Η πρασινοφρουρού στη χώρα της Παλλάδας

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Αυτοί οι ισχυροί, όπως η κυρία Νάνα Μούσχουρη, και αυτοί οι πολιτικοί, όπως η υφυπ. Εσωτερικών κυρία Τζάκρη, οίτινες δίνουν από το περίσσευμά τους υπέρ πατρίδος, όχι μόνον είναι υποκριτές, όχι μόνον η πράξη τους είναι ατελέσφορη, αλλά προσέτι χτυπούν τον λαό πισώπλατα!

Προσπαθούν τάχα να δώσουν το «καλό παράδειγμα», αυτοί που τα έχουν όλα σε εκείνους που δεν έχουν τίποτα, ώστε να αποστερηθούν οι τελευταίοι απ' το υστέρημά τους κι άλλο! Και μάλιστα εθελοντικώς.

Κι όχι μόνον! Αλλά να νοιώθουν κι άσχημα, αν δεν τα καταφέρουν.

………………………………..
Είναι αηδιαστικό, όταν προσπαθούν οι Δυνατοί από θέσεως ισχύος κι αφ' υψηλού να παραστήσουν ότι έχουν το ηθικό ανάστημα να παραδίδουν στον λαό χρηστομάθεια.

Μάλιστα ούτε ως ευεργέτες του χιλιάρικου μπορεί να τους εκλάβει κανείς, ούτε καν ως φιλάνθρωπους έστω της βιτρίνας. Απλώς κομιλφώ εχθροί του λαού είναι σε στιγμές κρίσιμες για την πατρίδα και τις τύχες των ανθρώπων της, του μέλλοντός της, των νέων….

Από καιρό ζούσαν στην πόλη ανάμεσά μας οι κύκλωπες -αυτοί που έχουν ένα μάτι βλέπουν έναν δρόμο κι έχουν μονή σκέψη.

Ρηχοί στην καρδιά και υπηρέτες του φόβου, αλλά από καλές δρακογενιές ιερέων και τιμητών, πάντα μέσα στα πόστα και τα άδυτα  πήραν σιγά – σιγά το πάνω χέρι από τους γεωργούς και τους μαστόρους, τους τεχνίτες και τους άγνωστους στρατιώτες, τους ποιητές και τους πολίτες κι άρχισαν να μαγαρίζουν τους ναούς και τις οικίες.

Εχθροί γεννημένοι μέσα στην ίδια τους την πόλη, δεν χρειάσθηκε καν να την πολιορκήσουν, αλλά εκ των ένδον, πότε με κολακείες – αρέσκεται σ' αυτές ο λαός – και πότε με εξαγορές

πήραν την αγορά στα χέρια τους κι άρχισαν τη δική τους αρχιτεκτονική, τη δική τους

δήλωση εξουσίας να χτίζουν στην καρδιά της πόλης, στης Αθήνας μες στο κέντρο. Βέβηλοι από ευχαρίστηση, (διότι μήτε τύραννοι, μήτε μεγάλοι δημαγωγοί, μήτε θηρία ήταν, αλλά ανθρωπάρια) πάνω στο πολυάνδρειο το πρώτον έστησαν το δικό τους οικοδόμημα χωρίς όνομα, έναν ναό παντός ρυθμού, που υψωνόταν όλο και πιο ψηλά προς τον ουρανό σαρδανάπαλος κι ατσούμπαλος, χλιδάτος, όλο σινιέ λιλιά  πρώτος όροφος το χρηματιστήριο δεύτερος οι υποκλοπές  τρίτος τα ομόλογα  τέταρτος οι μίζες  πέμπτος η διαπλοκή στα ψηλά η διαφθορά στα χαμηλά έκτος το ξεπούλημα των τιμαλφών του Δήμου  έβδομος -κι όλο ανέβαινε ο ναός, εφτά φορές ψήλωνε και απλωνόταν ο κάθε όροφος – έβδομος οι εξεταστικές επιτροπές όγδοος ο νόμος περί ευθύνης υπουργών ένατος – κι όλο ανέβαινε ο ναός εννιά φορές ψήλωνε κι απλωνόταν ο κάθε όροφος – ένατος τα βατοπέδια, η Ζήμενς, η Ντόυτσε Τέλεκομ, η COSCO, η Ολυμπιακή ήρθε και βάρυνε το οικοδόμημα χωρίς όνομα ήρθαν και έσκασαν τα έγκατα της γης από κάτω του, αλλά το ίδιο απλωμένο πια σ' όλη την πόλη σαν χταπόδι, συνέχιζε να στέκει όρθιο, σαθρό μεν ετοιμόρροπο δε, αλλά κυρίαρχο.

Στους βωμούς του καθημερινώς καθαιρούνται οι λέξεις ατιμάζεται κι αλυσοδένεται η εργασία σκλαβώνονται οι έφηβοι πριν να δώσουν τον όρκο του πολίτη, συμποσιάζονται οι ουτιδανοί και οι προδότες, σιτίζονται τα παπαγαλάκια και η σιωπή των διανοουμένων, στους κρεμαστούς κήπους του με τα καλά ρεστωράν παίρνουν τον καφέ τους οι υπουργοί και οι εκατοντόσες άγιες οικογένειες, στις μπουτίκ που ψωνίζουν ακριβά ρούχα οι φοροφυγάδες, οι φιλάνθρωποι και οι άνθρωποι του ενός βιβλίου.

Κι όλο χτίζονται και νέοι όροφοι.

Στον δέκατο, επί εφτά, επί εννιά και επί δέκα, πολύ ψηλά πια, χαμένον στα σύννεφα και κοντά στον Θεό κατέρχονται και κατοικούν οι Επικυρίαρχοι αυτοί που ξέρουν τι πρέπει να κάνουμε που μας δίνουν εντολές και σχεδιάζουν τη μόρφωσή μας, το έχειν μας αυτοί που κάνουν τη διαλογή μας σε αμνούς κι ερίφια (με πιο χρήσιμα τα βόιδια).

Κι έτσι, με τα χρόνια – όχι πολλά, τριάντα χρειάσθηκαν για να ξεχαστούν τα ηρωικά τρωικά και τα ποτέ πια πόλεμος ξανά, τα οκτάωρα και το έστειλα στο κόμμα δέκα μάρκα ακόμα – τώρα δεινόσαυροι και γύπες φυλάνε τους κύκλωπες στα ιερά δώματα και τα ανάκτορα του οικοδομήματος χωρίς όνομα.

Κι εκεί στα πάνσεπτα τρίκλινα  παίζονται οι κωμωδίες: ο Ποκοπίκος ή Πιπίνος ο Μικρός που ενεδύθη τον Αγαμέμνονα χωρίς να πάει σφαχτός, ο Κωστάκης που έκανε τον Καρλομάγνο και τώρα ο Γεώργιος ο Β' Παπανδρέου ο Γ' που κάνει τον Κόναν τον Βάρβαρο με αυτούς που θεωρεί κορόιδα και τον Χατζατζάρη στα λαμόγια.

…………………………….

Μια φαιοπράσινη φρουρά και εκατό πεμπτοφαλαγγίτες στα ΜΜΕ κάνανε τη διαφορά – οι αργυρές λόγχες που έλεγε ο Φίλιππος για τους πληρωμένους, μια πέννα ίσον ένα σύνταγμα δραγώνων που έλεγε ο Ναπολέων.

***

Τώρα, έχοντας επιστρέψει πάλι κάτω απ' τη γη τα παιδιά του Ερεχθέα, σκάβουν κι άλλα λαγούμια στο Λαύριο, πιο βαθειά, σαν τάφους να βγάλουν κι άλλο χρυσάφι για τους Δυνατούς…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 6.ΙΙΙ.2010 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Μαρτίου 2010, Έντυπη Έκδοση, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=138530

Μωρία και τιμωρία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Όσοι, για τους πολιτικούς,
Αμφέβαλαν πως κλέβουν,
Ίσως να έχουνε πειστεί
Τώρα, που μας ληστεύουν.

Γιατ' όλα τ' άλλα σκάνδαλα
Μοιάζουνε με αστεία
Μπροστά στην τόσο άγρια
Την τωρινή ληστεία.

Όσα τα κλεφτοκόμματα
Από το κράτος κλέβουν
Με ληστονόμους ύστερα
Απ' το λαό τα παίρνουν

Των ρετιρέ τη λαμογιά
«Τσίμπάνε», για τα μάτια…
Και κάνουν τη φτωχολογιά
Συντρίμμια και κομμάτια.

Αυτοί, που προσδοκούσανε
Να πάρουνε αυξήσεις,
Εισπράττουν τώρα απανωτές
Κι άγριες εξαπατήσεις

Αυτοί, που βάση στων ψευτών
Τις διαβεβαιώσεις
Δώσαν, εισπράττουν των μισθών
Οδυνηρές εκπτώσεις.

Αυτοί που σοσιαλισμό
Προσμένανε να ιδούνε,
Τον πιο στυγνό το φασισμό
Τώρα θα υποστούνε.

Τα περί διαβουλεύσεων
Είν' άθλια παραμύθια,
Αφού φιμώνουν στο ιντερνέτ
Κάθε φωνή γι' αλήθεια.

Και ύστερα απ' την άγρια
Σε βάρος μας ληστεία
Θα 'χουν το θράσος να μιλούν
Και γι' αξιοπιστία…

Τόση όμως και μεγαλύτερη
Μας πρέπει τιμωρία,
Αφού αμετανόητοι
Μένουμε στη μωρία…

Παπα-Ηλίας, 06-03-2010

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Η Γενοκτονία των Αρμενίων, η Γενοκτονία των Ελλήνων  και οι άλλες γενοκτονίες:

Η αποκατάστασης της δημοκρατίας, της αλήθειας και της ιστορίας μετά το πραξικόπημα της πολιτικής και των συμφερόντων.

Του Φάνη Μαλκίδη

 

Η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, αποτελεί μία νίκη της ιστορίας της αλήθειας έναντι της πολιτικής και των συμφερόντων.  Το ψήφισμα που καλεί τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να αναγνωρίσει τις σφαγές των Αρμενίων ως γενοκτονία στην επίσημη αμερικανική πολιτική, αποτελεί μία νίκη της συνέπειας και της πίστης στο τελικό αποτέλεσμα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης προσπάθειας της Αρμενικής Διασποράς, η οποία κινήθηκε έξω από κρατικές λογικές και συμφέροντα, υλοποιώντας το αίτημα για αναγνώριση ενός αποσιωπημένου εγκλήματος.

