως δύναται να δεχθή την ενότητα της Εκκλησίας ώς τινα διομολογιακήν προσαρμογήν. Εν τω πνεύματι τούτω, η ενότης η οποία αναζητείται εν τω ΠΣΕ δεν δύναται να είναι προϊόν μόνον θεολογικών συμφωνιών. (Διότι) ο Θεός καλεί πάντα χριστιανόν εις την εν τω μυστηρίω και τη παραδόσει βιουμένην εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία ενότητα της πίστεως» (Γ΄Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις, 1986).

Η αποσιώπηση αυτή ξενίζει. Πολύ περισσότερο εφ΄όσον ένας εκ των υπογραψάντων την «Ομολογία Πίστεως», και προφανώς κύριος συντάκτης αυτής, ήταν τότε, ως λαϊκός ακόμη καθηγητής, θεολογικός σύμβουλος της Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ανωτέρω Διάσκεψη.

Σε συνάφεια πρός τα ανωτέρω, θα μπορούσε να θέσει κανείς και ένα ερώτημα σε όσους πρωτοστάτησαν στην εκπόνηση της «Ομολογίας», ή αποδέχθηκαν αυτήν εκ των υστέρων και την προσυπέγραψαν, και οι οποίοι έτυχε να λάβουν κάποτε την χάρη της ιερωσύνης και της αρχιερωσύνης από χέρια καταξιωμένων Ιεραρχών του Οικουμενικού  Θρόνου, γνωστών για την μακροχρόνια ενεργό συμμετοχή τους στην πανορθόδοξη προσπάθεια προωθήσεως τής χριστιανικής ενότητος.

 

Τώρα μόνο οι εν λόγω ιερωμένοι, εξεγερθέντες του ύπνου, ανακάλυψαν ότι οι χειροτονήσαντες αυτούς Ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, ήταν «οικουμενισταί» ευρισκόμενοι,  κατά την αντίληψή τους, «εκτός Εκκλησίας»; Και αν όντως αυτή είναι η πεποίθησή  τους, να υποθέσει τότε κανείς ότι, κατά συνέπεια, και η  χειροτονία τους είναι αχαρίτωτη και αμφιβόλου κανονικότητος, δοθέντος ότι έγινε από «εκτός Εκκλησίας» κειμένων «αιρετικών» Αρχιερέων;

Οι παντός βαθμού κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί θεολόγοι που είναι ταγμένοι σήμερα στη διακονία της καταλλαγής και της Χριστιανικής ενότητος, όχι μόνο δεν προδίδουν την ορθοδοξοπατερική Παράδοση και Πίστη της Εκκλησίας, καθώς διατείνονται οι εμπνευσταί της «Ομολογίας», αλλά στοιχούντες τω παραδείγματι των Πατέρων, βρίσκονται, όπως εκείνοι, σε διαρκή διάλογο και άμεση επαφή με την εποχή τους, προκειμένου όπως καταθέσουν την Ορθόδοξη μαρτυρία στον σύγχρονο αποπροσανατολισμένο κόσμο. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες.

Η σύγχρονη παρήγορη φωνή της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να φθάσει στον έξω κόσμο ούτε με ημερίδες συγκαλούμενες από θρησκευτικές οργανώσεις και ζηλωτικά κινήματα, ούτε δε και από σελίδες διαφόρων εκκλησιαστικών εντύπων του Ελλαδικού χώρου. Αν σήμερα η Ορθοδοξία είναι γνωστή και σεβαστή στον Δυτικό Χριστιανικό κόσμο, και συμβάλλει τα μέγιστα στην ανακάλυψη της Θεολογίας των Πατέρων και του πλούτου της Ορθοδόξου Λειτουργικής παραδόσεως εκ μέρους, κυρίως, των  Διαμαρτυρομένων, τούτο οφείλεται εν πολλοίς στην πλατφόρμα που μας παρέχουν, εδώ και χρόνια, οι διμερείς θεολογικοί διάλογοι και η Οικουμενική Κίνηση γενικά.

Οι καιροί ου μενετοί για να εμφιλοχωρεί η αμφιβολία στις καρδιές των πιστών. Ούτε δε να διαιρείται το ποίμνιο σε πρόβατα και ερίφια, σε «αμόλυντους» και «μεμιασμένους», σε «γνήσιους Ορθοδόξους» και σε «προδότες της Ορθοδοξίας». Και, κυρίως, να μετατρέπεται η Εκκλησία του Χριστού σε «σέκτα καθαρών»! Δυστυχώς, η περι ης ο λόγος «Ομολογία» αυτό ακριβώς κάμει. Δεν καθησυχάζει τον Ορθόδοξο πιστό.

Ούτε τον οδηγεί στο «δρόμο του Θεού». Απλώς, τον ερεθίζει. Του εμπνέει έχθρα, ξενοφοβία και μισαλλοδοξία, μεταβάλλοντάς τον σε «θιασώτη» και «οπαδό», έτοιμο, οσάκις δεήσει, να προπηλακίσει την Ιεραρχία του, να διαταράξει την κατάνυξη και ησυχία μιας Θείας Λειτουργίας, ή να βιάσει, δίκην κουκουλοφόρου, το Πανεπιστημιακό άσυλο.

 

ΠΗΓΗ:  http://www.amen.gr,   Τελευταία Ενημέρωση: Jun 3, 2009, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=169

Μαλιακός sos! όχι άλλη ρύπανση!

Ο Μαλιακός Κόλπος θα ζήσει. Είναι το σπίτι μας!

 

Από την εκεί Κίνηση Πολιτών

 

Είναι η χρόνια ρύπανση από τις γνωστές «πηγές». Είναι τα λύματα των εργοστασίων, των ελαιοτριβείων, τα αστικά λύματα με την έλλειψη βιολογικών καθαρισμών και την μη σωστή λειτουργία των βιολογικών της Λαμίας και των Καμένων Βούρλων, τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα, τα λύματα των κτηνοτροφικών μονάδων, τα σκουπίδια και οι παράνομες χωματερές κατά μήκος της κοίτης του Σπερχειού και κατά μήκος της ακτής με την παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων οικοδομών.

 Είναι η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών πρόληψης από μέρους των αρμοδίων φορέων και υπηρεσιών Η εκτίμησή μας είναι ότι έχουμε μια απόλυτη ασυδοσία σε συνδυασμό με την μη εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και των ευρωπαϊκών οδηγιών. Κατά τα άλλα ο Μαλιακός, το Δέλτα και η Κοιλάδα του Σπερχειού είναι προστατευόμενη περιοχή στο Δίκτυο NATURA 2000.

 

– Θέλουμε τον Μαλιακό γαλάζιο, θάλασσα επικοινωνίας, θάλασσα συνεργασίας, θάλασσα ανάπτυξης για όλους τους ανθρώπους που κατοικούν στην περιοχή
– Θέλουμε τον Μαλιακό καταφύγιο ζωής για μας και τα παιδιά μας.

– Διεκδικούμε άμεσα αυστηρό καθεστώς προστασίας

– Θέλουμε μια Μελέτη Χωροθέτησης των λειτουργιών και μια Ολοκληρωμένη

– Μελέτη Διαχείρισης της παράκτιας ζώνης του Μαλιακού, που να περιλαμβάνει τις οικονομικές δραστηριότητες που είναι συμβατές με την προστασία του θαλάσσιου και του παράκτιου περιβάλλοντος, όπως ο οικοτουρισμός, η αλιεία, η βιολογική γεωργία με κύριο άξονα την ελιά και η ενίσχυση των τοπικών ποικιλιών και των τοπικών προϊόντων. Ένα μοντέλο ανάπτυξης που να σέβεται τους φυσικούς πόρους με βάση την αρχή της βιωσιμότητας

 

 

– Στη θάλασσα παράνομου και ασύδοτου πλουτισμού ορισμένων ολίγων σε βάρος της υγείας μας, της ψυχικής μας ηρεμίας και της αξιοπρέπειας

– Στη θάλασσα χαβούζα των παροπλισμένων σαπιοκάραβων.

– Στη «νεκρή θάλασσα» λόγω της συνεχιζόμενης απόθεσης βαρέων μετάλλων και καρκινογόνων ουσιών.

 

– Να μας δοθούν τα συνολικά αποτελέσματα των δειγματοληψιών στο υδάτινο οικοσύστημα της θαλάσσιας περιοχής του Μαλιακού.

– την πλήρη διαφάνεια και ενημέρωση και τη συμμετοχή μας σε όλες τις διαδικασίες που αφορούν την τύχη του Μαλιακού

– την μόνιμη εγκατάσταση δικτύου σταθμών παρακολούθησης των υδάτων του κόλπου
– την καταγραφή και τον αυστηρό ΕΛΕΓΧΟ όλων των εστιών ρύπανσης του Μαλιακού
– την αναβάθμιση του Τμήματος Προστασίας Περιβάλλοντος της ΔΙΧΩΠΕ σε Διεύθυνση Περιβάλλοντος με την αντίστοιχη στελέχωση

– την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας και της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει»

– την πρόσληψη αλιειοφυλάκων στην προστατευόμενη περιοχή του Κόλπου – την άμεση αποζημίωση των επαγγελματιών αλιέων και το πάγωμα των χρεών τους

– την ένταξη σε πρόγραμμα απονιτροποίησης της Κοιλάδας του Σπερχειού – την εφαρμογή της Οδηγίας 60/2000 ΕΕ για τα νερά

– την ανάδειξη του ρόλου της Αγροφυλακής για τον έλεγχο των ρυπαντών

 

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ:

 – Θέλουμε τον Μαλιακό γαλάζιο, θάλασσα επικοινωνίας, θάλασσα συνεργασίας, θάλασσα ανάπτυξης για όλους τους ανθρώπους που κατοικούν στην περιοχή

– Θέλουμε τον Μαλιακό καταφύγιο ζωής για μας και τα παιδιά μας.

– Διεκδικούμε άμεσα αυστηρό καθεστώς προστασίας

– Θέλουμε μια Μελέτη Χωροθέτησης των λειτουργιών και μια Ολοκληρωμένη Μελέτη Διαχείρισης της παράκτιας ζώνης του Μαλιακού, που να περιλαμβάνει τις οικονομικές δραστηριότητες που είναι συμβατές με την προστασία του θαλάσσιου και του παράκτιου περιβάλλοντος, όπως ο οικοτουρισμός, η αλιεία, η βιολογική γεωργία με κύριο άξονα την ελιά και η ενίσχυση των τοπικών ποικιλιών και των τοπικών προϊόντων. Ένα μοντέλο ανάπτυξης που να σέβεται τους φυσικούς πόρους με βάση την αρχή της βιωσιμότητας

 

– Στη θάλασσα παράνομου και ασύδοτου πλουτισμού ορισμένων ολίγων σε βάρος της υγείας μας, της ψυχικής μας ηρεμίας και της αξιοπρέπειας

-Στη θάλασσα χαβούζα των παροπλισμένων σαπιοκάραβων.

– Στη «νεκρή θάλασσα» λόγω της συνεχιζόμενης απόθεσης βαρέων μετάλλων και καρκινογόνων ουσιών.

 

ΠΗΓΗ: http://maliakos-sos.blogspot.com/,

http://www.gopetition.com/online/27261.html

Ο Επίσκοπος ως προεστώς της Ευχαριστίας

 

Του Σεβ. Μητρ. Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα)*

 

* Ομιλία Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κ. ΙΩΑΝΝΟΥ με θέμα : «Ο Επίσκοπος ως προεστώς της Ευχαριστίας» επί τη "εξηκονταετηρίδι"  κυρού (+) πρ. Μητροπολίτου Πατρών κ. Νικοδήμου – Διακίδειος Σχολή Λαού, 15 Ιανουαρίου 1999

Σεβασμιώτατε Άγιε Πατρών, Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς, κύριοι βουλευταί, κύριε Νομάρχα, κύριε Δήμαρχε, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,

Με πολλήν συγκίνησιν και χαράν συμμετέχω στην αποψινή εκδήλωση προς τιμήν του πολιού και διακεκριμένου Ιεράρχου της κατά την Ελλάδα Εκκλησίας, προέδρου και ποιμενάρχου της ιστορικής και Αποστολικής Εκκλησίας των Πατρών κ. Νικοδήμου, ο οποίος συμπληρώνει σήμερα εξηκονταετίαν όλην εν τη διακονία του Θυσιαστηρίου και του οποίου η μακρά και πλουσία προσφορά αναγνωρίζεται την εσπέραν αυτήν πανηγυρικώς και επισήμως και υπό της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών διά της επιδόσεως ειδικού τιμητικού τόμου.

