Έλληνες όλων των χωρών ενωθείτε!

 

Περίληψη. Τράπεζες των ΗΠΑ, γερμανικά Συγκροτήματα και η Ε.Ε. είναι συνυπεύθυνες. Ωστόσο ειδεχθή δάνεια δεν πρέπει να πληρωθούν. Επιχειρήματα για αντίσταση

Του Werner Rügemer

«Η Ελλάδα είναι παντού»

Πειραματόζωο η Ελλάς

Η Ελλάδα, με αντικειμενικά κριτήρια, δεν ανήκει στις δακτυλοδεικτούμενες υπερχρεωμένες χώρες. Μάλιστα, αυτή η επίθεση κατά της Ελλάδας από τους αγγλοαμερικάνους σπεκουλαδόρους, είναι τόσο πιο αντιφατική, όσο ξέρουμε ο,τι οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί έχουν ένα έλλειμμα που ξεπερνά το 10%, με τη διαφορά ότι αυτοί, αλλιώς απ ότι οι Έλληνες, δεν κάνουν καμία προσπάθεια να το φέρουν κοντά στο 3%. (Financial Times Deutschland, 12.2.2010).

Η αύξηση του ποσοστού του δημόσιου χρέους από την αρχή της οικονομικής κρίσης ήταν, σύμφωνα με στοιχεία του OECD για την Ελλάδα 19,4%, την Γαλλία 22,6%, την Ιαπωνία 30,1%, τις ΗΠΑ 30,6%, το Η.Β. 36,2% και την περιέργως πως αγαπημένη χώρα της Ε.Ε. Ιρλανδία 53%. Για όλες αυτές τις χώρες δεν είναι ορατή κάποια οικονομική ανάπτυξη με μείωση του δημόσιου χρέους!

Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποια δημοσιοοικονομική λογική. Η Ελλάδα δυσφημίζεται με όλα τα μιντιακά και ψυχολογικά μέσα. Ξαφνικά μιλούν για τεμπέληδες βαλκάνιους, για διαφθορά και παραδοσιακή παραποίηση των στοιχείων. Από την διεύρυνση περάσαμε στα «μεσογειακά» κράτη με μειωμένη κρατική ποιότητα, συνδυασμένα με την ονομασία PIGS, από τα αρχικά Portugal, Italien, Griechenland και Spanien. Βέβαια η σειρά θα μπορούσε να ήταν Griechenland, Italien, Portugal, Spanien, δηλαδή GIPS, αλλά η σειρά PIGS είναι και αυτή που μας ταιριάζει, μια και στα αγγλικά η λέξη PIGS σημαίνει γουρούνια. Μπορεί κανείς να συσχετίσει τη κρίση και την γρίπη των χοίρων. Με πρώτη την Ελλάδα, η δυτική κοινωνία αξιών έχει ξαπλώσει πάνω στο τραπέζι του χασάπι 4 οικονομικά γουρούνια έτοιμα για σφάξιμο.

Μια επικοινωνιακή επιτυχία πρώτης τάξεως.

«Στατιστικές φαλκιδεύσεις»

Κατηγορούν το ελληνικό κράτος ότι επιδίδεται σε παραχαράξεις στατιστικών στοιχείων, παρότι αυτή η τακτική είναι η τακτική του φιλελευθερισμού, είτε πρόκειται για τον αριθμό των ανέργων, είτε για τα χρέη κρατών. Εντούτοις, η νοθεία των στατιστικών στοιχείων εκείνων δεν είναι φανερή γιατί οι κάθε μορφής χειραγωγήσεις κινούνται στην γκρίζα περιοχή του νόμιμου.

Όταν λ.χ. γίνεται φοροδιαφυγή μέσω των φορολογικών παραδείσων, τότε μιλούν για «φορολογική μορφοποίηση»

Οι σημερινοί φορολογικοί παράδεισοι του πλανήτη, όπως η ομοσπονδιακή πολιτεία των ΗΠΑ Delaware, τα νησιά Cayman και το Λουξεμβούργο είναι γεμάτοι με εκατοντάδες Special Purpose Entities« ή »Conduits«.

Μέσω αυτών ανεπτύχθησαν τα σημερινά οικονομικά προϊόντα που είναι υπεύθυνα για την κρίση. Η γερμανική τράπεζα IKB, κάτοχος και διαχειριστής της "Rhineland Funding" με έδρα τον φορολογικό παράδεισο Delaware, όταν έφτασε στα όρια της πτώχευσης ο γνωστός μας κύριος Ακκερμαν της Deutsche Bank την διέσωσε με κρατικά κονδύλια ύψους 10 δις Ευρώ. (χρήματα που πλήρωσε ο γερμανός φορολογούμενος, αλλά που δεν διαμαρτυρήθηκε καθόλου, αφού κανείς δεν τον ενημέρωσε δεόντως. σημ μεταφραστή). Η Deutsche Bank είχε ανταλλάξει με την ΙΚΒ ομόλογα αμερικάνικων ακινήτων με δάνειο από την ΙΚΒ, χωρίς αυτή η ανταλλαγή να περάσει στα βιβλία των ισολογισμών. Αυτές οι κομπίνες είναι νόμιμες και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι από το κράτος (;;;)

Οι χώρες της Ε.Ε. όχι μόνο ανέχονται και ενισχύουν αυτές τις πρακτικές των Hedgefonds και »ακριδών« αλλά τις ασκούν και οι ίδιες.

Στην Γερμανία από το 1990 (δεν είναι τυχαία αυτή η χρονιά, είναι η επόμενη της κατάρρευσης του σοβιετικού μπλόγκ σ.τ.μ) έγιναν η ρουτίνα στον επίσημο κρατικό προϋπολογισμό τέτοια σκοτεινά κονδύλια.

Μια άλλου είδους νοθεία των στατιστικών στοιχείων είναι κατά κανόνα τα συμβόλαια 30κονταετίας, σύμφωνα με το πρότυπο Public Private Partnership« (PPP).

(Θα το μεταφράζαμε στα ελληνικά δημοσιοϊδιωτική συνεργασία ή πιασε τα αυγό και κούρευτο, πάλι σ.τ.μ). Ο Vrennus έδωσε τη σωστη μετάφραση: "Συμπράξεις Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ)).

Η Ε.Ε. ενθαρρύνει και αυτά, μάλιστα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανάπτυξης (EIB) δίνει και συφερτικά δάνεια. Τα συμβόλαια αυτά είναι στην ουσία κρυμμένα δάνεια και δεν εμφανίζονται στον κρατικό προϋπολογισμό. Θα εμφανιστούν κάποτε στο μακρινό μέλλον.

(βλ. Profit ohne Risiko. Public Private Partnership: Die Plünderung des Staates, jW-Thema v. 30.1.2010).

Παράνομες Πιστώσεις

 

Παράνομα χρέη – στα αγγλικά odious debts (στα ελληνικά ειδεχθή δάνεια σ.τ.μ.) χαρακτηρίζονται τα δάνεια που οι όροι σύναψης, με κύρια ευθύνη του πιστωτή, είναι τόσο σκληροί, ώστε η αποπληρωμή τους να καθίσταται αδύνατη.
Το σκεπτικό του όρου «ειδεχθή δάνεια» προήλθε αρχικά από καταστάσεις δανειοδότησης των λεγομένων υποανάπτυκτων χωρών, όπου ξένες τράπεζες και εταιρείες συνεργάστηκαν με παράνομες δικτατορικές κυβερνήσεις, με επακόλουθα τον πλουτισμό του δανειστή και του δανειζόμενου, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το ξέπλυμα χρήματος, τη φοροδιαφυγή και την επιβολή έργων υπερβολικών διαστάσεων.

(Η Erlassjahr δραστηριοποιείται σε διεθνές επίπεδο υπέρ της μη αποπληρωμής τέτοιων δανείων! Επί αυτού δείτε και τις δικές μου απόψεις για τον δούρειο ίππο του Ευρώ στο ποστ μου "η κρίση και η σύγκριση των πολιτισμών")

Σήμερα, αυτή η ζοφερή εικόνα των υποανάπτυκτων χωρών κτύπησε και την πόρτα μας. Ακόμα και οι αναπτυγμένες χώρες είναι τόσο χρεωμένες που δεν πρόκειται ποτέ στη γήϊνη ζωή τους να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Και αυτό ισχύει και για τις μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ, ΗΒ και Ιαπωνία οι οποίες δεν έχουν να προτείνουν κανένα σχέδιο αποπληρωμής των χρεών τους. Μετά την διάσωση των τραπεζών η κατάσταση έχει έτι περισσότερο οξυνθεί. Οι τόκοι πληρώνονται με επιπρόσθετα δάνεια. Τράπεζες εκδίδουν ακόμα πιο ανασφαλή δάνεια: Η ασφάλιση των δανείων γίνεται και αυτή καθαυτή προϊόν σπέκουλας και ο φαύλος κύκλος έχει μπει ξανά μπρός, όπως δείχνει το αντικείμενο «Ελλάδα».

Αυτή η διαδικασία θεμελιώνει τις προϋποθέσεις, ώστε αφ ενός μεν οι εργαζόμενοι, οι φορολογούμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι κλπ. κλπ. να πληρώνουν τα τοκοχρεολύσια (τόκους και κεφάλαια) και να γίνονται όλο και πιο πτωχοί και αφ ετέρου να ιδιωτικοποιείται η Infrastruktur, να καταλύεται το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου.

Αυτή η θανατηφόρα λογική, που έχει σαν βάση και το Ευρώ, πρέπει να ανατραπεί. Η αντίσταση είναι απαραίτητη και νόμιμη.

 

Δεν πληρώνουμε «ειδεχθή» δάνεια, σύμφωνα με την αρχή

«Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα»

Κριτήρια για τα ειδεχθή δάνεια

Παρακάτω αναφέρονται μερικά κριτήρια για παράνομες πιστώσεις. Οι αναφορές είναι αποσπασματικές και πρέπει να συμπληρωθούν. Η νοθεία των στατιστικών έγινε με την υποστήριξη τράπεζας:

Η Goldman Sachs το 2001/2002 κέρδισε 300 εκατομμύρια δολάρια μίζα, για να αγοράσει δάνειο σε γιεν και δολάρια που είχε η χώρα ύψους 10 δις και που αργότερα θα αντάλλαζε με ευρώ. Αυτή η συναλλαγή (Cross Currency Swap) ήταν ένα κρυφό δάνειο και δεν θα εμφανίζονταν, όπως και δεν έμφανίστηκε στον ισολογισμό μας.