Η απόφαση αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση, την επανάληψη και την αποτροπή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Μάλιστα σε μία παράγραφο των  εννέα σελίδων ψήφισμα τονίζεται πως «η αδυναμία των εθνικών και διεθνών αρχών να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους για την Γενοκτονία των Αρμενίων είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους έχουν έκτοτε γίνει και άλλες γενοκτονίες».

Παράλληλα,  η απόφαση αποτελεί και ένα προηγούμενο για να ανοίξει ο κύκλος τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και αλλού για την αναγνώριση και άλλων γενοκτονιών. Και συγκεκριμένα, της γενοκτονίας των Ελλήνων, η οποία υλοποιήθηκε από τον ίδιο θύτη, τον ίδιο υπεύθυνο, την Τουρκία. Ήδη στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλές αναγνωρίσεις από κυβερνήτες, πολιτείες, δημάρχους και δημοτικά συμβούλια, καθώς και άλλους φορείς, για τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Επίσης, την   17η Μαρτίου, το Σουηδικό Κοινοβούλιο θα αποφασίσει με ψηφοφορία αν θα ΔΕΧΤΕΙ ΩΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ τη βαρβαρότητα που υπέστησαν οι Έλληνες από το οθωμανικό και το τουρκικό κράτος, από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Η  Γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η Γενοκτονία των Ελλήνων,  είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, το αναγνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των ερευνητών. Τώρα, είναι ώρα και η Τουρκία να αναγνωρίσει την πραγματικότητα των Γενοκτονιών που έχει διαπράξει, χωρίς να τις αρνείται. Είναι ένα βήμα μπροστά για την αλήθεια, είναι μία πράξη θάρρους αναγνώρισης των εγκλημάτων και της πραγματικής φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών.

* Ο Φάνης Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars- IAGS ), η οποία το 2007, αναγνώρισε με συντριπτική  πλειοψηφία   τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, καλώντας ταυτόχρονα την Τουρκία να πράξει το χρέος της, έναντι των θυμάτων και της ιστορίας.

Για να στηρίξετε το ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Σουηδικό Κοινοβούλιο (Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010) επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html   και στείλτε όλοι ένα μήνυμα.  

Η ιδεολογία του καπιταλισμού

Του Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου

 

Στην ανθρωπότητα σήμερα επικρατούν δύο κυρίαρχες στάσεις ζωής που μετατρέπονται σε δύο ιδεολογίες, ήτοι ο δυτικός ατομικισμός και ο ανατολικός κολεκτιβισμός. Στον δυτικό ατομικισμό, που χαρακτηρίζεται ως φιλελευθερισμός, κυριαρχεί η ελευθερία του ατόμου και ο ανταγωνισμός εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, ενώ στον ανατολικό κολεκτιβισμό επικρατεί η κυριαρχία του κράτους, που υπονομεύει την ελευθερία του ανθρώπου. Και στις δύο περιπτώσεις καταστρατηγείται ο άνθρωπος ως πρόσωπο και η ανθρώπινη κοινωνία, ως κοινωνία προσώπων.

Τα δύο αυτά συστήματα ζωής και ιδεολογικά πρότυπα εκφράζονται στην κοινωνική πραγματικότητα. Ο φιλελευθερισμός κυριαρχεί στη Δύση και ως κέντρο έχει την Αμερική, τη «Μέκκα» της παγκοσμιοποίησης, και ο κολεκτιβισμός εκφράσθηκε στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, αλλά εν πολλοίς και σε χώρες της Άπω Ανατολής. Και στις δύο περιπτώσεις κυρίαρχη θέση κατέχει το κεφάλαιο και απλώς διαφοροποιείται στο ποιος το κατέχει και το διαχειρίζεται. Στον φιλελευθερισμό το κεφάλαιο καταλήγει στους λίγους και κινείται εν πολλοίς ανεξέλεγκτα, με την αρχή της αυτορρύθμισης της αγοράς, ενώ στον κολεκτιβισμό-κομμουνισμό το κεφάλαιο κρατικοποιείται. Και στις δύο περιπτώσεις ο απλός λαός βασανίζεται, με τη διαφορά ότι αυτό το βάσανο προέρχεται άλλοτε από την ολιγαρχία μερικών μεγιστάνων του πλούτου και άλλοτε από το αδηφάγο κράτος. Έτσι, ο καπιταλισμός-κεφαλοκρατία δείχνει παντού το σκληρό πρόσωπό του.

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο καπιταλισμός είναι δημιούργημα του δυτικού ατομικισμού και κυρίως της προτεσταντικής ηθικής, όπως απέδειξε ο Μax Weber, και αποβλέπει στη συσσώρευση του πλούτου από τους λίγους, ενώ ο μαρξισμός που προήλθε από τις απόψεις του Μarx είναι αντίδραση στον καπιταλισμό και ενδιαφέρεται για το κοινωνικό σύνολο. Στο βάθος τους όμως και τα δύο αυτά συστήματα είναι γεννήματα της ίδιας δυτικής μεταφυσικής, αφού ο Μαρξ ήταν Γερμανοεβραίος και μεγαλωμένος στη Δύση και οι θεωρίες του γεννήθηκαν στον δυτικό «χώρο», αλλά μεταφέρθηκαν στην Ανατολή, γιατί εκεί προϋπήρχε η πρακτική του Ορθοδόξου Χριστιανισμού με τις αρχές της κοινοκτημοσύνης και της κοινοχρησίας και έτσι μπορούσαν να εφαρμοσθούν.

Στις ημέρες μας είδαμε την κατάρρευση και των δύο αυτών συστημάτων, αλλά και ιδεολογιών. Στην περίοδο 1989-1991 κατέρρευσε ο κολεκτιβισμός-κομμουνισμός στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όπου κυριαρχούσε η εξουσία του κράτους στην κοινωνική, οικονομική ζωή των ανθρώπων, και στις ημέρες μας ζούμε την κατάρρευση του φιλελευθερισμού με τη νοοτροπία της ελεύθερης αγοράς και της αυτορρύθμισης της αγοράς που λειτουργεί εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Βεβαίως πρέπει να σημειωθεί ότι η χρεοκοπία του κομμουνισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαίωση του καπιταλισμού, όπως και η κατάρρευση του καπιταλισμού δεν προσμετρείται στον κομμουνισμό. Είναι αποτυχία της ιδεολογίας του κεφαλαίου, που αγνοεί τη φτώχεια των ανθρώπων.

Πάντως και τα δύο αυτά συστήματα είναι αντίθετα με την ορθόδοξη διδασκαλία στην τελεία της έκφραση, αφού ούτε ο φιλελευθερισμός ούτε ο μαρξισμός, ως ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες, μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από την Ορθόδοξη Παράδοση, στην οποία γίνεται ευρύτατος λόγος για την αποφυγή του πάθους της φιλαργυρίας, αλλά και για τη βίωση της αγάπης προς τους αδελφούς, κυρίως σε αυτούς που υποφέρουν. Ο συνδυασμός αγάπης και ελευθερίας επιλύει το όλο πρόβλημα, αφού η ελευθερία του ατόμου-προσώπου χωρίς την αγάπη οδηγεί στον άκρατο φιλελευθερισμό και η αγάπη του συνόλου χωρίς την ελευθερία του προσώπου καταλήγει στον άκρατο κολεκτιβισμό.

Βέβαια, προλαμβάνοντας κάποια αντίρρηση θα σημειώσω ότι το κακό είναι πως η ιδεολογία του καπιταλιστικού συστήματος, με τις δύο μορφές του, του ατομικού και του κρατικού, σε μερικές περιπτώσεις επηρέασε και επηρεάζει τη ζωή μερικών ορθοδόξων κοινοτήτων. Αυτό το διακρίνουμε και σε μερικά σύγχρονα μοναστήρια, τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι πρότυπα κοινοβιακής ζωής και αναβίωση της πρώτης κοινότητας των Ιεροσολύμων, παρά ταύτα όμως λειτουργούν στο πρότυπο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος και θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το φαινόμενο «ορθόδοξο καπιταλισμό». Ενώ οι μοναχοί επαγγέλλονται και ζουν κατά βάση την αρετή της ακτημοσύνης και κοινοκτημοσύνης, εν τούτοις συγκεντρώνουν, καλώς ή κακώς, κτήματα και χρήματα για τα μοναστήρια και «ρισκάρουν» παίζοντας με αυτήν την περιουσία, χρησιμοποιώντας όλους τους καπιταλιστικούς-φιλελεύθερους τρόπους για την αύξησή της. Δηλαδή, οι μοναχοί προσπαθούν να ζουν πτωχικά μέσα σε μοναστήρια που είναι πλούσια και αναπτύσσουν κοινωνική και πολιτική δύναμη. Αυτή η κατάσταση μού θυμίζει μερικές ανατολικές χώρες, όπως για παράδειγμα τη Ρουμανία, όπου, ενώ ο λαός πεινούσε, ζούσε έστω και ακούσια κάποια ακτημοσύνη, οι άρχοντές της πλούτιζαν και κατασκεύαζαν μεγαλόπρεπα ανάκτορα-παλάτια (βλέπε Τσαουσέσκου).

Αυτή, όμως, η νοοτροπία δεν ευνοείται ούτε από τη διδασκαλία της Εκκλησίας και του ορθοδόξου μοναχισμού, που θέλει τον μεν μοναχό ακτήμονα, τα δε μοναστήρια τόπους φιλανθρωπίας, αγάπης και ποικιλοτρόπου θεραπείας. Οι Ιερές Μονές στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι πνευματικά θεραπευτήρια. Πρέπει εμείς οι κληρικοί και μοναχοί να καταλάβουμε ότι κάθε νόμιμο δεν είναι και ηθικό, αλλά και κάθε ηθικό, με τους κανόνες της κοινωνικής ηθικής, δεν είναι ορθόδοξο, από την άποψη ότι η ορθόδοξη ευαγγελική ηθική διαφέρει από την κοσμική ηθική, και είναι στην πραγματικότητα ασκητική. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε μόνο τη συσσώρευση των υλικών αγαθών από τα ιδιαίτερα πρόσωπα, αλλά πρέπει να καταδικάζουμε και τη συγκέντρωση των υλικών αγαθών από «εκκλησιαστικές κοινότητες» για επίδειξη καθώς επίσης και να στιγματίζουμε τη συμμετοχή των εκκλησιαστικών προσώπων και κοινοτήτων στα παιχνίδια του καπιταλιστικού συστήματος και της φιλελεύθερης ή νεοφιλελεύθερης αγοράς.