Η χαρά και η συγκίνησίς μου επί τη τιμητική αυτή εκδηλώσει, οφείλονται πρώτον μεν εις τον ιδιάζοντα ιερόν δεσμόν μεταξύ της Εκκλησίας των Πατρών και του πανσέπτου Οικουμενικού Θρόνου, του οποίου ταπεινός Ιεράρχης τυγχάνω, δεσμόν οφειλόμενον εις τον κοινόν ιδρυτήν των δύο Εκκλησιών, Βυζαντίου Κωνσταντινουπόλεως και Πατρών, Άγιον Απόστολον Ανδρέαν, δεύτερον δε εις τον βαθύ σεβασμόν τον οποίον προσωπικώς τρέφω προς τον τιμώμενον σήμερον Ιεράρχην, όχι μόνο διά την πλουσίαν εκκλησιαστικήν διακονίαν του αλλά και διά την γόνιμον προσφοράν του εις τα θεολογικά γράμματα, προσφοράν η οποία τον έχει ήδη αναδείξει εξέχοντα εκπρόσωπον της μακράς παραδόσεως των λογίων Αρχιερέων του Γένους.

 Η προσφορά αυτή καλύπτει ευρύ φάσμα τόσον του προφορικού όσον και του γραπτού λόγου, τον οποίον ο Σεβασμιώτατος συνδυάζει με υποδειγματικήν χρήσιν της ελληνίδος φωνής, της οποίας το ύφος καλλιεργεί και χρησιμοποιεί με αρχοντικήν λιτότητα, ακρίβειαν και γλαφυρότητα, χωρίς ρητορικές υπερβολές, ξένες προς την φύσιν του εκκλησιαστικού λόγου.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Νικόδημος είναι ευρέως γνωστός διά τα δημοσιεύματά του, τα οποία καλύπτουν εκτός των άλλων και τον χώρον του θείου κηρύγματος, της Αγιολογίας, της Ιεράς Υμνογραφίας – δείγμα της οποίας απηλαύσαμε προ ολίγου – και το εκκλησιαστικόν τυπικόν. Γνώστης της βυζαντινής μουσικής εκ των ολίγων και προικισμένος από τον Θεόν με το χάρισμα της καλλιφωνίας εξέχει ως λειτουργός εις όλας τας εκδηλώσεις της Θείας Λατρείας, μάλιστα δε ως προεστώς της Θείας Ευχαριστίας. Τα σημειώματά του εις τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος αποτελούν θεολογικώς και λειτουργικώς τεκμηριωμένα κείμενα και οδηγόν πολύτιμον εις την λατρευτικήν ζωήν της Εκκλησίας. Η σημασία την οποίαν αποδίδει ο Σεβασμιώτατος εις την ορθήν τέλεσιν της Λατρείας και κυρίως της Θείας Λειτουργίας αποτελεί χαρακτηριστικόν της όλης προσωπικότητος και προσφοράς του. Αυτό το χαρακτηριστικό παρέχει και το έναυσμα για την επιλογή του θέματος της ομιλίας μου, της οποίας τίτλος είναι: «Ο Επίσκοπος ως προεστώς της Θείας Ευχαριστίας».

Το θέμα αυτό έκρινα ότι αρμόζει κατεξοχήν στον τιμώμενο σήμερα Ιεράρχη, διότι τόσον εκείνος όσον και η ταπεινότης μου προσωπικώς θεωρούμε ότι το κύριον, το κατεξοχήν έργον του Επισκόπου είναι η προεδρία της Θείας Ευχαριστίας. Από αυτήν πηγάζει όλη η εξουσία του Επισκόπου, όχι μόνον η αγιαστική αλλά και η ποιμαντική και η λεγομένη διοικητική. Ευχαριστία χωρίς Επίσκοπον δεν υπάρχει, αλλ' ούτε και Επίσκοπος χωρίς Ευχαριστίαν. Τα δύο αυτά είναι αλληλένδετα και συνιστούν τον άξονα αυτού τούτου του Μυστηρίου της Εκκλησίας : «όπου αν φανεί ο Επίσκοπος, εκεί και το πλήθος- δηλαδή ο λαός – έστω, ώσπερ όπου αν είη Χριστός Ιησούς εκεί και η καθολική Εκκλησία» γράφει ο Ιερομάρτυς Ιγνάτιος ο Θεοφόρος ήδη στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνος. Και σε άλλο σημείο τονίζει ότι «αύτη βεβαία Ευχαριστία ηγείσθω, η υπό τον Επίσκοπον ούσα».

 Η Ορθόδοξος Εκκλησία διαμέσου των αιώνων παρέμεινε πιστή στην αρχή αυτή και δεν μπορεί να αποστή από αυτήν αν θέλει να παραμείνει ορθόδοξος. Καταστρατηγήσεις της αρχής αυτής από όσους τελούν τη Θεία Ευχαριστία χωρίς την άδεια του τοπικού Επισκόπου ή το φοβερότερο, χωρίς το μνημόσυνο του ονόματος του Επισκόπου, όπως συμβαίνει με μερικούς λεγομένους ζηλωτάς εις το Άγιον Όρος, με καμία δικαιολογία δεν επιτρέπεται εφόσον ο τοπικός Επίσκοπος δεν επάφθη ή αντικατεστάθη από άλλον, πάντοτε και μόνον υπό Επισκοπικής Συνόδου, γι' αυτό και κάτι τέτοιο αποτελεί εκτροπή σοβαρότατη από την Ορθόδοξη Εκκλησία, μεγίστη αίρεση εν τη πράξει έστω και αν την καλύπτει ο μανδύας του ζήλου υπέρ της Ορθοδοξίας.

Ο Επίσκοπος, λοιπόν, έχει ως κύριον έργον του και πρωταρχικόν το να ηγείται της Θείας Ευχαριστίας. Όλα τα άλλα έργα του είναι δευτερεύοντα γιατί όλα τα άλλα νοηματίζονται από τη σχέση τους με τη Θεία Ευχαριστία. Δεν είναι τυχαίο το ότι στην Αρχαία Εκκλησία όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας ετελούντο μέσα στη Θεία Ευχαριστία. Όπως έδειξε με μια μελέτη του ο αείμνηστος διδάσκαλός μας διαπρεπής λειτουργιολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας το Βάπτισμα, το Χρίσμα, ο Γάμος κ.λ.π. ετελούντο εντός της Θείας Λειτουργίας. Για το λόγο αυτό ο Επίσκοπος απέκτησε την εξουσία να παρέχει την άδεια για την τέλεση όχι μόνο της Θείας Λειτουργίας αλλά και όλων των Μυστηρίων. Την εξουσία αυτή την άντλησε από το γεγονός, ότι αυτός προΐστατο της Θείας Ευχαριστίας και κατά συνέπειαν και όλα όσα ετελούντο εντός της Ευχαριστίας ετελούντο με την ευλογίαν του.

Ο Επίσκοπος συνεπώς όταν διοικεί δεν ασκεί διοίκησιν, όπως λέμε, αλλά προεκτείνει σε όλους τους τομείς της ζωής της Εκκλησίας τη χάρη και την ευλογία της Θείας Ευχαριστίας της οποίας προΐσταται. Χωρίς τη Θεία Ευχαριστία δεν υπάρχει αγιασμός και ευλογία στη ζωή των πιστών. Κανείς δεν μπορεί να γίνει άγιος χωρίς τη συμμετοχή του στον Ένα Άγιον, Ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, ο οποίος προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του λύτρον αντί πολλών εις τη Θεία Ευχαριστία. Ακριβώς διότι μόνον στη Θεία Ευχαριστία υπάρχει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού όλη η χάρις και ο αγιασμός στη ζωή μας πηγάζουν από εκεί. Δεδομένου, όμως, ότι η Θεία Ευχαριστία χωρίς Επίσκοπον είναι αδιανόητη, ούτε χάρις και αγιασμός στη ζωή μας είναι δυνατή χωρίς την ευλογία του Επισκόπου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον όλα στην Εκκλησία γίνονται με την ευλογία του Επισκόπου. Είναι η θέση του στη Θεία Ευχαριστία και τίποτε άλλο. Ο Επίσκοπος στην ουσία δεν είναι διοικητής, είναι λειτουργός. Αυτό πρέπει να το κατανοήσουν πρώτα οι ίδιοι οι Επίσκοποι και κατόπιν όλος ο κλήρος και ο λαός για να μην παρεισφρύουν στην Εκκλησία αντιλήψεις κοσμικές περί διοικήσεως, εξουσίας και τα τοιαύτα. Αλλά τι σημαίνει ότι ο Επίσκοπος είναι πρώτιστα πάντων και κατεξοχήν λειτουργός και προεστώς της Ευχαριστίας; Ποιο είναι το βαθύτερο θεολογικό νόημα αυτής της αλήθειας και πώς εκδηλώνεται στην πράξη;

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, στον οποίον αναφερθήκαμε ήδη, βλέπει τον Επίσκοπο μέσα στη Θεία Ευχαριστία ως καθήμενον εις τόπον ή τύπον Θεού περιστοιχούμενον από τους πρεσβυτέρους, οι οποίοι λειτουργούν εις τύπον των Αποστόλων. Η εικόνα αυτή επεκράτησε σε όλη τη διαδρομή της Ορθοδόξου Εκκλησίας διαμέσου των αιώνων και εκφράζεται με τη δομή των ιερών ναών καθώς και τη δομή της Θείας Λειτουργίας. Αξίζει να τα δούμε αυτά από πιο κοντά.

Η Θεία Ευχαριστία είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Στη Θεία Λειτουργία βιώνουμε και προγευόμεθα της καταστάσεως στην οποία θα ζει ο κόσμος όταν επικρατήσει η Βασιλεία του Θεού την οποίαν όλοι οι πιστοί προσδοκούμε και για τον ερχομό της οποίας προσευχόμεθα κάθε φορά που λέμε στην Κυριακή Προσευχή «ελθέτω η Βασιλεία σου». Τα χαρακτηριστικά της Βασιλείας του Θεού περιλαμβάνουν όλα όσα παρατηρούμε στην Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία, δηλαδή

α) τη σύναξη του διεσκορπισμένου κόσμου επί τω αυτώ. Στους Πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.α., η Θεία Ευχαριστία είχε ένα μόνο όνομα: Σύναξις. Και τούτο διότι στη Βασιλεία του Θεού ο διηρημένος και κατατεμαχισμένος κόσμος μας, η φθορά και ο θάνατος που δεν είναι τίποτε άλλο από διαίρεση και κατατεμαχισμό της υπάρξεώς μας θα παραχωρήσουν τη θέση του στην ενότητα και την αγάπη, που είναι συνώνυμα με την αιώνια, την αληθινή ζωή. Αυτός είναι και ο βαθύτερος θεολογικός λόγος για τον οποίο η Εκκλησία μας έχει απαγορεύσει την τέλεση περισσοτέρων της μιας Θείων Λειτουργιών στην ίδια ενορία. Ως εικόνα της Βασιλείας του Θεού, η Θεία Ευχαριστία συνάγει όλον τον λαόν εντός ενός τόπου επί τω αυτώ.

β) Η σύναξη του διασκορπισμένου κόσμου επί τω αυτώ στη Βασιλεία του Θεού θα έχει ένα συγκεκριμένο κέντρο και μια συγκεκριμένη κεφαλή, τον Βασιλέα Ιησού Χριστόν, ο οποίος καθήμενος επί θρόνου εις τύπον και τόπον Θεού θα συναγάγει τα διασκορπισμένα εις εν και θα θρέψει τον κόσμον με την αιώνια ζωή που πηγάζει από το Σώμα Του.

