Το ακατάληπτο της αγάπης του Θεού*

 

– τα μαθηματικά του Θεού[i] –

 

του πρωτοπρ.  Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

 

Σεβασμιώτατε Δέσποτα, Σεβαστοί Πατέρες, Θεοφιλές πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Τα σαράντα τέσσερα χρόνια της μακροχρόνιας καθ' ημάς ασκήσεως της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας στην έρημο, ήταν πολλά ή όχι; Για τα μέτρα τα ανθρώπινα θα λέγαμε πολλά. Και πώς μπορούν να συγκριθούν αυτά τα τόσα πολλά χρόνια με το ένα δευτερόλεπτο της μετανοίας του ληστού πάνω στο σταυρό; Και οι δυο εισέρχονται στον Παράδεισο. Υπάρχει λογική σε τέτοιες ισορροπίες που εμείς τις λειτουργούμε ως μαθηματικές αναζητήσεις; Να τολμήσω να προσεγγίσω αυτό το ερώτημα αρχίζοντας λόγο σύντομο, και αξιοποιώντας την απάντηση που δίνει ο εν αγίοις πατέρας ημών o Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε αυτό το φοβερό και συγκλονιστικό ερώτημα. Ποια είναι τα μαθηματικά του Θεού και ποια είναι τα δικά μας;

---

[i] Ο τίτλος αυτός  –  τα μαθηματικά του Θεού  – και οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «εκείνο που μπορώ να καταλάβω περισσότερο από το Θεό είναι το ακατάληπτό Του. Και μάλιστα το ακατάληπτο της Αγάπης Του». Και τονίζει, «ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! Ως ανεξερεύνητα τα κρίματα Αυτού, ερευνηθήναι ου δύναται. Πολλώ μάλλον καταληφθήναι αδύνατον. Τα κρίματα Αυτού ανεξερεύνητα. Η ωδή Αυτού ανεξιχνίαστη. Η ειρήνη Του υπερέχει πάντα νουν. Η δωρεά Του ανεκδιήγητος».
Αρχίζοντας το λόγο μας με αυτόν τον προβληματισμό, πιθανώς να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι το πώς μπορούμε να εννοήσουμε τα πράγματα του Θεού είναι πολύ σχετικό. Και σίγουρα ακολουθώντας τη διδασκαλία των Πατέρων μας, είναι καλύτερα να αφηνώμεθα στα χέρια Του, παρά να ψάχνουμε το πώς και το γιατί. Αλήθεια, σκεφτήκατε γιατί την πρώτη φορά που μίλησε ο Κύριος στον προφήτη Ωσηέ. την πρώτη φορά που μίλησε, προσέξτε, είπε: «πήγαινε και πάρε γυναίκα σου μια πόρνη. Κι έτσι τα παιδιά που θα κάνεις μαζί της δεν θα έχουν καθόλου δικαιώματα». Πρώτη φορά ομιλεί ο Θεός στον Ωσηέ και του λέει να πάρει μια πόρνη. Ανεξιχνίαστο. Βέβαια οι Πατέρες της Εκκλησίας μετά τόλμησαν να προσεγγίσουν το κείμενο ερμηνευτικά και να πούνε: μα φυσικά θα πάρει ο Ωσηέ μια πόρνη, μια που ο Θεός μετά, μέσα από το έργο της Θείας οικονομίας Του, διάλεξε να αγαπήσει εμάς που είμαστε πόρνοι.

Αλήθεια, ποια λογική, φιλοσοφική ή ακόμη και θεολογική, μπορεί να εξηγήσει το ανεξιχνίαστο της αιτήσεως του Θεού προς τον Αβραάμ για να θυσιάσει το γιο του; Μυστήριο ιλιγγιώδες. Το προσέγγισε -σχετικώς πως- ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγοντας ότι «μας προετοίμαζε ο Θεός. Εκείνος το Υιό του θυσίασε. Κι εμείς ανοίξαμε τον δρόμο για Αυτόν, μιας και τολμήσαμε μέσα από το χέρι του Αβραάμ, να θυσιάσουμε το γιο του».

Όπως και να' χουν τα πράγματα, οι βουλές του Θεού που λειτουργούν πάντοτε αγαπητικά δεν μπορούν να ερευνηθούν. Γι' αυτό η ζωή μας είναι καλύτερο να λειτουργήσει σε αυτό το μυστήριο που κατανοείται σχετικώς πως, για να γίνουμε ελεύθεροι. Για να βοηθήσω αυτήν την κουβέντα που αρχίσαμε τώρα, θα αφήσω κάποια στίγματα από την ιστορία της Εκκλησίας μας. Θα σας δώσω κάποιες μικρές πτυχές ζωής κάποιων αγίων, οι οποίοι μέσα από το παράλογο μερικές φορές που έζησαν, ήρθαν όχι μόνο σε επίγνωση του Θεού, ήρθαν σε ύψη αγιότητας.

Να, να θυμηθούμε συμβολικά αγίους αρκετά αγνώστους στη δική μας σκέψη. Την Οσία Αθανασία τη θαυματουργό, την εν Αιγίνη. Από μικρό παιδί διακρινόταν για την αρετή της. Και επιθυμούσε να αφιερωθεί στο Χριστό, να γίνει μοναχή. Οι γονείς της όμως την υποχρέωσαν να παντρευτεί. Δεκαέξι μέρες μετά το γάμο της κάποιοι βάρβαροι επιτέθηκαν στο νησί, στην Αίγινα, και σκότωσαν τον άντρα της. Η Οσία σκέφτηκε να επωφεληθεί από το γεγονός πια και να επιτελέσει τον πόθο της. Να γίνει μοναχή. Αλλά τότε εξεδόθη ένα αυτοκρατορικό διάταγμα που όριζε την εποχή εκείνη όλες οι χήρες κι ανύπαντρες κοπέλες να νυμφεύονται ειδωλολάτρες. Η Αθανασία έκανε υπακοή στο νόμο. Και σύναψε δεύτερο γάμο. Όμως το παράδειγμα των αρετών της επηρέασε τόσο πολύ τον ειδωλολάτρη σύζυγό της, που μετά έγινε μοναχός. Ποιες είναι οι βουλές του Θεού; Ποιος θα το περίμενε; Μέσα από ανέλπιστα γεγονότα ζωής, η αγία Αθανασία όχι απλώς να σώζεται η ίδια και να γίνεται αγία, [αλλά] να διασώζεται και ο δεύτερος άντρας της, ο ειδωλολάτρης.

Ποιος έχει σκεφτεί άραγε το μυστήριο που λειτουργήθηκε στη ζωή ενός μεγάλου Αγίου της Ρωσικής Εκκλησίας; Του αγίου Βασιλείου επισκόπου Ριαζάν. Η βιοτή του ήταν άμεμπτη. Και το υπόδειγμα των αρετών που οικοδομούσε ήταν ακραίο. Ο διάβολος θέλησε να δοθεί εντύπωση ότι ο επίσκοπος αυτός ζούσε βίο ακόλαστο. Πήρε λοιπόν τη μορφή νεαρής κοπέλας και εμφανιζόταν στο παράθυρο της επισκοπικής κατοικίας. Ο λαός σκανδαλισμένος από το θέαμα απεφάσισε να τιμωρήσει τον επίσκοπο. Χωρίς να προηγηθεί εκκλησιαστικό δικαστήριο. Ήταν σίγουροι για την πτώση του επισκόπου. Μια μέρα που το συγκεντρωμένο πλήθος είδε την κοπέλα να φεύγει από το σπίτι του επισκόπου, οι φήμες πολλαπλασιάστηκαν.

Ακούγονταν διάφορες κατηγορίες και κάποιοι μάλιστα απειλούσαν να σκοτώσουν τον επίσκοπο. Ο Άγιος κατόρθωσε να πάρει αναβολή, έτσι ζήτησε, μόνο λίγες ώρες. Τη νύχτα προσευχήθηκε πολύ. Ετέλεσε αγρυπνία. Και κατόπιν μετέβη στον καθεδρικό ναό της πόλης του. Κι ανέπεμψε δέηση. Και κατόπιν εναποθέτοντας κάθε ελπίδα του στην Παναγία, με ένα εικόνισμά της στα χέρια του κατευθύνθηκε στον ποταμό Όκα που είναι πλάι στην πόλη αυτή. Ο λαός τον περίμενε για να τον σκοτώσει. Ο Άγιος πήρε τότε τον μανδύα του τον άπλωσε στα νερά του ποταμού και ανέβηκε το ποτάμι σα να ήταν βάρκα. Το είδε ο λαός. Και κατάλαβαν ότι κατέκριναν τον άγιο. Γιατί ο Θεός το επέτρεψε; Γιατί ο Θεός το άφησε; Είναι περιττό το ερώτημα. Το είπαμε. Οι βουλές του Θεού είναι ανεξιχνίαστες. Αλλά όλα αυτά με άλλο τρόπο -και μοναδικό τρόπο- ωφέλησαν το λαό. Κι ακόμη περισσότερο τον επίσκοπο.
Η μακαρία Σοφία καταγόταν από τη Θράκη. Ήταν παντρεμένη και μητέρα έξι παιδιών. Οι φροντίδες όμως του σπιτιού της δεν την αποσπούσαν από τα καθήκοντα της ευσεβείας της. Την προσευχή και τον εκκλησιασμό. Επιστρέφοντας στο σπίτι περνούσε μεγάλο μέρος της νύχτας προσευχόμενη. Έγινε το ανέλπιστο. Τα έξι παιδιά της από κάποιους λόγους νόσων πέθαναν το ένα μετά το άλλο. Τότε εκείνη μοίρασε όλα τα υπάρχοντά της στους φτωχούς κι έγινε μητέρα άλλων ορφανών παιδιών. Και στήριγμα στις χήρες. Μην έχοντας άλλη μέριμνα από το να ευαρεστεί το Θεό, πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής της με νηστεία και προσευχή. Τα μάτια της ήτανε αστείρευτη πηγή δακρύων. Η τραγωδία του θανάτου έξι παιδιών της άλλαξε πιο βαθιά τη ζωή της. Θα μπορούσε να γίνει αγία και χωρίς τον θάνατο των παιδιών της. Δεν ξέρω το γιατί. Αλλά η τραγωδία δεν ερευνάται. Ερευνάται η κατάληξη. Πού μας πάει η τραγωδία.

 Μην ξεχνάτε την ιστορία μιας άλλης Αγίας της Εκκλησίας μας, της αγίας Ισιδώρας, της δια Χριστόν σαλής. Ήταν στο μοναστήρι του Ταβενησίου, στην αντίπερα όχθη του Νείλου. Εγκαταβίωνε εκεί και υποκρινόταν τη σαλή. Με σκοπό να επισύρει πάνω της τη χλεύη των ανθρώπων. Ντυμένη στα κουρέλια, επιτελούσε τις πιο ταπεινές εργασίες του μαγειρείου. Και για τροφή αρκούνταν στα ψίχουλα που μάζευε από την τράπεζα. Μιας κι οι άλλες μοναχές την περιφρονούσαν ως τρελή, και μερικές έλεγαν ότι είναι δαιμονισμένη. Μια μέρα ήρθε στο μοναστήρι κατόπιν εντολής Αγγέλου ο άγιος Πιτιρούν. Μεγάλος άγιος της ερήμου του Ταβενησίου. Ονομαστός ασκητής. Κι αφού είδε τις αδελφές, ζήτησε να δει την Ισιδώρα. Αλλά κρίθηκε σωστό να μην έρθει για να μην ρεζιλευτεί η κοινότητα από τη σαλότητά της. Εκείνος όμως επέμενε. Και τότε μόλις ήρθε η Ισιδώρα, ο άγιος Πιτιρούν έπεσε στα πόδια της λέγοντας : «ευλόγησον». Στις αντιρρήσεις ότι η αδερφή αυτή ήταν σαλή και άξια περιφρόνησης, εκείνος απήντησε στις μοναχές ότι αυτή πρέπει να είναι η πνευματική μητέρα τους. Ανέλπιστα γεγονότα αποκαλύπτουν μέσα από την αγάπη του Θεού την αγιότητα της αγίας. Μπορεί και να μην αποκαλυπτόταν. Θα παρέμενε αγία. Αλλά η αγάπη του Θεού έτσι το θέλησε. Για την ταπείνωση των άλλων αδελφών και τη σωτηρία τους.

Ποιος έχει ακούσει την ιστορία εκείνων που νομίζουμε πως είναι ζευγάρι, όταν στα συναξάρια της ημέρας της γιορτής τους ακούμε «μνήμη των Οσίων Θεοφάνους και Πανσέμνης»; Όλοι πιστεύουμε πως είναι ένα αγιασμένο ζευγάρι το οποίο ασκήθηκε θεοφιλώς μέσα στο γάμο κι αγίασε. Ακούστε το παράξενο της ιστορίας τους. Ο Άγιος Θεοφάνης ζούσε στην Αντιόχεια. Προήλθε από γονείς ειδωλολάτρες. Παντρεύτηκε σε ηλικία 15 χρόνων. Και τρία χρόνια αργότερα η γυναίκα του εκοιμήθη. Άλλη ήταν η γυναίκα του. Όχι η Πανσέμνη. Τότε έλαβε το βάπτισμα και εγκλείστηκε σε ένα μικρό κελάκι, όχι μακριά από την Αντιόχεια. Για να εργαστεί προς σωτηρία της ψυχής του. Έμαθε ότι εκεί κοντά στην Αντιόχεια, η οποία ήταν μεγάλη και περίφημη πόλη αλλά και πολύ αμαρτωλή ταυτόχρονα, ζούσε μια πόρνη που λεγόταν Πανσέμνη κι έκανε πολλά πράγματα για να απολεστούν οι ψυχές των ανθρώπων λόγω του αμαρτωλού επαγγέλματός της, προσευχήθηκε πολύ στο Θεό. Και του ήρθε ένας φωτισμός. Άφησε το ερημητήριο του και κατέβηκε στο σπίτι του πατέρα του και του ζήτησε, αυτός ο ασκητής ο μοναχός, δέκα λίτρες χρυσού για να παντρευτεί. Έβγαλε τον τρίχινο χιτώνα του, φόρεσε λαμπρά ενδύματα και πήγε στο σπίτι της Πανσέμνης της πόρνης. Αφού έφαγε και ήπιε, τη ρώτησε πόσο καιρό είναι σε αυτό το άθλιο επάγγελμα. Δώδεκα χρόνια, του είπε. Όμως από όλους τους εραστές μου εσύ είσαι ο ομορφότερος, του είπε εκείνη. Και τότε είπε ο Θεοφάνης, «αφού είμαι όμορφος, θέλεις να με παντρευτείς»; Και της είπε μάλιστα, «να, πάρε και χρυσάφι σαν προίκα σου». Εκείνη δέχτηκε. Και της είπε : «πάμε να κάνουμε τις ετοιμασίες του γάμου».

Πήγε λοιπόν εκεί που ήταν το κελί του κι απέναντι έκτισε ένα άλλο κελί κοντά στο δικό του. Και επέστρεψε για να επιτελέσει την υπόσχεσή του, το γάμο με την Πανσέμνη. Βέβαια της είπε: «επειδή είμαι χριστιανός, σε παρακαλώ πρέπει να γίνεις χριστιανή για να παντρευτούμε». Εκείνη δίστασε στην αρχή, αλλά το δέχτηκε. Δεν είχε να χάσει και τίποτε. Ωραίος άντρας, νέος και πολλά χρήματα. Κι άρχισε η κατήχηση. Κατά την περίοδο της κατηχήσεως άκουσε η Πανσέμνη για την μέλλουσα κρίση. Και ότι όλες μας οι αμαρτίες μας θα κριθούν από το Θεό. Κι ανάλογα θα κριθούμε για τη σωτηρία μας. Και περιήλθε σε σωτήρια συντριβή. Βαπτίστηκε, ελευθέρωσε τους δούλους της, μοίρασε όλη την περιουσία που απέκτησε με τις αμαρτίες της, και αποσύρθηκε στο κελί που ετοίμασε γι' αυτήν ο Θεοφάνης. Και οι δυο ασκήθηκαν θεοφιλώς.

Πράγματι ανεξιχνίαστες οι βουλές του Θεού. Το ανέλπιστο. Καμιά φορά αφήνουμε το Θεό να λειτουργήσει πάνω στη ζωή μας το ανέλπιστο; Ήταν τολμηρό αυτό που έκανε ο Θεοφάνης. Αλλά για το Θεό τα τολμηρά είναι σωτήρια. Μήπως κάποια φορά το μυαλό μας είναι τόσο στατικό και τόσο κλεισμένο, ακόμη – να τολμήσω να το πω – και σε χριστιανικές συμβατικότητες, και δεν αντέχουμε αυτό το ξεπέρασμα; Αυτή την έξοδο;

Μέσα από αυτές τις σκέψεις πιθανώς μπορώ να καταλάβω τον Άγιο Ευθύμιο της Ουσδαλίας. Μια μεγάλη περιοχή της Ρωσίας όπου ήταν επίσκοπος. Είχε πολλές αρετές αλλά τις έκρυβε. Και ποτέ δεν τις απεκάλυπτε. Το μόνο που κατάλαβαν από αυτόν ήταν η απάντηση που έδινε στο ερώτημα που τον ρωτούσαν. Άνθρωπε του Θεού, ποια είναι η μεγαλύτερη αρετή, μας λες; Κι απαντούσε «η κρυφίως επιτελουμένη». Κι όλη η ζωή ήταν ένα κρυφτούλι. Όχι από το Θεό. Από τα μάτια των ανθρώπων. Μετά ο Θεός τον δόξασε και τον αγίασε. Άλλη τρέλα. Άλλη υπέρβαση. Ποια η μεγαλύτερη αρετή; Η «κρυφίως επιτελουμένη»!