Εμείς οι χριστιανοί, ιδίως οι κληρικοί και μοναχοί, πρέπει να φανερώνουμε στην πράξη αυτά που πιστεύουμε και κηρύττουμε, ειδάλλως θα είμαστε ανειλικρινείς και υποκριτές. Πρέπει να αποδιώκουμε τον πειρασμό να διακατεχόμαστε από ιδιότυπη χριστιανική καπιταλιστική ιδεολογία.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008, http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=20050&dt=19/10/2008

Το διαχρονικά εξελισσόμενο παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό μοντέλο:

Από την «αειφόρο λαδί ανάπτυξη» στον «προστατευτισμό του εκβιασμού»…*

Του Γιάννη Στρούμπα

Διεθνής οικονομική κρίση. Εγχώρια οικονομική κρίση. Η Ελλάδα αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας και τα ασφυξιογόνα οικονομικά μέτρα που υποτίθεται ότι θα την αποτρέψουν. Οι «αγορές» δεν εμπιστεύονται μια χώρα με καταρρακωμένο κύρος. Αρνούνται να της χορηγήσουν δάνειο με όρους ισότιμους μ' όσους ισχύουν για τις υπόλοιπες χώρες. Εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες και οξύνουν το κερδοσκοπικό τους παιχνίδι. Η Ελλάδα καλείται να διέλθει από τις συμπληγάδες που ορθώνουν το παγκόσμιο κερδοσκοπικό οικονομικό σύστημα κι ο εγχώριος ισόβιος πολιτικαντισμός.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 290, 1/3/2010.

Δεν επιδιώκει οικονομική στήριξη η Ελλάδα. Πολιτική στήριξη επιζητά, ώστε να την αντιμετωπίζουν ισότιμα στο δανεισμό και να τερματιστούν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της. Το διατρανώνει ο Έλληνας πρωθυπουργός σε κάθε του επαφή με τους Ευρωπαίους ηγέτες. Η Ε.Ε., για να παράσχει την πολιτική στήριξη, αξιώνει τη διαλεύκανση του αμαρτωλού παρελθόντος και την αποκατάσταση της συνέπειας. Η ανάγκη της διαφάνειας επιβάλλει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τις παρελθοντικές οικονομικές λαθροχειρίες: «Θέλουμε να χτίσουμε την επόμενη σελίδα για τη χώρα μας πάνω στο φως της αλήθειας και στη γνώση του τι ακριβώς έχει γίνει. Αλλιώς θα εγκαλείται συνεχώς η Ελλάδα για αυτά που έκανε ή δεν έκανε, για όσα έκρυψε ή δεν έχει κρύψει», εξηγεί ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου (18/2/2010).

Είναι αστεία και τραγικά ειρωνική συνάμα η λογοδοσία περί ατασθαλιών σε ένα σύστημα διαρθρωμένο για να συντηρεί την απάτη. Ποια «αλήθεια» και ποια «γνώση» αποζητά ένα διεθνές πολιτικό σύστημα που ανέχεται νομικά τα κερδοσκοπικά παιχνίδια; Το έργο επαναπροβάλλεται μετά από την υποτιθέμενη παγκόσμια οικονομική κρίση. Τράπεζες και αυτοκινητοβιομηχανίες βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωπες με «ανυπέρβλητα» οικονομικά προβλήματα. Το «προβληματικό» παρόν τους ουδέποτε συνδέθηκε με το κερδοφόρο τους παρελθόν. Με την ανοχή ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο δωροδοκείται για να θεσπίζει ευάερους νόμους, γίνεται ανεκτή η λειτουργία επιχειρήσεων ως ανώνυμων εταιρειών που παρουσιάζουν μόνο έξοδα παραγωγής· την ίδια στιγμή τα κέρδη τους μοιράζονται στους ιδιώτες μετόχους – κι αυτοί εξίσου ανώνυμοι. Από την πολιτική συγκάλυψη στην ιδιωτική κερδοσκοπία, κι από κει πίσω στην πολιτική δωροληψία. Το 'να χέρι «λαδώνει» τ' άλλο σ' ένα βαθιά μελετημένο πολιτικοοικονομικό μοντέλο «αειφόρου λαδί ανάπτυξης». Φαύλος κύκλος. Το μοντέλο ολοκληρώνεται υιοθετώντας τον εξελιγμένο «προστατευτισμό του εκβιασμού».

Η λειτουργία του ίδιου συστήματος στην Ελλάδα δεν είναι τίποτε διαφορετικό από μια μικρογραφία του διεθνούς «εξυπηρετικού» αρχετύπου. Η υπόθεση της Siemens αντικατοπτρίζει όχι μόνο τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος στο εσωτερικό, αλλά γενικότερα το υπερεθνικό άπλωμα των ριζών και των κλάδων του. Σε ποιον άραγε ήταν άγνωστη η διαπλοκή, ώστε να χρειάζεται εξεταστική επιτροπή που θα τη «διαλευκάνει»; Ήταν τόσο «μυστική» η νοθεία στοιχείων για την ένταξη της Ελλάδας στην Ο.Ν.Ε., ώστε να προκαλεί κατάπληξη; Και οι Έλληνες τη γνώριζαν, και οι Ευρωπαίοι τη γνώριζαν, κι η κάθε πλευρά αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων. Η ελληνική πολιτική βολευόταν με την εικόνα του «σφρίγους» της και τη θωράκιση του νομίσματός της, όπως νόμιζε τότε. Οι ευρωπαϊκές πολιτικές βολεύονταν με την κατάκτηση μίας ακόμη αγοράς προς δραστηριοποίηση των επιχειρήσεών τους. Οι ελληνικές κυβερνήσεις μάθανε να κληροδοτούν η μία στην άλλη την τέχνη της «αλχημείας», και οι ευρωπαϊκές να προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν τη νόθευση.

Σ' ένα περιβάλλον απόλυτης και συνειδητής γνώσης των οικονομικών μεθοδεύσεων και των συνδιαλλαγών από κάθε πλευρά, μία εξεταστική επιτροπή διεκδικεί ρόλο καθαρά διακοσμητικό: στολίζει τις διαπλεκόμενες πολιτικές ηγεσίες με νομιμότητα. Όπως όμως είναι αδύνατο να κρυφτούν τα σαρίδια κάτω απ' το χαλί, έτσι είναι αδύνατο και να νομιμοποιήσει την πολιτική διαπλοκή ένας «ελεγκτικός» μηχανισμός που καλείται να λειτουργήσει μέσα στο προκλητικό νομοθετικό πλαίσιο του παρελθόντος. Η άδοξη τύχη των «πορισμάτων» παρελθοντικών εξεταστικών επιτροπών προοικονομεί την κατάληξη της νέας έρευνας. Παράλληλα, η μεθόδευση του ελέγχου είναι στρεβλή ήδη από την εκκίνησή της, καθώς την έρευνα την αναλαμβάνει η πολιτική εξουσία, όχι η δικαστική. Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει; Κι αν ακόμη την αναλάμβανε η δικαστική, οι σχέσεις εξάρτησης των δικαστών απ' τους πολιτικούς είναι τέτοιες, ώστε ούτε απ' τους δικαστές θα αναμένονταν σαρωτικές αποκαλύψεις. Εντέλει, ακόμη κι η παράκαμψη των παραπάνω δεδομένων θα προσέκρουε στο τείχος της παραγραφής, που εμποδίζει την απονομή οποιασδήποτε δικαιοσύνης. Όμως προς την κατάργηση της παραγραφής δεν δραστηριοποιείται ουδείς.

Ποια δικαιοσύνη και ποια διαφάνεια λοιπόν θα εγκαθιδρυθούν; Ποια νομιμότητα θα υπερισχύσει και ποιος θα μεριμνήσει για την εφαρμογή της; Ποιος φορέας δεν υπόκειται σε πολιτικοοικονομικές εξαρτήσεις, ώστε να διαδραματίσει με σθένος τον αντίστοιχο ρόλο; Σχολιάζει χαρακτηριστικά ο κ. Λάκης Λαζόπουλος από τη σατιρική του εκπομπή «Αλ Τσαντίρι» (26/1/2010): «Δεν υπάρχει διορισμένος ανεξάρτητος». Το σχόλιο του κ. Λαζόπουλου αφορούσε, βέβαια, διαφορετική περίπτωση: πρόστιμο που επιβλήθηκε στην εκπομπή του από το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Ο κ. Λαζόπουλος απέδιδε πολιτικές σκοπιμότητες στην ποινή που του επιβλήθηκε. Όμως το σχόλιο διατηρεί την αξία του επειδή αποκαλύπτει την υφιστάμενη δυσπιστία. Αποκτά μάλιστα τραγικότερες διαστάσεις στη συνειδητοποίηση πως κι ο ίδιος ο κ. Λαζόπουλος, με τις καίριες επισημάνσεις του, είναι «διορισμένος» στον τηλεοπτικό σταθμό «Alpha» από τους εργοδότες του, άρα πιθανότατα δεν είναι «ανεξάρτητος»! Γίνεται αντιληπτό ότι η επεξεργασία δεδομένων με βάση τη συγκεκριμένη λογική έχει ως βάση της τη δυσπιστία, γεγονός που επιτείνει το αδιέξοδο. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, κανείς δεν πιστεύει στην κατίσχυση της νομιμότητας. Υπάρχει πιο ισοπεδωτική, πιο απαξιωτική των πάντων προσέγγιση απ' αυτήν; Μα, δυστυχώς, οι παγιωμένες πολιτικοοικονομικές συνθήκες δεν επιτρέπουν άλλη προσέγγιση.