Αυτόν τον Βασιλέα Χριστόν, όπως θα έλθει στη Βασιλεία Του, εικονίζει στην Εκκλησία ο προεστώς της Ευχαριστίας Επίσκοπος. Γι' αυτό και κάθεται επί θρόνου, όχι βέβαια αυτό που λέμε σήμερα Δεσποτικό Θρόνο, αλλά αυτό που είναι πίσω από την Αγία Τράπεζα και λέγεται Σύνθρονο, κάτι που στην αρχαία Εκκλησία ήταν εκ των ων ουκ άνευ στους ναούς και που έχει ατυχώς σήμερα ατονήσει. Ο θρόνος του Επισκόπου στο Σύνθρονο είναι εικόνα της εγκαθιδρύσεως του Χριστού στη Βασιλεία Του, με τους δώδεκα Αποστόλους να τον περιστοιχούν καθήμενοι και αυτοί κατά τη φράση του Κυρίου «επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ», κάτι που εικονίζεται από τους πρεσβυτέρους στην Εκκλησία κατά τον Άγιο Ιγνάτιο, όπως είδαμε προηγουμένως.

Δεν είναι συνεπώς χωρίς σημασία το ότι ο Επίσκοπός και οι λειτουργοί στη Θεία Ευχαριστία φέρουν λαμπρές στολές. Κακώς σκανδαλίζονται πολλοί σήμερα από τη λαμπρότητα των αμφίων της Εκκλησίας μας και θέλουν δήθεν να τα απλοποιήσουν. Όλα στη Θεία Ευχαριστία είναι λουσμένα στο φως και τη λαμπρότητα γιατί μ' αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία μας θέλησε να δείξει ότι στη Θεία Λειτουργία ζούμε στη Βασιλεία του Θεού. Όταν ήμαστε παιδιά στα χρόνια μου, θυμούμαι ότι ήταν αδιανόητο να πάμε στη Λειτουργία αν δε φορούσαμε τα καλύτερά μας ρούχα.

 

Μοναχισμού, εκεί όπου η στέρηση, η άσκηση και η απλότητα του βίου βιώνονται στο έπακρον δεν είναι τυχαίο το ότι βρίσκονται τα πολυτελέστερα άμφια των λειτουργών. Η ταπείνωση και απλότητα του καθημερινού βίου των μοναχών δεν μπορεί να συνεχιστεί και επεκταθεί στη Θεία Ευχαριστία. Γιατί στη Θεία Ευχαριστία ζούμε την υπέρβαση του Σταυρού και το δοξασμό του στη Βασιλεία του Θεού. Γι' αυτό και η Εκκλησία έχει απαγορεύσει την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας σε ημέρες νηστείας, με δύο μόνον εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ευχαριστία και νηστεία είναι ασυμβίβαστα, ακριβώς διότι η Ευχαριστία είναι χαρά και πανηγύρι, «κλάσις του Άρτου εν αγαλλιάσει» κατά τους πρώτους Χριστιανούς. Όλα στη Θεία Ευχαριστία και στον ναό είναι λαμπρά. Οι εικόνες έχουν φόντο χρυσό, οι πολυέλαιοι είναι αναμμένοι, τα πρόσωπα των πιστών λάμπουν από χαρά και αγαλλίαση και φυσικά ο προεστώς της Ευχαριστίας Επίσκοπος, ως εικών του Βασιλέως Χριστού, τι φυσικότερον από το να έχει λαμπρά στολή και αμφίεση.

Όλα αυτά ακούγονται σήμερα κάπως περίεργα. Και τούτο διότι χάσαμε πλέον τη γλώσσα της εικόνας στην εκκλησιαστική ζωή μας. Έτσι, όταν λέμε ότι ο Επίσκοπος είναι στη Θεία Ευχαριστία εικών Χριστού δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε. Η Θεία Λειτουργία είναι όμως εντελώς αδιανόητη χωρίς την έννοια του εικονισμού. Τι είναι εικόνα και πώς εφαρμόζεται στη Θεία Ευχαριστία; Ο εικονισμός είναι πρώτα απ' όλα διάχυτος στον Ορθόδοξο ναό ήδη από την εποχή της εικονομαχίας. Έτσι στη βυζαντινή εικονογραφία ο τρούλος είναι ο χώρος όπου παριστάνεται η Ουράνια Εκκλησία ενώ η αμέσως από κάτω ζώνη διακόσμησης είναι αφιερωμένη στην εξεικόνιση της επί γης Εκκλησίας. Ένας χορός από Αγίους, όπως και η ημερολογιακή σειρά της μνήμης τους είναι κατανεμημένος σ' ολόκληρο το ναό. Οι πατριάρχες, οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας και οι ιερείς έχουν θέση στην κύρια αψίδα, στο ιερό βήμα και στους παραπλεύρους χώρους, ή στους αμέσως κάτω από τον τρούλο ευρισκομένους θόλους.

Οι Άγιοι Μάρτυρες σε ομαδική διάταξη σκεπάζουν τα κύρια τόξα του τρούλου, τους τοίχους, τις κολώνες και τους υπόλοιπους θολωτούς χώρους του ναού, ενώ οι ασκητές, οι απλοί μοναχοί και οι τοπικοί Άγιοι καταλαμβάνουν τελικά το δυτικό τμήμα του ναού δίπλα στην είσοδο. Όλα αυτά σημαίνουν ένα πράγμα: ότι στη Θεία Λειτουργία οι πιστοί πρέπει να αισθάνονται ότι βρίσκονται στην κοινωνία των Αγίων, στην οποία βασιλεύει ο Χριστός, όπως θα συμβεί ακριβώς στη Βασιλεία του Θεού.

Αλλά ο εικονισμός δεν περιορίζεται στον ναό και τις εικόνες που τον διακοσμούν. Επεκτείνεται και στα τελούμενα εν τω ναώ και σε εκείνους που τα τελούν, δηλαδή στους λειτουργούς. Έτσι, ακολουθώντας πιστά τον Άγιο Μάξιμο και απηχώντας τον Άγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας, ο Άγιος Γερμανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον 8ο αιώνα, στο ερμηνευτικό του υπόμνημα στη Θεία Λειτουργία γράφει για το Σύνθρονο του Επισκόπου ότι είναι «τόπος και θρόνος εν όπερ ο Παμβασιλεύες Χριστός προκάθηται μετά των αυτού Αποστόλων». Υποδεικνύει δε και την Δευτέραν Αυτού Παρουσίαν "καθ' ην ελθών εν δόξη" – σημειώστε το στοιχείο της δόξας και λαμπρότητος – «αποδούς εκάστω κατά το έργον αυτού και πάντα κόσμον κρίνει».

Όλα λοιπόν και όλοι μέσα στη Θεία Ευχαριστία εικονίζουν κάτι. Ο λαός τον κόσμο ολόκληρο, ο Επίσκοπος τον Χριστό Βασιλέα, οι ιερείς του Αποστόλους, οι διάκονοι τους Αγγέλους, τα λειτουργικά πνεύματα «τα εις δικανονίαν αποστελλόμενα» κατά την έκφραση της Γραφής. Η αναπαράσταση της Θείας Λειτουργίας με τον Επίσκοπο ως Χριστό Βασιλέα, τους διακόνους ως Αγγέλους κλπ. είναι εμφανής στη βυζαντινή αγιογραφία των ναών. Όποιος αρνείται τον εικονισμό στην Εκκλησία, αρνείται όλη την ιστορία της Σωτηρίας, ισχυρίζεται ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Αλλά τί ακριβώς είναι η εικόνα μέσα στη θεολογία της Λειτουργίας και γιατί είναι απαραίτητη; Τι σημαίνει ως προς το θέμα μας ότι ο Επίσκοπος είναι εικών Χριστού και γιατί δεν μπορούμε να παρακάμψουμε την εικόνα και να φθάσουμε απευθείας στο πρωτότυπο; Γιατί με άλλα λόγια δεν μπορούμε να προσευχόμεθα απευθείας στο Χριστό, αλλά πρέπει να παρεμβάλλεται η εικόνα του, ο Επίσκοπος; Μάλιστα, πολλοί θα προτιμούσαν να μην παρεμβάλλεται το ανθρώπινο στοιχείο, το οποίο ενίοτε μας εμποδίζει να προσευχηθούμε νοερά και πνευματικά, όπως λέμε, όχι σπάνια ακριβώς εξαιτίας της λαμπράς αμφίεσης. Τέτοιες σκέψεις οδήγησαν τον προτεσταντισμό στην απόρριψη του εικονισμού, τόσο στη διακόσμηση του ναού όσο και στην αντίληψη περί λειτουργών και ιεροσύνης. Το ίδιο έκανε περίπου και η δευτέρα Σύνοδος του Βατικανού κάτω από την επίδραση του προτεσταντισμού και λόγω του ότι στους Ρωμαιοκαθολικούς η έννοια της εικόνας είχε προ πολλού μετατραπεί σε απλή διακοσμητική τέχνη χωρίς εσχατολογικό και οντολογικό περιεχόμενο.

Μεταξύ των ορθοδόξων επεκράτησε στον καιρό μας σύγχυση και αντιφατικότητα σε βαθμό άκρως επικίνδυνο. Έτσι από το ένα μέρος οι πιστοί μας δέχονται τον εικονισμό ως προς τις ιερές εικόνες τις οποίες προσκυνούν με ευλάβεια αλλά από το άλλο μέρος διστάζουν να προσεγγίσουν με τον ίδιο λατρευτικό ρεαλισμό, με την ίδια ευλάβεια, τους λειτουργούς και τον Επίσκοπο. Υπάρχουν, βέβαια, ακόμη πολλοί που βλέπουν στο πρόσωπο του Επισκόπου τον ίδιο τον Χριστό αλλά ο αριθμός τους μειώνεται διαρκώς και περισσότερο και χάνεται η εικονολογική αντίληψη των δρωμένων της Θείας Ευχαριστίας. Πόσοι βλέπουν πλέον τον προεστώτα της Ευχαριστίας Επίσκοπο ως εικόνα Χριστού; Ο λόγος για τον οποίον αρχίζει να εκλείπει η αντίληψη αυτή είναι διττός. Από το ένα μέρος οφείλεται στο ότι αγνοούμε το τί σημαίνει "εικόνα", "εικονισμός" και "εικονίζω" στη γλώσσα της Εκκλησίας. Από το άλλο μέρος δεν φαίνεται να κατανοούμε πια την ανάγκη του εικονισμού στη λατρεία.

Ας αναλύσουμε σύντομα αυτά τα δύο στοιχεία. Εικόνα είναι, θα μπορούσε να πει κανείς επιγραμματικά, η προσωπική ή υποστατική παρουσία χωρίς την παρουσία της ουσίας ή φύσεως. Έτσι, ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ο υπέρμαχος των ιερών εικόνων είναι σαφής : «Ούχ άλλο τι εστίν η του Χριστού εικών, ή Χριστός», παρά το της ουσίας, δηλαδή, διάφορον. Γι' αυτό και δεν διστάζει να γράψει : «και Χριστόν την του Χριστού εικόνα λέγομεν». Με άλλα λόγια στην εικόνα υπάρχει προσωπικά το πρωτότυπο γι' αυτό και η προσκύνησίς της «επί το πρωτότυπον διαβαίνει» κατά την γνωστήν φράσιν του Μ. Βασιλείου. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς θεολογία του προσώπου δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την έννοια της εικόνας.

Ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει προς την ατομοκρατία και δυσκολεύεται να κατανοήσει την εικόνα. Έτσι βλέπει τον άλλον ως άτομο, παρασύρεται από τις φυσικές του ιδιότητες και αδυνατεί να αναχθεί πέρα από αυτές σε κάτι που παραπέμπει προσωπικά η εικόνα. Για να περιορίσουμε το πρόβλημα στο θέμα της ομιλίας μας, το να λέμε ότι ο Επίσκοπος είναι εικών Χριστού ξενίζει τον άνθρωπο σήμερα, ο οποίος συνηθίζει να βλέπει όλα και τον συγκεκριμένο Επίσκοπο ως άτομο, οι φυσικές ιδιότητες του οποίου, το σώμα, η μορφή, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητός του, θετικά ή αρνητικά, εγκλωβίζουν τη σκέψη του και δεν του επιτρέπουν να αναχθεί προς κάτι πέρα από το ορώμενο άτομο.