Αν δεν σας κούρασα ήδη, να μιλήσω με δυο λόγια για έναν άλλον άγνωστο Άγιο και πάλι της Ρωσικής γης. Τον άγιο Αρτέμιο της Βέρκολα. Ήταν νέο παιδί 13 χρονών όταν βρισκόταν στο χωράφι του για να δουλέψει εκεί που ήταν τα χωράφια του πατέρα του. Χτύπησε κεραυνός μέσα σε μια καταιγίδα και πέθανε 13 χρονών. Τι είχε κάνει αυτό το παιδί άραγε; Τι άσκηση πρόλαβε να κάνει; Οι χωρικοί βλέποντας ότι το παιδί πέθανε από τον κεραυνό, θεώρησαν ότι ήταν μια κατάρα θεϊκή και μάλιστα ότι το παιδί ήταν πολύ αμαρτωλό. Γι' αυτό τιμωρήθηκε από το Θεό. Γρήγορα-γρήγορα τον έθαψαν κάτω από κάτι ξερόκλαδα μπας και δαιμονιστούν από τον κακό άνθρωπο που χτυπήθηκε από την οργή του Θεού, όπως έλεγαν.

Εικοσιδύο χρόνια αργότερα – το 1547 – ένας νεωκόρος του ναού του Αγίου Νικολάου της περιοχής, ο Αγάθων, είδε στον τόπο εκείνον ένα φως μυστηριώδες. Κι ανακάλυψε το σώμα του παιδιού. Το οποίο ευωδίαζε. Κι από τότε και μετά άρχισε να κάνει ατέλειωτα θαύματα. Τι έκανε αυτό το παιδί στη ζωή του; Κανείς δε το ξέρει. Το μυστήριο του Θεού. Το μυστήριο της αγάπης του Θεού. Οι ανεξιχνίαστες βουλές Του. Ποιος μπορεί να τις συλλάβει; Ποιος μπορεί να τις προσεγγίσει;

Ποιος μπορεί να καταλάβει το μυστήριο της ανεξιχνίαστης βουλής του Θεού που παίχτηκε εκεί – το Μάιο του '41- στη Σερβική γη; Όταν οι συνεργάτες των Ναζί, οι Ουστάσι, συνέλαβαν κάποιους δήθεν στασιαστές ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο γιος του ιερέα της περιοχής – ο γιος ενός ευσεβούς ιερέως. Ήταν ο πατήρ Μπράνκο Ντομπροσάλεβιτς. Συνέλαβαν το γιο του και πήγαν να τον εκτελέσουν με τους άλλους. Και πήραν μαζί και τον ιερέα. Εκτέλεσαν μπρος στα μάτια του το γιο του και του είπαν, «ξέρεις γιατί σε φέραμε; Για να κάνεις την νεκρώσιμή του ακολουθία». Ο ιερέας, ευσεβέστατος ων, τους είπε : «βεβαίως». Κι έκανε πλήρως την Ορθόδοξη ακολουθία. Υπάκουσε στο θέλημα του Θεού. Και μόλις είπε το «δι' ευχών», τον εξετέλεσαν. Μυστήριο η αγάπη του Θεού. Και πώς αναδεικνύει τους Αγίους.

Τι έκανε το μυστήριο του Θεού στην καρδιά του οχτάχρονου Ιωάννη του Κινέζου όταν στο μεγάλο αντιχριστιανικό κίνημα των Μπόξερς στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μαρτύρησαν πολλοί Κινέζοι Ορθόδοξοι. Έπιασαν το παιδί και το ακρωτηρίασαν και του είπαν: «Πονάς; Υποφέρεις;» Και είπε το παιδάκι, «δεν είναι δύσκολο να υποφέρει κανείς όταν είναι με το Χριστό». Τι μυστήριο έκανε αυτό το παιδάκι να πει ότι δεν υποφέρει; Τι μυστήριο επέτρεψε κατά τη δική μας την εσφαλμένη λογική ένα παιδάκι οχτώ χρονών να πεθάνει;

Ποιος ξέρει για τον Άγιο Μάλχο από τη Συρία; Που έφυγε κρυφά από το σπίτι του το πατρικό γιατί ήθελαν να τον παντρέψουν. Κι εκείνος δεν ήθελε. Ήθελε να γίνει μοναχός. Και πήγε κι έγινε μοναχός. Κοντά στην Αντιόχεια και πάλι. Όταν πέθανε ο πατέρας του γύρισε σπίτι για να παρηγορήσει τη μητέρα του. Και να ρυθμίσει κάποιες υποθέσεις οικογενειακές. Παρόλη την εντολή του γέροντά του, "μη γυρνάς πίσω, κάνε προσευχή για τον πατέρα σου". Έγινε επιδρομή Σαρακηνών και τον συνέλαβαν οι Σαρακηνοί σα δούλο. Τον πούλησαν μαζί με μια γυναίκα σε ένα καραβάνι. Αυτός που τους αγόρασε τους υποχρέωσε να παντρευτούν. Πού να το περίμενε ο Μάλχος. Από μια ανυπακοή να βρεθεί με το ζόρι παντρεμένος. Αλλά ο Θεός έχει άλλες βουλές. Στο χείλος της απελπισίας ο Μάλχος σκεφτόταν να αυτοκτονήσει. Όταν τότε αυτή η γυναίκα με την οποία δια της βίας τον πάντρεψαν του πρότεινε να ζήσουν με αγνότητα και να παραμείνουν ως ασκητές σε όλη τη ζωή τους. Διδάχτηκε από τη γυναίκα ο Μάλχος.

Και τελειώνοντας πώς να ξεχάσω άλλες ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού μας. Ας τελειώσω με τον Άγιο Θαλάσσιο το Λίβυο. Από τη Λιβύη ο Άγιος Θαλάσσιος. Αν ψάξετε το συναξάρι της ζωής του δεν θα δείτε κάτι που να μυρίζει -έτσι φαίνεται- αγιότητα. Άλλα τα μέτρα του Θεού όμως. Ο Θεός επέτρεψε να συναντήσει εκεί στη Λιβύη ο Άγιος Θαλάσσιος έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Εκκλησίας μας. Τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Και επειδή είχε πολλά ερωτήματα, τον ρώτησε μερικά. Κι ο άγιος Μάξιμος του απαντούσε. Του είπε : "τώρα φεύγεις για το ταξίδι σου. Μπορώ να σου γράφω γράμματα και να μου απαντάς; " «Ναι» του είπε ο Άγιος Μάξιμος. Άρχισε να του γράφει γράμματα. «Απορίες του Αγίου Θαλασσίου». Κι ο άγιος Μάξιμος απαντούσε. Έχουν εκδοθεί αυτές οι απαντήσεις. Απαντούσε, απαντούσε, απαντούσε. Κι ο άγιος Θαλάσσιος αυτά που έβλεπε γραμμένα άρχισε να τα ζει. Κι άρχισε η ζωή του να είναι μια μίμηση του αγίου Μαξίμου. Ολόκληρη η ζωή του. Ζούσε από τα γράμματά του. Κι είπε αυτός ο άγιος άνθρωπος μου δίνει απαντήσεις κι εγώ θα είμαι μόνο αναγνώστης; Κι όλη η ζωή του έγινε αγιασμένη. Και τόσο πολύ φωτίστηκε, που στο τέλος έγραψε κι αυτός ένα περίφημο έργο. «Περί αγάπης κι εγκρατείας». Σπουδαίο έργο. Με τέσσερις εκατοντάδες κεφαλαίων. Μιμούμενος τον άγιο Μάξιμο. Από μια γνωριμία. Από κάποια γράμματα. Οι βουλές του Θεού. Το ανεξιχνίαστο του Θεού. Αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις. «τις γαρ έγνω νουν Κυρίου»;

 Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία 44 χρόνια στην Αίγυπτο. Ο ληστής σε ένα λεπτό. Δεν είναι αυτά τα μαθηματικά σωστά. Ο Θεός έχει άλλα μαθηματικά για κείνους σίγουρα τους αγίους που ανέφερα και για όλους εμάς. Το μυαλό μας να είναι πάντοτε ανοιχτό στην αγάπη του Θεού. Το πώς και το γιατί και το πόθεν μπορεί να είναι ανθρώπινα ερωτήματα. Και δεν τα απεμπολούμε. Αλλά έχουμε την τόλμη να ξεπεράσουμε τα δικά μας μαθηματικά για να μπούμε μέσα στην αγάπη του Θεού που έχει άλλα μαθηματικά; Και μας σώζει με έναν άλλο τρόπο; Μέσα από μια σαλότητα και μέσα από μια έξοδο;

Εύχεστε Σεβασμιώτατε Δέσποτα η ζωή μας να χαρακτηριστεί από αυτή την ελευθερία κι από αυτήν την έξοδο!

 

* Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, που έγινε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, στις 5/4/2009.

 

ΠΗΓΗ: http://www.floga.gr/10/2008-9/2009040510.asp

 

  ΟΜΠΑΜΑ: Ο δεύτερος κρίκος

 

Του TheoTheoreio

Εγραψα με την αφορμη οτι καποιος πιστος, φιλος και οπαδος ηθελε να με πειραξει και μου 'στειλε φιλικα αυτες τις δυο σειρες, απο κατω.  Διαβαστε τό αποτελεσμα. 

Αλλά φταστε το στο τελος, γιατι τα λιγα οικονομικα στην αρχη δινουν λαθος εικονα.  Αλλου παει το θεμα προς το τελος, και χτυπαει και τη δικη μας πορτα.  Μαλλον ειμαστε παγιδευμενοι.

 

‘‘Πτώχευση κήρυξε η Chrysler – Γεγονός η συμφωνία με Fiat''.

‘‘Τέλος εποχής για GM – Ομιλία Ομπάμα''.

Σε τουτο το website http://quickfacts.census.gov/qfd/states/00000.html ειναι ευκολο να διαπιστωσετε γρηγορα και απλα: Ο πληθυσμος της Αμερικης ειναι 304.059.724 (γραμμη πρωτη). Οι εργαζομενοι, σε μη αγροτικες επιχειρησεις, ειναι περιπου 119.917.165 (γραμμη δευτερη, στο business πινακα, παρακατω, στη μεση), δηλ. ποσοστο επι του πληθυσμου, 39.44%

Σε τουτο εδω το website, http://www.census.gov/epcd/www/smallbus.html στο δευτερο πινακα, αν προσθεσουμε τις γραμμες 4-9, δηλ. τους απασχολουμενους σε μικρες επιχειρησεις (1-499 εργαζομενοι) λαμβανουμε τον αριθμο 58.597.452. Και αν προσθεσουμε και τις δυο επομενες γραμμες, δηλ τις μικρομεσαιες επιχειρησεις (500-999 εργαζομενους) τοτε λαμβανουμε το συνολο τών 64.378.794 εργαζομενων σε μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις. 

Δηλ. το 53.7% επι τού συνολου ολων τών εργαζομενων, εκτος δημοσιων υπηρεσιων και αγροτικων επιχειρησεων, απασχολειται στις μικρες και μικρομεσαιες.

Αυτο αποδεικνυεται και απο το http://www.sba.gov/advo/stats/sbfaq.pdf στη πρωτη σελιδα, κατω αριστερα. Αφου λοιπον το 53.7% των εργαζομενων δουλευουν σε μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις, γιατι αρνειται ο νεος προεδρος να παρει οποιοδηποτε μετρο γι'αυτους; Σε μας, τους Ελληνες, φαινεται ηλιθιο ενα τετιο ερωτημα, ειμαστε συνηθισμενοι, αλλα για Αμερικη μετραει και ειναι πολυ σοβαρο. Ουτε προεκλογικα ειπε τιποτα, ουτε μετεκλογικα εχει ανακοινωσει κανενα μετρο. 

Αντιθετα, με τους φορους που βαζει, σε 37 (απο τις 50) Πολιτειες η προσωπικη φορολογια εισοδηματος θα ξεπερασει το 50% αρα θα εξαφανισει μικρους και μικρομεσαιους.  Δειτε το εδω

http://www.taxfoundation.org/publications/show/24863.html  στη πρωτη στηλη ειναι το ονομα τών Πολιτειων, στη προτελευταια οι συνολικοι φοροι και στη τελευταια η σειρα προτεραιοτητας, ποια Πολιτεια θα πληρωνει ‘‘καλυτερα''.

Απο την αλλη, δειτε το εδω, http://www.ere.net/2007/11/01/chryslers-cuts-by-the-numbers/

η Chrysler εχει 59.000 εργαζομενους και αλλους 68.000 η GM, δειτε το εδω, http://en.wikipedia.org/wiki/General_Motors  δηλ. συνολο μαζι 127.000

Γιατι αγνοει 64.378.794 εργαζομενων αλλα φροντιζει 127.000; Γιατι αυτοι ειναι οργανωμενοι στα Συνδικατα, που τον χρηματοδοτησαν στην καμπανια του.

Ομως πισω απο καθε ενεργεια, εκτος του συμφεροντος υπαρχει και η ιδεολογια.  Αργησαν λιγο, επρεπε ολα να γινουν σιγα με προσοχη και νομιμα, αλλα βρηκαν και τήν ιδεολογια του και τις ριζες του. Αρχισε τωρα να ξετυλιγεται το κουβαρι και θα δουμε εξελιξεις. 

Βρηκαν ακομα και απο που αρχισε, ποιος τόν βοηθησε στο σχεδιασμο, που τα σπουδασε ολα. Ηδη δοθηκε το πρασινο φως για να γινει η δικη να αποδειξουν οτι δεν ειναι Αμερικανος υπηκοος, δειτε το στο  

http://www.antijihadresistance.com/forums/index.php?s=4f24e62ffc6715cfe9e3a564f62e15c3&showtopic=22671

και εδω στους Λος Αντζελες Ταϊμς, υποστηρικτες του,

http://latimesblogs.latimes.com/washington/2009/02/obama-birth-cer.html

Κανενας δεν εχει δει μεχρι τωρα Αμερικανο, ειτε μαυρο, ειτε Ινδο, ειτε οποιασδηποτε εθνικοτητας να βγαζει γυμνασιο στην Ινδονησια, ετσι δεν ειναι;  Και ενω η αμφισβητηση τού οτι ειναι Αμερικανος πολιτης ειναι αληθινη (αλλιως και ο ιδιος θα ειχε αποδεσμευσει το πραγματικο του πιστοποιητικο γεννησης και η Χαβαη θα το εδινε δημοσιως, ενω τωρα και οι δυο αρνουνται), αλλου ειναι το κλειδι τής υποθεσης αυτης. 

Στις σημειωσεις του ηταν γραμμενα: ‘‘Για να χτυπησεις το συστημα χρειαζεται οχι αγωνας απο μπροστα, προσωπο με προσωπο (οπως στη παραδοσιακη αντικαπιταλιστικη πρακτικη), αλλα χτυπημα απο πισω, στη ραχοκοκκαλια τού συστηματος.  Η ραχοκοκκαλια τού συστηματος εχει τεσσερα κεντρα (εγραφε), Εκπαιδευση, Εργασια, Περιθαλψη, και Συνταξιοδοτικο''. 

 Αυτα εγραφε τοτε, και αυτα χτυπησε ηδη μεσα στους πρωτους εξι μηνες. Αυτα δειχνουν οτι ο ανθρωπος δεν ειναι εναντιον τού καπιταλισμου, αλλα εναντιον τού συντηρητισμου. Δεν ειναι κομμουνιστης ουτε σοσιαλιστης, να αλλαξει τη νοοτροπια τών ανθρωπων προσπαθει, και μαλιστα παγκοσμιως. 

Μεχρι τωρα τα εχει αγγιξει και τα τεσσερα, ενω μονο στο εργασιακο εχει ηδη προχωρησει σε τελικες ενεργειες, Chrysler-GM-AIG και Citibank για αρχη.  61% – 60% – 79% και 34%

Απο κοινη πολιτικη αποψη, προσωπικη μου γνωμη ειναι, καλως εξελεγη και καλα κανει. Μαθημα χρειαζοταν και μαλιστα γερο. Δεν μπορεις να κοροϊδευεις τον κοσμο. Απηυδησε ο κοσμος. Και καλα εκανε και καλα εκαναν και τον εβγαλαν.  Αυθεντικος δεν ειναι, η αναποτελεσματικοτητα και το ψεμα τών Ρεπουμπλικανων τον ανεδειξε, οπως η αναποτελεσματικοτητα και η αχρηστεια τού Καρτερ ανεδειξε τόν Ρηγκαν. Ρηγκαν χωρις Καρτερ δεν θα υπηρχε και Ομπαμα χωρις Μπους παλι δεν θα υπηρχε. 