Πρέπει ωστόσο από κάπου να υπάρξει μια αρχή. Χρόνο χρειάζεται η νέα κυβέρνηση ώστε να πείσει για τις αγαθές της προθέσεις. Πράγματι, μα πώς να γίνει πιστευτό, όταν καθημερινά διαπιστώνεται πως για τα πιο «μικρά» ζητήματα οι νόμοι δεν εφαρμόζονται και πως σε ό,τι αφορά την τήρησή τους η νέα κυβέρνηση κωλυσιεργεί; Ποια μικρά καθημερινά να πρωτοαναφερθούν; Τα αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης που σταθμεύουν οπουδήποτε χωρίς να ελέγχονται; Ο αντικαπνιστικός νόμος που κατάντησε κουρελόχαρτο, κι ετοιμάζεται να «αναβαθμιστεί» για να κουρελιαστεί ακόμη περαιτέρω; Οι οργανωμένοι οπαδοί που απαγορεύεται να μετακινούνται στα εκτός έδρας παιχνίδια της ομάδας τους, μα που όχι μόνο συνεχίζουν τις μετακινήσεις αλλά κι εκβιάζουν τη δωρεάν είσοδό τους στα γήπεδα; Αν είναι αδύνατη η εφαρμογή του νόμου στα εμφανή, πώς ακριβώς θα ενεργοποιηθεί στα πολυδαίδαλα κι ερεβώδη;

Για να υπάρξει λύση χρειάζονται ριζικές αναθεωρήσεις στον τρόπο σκέψης και δράσης όλων των πολιτών, από τον απλό ιδιώτη, τον επαγγελματία, τον δημόσιο λειτουργό, μέχρι την πολιτική ηγεσία. Είναι όμως τόσο βαθιά ριζωμένη στο νεοελληνικό είναι η νοοτροπία της συναλλαγής και των εξυπηρετήσεων, ώστε η προοπτική των αναθεωρήσεων δυσχεραίνεται ακόμη περισσότερο. Αν συνυπολογιστούν η απουσία ελεγκτικών μηχανισμών και η εκλεκτική απόδοση δικαιοσύνης μέσα από διαδικασίες χρονοβόρες και πολυδάπανες, καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο το νέο κράτος δικαίου που οραματίζεται ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου να βασιστεί τελικά σε αξίες – ή «αξίες» – διαφορετικές από τις παραδοσιακές της συμφεροντολογίας και της αισχροκέρδειας…

Γιάννης Στρούμπας

Σήμερα βρέχει

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ταξιδεύει ο άνεμος

στα μαλλιά της

Κυλάει στα μάτια της

η βροχή

Το ταξίδι γίνεται ποτάμι

Ροβολάει στους κάμπους

να ποτίσει τα όνειρα

Κουράστηκε το δάκρυ

να κυλάει

Το στέγνωσε ο αγέρας

Δυνατός ο αγέρας στις Κυκλάδες

Αφρίζει το κύμα

στις μυστικές σπηλιές

Στα βράχια αντιλαλούν οι φωνές

των γλάρων

Και έρχεται ο χειμώνας μας

Με τα γυμνά του δάχτυλα

Πονάει η ψυχή ξεγυμνωμένη

Αναριγά η παλάμη

στα ασημένια σου μαλλιά

Όμως βρέχει σήμερα ολημερίς

Και η νύχτα ξαπλώνεται

σαν υποψία

Μια ρυτίδα έρπει στο βλέφαρο

του φεγγαριού

Πληγές που αφήνει ο χρόνος

στις αέναες περιπολίες του

Σου χαρίζω με τις παλάμες μου

παρηγοριά

Και σαν απελπίζομαι ξαπλώνω

στην ποδιά σου

Τα μάτια σου είναι η πανοπλία μου

Σαν έρχεται απρόσκλητη

η μελαγχολία

8 Φεβρουαρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Σκέψεις για τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»… ή τον θάνατο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Του Πάνου Ε. Παπαδόπουλου

Α) ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

α) Επιτελικό κράτος και ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση,

β) Φορολογική αποκέντρωση,

γ) Σχεδιασμός νέας εσωτερικής δομής των Δήμων,

δ) Αποκέντρωση στη λειτουργία των δημοτικών οργάνων,

ε) Απλή αναλογική στην εκλογή και δυνατότητα έκφρασης συλλογικοτήτων και κινήσεων πολιτών στο Δημοτικό Συμβούλιο.

2. Διοικητική μεταρρύθμιση χωρίς οικονομικά μέσα μπορεί να υπάρξει; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Είναι αφελές κάποιοι να ισχυρίζονται το αντίθετο. Τα οικονομικά μέσα χρειάζονται γιατί: α) Οι νέες αρμοδιότητες τα απαιτούν, β) Υπάρχει ζήτημα ενδοδημοτικής δημοκρατίας, γ) Χρειάζεται επιχειρησιακό πρόγραμμα εφαρμογής της μεταρρύθμισης (Υπηρεσίες: προγραμματισμού, οικονομική, τεχνική, πληροφορικής, νομικής υποστήριξης, πολιτικής προστασίας κ.λπ.).

1. Δεν υπάρχει καμία αποτίμηση του προγράμματος. Καλές οι προθέσεις αλλά σε τελική ανάλυση το εγχείρημα οδηγήθηκε σε απαξίωση και αποτυχία.
2. Επικράτησαν μικροκομματικές σκοπιμότητες, όπως και τώρα είναι έτοιμες να εκφραστούν.

3. Διαπιστώνεται ανυπαρξία ουσιαστικής στήριξης και έλλειψης πόρων.
4. Παρατηρήθηκε αδυναμία προσέλκυσης εξειδικευμένου προσωπικού που με ευθύνη των Δημάρχων τελικά απομακρύνθηκε.

5. Το ΕΠΤΑ και ο ΘΗΣΕΑΣ παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση εγκεκριμένων και συμβολαιοποιημένων προϋπολογισμών με αποτέλεσμα οι "δημοφιλείς" δράσεις (ασφαλτοστρώσεις – πλακοστρώσεις), να θεωρούνται αποτελεσματικές για την τοπική ανάπτυξη. 

Η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως επιεικώς τραγική. Οδεύουμε στον Μάρτιο μήνα και λίγο πριν το Πάσχα υπάρχει κίνδυνος για τις πληρωμές στους μισθούς των εργαζομένων! Τόσο καλά! Η τακτική δόση επιχορήγησης Φεβρουαρίου ακόμη δεν έχει έρθει στους Δήμους. Έργα και υποχρεώσεις στον ΘΗΣΕΑ είναι απλήρωτα και κατ' επέκταση έχουμε παύση εργασιών. Εάν ο Δήμος δεν έχει δικούς του πόρους τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο. Δεν είναι λύση η συνεχής δανειοδότηση απ' το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, εξάλλου οι δημότες επιβαρύνονται και οικονομικά και κοινωνικά. Δύο επίσημα στοιχεία στο σημείο αυτό από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2010:

α) Έχουμε μείωση των ΚΑΠ περίπου κατά 180 εκατ. ευρώ σε σχέση με το 2009!
β) Η ΣΑΤΑ (αφορά έργα και μελέτες των Δήμων) είναι 800 εκατ. ευρώ από 1.107 εκατ. ευρώ που ήταν το 2009! Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε την κράτηση 10% από τους προϋπολογισμούς των Υπουργείων για το πρόγραμμα σταθερότητας, θα βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα.

Να επισημάνουμε εδώ ότι με την κατάργηση 1.800 δημοτικών επιχειρήσεων και 4.000 νομικών προσώπων των Δήμων από 1-1-2011 αναμένεται να βρεθούν στην ανεργία 35.000 εργαζόμενοι στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης…

Θεωρητικά η απάντηση είναι ΝΑΙ. Σε μια χώρα όμως που το 80% των φόρων εισπράττονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη πόσο λογικό είναι να μιλάμε για φορολογική αποκέντρωση; Μάλλον είναι παράλογο.

Σε τέτοιες συνθήκες ποια κυβέρνηση θα διακινδυνεύσει την μη καταβολή των μισθών και συντάξεων, απ' το να δώσει πόρους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση; Καμιά. Και αυτό ήδη πράττει. Εξάλλου η δραματική μείωση των Δήμων εντάσσεται για λόγους δημοσιονομικούς και μόνο στο Πρόγραμμα Σταθερότητας.

Κατ' επέκταση η επίτευξη περιοριστικών δημοσιονομικών στόχων, των ίδιων που επικαλέστηκαν με τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ Ι θα αποτύχει οικτρά (οι λειτουργικές δαπάνες των Δήμων έχουν φτάσει στο 70% έως 75% από τα χρήματα που λαμβάνουν) με αποτέλεσμα η λογική της ανταποδοτικότητας και της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αλλαγών (βοήθεια στο σπίτι, παιδικοί σταθμοί κ.λπ.) να καταστεί κυρίαρχη στο χώρο της Τ.Α.

Τα ευχολόγια και οι επαγγελίες περισσεύουν. Υπάρχει ορατός πλέον ο κίνδυνος – αν προχωρήσει – η Τ.Α. να μετατραπεί σε διοικητικό μηχανισμό του κράτους διεκπεραιώνοντας γραφειοκρατικές ή διαχειριστικές υποθέσεις του. Μια τέτοια μεταρρύθμιση απαιτεί χρόνο και διάλογο. Διάλογο 4ετίας.