Γιατί όμως είναι απαραίτητη η έννοια της εικόνας στη Θεία Ευχαριστία; Ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης δίνουν στην εικόνα το προβάδισμα έναντι του λόγου για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι ότι, ο λόγος μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις ενώ η εικόνα δυσκολότερα. Ο άλλος, ο και κυριότερος κατ' αυτούς, είναι διότι η εικόνα προσεγγίζει περισσότερο προς το εσχατολογικό όραμα. Γι' αυτό και η θέα της εικόνας του Χριστού αποτελεί πρόγευση της εσχατολογικής θέας. «Ήτις ού προσκυνεί την εικόνα του Σωτήρος Χριστού, μη ίδει εν τη Δευτέρα Παρουσία την Τούτου μορφήν». Αν δεν έχουμε έννοια εικόνας τότε δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς η Βασιλεία του Θεού μπορεί να μας προσεγγίσει διαμέσου της ιστορίας, παραμένουμε εγκλωβισμένοι στην ιστορία, σ' αυτό που βλέπουμε με τις αισθήσεις μας.

Ο Επίσκοπος είναι για μας ο κύριος τάδε με τις ιδιότητες της ατομικής υπάρξεώς του, καλές ή κακές, χωρίς να μπορούμε να αναχθούμε διαμέσου του προς την Βασιλεία. Η επικοινωνία μας με το Θεό παρακάμπτει έτσι τον άνθρωπο και πραγματοποιείται μέσω της φαντασίας. Ο πιστός που πηγαίνει στην Θείαν Ευχαριστία και κλείνει τα μάτια του ή διαβάζει το βιβλίο της Θείας Λειτουργίας επικοινωνεί – μάλλον νομίζει πως επικοινωνεί – νοερά με το Θεό και θεωρεί τους ανθρώπους δίπλα του εμπόδιο στην επικοινωνία του αυτή. Ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε κάλλιστα να καθίσει στο σπίτι του και να προσευχηθεί νοερά – τώρα μάλιστα έχει στη διάθεσή του και τη ραδιοφωνική ή τηλεοπτική μετάδοση της Θείας Λειτουργίας – χωρίς να ενοχλείται από το διπλανό του ή να σκανδαλίζεται από το λειτουργό.

Η εικόνα μας προσφέρει παραδόξως τόσο μια καταξίωση της ιστορίας και του πλησίον μας, όσο και μια υπέρβαση και αναφορά τους στη Βασιλεία του Θεού. Η θεώρηση του Επισκόπου ως εικόνος του Χριστού έχει σπουδαίες συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο τελεί τη Θεία Λειτουργία. Εκτός από την αμφίεση για την οποίαν ήδη έγινε λόγος υπάρχουν μέσα στο τυπικό της τελέσεως της Θείας Λειτουργίας από τον Επίσκοπο, σημαντικά στοιχεία που εικονίζουν την έλευση και εγκαθίδρυση της Βασιλείας του Θεού διαμέσου της Θείας Ευχαριστίας. Θα περιορισθώ σε μερικά από αυτά.

α) Η είσοδος του Επισκόπου. Στις αρχαίες λειτουργίες η είσοδος αυτή ταυτίζεται με τη λεγομένη Μικρά Είσοδο. Πριν από αυτήν ο Επίσκοπος δεν ευρίσκετο στον ναό. Ενεδύετο τα άμφιά του στο σκευοφυλάκιο και εισήρχετο στον ναό όπου τον ανέμενεν ο λαός για να τον υποδεχθεί ως τον ίδιο το Χριστό. Εντεύθεν και η ψαλμωδία «δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ» συνοδευόμενη προφανώς από μια προσκύνηση του λαού προς τον εικονίζοντα τον Χριστόν Αρχιερέα. Σήμερα η συνήθεια των Επισκόπων, μόνο στην Ελλάδα και στην Κωνσταντινούπολη – ευτυχώς – να ενδύονται τα άμφιά των εντός του ιερού γελοιοποιεί, αν δεν εξαφανίζει, την έννοια της εισόδου αφού ο Επίσκοπος ξαναμπαίνει εκεί που ήδη είχε εισέλθει. Τούτο συντελεί στην απώλεια του εικονισμού του Χριστού ως ερχομένου στον κόσμο, όπως την έβλεπεν ο Άγιος Μάξιμος, ο Άγιος Γερμανός κ.α.

β) Η εγκατάστασις του Επισκόπου εις το Σύνθρονον, βασική όπως είδαμε εικόνα του εσχατολογικού Χριστού στην οποία τόσο πολύ επέμειναν οι Πατέρες που ερμήνευσαν τη Θεία Λειτουργία. Και αυτό τείνει να ατονήσει. Σημειωτέον ότι μόνον ο τοπικός Επίσκοπος κάθεται εις το Σύνθρονόν του διότι μόνον αυτός είναι κεφαλή της συγκεκριμένης τοπικής Εκκλησίας.

γ) Το κήρυγμα του λόγου μόνον ευθύς μετά τα αναγνώσματα, διότι, όπως εξηγεί ο Άγιος Μάξιμος, «μετά ταύτα όλα πλέον συντελούνται στα έσχατα», στη Βασιλεία του

Θεού, όπου το κήρυγμα είναι αδιανόητο. Και αυτό δυστυχώς πολύ συχνά πλέον καταστρατηγείται και έτσι ανατρέπεται η έννοια της Ευχαριστίας ως εικόνα της Βασιλείας.

δ) Η Μεγάλη Είσοδος αποδεικνύει ότι ο Επίσκοπος είναι εικών Χριστού, διότι μόνον αυτός δεν λαμβάνει μέρος στην ιεράν πομπή των Τιμίων Δώρων και αναμένει προς της Αγίας Πύλης για να τα παραλάβει. Είναι άκρως σημαντική αυτή η λεπτομέρεια όταν μάλιστα ληφθεί υπόψιν ότι στην Αρχαία Εκκλησία ο Επίσκοπος δεν επλησίαζε καθόλου στην Πρόθεση και δεν με

τείχε στην Προσκομιδή, όπως συμβαίνει σήμερα. Ως εικών Χριστού παραλαμβάνει τα δώρα διά να τα ανφέρει εις τον θρόνο του Θεού και να τα αγιάσει. Πρόκειται για μια κατεξοχήν χριστολογική πράξη.

ε) Η ευχή της Αναφοράς, η οποία αρχίζει με το "Ευχαριστήσομεν τω Κυρίω" και τελειώνει με τα Δίπτυχα λέγεται όλη από τον προεστώτα Επίσκοπο διότι είναι ενιαίο και αδιάσπαστο όλον. Τα Δίπτυχα, που αποτελούσαν άλλοτε ουσιαστικό στοιχείο της Θείας Λειτουργίας είναι διπλά: των κεκοιμημένων και των ζώντων και των μεν κεκοιμημένων έχουν επικεφαλής την Παναγίαν, "εξαιρέτως", των δε

ζώντων τον προεστώτα Επίσκοπον, "εν πρώτοις". Το σημείον αυτό αποδεικνύει ότι χωρίς το μνημόσυνον του Επισκόπου η Ευχαριστία είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος. Πρόκειται για το πλέον καίριο στοιχείο, που αναδεικνύει την Θεία Ευχαριστία επισκοποκεντρικό γεγονός στη ζωή της Εκκλησίας. Όλοι οι ζώντες αναγνωρίζουν με αυτόν τον τρόπο ως κεφαλή τους εν πρώτοις τον Επίσκοπο.

Γι' αυτό και ενέχει αποφασιστική σημασία για την εγκυρότητα της Θείας Ευχαριστίας η ορθή μνημόνευση τη στιγμή εκείνη του κανονικού Επισκόπου ή εκείνου "ο αν αυτός επιτρέψει" κατά την φράσιν του Αγίου Ιγνατίου. Όταν της Θείας Λειτουργίας προΐσταται Αρχιερεύς αναγινώσκονται τα Δίπτυχα με τα ονόματα των κεφαλών όλων των ανά την οικουμένην Εκκλησιών μετά των οποίων ευρίσκεται σε ευχαριστιακή κοινωνία. Τούτο είναι σημαντικό, και κακώς κατά την ταπεινή μου γνώμη έχει πλέον περιορισθεί μόνον κατά τις μεγάλες πανηγύρεις. Διότι το νόημά του δεν είναι τελετουργικό αλλά βαθύτατα εκκλησιολογικό. Με αυτό δηλώνεται ότι κάθε Θεία Ευχαριστία, η υπό τον Επίσκοπον ούσα, δεν είναι αληθινή και έγκυρη αν δεν αποτελεί κοινωνίαν με την Ευχαριστίαν όλων των άλλων τοπικών Εκκλησιών.

Ο Επίσκοπος, ως προεστώς της τοπικής Ευχαριστίας αποτελεί κρίκον ενότητος της Εκκλησίας αυτής με όλες τις ανά τον κόσμον Εκκλησίες. Ο Επίσκοπος δεν είναι μόνον το κέντρο ενότητος της δικής του τοπικής Εκκλησίας αλλά και ο κρίκος που συνδέει μεταξύ τους όλες τις τοπικές Εκκλησίες σε μία ανά την οικουμένην Εκκλησία. Για το λόγο άλλωστε αυτό και υπάρχει το συνοδικό σύστημα στην Εκκλησία, στο οποίο μετέχουν μόνον Επίσκοποι. Πρόκειται για ένα σύστημα ενότητος όλων των τοπικών Εκκλησιών διαμέσου των προεστώτων της Θείας Ευχαριστίας κάθε Εκκλησίας.

Έτσι, εμμέσως, κάθε Σύνοδος αποτελεί ευχαριστιακό γεγονός, έκφραση της μιας ανά την οικουμένην Θείας Ευχαριστίας. Στο σημείο αυτό, της εκφωνήσεως δηλαδή των Διπτύχων πρέπει να σημειωθεί ότι τούτο αποτελεί σημείο ουσιαστικό της Ευχαριστίας, διότι έχει σχέση με την Ευχαριστία ως ανάμνηση, ως μνημόσυνο ενώπιον του θρόνου του Θεού στη Βασιλεία Του. Την ώρα εκείνη της φρικτής Αναφοράς ο λειτουργός μνημονεύει όλων εκείνων, νεκρών και ζώντων, τους οποίους η Εκκλησία θέλει να θυμηθεί ο Θεός στη Βασιλεία Του : "Μνήσθητι Κύριε" τούτων ή εκείνων των προσώπων. Για το λόγο αυτό, ορθώς ο Σεβασμιώτατος Άγιος Πατρών, ο τιμώμενος απόψε, εισηγείται να απαλειφθεί από τα Δίπτυχα η φράση "πολλά τα έτη" η οποία παρεισέφρησε προφανώς εξ' επιδράσεως των αρχιερατικών φημών. Πρόκειται για σημαντική πρόταση, η οποία ελπίζω να ληφθεί υπόψιν από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες πρωτοστατούντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Δεν θα αναφερθούμε σε άλλες πτυχές της Θείας Λειτουργίας, οι οποίες καταδεικνύουν τη θέση του Επισκόπου στη Θεία Ευχαριστία. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πολλές λειτουργικές λεπτομέρειες, σημαντικές από εκκλησιολογικής απόψεως. Το γεγονός ότι ο ιερεύς όταν πρόκειται να τελέσει τη Θεία Ευχαριστία λαμβάνει καιρόν, όχι μόνον από τις ιερές εικόνες του εικονοστασίου, αλλά και από τον θρόνον του Επισκόπου, έστω και αν αυτός είναι κενός – έτσι τουλάχιστον έκαναν οι παλαιοί ιερείς – και ότι δεν μπορεί να τελέσει τη Θεία Ευχαριστία παρά επάνω σε Αντιμήνσιο υπογεγραμμένο από τον Επίσκοπο της τοπικής Εκκλησίας, όλα αυτά μαζί με το μνημόσυνο του Επισκόπου την ώρα της Αναφοράς μαρτυρούν ότι και όταν ακόμη δεν λειτουργεί ο Επίσκοπος, αυτός είναι το κέντρον της Θείας Ευχαριστίας.