Η Αναποτελεσματικοτητα τους, η Αλαζονεια τους και η Αναληθεια τον ανεδειξε.   Αλλά, τωρα θα εφαρμοσει το σχεδιο του. Και δυστυχως το σχεδιο του, λεω εγω, δεν εχει να κανει με σοσιαλιστικη πολιτικη. Δεν ειναι θεμα δεξιας – αριστερας στην Αμερικη.  

Ειναι θεμα γενικοτερο, φωτος-σκοταδιου. Ουτε θεμα πτωσης μιας αυτοκρατοριας ειναι. Ειναι θεμα ζωης-θανατου τών αρχων. Η αποδειξη και το γιατι ειναι παρακατω, διαβαστε. 

Αυτος ο πολεμος εχει αρχισει απο παλια, απο την εποχη τού πατερα Μπους, με την ‘‘Νεα Ταξη Πραγματων'', θυμαστε; Το'λεγε και το ξαναλεγε τοτε, τον ειρωνευομαστε εμεις τον διευθυντη τού κοσμου τοτε και δεν καλαβαιναμε τι ελεγε (οπως ειρωνευομαστε και τον Ρηγκαν ‘καουμποϋ', αλλα αυτοι το χαβα τους, δεν ακουνε τιποτα·  δουλευουνε και μαλιστα δουλευουνε σκληρα). 

Περασαν τα χρονια·  για να δουμε τωρα, κανανε τιποτα; Μπας και εχουμε ηδη αυτη τη ‘‘Νεα Ταξη Πραγματων''; Και σε ποιο βαθμο. Εμεις οι απλοϊκοι μπλεχτηκαμε στον αγωνα για επιβιωση, ξεχασαμε· για να δουμε, μπας και εκαναν αυτοι τιποτα προς αυτη τη κατευθυνση; Και αν ναι, τι στην ευχη, ποιοι ειναι αυτοι που το σχεδιαζανε και μαλιστα ξερανε ποσο κοιμισμενοι ειμαστε εμεις ωστε  το ελεγαν στα ισα δημοσιως, και το διαλαλουσαν, και ενω ολα αυτα τα χρονια αυτοι δουλευανε, εμεις ξεχασαμε; Για να δουμε. 

Μηπως εχουν ηδη τα αποτελεσματα που επιδιωκουν αυτοι οι κυκλοι; Μηπως ηδη  επιτυγχανουν τού σκοπού τους; Και που βασιζονται να το λενε στη μουρη μας και εμεις οχι μονο δεν το πιανουμε αλλα συναινουμε κιολας; 

Βασιζονται στο οτι κοσμος δεν εχει ουτε χρονο να μελετησει ουτε και πιστευει οτι υπαρχει μια μαχη αναμεσα στο φως και στο σκοταδι. Ο κοσμος πιστευει οτι η μαχη που γινεται, γινεται μαλλον τυχαια και υπο το φως. Δηλ. οτι αν θελουμε εχουμε την δυνατοτητα και να το δουμε και να εμπλακουμε και να αντιδρασουμε. Ναι, ενταξει, αλλα μονο αν κοιταξουμε στην σωστη κατευθυνση. Αλλιως αλλου θα ειναι ο γαμος, και αλλου θα χορευουμε εμεις. 

 

[Λιγα λογια για το σκοταδι].

 

Και μονο που οι περισσοτεροι πιστευουν οτι υπαρχει σκοταδι, χανουν, κοιτανε στη λαθος κατευθυνση γιατι αλλου ειναι η αληθεια. Σκοταδι δεν υπαρχει απο μονο του, το σκοταδι ειναι η ελλειψη φωτος. Το φως υπαρχει αυθεντικα και αυθυπαρκτα. Το σκοταδι δεν υπαρχει ουτε αυθεντικα ουτε αυθυπαρκτα, επερχεται μονο με την ελλειψη τού φωτος. Αρα οταν καποιος μαχεται εναντιον τού σκοταδιου, δεν πετυχαινει τιποτα, ποτέ, αφου το σκοταδι δεν υπαρχει. Η λυση, για να απαλλαχθεις απο το σκοταδι, ειναι να πας πισω και να επαναφερεις το φως. Να αγνοησεις το σκοταδι και να εργαστεις να επαναφερεις το φως. 

ΥΓ: (Να που το παω με το να καταλαβαινουμε αντι να αντιπαραθετουμε και να μαχομεθα, με τα αρθρα μου περι καταλαβηματος, το πρωτο 29/6/09 ‘‘Πως καταλαβαινουμε οτι καταλαβαινουμε'')

Αρα η λυση δεν ειναι η μαχη, ειναι η εργασια. Επαναπροσδιορισμος και εργασια. Διαφορά μεγαλη, εεε; Οσο μαχεσαι το σκοταδι, πρωτον το διατηρεις ζωντανο (αλλιως τι θα μαχεσαι;) και δευτερον το δυναμωνεις, το θρεφεις, εστω και αν το πολεμας και ισχυρα και αποτελεσματικα, αφου λογω τής φυσης του η μονη λυση ειναι να φερεις πισω το απολεσθεν φως. Οσο δεν φερνεις πισω το απολεσθεν φως, σκοταδι θα εχεις ειτε το πολεμας ειτε οχι. 

(Ειρησθω εν παροδω: Να που νομιζω οτι επισης χρειαζεται επαναπροσδιορισμο ο μοναχισμος αντι να λεμε αυτο ειναι, ετσι το βρηκαμε και αποτελει παραδοση. Οι περοσσοτεροι μοναχοι πολεμανε φαντασματα.)

Ελεγε ο Παϊσιος (σελ. 575, Ιερομοναχου Ισαακ, Βιος Γεροντος Παίσιου τού Αγιορειτου)  ‘‘Τον διαβολο τον χτυπας ξανα και ξανα αλλα παλι εκει, δεν φευγει.  Χρειαζεται μονο περιφρονηση και να μην του δινουμε δικαιωματα''. Βαλτε οπου η λεξη διαβολος τη λεξη σκοταδι και εχετε τη λυση. 

 

[Τελος τα Λιγα λογια για το σκοταδι].

 

Το τι γινεται τωρα στην Αμερικη, με τα ματια ενος Πνευματικο-Πολιτικο-Προσανατολιστη ειναι θεμα ζωης-θανατου τών αρχων και τής παραδοσης, οχι μονο στην Αμερικη αλλα σε ολο το κοσμο. Αν το δεις με τα ματια ενος Πνευματικο-Πολιτικο-Προσανατολιστη οπως λεω οτι ειμαι εγω, ειναι θεμα ζωης-θανατου τής παραδοσης. Ποιας παραδοσης; Της εξης:

Σκοπιμως αφηνω λιγο κενο εδω για να αφησεις τα προηγουμενα, να αφησεις το μυαλο απελευθερωμενο απο το προηγουμενο σετ σκεψεων και να κανεις μια παυση.  Εδω χρειαζεται μια αλλαγη ατμοσφαιρας στο μυαλο σου, γιατι με αυτα που θα ακολουθησουν χρειαζεται να καταλαβεις κατι διαφορετικο, να δεις το πως σκεφτεσαι εσυ ο ιδιος στην καθημερινοτητα, να δεις οτι εχεις συμμετασχει σε αυτο που ακολουθει, οτι δεν ειναι ευθυνη αλλων.  Παμε λοιπον. 

Δεν ειναι λογικο να φροντιζεις τον αθρωπο; Ναι. Το παν ειναι ο ανθρωπος και ο συνανθρωπος, ετσι δεν ειναι; Δεν συμφωνεις με αυτο; Ναι. Συμφωνεις. Ολοι συμφωνουμε. Φαινεται λογικο. Φαινεται ανθρωπινο. Και ο Χριστος για τον ανθρωπο θυσιαστηκε, ετσι δεν ειναι; Ναι. Ολα για τον ανθρωπο. 

Αγαπη στον συνανθρωπο, καλυτερη ζωη για τον ανθρωπο, παροχες στον καινουργιο ανθρωπο (τα παιδια), συμπονοια στον αδυναμο ανθρωπο (ανημπορους, πεινασμενους, ξενους, ατυχους κλπ.), ολα για τον ανθρωπο και ειδικα για ολους εκεινους που παλιοτερα ησαν καταπιεσμενοι (γυναικα, εγχρωμους, αλλων θρησκευματων κλπ.), ετσι δεν ειναι; 

Ναι. Οποιος τα αρνηθει αυτα ειναι απανθρωπος.  Αρα ολοι συμφωνουμε. Παλι θα αφησω λιγο κενο να εμπεδωσεις στα οσα συμφωνεις παραπανω, να δεις οτι τα παραπανω σού φαινονται λογικα, οτι εχεις αποδεχθει χωρις πολυ κοπο και σαν προφανες καποια συγκεκριμενη σταση και λογικη και εχεις παγιδευθει ομορφα, γλυκα και λογικα. 

Εχεις συγκατανευσει με την δικη σου λογικη, θεωρεισαι συνυπευθυνος σε αυτα που γινονται. Εχεις συναποφασισει και συναινεσει σε αυτο που γινεται, και μαλιστα σε τετιο βαθμο, που σου φαινονται παρανοϊκα, ισως βλακωδη, αυτα που εδω παρουσιαζω στη συνεχεια. Ολα λοιπον για τον ανθρωπο. Αποτελεσμα, το παν ειναι ο ανθρωπος και η συμπονοια για τον ανθρωπο, και τον συνανθρωπο.

Ρολλαρισε τωρα παρακατω να δεις την φυσιολογικη εξελιξη. Για τα παραπανω δεν χρειαζεται πολυ ψαξιμο, και συμφωνουμε ολοι σε αυτα. Αφου ολοι συμφωνουμε στα παραπανω, ρολλαρισε τη σελιδα παρακατω να δεις πως και τι ωραια τα καναμε και δεν υπαρχει περιπτωση σωτηριας. Αν την δεις πουθενα, εστω και φανταστικα, πεστη μου και μενα να ελπισω.  

 

Ολα λοιπον για τον ανθρωπο.

 

Ερχεται μετα το διλημμα, μεσα απο τις καθημερινες αποφασεις και επιλογες στη ζωη. Αρχες ή ανθρωπος; Η εκπαιδευση εχει κοπο, ο Στρατος εχει πειθαρχεια, η Θρησκεια εχει πιστη, οι σχεσεις εχουν θυσιες, η κοινωνικη ζωη εχει νομους, η συμπεριφορα εχει κανονες, ολα θελουν δουλια. Ολα υποτιθεται εχουν αρχες.  Περα απο οτι επιβαλλεται με νομους και κανονισμους, υπαρχουν αρχες. Ολα αυτα κανουν τη ζωη δυσκολη, δινουν την ιδεα οτι ο ανθρωπος εχει να εργαστει σε ολη του τη ζωη και να προσαρμοζεται σε αρχες, να υπηρετει αρχες και να διαβιει με αρχες. 

Ή να καταστρατηγει τις αρχες, δεν εννοω κρυφα ή παρανομα – αλλα με αγωνα, με αλλαγη νομων, νομιμα, διεκδικητικα. Μπορει λοιπον η κρατουσα νοοτροπια να ειναι οτι ‘‘ο ανθρωπος ας υποφερει, αυτη ειναι η δουλια του, ο ρολος του, εχει να υποφερει και να εργαστει και να υπηρετησει αρχες'', Ή, μπορει η κρατουσα νοοτροπια να ειναι ‘‘ολα για τον ανθρωπο, ο ανθρωπος εχει την μεγαλυτερη σημασια πανω απο ολα και πρεπει να διευκολυνουμε την ζωη του''.

Τι θα ακολουθησουμε, Αρχες ή Ανθρωπο; 

Αν βαλουμε πρωτα τις αρχες, ο ανθρωπος εχει να υποκυψει σε αρχες, να εργαστει για αρχες, να θυσιαστει. Να βαλει πρωτα απο το προσωπικο του συμφερον τις αρχες. Και αυτο, αν δεν κανω λαθος, λεγεται ταπεινοτητα. Σκυβεις το κεφαλι και υπηρετεις.  Υπηρετεις ιδεα, αρχη, ιδανικα. Ακομα γινεται αυτο, που και που, και μνημονευουμε τετιους ανθρωπους σαν ηρωες ή αγιους. 

Αν ομως βαλουμε πρωτα τον ανθρωπο, τοτε θα κοιταξουμε τι εξυπηρετει τον ανθρωπο. Αργα ή γρηγορα θα δυναμωσει η φροντιδα για τον ανθρωπο και θα ξεχαστει η υπηρεσια αρχων. Αντι να σκυψεις το κεφαλι ταπεινα, ισως και με μοθχο, να υπηρετησεις καποιο ιδανικο, θα σηκωσεις το κεφαλι και θα κοιταξεις τι ειναι καλο για σενα, για την οικογενεια σου, για τη δουλια σου, για το γειτονα σου, για αυτον που αισθανεσαι πονο κλπ.  Πανω απο ολα θα βαλεις τις δικες σου επιλογες, το τι αισθανεσαι εσυ, οχι τα ιδανικα. Εσυ θα επιπλευσεις, οχι η ιδεα. 

Αν ειναι να επιπλευσει η ιδεα, εσυ σαν ανθρωπος θα εισαι απο κατω, υπηρετης.  Αν ειναι να φανεις εσυ, θα εισαι εσυ απο πανω, η ιδεα ερχεται δευτερη, απο κατω. Πανω απο ολα εσυ, λεγεται, Υπερ Η Φανεια. Υπερηφανεια. Ταπεινοτητα λοιπον αν υπηρετουμε Αρχες, Υπερηφανεια αν ικανοποιουμε τον Ανθρωπο. 

Τι θα ακολουθησουμε, Αρχες ή Ανθρωπο; Μα φυσικα ανθρωπο, το ειπαμε ηδη αυτο.  Με αυτο αρχισαμε. Οποιος δεν συμφωνει με αυτο ειναι απανθρωπος.  Εχει επικρατησει αυτη η επιλογη, πολυ πριν να μπει αυτο το διλημμα, ‘‘αρχες ή ανθρωπος''. Οταν το διλημμα ξεκαθαρισε στο κεφαλι μας, η αποφαση ειχε ηδη παρθει χωρις σκεψη, με συναισθηματισμο και προφανεια, οτι ειναι προφανες, ‘‘πανω απ'ολα ο ανθρωπος''. Αρα πανε οι αρχες.

Ολα για τον ανθρωπο και τον συνανθρωπο. Ολα για τη φροντιδα και την συμπονοια.  Ετσι εγινε και εφθαρησαν οι αρχες, χωρις ποτέ να πουμε οχι σε αυτες. Απλως δωσαμε προτεραιοτητα στον ανθρωπο, χωρις ποτέ να ομολογησουμε, ‘‘ας καταπατησουμε τις αρχες''.  Απλως, πρωτα ο ανθρωπος.

Δεν υπαρχουν πια αρχες, ξεχαστε το.  Ενα ενα πεφτουν τα καστρα των αρχων.  Αρχες δεν σημαινουν και πολλα, ο ανθρωπος ειναι που εχει σημασια. Ιδεες και αρχες μαραζωσαν.  Και συνεχιζουν να μαραζωνουν. 

Ειναι αυτο που χαριτολογωντας λεμε, H ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις: Επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση. Ξεκινάς ν' αλλάξεις τον κόσμο (αρχες και ιδεες) και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια (ο ανθρωπος). (Παρενθεσεις δικες μου)

Αποτελεσμα, ολα να περιστρεφονται γυρω απο τον ανθρωπο (οχι γυρω απο αρχες), ολα να εξηγουνται με το τι θελει ο ανθρωπος (οχι με το τι υπαγορευουν καποιες αρχες), ολα να αποφασιζονται με το τι εξυπηρεται τον ανθρωπο (οχι τι εξυπηρετει και ενδυναμωνει αντιστοιχες αρχες), ολα να παιρνουν την ανθρωπινη μορφη (και να παραγνωριζεται οποια ιδεολογικη μορφη). Ικανοποιηση τού ανθρωπου, οχι υπηρεσια αρχων. 

Το πρωτο θεωρειται αναφαιρετο δικαιωμα πια, το αλλο καταναγκασμος. Πανε οι μεγαλες ιδεες, πανε οι μεγαλες αρχες. Μόνο ο Ανθρωπος.  

Αποτελεσμα, κοιταξτε στις παρακατω εξι μεγαλες ενοτητες τής ζωης που καταντησαμε.  Δεν το θελησαμε.  Απλως συναινεσαμε.  Λογικα.  Ενα-ενα βημα εγινε λογικα.  Απαλα και ανωδυνα.  Κοιταξτε που καταντησαμε.  Τα παρακατω ναι μεν παρουσιαζονται σαν ζωτικες ενοτητες στη ζωη (και ειναι), αλλά οι περιεχομενες περιγραφες ειναι συντομα παραδειγματα.  Υπαρχουν σιγουρα περισσοτερες αναφορες, αλλά δεν ειναι δυνατον να αναλυσω ολο το κοσμο και ολες τις εκφρασεις του σε ενα αρθρο. 