Στην Δανία έχουν από 1-1-2007 νέο διοικητικό χάρτη, αλλά οι συζητήσεις κράτησαν 5 χρόνια! Σε μας εδώ μετράει μόνο ο πολιτικός χρόνος και οι συσχετισμοί. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

i. Από τη στιγμή που διατηρείς τις 7 κρατικές περιφέρειες μεταρρύθμιση δεν γίνεται. Τελεία και παύλα.

ii. Όταν δεν διασφαλίζεις τους αναγκαίους πόρους με το υπάρχον καθεστώς, ποιους μπορείς να πείσεις ότι θα υπάρξει φορολογική αποκέντρωση;

iii. Όταν κάνεις συνενώσεις στη λογική των πράξεων αριθμητικής, απολυτοποιείς το μέγεθος του νέου Δήμου, με την ικανότητα μιας αυτοδιοικητικής δομής να εκπληρώσει το ρόλο της και ταυτόχρονα ευτελίζεις τα όποια αντικειμενικά κριτήρια θέτεις για τις συνενώσεις. Άραγε μπορούν οι μεγάλοι Δήμοι του Νομού και της χώρας να δώσουν στη δημοσιότητα τα απολογιστικά οικονομικά τους στοιχεία, μέσα από εκθέσεις ορκωτών λογιστών από το 2007 μέχρι σήμερα για να δούμε και αυτή την όψη της επερχόμενης μεταρρύθμισης;

iv. Για ποια δημοκρατία γίνεται λόγος όταν π.χ. η δημαρχιακή επιτροπή υποκαθίσταται από την εκτελεστική επιτροπή την οποία ορίζει ο Δήμαρχος; Οι αξίες της "ηλεκτρονικής διακυβέρνησης" αναφέρονται μόνο στον τομέα των υπηρεσιών ενημέρωσης και δεν αξιοποιούνται στον τομέα της συμμετοχικής δημοκρατίας. Άλλο παράδειγμα: Ενώ τα μέλη των τοπικών συμβουλίων θα εκλέγονται με λίστα και πλειοψηφικό, οι δημοτικοί συνδυασμοί πρέπει να προτείνουν υποχρεωτικά υποψήφιους στα τοπικά συμβούλια! Παραλογισμός…

v.  Το μέγεθος των μεγάλων Δήμων οδηγεί με βεβαιότητα στην πρόβλεψη ότι η αυτοδιοίκηση θα αποκοπεί από τους πολίτες και θα δημιουργηθούν μεταξύ των καταργούμενων Δήμων ζώνες εγκατάλειψης και περιθωριοποιημένα κοινωνικά "γκέτο" στις παρυφές των νέων Δήμων.

vi.  Η μεταρρύθμιση μέσω του υπερσυγκεντρωτισμού θα καταλήξει σε απορρύθμιση της αυτοδιοίκησης και φυσικά ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ διαπνέεται από σκληρή δικομματική λογική, κυρίως σε περιφερειακό επίπεδο.

vii. Η ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση διαχειρίζεται το 3,3% του ΑΕΠ και στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι 11,5% του ΑΕΠ. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι για την Τ.Α. η επόμενη τετραετία θα είναι περίοδος σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής και κοινοτικής επιτήρησης, με δραματική μείωση των πόρων της.     

Η "διαβούλευση" είναι ένας μύθος. Όλα γίνονται ερήμην της Τ.Α. και της κοινωνίας. Το χωροταξικό θα βγει στην επιφάνεια και θα συζητηθεί σε χρονικό διάστημα μόλις 15 ημερών! Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Και οι Δήμαρχοι και τα Δημοτικά Συμβούλια οφείλουν να αντιδράσουν εδώ και τώρα.

Να πουν ΟΧΙ σ' αυτή την εκτρωματική κατάσταση. Να απαιτήσουν αυτά που τους οφείλουν. Να στείλουν μήνυμα υπεράσπισης της τοπικής κοινωνίας και δημοκρατίας και να ταχθούν ΜΟΝΟ υπέρ των εθελοντικών συνενώσεων, όταν αυτό οι ίδιες οι κοινωνίες το επιζητούν. Να διασφαλίσουν τα προαπαιτούμενα της όποιας μεταρρύθμισης.

Να αποκρούσουν την προσπάθεια ισοπέδωσης των τοπικών κοινωνιών, στο όνομα της υπερσυγκέντρωσης και στον βωμό της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Καταργείτε την ιστορία και τον ελληνισμό με τον τρόπο αυτό κύριοι! Και αυτό δεν πρέπει να σας περάσει. Γιατί όταν στην εποχή του Περικλή ο Καλλικράτης και ο Ικτίνος έφτιαξαν τα «Μακρά Τείχη» και την Ακρόπολη υπήρχε ένα τεράστιο πρόγραμμα, για την εποχή εκείνη, δημοσίων επενδύσεων.

Στη σημερινή εποχή του κυρίου Παπανδρέου και του κυρίου Ραγκούση, ο Καλλικράτης έχει περίοπτη θέση στο λεγόμενο «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης»! Επομένως και κολύμπι να γνωρίζει η αυτοδιοίκηση, για να πιάσει στεριά, το σίγουρο είναι ότι θα πνιγεί, και η χώρα και ο τόπος θα γυρίσει πολλά χρόνια πίσω.

Γρηγορείτε λοιπόν για την στήριξη των τοπικών κοινωνιών. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.      

* Παρέμβαση του ΠΑΝΟΥ Ε. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ στην εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών Αστακού 28-2-2010 

Σύντομη ιστορική αναδρομή στο θεσμό της δια βίου παιδείας και  εκπαίδευσης

(με την πεποίθηση ότι η διάχυση της γνώσης εμψυχώνει τον ανήσυχο πολίτη)

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη,

Οι σύγχρονες κοινωνιολογικές θεωρήσεις θέτουν τη γνώση στο επίκεντρο της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής μετεξέλιξης. Σ΄αυτή την Κοινωνία της Γνώσης, όπου η Εκπαίδευση και η δια βίου Μάθηση είναι οι βασικοί μοχλοί ανάπτυξης και προόδου, η ολοκληρωμένη παιδεία αποτελεί τόσο προϋπόθεση, όσο και βασικό εργαλείο για την επιβίωση και την ανάπτυξη μιας χώρας, καθώς δημιουργεί πολίτες που διαθέτουν την απαραίτητη κατάρτιση και τις κατάλληλες ικανότητες και δεξιότητες έτσι ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τον διεθνή ανταγωνισμό σε μια εκ των πραγμάτων διεθνοποιημένη οικονομία.

Ωστόσο, η έννοια και αντιστοίχως ο θεσμός της δια βίου μάθησης ιχνηλατείται χρονικά στα μέσα της δεκαετίας του 1960. H  μάθηση  βρισκόταν συχνά τότε  προ  τετελεσμένων  γεγονότων, ιδίως όταν παγιδευόταν σε θεσμικές και πολιτικές ρυθμίσεις που περιόριζαν  την  ποικιλία  των  μορφών και  προκαταλάμβαναν το  ξετύλιγμα  των  διαδικασιών  της.

Κατά  τα  μέσα  και  τα τέλη  της  δεκαετίας  του  1960,  το  έργο  του  Ίλιτς  και  του  Φρέιρε,  καθώς  και  των  άλλων  επικριτών  της  σχολικής  εκπαίδευσης  και  του ρόλου  της  στην  ανάπτυξη του ανθρώπου, επεκτάθηκε στην πρακτική διάσταση της δια βίου μάθησης, ως συγκεκριμένης έννοιας με σαφώς ορισμένο περιεχόμενο, και ως κοινωνικού θεσμού. Ξεκινώντας  από  κριτήρια  ιδεολογίας  και  κοινωνικής  δικαιοσύνης,  τα  γραπτά  των  επικριτών της τυπικής εκπαίδευσης  πρόσθεσαν  ένα  στοιχείο  σύγκρουσης  και  διαλόγου  σε  μία  κατά  τα  άλλα  τεχνική  βιβλιογραφία,  και  διεύρυναν  τις  ανάλογες συζητήσεις  αναμιγνύοντας σε αυτές  ένα  ευρύτερο  φάσμα  διανοουμένων  και  κοινωνικών  επιστημόνων.

Ιστορικά,  η  ομάδα  αυτών  που  ασκούν  τη  μη  τυπική  εκπαίδευση  και  οι  δραστηριότητές  τους  έχουν  υποδηλωθεί  με  ευρύτατη  ποικιλία  χαρακτηρισμών: επιμόρφωση  ενηλίκων,  αλφαβητισμός, λειτουργικός  αλφαβητισμός, γεωργική  εκπαίδευση,  επιμόρφωση  συνεταιριστών,  αγροτική  επιμόρφωση,  πληθυσμιακή  επιμόρφωση,  προγραμματισμός  οικογενειακής  ζωής,  διατροφική  εκπαίδευση  και  εκπαίδευση  κοινοτικής  ενεργοποίησης  (community  development  education).

Επιπροσθέτως  υπάρχει  ένα  ολόκληρο  πλέγμα  δραστηριοτήτων  που  συνδέονται  με  τη  νεολαία,  και  στις  οποίες  περιλαμβάνονται  οι  κατασκηνώσεις  εργασίας,  τα  εθνικά  και  διεθνή  προγράμματα  εθελοντικής  υπηρεσίας  και  ο  προσκοπισμός  με  όλες  τις  ποικίλες  μορφές  του.  Επί  αρκετές  δεκαετίες  οι  δραστηριότητες  αυτές  υποστηρίχτηκαν  από  ευρύ  φάσμα  οργανισμών  διεθνούς  βοήθειας  όπως  η  UNESCO, η  UNICEF,  ο  FAO (Οργανισμός  Τροφίμων  και  Γεωργίας)  και  η   ILO (Διεθνής  Οργάνωση  Εργασίας), για  να  αναφέρουμε  μόνο  μερικούς.  Επιπλέον,  οι  ιδιωτικές ή μη κυβερνητικές εθελοντικές  οργανώσεις  συχνά  πρωτοστάτησαν  στη  δημιουργία  και  στήριξη  τέτοιων  προγραμμάτων  σε  διεθνή, εθνική  και  τοπική  κλίμακα.

Διαφορές  στον ορισμό και το περιεχόμενο της δια βίου μάθησης, παιδείας και εκπαίδευσης  απορρέουν  από  τις  αντιλήψεις  κάθε  συγγραφέα  για  την  κοινωνία  και  τη  μόρφωση.  Η  βαθύτερη  φιλοσοφική  και  πολιτική  επιφύλαξη  του  Ίλλιτς  ή  του  Όλιγκερ  απέναντι  σε  κάθε  μορφή  θεσμοποιημένης  επιτακτικής  παιδείας,  δεν  συμβαδίζει  λογουχάρη  με  τις  ελπίδες  που  εναποθέτει  ο  Σβαρτς  ή  ο  Τζέλπι  στην  ανάπτυξη  ολοκληρωμένων  συστημάτων  διαρκούς  εκπαίδευσης.