Η JP Morgan και η UBS, αγόρασαν τα μελλοντικά έσοδα του Lotto και των διοδίων. Έτσι μπήκαν προσωρινά λεφτά στα ταμεία με ανταλλαγή μελλοντικών μειωμένων εσόδων.

Υποστήριξη της νοθείας:

 

Αυτά συνέβησαν με γνώση της Ε.Ε. η οποία εφαρμόζει αυτές τις τακτικές που οδηγούν στην απορύθμιση των οικονομικών αγορών. Μπορεί μεν το 2005 ο Joaquín Almunia να προγραμμάτισε να ελέγξει τα δημοσιοοικονομικά της Ελλάδας, αλλά ο José Manuel Barroso τον απέτρεψε.

Από το 2004 η Eurostat, η στατιστική υπηρεσία της Ε.Ε. έθεσε υπό αμφισβήτηση τα ελληνικά στοιχεία και την συμφωνία με την Goldman. Αλλά για πολιτικούς λόγους δεν έπρεπε να γίνουν αναταράξεις στο μέλλος της Ε.Ε., όταν ένα χρόνο πριν γιορτάστηκε στην Ακρόπολη η είσοδος άλλων 10 καινούργιων μελλών!

Διαφθορά:

Όπως και στα δάνεια έτσι και στα θέματα διαφθοράς συμμετέχουν δύο μέρη. Είναι σωστό, ότι η ελληνική κυβέρνηση και οι κρατικές επιχειρήσεις είναι διεφθαρμένες, αλλά επί αυτού υπάρχει πάντα ένας δυτικός σύντροφος. Τα μεγάλα δυτικά Συγκροτήματα εξασφαλίζουν μεγάλα Έργα με χρηματισμό. Παράδειγμα η Siemens: Από το 1990 πλήρωσε 15 εκατομμύρια Ευρώ για μίζες.
Πλήρωσε 85 εκατ. (δραχμές) στον διοικητή του ΟΤΕ και σε διάφορα υπουργία, το 2004 κατέβαλε άλλα τεράστια ποσά. (Süddeutsche Zeitung, 27.6.2005). Τα δύο κόμματα PASOK και ΝΔ. λέγεται ότι παίρνουν 2% ετησίως από τον τζίρο του ΟΤΕ. (Der Spie¬gel, 28/2009). Μια από τα ίδια και με το γαλλικό κοντσερν Thales (Le Monde, 27.9.2005). Αυτά ήταν γνωστά στους τραπεζικούς κύκλους κατά την χορήγηση δανείων για μεγάλα Έργα.

Ο Γιώργος Χατζιμαρκάκης, ευρωβουλευτής και μέλος του Δ.Σ. της FDP (το κόμμα των φιλελευθέρων της Γερμανίας), παράλληλα πρόεδρος του ελληνογερμανικού οικονομικού συνδέσμου δηλώνει για την κριτική κατά της Siemens: «Αυτή είναι ρεαλιστική πολιτική. Αν η Γερμανία θέλει να παραμείνει εξαγωγικά κυρίαρχη, τότε να πετάξει τα ροζ γυαλιά . Ο χρηματισμός πρέπει όχι μόνο να επιτρέπεται αλλά και να υποστηρίζεται φορολογικά.» (Süddeutsche Zeitung, 15.12.2006).

Παραχάραξη της ικανότητας αποπληρωμής:

Η Goldman Sachs έχει οργανώσει από το 2002 την πώληση Τίτλων του Δημοσίου ύφους 15 δις Ευρώ. Γνώριζε την θρυλική οικονομική θέση της Αθήνας, αλλά δεν κατέστησε προσεκτικούς τους αγοραστές. Η Goldman Sachs λοιπόν προκάλεσε την υπερχρέωση της Ελλάδας και έκρυψε την πραγματική εικόνα της δυνατότητας αποπληρωμής των χρεών, επειδή το ένα δισεκατομμύριο προμήθεια που πήρε ήταν γι' αυτή προφανώς πιο σπουδαίο από τα υπόλοιπα. Οι μεγάλοι επενδυτές ελέγχουν τις ενέργειες της Goldman Sachs, αγωγές είναι δυνατές, ενώ η ΕΕ δεν τις ελέγχει.

Η Ελλάδα δανείστηκε από τις χώρες στις επιχειρήσεις των οποίων ανέθεσε μεγάλα έργα με τις γνωστές μεθόδους του χρηματισμού. Πιστωτές από την Γερμανία είναι κυρίως η Deutsche Bank και η Allianz, καθώς επίσης περιστασιακά και οι γνωστές ιδιωτικές πτωχευμένες τράπεζες Commerzbank, Eurohypo και HypoReal Estate (HRE). Όλες χορήγησαν δάνεια, χωρίς να δώσουν προσοχή στην αξιοπιστία της Ελλάδας.

Απορρύθμιση:

Στις 8.12.2009 η Fitch απαξιώνει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας από »A-« σε »BBB+« και ακολουθεί Standard & Poor's. Η ΕΕ όχι μόνο δεν συντάσσει καμία εσωτερική αξιολόγηση των κρατών μελών της, αλλά ακόμα περισσότερο στηρίζεται, όπως και πριν τη κρίση, στην αξιολόγηση εκείνων των πρακτορείων αξιολόγησης που δρουν σύμφωνα με τα συμφέροντα των πιστωτών.

Αυτή η απαξίωση σημαίνει: Οι τελευταίοι (δηλαδή οι πιστωτές) θα μπορούν αμέσως να απαιτήσουν 2.9% υψηλότερο επιτόκιο, δηλαδή διπλάσιο αυτού της Γερμανίας.
Παράλληλa ξαμολιούνται τα Hedgefonds και άλλα προϊόντα σπέκουλας. Οι μέχρι σήμερα πιστωτές και κάτοχοι ελληνικών ομολόγων ασφαλίζουν το χρέος αγοράζοντας Credit Default Swaps, CDS. (να διευκρινίσουμε ότι κάθε δάνειο ασφαλίζεται, αλλά τώρα τα ασφάλιστρα αυξάνονται και μάλιστα, και αυτό είναι το παρανοϊκό, γίνονται και αυτά, δηλαδή τα ασφάλιστρα προϊόντα σπέκουλας).

Οι τράπεζες που διαθέτουν τέτοια ασφαλιστικά προϊόντα, γεμίζουν με πρόσθετα κέρδη στα ταμεία τους.

Με τα αυξανόμενα επιτόκια αυξάνει και το ελληνικό χρέος ακόμα γρηγορότερα. Για νέα δάνεια αυξάνονται ακόμα περισσότερο τα επιτόκια κ.ο.κ.

Από την άλλη επενδύουν οι σπεκουλαδόροι στα δημόσια δάνεια, επειδή έχουν μεγαλύτερη απόδοση. Συνέπεια: Η οικονομική ανάπτυξη φρενάρεται και το κράτος θα εισπράξει λιγότερους φόρους.

Παρούσα πάλι η ασφαλιστική American International Group (AIG): Πριν τη κρίση μάζεψε εκατομμύρια από Prämien ασφαλειών, χωρίς όμως να διαθέτει κανένα Κεφάλαιο ως εγγύηση. Ωστόσο, έπρεπε να διασωθεί από την αμερικανική Κυβέρνηση, ώστε μεταξύ άλλων να πληρωθεί και η Deutsche Bank με 11 δις δολάρια για τα σάπια και επισφαλή δάνεια που χορήγησε, χωρίς άλλες εγγυήσεις, (δηλαδή ασφαλίζουν στον αέρα και ελπίζουν ο καλός θεός να μην αφήσει να συμβεί κάτι κακό, αλλά και τότε, τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα, πτώχευση μετά από ένα πανηγύρι κερδών που καρπώθηκαν οι διαχειριστές και όχι οι μέτοχοι ή τα ασφαλιστικά ταμεία που μας λένε, σκασίλα τους μεγάλη. Άσε που πάλι κάποιος νομπελίστας ειρήνης θα του αναχρηματοδοτήσει σ.τ.μ.)

ΕΕ, ΕΚΤ, συμμετέχουσες κυβερνήσεις και εθνικές τράπεζες (π.χ. Deutsche Bundesbank) δεν φρόντισαν να ρυθμιστούν ούτε τα πρακτορεία (οίκοι λέμε στην Ελλάδα) αξιολόγησης, ούτε τα Hedgefonds και επομένως είναι όλοι συνυπεύθυνοι για το αυξανόμενο χρέος της Ελλάδας.

Δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε, αν η Angela Merkel και οι φίλοι της, ζητούσαν από την Ελλάδα να μειώσει με λογικό ρυθμό τα χρέη της αντί να αφήσουν τις αγορές να σπεκουλάρουν στην καταστροφή της χώρας. (Financial Times Deutschland, 12.2.2010).

Goldman – ή ποιος κυβερνάει;

Η περίπτωση της Ελλάδας κατέστησε σαφή της λανθασμένη βάση με την οποία κτίστηκε η ΕΕ και η ζώνη του Ευρώ και απαιτούνται δραστικά μέτρα αναδιάρθρωσης.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση της Λισαβόνας, δεν επιτρέπεται σε καμία χώρα να επιφορτιστεί με τα χρέη κάποιας άλλης. «Γιατί όμως δεν εφαρμόζεται η ίδια λογική και στις τράπεζες, που η μόνη τους φροντίδα είναι τα κέρδη τους εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος;»

Απαιτείται τώρα από τους Έλληνες να σφίξουν το ζωνάρι. Παρότι αυτή η πολιτική οδηγεί στην ύφεση, όπως δηλώνει ο γάλλος οικονομολόγος Jean-Paul Fitoussi (FR-online, 11.2.2010).