 

 

 

1. ΠΙΣΤΗ (αρχικη αρχη, ο Θεος)

Ο Χριστος (πιθανον) ειχε γυναικα και κρυφο παιδι (πρεπει να εχει ανθρωπινη εξηγηση και Αυτος, ολα με επικεντρο τον ανθρωπο, ετσι δεν ειπαμε να κανουμε;)

 

2. ΦΥΛΟ (μετα το Θεο, απο το 1, ο ανθρωπος και τα δυο φυλα)

Οι γυναικες ηταν διαφορετικο φυλο, αλλα αυτο δεν ειναι σωστο, αφου ειναι ανθρωποι και αυτες. Ολα για τον ανθρωπο. Αρα το διαφορετικο φυλο, μεταφραστηκε σε ανισο φυλο. 

Το διαφορετικο ονομασθηκε ανισο. Αντι να δουμε που ειναι η διαφορα και τι πρεπει να γινει, κοιταξαμε να κλεισουμε την οποια διαφορα σαν ανισοτητα.  Αρα το ανισο φυλο επρεπε να γινει ισο φυλο. 

Αποτελεσμα, τωρα εκτος των αλλων οι κυριες στην Αμερικη π.χ. μπορουν να λειτουργησουν και σε ιερο. Στην Ελλαδα ζητανε να πατησουν και το Αγιον Ορος.  Γιατι οχι; Επισης, απο πιο εντονη εμπαθεια και πραξη, ανδρες μπορουν να αλλαζουν φυλο και γυναικες μπορουν να παιζουν (προς το παρον) τον ρολο τού αντρα στο ζευγαρι. Που ειναι το προβλημα; Πουθενα. Ολα για τον ανθρωπο και τον συνανθρωπο. 

 

3. ΣΧΕΣΗ  (τα δυο φυλα, απο το 2, οδηγουν σε σχεσεις, μεταξυ τους και το παιδι)

Η παραπανω ισοτητα εφερε ισοτιμια. Λογικο. Ολα λογικα ηρθανε. Αφου ο γαμος αφορα και περιουσιακα, παρηλθε σαν μυστηριο και μπορει να γινει και σε δημαρχειο.  Αφου μπορει να διευθετηθει και σε δημαρχειο, και αφου αφορα περιουσιακα πρεπει να διευθετηθει και οταν οι ανθρωποι τού ιδιου φυλου διαλεγουν να ζησουν μαζι.  Τα παντα για τον ανθρωπο, αρα η διευθετηση μπορει να γινει και μεταξυ δυο ανδρων και μεταξυ δυο γυναικων.

Οχι μονο.  Εχει δικαιωμα, η γυναικα, λογω ισοτιμιας να αποφασισει η ιδια για την ζωη της. Ριχτο το παιδι. Μα …, δεν θελω μα και ξεμα. Ρ-ι-ι-ιχτο το παιδι. Ριχτο το παιδι, εγω αποφασιζω, η ισοτητα ειναι μιση αρχοντια. Μα …, δεν εχει μα και μου, ρ-ι-ι-ιχτο, γιατι αν για παραδειγμα (το επιχειρημα) με βιασουν, γιατι να εχω εγω το παιδι που δεν ζητησα και γιατι να καταστραφει εμενα η ζωη μου;  Εκει που ειχα ωραια στρωμενη ζωη, σπουδαζα και ειχα και ωραια δουλια, τωρα εχω να μεγαλωσω παιδι για 20 χρονια; ΡΙΧΤΟ!! Η αποφαση ειναι της ισοτιμης γυναικας! Γιατι αυτη να μην εχει αποφαση στη δικη της ζωη, και ο αντρας να εχει;  Γιατι τού αντρα η ζωη δεν ζημιωνεται, αλλα τής γυναικας ειναι τοσο ευκολο να καταστραφει; 

Λες και οταν ενα αμαξι πεφτει πανω στον αλλον και τον αφηνει αναπηρο, δεν του αλλαζει τη ζωη για παντα και μαλιστα χωρις επιλογη, αλλα εδω που επεσε ο βιασμος (ας πουμε, παραδειγμα) και αλλαζει η ζωη τής γυναικας και (ναι, χωρις αντιρρηση) καταστρεφεται, να της δωσουμε επιλογη. Αμεεε! πρωτα ο ανθρωπος, δεν ειπαμεεε;;

 

4. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (οι σχεσεις, απο το 3, οδηγουν στη δημιουργια)

Ριχτο το παιδι.  Λογικο το ριξιμο, αρα τι αξια εχει η αρχη της ζωης;  Αφου δεν υπαρχει αρχη, καταστρατηγηθηκε, λογικο ειναι να εχουμε την εντυπωση οτι εμεις διευθετουμε την ζωη.  Ολα λογικα γινανε.  Αρα ας το παρουμε αποφαση, εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη.  Δικη μας ειναι την κανουμε οτι θελουμε. 

Μπορει να την δινει ο Θεος, αλλα εμεις την διαχειριζομαστε. Δεν την διαχειριζεται ο Θεος, και θυμασαι που και ο Θεος ηταν ανθρωπος, μπορει να ειχει και γυναικα και κρυφο παιδι;  Να λοιπον, εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη.  Ολα για το αγαπημενο παιδι Του, τον ανθρωπο.  Ολα για τον ανθρωπο.  Αρχη καμμια.  

Αρα ο ανθρωπος μπορει να γινει με πλαστικο DNA, τον κλωνο. Επετραπη και αυτο, κριτηριο οχι οι αρχες, ο ανθρωπος. Πρωτα ο ανθρωπος, οχι οι αρχες.  Φτιαξε ανθρωπο με κλωνο απο χημικο DNA. Ετσι ο αγαπημενος μας συνανθρωπος δεν θα χανεται, θα τον αναπαραγουμε ακομα και οταν εχει χαθει. Εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη. Ολα για τον πονεμενο ανθρωπο. Τον χαμενο και τον επιζησαντα. Αντε, καλα παμε. 

 

5. ΖΩΗ (η δημιουργια, απο το 4, οδηγει στην αναπτυξη συστηματος ζωης)

Φτιαξαμε τη ζωη με το κριτηριο οτι εμεις την διαχειριζομαστε. Ανοιξε η διαχειριση απλετα. Καμμια, αρχη. Απλως διαχειριση.  Επιστημη, εμποριο, νομοι, κανονισμοι, ολα γυρω απο την αναπτυξη και διαχειριση. Καμμια αρχη, ο ανθρωπος αποφασιζει με βαση τον ανθρωπο, για τον ανθρωπο, οχι για καμμια αρχη. 

Για να αναπτυξεις ζωη εφτασες να θες δεδομενα, συνδυασμους, επιστημη, κομπιουτερ. Η διορθωση τής τροχιας τού πρωτου Απολλωνα προς τη Σεληνη εγινε μεσα σε 84 λεπτα τής ωρας, ενω χρειαζονταν 60.480 χρονια με αριθμομηχανη, και 1.040.256 χρονια με το χερι. 

Τα κομπιουτερ (σε τραπεζες, σουπερμαρκετ, αεροδρομια, υπουργεια κλπ.) δεν μπορουν να διαβασουν παρα μονο με τις τρεις καθετες γραμμες· τελειως συμπτωματικα μια καθετη γραμμη κανει το 6, και ετσι τα κομπιουτερ δεν μπορουν να διαβασουν παρα μονο με το 666. 

Πρωτα ο ανθρωπος και η ευκολια του. Χρατς η καρτα στη τραπεζα, παρτα τα λεφτα εσυ. 666 η καρτα. Χρατς η καρτα στο σουπερμαρκετ, παρε φαϊ εσυ. 666 η καρτα. Χρατς η καρτα στο κομπιουτερ, παρε εσυ τη συνταξη στο λογιαριασμο σου.  666 η καρτα. 

Η εκκλησια αντι να βαλει τα εκατομμυρια που εχει να δημιουργησει καινουργιο συστημα προγραμματισμου κομπιουτερς και καρτων, και να αποδειξει στους καρχαριες οτι το να διαβαζει το κομπιουτερ με 666 δεν ειναι το μονο συστημα, οτι υπαρχει και αλλο συστημα, τι κανει; Τα φυλαει μπας και ερθει καμμια Τουρκοκρατια παλι ή τα κανει πολυελαιους για ‘‘τη δοξα του Κυριου''. Μετα φταιει ο Σατανας. Χρατς η ταυτοτητα στο αεροδρομιο, πέρνα εσυ. 666 η ταυτοτητα. Αμεεε, τι νομισες; Ο ανθρωπος πρωτα, ασε τις αρχες.

 

6. ΕΥΚΑΙΡΙΑ (το συστημα ζωης, απο το 5, οδηγει στην αναπτυξη ευκαιριων, νεων οριζοντων)

Αφου τα διαχειζομαστε ολα εμεις, με το συστημα τής αμεσοτητας, οπουδηποτε, οποια στιγμη, ευκαιρια δεν υπαρχει. Την ευκαιρια που ειχαν οι Βρεττανοι, για παραδειγμα (και αλλοι αντικαθεστωτικοι στην ιστορια) και οταν εγινε το καθεστως τυραννικο εφυγαν και πηγαν στην Αμερικη με το Mayflower (ή οπου αλλου πηγε ο καθενας), δεν υπαρχει πια. Πρωτα, δεν σου εκανε εδω, εφευγες, πηγαινες αλλου.  Τωρα δεν μπορεις να πας πουθενα. Γιατι; Κλειστηκε η γη. Δεν υπαρχει γη ελευθερη.  

Η γη ανηκει καπου, σε καποιον, και δεν εχεις την ελευθερια να διαλεξεις το μελλον σου και να πας να ζησεις την οικογενεια σου.  Πρεπει να συμβιβαστεις με το οποιο καθεστως.  Σ'αρεσει δεν σ'αρεσει, επιλογη δεν εχεις. Αρα ευκαιρια δεν υπαρχει.  Θα ακολουθησεις το συστημα, ειτε αυτο ειτε το αλλο. Η επιλογη σου ειναι μεταξυ συστηματων, οχι μεταξυ δικων σου ιδεων, αρχων, ή αποφασεων.  Πεθανε αυτο, ξεχασε το. 

Και οχι μονο. Αφου η γη ανηκει καπου, και αφου με το που ξεπηδας απο τη κοιλια τής μαννας σου εξω στο κοσμο καπου πρεπει να πατησεις, και αφου εκεινο το κομματι που πατας ανηκει σε αλλον, αρα χρωστας. Με το που γεννιεσαι χρωστας, γιατι δεν υπαρχει γη ελευθερη. Αρα δεν θα σηκωσεις κεφαλι ποτε.

 

7. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (οι οριζοντες, απο το 6, οδηγουν στην απολαυση τής ελευθεριας που οδηγει πισω στην αρχη 1, στο Θεο, σαν ευχαριστεια και λατρεια τού Θεου)

Εδω ειμαστε τωρα με τον νεο προεδρο. Τα αλλα γινανε. Πηγε καλα το σχεδιο σε ολα τα προηγουμενα. Τωρα αμα χτυπησουν και την ελευθερια θα μπουμε ολοι στο ζυγο.  

Απο ολα τα παραπανω, η μοναδικη ελευθερια που εχεις σημερα ειναι να επιλεξεις συστημα.  Δεν σου αρεσει η Ελλαδα, πας Γερμανια. Δεν σου αρεσει το Αφγανισταν, πας Ελλαδα. Δεν σου αρεσει η Ρωσια, πας Αμερικη. 

Αν ξανακοιταξεις την παραπανω πορεια, θα καταλαβες οτι απο ελευθερια αρχων κατεβηκαμε στην ελευθερια συστηματων. Πανε ολες οι αλλες ελευθεριες, χαθηκαν. Μονο συστηματα ετοιμα στο πιατο απομεινανε. 

Ουτε γη εχεις να διαλεξεις, ουτε τι θα μαθεις στο παιδι σου, ουτε τι μυστηρια θα κανει η εκκλησια σου, ουτε τι θα καλλιεργησεις να φας. Τιποτα. 

Ολα ειναι συστημα και η μονη ελευθερια που εχεις ειναι να διαλεξεις μεταξυ συστηματων. Οχι μονο, αλλα με το που γεννιεσαι χρωστας, και αφου χρωστας εχεις να ακολουθησεις το συστημα αν θες να βγεις περα. Αλλιως μπορει να καταληξεις ή τρελλος, ή αστεγος, ή σε φυλακη. 

Αυτο εμεινε. Επιλογη συστηματων. Εξι χτυπηματα πριν, εξι πετυχημενα χτυπηματα. 

Τωρα αν μπορεσουν και σού χτυπησουν και την απομενουσα ελευθερια, θα σε εχουν σηκω πανω-κατσε κατω. Σουζα. Ελεγχος και παραγωγη. Εδω ειμαστε με τα καινουργια πραγματα, τη νεα και ενθουσιωδη υποδοχη τής αλλαγης.  Φτασαμε στο τελος. 

Αυτο ειναι το εβδομο και τελευταιο χτυπημα. Εδω γινονται τωρα οι διεργασιες.  Εξι χτυπηματα εγιναν πριν, εχουν πετυχει και τα εξι. Με βαση την οφθαλμοφανη λογικη τού, ‘‘ολα για τον ανθρωπο''. Να μην υπηρετησει ο ανθρωπος, να διευκολυνθει ο ανθρωπος. Ολα για τον κακομοιρη, τον δεινοπαθημενο ανθρωπο. 

Δεινοπαθημενοι ανθρωποι υπηρξαν πολλοι. Ολοι. Πολλες οι κατηγοριες.  Γυναικες, παιδια, εγχρωμοι, αναπηροι, γεροντες, αμορφωτοι, φτωχοτεροι, βορειοι-νοτιοι, πιο ζεστοι-πιο κρυοι, τυχεροι-ατυχοι, αρρωστοι, και βαλε.  Πολλες οι κατηγοριες. 

Ολοι μας ειμαστε δεινοπαθημενοι, και ολοι μας εχουμε καταταχθει σε καποια κατηγορια. Ολοι, αμα το καλοψαξεις, ανηκουν σε καποια κατηγορια μειονοτητας, ωστε ‘‘αντε να τρεξουμε να βοηθησουμε''. 

Αν διαβασατε το αρθρο μου, 29/6/09 "Πως καταλαβαίνουμε ότι καταλαβαίνουμε'', θα δειτε εκει την ιδια αποψη με αλλα λογια· το περι ‘‘αποδεκτο ειναι μονο οτι κανει τούς αλλους να νιωθουν ευχαριστα ανεξαρτητως κοστους'', δηλ. με αυτα εδω τα λογια, ‘‘να διευκολυνθει ο ανθρωπος'', οχι να υπηρετησει. 

Οπως λεγεται τελευταια, για να παντρευτω την μια μου γυναικα υποτιμησα τις αλλες 100 ή 50 ή οσες ειχε γνωρισει ο καθενας. Αυτες οι αλλες 50 εχουν υποτιμηθει και αφ'ενος πρεπει καποιος να τις βοηθησει, αφ'ετερου δεν ειναι δυσκολο εγω να κατηγορηθω για διακριση.  Υποτιμηση. Αν θελουν αυτες οι 50, μπορουν να με διαλυσουν γιατι αποτελουν ηδη μειονοτητα. Θελουν βοηθεια. 

Για την ακριβεια εγω που καθομαι τωρα και γραφω, Σαββατοκυριακο, ειμαι μειονοτης σε σχεση με ολους αυτους που απολαμβανουν την παραλια. Αν θελησω, ξεσηκωνω συμπονοια και βοηθεια υπερ μου. 

Εδω ειναι που προειπα, επεσες στη παγιδα, στο προφανες χωρις πολυ σκεψη.  Να τρεξουμε ολοι για τον ανθρωπο, οχι για αρχες.  Να διευκολυνθει ο ανθρωπος, οχι να υπηρετησει κατι ο ανθρωπος, οπου βρισκεται ο καθενας. Γι' αυτο την πατησε ο ανθρωπος, και γι'αυτο δεν υπαρχει επιστροφη. Γιατι ολο αυτο το θελησες και το δουλεψες με επιμονη κα υπομονη ο ιδιος. Οι κυκλοι που ξεσηκωσαν αυτο τη φουρτουνα εχουν ευθυνη οτι δεν σε προστατευσαν, οπως π.χ. εκαναν με το τσιγαρο.  Κατα τα αλλα, ολη η ευθυνη ειναι δικη σου. Επεσες με τα μουτρα, ‘‘να ικανοποιειται ο ανθρωπος'', γιατι βολευε και σενα. 

Τωρα ειμαστε στο σημειο χωρις επιστροφη. Τα εξι χτυπηματα εγιναν πριν και εχουν πετυχει και τα εξι. Ειμαστε τωρα στο εβδομο και τελευταιο χτυπημα. Αυτο γινεται τωρα. Δεν το βλεπεις, ή μαλλον λες οτι τα παραλεω και σκεφτεσαι οτι εχω γινει παρανοϊκος. Θα τα πουμε παλι εν ευθετω χρονω. Πότε; Να, κοιτα εδω πότε:

Ειπαμε η αρχη εγινε επι πατρος Μπους. Αρχισε τοτε, Νεα Ταξη Πραγματων. 

Μετα εχουμε:

Πρωτο χυπημα ελευθεριας:                 

Σεπτεμβριος 2001.  Μαεστρος – εκτελεστης, υιος Μπους, Επισκοπικος. 