Σεβασμιώτατοι και αγαπητοί αδελφοί. Ο αιών ο οποίος δύει έχει χαρακτηρισθεί ως αιώνας της εκκλησιολογίας. Πράγματι, πολλές μελέτες έχουν γραφεί για την Εκκλησία στην εποχή μας. Αλλά, η εκκλησιολογική συνείδηση, ακόμη και των Ορθοδόξων, έχει πολλήν ανάγκη καλλιεργείας. Στην ομιλία μου αυτή θέλησα να υπογραμμίσω ιδιαιτέρως το βαθύτερο νόημα του λειτουργικού τυπικού σε ότι αφορά στη θέση του Επισκόπου εν τη Θεία Ευχαριστία. Συνηθίζομε να θεωρούμε το τυπικό ως κάτι δευτερεύον, αλλά στην Εκκλησία μας την Ορθόδοξο δεν υπάρχουν τύποι και τυπικόν χωρίς βαθύ εκκλησιολογικό περιεχόμενο.

Το λειτουργικό μας τυπικό πηγάζει από τη θεολογική συνείδηση της Εκκλησίας μας. Δεν είναι νεκρόν γράμμα, ούτε τυπολατρία. Ο σεβασμός του αποτελεί καθήκον ισάξιο προς το σεβασμό που οφείλουμε προς τα δόγματα της Εκκλησίας μας. Ο τιμώμενος απόψε Ιεράρχης, ως πιστός τηρητής και διδάσκαλος του λειτουργικού τυπικού και υποδειγματικός προεστώς της Θείας Ευχαριστίας συνεχίζει την μακράν παράδοσιν της Εκκλησίας μας, η οποία έχει τις καταβολές της στην Ορθόδοξο εκκλησιολογία. Του οφείλομε χάριτας διά τούτου καθώς και διά την όλην πλουσιοτάτην εκκλησιαστικήν διακονίαν του, την οποίαν ευχόμεθα να συνεχίσει επί έτη ακόμη πολλά, μαζί με την συνεισφοράν του εις τα γράμματα, η οποία είναι πραγματικά πολύτιμος. Είησαν τα έτη σας Σεβασμιώτατε Άγιε Πατρών πολλά και ευλογημένα.

ΠΗΓΗ:   http://www.i-m-patron.gr/keimena/pergamou_990115.html

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin. Οι φωτογραφίες του Σεβ. Περγάμου Ιωάννη είναι απ' αυτή την εκδήλωση, ενώ του κυρου (+) Σεβ. Πατρών Νικοδήμου έχουν αλιευτεί από το διαδίκτυο.

Όπως είναι γνωστό όταν ο Χίτλερ προγραμμάτιζε και υλοποιούσε τη δολοφονία χιλιάδων λαών της Ευρώπης, έλεγε «ποιος θυμάται τους Αρμένιους».  Είναι γεγονός ότι τα πρώτα μαθήματα ολοκληρωτικής εξαφάνισης της ύπαρξης ενός λαού, οι Ναζί τα πήραν από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, με τους οποίους άλλωστε Γερμανοί αξιωματικοί είχαν συνεργαστεί στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, μαζί με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε ένα  οργανωμένο και ολοκληρωμένο σχέδιο, που εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο εναντίον των λαών της Ευρώπης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αφού οι θύτες των πρώτων γενοκτονιών δεν τιμωρήθηκαν, οι μαθητές των  Νεότουρκων  και των  Κεμαλικών, οργάνωσαν και σχεδίασαν νέες γενοκτονίας.

Ειδικά οι Έλληνες  δοκιμάστηκαν από ένα μηχανισμό εξολόθρευσης στην Τραπεζούντα, τη Σμύρνη και την Αδριανούπολη,  ο οποίος λίγο αργότερα αναπαράχθηκε στον ελλαδικό χώρο,  στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στο Χορτιάτη, στον Κάνδανο, στην Ξυλαγανή της Κομοτηνής, στο Δοξάτο της Δράμας. Όπως στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, δολοφονήθηκαν χιλιάδες Έλληνες και μαζί τους δολοφονήθηκε κάθε ύπαρξη ελληνικού πολιτισμού, έτσι και στο Δίστομο, στις 10 Ιουνίου του 1944  έγινε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από της Γερμανικές δυνάμεις.

Όπως και στους χώρους που ζούσαν για πολλά χρόνια Έλληνες με ιδιαίτερη συμβολή στην προαγωγή της ανθρώπινης πολιτιστικής προσφοράς, έτσι και στο Δίστομο, στρατιωτικές δυνάμεις κινήθηκαν για να δολοφονήσουν Έλληνες. 

 

Μάλιστα οι πράξεις των στρατιωτικών εναντίον των αμάχων Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος ομοιάζουν στο ακέραιο με τις πράξεις των Ναζί εναντίον των Ελλήνων στο Δίστομο. Τα θύματα στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι, αθώοι άνθρωποι.

Η δράση των Ναζί στο Δίστομο ακριβώς η ίδια, μάλιστα η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη που δεν ξεχώριζαν ούτε τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνο όταν νύχτωσε, αφού πρώτα κάηκαν  τα σπίτια του χωριού.

Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, από τους οποίους οι

{Το μνημείο της σφαγής στο Δίστομο}

 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσα τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία όμως του απεσταλμένου του Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στο Δίστομο μετά από λίγες μέρες αναφέρει όμως για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.

Η πρώτη Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων δεν τιμωρήθηκε, έτσι επαναλήφθηκε εναντίον πάλι Ελλήνων λίγο αργότερα. Το χρέος για την ανάδειξη στο διεθνές στερέωμα της πρώτης Γενοκτονίας του 20ου αιώνα, είναι προφανές, Αντίσταση στον εκφυλισμό και στις προσπάθειες υπονόμευσης. Οι ίδιες που έγιναν και στην υπόθεση της ανάδειξης των ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής.

Η προσπάθεια συνεχίζεται και έχει και ουσιαστικά αποτελέσματα σε όλον τον πλανήτη. Η αλήθεια θα νικήσει.

Το ελληνικό ολοήμερο σχολείο μέσα από μια διαπολιτισμική προοπτική:

Κριτική της υπάρχουσας κατάστασης και προτάσεις βελτίωσής του

 

 Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη * 

 

Η εκπαίδευση των παλιννοστούντων και αλλοδαπών μαθητών θα μπορούσε και θα έπρεπε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος**.

** (Εκφράζω τις θερμές μου ευχαριστίες στην αδερφή μου Βάσω Κ. Ηλιάδη, χωρίς την πολύτιμη βοήθεια της οποίας δεν θα ολοκληρωνόταν αυτή η εισήγηση).

Μάλιστα, έρευνες για την ταυτόχρονη ανάπτυξη της μητρικής και μιας δεύτερης ξένης γλώσσας από τους μικρούς και μεγαλύτερους μαθητές έχουν καταδείξει ότι:

-Μαθαίνοντας κανείς ταυτόχρονα δύο γλώσσες βοηθιέται στην μεταγλωσσική αντίληψη. Έχει τη δυνατότητα να συζητήσει τις διαφορές μεταξύ των δύο αυτών γλωσσών.

-Η αναγνώριση και η χρήση της μητρικής γλώσσας στο νηπιαγωγείο βοηθά στην ενδυνάμωση της  αυτοϊδέας  και της αυτοπεποίθησης του παιδιού.

Άλλες έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι είναι δυνατή η σχολική επιτυχία των παλιννοστούντων και αλλοδαπών μαθητών όταν γίνονται θετικές παρεμβάσεις στις σχολικές μονάδες (Batelaan.-Coomans 1999).

Ο αριθμός των αλλοδαπών και παλιννοστούντων μαθητών στην Ελλάδα του σήμερα είναι σημαντικός. Άλλωστε τα επίσημα στοιχεία του ΥΠΕΠΘ, δείχνουν ότι το (11%) του μαθητικού πληθυσμού των σχολείων μας, αποτελείται από μαθητές με διαφορετικά εθνοπολιτισμικά χαρακτηριστικά (βλ. σχετικά στοιχεία της ειδικής Γραμματείας Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2003-2004).

Το Ολοήμερο σχολείο στο παραπάνω συγκυριακό πλαίσιο καλείται να παίξει σημαντικό ρόλο αφού έχει ως κύριο σκοπό «…τη βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης, τη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού έργου και τη μεταστροφή της εκπαιδευτικής φιλοσοφίας ώστε, αφενός, η εκπαίδευση να βασίζεται στις ανάγκες του κάθε μαθητή και, αφετέρου, να υπάρχει ευελιξία στη διαμόρφωση του μαθησιακού περιβάλλοντος…»(ΥπΕΠΘ-Π.Ι., Φ50/116/72388/Γ1/11-7-2003).

Είναι αλήθεια ότι στο άμεσο παρελθόν ασκήθηκε δριμύτατη κριτική στο «παραδοσιακό» σχολείο για τον ακαδημαϊσμό του, τη διδασκαλία ίδιων μαθημάτων σε όλους τους μαθητές χωρίς διακρίσεις, την εφαρμογή προγραμμάτων χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες των τοπικών κοινωνιών, την αδυναμία εφαρμογής ουσιαστικής ενισχυτικής διδασκαλίας, τη σχολική αποτυχία των μαθητών, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη δυσκολία ένταξης των μειονοτικών ομάδων, το ρόλο του εκπαιδευτικού… (Πυργιωτάκης 2002: 23-56).

Στη φιλοσοφία και την πρακτική του «νέου σχολείου» προτείνονται τα ακόλουθα Μέτρα-Στόχοι:

α) Τον εμπλουτισμό του Αναλυτικού Προγράμματος, β) Τον επαναπροσδιορισμό των μεθόδων διδασκαλίας και της διδακτικής πράξης, γ) Την ανάπτυξη ουσιαστικής διαπροσωπικής επικοινωνίας, την αποδοχή της ετερότητας μέσα από τη βαθύτερη γνωριμία της κουλτούρας του «άλλου», δ) Τον εμπλουτισμό της γλωσσικής δυνατότητας και την ανάπτυξη της φαντασιακής-συμβολικής ικανότητας των μαθητών, ε) Την ενισχυτική διδακτική παρέμβαση, την παιδαγωγική φροντίδα, την ενίσχυση των μαθησιακών αποτελεσμάτων και την καταπολέμηση της σχολικής αποτυχίας και διαρροής, στ) Την ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση των γονέων και των τοπικών κοινωνιών με στόχο το «άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία».

Οι παραπάνω στόχοι και επιδιώξεις του «νέου» σχολείου προσδίδουν σ' αυτό ένα διαπολιτισμικό προσανατολισμό, που υπό προϋποθέσεις, μπορεί να εμπλουτίζει τις δραστηριότητές του, να ενισχύει τα κίνητρα των μαθητών και να βοηθήσει στην ανάπτυξη της εμπιστοσύνης, της ψυχικής επαφής και της αλληλοκατανόησης των μαθητών.

Το ελληνικό σχολείο ολοήμερο ιδιαίτερα σχολείο πρέπει να:

α) Αναπτύσσει τη διαπροσωπική επικοινωνία, την αλληλεπίδραση, την κατανόηση, τις φιλίες και την αποδοχή του «άλλου»

β) Βοηθά στην κοινωνικοποίηση και την ένταξη  των παλιννοστούντων ή «ξένων» μαθητών

γ) Βοηθά στη γρήγορη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας

δ) Παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές

ε) Λειτουργεί αντισταθμιστικά, στην κατεύθυνση άρσης των ανισοτήτων

στ)  βοηθά τον αναπροσανατολισμό στην κοινωνική και παιδαγωγική λειτουργία του.

Σε έρευνες για το ολοήμερο σχολείο (βλ. Βιτσιλάκη-Σορωνιάτη 1999. Μουρελάτου 2000. ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 2003. Πατινιώτης-Ντολοπούλου-Θωμά 2003. Παπαπέτρου & Σουσαμίδου-Καραμπέρη 2004. Λουκέρης-Σταματοπούλου-Αλβέρτης 2005. Κυρίζογλου-Γρηγοριάδης 2005) καταγράφεται η βελτίωση της ατομικής συμπεριφοράς των μαθητών, η τόνωση του αυτοσυναισθήματος και της συλλογικότητας, η διαμόρφωση μηχανισμών αποτελεσματικότερης επίλυσης των συγκρούσεων, η ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ μαθητών διαφορετικών ηλικιών. Θετικά αποτελέσματα μάλιστα αναφέρονται όσον αφορά τους μαθητές που απειλούνται με κοινωνικό αποκλεισμό.