Η λογική του Ευρώ σημαίνει: Το χρηματιστηριακό Κεφάλαιο κυριαρχεί, στις χώρες αφήνονται η μείωση των μισθών, η μείωση της φορολογίας και η ιδιωτικοποίηση.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική η Παγκόσμια Τράπεζα οδήγησε δεκάδες χώρες στην υπερχρέωση, την στασιμότητα, την φτώχεια και τη διαφθορά των Ελίτ που διευθύνουν. Η λογική έφτασε σε τέτοια όρια στην Ελλάδα, που ο πρώην διοικητής της Goldman, ο τραπεζίτης Πέτρος Χριστοδούλου να διοριστεί διαχειριστής του χρέους.

Το 2001 η Αργεντινή κήρυξε στάση πληρωμών των δανείων που συνήψε με ζοφερούς όρους ο ακραίος νεοφιλελεύθερος πολιτικός της προηγούμενης Κυβέρνησης (Carlos Menem) και υποτίμησε το νόμισμα της. Αυτό επέφερε μεγάλες ζημιές στις τράπεζες (δεν πτώχευσαν όμως), αλλά οδήγησε τη χώρα σε έξοδο από την κρίση.

Η μοναδική προϋπόθεση για να πληρωθεί ένα χρέος είναι το ζωντάνεμα της οικονομίας, νέα προϊόντα και υπηρεσίες, νέες θέσεις εργασίας και νέοι φόροι.
Με άλλα λόγια: η Υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας δεν ξεκίνησε στα γραφεία των πρακτορείων αξιολόγησης, αλλά στα γραφεία μισθών των γερμανικών επιχειρήσεων. (Die Zeit, 14.2.2010).

Υψηλότεροι μισθοί για τους γερμανούς εργαζόμενους και αντίσταση στις περικοπές στην Ελλάδας, δεν είναι μόνο για το συμφέρον των Γερμανών και των Ελλήνων, αλλά και όλων των ευρωπαίων.

Τελευταία βιβλία του Werner Rügemer: «Ο τραπεζίτης» και «Ακρίδες στον δημόσιο χώρο»

Διατηρεί και ιστοσελίδα : http://www.werner-ruegemer.de/

 

Μετάφραση: http://ange-ta.blogspot.com/ 

 

ΠΗΓΗ: Sunday, 18 April 2010,   http://ange-ta.blogspot.com/2010/04/blog-post_18.html

H αναπόφευκτη πτώχευση ενός μοντέλου

 

του Γιώργου Καραμπελιά

 

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βιώνει μια οικονομική κατάρρευση, που είναι ταυτόχρονα κρίση της δυτικής οικονομίας και του ιδιαίτερου παρασιτικού μοντέλου ανάπτυξης το οποίο διαμόρφωσε τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. 

Η κρίση της παγκοσμιοποίησης

 

Κατ' αρχάς, από την εποχή που άρχισε να εξελίσσεται η οικονομική κρίση, το φθινόπωρο του 2007, τονίζαμε επανειλημμένα πως, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μία, στην κυριολεξία, παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά για μια τελεσίδικη κρίση της αμερικανικής και δυτικής ηγεμονίας. Αντίθετα η Κίνα, η Ινδία, η Λατινική Αμερική ελάχιστα εθίγησαν από την κρίση, ενώ τείνουν να μεταβληθούν στο νέο επίκεντρο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Τότε, πολλοί είχαν σπεύσει να αμφισβητήσουν αυτή μας τη διαπίστωση-πρόβλεψη, που σήμερα έχει επιβεβαιωθεί αδιαμφισβήτητα: το 2009, η Κίνα σημείωσε ρυθμό ανάπτυξης 8,7%, ξεπερνώντας τον στόχο του 8% που είχε θέσει η κυβέρνησή της, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2010 τρέχει με 11,9% σε ετήσια βάση! Δηλαδή, η Κίνα επιταχύνει τους ρυθμούς ανάπτυξής της σε επίπεδα υψηλότερα από την περίοδο πριν την κρίση, διευρύνοντας την απόσταση από τις χώρες της Δύσης και τροφοδοτώντας μια γενικότερη ανάκαμψη της ασιατικής, της αφρικανικής και εν μέρει της λατινοαμερικανικής αγοράς. Η Ινδία, που είχε πέσει στο 6,4% το 2009, προβλέπεται να επανέλθει στο 7,6% το 2010 και πάνω από 8% το 2011. (Για να έχουμε δε και μέτρα σύγκρισης με την Ελλάδα και τον υπερχρεωμένο δυτικό κόσμο, αξίζει να υπενθυμίσουμε πως το εξωτερικό δημόσιο χρέος της Ινδίας αντιπροσωπεύει το… 6% του ΑΕΠ.) Ακόμα και η Ρωσία θα εμφανίσει ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 7%.

Το δεύτερο στοιχείο, που εμφατικά και συστηματικά υπογραμμίζουμε, είναι πως η κρίση αυτή αποτελεί το τέλος μιας οικονομικής υποτίθεται ευημερίας, βασισμένης στη χρηματιστική και χρηματιστηριακή επέκταση στις χώρες της Δύσης, την οποία επέτρεψε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, που εγκαινιάστηκε από το δίδυμο Θάτσερ-Ρίγκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και επιταχύνθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η επέκταση είχε σαθρές βάσεις και στηριζόταν στην άνοδο του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού, γι' αυτό και ήταν αναπόφευκτη η κατάρρευσή της. Η κρίση που ζούμε είναι η κρίση της παγκοσμιοποίησης.

 

Όταν λοιπόν ενέσκηψε η παγκόσμια κρίση, η κυβέρνηση Καραμανλή θριαμβολογούσε πως η Ελλάδα είχε αποφύγει τα χειρότερα και είχε αντιμετωπίσει με λιγότερες απώλειες τη διεθνή ύφεση. Και πράγματι έτσι φαινόταν. Το 2008, η Ελλάδα παρουσίασε άνοδο του ΑΕΠ γύρω στο 3%, ενώ ακόμα και το 2009, όταν ήδη άρχιζαν να εμφανίζονται και στην Ελλάδα τα συμπτώματα της κρίσης, η Γερμανία γνώριζε μείωση του ΑΕΠ 5%, έναντι μόλις 1,5% της Ελλάδας. Ωστόσο, οι θριαμβολογίες ήταν άκαιρες και βλακώδεις, διότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση επέπρωτο να μεταφερθεί στην Ελλάδα ως δημοσιονομική, εξαιτίας της εξάρτησης της ελληνικής οικονομίας από τη δυτική με τρόπο εισοδηματικό-παρασιτικό. Δηλαδή, η ελληνική οικονομία δεν εξαρτάται τόσο από την εσωτερική παραγωγή της χώρας, αλλά όλο και περισσότερο από την ευημερία της δυτικής οικονομίας -μέσω του τουρισμού, των ναυτιλιακών και μεταναστευτικών εμβασμάτων, του δανεισμού και των επιδοτήσεων, που μεταφράζονται σε κατανάλωση στην Ελλάδα.

Αυτό που στο παρελθόν εμφανιζόταν ως πλεονέκτημα, δηλαδή ο υψηλός βαθμός «παγκοσμιοποίησης» και διασύνδεσης των οικονομιών, μεταβλήθηκε σύντομα σε μειονέκτημα, μια και οι πιο παγκοσμιοποιημένες οικονομίες χτυπήθηκαν ταχύτερα από την κρίση. Γι' αυτό και, στη Δυτική Ευρώπη, η Ισλανδία και η Ιρλανδία -την οποία προέβαλλε ως πρότυπο τόσο ο Σημίτης, όσο και ο Καραμανλής- οι οποίες στηρίζονταν στις ξένες επενδύσεις και στα ξένα κεφάλαια, ήταν εκείνες που χτυπήθηκαν εντονότερα από την κρίση.

 Τα τελευταία χρόνια, παπαγαλάκια τύπου ΣΚΑΪ -Παπαχελάς, Μπάμπης Παδημητρίου, κ.λπ.-, ΕΛΙΑΜΕΠ και ΟΠΕΚ, επαναλαμβάνουν διαρκώς πως έχουμε ασθενή παγκοσμιοποίηση και λίγες ξένες επενδύσεις. Και όμως, η Ελλάδα διεσώθη στην πρώτη φάση της κρίσης ακριβώς γι' αυτό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως, σε ό,τι αφορά στον εξωτερικό ιδιωτικό δανεισμό, έχουμε ίσως τον μικρότερο σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την  Τράπεζα της Ελλάδος, το συνολικό εξωτερικό χρέος (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας) έφτασε στα 391,1 δισ. ευρώ (ή 163% του ΑΕΠ) στο δεύτερο τρίμηνο του 2009, και το εξωτερικό χρέος του ιδιωτικού τομέα αποτελούσε μόλις τα 135,6 δισ. ευρώ έναντι 255,5 δισ. ευρώ του δημόσιου τομέα, ενώ, στη Βρετανία, την Ολλανδία και αλλού, το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος  ξεπερνάει το 200% του ΑΕΠ.

Όταν όμως, από το 2009, η χρηματοπιστωτική κρίση άρχισε να μεταβάλλεται σε δημοσιονομική -με ιδιαίτερη έμφαση στην Ελλάδα, γιατί η κρίση της διεθνούς οικονομίας έπληξε τις πηγές εισοδημάτων της από το εξωτερικό (ναυτιλιακό και τουριστικό συνάλλαγμα)- τότε εκτοξεύθηκε το δημόσιο έλλειμμα. Έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά στην κρίση ως κρίση του δημοσίου ελλείμματος και του χρέους. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επλήγη κατ' εξοχήν ως παρασιτική απόφυση του δυτικού κόσμου, εκεί που η οικονομία της ήταν απολύτως παγκοσμιοποιημένη, δηλαδή στο δημόσιο χρέος.