Αποτελεσμα παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος τής ελευθεριας στη κινηση (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Μια απο τις πιο βασικες και συνταγματικες ελευθεριες καταπατηθηκε.Ν ομιμες πια οι καμερες-παρακολουθησεις-ψαξιμο-ερευνα. Οχι μονο σε αυτους που πιστευουν και διαλαλουν τη βια και που ολοι τούς ξερουμε.  Σε ολους. Ακομα και στην 85χρονη μαννα σου που περπαταει με μαγκουρα. 

Δευτερο χτυπημα ελευθεριας:            

7 χρονια μετα, Σεπτεμβριος 2008. (9 Σεπτεμβριου αυτη τη φορα, φαινεται κοιταγανε να πεσει παλι Τριτη).

Μαεστρος – εκτελεστης, προεδρος Ομπαμα, Προτεσταντικου παρακλαδιου. Ναι, ναι, η αληθεια ειναι δεν εγινε απο τον Μπους αυτο, αρχισε απο τον Ομπαμα με την ACORN, οταν ακομα ηταν υποψηφιος.  Λεπτομερειες αργοτερα.

Αποτελεσμα (οταν τελειωσει τη δουλια του, ηδη ολα τού πανε κατ'ευχην, κανεις δεν μπορει να καταλαβει γιατι αφου δεν εχουν λεφτα, ηδη σπαταλαει περισσοτερα απο οτι σπαταλησαν ολοι οι προηγουμενοι προεδροι μαζι απο Καρτερ και μετα), παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος  τής ελευθεριας στην αναπτυξη και εργασια (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Με το χτυπημα στην οικονομια, την εργασια σου και την αναπτυξη σου χτυπανε. Εδω δουλευει τωρα,  να βαλει στην ελευθερια τής εργασιας και τής αναπτυξης (σε ολο το κοσμο),  τις καμερες, τη παρακολουθηση και τον ελεγχο που εβαλε ο Μπους στην ελευθερια τής κινησης  (παλι σε ολο το κοσμο).  Διαλυση τού συστηματος-ανασφαλεια-αποδοχη ελεγχων και παρακολουθησης-φοροι-κοψιμο χρηματος-χαμενες επενδυσεις.  

Γιατι η οικονομια; 

 

[Λιγα λογια για το σωμα τής Κοινωνιας].

 

Καθε υπαρξη, ειτε γεννηθηκε φυσικα (π.χ. ανθρωποι), ειτε γεννηθηκε νομικα (π.χ. επιχειρησεις), ειτε συκροτηθηκε τυχαια (π.χ. μια οποιαδηποτε οργανωση, λειτουργια, συσπειρωση, παρεα, οτιδηποτε) χρησιμοποιει τρεις ισχυρες δυναμεις, τη κινηση, το αισθημα, και τη διανοηση. Αλλιως δεν μπορει να εκδηλωθει, δεν μπορει να υπαρξει.

Η Κοινωνια υπαρχει. Αρα εχει και αυτη τρεις λειτουργιες: σωμα με κινηση, καρδια με συναισθημα και ζωη, και κεφαλι με διανοηση και κανονισμους. Ποιο ειναι το σωμα τής Κοινωνιας μας; Η χωρα με τους ανθρωπους της, τους πολιτες. Ποια ειναι η καρδια τής Κοινωνιας; Τι τής δινει αισθημα και ζωη;  Η εργασια, η οικονομικη ζωη, η αναπτυξη μεσω εργασιας.  

Ποιο ειναι το μυαλο, ο εγκεφαλος, τής Κοινωνιας; Ποιος κανονιζει τα τού σωματος τής Κοινωνιας; Η κυβερνηση με τις τρεις εξουσιες. Ποια απο τις τρεις εξουσιες ειναι η λογικη και η σκεψη;  ποιος σκεφτεται και ποιος κανονιζει; Ουτε η εκτελεστικη που εκτελει, ουτε η δικαστικη που διορθωνει και εξισορροπει. Αρα η νομοθετικη. 

 

[Τελος τα Λιγα λογια για το σωμα τής Κοινωνιας].

 

Αρα λοιπον τον Σεπτεμβρη τού 2001 χτυπησανε το σωμα, με αποτελεσματα παγκοσμια. Οχι πια  Οχι πια ελευθερια στη κινηση.

Και 7 χρονια μετα, χτυπησανε τη καρδια, με αποτελεσματα παγκοσμια. Οχι πια Οχι πια ελευθερια στην οικονομια.

Τα χτυπηματα δεν ειναι για την Αμερικη. Ειναι απο την Αμερικη. Οπως ολα, ετσι και αυτα ξεκινησαν απο εκει και μετα εγινε εξαγωγη. Λεω λοιπον τωρα. 

 

Τριτο χτυπημα ελευθεριας:            

7 χρονια μετα, Σεπτεμβριος 2015.  (μαλλον καπου στη δευτερη βδομαδα παλι) Μαλλον θα εχουμε χτυπημα στον εγκεφαλο, στην ελευθερη σκεψη. Αποτελεσμα παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος τής ελευθερης σκεψης (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Μαλλον αυτη τη φορα θα εχουμε Μορμονο προεδρο. Παρανοϊκο;  Μπορει. Ειπαμε, θα τα πουμε παλι.

 

Λυση υπαρχει. Προς το παρον,  Καλη μας τυχη.

 

 

UP DATE 18-06-201:  Άλλα άρθρα του συγγραφέα στην Αποικία:

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=166

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

Ο πύρινος…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Δεν συγκαταλέγεται μεταξύ "μικρών" ή των "μεγάλων» προφητών. Γιατί είναι ο μέγιστος. Δεν έγραψε βιβλία. Όπως δεν  έγραψε  κι  ο Χριστός ή ο Σωκράτης. Αλλά έγραψε  με πύρινα και ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές των ανθρώπων.  Και βέβαια πρόκειται για τον προφήτη Ηλία. Αλλά ποια ήταν τα θαυμαστά που τον ανέβασαν στα ψηλότερα σκαλοπάτια της μεγαλοσύνης;

Ήταν που πολέμησε το κακό, από το λαό μέχρι το ιερατείο και το βασιλιά… Δεν κολάκεψε το λαό. Προσπάθησε να τον συγκινήσει και να τον αφυπνίσει. Αλλά μάταια. Οι άνθρωποι, όπως λέει κι ο ποιητής, συνέχιζαν να κοιμούνται "ανίδεοι και χορτάτοι". Γι' αυτό, επειδή δεν ίσχυαν τα λόγια, επιστράτευσε την πίστη. Και πρόσταξε τον ουρανό να μη βρέξει. Και η ανομβρία, που κράτησε τριάμισι χρόνια  έφερε το λαό σε απόγνωση. Ο Ηλίας  κατέφυγε για ένα διάστημα, κοντά στο χείμαρρο Κερείθ, όπου τρεφόταν θαυματουργικά από τους κόρακες. Και προς το τέλος της ανομβρίας πήρε εντολή  από το Θεό να συναντηθεί με το βασιλιά Αχαάβ.

Οι βασιλιάδες καταληστεύουν τους λαούς,  εν ονόματι των νόμων. Αλλά, όταν οι νόμοι δεν φτάνουν για να ικανοποιήσουν την αρπακτικότητά τους, δεν διστάζουν να προχωρήσουν ακόμη και σε κακουργήματα:

Όπως  Αχαάβ, που ζήτησε να αγοράσει  το αμπέλι του Ναβουθαί, ενώ εκείνος δεν ήθελε να πουλήσει. Και για να τον βγάλει απ' το αδιέξοδο η βασίλισσα Ιεζάβελ, έβαλε τους ανθρώπους της να δολοφονήσουν το Ναβουθαί. Έγκλημα που ο Ηλίας ήλεγξε δριμύτατα. Προαναγγέλλοντας σ' αυτόν και τη βασίλισσα την ίδια τύχη με το Ναβουθαί. Πράγμα που έγινε.

Το ιερατείο, συνήθως αποτελεί το ανήθικο ηθικό στήριγμα της αμαρτωλής κοσμικής εξουσίας. Για να κρατεί έτσι τους λαούς σε νάρκη και υποταγή. Παίρνοντας ως αντιπαροχή προνόμια, που του εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη λεηλασία του λαού.

Το ιερατείο το αντιμετώπισε ο προφήτης σε δημόσια αναμέτρηση: "Θα θυσιάσουμε, είπε ,ο καθένας στο Θεό του. Αλλά τη φωτιά θα ζητήσουμε να μας τη στείλει ο Θεός απ' τον ουρανό. Κι αφού ετοιμάστηκαν όλα, οι ιερείς του Βάαλ μάταια φώναζαν στο θεό τους απ' το πρωί ως το απόγευμα. Κι όταν εκείνοι απόκαμαν ο Ηλίας "προσευχή προσηύξατο". Κι ο ουρανός έστειλε  πρώτα τη φωτιά για τη θυσία κι αμέσως μετά  βροχή, για να τερματιστεί τη μαρτυρική ανομβρία. Όμως…

 Ο ενθουσιασμός συνεπήρε τον προφήτη. Και μέσα στη μέθη του θαύματος έσφαξαν αυτός και οι οπαδοί τους ιερείς του Βάαλ. Για να προκαλέσουν την οργή της βασίλισσας, που κήρυξε διωγμό εναντίον αυτού και των οπαδών του.

Ο Ηλίας κατέφυγε στο όρος Χωρήβ. Και καταπτοημένος , περίμενε εκεί την απάντηση του Θεού, για το διωγμό του. Όπου, ξαφνικά, ξέσπασε θύελλα. Αλλά ο Θεός δεν ήταν μέσα στη θύελλα. Αλλά ούτε και μέσα στο σεισμό και τη φωτιά, που ακολούθησαν. Για να φυσήξει, τέλος, δροσερή αύρα, δηλωτική της παρουσίας του Θεού. Ο οποίος πληροφόρησε έτσι  τον Ηλία πως η σφαγή των ιερέων του Βάαλ δεν ήταν ο καλύτερος τρόπο αντιμετώπισής τους.

 

 Μέγας προφήτης ο Ηλίας. Αλλά και "ομοιοπαθής ημίν", όπως λέει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος. Με ανθρώπινες, δηλαδή, αδυναμίες. Κι όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να φτάσει πολύ ψηλά. Τόσο, που, αντίθετα απ' τον Διγενή, που πάλεψε και νικήθηκε απ' το Χάροντα  "στα μαρμαρένια αλώνια", νίκησε ακόμη και το θάνατο. Αφού ανάστησε το γιο της χήρας, που ύστερα από εντολή του Θεού, τον φιλοξενούσε στα Σάρεπτα της Σιδώνας. Έτσι που ο θάνατος δεν τόλμησε να τον ξαναπλησιάσει. Κι ο Θεός, για να τον ανεβάσει στον ουρανό "αναγκάστηκε" να του στείλει ένα πύρινο άρμα.

Τόσο ψηλά, λοιπόν, ανέβηκε  ο Ηλίας. Κι έτσι εκείνο το "ομοιοπαθής ημίν", έχει και θετική, για μας, σημασία. Αφού συνήθως τον ξεπεσμό μας τον δικαιολογούμε με τον ισχυρισμό ότι εμείς δεν είμαστε σαν τους αγίους και τους προφήτες. Αγνοώντας ότι οι άγιοι και οι προφήτες είναι σαν κι εμάς. Που σημαίνει ότι, όσο χαμηλά κι αν βρισκόμαστε, μπορούμε να επιχειρήσουμε τη δική μας ορειβατική προσπάθεια. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να φτάσουμε, ακόμη και, σε πείσμα της ανθρώπινης κατακραυγής, σε απίστευτα ύψη.

 Άλλωστε ο δείκτης των υψομετρικών αναβάσεων βρίσκεται στα χέρια του Θεού και κανενός άλλου αυτοχειροτόνητου αγιομέτρη.

 

παπα-Ηλίας, 18-07-2009

Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα

 

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου*

… Κανείς δεν μιλά σθεναρά. Όποιος μιλά, αν δεν θεωρείται φανατικός, χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, στενοκέφαλος, μύωπας, αρτηριοσκληρωτικός ή ακόμη και φαιδρός και γραφικός. Βεβαίως θα πρέπει να τονίσουμε ότι δυστυχώς η ορθόδοξη παραδοσιακή γραμμή υποστηρίζεται ενίοτε ανορθόδοξα με αρές, ύβρεις, θυμούς, απειλές, φωνές, ακραίες θέσεις, ατεκμηρίωτες εκφράσεις και αναληθείς υπερβολές. Χρειάζεται μεγάλη γνώση, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, ψυχραιμία, νηφαλιότητα και διάκριση. Δε θα διορθωθεί ένα κακό μ' ένα άλλο κακό. Με την εμπάθεια δεν μπορεί να έλθει καλό.

Δεν θ' αποσχισθούμε από την Εκκλησία ποτέ. Θα παραμείνουμε πάντοτε πιστά τέκνα της Μίας, Αγίας, Αποστολικής, Ορθόδοξης, Μητέρας Εκκλησίας μας. Εντός των κόλπων της θ' αναπνέουμε και κινούμεθα συνεχώς με σεμνότητα, ταπείνωση, γνησιότητα, ειλικρίνεια και αφοβία. Θα καταθέτουμε την αγωνία μας, τον λογισμό μας, το παράπονό μας, τον καημό μας, την έγνοιά μας, την ανησυχία μας και την ελπίδα μας. Τα κακώς κείμενα, οι παραχαράξεις, οι νοθεύσεις σκανδαλίζουν πολύ τις ευαίσθητες συνειδήσεις. Είναι λάθος;

Εμείς δεν επιτρέπεται να εκφρασθούμε; Θα πρέπει να περιορισθούμε στο κομποσχοίνι μας; Έτσι χαρακτηρίζεται κάποιων η αγάπη προς το μοναχισμό; Θα πρέπει μόνο να επιφωνούμε, επικροτούμε και χειροκροτούμε πάντοτε κι έτσι θα είμαστε οι καλοί μοναχοί; Ακόμη κι όταν παραγκωνίζονται ή παρερμηνεύονται οι θείοι και Ιεροί Κανόνες και το Πηδάλιο της Εκκλησίας, η Ιερά Παράδοση, η αρχαία τάξη, οι ιεροί θεσμοί, τα πατροπαράδοτα λόγια, η οδός των Αγίων Πατέρων μας; Δεν ισχύουν σήμερα οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας περί συμπροσευχής μετά αιρετικών;

Δεν είναι συμπροσευχή όταν ο πατριάρχης εναγκαλίζεται τον πάπα στο «αγαπήσωμεν αλλήλους»; Πρόκειται για φιλοφρόνηση; Τι σημαίνει ο ιερός ασπασμός της αγίας ώρας ταύτης; Δεν είναι συμπροσευχή η απαγγελία του «Πάτερ ημών» υπό του πάπα εν ώρα θείας Λειτουργίας; Έχουν ημερομηνία λήξεως οι Ιεροί Κανόνες; Έχουν μεταποιηθεί και μεταλλαγεί; Ποία η ουσιαστική πρόοδος εκ της τοιαύτης συναντήσεως; Όταν ο πάπας εν μέσω Φαναρίου μίλησε περί του παπικού πρωτείου και εν Εφέσω περί ενώσεως των χριστιανών Ανατολής και Δύσεως διά της Ουνίας; Η ένωση θα επιτευχθεί με το να γίνουμε οι Ορθόδοξοι Ουνίτες;….

Σε τι άλλαξε ο παπισμός, ώστε να τρέχουμε πίσω του; Οι μεγάλοι λόγοι περί ιστορικής μνήμης και ελληνορθοδόξου παραδόσεως λησμονήθηκαν; Δεν γνωρίζουμε τι έπραξε ο παπισμός επί μία χιλιετία; Ήταν φονταμενταλιστές οι Άγιοί μας που εφιστούσαν την αυστηρή προσοχή των πιστών στο μέγιστο παπικό κίνδυνο; Ό,τι γίνεται για πρώτη φορά δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι θετικό ιστορικό γεγονός. Η επιφύλαξη, η προσοχή τόσων και τόσων λογίων, σοφών, εναρέτων, ταπεινών, αγίων, πατριαρχών, αρχιεπισκόπων, επισκόπων, πρεσβυτέρων και μοναχών επί τόσους αιώνες ήταν λανθασμένη; Είμεθα σίγουρα σοφώτεροι όλων αυτών των προηγουμένων; Ό,τι πάλι ανίερο επαναλαμβάνεται δεν σημαίνει καθόλου ότι καθαγιάζεται και λαμβάνει εξιλέωση….

Ειλικρινά με πόνο και αγάπη σύρουμε τις απλές, λιτές και εγκάρδιες αυτές γραμμές. Περιττό να ξανατονίσουμε τον άπειρο σεβασμό μας στους θεσμούς και τα πρόσωπα της Εκκλησίας. Συγκεκριμένες τακτικές κρίνουμε με αληθινό πόνο και μεγάλη αγάπη. Μιλάμε φυσικά όχι ως όσιοι, αν μόνο οι όσιοι μπορούσαν να μιλούν θα 'πρεπε να παύσει το κήρυγμα της Εκκλησίας, αλλά ως πιστά τέκνα Αυτής. Θα μπορούσαμε άνετα να σιωπήσουμε κι εμείς.