Η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών στις παραπάνω έρευνες (ποσοστά έως και 98% στην έρευνα των Λουκέρη-Σταματοπούλου-Αλβέρτη 2005: 64-65), εκτιμά ότι το συνεργατικό και αλληλέγγυο κλίμα που δημιουργείται, βοηθά και έχει θετικό αντίκτυπο στην διαδικασία κοινωνικοποίησης των μαθητών. Όσον αφορά τους γονείς, παρά το ότι συνεχίζουν να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε ποικίλες δραστηριότητες εκτός Ολοήμερου, δηλώνουν ότι το επιλέγουν «για την ασφάλεια που προσφέρει στους μαθητές και για το ενδιαφέρον πρόγραμμά του» Κυρίζογλου-Γρηγοριάδης 2005: 80-81).

Να τονίσουμε εδώ ότι τα ερευνητικά δεδομένα συγκλίνουν στην άποψη ότι τα παιδιά των μεταναστών και των μειονοτήτων, που δεν έχουν προηγούμενη σχολική εμπειρία στις χώρες καταγωγής τους, χρειάζονται 7 με 10 χρόνια περίπου για να αποκτήσουν ακαδημαϊκή γλωσσική ικανότητα, δηλ. ικανότητα να εκφράζουν σύνθετα νοήματα και αφηρημένες έννοιες σε προφορική ή γραπτή μορφή μέσω της ίδιας της γλώσσας (Cummins 2000: 163-178). Η επικοινωνιακή βέβαια πλευρά της δεύτερης γλώσσας, που υποβοηθείται από διαπροσωπικές μορφές επικοινωνίας, χρειάζεται για να αποκτηθεί τα 2 χρόνια περίπου (Γλώσσα του διαλείμματος και γλώσσα της σχολικής τάξης). Να σημειώσουμε βέβαια ότι οι θετικές απαντήσεις των εκπαιδευτικών στην ερώτηση αυτή αναφέρονται κυρίως στη διάρκεια παραμονής των μαθητών στο Ολοήμερο Σχολείο και στις αλληλεπιδράσεις οι οποίες αναπτύσσονται και βοηθούν τους αλλόγλωσσους μαθητές να μιλούν και να μαθαίνουν ελληνικά και όχι στην δική τους επιμόρφωση και εξειδίκευση όσον αφορά τη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας. Όσον αφορά τον τομέα της δικής τους εκπαίδευσης και επιμόρφωσης σε θέματα που αφορούν τη διαπολιτισμική εκπ/ση εκφράζουν δυσαρέσκεια και όχι ικανοποίηση.

Οι εκπαιδευτικοί ρωτήθηκαν επίσης αν το Ολοήμερο σχολείο λειτουργεί αντισταθμιστικά, στην κατεύθυνση άρσης των ανισοτήτων και καταπολέμησης της σχολικής αποτυχίας και διαρροής. Οι μισοί σχεδόν εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι το Ολοήμερο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει στην κατεύθυνση αυτή και να καλύψει τα προβλήματα του οικογενειακού περιβάλλοντος.

Η αντισταθμιστική λειτουργία του Ολοήμερου, έχει την έννοια της παροχής βοήθειας και ενίσχυσης, ώστε να κατακτήσουν και ικανοποιητικό βαθμό γλωσσομάθειας, ώστε να συναγωνιστούν τους γηγενείς μαθητές με τους καλύτερους δυνατούς όρους, αλλά και να πετύχουν  την κάλυψη των κενών του οικογενειακού περιβάλλοντος. Να σημειώσουμε βέβαια τις αντιλήψεις που κυριαρχούν και σήμερα για τα παιδιά των μεταναστών και των μειονοτήτων περί ελλειμματικότητας. Οι αντιλήψεις αυτές, εφ' όσον εξακολουθούν να υπάρχουν στο σχολείο και στους εκπαιδευτικούς, δείχνουν κυρίως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ίδιο το σχολείο, αφού απευθύνεται σε ένα υψηλό μέσο όρο και λειτουργεί με την αντίληψη της ομοιομορφίας και εξισωτικά, χωρίς να παίρνει υπόψη το κεφάλαιο, τον πλούτο και τις ανάγκες του κάθε μαθητή. Οι όποιες αντισταθμιστικές παρεμβάσεις μικρό αποτέλεσμα θα έχουν σύμφωνα με τον Cummins όταν οι εξουσιαστικές σχέσεις, που βρίσκονται σε λειτουργία στην ευρύτερη κοινωνία αποτελούν τη ρίζα της σχολικής αποτυχίας των πολιτισμικά διαφερόντων μαθητών. Σε περιβάλλοντα πολιτισμικής, γλωσσικής και οικονομικής ανισότητας, η αλληλεπίδραση διδασκόντων και μαθητών δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είτε αμφισβητεί ανοιχτά τη λειτουργία των εξουσιαστικών σχέσεων είτε ενισχύει αυτές τις σχέσεις. Οι σχέσεις αλληλεπίδρασης που αναπτύσσονται μεταξύ μαθητών και δασκάλων και μεταξύ των ίδιων των μαθητών, έχουν μεγαλύτερη σημασία για τη μαθητική πρόοδο από την οποιαδήποτε μέθοδο για τη διδασκαλία της γλώσσας και των άλλων μαθημάτων (Cummins 2003: 163).

 Προτάσεις για τη βελτίωση του Ολοήμερου σχολείου σε διαπολιτισμική κατεύθυνση.

Α). Συστηματική εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και παράλληλη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των μαθητών. Οργανωμένη ενισχυτική/εξατομικευμένη διδασκαλία στα γλωσσικά μαθήματα (Οργάνωση φροντιστηριακού τμήματος). Ειδικά δηλ. προγράμματα, που να αφορούν αυτούς τους μαθητές.

Β). Βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής του Ολοήμερου σχολείου (χώροι φαγητού, ξεκούρασης, δραστηριοτήτων…). Βελτίωση της οργάνωσής του (στελέχωση, πόροι, προγράμματα…) και εμπλουτισμός με κατάλληλο εκπαιδευτικό και εποπτικό υλικό.

Γ). Ενίσχυση του κοινωνικού χαρακτήρα του Ολοήμερου (δωρεάν γεύματα και υλικού σε μαθητές). Προώθηση και ενίσχυση της συνεργασίας και της αλληλεγγύης με τους γονείς και τις οικογένειες των μαθητών -διδασκαλία και εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας σε απογευματινά τμήματα. Εμπλουτισμός του προγράμματος με διαπολιτισμικές δραστηριότητες.

Δ). Παρουσία δίγλωσσου εκπαιδευτικού, ειδικευμένου και καταρτισμένου σε θέματα διαπολιτισμικής και δίγλωσσης εκπαίδευσης, από τη χώρα προέλευσης των μαθητών.

Ε). Αναμόρφωση και αναπροσαρμογή των προγραμμάτων και της φιλοσοφίας του Ολοήμερου στην κατεύθυνση δημιουργίας ενιαίου σχολείου και όχι δύο μορφών εκπαίδευσης, όπως συμβαίνει σήμερα.

Στ). Συνεχής εκπαίδευση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης και εκμάθησης της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας.

 

Οι Διδακτικές ενότητες που αφορούν τη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση και που θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο μελέτης και εξειδίκευσης για τους ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς είναι οι παρακάτω:

 

1. Θεωρίες μάθησης και κινήτρων

2. Έννοια-περιεχόμενο-σκοποί της Δ.Ε.

3. Στερεότυπα-προκαταλήψεις-κοινωνικές διακρίσεις και η αντιμετώπισή τους

4. Θέματα Ειδικής Αγωγής

5. Κοινωνική ενσωμάτωση και κοινωνικός αποκλεισμός.

6. Ευρωπαϊκή και Διαπολιτισμική διάσταση στην εκπ/ση

7. Μειονότητες και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση

8. Μετανάστευση-Παλιννόστηση.

9. Η Διαπολιτισμική Εκπαίδευση στην Ελλάδα: κατάσταση-προοπτικές.

10.Εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανισότητες-μηχανισμοί σχολικής /κοινωνικής επιλογής

11. Αντιρατσιστική Εκπαίδευση

12. Ετερότητα και Πολυπολιτισμικότητα

13. Εκπ/ση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

14. Διδακτικές προσεγγίσεις και μεθοδολογικές αρχές στα πλαίσια της Δ.Ε.

15. Διγλωσσία και Δίγλωσση Εκπαίδευση

16. Διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης ή ξένης γλώσσας

17. Θεωρίες κοινωνικής ταυτότητας

18. Αντισταθμιστική Αγωγή

19. Θέματα εκπ/σης Ελλήνων της διασποράς.

 

Η). Ενίσχυση των μαθημάτων ειδικοτήτων (αγγλικά, πληροφορική, αθλητικές δραστηριότητες, θεατρικό παιχνίδι…) και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών ώστε να προσδίδουν διαπολιτισμικό προσανατολισμό στο παρεχόμενο παιδαγωγικό και μορφωτικό τους έργο.

Θ). Τέλος και ανακεφαλαιώνοντας, το ζήτημα της συνεχούς επιμόρφωσης όλων των εκπαιδευτικών σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης -αφού η πλειοψηφία τους δεν έχει τέτοια γνώση- της διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας στους μαθητές και της ελληνικής στους γονείς, της διεύρυνσης της συνεργασίας με τις οικογένειες των μαθητών και της παροχής συμβουλευτικής είναι αναγκαία.

 Ενδεικτική Βιβλιογραφία

1) Ασκούνη Ν., Ανδρούσσου Αλ. (2001), «Οι «άλλοι» μαθητές στο σχολείο: από την αφομοίωση των διαφορών στη «Διαπολιτισμική» αναζήτηση», στο: Α. Ανδρούσσου, Ν. Ασκούνη, Σ. Χρηστίδου-Λιοναράκη, Κ. Μάγος (επιμ.), Εκπαίδευση: Πολιτισμικές Διαφορές και Κοινωνικές Ανισότητες. Εκδ. Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, τ. Β΄, Πάτρα, σ. 13-43.

2) Batelaan, P.-Coomans F. (1999), The international basis for Intercultural Education including Anti-racist and Human Rights Education, Paris, I.A.I.E.-Unesco-Council of Europe.

3) Γεωργογιάννης Π., (1997), Θέματα Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης, Αθήνα, Gutenberg.

4) Cummins J., (2003), Ταυτότητες υπό Διαπραγμάτευση-Εκπαίδευση με σκοπό την Ενδυνάμωση σε μια Κοινωνία της Ετερότητας, μτφρ.: Σ. Αργυρή, εισαγωγή-επιμέλεια: Ε. Σκούρτου,  Αθήνα, Gutenberg.

5) Cummins J., (2000). Negotiating intercultural identities in the multicultural classroom. The CATESOL Journal, 12 (1), 163-178.

6) Department of Education and sciences (DES) (1985), Education for All. The Swann Report, London, HMSO.

7) ΙΝΕ/ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, (2003), «Έρευνα του ΙΝΕ: Ολοήμερο σχολείο, η κοινωνική σημασία και οι προοπτικές του», Ενημέρωση, τχ. 95 (Μάιος 2003).

8) Μουρελάτου Εύα, (2000), «Ολοήμερο σχολείο και διαπολιτισμική εκπαίδευση», Προαιρετικά Εκπαιδευτικά Προγράμματα στη Σχολική Εκπαίδευση, (επιμ.: Γ. Μπαγάκης), Αθήνα, Μεταίχμιο, σς. 164-171.

9) Παπαχρήστος Κ., (2005), Διαπολιτισμικότητα και ισότητα των Φύλων στο Ολοήμερο σχολείο: Ο ρόλος του Εκπαιδευτικού, Αθήνα, Ατραπός, (υπό έκδοση).