 

Το  σημιτικό μοντέλο παγκοσμιοποίησης

Όπως ήδη έχουμε τονίσει αλλού [βλέπε το αφιέρωμα του Άρδην στην κατάρρευση της οικονομίας, στο τεύχος 78], μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80 η Ελλάδα είχε χαμηλό δημόσιο δανεισμό και ακόμα χαμηλότερο ιδιωτικό -μάλιστα, ο δανεισμός των νοικοκυριών ήταν μηδαμινός, σχεδόν ανύπαρκτος, ενώ το ποσοστό της αποταμίευσης εξαιρετικά υψηλό, γύρω στο 20-25% του ΑΕΠ. Στη συνέχεια άρχισε η άνοδος του δημόσιου δανεισμού που, από το 28% του ΑΕΠ, εκτοξεύτηκε στο 100% μέσα σε εφτά χρόνια. 

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχαμε υψηλό δημόσιο δανεισμό – το μοντέλο Παπανδρέου -, αλλά ο ιδιωτικός παρέμενε ακόμα πολύ χαμηλός, ο χαμηλότερος στον δυτικό κόσμο. Επρόκειτο για την αντανάκλαση του ιδιαίτερου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με το μεγάλο βάρος της αγροτικής οικονομίας, των οικογενειακών αποθεμάτων, την επιβίωση δικτύων οικογενειακής και ευρύτερης κοινωνικής αλληλεγγύης και την ύπαρξη χρηματικών αποθεμάτων, που τροφοδοτούσαν κατ' εξοχήν την οικοδομική δραστηριότητα. Η διαρκής άνοδος της κατανάλωσης, χωρίς ενίσχυση της παραγωγής προϊόντων, η αύξηση των δαπανών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους και η μετακύλησή τους στη φορολογία, καθώς και η τεράστια αιμορραγία του χρηματιστηρίου, διέβρωσαν  σταδιακά τη δυνατότητα αυτοδύναμης χρηματοδότησης της ιδιωτικής οικονομίας και κατ' εξοχήν των νοικοκυριών. Έτσι, ο δανεισμός των νοικοκυριών, που ήταν μηδαμινός στη δεκαετία του '90, ενώ ακόμα και το 2000 παρέμενε στα 16,96 δισ. ευρώ, θα περάσει στα 51,63 δισ. το 2004 και στα 119 το 2009. Το σύνολο του ιδιωτικού δανεισμού -νοικοκυριών και επιχειρήσεων- πέρασε από το 10% του ΑΕΠ (περίπου το 2000) σε 91% πέρυσι. Με βάση τα στοιχεία του Ιανουαρίου 2010 της Τράπεζας της Ελλάδος, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις οφείλουν στις τράπεζες περίπου 254 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον δανεισμό επιχειρήσεων και νοικοκυριών ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, προκύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στη 19η θέση, ενώ το ποσοστό των νοικοκυριών που έχουν κάποιο δάνειο φθάνει το 60% του συνόλου.
Περάσαμε δηλαδή σε ένα νέο μοντέλο, το μοντέλο Σημίτη, το οποίο ακολούθησε ευλαβικά και η κυβέρνηση Καραμανλή, που διακρίνεται από επιτάχυνση του δανεισμού, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, έστω και εάν ακόμα η Ελλάδα βρίσκεται πιο κάτω ως προς τον ιδιωτικό δανεισμό – εσωτερικό και εξωτερικό – από την πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών. Ιδιαίτερα επιβαρυντικό είναι το στοιχείο πως ο δανεισμός δημοσίου, αλλά και ιδιωτών, δεν στρέφεται προς τις δημόσιες ή τις ιδιωτικές επενδύσεις, αλλά είναι κατ' εξοχήν καταναλωτικός, με συνέπεια να έχει γίνει η ελληνική οικονομία η πλέον καταναλωτική σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, το 2008 η Ελλάδα, η Κύπρος, η Βουλγαρία και η Πορτογαλία είχαν το υψηλότερο ποσοστό ιδιωτικής κατανάλωσης στο ΑΕΠ, η Ελλάδα 71%, η Κύπρος και η Βουλγαρία 68%, η Πορτογαλία 67%, η Ρουμανία 66% κ.λπ. τη στιγμή που ο μέσος όρος της ΕΕ ήταν 57%. (Βλέπε διάγραμμα) Θα πρέπει δε να σημειώσουμε πως στην Ελλάδα, το 2009, με την εκτίναξη του εξωτερικού ελλείμματος, αυτό το ποσοστό θα πρέπει να ανέβηκε ακόμα περισσότερο.

Ενδεικτικό για τον σχεδόν απόλυτα καταναλωτικό χαρακτήρα του δανεισμού είναι το ότι, την τελευταία δεκαετία, για κάθε δυόμισι μονάδες ανόδου του ιδιωτικού και δημόσιου χρέους είχαμε μόλις μία μονάδα άνοδο του ΑΕΠ! Όπως καταλαβαίνουμε, κάτι τέτοιο, δηλαδή ένας «αρνητικός πολλαπλασιαστής χρέους», κάνει αδύνατη την ανατροφοδότηση του συστήματος και οδηγεί απευθείας στη χρεοκοπία.

Η Ελλάδα, το 1974, ήταν λοιπόν μια οικονομία με χαμηλό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, στηριγμένους στην άνοδο της παραγωγής, τις υψηλές επενδύσεις και τη χαμηλή κατανάλωση, καθ' όλη την περίοδο της ανοδικής «ενάρετης» πορείας της δυτικής οικονομίας (1945-1973). Σε 35 χρόνια μεταβλήθηκε στο ακριβώς αντίθετο. Χαμηλές επενδύσεις, υψηλή κατανάλωση, τεράστιο δημόσιο χρέος και αυξανόμενο ιδιωτικό, συμβαδίζοντας με την ανάλογη πορεία του συνόλου της δυτικής οικονομίας. Δηλαδή, η αυξανόμενη παρασιτοποίηση της ελληνικής οικονομίας (σε Ελλάδα και Κύπρο) αποτελεί παράλληλο φαινόμενο με την αποεθνικοποίηση, την εγκατάλειψη της ταυτότητας, τον εθνομηδενισμό, που αναπτύσσεται όλα αυτά τα χρόνια. Πιθανώς δε θα μπορούσαμε να διαμορφώσουμε ακόμα και ένα διάγραμμα συσχετισμού οικονομικής παρασιτοποίησης και… εθνομηδενισμού!

 

Σήμερα, ο κύκλος κλείνει βίαια. Αρχίζοντας από το οικονομικό πεδίο, όπου η αθεράπευτη κρίση της δυτικής οικονομίας  και του ελληνικού παρασίτου της θα θέσει για άλλη μια φορά επί τάπητος την ανάγκη της αποσύνδεσης της Ελλάδας από την αποκλειστική προσκόλληση στη Δύση, όταν μάλιστα το οικονομικό επίκεντρο απομακρύνεται απ' αυτήν· προπαντός, θα πιέσει για έναν αναπροσανατολισμό της οικονομίας και πάλι προς το εσωτερικό, μετά από τριάντα χρόνια «παγκοσμιοποίησης». Η κατανάλωση θα περιοριστεί – στην αρχή με επώδυνο και βίαιο τρόπο, μια και οι ελίτ θα προσπαθήσουν να τη φορτώσουν στα λαϊκά στρώματα- ενώ θα αυξηθεί η αποταμίευση και θα ενισχυθούν οι τάσεις για τοπικοποίηση της παραγωγής και ενίσχυση του αγροτικού και βιομηχανικού τομέα.

Στις εξωτερικές οικονομικές σχέσεις θα γίνουν εν τέλει ισχυρότερες οι τάσεις για περιφερειακή επικέντρωση και αναπροσανατολισμό της οικονομίας. Για παράδειγμα, οι εξαγωγές μας προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη αντιπροσωπεύουν ήδη το 35%  του συνόλου, ενώ προς την Ευρωπαϊκή Ένωση των 16, δηλαδή τη Δυτική Ευρώπη, αντιπροσωπεύουν περίπου το 40-45 %, δηλαδή έχουν αρχίσει να εξισορροπούνται.

Ωστόσο, υπάρχει ένας τεράστιος κίνδυνος: η δορυφοροποίηση στον ανερχόμενο νεο-οθωμανισμό. Δηλαδή, η τάση για την ενίσχυση των ανταλλαγών και των σχέσεων με την Τουρκία, που τείνει να μεταβληθεί στον νέο περιφερειακό ιμπεριαλιστικό υποσταθμό της περιοχής. Αντί, δηλαδή, η Ελλάδα να οικοδομήσει με τις βαλκανικές χώρες έναν οικονομικό και πολιτικό πόλο στα πλαίσια της Ευρώπης, ανοικτό τόσο προς τη Δυτική, όσο και προς την Ανατολική Ευρώπη, κινδυνεύει να υποταχθεί στον αναδυόμενο νεο-οθωμανισμό. Δεν είναι τυχαίο δε πως οι Τούρκοι έχουν πλήρη συνείδηση για κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος του Τουρκο-Ελληνικού Επιχειρηματικού Συμβουλίου Σελίμ Εγκελί, σε συνέντευξή στην τουρκική οικονομική εφημερίδα Referans, τον Μάρτιο του 2010, τονίζει πως «η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας μπορεί να γίνει ευκαιρία για περαιτέρω σύσφιγξη των οικονομικών – και όχι μόνο – σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας». Ήδη οι εμπορικές ανταλλαγές έχουν υπερδεκαπλασιαστεί σε δέκα χρόνια,  και από τα 200 εκατομμύρια δολάρια το 1999 έφτασαν τα 3 δισ.  το 2008, ενώ από πλεονασματικές  έγιναν βαθύτατα ελλειμματικές για την Ελλάδα.

Αποτελεί, λοιπόν, ακραία μειοδοτική πολιτική εκείνη που υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και την αναβάθμιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επειδή θα οδηγήσει σε ουσιαστική ακύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας που κατακτήσαμε με αγώνες αιώνων. Και τα λαμόγια της παγκοσμιοποίησης και του εθνομηδενισμού έχουν ήδη αρχίσει να προσανατολίζονται προς την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, δήθεν εξαιτίας της… νοσταλγίας τους και της αγάπης τους για το… πατριαρχείο. Είναι προφανές δε πως αν παγιωθεί μια τέτοια ετεροβαρής οικονομική σχέση, λόγω της εγγύτητας και της μεγάλης διαφοράς στα γεωγραφικά και πληθυσμιακά μεγέθη, αυτή πολύ δύσκολα μπορεί να αντιστραφεί.