Δεν κάνουμε τους γενναίους. Δεν είναι γενναιότητα να υποστηρίζεις αλήθειες, αλλά υποχρέωση και αναγκαίο καθήκον. Θα μπορούσαμε να χειροκροτούμε κινήσεις, μετακινήσεις, ασπασμούς και χειρονομίες καλής θελήσεως. Να σκορπίζουμε χαμόγελα, συγκινήσεις, συναισθηματισμούς, ωραιολογίες και αγαπολογίες. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κάνουμε. Αδυνατούμε όμως να πείσουμε προς τούτο τον εαυτό μας. Μας ελέγχει αυστηρά το ιερό παρελθόν οσιομαρτύρων και ομολογητών του αγιοτρόφου και αγιοτέκνου Αγίου Όρους.

Εμείς ταπεινά, ολόθερμα, ολόψυχα και ολοκάρδια θα συνεχίσουμε βεβαίως νυχθημερόν να προσευχώμεθα «υπέρ της των πάντων ενώσεως», «υπέρ ευσταθείας των Αγίων του Θεού Εκκλησιών», «υπέρ των ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας». Οι διάλογοι μπορούν να συνεχιστούν μόνο αν μεταφέρουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας, κατά τον π. Γ. Φλωρόφσκυ, όταν οι ετερόδοξοι «ουσιαστικώς βοηθούνται, όταν οι ορθόδοξοι διά συνεπούς ορθοδόξου στάσεως τους υποδεικνύουν το μέγεθος της πνευματικής ασθενείας των και τον τρόπον της θεραπείας αυτών» κατά το κείμενο της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους μεταφέρεται άφοβα, ακέραια, γνήσια και ταπεινά. Πάντοτε «εν αληθεία και αγάπη», «εν φόβω Θεού», «εν εκτενεί δεήσει».

Δεν κατακρίνουμε κανένα. Ελέγχοντες ελεγχόμεθα. Είναι πολλοί που σκέπτονται αυτά τα απλά και σημαντικά. Δεν είναι ορθό να περιγελούμε την καλή αγωνία των πιστών. Να αναπτύσσονται εκκλησιαστικές δημόσιες σχέσεις για κοντόθωρες διεκδικήσεις, με δικαιολογήσεις που δεν πείθουν, να ανανεώνεται ή αναβαθμίζεται το προφίλ ορισμένων εκκλησιαστικών ταγών, να μη λέγεται όλη η αλήθεια, να σκανδαλίζεται δίκαια το μικρό ποίμνιο, να αναμένεται βοήθεια από καταδικασμένες εξουσίες για κοσμικότητα, αλλοτρίωση, έπαρση και αντιευαγγελικότητα.

Λέγοντας αυτά ξαναλέμε ότι δεν είμεθα επαρκείς. Όλοι αξίζει να αγωνιζόμαστε υπομονετικά και επίμονα να γίνουμε πιο ορθόδοξοι. Δεν μεγιστοποιούμε τα γεγονότα, δεν κυνηγάμε φαντάσματα, δεν φοβόμαστε όπου δεν υπάρχει φόβος, δεν απεμπολούμε την ευθύνη και το χρέος μας και προσευχόμεθα θερμότερα και ταπεινότερα τώρα υπέρ διαφωτίσεως πάντων .

 

«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ, Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)», Τεύχος 20. Μάιος-Αύγουστος 2007. Θεσ/νίκη, Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ».

 

* Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου: (Από την έκτακτη έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Εν Συνειδήσει, Δεκέμβριος 2006, αναδημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του σεβαστού λογίου Μοναχού Μωυσέ­ως Αγιορείτου με τίτλο Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα. Ας προσέξουμε το ομολογιακό αυτό κείμενο με την διακριτική και αρχοντική του έκφραση).

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin

 

Τραγούδια και ποιήματα

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Δεν τα θέλω τα τραγούδια μας

Ηρωικά και αισιόδοξα

Που εξυμνούν απλήρωτες θυσίες

Λουλούδια θερμοκηπίου,

ανάπηρα χωρίς αρώματα

Δεν τα θέλω τα τραγούδια μας

Σειρήνες εφησυχασμού

Ποταμόπλοια σε θερινά ποτάμια

Πυροφάνια σε ήρεμες θάλασσες

 

Φτάνει πια

Η αρμύρα διαβρώνει τις ζωές μας

Θέλω τα ποιήματά μας

Σκουριασμένα σίδερα στις προκυμαίες

Να δένουν τα καράβια

Φάρους σε φουρτουνιασμένες θάλασσες

Δύτες σε ανεξερεύνητους βυθούς

Που κρύβουν την ερημιά τους

Στο ανύπαρκτο μυστήριο

Ξεναγούς στα μουσεία μνήμης,

ηρωικής και στείρας

 

Αυγουστιάτικα φεγγάρια,

Θέλω τα ποιήματά μας

Να σκορπίζουν τις μοναξιές

Στους μακρινούς περιπάτους

Και τις ματαιότητες

Στις ανθρώπινες προσμονές

Τραγούδια λυπημένα, πένθιμα

Κραυγές απαισιοδοξίας

Απολογισμούς ζωής χαμένης

Πυκνόρρευστη πίκρα

Που ξεπλένει υπαρξιακές αγωνίες

Που λυτρώνει από ανεκπλήρωτα όνειρα

 

Κραυγές τις μοναχικές νύχτες,

Θέλω τα ποιήματά μας

Τις νύχτες που ψάχνουμε,

να πιαστούμε από τα αστέρια

Τις ψευδαισθήσεις του φωτός

Τις οφθαλμαπάτες

Που μας βγάζουν τη γλώσσα

 

Όνειρα που φεύγουν

Και μας αφήνουν στήλες άλατος

Να ατενίζουμε τα μαραμένα χρόνια

Που έρχονται από το μέλλον

Κουβαλώντας τη φθορά

Και την μοναδική υπεραξία

Που μας άφησαν,

Τον οβολό για τον βαρκάρη του Αχέροντα

 

Με βρόχινες κλωστές και κόκκινες ελπίδες

Με απογοητεύσεις και όνειρα πλεγμένα,

Θέλω τα ποιήματά μας

Πασσάλους, καρφωμένους βαθιά στο χώμα

Για να αντέχουν στις καταιγίδες

Γερά θεμέλια του αύριο που προσμένουμε

 

                                         15 Ιουλίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Δίνουν «παράσταση» με την Παιδεία

 

Του Χρήστου Κάτσικα*

 

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Μπαμπινιώτης δεν τσιγκουνεύτηκε εύηχες λέξεις και «ζεστές» εκπαιδευτικές προτάσεις που μπορεί να πιάνουν τα στασίδια των media, μπορεί να δείχνουν ότι αφουγκράζονται αγωνίες εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων, ωστόσο κινδυνεύουν να αποδειχθούν αμφίσημες προτάσεις.

Η υπερκατανάλωση, από τη μεριά του κ. Καθηγητή, προτάσεων του τύπου «απαλλαγή των μαθητών και των οικείων τους από το άγχος της αποτυχίας και της ανασφάλειας», «λύκειο που θα δίνει διέξοδο στις δεξιότητες του μαθητή», «μείωση του διδακτικού χρόνου», «περικοπές στη διδακτέα ύλη και τις εξετάσεις», «υποχρεωτική διετή φοίτηση στο νηπιαγωγείο», «δημιουργία ζώνης πολιτισμού», «ελεύθερη εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ χαμηλής ζήτησης», μπορεί, αν δεν συνοδευτούν με το «πώς», το «τι» και το γιατί», να αποτελέσουν «σαβούρα» δεδομένων σε ένα πεδίο που είναι γεμάτο από τα αποκαΐδια εξαγγελιών που στο παρελθόν και στο παρόν μετέτρεψαν το σχολείο σε λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας της ακριβοπληρωμένης αμάθειας.

 Είναι σαφές ότι οι διακηρύξεις καλών προθέσεων, το «μπούκωμα» με επιδέξια λόγια από μόνο του, όταν είναι ασύμφωνο με τα έργα, γίνεται τραγούδι των Σειρήνων για την υφαρπαγή της συναίνεσης σε μια περίοδο που σταδιοδρομεί στους επικοινωνιακούς χειρισμούς, καθώς χειραγωγείται από τον προεκλογικό ανταγωνισμό.

Επειδή ζούμε σε μια εποχή που το παλιό επανέρχεται μεταμφιεσμένο σε νέο, επειδή είμαστε πλέον ιστορικά «πεπειραμένοι» από προηγούμενες μεταρρυθμιστικές «εφορμήσεις» (που εξίσου επαγγέλθηκαν έναν εκπαιδευτικό κήπο της Εδέμ, εξίσου προετοιμάστηκαν από «ειδικούς με ανοικτά μυαλά» και εξίσου σερβιρίστηκαν με τη «μαγειρική» του λόγου όπως π.χ. της περιόδου 1997-98) οφείλουμε να υποβάλουμε ορισμένους προβληματισμούς οι οποίοι δεν είναι καθόλου ρητορικοί:

Με ποιον προϋπολογισμό θα υλοποιηθεί η υποχρεωτική διετής φοίτηση στο νηπιαγωγείο, όταν είναι γνωστό ότι οι όροι, με τους οποίους προχώρησε η κυβέρνηση και το ΥΠΕΠΘ μόλις πέρυσι στην καθιέρωση της μονοετούς υποχρεωτικής φοίτησης στο νηπιαγωγείο, απογείωσαν σε ποσοστό περίπου 80% σε έναν χρόνο τις εγγραφές στην ιδιωτική προσχολική εκπαίδευση;

Με ποιον τρόπο θα απαλλαγούν οι μαθητές και οι οικογένειές τους «από το άγχος της αποτυχίας και της ανασφάλειας», όταν είναι γνωστό ότι το Λύκειο των «περιφερειακών τεστ» που οραματίζεται ο κ. Μπαμπινιώτης δυναμώνει τους εργολάβους των εξετάσεων και τη φροντιστηριακή προσφυγιά, την οικονομική αιμορραγία των οικογενειών και τις σχολικές ανισότητες;

Η πρόταση για «ελεύθερη εισαγωγή σε ΑΕΙ- ΤΕΙ χαμηλής ζήτησης» μήπως δεν αποτελεί παρά το σύννεφο σκόνης για να καλυφθεί η κρυφή ατζέντα των περιφερειακών τεστ σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, η προτεινόμενη δηλαδή από τον κ. Καθηγητή νέα τεχνολογία εξετάσεων, η οποία θα διώξει πρόωρα τους μαθητές από τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα;

Με ποιον τρόπο θα απαλλαγούν οι μαθητές και οι οικογένειές τους από το άγχος της ανασφάλειας, όταν είναι γνωστό ότι μόνο το κόστος της εισόδου σε τριτοβάθμια σχολή εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας τινάζει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς στον αέρα, ενώ η πλήρης ρευστοποίηση των τίτλων σπουδών και οι λεγεώνες των ανέργων πτυχιούχων θρυμματίζει κάθε συνταγή επιβίωσης;

Για ποια αυτονομία του Λυκείου γίνεται αναφορά, όταν είναι γνωστό ότι αυτή υπονομεύεται και υποθηκεύεται στη χώρα μας από την πλήρη απαξίωση του απολυτηρίου του Λυκείου στην αγορά εργασίας;

Για ποιον μορφωτικό ρόλο του Λυκείου μιλάει ο κ. Καθηγητής, όταν μόνο η εισαγωγή των ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής- μονοδιάστατης λογικής που προκρίνει, μπορούν να αποτελέσουν ένα «δώρο» από τα αποδυτήρια στην αποδόμηση της γνώσης μέσα στο σχολείο;

Με βάση ποιον προϋπολογισμό θα λειτουργήσει το «ολοήμερο Γυμνάσιο», οι «ζώνες πολιτισμού», οι «αθλητικές δραστηριότητες», η «εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών» και άλλα εύηχα που εξαγγέλλονται με επιτηδευμένη αφέλεια, όταν οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία στη χώρα μας κονταίνουν χρόνο με τον χρόνο αντί να αυγατίζουν; Κάτι τελευταίο. Η γλώσσα από μέσο επικοινωνίας γίνεται μέσο άσκησης μαγείας. Ο κ. Καθηγητής δεν μπορεί να προσποιείται το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στη Σταδίου που μένει ασάλευτο δείχνοντας τον δρόμο. Όσο καλό και να είναι το «παίξιμο» του νέου πρωταγωνιστή η «παράσταση» με την παιδεία που δίνει η κυβέρνηση έχει φτάσει σε εκείνο το οριακό σημείο που αρκεί το φτέρνισμα ενός θεατή για να μετατραπεί σε ιλαροτραγωδία..

ΠΕΔΙΟ ΓΕΜΑΤΟ με αποκαΐδια εξαγγελιών που στο παρελθόν και στο παρόν μετέτρεψαν το σχολείο σε λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας της ακριβοπληρωμένης αμάθειας

 

* Ο Χρήστος Κάτσικας είναι εκπαιδευτικός, ερευνητής, συγγραφέας, e-mail: xkatsikas@xkatsikas.gr

 

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 16 Ιουλίου 2009,

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4526922

Παρολύμπια σκόνη

 

του Σάκη Κουρουζίδη

 

Ο Όλυμπος, τα Πιέρια και οι δυτικές ακτές του Θερμαϊκού κόλπου, οριοθετούν μια περιοχή «χαμηλών τόνων», που την σηματοδοτούν το θρυλικό βουνό των μυθικών θεών και οι παρολύμπιες περιοχές, το ήπιο και κατάφυτο βουνό των Πιερίων και η μακρύτερη ακτή της Ελλάδας, αυτή που ξεκινά από τις εκβολές του Αλιάκμονα και φτάνει σχεδόν στις εκβολές του Πηνειού. Στη μέση μια πολύ εύφορη γεωργική γη στην οποία καλλιεργούνται κάθε είδους οπορωφόρα, κηπευτικά εν γένει και δημητριακά. Αλυκές, μεταλλεία, ορεινή οικονομία, αλλά και ναυτική παράδοση, έστω και χωρίς κάποιο σημαντικό λιμάνι, συμπληρώνουν μια πολύ δυναμική οικονομική δραστηριότητα.

Η τουριστική δραστηριότητα αρχίζει από τη δεκαετία του '60, όταν δέχεται τους Θεσσαλονικείς και τους Λαρισαίους στις ατελείωτες παραλίες της, όπου υπήρχε εύκολη πρόσβαση με το τραίνο (το «εκδρομικό ωτομοτρίς» για τους Θεσσαλονικείς) αλλά και με τη νέα εθνική οδό που ακολουθεί τις πιερικές ακτές από τα τέλη του '50. Η κορύφωση της τουριστικής ανάπτυξης έρχεται στα τέλη του '80, όταν τροφοδοτείται από βαλκάνιους εκδρομείς, καθώς τα ελληνο-γιουγκοσλαβικά σύνορα απέχουν ούτε 100 χλμ. από τις βόρειες ακτές του νομού. Η μεγάλη όξυνση της κατάστασης στη τότε Γιουγκοσλαβία και ο παροξυσμός του «μακεδονικού ζητήματος» επέφεραν μια μεγάλη κρίση η οποία σταδιακά ξεπεράστηκε. Στη ζώνη αυτή των περίπου 100 χλμ. ακτής καταγράφονται τα περισσότερα, ίσως αυθαίρετα της χώρας -μια παλαιότερη καταγραφή της νομαρχίας, πριν από 15 χρόνια, τα ανέβαζε σε 100.000!-, αλλά και πολλές σύγχρονες τουριστικές εγκαταστάσεις και πάρα πολλά κάμπινγκ -τα περισσότερα στη χώρα!

Την εικόνα της περιοχής δίνει τις τελευταίες δεκαετίες και η περιοχή της αρχαίας πόλης του Δίου, με το μοναδικό αρχαιολογικό πάρκο, το αρχαίο θέατρο και τα εκτεταμένα ευρήματα της ιερής πόλης των Μακεδόνων. Η επίσης σημαντική Πύδνα, τα Λείβηθρα και ο προϊστορικός οικισμός που αποκαλύφθηκε στη διάρκεια των έργων για τη νέα γραμμή του ΟΣΕ, δίνουν και το στίγμα για το ιστορικό βάθος της περιοχής, η οποία, όμως, σήμερα έρχεται πλέον στη δημοσιότητα περισσότερο μέσω του αστυνομικού ρεπορτάζ και ελάχιστα μέσω του πολιτιστικού, του επιστημονικού ή άλλων. 