Εξάλλου, η  εξωσχολική  εκπαίδευση,  στην  πιο  γενική  μορφή  της,  υπήρχε  πάντοτε  σε  όλες  τις  κοινωνίες.  Κάθε  κοινωνία  αναπτύσσει  διαδικασίες  κοινωνικοποίησης  για   να εξοικειώσει  τους  νέους  με  τα  ήθη  και  τους  κανόνες  της. Οι  διαδικασίες  αυτές  χρησιμοποιούν  ποικίλες  δομές,  οι  οποίες  κυμαίνονται  από  την  εντελώς  άτυπη  μάθηση  ως  μέρος  της  καθημερινής  ζωής  μέχρι  περισσότερο  δομημένες  τελετουργίες,  που  συνδέονται  με  τη  μετάβαση  προς  την  κοινωνική  κατάσταση  μιας  άλλης  ηλικίας.  Ο  όρος  αυτοφυής  ή  γηγενής  εκπαίδευση  (indigenous education)  χρησιμοποιείται  συχνά  για  να  υποδηλώσει  αυτές  τις  μορφωτικές  διαδικασίες.

Η  αυτοφυής  εκπαίδευση  έχει  αποτελέσει  πηγή  έμπνευσης  και  ονομασιών  για  προγράμματα  που  τουλάχιστον  υπογραμμίζουν  τον  συμβολικό  δεσμό  ανάμεσα  στο  καινούργιο  και  το  παλιό. Έτσι η εμπειρική αυτή βάση  της   μη τυπικής εκπαίδευσης συντελεί τα μέγιστα ώστε η  τυπική  και  η  μη τυπική  εκπαίδευση  να συγχωνεύονται  σε  μια  ενοποιημένη  εκπαιδευτική  διαδικασία  που  είναι  διαθέσιμη  σ' όλη  τη  διάρκεια  της  ζωής  των  επιμορφούμενων.

Ήδη από τη δεκαετία του 1960 με τον όρο   «πολιτικές  της  διαρκούς  εκπαίδευσης» οι ξένοι ερευνητές κοινωνιολόγοι και παιδαγωγοί   εννοούσαν  τις  πολιτικές  που  καταστρώνονται  από  τα  διάφορα  αρμόδια  υπουργεία  (Παιδείας,  Εργασίας,  Γεωργίας,  Βιομηχανίας  κτλ.),  καθώς  και  από  κοινωνικές  και  οικονομικές  δυνάμεις  (συνδικάτα,  συνεταιρισμοί,  πολιτιστικές  κινήσεις  κτλ.),  σχετικά  με  την  εκπαίδευση  παιδιών,  νέων και  ενηλίκων  στη  φάση  της  αρχικής  και  της  πρόσθετης  κατάρτισης  στους  τυπικούς  και  μη τυπικούς  τομείς  της  εκπαίδευσης. Επομένως με τον όρο   «πρακτικές  της  διαρκούς  εκπαίδευσης»  εννοείται  η  εκπαίδευση  όπως  παρέχεται  από  ιδρύματα,  ανεξάρτητες  συλλογικές  κινήσεις  κτλ.,  καθώς  και  η  ίδια  η  αυτομόρφωση.  Όπως ακριβώς με  τον  όρο  «πολιτική»     εννοείται  τόσο  η  πολιτική  επιστήμη  όσο  και  η  πολιτική  δράση.

Ήδη από τη δεκαετία του 1960, δεν  υπάρχει  μια  ενιαία  ιδεολογία  της  διαρκούς  εκπαίδευσης  αλλά  αρκετές  ιδεολογίες,  που  σχετίζονται  με  συγκεκριμένες  ιστορικές  καταστάσεις. Για  παράδειγμα,  στις  εκβιομηχανισμένες χώρες,  στον  καιρό  της  οικονομικής  έξαρσης  της  δεκαετίας  του  1960,  η  ιδεολογία  του:  «διαρκής  εκπαίδευση = γενική  μόρφωση»  αντανακλούσε  στην  πραγματικότητα  την  ανάγκη  ταχύρρυθμης  επαγγελματικής  κατάρτισης  των  εργατών  στις  μεσαίες  και  ανώτερες  βαθμίδες.  Δεν  ήταν  τελείως  τυχαίο  που  ορισμένες  χώρες  ευνοούσαν  περισσότερο  από  άλλες  τις  πολιτικές  διαρκούς  εκπαίδευσης.  Αυτό  σχετιζόταν  με  την  επιτάχυνση  της  βιομηχανικής  ανάπτυξης.  Ούτε  είναι  τυχαίο  που  στις  εκβιομηχανισμένες  χώρες,  σε  περιόδους  ανεργίας,  η  ιδεολογία  του:  «διαρκής  εκπαίδευση = κατάρτιση  για  δουλειά  και  απάντηση  στην  ανεργία»  έρχεται  στο  προσκήνιο,  έστω  κι  αν  η  παρεχόμενη  εκπαίδευση  είναι  κυρίως  προσανατολισμένη  προς  τη  γενική  μόρφωση,  και  μάλιστα  ακόμα  και  η  επαγγελματική  εκπαίδευση  έχει  περιορισμένη  επίδραση  στην  απασχόληση.

Σήμερα, βιώνοντας τη μετάβαση από τη Βιομηχανική κοινωνία του 20ου αιώνα στην Κοινωνία της Γνώσης και της Πληροφορίας, στην Κοινωνία της δια βίου Μάθησης, αντιλαμβανόμαστε, στην καθημερινότητά μας, πως οι νέες τεχνολογίες πληροφόρησης και επικοινωνίας και οι γενικότερες επιστημονικές εξελίξεις παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της «νέας  οικονομίας», της οποίας αφετηρία είναι και πάλι ο άνθρωπος και οι ανάγκες του.

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος – ιστορικός,  Υπεύθυνης Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ. Τρικάλων, Πιστοποιημένη Επιμορφώτρια Ενηλίκων του Ε.ΚΕ.ΠΙΣ.,  ailiadi@sch.gr,  

http://users.sch.gr/ailiadi , http://blogs.sch.gr/ailiadi,  http://www.matia.gr, http://www.emy67.wordpress.com

Το «μυστικό σχέδιο» του «νέου σχολείου» του ΠΑΣΟΚ

Της Ελένης Νικολαΐδου *

Σύμφωνα με δελτίο Τύπου του υπουργείου Παιδείας, η υπουργός, κ. Άννα Διαμαντοπούλου, και οι υφυπουργοί, κ. Ι. Πανάρετος και κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου, παρουσίασαν τη Δευτέρα 11 Ιανουαρίου, στον πρωθυπουργό, κ. Γ. Παπανδρέου, το «νέο σχολείο», τον σχεδιασμό, δηλαδή, του υπουργείου Παιδείας «για την εκ βάθρων αλλαγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας ώστε να ξεπεραστούν οι παθογένειες του παρελθόντος».

Την επόμενη μέρα, την Τρίτη 12 Ιανουαρίου, σε δημοσιεύματα εφημερίδων τονίζονταν ότι «η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έχοντας στα σχέδιά της να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις διαπίστωσε ότι όλο το σύστημα ήταν στρεβλά δομημένο πάνω στις ανάγκες των εκπαιδευτικών και όχι των μαθητών. Αυτό θα επιχειρήσει να αλλάξει με τις προτάσεις που έχει επεξεργαστεί και θα παρουσιάσει σε χρόνο που θα συμφωνηθεί με τον πρωθυπουργό. Το σχέδιο κρατείται μυστικό, ωστόσο έχουν γίνει γνωστές ορισμένες παράμετροί του» ("Βήμα", 12/1/2010).

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα ΜΜΕ θα προβάλουν το επόμενο χρονικό διάστημα το σχέδιο για το «νέο σχολείο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ως την είσοδο στον σχολικό παράδεισο, ως την εκπαιδευτική αναγέννηση την οποία περίμενε χρόνια ο τόπος.

Ωστόσο τα πράγματα είναι κουκιά μετρημένα. Οι κατευθύνσεις του  ΠΑΣΟΚ στην εκπαίδευση έχουν παρουσιαστεί με τον πιο σαφή τρόπο, αρκετό καιρό τώρα, τόσο από τους οδηγούς ιδιωτικοποίησης των Διεθνών Οργανισμών και φορέων (Ε.Ε., ΟΟΣΑ, δίκτυο Eurydice, PISA κ.λπ.) που προετοιμάζουν, επιβάλλουν και νομιμοποιούν τα σχέδια του κεφαλαίου στην εκπαίδευση, όσο και από τα Προγράμματα στα οποία το ΠΑΣΟΚ παρουσίασε τις θέσεις του για την Παιδεία (Ανοιχτό Σχολείο, Ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα για τη νέα εποχή, κ.λπ.)

Είναι φανερό ότι ο κυρίαρχος σχεδιασμός της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στοχεύει ευθέως στη διατύπωση νέας πρότασης για το μοντέλο του σχολείου και του μαθητή / εκπαιδευτικού. Το ιδιωτικοποιημένο-αποκεντρωμένο σχολείο των «εκπαιδεύσιμων» στην κοινωνία, των «απασχολήσιμων», είναι αδύνατο να λειτουργήσει αν δεν μεταλλαχθούν τα «υποκείμενά» του. Από τη μια το φτηνό, ευέλικτο και «αποδοτικό» σχολείο χρειάζεται υποταγμένους και άβουλους εκπαιδευτικούς, χειραγωγημένους, με σχέσεις εργασίας τις οποίες καθορίζουν η ανασφάλεια, οι εξετάσεις και το ρουσφέτι. Από την άλλη, η κυρίαρχη μορφωτική προτεραιότητα της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης για τη διαμόρφωση-αξιοποίηση των εργαζομένων, στηρίζεται σε ένα είδος γενικής μόρφωσης, το οποίο δεν καλλιεργεί και δεν αναπτύσσει τη συνθετική-αναλυτική σκέψη, δεν δίνει τις βάσεις για την ερμηνεία της κοινωνίας και του κόσμου.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το Ανοικτό Σχολείο, αν ξύσει κανείς το λούστρο του επικοινωνιακού λόγου, υιοθετεί αυτά ακριβώς τα σημεία. Βασικό στοιχείο αυτής της πολιτικής, η οποία αποτελεί τον κορμό της νεοφιλελεύθερης πρότασης στην εκπαιδευτική πολιτική, είναι η αποκέντρωση της εκπαίδευσης με στόχο τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης προς τα σχολεία, τη μετακύλιση του κόστους κατευθείαν στα νοικοκυριά, την πρόσδεση των αναλυτικών προγραμμάτων στις ανάγκες των επιχειρήσεων και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Στο βασικό αυτόν κόμβο ενώνονται η λεγόμενη αξιολόγηση-κοινωνική λογοδοσία, η σχολειοποίηση της προσχολικής αγωγής, ο σταδιακός παραμερισμός της γενικής μόρφωσης σε όφελος των δεξιοτήτων που ζητά η αγορά, η εξαφάνιση από το εκπαιδευτικό τοπίο των χιλιάδων αδιόριστων πτυχιούχων και η δραστική μείωση των διορισμών μέσα από τις αλλαγές στο σύστημα πρόσληψης καθώς και η "παλινόρθωση" μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου μέσα από τις αλλαγές στο σύστημα πρόσβασης.