10) Παπαπέτρου Μ., Σουσαμίδου-Καραμπέρη Α., (2004), Ολοήμερο Σχολείο, Θεσσαλονίκη, University Studio Press.

11) Τζάνη Μ., (2001), «Το Ολοήμερο Σχολείο δεν είναι μόνο ζήτημα ωραρίου. Φιλοσοφία και μεθοδολογία μιας καινοτόμου προτάσεως», στο: Σχολική Γνώση και Διδασκαλία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, Πρακτικά Πανελλήνιου Συνεδρίου Π.Τ.Δ.Ε. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Ιωάννινα.

12) Χατζηχρήστου Χ., Λαμπροπούλου Α., Λυκιτσάκου Κ. (2004), «Ένα διαφορετικό σχολείο: Το σχολείο ως κοινότητα που νοιάζεται και φροντίζει», περ. Ψυχολογία, τόμος 11-τχ. 1, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, σσ. 1-19.

 

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ' το Α.Π.Θ.).

Χώρος εργασίας: Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Τρικάλων

Δ/νση κατοικίας: Μ. Πιτσάκου 21

Τ.Κ. 42100 ΤρίκαλαΤηλ.& Fax:  2431071402

ailiadi@sch.gr

http://users.sch.gr/ailiadi

http://blogs.sch.gr/ailiadi

http://www.matia.gr

 

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/artra/art3_6_9_01013.php

Θα τολμούσα την αποφθεγματική, αλλά όχι αυθαίρετη διατύπωση ότι «παράδοση» για τους Έλληνες ήταν η πείρα που παραδινόταν από γενιά σε γενιά. Και είχε κριτικό χαρακτήρα αυτή η μεταβίβαση πείρας: κάθε γενιά ξεσκαρτάριζε ό, τι περιττό και ανώφελο από τα όσα παραλάμβανε και πρόσθετε τις δικές της εμπειρικές εκτιμήσεις για το αναγκαίο και για την ποιότητα.

Στην ελληνική, λοιπόν, παράδοση ήταν πραγματικά αδιανόητος ο ατομικός, ιδιωτικός χαρακτήρας της μεταφυσικής αναζήτησης. Αυτό συνάγεται καταφανέστατα από τις γραπτές απομνημειώσεις, τις καλλιτεχνικές εκφάνσεις, τις εθιμικές πρακτικές της παράδοσης. Δυσκολευόμαστε σήμερα να το αντιληφθούμε, γιατί οι δικοί μας εθισμοί, μαζί με τις εντολές «πολιτικής ορθότητας» που μας επιβάλλει η νατοϊκή Νέα Τάξη πραγμάτων, απωθούν τη μεταφυσική αναζήτηση στο πεδίο του αποκλειστικά ιδιωτικού, της στεγανά ατομικής επιλογής.

Η μεταφυσική σήμερα είναι εξ ορισμού ιδεολόγημα και ψυχολογική μόνο καταφυγή, επομένως ατομική καθαρά υπόθεση. Η κρατική νομοθεσία αναγνωρίζει την ανάγκη των ατόμων να ικανοποιούν τα θρησκευτικά τους ορμέμφυτα, γι' αυτό και προστατεύει ως «δικαίωμα» την οποιαδήποτε (αδιαφοροποίητα) θρησκευτική ιδεοληψία.

Με άλλα λόγια, η σημερινή νομοθεσία και νοοτροπία αποκλείουν καισαρικά τον τρόπο οργάνωσης του κοινού βίου με τον οποίο σημάδεψε κάποτε την πανανθρώπινη ιστορία η ελληνική παράδοση: Αποκλείουν την ελληνική «πόλιν», το «κοινόν άθλημα» του «πολιτικού βίου», τη δημοκρατία ως μετοχή όλων των πολιτών στην πραγμάτωση του «αληθούς».

Στον γεωγραφικό χώρο που ορίζουν οι ακτές του Αιγαίου και το ενδιάμεσο αρχιπέλαγος, γεννήθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, η κριτική σκέψη.

Δηλαδή η ανάγκη να επαληθεύεται η γνώση, να διακρίνεται το σωστό από το λάθος, η πραγματικότητα από την ψευδαίσθηση, την πλάνη, το ψεύδος. Και «κριτήριον αληθείας» για τους Έλληνες ήταν πάντοτε το «κοινωνείν»: η εμπειρική συμμαρτυρία, ο γλωσσικός συντονισμός της εμπειρίας – «όταν πάντες ομοδοξούσι και έκαστος επιμαρτυρεί».

Με την «πόλιν» και το «πολιτικόν άθλημα» έκαναν οι Έλληνες το άλμα μετάβασης από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς»:

Η συλλογική συνύπαρξη να μην αποβλέπει πια μόνο ή πρωτευόντως στη χρεία – στον καταμερισμό της εργασίας για την πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών. Να αποβλέπει κυρίως στην επιδίωξη μίμησης του «όντως υπαρκτού»: του αθάνατου «τρόπου» της λογικής κοσμιότητας και αρμονίας των υπαρκτών. Και αυτή την επιδίωξη την έκαναν οι Έλληνες «γλώσσα», δηλαδή πράξη αποκαλυπτική του στόχου: Γλώσσα θεσμών της «πόλεως», γλώσσα της τραγωδίας, του αγάλματος, της αρχιτεκτονικής – του Παρθενώνα.

 

Η μεταφυσική αναζήτηση για τον Έλληνα ήταν μετοχή, εμπειρία συνάθλησης, κοινωνία λογικών ψηλαφήσεων – όχι ατομική επιλογή και ιδιωτικές «πεποιθήσεις». Στην «εκκλησία του δήμου» συνάζονταν οι πολίτες για να συγκροτήσουν και φανερώσουν την «πόλιν» ως «κόσμον» – κόσμημα «κατά λόγον» τάξεως, αρμονίας και κάλλους. Και στην «εκκλησία των πιστών» συνάζονταν στη συνέχεια οι χριστιανοί Ελληνες για να συγκροτήσουν και φανερώσουν την καινούργια τώρα «πόλιν» της αγαπητικής κοινωνίας της ζωής, τον τρόπο του «όντως υπαρκτού» που τώρα τον ψηλαφούσαν στην υπαρκτική ελευθερία της Τριαδικής Αγάπης.

Με άλλα λόγια, το ζητούμενο της μεταφυσικής αναζήτησης, τόσο για τον αρχαίο όσο και για τον εκχριστιανισμένο Ελληνισμό, δεν ήταν μια υπερβατική πληροφορία, αλλά ένας «τρόπος υπάρξεως»: η εμπειρία, η βίωση του «τρόπου» χάριζε τη γνώση της αλήθειας. Και ο «τρόπος» ήταν πάντοτε κοινωνικός, τρόπος κοινωνίας, μετοχής – κοινωνούμενης εμπειρίας, μετοχικής γνώσης. «Κατά μετοχήν του κοινού λόγου και θείου γινόμεθα λογικοί», έλεγε ο Ηράκλειτος.

Ο δεδομένος τρόπος της λογικής κοσμιότητας του κόσμου ήταν για τον αρχαίο Ελληνα η οδός για την εμπειρική ψηλάφηση της αλήθειας. Και η ελευθερία του τρόπου της ερωτικής αυθυπέρβασης, η αγάπη όχι ως ατομική αρετή, αλλά ως κατόρθωμα ελευθερίας από τον ατομοκεντρισμό της φύσης και της ανάγκης -κατόρθωμα κοινωνίας της ζωής και της ύπαρξης- είναι για τον χριστιανό Ελληνα η οδός εμπειρίας του αληθούς.

Αν είχαν αρκεστεί και οι Έλληνες στην κατασφάλιση των ορμέμφυτων ατομοκεντρικών αναγκαιοτήτων, αν είχαν εκλάβει τη μεταφυσική αναζήτηση σαν ιδιωτική επιλογή και ατομική αρέσκεια, η ανθρωπότητα δεν θα είχε γνωρίσει την πολιτική και τη δημοκρατία: το κοινόν άθλημα να αληθεύει ο βίος. Δεν θα είχε γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία τον Παρθενώνα και την Αγια-Σοφιά, το αρχαιοελληνικό άγαλμα και την εκκλησιαστική Εικόνα, την τραγωδία και την ορθόδοξη λειτουργική δραματουργία.

 

Όμως, η ελληνική παράδοση ήταν έκπληξη και η έκπληξη δεν αντέχεται: Η μεσαιωνική (βαρβαρική τότε) Δύση φρόντισε να τη φέρει στα μέτρα του ορμέμφυτου ατομοκεντρισμού, να την παραχαράξει στα καίρια. Και ο Ελληνισμός, περιθωριοποιημένος ιστορικά, υποτάχθηκε μιμητικά στην παραχάραξη, έπαψε να υπάρχει ως πρόταση ή έκπληξη πολιτισμού. Οι άνθρωποι σήμερα λέμε «μεταφυσική» και εννοούμε ατομικές πεποιθήσεις, ιδεολογήματα και ψυχολογήματα. Λέμε «πίστη» και εννοούμε ιδιοκτησία απόψεων, όχι αγώνισμα εμπιστοσύνης. Λέμε «πολιτική» την εμπορευματοποιημένη μαφιόζικη εξουσιολαγνεία, λέμε «δημοκρατία» τα ολιγαρχικά προϊόντα μαγειρέματος των εκλογικών νόμων και «επικοινωνιακής» διαβουκόλησης ανέγνωμων ψηφοφόρων.

Ο Ελληνισμός έχει ιστορικά τελειώσει, η διαιώνιση του ελληνικού ονόματος από το ελλαδικό κρατίδιο είναι μόνο ντροπή: συσκότιση και διασυρμός μιας πρότασης πολιτισμού με πανανθρώπινη εμβέλεια. Σώζεται, ωστόσο, αλλοτριωμένη η πρόταση προκλητικά περιφρονημένη, αλλά ως ενεργός λαϊκή πράξη, στη δραματουργία και στην ποίηση του λατρευτικού εκκλησιαστικού γεγονότος. Και κορύφωμα των εόρτιων κύκλων αυτού του γεγονότος είναι η Μεγάλη Εβδομάδα – από σήμερα ως και την επόμενη Κυριακή.

Αν κάποιος θέλει να ψηλαφήσει εμπειρικά τη μεταφυσική αναζήτηση ως άθλημα κοινωνίας και όχι ως ιδιωτική αρέσκεια, μπορεί να αξιοποιήσει το λείμμα: Ας ξεχωρίσει μιαν εκκλησιά, όσο γίνεται λιγότερο «εκσυγχρονισμένη». Και να χώνεται εκεί, σε μια γωνιά, εφτά μέρες, πρωί – βράδυ.

Ίσως του χαριστεί η εμπειρία και γεύση της μετοχής.

 

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή, Hμερομηνία δημοσίευσης: 12-04-09,

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_12/04/2009_310911

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ. Το άρθρο αναρτήθηκε με αφορμή τη χτεσινή μέρα της αποχής ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα και σε ευρωεκλογές και την σταθεροποίησης της τάσης εξ-ευρωπαιοποίησης και σ' αυτό.

Επίσης της μεγιστοποίησης των ποσοστών των «Λοιπών» κομμάτων και γενικά του γυρίσματος της πλάτης στο γερασμένο αντιπροσωπευτικό σύστημα και την μείωση της συμμετοχής στα κοινά του βίου…

Μας μένει όμως η όντως συμμετοχή στην πραγματική αγορά του «δήμου» ως ζητούμενο…

Για το Χωροταξικό σχέδιο για τον Τουρισμό

 

Του Βασίλη Χατζηλάμπρου

 

Tουρισμός για το διεθνές κεφάλαιο

 Στο «Eιδικό Xωροταξικό Σχέδιο για τον Tουρισμό» αναφέρονται, ως περιοχές που «προβλέπει» και «προτείνει» το υπουργείο και οι μελετητές του για ν' αναπτυχθούν «σύνθετες – ολοκληρωμένες τουριστικές εγκαταστάσεις», η περιοχή του Λασιθίου, της Mεσσηνίας, της Hλείας, της Πρέβεζας, της Eρμιόνης, της Φθιώτιδας κ.ά.