Τους τελευταίους μήνες, την τοπική κοινωνία απασχολεί ένα θέμα που συνδέεται με την αποκομιδή τεράστιων ποσοτήτων αδρανών υλικών από την ευρύτερη περιοχή του Λιτοχώρου, που θα τροφοδοτήσουν τα έργα επέκτασης του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης. Περισσότερα από 5 (ίσως και 7) εκατομμύρια κυβικά μέτρα, αδρανών υλικών θα χρειαστούν για να υλοποιηθεί η επέκταση του αεροδρομίου της συμπρωτεύουσας. Την κατασκευή της επέκτασης του αεροδρομίου έχει αναλάβει η κοινοπραξία «Αθηνά ΑΤΕ» και «Άκτωρ ΑΤΕ», ενώ από τον περασμένο Απρίλιο, ο Δήμος Λιτοχώρου έχει έρθει σε συμφωνία με την κοινοπραξία για την προμήθεια αδρανών υλικών. Η περιοχή από την οποία πρόκειται να γίνει η εξόρυξη, μια έκταση  1200 στρεμμάτων -το μεγαλύτερο αμμορυχείο του νομού- ήδη έχει μια εικόνα απωθητική για κάθε διερχόμενο και αποτελεί μια παραφωνία, μια ύβρη απέναντι στο ευρύτερο περιβάλλον.

 Η συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ της κοινοπραξίας των κατασκευαστών και του δήμου Λιτοχώρου αφορά την προμήθεια μόλις 800.000 κυβικών μέτρων από το αμμορυχείο της περιοχής, αλλά παραμένει ένα τεράστιο ερωτηματικό για την περιοχή της αμμοληψίας των υπολοίπων 4.200.000 κυβικών. Κατ' αρχήν, όπως έχει υπολογιστεί από τη μελέτη, ημερησίως θα μεταφέρονται 6 χιλιάδες κυβικά μέτρα αδρανών υλικών, που σημαίνει το λιγότερο 420 δρομολόγια φορτηγών, από το λατομείο του Λιτοχώρου έως το, υπό γενική ανακατασκευή -ειδικά για τις ανάγκες μεταφοράς των αδρανών υλικών-, λιμάνι στην περιοχή της Γρίτσας και σε μια απόσταση 3 χιλιομέτρων. Αυτό σημαίνει ότι η συχνότητα φόρτωσης των δρομολογίων θα είναι 42 την ώρα, δηλαδή ένα ατελείωτο κομβόι φορτηγών για 2,5 περίπου χρόνια!

Όταν μια περιοχή δεν έχει ένα αναπτυξιακό σχέδιο, όταν δεν έχει αποσαφηνίσει για τις προτεραιότητες, τις χωροθετήσεις και τις αλληλεπιδράσεις των αναπτυξιακών της επιλογών και, το κυριότερο, οι αντιλήψεις περί «ανάπτυξης» έχουν μείνει στην εποχή που αυτές συνδέονταν με την «οικονομία», μόνο, χωρίς παράλληλη συνεκτίμηση  των κοινωνικών και περιβαλλοντικών παραμέτρων και κατά προέκταση με μια κοντόφθαλμη και βραχύβια ικανοποίηση εισπρακτικών αναγκών, τότε δεν μπορεί να πείσει για τόσο σοβαρές επιλογές. Η σκόνη από τα αμμορυχεία και τα φορτηγά θα επικάθεται και θα θολώνει την ακτινοβολία και το μεγαλείο του μυθικού βουνού και των παρολύμπιων περιοχών. Μια περιοχή που έχει όλες τις φυσικές και ανθρώπινες προϋποθέσεις να αναπτύξει εναλλακτικό ορεινό, θαλάσσιο και αρχαιολογικό τουρισμό, να πρωτοστατήσει σε οικοτουρισμό και αγροτουρισμό, να απλωθεί στις βιοκαλλιέργειες και τη βιολογική κτηνοτροφία, να αξιοποιήσει τον αστείρευτο δυναμισμό των κατοίκων του, να συνειδητοποιήσει την τεράστια πολιτιστική υστέρηση που για δεκαετίες εκπέμπει, τελικά παζαρεύει την …«εξαγωγή» εδάφους, γης, τοπίου συσκευασμένου σε περιτύλιγμα νταλίκας.

Δεν υπάρχει αύριο, παρά μόνο ένα αγοραίο παρόν.

 

ΠΗΓΗ: Δαίμων της Οικολογίας,  Ενότητα :Τεύχος 68, Φεβρουάριος 2007 , τ. 68, 2/07, http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=3160

 

20 χρόνια από την κυβέρνηση Τζαννετάκη: ένα χρονικό

 

Του Γώργου Δελαστίκ*

 

Ένα χρονικό των συγκρούσεων σε ΚΝΕ και ΚΚΕ από την κυβέρνηση Τζανετάκη τον Ιούλη του 1989 μέχρι τη διάσπαση της ΚΝΕ το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου και τη συγκρότηση του ΝΑΡ αργότερα. «Φυσικά και δεν θα υπακούσω!». Η φράση του Γιώργου Γράψα περνάει στην ιστορία της Αριστεράς. Είναι νύχτα της 21ης Σεπτεμβρίου, γύρω  στις 10 παρά τέταρτο, έξω από τα γραφεία της ΚΝΕ στην οδό Φερρών, στην πλατεία Βικτωρίας.

Ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ έχει μόλις αφιχθεί εκεί, προερχόμενος από τον Περισσό, όπου έχει ολοκληρωθεί η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ με θέμα την ΚΝΕ. Η απόφαση του ΚΚΕ είναι να καθαιρέσει το εκλεγμένο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, να διορίσει 15μελή επιτροπή ανδρεικέλων της εμπιστοσύνης της ηγεσίας τον ΚΚΕ στη θέση του ΚΣ και να προκηρύξει η Κεντρική Επιτροπή τον ΚΚΕ, με πλήρη αντίθεση με το καταστατικό τον κόμματος και της νεολαίας, έκτακτο συνέδριο της ΚΝΕ!

Εκατοντάδες κνίτες έχουν συρρεύσει έξω από τα γραφεία της οργάνωσης για να αποτρέψουν επιχείρηση κατάληψης τους από τους «κομματικούς», ενώ δεκάδες δημοσιογράφοι περιμένουν την επιστροφή του Γ. Γράψα. «Θα υπακούσετε στην απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής;», είναι η ερώτηση. Χωρίς περιστροφές η απάντηση:  «Φυσικά και δεν θα υπακούσω!».

Έτσι επισημοποιείται με τον πιο δημόσιο τρόπο η σύγκρουση που μαίνεται από πολύ καιρό, τόσο μεταξύ ΚΝΕ και ΚΚΕ, όσο και μέσα στους κόλπους τον ΚΚΕ, ακόμη και σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής, σχετικά με τη γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί.

Το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ συνεδριάζει αμέσως και με ψήφους 56 υπέρ έναντι μόλις 14 αποχών απορρίπτει ως αντικαταστατική την απόφαση της Κ.Ε. του ΚΚΕ και προκηρύσσει έκτακτο συνέδριο της οργάνωσης. Το ΚΚΕ φτιάχνει μια δική του ΚΝΕ, στον Περισσό…

Η σύγκρουση ΚΚΕ-ΚΝΕ είναι αναμφισβήτητα η σημαντικότερη εκδήλωση της κρίσης, δεν είναι όμως η πρώτη.

Έχει προηγηθεί, τον Ιούλιο, το σοκ της διαφοροποίησης μέσα στη Βουλή του επί πολλά χρόνια κοινοβουλευτικού εκπροσώπου τον ΚΚΕ Κ. Κάππου, ο οποίος αρνείται να επικυρώσει την κυβερνητική συνεργασία τον ΚΚΕ με τη ΝΔ. «Ψήφισα λευκό γιατί είμαι αντίθετος στη συνεργασία τον Συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία», αναφέρει στη δήλωση του. «Πιστεύω επίσης ότι η συνεργασία αυτή είναι ολέθρια για το ΚΚΕ… Το ΚΚΕ τείνει να υποταχτεί σε μικροαστικές και αστικές "εκσυγχρονιστικές" θέσεις… Αποκορύφωμα αυτής της στάσης υποταγής είναι η στήριξη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από τον Συνασπισμό… Βεβαίως, είμαι κατά της συνεργασίας του Συνασπισμού και με το ΠΑΣΟΚ».

Λίγα 24ωρα αργότερα, στις 6 και 7 Ιουλίου αντίστοιχα, διαφοροποιούνται δημόσια και παραιτούνται οπό την Κεντρική Επιτροπή ο Κώστας Μπατίκας και ο Νίκος Κοτζιάς, οι οποίοι τρεις μήνες αργότερα εκδίδουν τις θέσεις τους σε μπροσούρα με τίτλο «Μια συζήτηση που δεν έγινε».

Άνοιξη του 1989. Στους κόλπους του ΚΚΕ επικρατεί υπόγειος αναβρασμός, καθώς χιλιάδες μελή και στελέχη του διαφωνούν με το «κοινό πόρισμα» ΚΚΕ-ΕΑΡ και τη δεξιά γραμμή που έχει χαράξει η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ ταυτόχρονα, σε στενό κύκλο, αρχίζουν να διαρρέουν οι στενές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ ΚΚΕ και Ν.Δ.

Σημαντικό ρόλο προς την κατεύθυνση αυτή παίζει και η χρηματοδοτούμενη από το ΚΚΕ εφημερίδα «Πρώτη», η πιο βρόμικη, από πολιτική σκοπιά εφημερίδα που έχει βγάλει ποτέ η Αριστερά.

Παράλληλα, οι σχέσεις ΚΚΕ και ΚΝΕ βρίσκονται στο χειρότερο σημείο που υπήρξαν ποτέ, καθώς η οργάνωση νεολαίας αρνείται να προσαρμοστεί στη γραμμή του ΚΚΕ και επιμένει στη χάραξη πολύ αριστερότερης γραμμής.

Από όλα αυτά όμως τίποτα, ουσιαστικά, δεν φαίνεται προς τα έξω.

Έτσι, η ξαφνική εμφάνιση του μηνιαίου περιοδικού «Πριν» το Μάιο προκαλεί μεγάλη αίσθηση. Η σκέψη είναι να εκδοθεί ένα περιοδικό που να μπορεί να κυκλοφορεί μέσα στο ΚΚΕ και στο ΣΥΝ και να συσπειρώνει όσο το δυνατόν ευρύτερες δυνάμεις ριζοσπαστικής αριστερής αντίστασης και αναζήτησης, ενόψει της εμφανώς διαγραφόμενης επέλασης της συντηρητικής λαίλαπας.

Μέσα στους σκοτεινούς ορίζοντες, η σύγχρονη προοδευτική σκέψη και το λαϊκό κίνημα πρέπει και μπορούν να αναζητήσουν τους δρόμους της χειραφέτησης τους», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο κύριο άρθρο του πρώτου τεύχους.

«Το αριστερό εργατικό και το λαϊκό κίνημα στη νέα περίοδο των παρατεταμένων αδιεξόδων πρέπει να αντιπαραθέσει μια στρατηγική παρατεταμένης αντεπίθεσης για την ανάπτυξη των κοινωνικών μετώπων και την πολιτική τους χειραφέτηση από την αστι-κή κηδεμονία. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο αποτελεί η χειραφέτηση της ίδιας της Αριστεράς από το ρόλο του προοδευτικού κομπάρσου στην αστική πολιτική σκηνή» αναφέρεται, μεταξύ πολλών άλλων, στο ίδιο τεύχος.

Με ελάχιστα χρήματα, και εξοντωτική δουλειά βγαίνει ένα περιοδικό που, παρά τις εμφανέστατες τεχνικές αδυναμίες του, ήταν εντελώς πρωτοποριακό για τα δεδομένα του αριστερού Τύπου -τόσο από πλευράς περιεχομένου όσο και από πλευράς μορφής.

Η απήχηση του ήταν εντυπωσιακή. Κάπου 8.000 αντίτυπα στο πρώτο τεύχος, πάνω από 9.000 αντίτυπα στο δεύτερο και λίγο αργότερα η κυκλοφορία ξεπέρασε και τις 10.000.

Δεν πέρασε όμως ούτε ενάμιση μήνας από την ημέρα κυκλοφορίας του πρώτου τεύχους του «Πριν» και σχηματίστηκε η κυβέρνηση συνεργασίας ΚΚΕ-ΝΔ υπό τον Τζαννετάκη.

Η ανοιχτή σύγκρουση περνάει πλέον στους κόλπους της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Κάππος, Μπατίκας, Κοτζιάς διαφοροποιούνται με δηλώσεις τους δημόσια από την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ. Όμως, η αλαζονεία της εξουσίας που έχει αποχαλινώσει τις κυρίαρχη δεξιές δυνάμεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ τις κάνει να επιζητούν την πάση θυσία πολιτική εξόντωση των «διαφωνούντων», ενώ ταυτόχρονα η ίδια προχωράει σε όλο και πιο δεξιές επιλογές.

Παράλληλα, κύριος στόχος της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι το «ξεκαθάρισμα» της κατάστασης στην ΚΝΕ, όπου όσοι ενστερνίζονται την πολιτική του «τζαννετακισμού» και τα παρόμοια αποτελούν ασήμαντη μειοψηφία, εν ανάγκη και με τη διάλυση και ανασυγκρότηση της οργάνωσης.

Με προκλητικό τρόπο η Επιτροπή Πόλης της Θεσσαλονίκης, της οποίας ηγείται ο διαπρέψας στις εν ονόματι του Χρουστσόφ εκκαθαρίσεις των ζαχαριαδικών στην Τασκένδη Κώστας Τσολάκης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, απαγορεύει τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της οργάνωσης Σπουδάζουσας της Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ, έχοντας προηγουμένως δώσει εντολή να κληθούν σε απολογία από τις κομματικές οργανώσεις τους οι Δ. Γατούδης και Γ. Ελαφρός, μέλη του Κ.Σ. της ΚΝΕ, καθώς και άλλα στελέχη της Σπουδάζουσας.

Την Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου, ενώ οι κεντρικές εκδηλώσεις του φεστιβάλ της ΚΝΕ βαδίζουν προς το αποκορύφωμα τους, το Γραφείο του Κ.Σ. της ΚΝΕ αποφασίζει να «συν-διοργανώσει» με τη Σπουδάζουσα Θεσσαλονίκης τις επίμαχες εκδηλώσεις «ώστε να εξασφαλισθεί το σωστό περιεχόμενο τους».

Έτσι, για πρώτη φορά η ΚΝΕ διεκδικεί στην πράξη την αυτονομία της από την κομματική ηγεσία, η οποία φυσικά αντιδρά αμέσως: με εντολή του Π.Γ. πέντε μέλη της μειοψηφίας του Γραφείου της ΚΝΕ βγάζουν ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλουν τους «αντάρτες» συντρόφους τους και τάσσονται με τη γραμμή της ηγεσίας. Είναι φανερό ότι η τελική αναμέτρηση είναι πλέον ζήτημα ωρών.

Έτσι, όλοι  περιμένουν με αγωνία την ομιλία του Γ. Γράψα την επομένη. Σαββατόβραδο, 16 Σεπτεμβρίου, Άλσος Βεΐκου. Μπροστά σε 40.000 μέλη και οπαδούς του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ο Γραμματέας της ΚΝΕ διακηρύσσει ανοιχτά ότι η κυβέρνηση Τζαννετάκη «δημιούργησε αντικειμενικά ένα σοκ όχι μόνο για τον κόσμο της Αριστεράς αλλά σχεδόν για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας» και συνεχίζει: «Δεν είναι μυστικό ότι στην ΚΝΕ υπάρχει πλούτος προβληματισμών και απόψεων ή και διαφωνίας για σοβαρά ζητήματα. Και λοιπόν; Τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα ομοφωνίες και ομοψυχίες. Η ΚΝΕ είναι μόλις 21 χρόνων, στα καλύτερα της χρόνια, και δεν σκοπεύει να συνταξιοδοτηθεί σύντομα!».

Για να μην αφήσει δε περιθώριο παρανόησης ως προς ποια κατεύθυνση είναι προσανατολισμένοι οι προβληματισμοί της νεολαίας, ο Γ. Γράψας προσθέτει: «Μεγάλο μέρος της ΚΝΕ στέκεται με σκεπτικισμό και με διαφορετικές, πολλές φορές, απόψεις απέναντι σε ορισμένες πολιτικές επιλογές του Συνασπισμού».

Η απάντηση έρχεται την επομένη, με την ομιλία του κατ' ουσία «σκιώδους» και διαπομπευθέντος εν συνεχεία Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ Γρ. Φαράκου, ο οποίος «διαγιγνώσκει» μια «φιλόδοξη στην αντιδραστικότητά της προσπάθεια» κάποιων «κύκλων της άρχουσας τάξης» με στόχο «να ξεκοπεί η ΚΝΕ από το ΚΚΕ».

«Εύχομαι οι δονήσεις στο εσωτερικό της ΚΝΕ να γίνουν γόνιμος διάλογος και να μη σταματήσουν με παρεμβάσεις» δηλώνει ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος, ο οποίος, όπως και ο λογοτέχνης Ζήσης Σκάρος, ο καθηγητής Αλέξης Μητρόπουλος, ακόμη και ο Γραμματέας του ΣΥΝ Λ. Κύρκος προσπαθούν να πείσουν την ηγεσία του ΚΚΕ να μην προχωρήσει στη διαγραφόμενη «σφαγή».

Μάταιος κόπος. Ο πραγματικός ηγέτης του ΚΚΕ Χ. Φλωράκης έχει πάρει την απόφαση του. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 21 Σεπτεμβρίου, η Κ.Ε. του ΚΚΕ αποφασίζει, όπως προαναφέρθηκε, την ουσιαστική διάλυση της ΚΝΕ και ανασυγκρότηση της εκ του μηδενός, σχεδόν μόνο με όσους πειθαρχούν στη γραμμή της.