* Η Ελένη Νικολαΐδου είναι εκπαιδευτικός, μέλος του συντονιστικού οργάνου διαχείρισης του Εκπαιδευτικού Δικτύου Ενημέρωσης alfavita.gr (www.alfavita.gr) και συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ:  Η ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/01/2010,   http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=516711

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ.

Ο 34ος Αποστολικός Κανών και ο π. Γεώργιος Τσέτσης

Του Σεβ. Αθανάσιου (Γιέφτιτς) εφησυχάζοντος Ερζεγοβίνης

Αποστολικός Κανόνας 34: «Οι Επίσκοποι εκάστου έθνους πρέπει να γνωρίζουν τον πρώτο μεταξύ αυτών και να τον θεωρούν ως την κεφαλήν και τίποτε το περιττόν να μη κάνουν άνευ της γνώμης του, αλλά έκαστος ας κάνει μόνον ότι αφορά «τη εκείνου παροικία» (=επισκοπή) και των διαμερισμάτων αυτής. Αλλά ούτε τούτος (ο Πρώτος) να μην κάνει τίποτε άνευ της πάντων γνώμης, (δηλαδή άνευ των υπολοίπων Επισκόπων), διότι έτσι θα υπάρξει ομόνοια και θα δοξαστεί ο Θεός διά του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, Πατήρ και Υιός και Άγιο Πνεύμα».

Να υπενθυμίσουμε πως τούτος ο 34ος Αποστολικός Κανών είναι παρόμοιος με τον 9ον κανόνα της Συνόδου της Αντιοχείας, (340-341 μ.Χ.), ο οποίος αφορά το ίδιον θέμα κάπως αναλυτικότερον από τον πρώτον, ενώ στηρίζεται και επικαλείται αυτόν τον 34ον Αποστολικό Κανόνα, ειδικά με τα λόγια: «Κατά τον αρχαιότερο κρατούντα εκ των Πατέρων ημών κανόνα». Άλλωστε, τούτος ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι ένας από τους θεμελιώδης Κανόνες της Αρχαίας Εκκλησίας, ο οποίος συνδέει την συνοδική ζωή και την συνοδική οργάνωσι της Εκκλησίας με την μίμησιν και την αντανάκλασιν του υπερνούν ασυγκρίτου Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, διότι η Εκκλησία είναι δημιουργημένη και ζει και εργάζεται κατ' εικόνα της Θείας Τριάδος (Εφ. 2, 10-22, Κορινθ. Β΄ 13, 13, Μυσταγωγία Αγίου Μαξίμου).

Επαναλαμβάνοντες εν περιλήψει το περιεχόμενο του 34ου Αποστολικού Κανόνος, ο Κωνσταντινοπολίτης Κανονολόγος Ιωάννης Ζωναράς υπενθυμίζει πως ο 34ος Κανόνας εντέλλεται εις τους Επισκόπους κανείς να μην ενεργεί ανεξάρτητα εν σχέσει προς «την κοινήν της Εκκλησίας κατάστασιν», δηλαδή σε θέματα δογματικά, οικονομίας, δηλαδή διευθετήσεως γενικών λαθών, χειροτονίας Αρχιερέων και άλλα παρόμοια, αλλά γύρω από αυτά τα θέματα μαζί με τον Πρώτο να συνδιασκέπτωνται και να συναποφασίζουν το καλύτερον  δι' όλους…

Αλλά και εις τον Πρώτον Επίσκοπον δεν επιτρέπει (ο Κανών) «τη τιμή καταχρώμενον εις δυναστείαν ταύτην αμείβειν και εναυθεντείν», δηλαδή να μην κάνει κατάχρησιν της τιμής που έχει (πρωτείο τιμής) και μη την μετατρέπη σε δυναστεία (=εξουσία) καί αυθαιρεσία, άνευ της κοινής γνώμης των Συλλειτουργών του, ενεργών κάτι από τα αναφερθέντα ή άλλα παρόμοια. Διότι (ο Κανών) επιθυμεί «ομονοείν τους αρχιερείς» και να είναι συνδεδεμένοι με «τω της αγάπης δεσμώ» (Κολ. 3,14) και να γίνονται «υπόδειγμα προς αγάπην τε και ομόνοιαν» στους κληρικούς τους και στον λαό, ώστε έτσι να δοξασθή ο Θεός κατά την ευαγγελικήν διδασκαλίαν, η οποία λέγει: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών των εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 5, 16). Και θα δοξασθή ο Θεός (ο Πατήρ) διά του Κυρίου, διότι αυτός εφανέρωσεν το Όνομά του εν τοις ανθρώποις και την αγάπην ενομοθέτησεν. Και θα δοξασθή εν Αγίω Πνεύματι, διότι δια μέσου Αυτού οι Απόστολοι έγιναν σοφοί και εδίδαξαν τα έθνη (Σύνταγμα Ράλλη -Ποτλή, 2. 45-46).

Λοιπόν, και η απλή σύγκρισις του 34ου Αποστολικού Κανόνος, ιδιαιτέρως κατά την πιστήν ερμηνείαν του Ζωναρά, με το κείμενο του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση, που έγραψε με αφορμή την πρόσφατη Συνεδρίασι της Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στο Σαμπεζύ της Γενεύης, όπου ήτο παρών και ο π. Τσέτσης (άλλωστε γνωστός ως «πανταχού παρών» της Γενεύης), δείχνει, για να πούμε απλά, δύο κόσμους ή για να πούμε με τα τελευταία δικά του λόγια, μεταξύ των λόγων του και των του Κανόνος «χάσμα μέγα εστήρικται» (Λουκ. 16, 26).

Διότι την στιγμή ακριβώς που οι Ορθόδοξοι έτειναν και κατώρθωσαν να συμφωνήσουν στην Γενεύη και να λειτουργήση με σωστόν τρόπο ο 34ος Αποστολικός Κανόνας περί της Συνοδικότητος της ζωής, οργανώσεως και λειτουργίας των Ορθοδόξων Εκκλησίων στο επίπεδο των διαβοηθών «Αυτοκεφαλιών» – καίτοι ζήτημα είναι εάν ο Κανόνας ούτος λειτουργεί και μέσα σ' αυτά τα περιφρουρημένα «κάστρα», διότι και εκεί συχνά συμβαίνει ώστε «τη τιμή καταχρώμενος είς δυναστείαν ταύτην αμείβων και εναυθεντών», ο Πρώτος μεταξύ των ίσων γίνεται όλο και συχνότερα ο «Πρώτος» και ο «Μοναδικός», και στο φανάρι, και στο Βορρά, και στο Νότο, και στην Ανατολή και στην Δύση, όπως παλαιά έκανε και επί αιώνες κάνει η Παλαιά Ρώμη, και συχνά τον μιμούνται και η Νέα και η Τρίτη (Ρώμη), μη εμμένοντας εις αυτό πού υπαγορεύει ο Αποστολικός Κανόνας παραπέμποντάς μας όλους στο Ευαγγέλιο και την Λειτουργία; – ξαφνικά εμφανίζεται ο π. Τσέτσης ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος, με τη δική του «νότα» ή «θρήνο», το οποίο εκείνος μουσικά ονομάζει «ημιτελή συμφωνία», δηλαδή συγκρίνει αυτό πού συνέβη στη Γενεύη με την «ημιτελή συμφωνία» του Σούμπερτ. Εμείς όμως οι άμουσοι ή οι ημιμαθείς μουσικοί, ξέρουμε πώς οι ορθόδοξοι μιλάνε και μαρτυρούν περί της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος ως «πολυφωνική συμφωνία και συμφωνική πολυφωνία», και αυτό είναι εκείνο πού αρμονικά αντηχεί ο 34ος Αποστολικός Κανόνας στα αυτιά μας, στις καρδιές μας, στις διάνοιες και στις ψυχές μας, όταν συμφώνως δοξάζομεν το Πανάγιον Πνεύμα.

Όμως ο π. Τσέτσης σαν να μην ακούει τον Κανόνα αυτόν, και μας κάνει μάθημα περί «των λεπτών θεολογικών, εκκλησιολογικών και κανονικών ζητημάτων». Τέτοια και παρόμοια «μαθήματα», χρόνια τώρα, ακούμε από αυτόν και τους ομοίους του, και λόγω αυτής της πολυλογίας τους αυτοί οι ίδιοι δεν ακούν τήν ευαγγελική, τήν πεντηκοστιανή και την αγιοκανονική ΟΜΟΝΟΙΑ της πάντων γνώμης. Εκείνην τήν ομόνοια και εκείνην τήν γνώμη, διά τήν οποία μιλούσαν και μαρτυρούσαν ακόμα οι παλαιοί Πατέρες: ο Άγ. Ιγνάτιος Αντιοχείας και ο Άγ. Ειρηναίος Λυώνος. Ο πρώτος μαρτυρών περί της ισότητος, συμφώνου γνώμης και ενότητος όλων των στην Οικομένην Επισκόπων, στην Γνώμη του Χριστού, όπως Αυτός είναι στην ΓΝΩΜΗ του Πατρός, και ο δεύτερος γράφων περί της συμφωνίας της ΓΝΩΜΗΣ της Εκκλησίας με την Ευχαριστία και περί της Ευχαριστίας, ως βεβαίωσι της ΓΝΩΜΗΣ και Ενότητος της Εκκλησίας και Εκκλησιών Ορθοδόξων.