Στην πραγματικότητα οι περιοχές έχουν επιλεγεί απ' το διεθνές κεφάλαιο και το υπουργείο χωροταξίας στρώνει το δρόμο. Kαι οι βουλευτές NΔ και ΠAΣOK αναλαμβάνουν την επιδότηση με 45% από λεφτά των φορολογουμένων (εθνικούς πόρους) στο συνολικό ύψος επένδυσης. Kαι για τα ήθη και τα έθιμα αυτής της πρακτικής ισχύει… ότι βάζουμε όλα τα λεφτά εμείς.

Mε τη χωροθέτηση ανοίγει ο δρόμος για «αναγκαίους» αποχαρακτηρισμούς, ελαστικότητα στις προστατευόμενες περιοχές και πάλι δικές μας επενδύσεις για προσπελασιμότητα στις εγκαταστάσεις. Δηλαδή, διάνοιξη δρόμων και αναγκαίων υποδομών.

Περί τίνος πρόκειται λοιπόν; Στη Φθιώτιδα, στο Έξαρχο Aταλάντης ήδη έχουν εξαγοραστεί 12.000 στρέμματα. Στην περίπτωση της Mεσσηνίας τα πράγματα είναι πιο προχωρημένα. Oι βουλευτές της NΔ και του ΠAΣOK υπερψήφισαν νομοσχέδιο του Yπουργείου Oικονομίας και Oικονομικών σύμφωνα με το οποίο προβλέπεται κρατική επιχορήγηση για τη μεγάλη επένδυση της «Tουριστικές Eπιχειρήσεις Mεσσηνίας A.E.» στις περιοχές Pωμανού και Πύλου. H επιχορήγηση αφορά το ποσό των περίπου 145 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή ποσοστό 45% του συνολικού κόστους της επένδυσης.

 H επένδυση αφορά:

i) Ξενοδοχειακή μονάδα 5 αστέρων, 446 δωματίων, 1114 κλινών και κέντρο θαλασσοθεραπείας στην περιοχή Pωμανού.

ii) Στην ίδια περιοχή, ένα δεύτερο ξενοδοχείο 5 αστέρων, 321 δωματίων, 769 κλινών και συνεδριακό κέντρο 1175 θέσεων.

iii) Στην Πύλο, ξενοδοχειακή μονάδα 119 δωματίων, 298 κλινών.

iv) Άλλη μια ξενοδοχειακή μονάδα 5 αστέρων στην Πύλο μα 226 δωμάτια και 570 κλίνες.

Θαλασσοθεραπείες και spa αναλαμβάνει η διεθνής αλυσίδα Kempinski – εξειδικεύεται στην Aσία (εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Σιγκαπούρης). Ένα αμερικάνικο γραφείο έχει αναλάβει τα γήπεδα γκολφ.

Στην περίπτωση του Cavo Sidero στο Λασίθι, η εταιρεία Minoan (μην παραπλανά ο τίτλος, πρόκειται για διεθνή όμιλο -κυρίως βρετανικό- με «ελληνοποιημένη φίρμα») θα εγκαταστήσει τα 6 τουριστικά της χωριά σε μια έκταση 25.000 στρεμμάτων με ειδική συμφωνία με το ίδρυμα «Παναγιά η Aκρωτηριανή» – βοήθειά μας. H συνολική επένδυση μαμούθ είναι της τάξης των 1,2 δισ. ευρώ. Yπολογίζει 7.000 κλίνες. Tο συμβόλαιο έγινε το 1998. Η έκταση παραχωρήθηκε το 2002. τον επόμενο χρόνο εγκρίθηκε η μελέτη… και το YΠEXΩΔE σήμερα χωροθετεί…

 Πρόκειται για μια απ' τις μεγάλες επενδύσεις που γίνονται στη Nότια Eυρώπη. H Minoan Group προηγουμένως ονομαζόταν Loyal Ward Group plc. και στο ενεργητικό της έχει τέτοιου τύπου θέρετρα σε Πορτογαλία, Mπαχρέιν, Mπαρμπάντος, Kαραϊβική, Mπαχάμες, Σαγκάη και Bρετανία.

 

Aνατριχίλα

 

O Βρετανός πρέσβης, η υπουργός Πολιτισμού και τα στελέχη της εταιρείας -πολυετούς εμπειρίας κτηματομεσίτες και με συμμετοχές σε πετρέλαια- μαζί με έναν Kύπριο μιας MKO, που παραχωρεί και πιστοποιήσεις αειφορικής, βιώσιμης, φιλικής προς το περιβάλλον επένδυσης, παρουσίασαν την επένδυση και τα σχέδιά τους μπροστά σ' ένα stand που έγραφε: «H κρητική γη αναγεννάται μαζί με τους ανθρώπους της». Kαι για όσους έχουν αγωνία, τα γήπεδα γκολφ θα ‘ναι στρωμένα με χλοοτάπητα της ποικιλίας seashore paspalum. Θα ‘χει μειωμένες απαιτήσεις σε νερό, λιπάσματα και παρασιτοκτόνα.

 

Tουριστική πολιτική για τους tour operators;

 

Aπ' την πλευρά της κυβέρνησης, αυτό που προβάλλεται είναι πως, με το φυσικό κάλλος και το περιβάλλον που διαθέτει η χώρα και με τις αρχαιότητές της, πρέπει να ενταθεί όλη η επενδυτική δραστηριότητα για την αύξηση των τουριστών.

H τουριστική οικονομία συμμετέχει στο AEΠ κατά 18,2% και καλύπτει περίπου το 40% του ελλείμματος εξωτερικών πληρωμών. O κλάδος «Ξενοδοχεία – Eστιατόρια» συμμετέχει με 10,3% στο AEΠ και ο κλάδος αυτός αντιστοιχεί περίπου στο μισό του συνόλου του τουριστικού τομέα. H συνολική απασχόληση στην τουριστική οικονομία είναι 838.250 θέσεις εργασίας και αντιστοιχεί στο 19,1% των απασχολούμενων (4.382.000 κατά το 2005). Aυτό σημαίνει πως ένας στους πέντε Έλληνες απασχολείται στην τουριστική οικονομία.

Kι από εδώ και ύστερα αρχίζει η προβολή συγκρίσεων, έτσι που η με κάθε τρόπο ανάπτυξη τουριστικών υποδομών, ανταπόκριση στη διεθνή ζήτηση κ.λπ. παίρνει χαρακτήρα «στρατηγικού σχεδίου» κατά της ανεργίας… Yπολογίζουν πως κάθε 30 αφίξεις σημαίνει 2 θέσεις εργασίας, άμεσα και έμμεσα. Πουθενά, ωστόσο δεν αναφέρεται πως πρόκειται για εποχιακή εργασία. Σ' ορισμένες, δε, περιπτώσεις μόνο για 2-3 μήνες, άρα και χωρίς ταμείο ανεργίας. Tις περιγράφουν σαν να πρόκειται για απασχόληση σε σταθερή σχέση 12 μηνών.

Aλλά κι εδώ πιέζονται από διεθνείς εκθέσεις που αναμεταδίδει σε όλους τους τόνους ο ΣEB και το όργανο των ξενοδόχων, ο ΣETE. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου μετά τη δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης του World Economic Forum τονίζουν:

«Mε βάση τα γενικά συμπεράσματα της έκθεσης, οι κατευθύνσεις της τουριστικής πολιτικής στην Eλλάδα πρέπει να περιλαμβάνουν τουλάχιστον:

Για το τελευταίο, εννοούν εξειδίκευση για παροχή υψηλών υπηρεσιών κι όχι αμοιβές, ασφάλιση κ.ά. που δε θα διευκόλυναν το επενδυτικό κλίμα.

Kαι σ' αυτές λοιπόν τις απαιτήσεις σπεύδει να βοηθήσει το YΠEXΩΔE. Διευκολύνσεις στην «προστασία του περιβάλλοντος», επιχορηγήσεις από εθνικούς πόρους για τη δημιουργία κλίματος προσέλκυσης ξένων επενδυτών, έκπτωση στα δικαιώματα των πολιτών υπέρ των δικαιωμάτων των επενδυτών.

Aυτοί είναι οι πυλώνες της τουριστικής πολιτικής. Oύτε υποψία για ισπανικό μοντέλο, τσιμεντοποίηση, κορεσμό και τελικά απαξίωση.

Mπορούμε εύκολα να σπαταλήσουμε την όποια φυσική και πολιτιστική κληρονομιά μέσα σε μερικές δεκαετίες προς δόξαν του real estate, των tour operators, των τραπεζών και των ξένων επενδυτών.

 

H μόνη θέση για την αριστερά

 

1. Nα αποσυρθεί το χωροταξικό N/Σ για τον τουρισμό. Δεν στοχεύει στη χωροταξική οργάνωση του τουρισμού. Mε προστασία της φύσης, του περιβάλλοντος, της πολιτιστικής κληρονομιάς. Aλλά κυρίως στην ενίσχυση της κτηματομεσιτικής και εργολαβικής δραστηριότητας. Περισσότερο μοιάζει να φέρνει τις διατάξεις του αναθεωρημένου άρθρου 24 -στο ίδιο πνεύμα κινείται- με ελαστικοποίηση στη δόμηση ως εντός προστατευoμένων δασικών χώρων και σε ακατοίκητα νησιά και σε αρχαιολογικούς χώρους ακόμη. Mε μη αναστρέψιμες συνέπειες στην οικονομία, κοινωνία, τουρισμό (μακροπρόθεσμα) και στο περιβάλλον.

 

2. Xειροτερεύει το καθεστώς της διάσπαρτης, περιπτωσιακής «εκτός σχεδίου» δόμησης. Θεσπίζει για την τουριστική χρήση συντελεστή δόμησης 0,2 της έκτασης της ιδιοκτησίας, χωρίς κανέναν περιορισμό.

3. Eπιχειρεί, άνευ όρων, άμεση προσέλκυση επενδυτών-αγοραστών για το ξεπούλημα της ωραιότερης ελληνικής γης, με δώρο την αύξηση των συντελεστών δόμησης.

4. Eπιδοτεί τους ξένους επενδυτές με χρήματα των φορολογουμένων -με ένταξη στο νέο αναπτυξιακό-, τη στιγμή που «δεν υπάρχουν χρήματα» για τις στοιχειώδεις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων για υγεία, παιδεία κλπ.

5. Tο προβαλλόμενο μοντέλο των μεγάλων επενδύσεων, με τα εμπορικά κέντρα και τα γήπεδα γκολφ, πέραν της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, της ζήτησης σε νερό και ενέργεια, περιορίζει τις δυνατότητες αυτοδύναμης βιώσιμης τοπικής ανάπτυξης, με τελικά αρνητικές συνέπειες στην τοπική οικονομία.

6. Eργαλείο τουριστικής ανάπτυξης αναδεικνύονται για άλλη μια φορά οι κατασκευές και το τσιμέντο. H τσιμεντοποίηση ακτών και ολόκληρων παραθεριστικών περιοχών αποτελεί κερδοσκοπική αρπαχτή πολλών off shore εταιρειών που στα χαρτοφυλάκιά τους τελευταία έχουν περιέλθει χιλιάδες στρέμματα αγροτικής γης και πιέζουν για αλλαγή χρήσης γης.

7. Nα μη σπαταλήσουμε την όποια φυσική και πολιτιστική μας κληρονομιά σε μερικές δεκαετίες προς δόξαν των διεθνών κερδοσκόπων και του χρηματιστικού κεφαλαίου.

8. Aν υπήρχε λόγος να μπει τάξη και να χωροθετηθεί ο χώρος του τουρισμού,  θ' αφορούσε στην αναρχία της δόμησης, στα καμένα δάση, στην αναρχία στις εργασιακές σχέσεις και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων.

9. Eλεύθερη πρόσβαση σ' όλες τις παραλίες. Nα οργανωθούν χώροι απ' τους δήμους για ελεύθερο κάμπινγκ της νεολαίας.

10. Kινητοποίηση για ν' αποσυρθεί το ειδικό χωροταξικό που στηρίζεται απ' τη δικομματική συναίνεση.

 

ΠΗΓΗ: 20-07-2007,

http://xatzilamprou.wordpress.com/about/%C………..E%BF/