 

Στις 4 Οκτωβρίου, οι διαφωνούντες κάνουν την πρώτη δημόσια εμφάνιση τους στο γήπεδο του Σπόρτιγκ, ενώ στις 17 Οκτωβρίου δικαστικός κλητήρας επιδίδει στο Κ.Σ. της ΚΝΕ αίτηση ασφαλιστικών μέτρων από την ηγεσία του ΚΚΕ εναντίον των υπευθύνων έκδοσης της εφημερίδας Οδηγητής της νεολαίας. «Ζητούμε να διαταχθεί η κατάσχεση όλων των αντιτύπων της εφημερίδας που ήδη κυκλοφόρησαν… Να απειληθεί κατά των υπεύθυνων χρηματική ποινή δραχμών 500.000 και προσωπική κράτηση δώδεκα μηνών… Να απαγορευτεί η έκδοση νέου φύλλου της εφημερίδας Οδηγητής της νεολαίας…», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο κείμενο.

Ήδη όμως, πλησιάζουμε προς τη νέα εκλογική αναμέτρηση της 5ης Νοεμβρίου 1989 και την κορύφωση της κρίσης, ενώ μέσα στον Οκτώβρη παραιτείται ένα ακόμη μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ο Μιχ. Τερζίδης και οκτώ ακόμη στελέχη τμημάτων της Κ.Ε. (Δ. Γρηγορόπουλος, Αρ. Αλαβάνου, Αγγ. Ξύδη, Ν. Παπαγεωργίου, Π. Παπαδόπουλος, Σπ. Μαγκλιβέρας, Β. Παπαχρήστος, Σ. Συγγούνας).

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ηγεσία του ΚΚΕ διαλύει τις αυταπάτες οποιουδήποτε είχε την ελπίδα, ότι θα ήταν δυνατό να υπάρξει αλλαγή της γραμμής πλεύσης στην πολιτική της. Ωριμάζουν οι συνθήκες για ένα πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από την προσπάθεια διόρθωσης της γραμμής του ΚΚΕ.

Ο Γ. Γράψας συνοψίζει αυτά τα συμπεράσματα σε μια βαρυσήμαντη συνέντευξή του στο τεύχος Ιανουαρίου του 1990 του «Πριν»:

«Δεν πρόκειται πια απλά για λάθη, αλλά για μια πορεία μετατροπής της Αριστεράς σε καθεστωτική δύναμη. Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι το ελατήριο τεντώθηκε τόσο που δεν γυρνάει πίσω… Ποτέ η κρίση των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων δεν ήταν τόσο κραυγαλέα. Ποτέ οι δυνάμεις της επαναστατικής ανανέωσης δεν ήταν τόσο ώριμες… Η ανάγκη για ένα νέο πολιτικό φορέα της Αριστεράς είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική… Χωρίς αμφιβολία, η ΚΝΕ θα αποτελέσει μια από τις κυριότερες συνιστώσες του».

 

Η ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ

 

Ο σχηματισμός της κυβέρνησης ΚΚΕ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό τον Ζολώτα καταρρίπτει κάθε ισχυρισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι δήθεν συνεργάστηκε με τη ΝΔ μόνο για να τιμωρήσει τους «κλέφτες του ΠΑΣΟΚ», με τους οποίους ξαφνικά βρίσκεται να,,, συγκυβερνά! Τα γεγονότα επιταχύνονται.

Στις 22 Νοεμβρίου, οκτώ μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ παραιτούνται με κοινή δήλωση τους και στις 27 Νοεμβρίου δίνουν συνέντευξη Τύπου, Είναι οι Κ. Τζιαντζής, Α, Χάγιος, θ. Σκαμνάκης, Χρ. Κουκιάς, Σ, Καυκαλάς, Δ. Τσουραμάνης, Δ. Τσακνιάς και Γ. Σταματάκης. «Στόχος μας δεν είναι να φτιάξουμε άλλη μια κομματική ταμπέλα, αλλά να συμβάλουμε στη συγκρότηση ενός σύγχρονου επαναστατικού εργατικού κινήματος που θα υπερβαίνει την κρίση και τα σημερινά αδιέξοδα του ΚΚΕ και της Αριστεράς, θα αποδεσμεύει τον αριστερό κόσμο από τη χρεοκοπημένη πολιτική της ηγετικής ομάδας του Συνασπισμού, επιβάλλοντας τελικά μια ουσιαστική ενότητα στην πάλη για το σοσιαλισμό, την κοινωνική και δημοκρατική χειραφέτηση των εργαζομένων», αναφέρεται μεταξύ άλλων στη δήλωση τους.

«Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κορυφαία πολιτική επιλογή που φέρνει τη σφραγίδα των συντονισμένων δυνάμεων τη; ολιγαρχίας, με αποστολή να θεμελιώσει βαθύτερες και πιο σταθερές λύσεις προσαρμογής της κοινωνίας στις διεθνείς καπιταλιστικές πραγματικότητες σε βάρος των εργαζομένων» αναφέρεται σε σχέση με την «οικουμενική» κυβέρνηση Ζολώτα και προστίθεται: «Η λογική του ουραγού απέναντι στις εκάστοτε κυρίαρχες δυνάμεις οδηγεί συνεχώς τον αριστερό κόσμο στις συμπληγάδες των εκβιαστικών διλημμάτων… Η λογική αυτή στην πολιτική πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ και του Συνασπισμού καθορίζεται από μια σειρά βαθύτερων αντιλήψεων της γύρω από την ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική και ηθική φυσιογνωμία του κομμουνιστικού κινήματος που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες και τα οράματα των εργαζομένων και του κόσμου της Αριστεράς… Στο ΚΚΕ η περεστρόικα έχει πάρει τη μορφή Τσολάκη – Ανδρουλάκη».

Στις 28 Νοεμβρίου είναι η σειρά του ευρωβουλευτή Δημήτρη Δεσύλλα να ανεξαρτητοποιηθεί, διαφωνώντας με την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ, «Διαφώνησα κατηγορηματικά στη συνεργασία με τη ΝΔ για το σχηματισμό της κυβέρνησης Τζαννετάκη… Παρόλα αυτά, περίμενα μέχρι τις εκλογές του Νοέμβρη για τις οποίες και δούλεψα, δίνοντας βάση στις διαβεβαιώσεις της ηγεσίας ότι η πολιτική μας για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ ήταν προσωρινό αναγκαστικό «διάλειμμα» για την κάθαρση. Όμως, ο σχηματισμός της κυβέρνησης Ζολώτα διέλυσε τις αυταπάτες μου», αναφέρει στη σχετική δήλωση του, τονίζοντας ότι «η ηγεσία του ΚΚΕ καταργεί στην πράξη την ιδεολογικοπολιτική αυτοτέλεια του κόμματος, ενώ παράλληλα προχωρεί σε μαζικές διαγραφές, καθαιρέσει και συκοφαντίες σε βάρος χιλιάδων στελεχών και μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ». Προσθέτει δε, ότι η ευρωβουλευτική αποζημίωση «θα διατίθεται διαρκώς και εξ ολοκλήρου για τις ανάγκες του "Λαϊκού Κινήματος ενάντια στις συνέπειες του 1992 και κατά της ΕΟΚ", μέχρι δε τη συγκρότηση του κινήματος αυτού" θα διατίθεται στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, το οποίο η ηγεσία του ΚΚΕ απειλεί ακόμα και με φυλάκιση».

«Η αγανάκτηση θα συνοδεύσει τον Δ. Δεσύλλα ως την τελευταία του πνοή, αν δεν υποβάλει άμεσα την παραίτηση του από το αξίωμα του ευρωβουλευτή» γράφει ο Νίκανδρος Κεπέσης στον Ριζοσπάστη την 1η Δεκεμβρίου, ενώ έχει ήδη προηγηθεί, την προηγουμένη, ο Ν. Καλούδης, μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ: «Οι πράξεις των διαφωνούντων έχουν τη σφραγίδα της πολιτικής ανεντιμότητας και αυτός είναι ο ελαφρότερος χαρακτηρισμός που μπορεί κανείς να δώσει στις υποκριτικές, συνωμοτικές μεθοδεύσεις τους».

Οι σελίδες του Ριζοσπάστη γεμίζουν και από επιστολές αναγνωστών του. «Οι λιποτάκτες, που φύγανε από το χαράκωμα του αγώνα, ακούγοντας το κατά Μάρκον ευαγγέλιο που μιλάει για τριάντα αργύρια, πατώντας πάνω στα πτώματα των αγωνιστών μας», γράφει ένας θερμόαιμος υποστηρικτής της συνεργασίας του ΚΚΕ με τη δεξιά. «Ο δρόμος εκείνων που επέλεξαν να πλήξουν το ΚΚΕ διασταυρώνεται με τους δρόμους των δυνάμεων της καθυστέρησης και του σκοταδισμού, των σκοτεινών κέντρων του αντικομουνισμού» γράφει άλλος «εκσυγχρονιστής». «Εύγε και πάλι στην ηγεσία μας!» συμπληρώνει ένας τρίτος…

 

* Ο Γιώργος Δελεστίκ είναι δημοσιογράφος, εκδότης του ΠΡΙΝ και πρώην στέλεχος της ΚΝΕ

 

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 03-10-1999

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Ελλάδα:  Μια χώρα δίχως μέλλον

 

Του Στέλιου Μαρίνη*

 

Στο βαθμό που το μέλλον μιας χώρας είναι τα νιάτα της, η Ελλάδα μοιάζει να έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Τι προσφέρει ο τόπος μας στα σημερινά παιδιά, εφήβους, νέους; Η σωματική τους υγεία είναι υπονομευμένη από την περιβαλλοντική υποβάθμιση, την ανθυγιεινή διατροφή με τα κάθε λογής γρήγορα γεύματα και την υπερκατανάλωση αναψυκτικών ή και αλκοολούχων ποτών.

Η ψυχική τους υγεία κινδυνεύει από τις διαταραχές που προξενεί η πίεση να αντεπεξέλθουν σε «υποχρεώσεις» πολύ λίγες από τις οποίες τους προσφέρουν ουσιαστικό όφελος. Όποιος μελετήσει τα νέα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου και Γυμνασίου με την υπέρογκα αυξημένη ύλη και τις απαιτήσεις για κατανόηση εννοιών που δεν είναι αντίστοιχες με την ηλικία των παιδιών[i]  καταλαβαίνει ότι στον τομέα αυτό πηγαίνουμε προς τα πίσω. Έχουμε από χρόνια στερήσει από τους εφήβους τη χαρά του ελεύθερου χρόνου, τώρα τείνουμε να απαγορεύσουμε στα μικρότερα παιδιά το παιχνίδι που δεν είναι μόνο ανάγκη, αλλά και πηγή γνώσεων, δεξιοτήτων, δημιουργικότητας.

Η πνευματική τους ανάπτυξη γίνεται όλο και πιο προβληματική όταν αναγκάζονται να καταναλώνουν τα διάφορα πολιτιστικά υποπροϊόντα της τηλεόρασης, του σταρ – σύστεμ, της εμπορευματικοποίησης της τέχνης, ενώ το σχολείο αδυνατεί να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό της εικόνας, αφημένο επιπλέον από την πολιτεία στην οικονομική δυσπραγία. Συχνά, μάλιστα, η μιζέρια δε χαρακτηρίζει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά τα ίδια τα κτίρια και τις υποδομές, την καθημερινότητά τους.

Η ηθική τους διαπαιδαγώγηση μόνο από θαύμα μπορεί να μην οδηγεί στην ηθική κατάπτωση. Ζουν σε μια κοινωνία που μαθαίνουν ότι είναι πλημμυρισμένη από σκάνδαλα, αδικία, επιλεκτική απονομή δικαιοσύνης, ρουσφετοκρατία και επιβράβευση των επιτήδειων μετριοτήτων. Όλα τους λένε ότι το μόνο που δε χρειάζεται για να προκόψεις ή έστω να επιπλεύσεις είναι η τήρηση ηθικών κανόνων.

Όλους τους παραπάνω τομείς που εμποδίζουν την ανάπτυξη υγειών προσωπικοτήτων τους παραβλέπουν εκείνοι που σχεδιάζουν εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις με κέντρο το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πότε επιτέλους θα αντιδράσει το σύνολο της κοινωνίας σ' αυτόν το στρουθοκαμηλισμό; Για πόσο θα ανέχονται οι γονείς να καταδικάζουν τα παιδιά τους σε μαρασμό εν όψει του να μπορέσουν να βρουν μια οποιαδήποτε δουλειά με οσοδήποτε μικρή αμοιβή;

Θα μεταφέρω μια προσωπική μου εμπειρία που αποδεικνύει ότι ούτε αυτός ο στόχος είναι εφικτός όταν για χάρη του έχει θυσιαστεί η συγκρότηση της προσωπικότητας του νέου. Πριν από είκοσι περίπου χρόνια μου είχε ανατεθεί να πάρω συνεντεύξεις για την πρόσληψη καθηγητή μαθηματικών σε γνωστό Ιδιωτικό Σχολείο. Πέρασαν από τη διαδικασία αυτή δεκάδες μαθηματικοί με μεταπτυχιακά, σεμινάρια, ξένες γλώσσες κι ένα σωρό άλλα τυπικά προσόντα. Πρότεινα για τελική κρίση τρεις, οι δύο από τους οποίους είχαν μόνο πτυχίο με βαθμό «Καλώς», προσλήφθηκε ο ένας απ' αυτούς και εξελίχθηκε σε σπουδαίο καθηγητή. Οι επιλεγέντες υπερείχαν σε προσωπικότητα, ήσαν άνετοι και σίγουροι για τον εαυτό τους στη συνέντευξη, έδειχναν να έχουν επικοινωνιακή επιδεξιότητα, με λίγα λόγια «μπορούσαν να σταθούν» στον πίνακα.

Την αφορμή για τις σκέψεις αυτές μου την έδωσαν τα πρώτα στοιχεία μιας έρευνας[ii]  σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι υποψήφιοι των φετινών Πανελλαδικών Εξετάσεων συμπληρώνουν το μηχανογραφικό δελτίο των προτιμήσεών τους. Μόλις ένας στους τρεις υποψηφίους χαρακτήρισε ως σημαντικά κριτήρια για την επιλογή των πρώτων του προτιμήσεων τα στοιχεία της προσωπικότητάς του, τα ενδιαφέροντά του και τις δεξιότητές του! Το κύρος της σχολής και η προοπτική για σύντομη επαγγελματική αποκατάσταση ήταν αντίθετα τα πιο συνήθη κριτήρια.

Ας σκεφτούμε λίγο αυτά τα παιδιά. Πέρασαν ένα χρόνο της νιότης τους σαν κατάδικοι τρέχοντας απ' το σχολείο στο φροντιστήριο κι ύστερα αγχωμένο διάβασμα και μερικές φορές ξενύχτι. Προφανώς, όσοι πήγαν καλά είχαν μπει σε ανάλογο ρυθμό από προηγούμενες τάξεις. Προσθέστε τις ξένες γλώσσες και ίσως κάποιες άλλες δραστηριότητες κι έχετε την εικόνα ενός νέου ανθρώπου με τη νεύρωση επί θύραις. Και ποιο είναι το αντίτιμο που προσδοκά; Έχει τουλάχιστον ένα όνειρο να πραγματοποιήσει; Όχι, η εποχή μας απαγορεύει τα όνειρα. Πρέπει να είναι ρεαλιστής και να δηλώσει για παράδειγμα Παιδαγωγική Σχολή που νομίζει ότι θα του εξασφαλίσει τα σίγουρα 1000 € μηνιαίως, έστω κι αν ποτέ του δεν είχε την κλίση να διδάσκει, έστω κι αν δεν ανέχεται τα πιτσιρίκια, έστω κι αν όταν γίνει δάσκαλος η νεύρωση θα μετατραπεί σε κατάθλιψη, χώρια τι θα υποφέρουν οι δικοί του πια μαθητές.

Αλήθεια, ποιος από τους αναγνώστες έχει ακούσει στις διάφορες συζητήσεις των ειδικών και των πολιτικά υπευθύνων να τους απασχολούν όσα αναφέραμε ως κύρια προβλήματα που οφείλει να επιλύσει μια αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος; Αλήθεια, ποιος πιστεύει ότι εντέλει η όποια αλλαγή προκύψει θα σώσει το μέλλον της χώρας μας, τα παιδιά μας;

 

* Ο Στέλιου Μαρίνης είναι εκαπιδευτ8ικός, ερευνητής και συγγραφέας.

 

---

[i]   Βλέπε π.χ. Σ. Μαρίνη: «Κριτική στα νέα βιβλία μαθηματικών του Δημοτικού Σχολείου» http://www.alfavita.gr/artra/artro20061001a.php

[ii]  Την έρευνα σχεδίασαν και διεξάγουν οι  Κατερίνα Τριανταφύλλου, Ψυχοθεραπεύτρια – Σύμβουλος σταδιοδρομίας και Στέλιος Μαρίνης, Μαθηματικός και αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι υποψήφιοι επιλέγουν σπουδές.