Ναι, λοιπόν, στη βαλκανική περιφερειοποίηση της οικονομίας, που ούτως ή άλλως καθίσταται αναπόφευκτη στα πλαίσια της κρίσης της παγκοσμιοποίησης, και όχι στην τουρκοποίησή της. Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα, και πλέον όχι μόνον πολιτικό ή στρατιωτικό, αλλά και οικονομικό. Γι' αυτό και, στο οικονομικό πεδίο, πρέπει να πραγματοποιηθούν επιλογές που ενισχύουν την παρουσία των Βαλκανίων, ενώ θα πρέπει να διευρυνθούν οι οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

 

Όντας στριμωγμένοι μεταξύ Ανατολής και Δύσεως και επειδή η Ανατολή ενισχύεται, η στρατηγική μιας αυτόκεντρης ανάπτυξης για την Ελλάδα δεν περνάει μέσα από μια βίαιη αποσύνδεση με τη Δυτική Ευρώπη, αλλά μέσα από μια βαθμιαία αναβάθμιση του ενδιάμεσου χώρου, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης, της Νότιας Ευρώπης.

Θα αποτελούσε κεφαλαιώδες στρατηγικό σφάλμα η επιλογή της άμεσης αποχώρησης από την Ευρωζώνη – αρκετοί μιλούν και για αποχώρηση από την ΕΕ –  διότι θα μας οδηγούσε, με δεδομένους τους σημερινούς συσχετισμούς ισχύος,  στα χέρια των Αμερικανών και κυρίως της Τουρκίας. Εξάλλου αυτό ακριβώς επιδιώκει η Γερμανία: να μας εκδιώξει από την Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη για να κρατήσει απ' έξω την Τουρκία και όχι να φροντίσει να περάσει από μόνη της στη δεύτερη ζώνη, όπου οι Γερμανοί θα ήθελαν να μας έχουν μαζί με την Τουρκία. Και αν μεσο-μακροπρόθεσμα θα υποχρεωνόμαστε να  αποχωρήσουμε, κάτι τέτοιο θα πρέπει να προετοιμαστεί προσεκτικά και να μη γίνει μέσα σε συνθήκες πανικού. Διότι αν γίνει σήμερα όχι μόνο θα μας οδηγήσει στα χέρια του ΔΝΤ, της Τουρκίας και των Αμερικανών, αλλά θα προκαλέσει μια βίαιη εκπτώχευση των λαϊκών στρωμάτων με μια ανεξέλεγκτη υποτίμηση μεγάλης κλίμακας.

Κατά συνέπεια, δυστυχώς, δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας άμεσης εξόδου από την Ε.Ε. ούτε και την πολυτέλεια μιας στάσης πληρωμών, που θα οδηγούσε στην έξοδό μας από την ΕΕ. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να συντάσσεται με τους "ευρωσκεπτικιστές", ενισχύοντας στον μεγαλύτερο βαθμό την οικονομική της αυτονομία και αυτοδυναμία, χωρίς όμως να προχωράει σε μια αυτοκτονική, σήμερα, ρήξη με την ΕΕ. Αντίθετα, μπορούμε και πρέπει να απαιτήσουμε μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους και να αρνηθούμε την λογική της υποταγής στα κελεύσματα των Γερμανών και του ΔΝΤ.

Δεν μπορούμε να χαράξουμε μια οικονομική στρατηγική χωρίς να λαμβάνουμε υπ' όψη μας τις εθνικές παραμέτρους και προπαντός, την απειλή του νεοθωμανισμού.  Το ίδιο σφάλμα επαναλαμβάνεται συχνά από ένα μέρος της «πατριωτικής Αριστεράς»: Υποτιμά την εθνική και γεωπολιτική διάσταση των ζητημάτων και υπερτιμά άλλες. Το ίδιο συμβαίνει στο μεταναστευτικό, π.χ. Υιοθετείται μια οικονομίστικη λογική, «τι θα μας συνέφερε», από καθαρά οικονομική άποψη, ξεχνώντας πως η οικονομία είναι μόνο ένα μέρος της συνολική ζωής ενός τόπου, που πρέπει πάντα να συνυπολογίζεται μαζί με άλλους παράγοντες από τους οποίους υπερκαθορίζεται.

Είμαστε υποχρεωμένοι να «τετραγωνίσουμε τον κύκλο», να απαντήσουμε στην άμεση κρίση της υπερχρέωσης και του στραγγαλισμού από τις «αγορές», απορρίπτοντας το τελεσίγραφο του ΔΝΤ, ενισχύοντας την εσωτερική μας συνοχή και τοπικοποίηση πριν απ' όλα, με την ενδυνάμωση της παραγωγής και της παραγωγικότητάς μας, με τη βαλκανική και ανατολικοευρωπαϊκή περιφεροποίησή μας, με τον αποκλεισμό της νεο-οθωμανικής διείσδυσης, με τη σύναψη ευρύτερων συμμαχιών με τα νέα παγκόσμια κέντρα της οικονομικής συσσώρευσης.

 

ΠΗΓΗ: 23/4/2010, περιοδικό Άρδην (τ. 79),  http://www.ardin.gr/node/3047

Σκάκι με τον διάβολο: 

Τα όπλα «αιχμής» της αμερικανικής υπερδύναμης, η «επέλαση» στην Ευρώπη, το «ημερολόγιο» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα «παιχνίδια εξουσίας», το «εξιλαστήριο θύμα», ο ύπατος αρμοστής και τα συμπεράσματα

 

Του Βασίλη Βιλάρδου*

 

 

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης δύο μεγάλων δυνάμεων:

των Η.Π.Α. και της Γερμανίας (άρθρο μας: ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ: Η Ελλάδα στο επίκεντρο της αμερικανό-ευρωπαϊκής διαμάχης, τα σφάλματα μας, οι «αλλότριες» ευθύνες και ο υπερπληθωρισμός ομολόγων, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε μία καταστροφική πανδημία  23/1/2010). Το «λάφυρο» της αντιπαράθεσης τους είναι φυσικά η Ευρώπη – μεταξύ άλλων τα πλεονεκτήματα που μπορούν να προκύψουν από ένα μελλοντικό, παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Στα πλαίσια αυτά, οι «κινήσεις» που απαιτούνται εκ μέρους της χώρας μας είναι εξαιρετικά πολύπλοκές, ενώ οφείλουν να συμμετέχουν επαυξημένα όλοι ανεξαιρέτως οι Πολίτες – αφού αυτοί κυρίως έχουν «έννομο» συμφέρον να προστατεύσουν την Ελλάδα: το βιοτικό επίπεδο δηλαδή, τις ελευθερίες, το μέλλον και τα ιδανικά τους. Η συνεχής ενημέρωση μας λοιπόν από εκείνες τις «πηγές» που δεν εξυπηρετούν σκοπιμότητες, που δεν «διέπονται» δηλαδή από ιδιοτελείς επιδιώξεις και δεν τοποθετούν «παγίδες» στο «δρόμο» μας, καθώς επίσης η δραστηριοποίηση μας στα κοινά, αποτελεί απόλυτη υποχρέωση – εάν δεν θέλουμε φυσικά να είμαστε εμείς, αυτοί  που στο τέλος θα επιβαρυνθούν με τις «παράπλευρες απώλειες» μίας «αιματηρής σκακιστικής παρτίδας».

Φυσικά οι δύο μεγάλες «δυτικές» δυνάμεις, ο νικητής και ο ηττημένος ουσιαστικά του 2^ου παγκοσμίου πολέμου, διαθέτουν διαφορετικής φύσεως, ποιότητας και «αιχμής» όπλα – τα οποία χρησιμοποιούν στην μεταξύ τους οικονομική «σύρραξη». Επίσης, «παρόμοια» διαφορετικά πολιτικά συστήματα, τα οποία έχουμε περιγράψει αρκετές φορές σε προηγούμενα κείμενα μας (Πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος: Ενδιάμεσος απολογισμός της θηριώδους μάχης στο χρηματοπιστωτικό κυβερνοχώρο – μέρος Α!  22/3/2009).

Τέλος, τοποθετούν τα «πιόνια» τους στη σκακιέρα, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες που διαμορφώνονται παγκοσμίως, αφού δεν βρίσκονται μόνες τους στον πλανήτη. Τουλάχιστον η Κίνα και η Ρωσία φαίνεται ότι μάλλον «επαγρυπνούν οχυρωμένες», παρακολουθώντας ήρεμα και προσεκτικά το «παιχνίδι εξουσίας» που διαδραματίζεται – αφού δεν έχουν καμία διάθεση να υποστούν τις όποιες συνέπειες του.

Επισημαίνοντας ότι οι αναφορές μας στις Η.Π.Α. (όπως και στη Γερμανία), δεν επικεντρώνονται στους απλούς αμερικανούς πολίτες, οι οποίοι βιώνουν επίσης σαν «εξιλαστήρια» θύματα τη διαμάχη (όπως ακριβώς και εμείς), θεωρούμε ότι τα σημαντικότερα όπλα της υπερδύναμης, οι «Πύργοι της σκακιέρας», δεν είναι άλλα από τα παρακάτω βασικά «εργαλεία» του Bretton Woods. Δηλαδή, από

(α) τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (WTO), εναντίον του οποίου έχουν υπάρξει πάρα πολλές διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις,

(β) την Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank), η οποία λειτουργεί επιτελικά, στο «σκοτεινό» παρασκήνιο καλύτερα, καθώς επίσης από

(γ) το ΔΝΤ, το οποίο είναι ουσιαστικά το εκτελεστικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας (άρθρο μας: ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ: Το κυριαρχικό δόγμα του αμερικανικού μονοπωλιακού καπιταλισμού, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ΔΝΤ, οι κρυφές «παγίδες» του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα  14/3/2010).