Από τότε που μερικοί τέτοιοι όπως ο π. Τσέτσης σταμάτησαν να διαβάζουν και να κατανοούν τι διαβάζουν, δηλαδή ν' ακούν τήν λειτουργικο-ευχαριστιακή γλώσσα των Αγίων Ευαγγελίων, και των Αγίων Κανόνων και της Ιεράς Παραδόσεως της Εκκλησίας, της Μιάς, Καθολικής, Αποστολικής και Ορθοδόξου, από Ανατολή έως Δύσι, και από Νότο έως Βορρά, από τότε άρχισαν να υποκινούν τέτοια ζητήματα, όπως αυτός κάνει με το μικρό του, αλλά πικρό άρθρο, με το οποίο ουσιαστικά προκαλεί ζημία ακριβώς σ' αυτό πού θέλει να υπερασπιστή.

Το ότι έχουμε να κάνωμε με ένα πικρό κείμενο γραμμένο μετά την πανορθόδοξη συμφωνία στό Σάμπεζι, άρθρο πικρό για το Ορθόδοξο Πλήρωμα από τα Ιεροσόλυμα έως το Ιλλυρικό και μέχρι τον Ειρηνικό, είναι φανερό άλλωστε και από αυτό το ίδιο το κείμενο. Να υπενθυμίσωμε πως ο Πατήρ Γεώργιος Τσέτσης γράφει σαν να κουνάει μπροστά μας ένα μπαϊράκι (=σημαία) περί του «ορατού σημείου της ορθοδόξου ενότητος», περί «του εκφραστού της Ορθοδόξου Εκκλησίας ανά τη οικουμένη», «εκφραστού εις το παγκόσμιο – οικουμενικό επίπεδο της αντιλήψεως ‘Πανορθοδοξίας' κ.λ.π.», για να καταλήξη με λόγια βλάσφημα για τήν Ορθόδοξη Εκκλησία γράφοντας: «Από σκοπιάς εκκλησιολογικής, σε τι διαφέρουμε, τελικά, από Λουθηρανούς, Κονγκρεγκασιοναλιστές καί Μεταρρυθμισμένους, όταν, βάσει εθνοφυλετικών κριτηρίων και πολιτικών υπολογισμών ….. διασπούμε την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και ενεργούμε πλέον ως δεκαπέντε ανεξάρτητες απ' αλλήλων μονάδες, ως αυτοδιάθετα «καπετανάτα»;!;

Τέτοια αυθάδεια πραγματικά δεν περιμέναμε να ακούσουν οι Ορθόδοξες Αδελφικές Εκκλησίες από τήν Γενεύη από το Σαμπεζύ και μάλιστα από ένα μέγα Πρωτοπρεσβύτερο!

Γράφει ακόμα σε αυτό το πικρό άρθρο του: «Δεν είναι δύσκολο πίσω από τη δυσχέρεια αυτή (για τήν υπογραφή του τόμου Αυτοκεφαλίας) να δει κανείς μία υποβόσκουσα τάσι ορισμένων Ορθοδόξων Εκκλησίων των βορείων και ανατολικών διαμερισμάτων της Ευρώπης, να περιορίσουν το διακόνημα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ως Πρώτου της Ορθοδοξίας Επισκόπου και να αμφισβητήσουν τον θεσμικό του ρόλο, ως ορατού σημείου της Ορθοδόξου ενότητος …» κ.λ.π.

Τέτοιες ύποπτες, επικίνδυνα ύποπτες καταγγελίες, ακούμε προσφάτως, αλλά αυτές εκφράζουν περισσότερο την ταραχή και αβεβαιότητα τέτοιων αλλοιωμένων αντιλήψεων και ερμηνειών περί της τιμής και υπολήψεως και από αιώνων αιτιολογημένα και κανονικά παραδεκτής θέσεως και ρόλου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, εν Συνάξει των «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν» (Α΄ Κορινθ. 14, 40) γινομένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανά την Οικουμένη, από τα πρεσβυγενή έως και τα νεότερα και νεώτατα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και Αρχιεπισκοπές, πού αποτελούν δωρεές και θεσμούς του Ενός και του Αυτού Πνεύματος του Παρακλήτου της Εκκλησίας, της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου Τριάδος.

Δεν επιθυμούμε να σχολιάσουμε άλλο το εν λόγω και με τοιούτον λεξιλόγιον γραμμένον κείμενον του Πρωτοπρεσβυτέρου από τη Γενεύη, καθώς και την ταραχή την οποίαν κρύβουν τα λόγια του – ταραχή τήν οποία φέρει κάθε φιλαρχία, η οποία δεν δημιουργείται, και δεν μπορεί να δημιουργηθή, από μία αληθινή βίωση και πραγματοποίησι των Ευαγγελικών λογίων του Χριστού, του Πρώτου και του Θεμελίου και της Κεφαλής και του Κέντρου της Εκκλησίας, της Ορατής και Αοράτου, Επιγείου και Ουρανίου: «Ός εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται ημών δούλος, ώσπερ ο Υιός του Ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι» (Ματθ. 20, 27-28).

Ένα είναι το βέβαιο· πως όλοι οι αληθινά Ορθόδοξοι, αληθινά Εκκλησιαστικοί (Ecclesistici, όπως ονόμαζε τους Ορθοδόξους ο Άγιος Ειρηναίος) επιθυμούμε και προσευχόμαστε να γίνη επιτέλους η Μεγάλη Ορθόδοξος Σύνοδος, όπως ήδη και υπήρξαν Οικουμενικοί Σύνοδοι μετά τήν 7η Οικουμενική Σύνοδο. Αλλά θεωρούμε πως η «κατ' επιλογήν» (λίγο – πολύ ολοΐδιοι άνθρωποι)· αντιπροσώπευσι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπως γίνεται στη Γενεύη, δεν αποτελεί πραγματική έκφρασι και αντανάκλασι της Καθολικότητος και Συνοδικότητος της Αποστολικής Εκκλησίας, των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανά την Οικουμένην, ούτε ακόμη έκφρασι της πραγματικής τους χαρισματικο – λειτουργικής και κανονικής ενότητος, εκπεφρασμένης και αδιαιρέτως μετεχομένης και μεταλαμβανομένης και κοινωνουμένης εν πληρότητι εις «την ενότητα της πίστεως και την Κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος», όπως προσευχόμαστε εις τήν Θεία Λειτουργία.

Δόξα και ευχαριστία εις τον Θεόν, διότι το έργο Του είναι η ύπαρξις αληθινής και αδιαιρέτου Ενότητος και Κοινωνίας πίστεως, χάριτος και κανονικής τάξεως των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τον Ένα Χριστό Θεάνθρωπο και εις το Ένα Σώμα Του, κι όχι σ' εκείνη την ενότητα της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών, της Ρώμης, της Γενεύης εις την οποίαν θα ήθελε όλοι να αποβλέπουμε ο π. Τσέτσης (του οποίου φαίνεται πως το «μέτρο» της «παγκόσμιας ενότητος» είναι τα Ηνωμένα Έθνη ή η «Ευρωπαϊκή Ένωσις», όπως και στους συγγραφείς της περιλαλήτου Εγκυκλίου του 1920, την οποία ούτε έγραψε, ούτε εξέδωσε ο Πρώτος του Φαναρίου, διότι τότε δεν υπήρχε στο θρόνο!

Το μέτρον τους, φαίνεται, ήταν ο Liga (=ομοσπονδία) των «Εθνών / λαών» και η εγκύκλιος του 1920 κηρύττει αντί «Liga» (=ομοσπονδία) των «Εκκλησιών» λανθασμένα μεταφράζοντας αυτό με μη παραδεκτή διά τήν Ορθόδοξη Εκκλησιαστικό – ευχαριστιακή αντίληψι και έκφρασι «Κοινωνία των Εκκλησιών», εννοώντας ακριβώς της Προτεσταντικές αιρέσεις τις οποίες αναφέρει ο π. Τσέτσης, καθώς και διά το σχίσμα της Δύσεως, το οποίον όλως παραδόξως στο άρθρο του δεν αναφέρει, αλλά φανερά όμως υπονοεί και διαβλέπει, αφού έτσι ερμηνεύει τη θέσι του Πρώτου μεταξύ ίσων και ομοίων στην Ορθοδοξία, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από τα γράμματα και το πνεύμα του 34ου Αποστολικού Κανόνος).

Να προσθέσουμε, τέλος, αυτό το οποίον είπαμε εδώ και μερικούς μήνες στον Σεβασμιώτατο Προεδρεύοντα στις δύο πρόσφατες Συνάξεις στην Γενεύη (Ιούνιο – Δεκέμβριο): Θεωρούμε και νομίζουμε και επιθυμούμε, όχι μόνον προσωπικώς, αλλά επαναλαμβάνοντας την αναφορά και τα συμπεράσματα πολύ μεγαλυτέρων από εμάς Ορθοδόξων: Ιδού ολόκληρη χιλιετία, το πρώτο έργο της μελλοντικής Μεγάλης Συνόδους της Ορθοδοξίας, υπό τήν Προεδρίαν του Πρώτου Πατριάρχου και Αρχιερέως της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και Συμπροεδρευόντων Ορθοδόξων Αρχιερέων – όπως γινόταν πάντοτε διά μέσου των αιώνων άχρι καί σήμερον – θα πρέπει να είναι:

κατάφασι όλων των μέχρι σήμερα Επτά Οικουμενικών Συνόδων και ταυτοχρόνως ένταξις και συναρίθμησις εις αυτάς τουλάχιστον δύο κατόπιν γινομένων Συνόδων οι οποίες ήταν πραγματικά Οικουμενικές Σύνοδοι: της Μεγάλης Συνόδου του Αγίου Φωτίου (880 μ.Χ.) και της Μεγάλης Συνόδου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (1341 και 1351 μ.Χ.).

Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, ἐν έτει 2009 – 2010

+ Επ. Αθανάσιος εφησυχάζων Ερζεγοβίνης

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010,  http://mkka.blogspot.com/2010/02/blog-post_27.html