Σε γενικές γραμμές, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου «ορίζει» την κυκλοφορία των «ροών» των εμπορευμάτων διεθνώς, ενώ οι «μισθοφόροι» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ ασχολούνται με τις «διαπλανητικές χρηματικές ροές». Φυσικά, «πίσω» από τους τρείς αυτούς «οργανισμούς», στο δεύτερο παρασκήνιο δηλαδή, ευρίσκεται η Wall Street: ο χώρος που στεγάζεται το διεθνές και άπατρις «κερδοσκοπικό» Κεφάλαιο, προερχόμενο τόσο από «νόμιμες» διαδικασίες (αποταμιεύσεις, συνταξιοδοτικά ταμεία), όσο και από παράνομες (τυχερά παιχνίδια, οργανωμένο έγκλημα κλπ).

Συνεχίζοντας, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας διορίζεται από τις Η.Π.Α. – ενώ στο ΔΝΤ, ο πρόεδρος τοποθετείται από την Ευρώπη. Η κατανομή των ψήφων στο διοικητικό συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας, είναι ανάλογη της «κεφαλαιακής» συμμετοχής του εκάστοτε κράτους. Ο κατωτέρω «Πίνακας Ι» εμφανίζει τα ποσοστά συμμετοχής:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μερίδια ψήφου στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα (2006)

 

Χώρες-μέλη	Μερίδια ψήφου WB	Μερίδια Ψήφου IMF
Η.Π.Α.	16,38%	16,77%
Ιαπωνία	7,86%	6,02%
Γερμανία	4,49%	5,88%
Γαλλία	4,30%	4,86%
Μ. Βρετανία	4,30%	4,86%

Πηγή:IMF        

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος     

 

Το ΔΝΤ απασχολεί 2.700 άτομα, ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα (ουσιαστικά η IBRD – International Bank for Reconstruction and Developmentκαι η IDA – International Development Association) περίπου 10.000 – ως επί το πλείστον οικονομολόγους. Σε σχέση τώρα με τη χρήση και τις «ιδιαιτερότητες» των συγκεκριμένων «όπλων αιχμής», θα αναφερθούμε μόνο σε κάποιες ημερομηνίες, οι οποίες είναι κατά τη γνώμη μας αρκετά «εύγλωττες» – αναφορικά με τις κινήσεις της υπερδύναμης στην παγκόσμια σκακιέρα, μέρος της οποίας αποτελεί η Ευρώπη.

 

ΜΑΡΤΙΟΣ 2005 (πηγή: faz)

 

Ευρισκόμαστε ακριβώς στην εποχή που φαίνεται πλέον καθαρά ότι, η πολιτική χαμηλών επιτοκίων της Fed δεν έχει μειώσει την ανεργία που προκάλεσε η κατάρρευση των εταιρειών διαδικτύου – ενώ οδεύει προς το τέλος της η μείωση του κόστους της ώρας εργασίας στις Η.Π.Α., με τη Γερμανία να παίρνει τη «σκυτάλη». Ειδικότερα, όπως έχουμε αναφέρει (άρθρο μας: Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ: Το μεγάλο πρόβλημα της απασχόλησης, οι διάφορες μορφές «έλλειψης» της, οι θεωρητικές ερμηνείες της ανεργίας, τα οικονομικά αποτελέσματα, καθώς επίσης οι καταστροφικές συνέπειες της για τη φυσική και την ψυχική υγεία του ανθρώπου  14/2/2010) τα εξής:

"Το πραγματικό κόστος (σε αγοραστική αξία δηλαδή ανά ώρα) εργασίας στις Η.Π.Α., στο βιομηχανικό κλάδο, αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1982 και 2002 κατά μόλις 4%, ενώ στην Ολλανδία κατά 20% και στη (δυτική) Γερμανία κατά 38%. Αντίστοιχα αυξήθηκε και ο «παρεχόμενος» χρόνος εργασίας στο ίδιο χρονικό διάστημα – στις Η.Π.Α. κατά 36%, στην Ολλανδία κατά 24% και στη Γερμανία παρέμεινε σταθερός (χωρίς όμως να υπολογίζεται η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού στις Η.Π.Α. και η πολύ περιορισμένη στη Γερμανία). Μέχρι εκείνο το σημείο λοιπόν (2002) οι Η.Π.Α. αύξαναν συνεχώς την ανταγωνιστικότητα τους, σε σύγκριση με την Ευρώπη (όχι όμως και με την Κίνα) – γεγονός που τότε προβλημάτισε αρκετά την «ηγετική» δύναμη της ΕΕ. 

«Αντιδρώντας» η Γερμανία, αποφάσισε τη «συγκράτηση» των μισθών των εργαζομένων της – κάτι που, σε συνάρτηση με την αύξηση της παραγωγικότητας τους, είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πραγματικών αμοιβών στη βιομηχανία της χώρας κατά 14% από το χρόνο εισόδου της στην Ευρωζώνη. Έτσι, σε συνδυασμό με την καθιέρωση του κοινού νομίσματος (€), καθώς επίσης με την επεκτατική πολιτική της στην Ευρώπη, μέσω των επιχειρήσεων της, κατόρθωσε να «καταλάβει» την πρώτη θέση παγκοσμίως στις εξαγωγές (την τρίτη στις πωλήσεις πολεμικού εξοπλισμού). Αναλυτικότερα στο άρθρο μας: Β! Μέρος – Πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος: Ενδιάμεσος απολογισμός της θηριώδους μάχης στο χρηματοπιστωτικό κυβερνοχώρο!  29/3/2009).

Αντίθετα, οι Η.Π.Α. προσπάθησαν να «μεγεθύνουν» το ΑΕΠ τους «εσωτερικά», μέσω της καταναλωτικής επέκτασης των αμερικανικών νοικοκυριών, στα οποία προσέφεραν τη δυνατότητα (ακόμη και στα πολύ χαμηλά «εισοδηματικά στρώματα») να «κερδοσκοπήσουν» – με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού, της αυξημένης ποσότητας χρήματος και της αγοράς κατοικιών (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης, «δομημένα» χρηματοπιστωτικά προϊόντα κλπ).          

Εκείνη ακριβώς την εποχή, η Βραζιλία ανακοίνωσε ότι δεν χρειάζεται πλέον τη στήριξη του ΔΝΤ, λόγω της θετικής οικονομικής της ανάπτυξης – σαν αποτέλεσμα της αύξησης των ενεργειακών και λοιπών πρώτων υλών παγκοσμίως (η χώρα διαθέτει τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές). Ο υπουργός οικονομικών του μεγαλύτερου κράτους της Λατινικής Αμερικής είπε πως «Το καταστατικό του ΔΝΤ προβλέπει τη στήριξη, με στόχο την καταπολέμηση των κρίσεων του εμπορικού ισοζυγίου, καθώς επίσης του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. Η συγκεκριμένη βοήθεια δεν είναι πλέον αναγκαία για τη Βραζιλία».

Η συμφωνία της Βραζιλίας με το ΔΝΤ από το 2002, ύψους 30 δις $, παρουσίαζε υπόλοιπο 23,2 δις $, το οποίο όφειλε να εξοφληθεί έως το 2007 (άρθρο μας: Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ: Οι αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην «παρακμή», η είσοδος του ΔΝΤ, η εφαρμογή του «διαρθρωτικού» προγράμματος του συνδίκου, τα αποτελέσματα του, καθώς επίσης τα διδάγματα για την Ευρώπη και την Ελλάδα  9/4/2010). Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι υπήρξαν αντιρρήσεις, σε σχέση με την εξόφληση, τόσο εκ μέρους της Βραζιλίας, όσο και της Αργεντινής – χώρες για τις οποίες το ΔΝΤ θεωρείται στην κυριολεξία σαν το «Συνδικάτο του Διαβόλου».

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2006 (πηγή: W.Bello, βραβείο Νόμπελ)

 

Την ημερομηνία αυτή διενεργήθηκε το καθιερωμένο «ανοιξιάτικο» συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον. Οι δύο διεθνείς «οργανισμοί» ευρίσκονταν εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης στην ιστορία τους – όπου στην περίπτωση του ΔΝΤ, η κρίση ήταν πολύ πιο εμφανής. Το «Ταμείο» δεν είχε καταφέρει ακόμη να ξεπεράσει τα προβλήματα που του είχαν δημιουργηθεί, μετά τον καταστροφικό χειρισμό της ασιατικής κρίσης (1997) εκ μέρους του. «Τότε, το ΔΝΤ έχασε ολοσχερώς τη "νομιμοποίηση" του», σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του κέντρου παγκόσμιας ανάπτυξης κ. Dennis de Tray.

Ειδικότερα, από την ασιατική κρίση και μετά, οι βασικοί «πελάτες» του ΔΝΤ, όπως η Ταϊλάνδη, οι Φιλιππίνες, η Κίνα και η Ινδία, φοβόντουσαν να ζητήσουν νέα δάνεια, διατηρώντας ακόμη «νωπή» στις μνήμες τους την καταστροφή του παρελθόντος – τα επακόλουθα δηλαδή των τρομακτικών προγραμμάτων απελευθέρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών τους, τα οποία είχαν αποδεχθεί, μετά από «υπόδειξη» του ΔΝΤ, πολλές ασιατικές χώρες.

Επί πλέον αυτών, είχε προστεθεί μία εντυπωσιακή «κίνηση» αρκετών κρατών της Λατινικής Αμερικής, υπό την ηγεσία της Βραζιλίας και της Αργεντινής, με στόχο την ολοσχερή αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ. Τελικός στόχος τους ήταν η ολική «απεξάρτηση» τους από το «Ταμείο», το οποίο ήταν εξαιρετικά μισητό σε ολόκληρη την περιοχή.

 

Ουσιαστικά λοιπόν επρόκειτο για ένα «μποϊκοτάρισμα» του ΔΝΤ – για ένα «εμπάργκο» καλύτερα, εκ μέρους μερικών εκ των μεγαλύτερων «πελατών» του. Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει το ΔΝΤ σε μία έντονη κρίση «προϋπολογισμού», αφού η λειτουργία του, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, χρηματοδοτούταν όλο και περισσότερο από τις πληρωμές των χρεών των «πελατών» του. Ειδικότερα, όπως μας λέει ο J. Ziegler:

"Η ενίσχυση των «αδύναμων» χωρών του «τρίτου κόσμου», απαιτούσε στην αρχή εκροές χρημάτων προς τις φτωχές χώρες, με «αντίτιμο» την υποχρέωση εξυγίανσης των οικονομιών τους – την ιδιωτικοποίηση δηλαδή των κρατικών εταιρειών τους. Στη συνέχεια, παρά τις θυσίες αυτών των χωρών, εξελίχθηκε σε εισροές προς τις ανεπτυγμένες – βλ. Έκθεση Ο.Η.Ε. από το 1992, η οποία αποκάλυψε ότι, από το 1983 έως το 1990, η καθαρή εκροή Κεφαλαίων από τον «τρίτο κόσμο»,  με προορισμό τις πλούσιες χώρες, έφτασε τα 150,5 δις $".

Συμπερασματικά επομένως, τα έξοδα (κόστος) της δραστηριοποίησης του ΔΝΤ, προέρχονταν από τα χρήματα των αναπτυσσομένων οικονομιών που «βοηθούσε» – πολύ λιγότερο από τις εισφορές των «μετόχων» του, από τις πλούσιες δηλαδή «δυτικές» οικονομίες. Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών, «μετατόπιζαν» συνειδητά το οικονομικό βάρος της διατήρησης του ΔΝΤ στους «ώμους» των οφειλετών του – σε αυτούς που του χρωστούσαν δηλαδή. Εάν λοιπόν οι σημαντικότερες χώρες-πελάτες του διέκοπταν εντελώς την οικονομική τους «σύνδεση» με το ΔΝΤ, τότε από πού θα χρηματοδοτούταν στο μέλλον το «Ταμείο»;   

Σύμφωνα με τη ειδική σε θέματα «ΔΝΤ/Παγκόσμιας Τράπεζας» κυρία N.Woods (Οξφόρδη), το ΔΝΤ υπολόγιζε ότι οι εισπράξεις του (τόκοι και χρηματοπιστωτικά έξοδα), θα μειωνόταν κατά το ήμισυ (από 3,19 δις $ το 2005 στα 1,39 δις $ το 2006), ενώ μέχρι το 2009 θα περιορίζονταν άλλο τόσο – εάν δεν λάβαινε έγκαιρα τα μέτρα του. «Το γεγονός αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα μία καταστροφική εικόνα του προϋπολογισμού του, από την οποία πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συνέλθει ξανά», κατά την κυρία Woods.

Με κριτήριο τώρα τις απόψεις άλλων ειδικών, η Παγκόσμια Τράπεζα ήταν επίσης σε δυσχερή οικονομική θέση – αν και δεν κατηγορούταν, όπως το ΔΝΤ για την αποτυχία στην Ασία ή για «μεθοδεύσεις», ανάλογες με αυτές του «Ταμείου».  Όμως, οι συνολικές εισπράξεις της, από τόκους και χρηματοπιστωτικά έξοδα, είχαν περιορισθεί ανησυχητικά – από 8,1 δις $ το 2001, στα 4,4 δις $ το 2004. Επίσης, τα έσοδα της από επενδύσεις ήταν μειωμένα – από 1.5 δις $ το 2001, στα 304 εκ. $ το 2004. Η Κίνα, η Ινδονησία, το Μεξικό, η Βραζιλία και πολλές άλλες «ανεπτυγμένες αναπτυσσόμενες» χώρες, αναζητούσαν ήδη νέους χρηματοδότες.

Εν τούτοις, η κρίση στον προϋπολογισμό (budget) της Παγκόσμιας Τράπεζας, ήταν η μία όψη μόνο του προβλήματος. Η Παγκόσμια Τράπεζα ευρισκόταν συνολικά σε κρίση, αφού οι ενέργειες των οικονομολόγων της χαρακτηρίζονταν όλο και περισσότερο σαν «ελλιπείς» – σε σχέση με την αποτελεσματικότητα τους στην επίλυση των προβλημάτων των αναπτυσσομένων οικονομιών. Το πρόβλημα της βρισκόταν κυρίως στο τμήμα της «ειδικής έρευνας» – κεντρική υπευθυνότητα του οποίου ήταν η «παραγωγή» κορυφαίων (top), επίκαιρων τεχνικών εργασιών στον τομέα της Οικονομίας, σε στενή συνεργασία με τον ακαδημαϊκό κόσμο της «δύσης».

Γνώση όμως, η οποία θα μπορούσε να μετατραπεί σε πρακτική εφαρμογή, δεν «παραγόταν» από τους 10.000 οικονομολόγους της Παγκόσμιας Τράπεζας, οπότε δεν της έμενε τίποτα άλλο, από τη δραστική μείωση των εργαζομένων της – κατά περίπου 40%.

Σύμφωνα τώρα με την κ. Woods και τον κ. de Tray, οι κυριότερες εσωτερικές «επικρίσεις», σε σχέση με τους δύο οργανισμούς, συνοψίζονταν στο ότι, τόσο οι συνεργάτες του ΔΝΤ, όσο και της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν πολιτικά άπειροι. Διέθεταν δηλαδή διδακτορικό τίτλο στα μακροοικονομικά ή στα χρηματοπιστωτικά, αλλά δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένοι στο να ανταπεξέλθουν με την πολύπλοκη και βρώμικη λειτουργία των πολιτικών συστημάτων, μέσα στα οποία εργάζονταν.

«Η απέχθεια τους απέναντι στην Πολιτική κάνει αυτούς τους ανθρώπους ανίκανους να αντιπαρατεθούν με τον ανεπτυγμένο κόσμο. Οι περισσότεροι "εθελοτυφλούν" σε σχέση με εκείνη την Πολιτική, η οποία επηρεάζει άμεσα τις λειτουργίες τόσο του ΔΝΤ, όσο και της Παγκόσμιας Τράπεζας – μία Πολιτική με τεράστιες επιπτώσεις, σε σχέση με την απλή πολυπλοκότητα των αναπτυσσομένων οικονομιών», ανέφερε η κυρία Woods, συνεχίζοντας:

«Η πρώτη συμφωνία με μία ανεπτυγμένη οικονομία, την οποία υπόγραψαν το 1997 τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Ν. Κορέα, χαρακτηριζόταν από μία πληθώρα προϋποθέσεων, οι οποίες απεδείκνυαν ξεκάθαρα τη συμμετοχή της κυβέρνησης των Η.Π.Α. Κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του 1990, εξασκήθηκε τεράστια πίεση εκ μέρους των G7 προς την Παγκόσμια Τράπεζα, για την παροχή δανείων προς τη Ρωσία.

Τα δάνεια αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ από τη Ρωσία (αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη του «κομμουνιστικού καθεστώτος»), αν και πληρώθηκαν οι επιβαρύνσεις (έξοδα). Παρ' όλα αυτά εξασκήθηκε πίεση προς το ΔΝΤ, να μην ενδιαφέρεται για την αποτυχία του εγχειρήματος. Επίσης, πολύ συχνά καθορίζουν υφιστάμενες κρυφές συμφωνίες μεταξύ πολυεθνικών επιχειρήσεων – με την κάλυψη ισχυρών κυβερνήσεων και πιστωτών – τον τρόπο με τον οποίο ποια ακριβώς  προγράμματα της Παγκόσμιας Τράπεζας υλοποιούνται».  

Απλούστερα, οι «μισθοφόροι» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας μπορούσαν να εφαρμόσουν εύκολα τα προγράμματα τους στις αναπτυσσόμενες οικονομίες επειδή, αφενός μεν οι Πολίτες τους ήταν χαμηλού μορφωτικού επιπέδου (οπότε δεν είχαν τη δυνατότητα να κατανοήσουν τα «τεκταινόμενα» και να αντιδράσουν δυναμικά, ενώ ήταν συνηθισμένοι στην «ανέχεια»), αφετέρου δε οι πολιτικές ηγεσίες τους (συχνά δικτάτορες) ήταν εντελώς διεφθαρμένες (οπότε εξαγοράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα). Για παράδειγμα, η παρακάτω αναφορά στην Ινδονησία:  

«Περίπου κάθε τρίτο δολάριο, το οποίο έδινε η Παγκόσμια Τράπεζα στο καθεστώς του Suharto για ένα χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τα 30 έτη, δηλαδή από το μέσον της δεκαετίας του '60 έως το μέσον της δεκαετίας του '90, οδηγούταν απ' ευθείας στους ιδιωτικούς λογαριασμούς των ανθρώπων της κυβέρνησης – ένα ποσόν που υπολογίζεται στα 10 δις $, από τα 30 δις $ του δανείου που έδωσε η Παγκόσμια Τράπεζα στην Ινδονησία». 

Αντίθετα τώρα, στις οικονομίες που αναπτύσσονταν πλέον, υιοθετώντας συνήθως δημοκρατικά πολιτεύματα (πόσο μάλλον στις ανεπτυγμένες οικονομίες), η εφαρμογή των «ΔΝΤ-προγραμμάτων» απαιτούσε αυξημένες γνώσεις Πολιτικής, καθώς επίσης εξαιρετικά εκλεπτυσμένες μεθόδους. Για παράδειγμα, δημόσιες σχέσεις (καταχωρήσεις στις εφημερίδες, «θετικά» άρθρα από επιφανείς δημοσιογράφους, «ευμενείς» αναλύσεις από οικονομολόγους κλπ) με στόχο την ωραιοποίηση της «εισβολής», «λεπτές» πολιτικές διαπραγματεύσεις με έναν μεγάλο αριθμό «ιθυνόντων», θετική αντιμετώπιση εκ μέρους της «τοπικής» ελίτ και των Πολιτών κοκ.        

Η πρόθεση λοιπόν των δύο εργαλείων του Bretton Woods να ενεργοποιηθούν στις ανεπτυγμένες οικονομίες, «υπό την αιγίδα» των G7, μετά την «εκδίωξη» τους από τις αναπτυσσόμενες, ήταν ήδη τότε προγραμματισμένη – γεγονός που «ενδυναμώθηκε» ακόμη περισσότερο μετά την οικονομική «δυσπραγία», στην οποία βρέθηκαν οι δύο αυτοί οργανισμοί το 2005.

 

ΙΟΥΛΙΟΣ 2007 (πηγή: mm)

 

Δέκα χρόνια μετά την ασιατική κρίση, ο παγκόσμιος Τύπος αναφερόταν στη θλιβερή επέτειο, υπενθυμίζοντας μας τα παρακάτω: «Ο ΟΟΣΑ συζητούσε τότε, το 1997, εάν θα εξαιρούσε τυπικά τη Ν. Κορέα η οποία, λίγους μήνες πριν την κρίση, είχε συμπεριληφθεί στο κλαμπ των πλουσίων χωρών. Το ΑΕΠ της χώρας, υπολογιζόμενο σε δολάρια, είχε μειωθεί, (με τη «βοήθεια» του ΔΝΤ), μέσα σε ένα έτος κατά -41%. Το ΑΕΠ της Ινδονησίας περιορίσθηκε ακόμη περισσότερο, στο -60%, ενώ τόσο το ΑΕΠ, όσο και τα Χρηματιστήρια των δύο μεγάλων αυτών χωρών, δεν έχουν επανέλθει ακόμη στα επίπεδα πριν από την κρίση».

Συνεχίζοντας, «….Το ότι τα χρηματιστήρια της Μπανγκόκ, της Σεούλ και της Σιγκαπούρης κατέρρευσαν, ήταν το μικρότερο κακό. Η μαζική φτώχεια επεκτάθηκε σε όλες τις πληγείσες χώρες της περιοχής, μετά την φυγή των ξένων κεφαλαίων και τα τρομακτικά «μέτρα εξυγίανσης» που επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ. Η Ινδονησία αποχαιρέτησε την εποχή της δικτατορίας του Suharto με αιματηρές συγκρούσεις, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς. Η αλυσιδωτή αντίδραση ξεπέρασε κατά πολύ την ήπειρο.

Η τιμή του πετρελαίου κατέρρευσε, γεγονός που παρέσυρε στην κρίση τη Ρωσία, καθώς επίσης ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη. Η Λατινική Αμερική πλήγηκε ανεπανόρθωτα, αφού τα διεθνή κεφάλαια εγκατέλειψαν και τις δικές της αγορές. Σε όλες αυτές τις χώρες, δεν ήταν πλέον δυνατόν να διατηρηθεί η στρατηγική που τους επιβλήθηκε από το ΔΝΤ: Η απελευθέρωση δηλαδή των χρηματοπιστωτικών και εμπορικών αγορών τους, σε συνδυασμό με την σταθεροποίηση των νομισμάτων τους».

 

Ίσως οφείλουμε εδώ να προσθέσουμε ότι η Αργεντινή (άρθρο μας: Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ: Ιστορικά στοιχεία, παραλληλισμοί, οι αιτίες της κρίσης, η μεγάλη ύφεση, η υπερχρέωση, η στάση πληρωμών, τα καταναγκαστικά μέτρα της κυβέρνησης και τα αποτελέσματα τους  3/1/2010), μετά από πολλά χρόνια «εμπειρίας» με το ΔΝΤ (σε αντίθεση με τη Βραζιλία, θεωρήθηκε καλός «μαθητής» του Ταμείου), κατέφυγε τελικά στη χρεοκοπία – παρά τα όσα δεινά μέχρι τότε είχαν υποφέρει οι Πολίτες της, από τα συνεχή «προγράμματα σταθερότητας και ανάπτυξης» που είχαν εφαρμοσθεί εις βάρος τους.   

Συμπληρώνουμε επίσης ότι οι Η.Π.Α. τότε (Goldman Sachs, Lehman Brothers κλπ), είχαν αυξήσει στο κατακόρυφο τις πωλήσεις «δομημένων» προϊόντων (CDO'S) σε ολόκληρο τον κόσμο, με κυριότερο αποδέκτη την Ευρώπη και δη τις γερμανικές τράπεζες των ομοσπονδιακών κρατιδίων, οι οποίες διοικούνταν από δημόσιους λειτουργούς – συνήθως εντελώς άπειρους στα πολύπλοκα αυτά χρηματοοικονομικά προϊόντα, τα οποία τους προσφέρονταν «ωραιοποιημένα» (με αξιολογήσεις ΑΑΑ κλπ), κατά τη διάρκεια των επισκέψεων τους στη Νέα Υόρκη.  

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2008

 

Η χρεοκοπία της Lehman Brothers θεωρείται από πολλούς σαν το μεγαλύτερο λάθος του αιώνα – ένα μεγάλο σφάλμα της κυβέρνησης των Η.Π.Α. Ήταν όμως «σφάλμα», ή απλά μία πανέξυπνη στρατηγική κίνηση στην παγκόσμια σκακιέρα; Το «πάτημα του κόκκινου πλήκτρου» ίσως, με το οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση (countdown); Μήπως θυσιάστηκε σκόπιμα ένας «Αξιωματικός», για να οδηγήσει τον αντίπαλο σε λανθασμένες κινήσεις (λεηλατώντας τον ταυτόχρονα «ατιμώρητα», όπως ήδη τεκμηριώνεται από τα «ξαφνικά», υπέρογκα κέρδη της Citibank – μετόχου της Lehman Brothers και της Goldman Sachs), οι οποίες θα του στοίχιζαν την παρτίδα;

Η τράπεζα θα μπορούσε να είχε διασωθεί «μόνο» με 10 δις $ (πηγή: Spiegel – σημειωτέον ότι ο γνωστός Warren Buffet ήθελε να επενδύσει στην τράπεζα, μετά την ανακοίνωση των πρώτων ζημιών της και την «επίθεση» που δέχτηκε από την ανοιχτή πώληση μετοχών της εκ μέρους του David Einhorn, αλλά ο Fuld απέρριψε την πρόταση του, όπως και αντίστοιχες άλλων τραπεζών), σε συνδυασμό με 70 δις $ εγγυήσεις εκ μέρους του αμερικανικού δημοσίου, αφού είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρον (λίγο πριν «πτωχεύσει») για την εξαγορά της από τη βρετανική Barclays.

‘Όμως, η αμερικανική κυβέρνηση δεν συμφώνησε – κάτι που έχει θεωρηθεί σαν το αποτέλεσμα της έχθρας του τότε Υπουργού Οικονομικών και πρώην διευθυντή της Goldman Sachs, του κ. Henry Paulson, με το διευθυντή της Lehman, τον κ. Richard Fuld(δεν μοιάζουν όλα αυτά αλήθεια με κινήσεις «αντιπερισπασμού» των αντιπάλων – κυρίως των Ευρωπαίων, οι οποίοι έχασαν δισεκατομμύρια από την «κρίση» των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης των Η.Π.Α.; Δεν τεκμηριώνεται ήδη σήμερα επαρκώς, μετά την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον της Goldman Sachs;)     

Ενδεχομένως λοιπόν να ήταν μόνο «παραπέτασμα καπνού» για τις χώρες που ζημιώθηκαν (εξαπατήθηκαν) από τη Lehman και τις Η.Π.Α. – οι οποίες πιθανότατα μετέφεραν (διέσπειραν) ηθελημένα το πρόβλημα τους παγκοσμίως, με απώτερο ίσως στόχο να το επιλύσουν, επιβαρύνοντας ισόποσα όλους τους υπόλοιπους «συνεργάτες» τους. Ας σημειωθεί εδώ ότι, στις Η.Π.Α. η Lehman δεν διέθετε κανενός είδους προϊόντα σε ιδιώτες (ήταν η πλέον διεθνής όλων των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών, αφού το 50% των συνολικών δραστηριοτήτων της ήταν εκτός Η.Π.Α.), οπότε η χρεοκοπία της δεν αποτελούσε πρόβλημα για την πολιτική (και για τους πολιτικούς) της χώρας. 

Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία θεώρησε τότε πως δέχθηκε πολεμική επίθεση με οικονομικά εργαλεία, παρομοιάζοντας την με την κήρυξη του Πρώτου Παγκοσμίου Οικονομικού Πολέμου. (άρθρο μας: Η Γερμανία απέναντι στις Lehman Brothers, Citibank, Citigroup, Ernst & Young: Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος σε εξέλιξη; Updated  12/3/2009).

Ολοκληρώνοντας, στα τέλη του 2008 είχε εκλεγεί στην προεδρία της Αμερικής ο κ. B. Obama, ο οποίος (υποθέτουμε μη συνειδητά), συνετέλεσε τα μέγιστα στον «εφησυχασμό» των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, καθώς επίσης της κοινής γνώμης – μετά τις τεράστιες απώλειες από τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών που υπέστησαν (άρθρο μας: Η μεγαλύτερη και μάλιστα νόμιμη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας: Είναι αλήθεια οι τράπεζες, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, βιώσιμες επιχειρήσεις;  17/2/2009).  

 

Έτος 2009

 

Ουσιαστικά το 2009 πραγματοποιήθηκε η «άλωση» της Ανατολικής Ευρώπης από το ΔΝΤ (Ουγγαρία, Ουκρανία, Ρουμανία, Λετονία κλπ), το οποίο ανέλαβε τη μία μετά την άλλη χώρα «υπό την προστασία» του. Όπως δε είναι πλέον σε όλους γνωστό, όλες αυτές οι χώρες οδηγήθηκαν σε οικονομικές υφέσεις τεράστιων διαστάσεων – παρά τους σύγχρονους «ισχυρισμούς», σύμφωνα με τους οποίους η πολιτική του ΔΝΤ έχει «βελτιστοποιηθεί», μετά την ανάληψη της ηγεσίας του από τον κ. S. Kahn.  

 

Δεκέμβριος 2009

 

Η Fitch υποτιμάει την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας (άρθρο μας: ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: Standard & Poor's, Moody's, Fitch Rating – ένα απίστευτα ισχυρό ολιγοπώλιο αξιολογεί αυθαίρετα, βαθμολογεί ανεξέλεγκτα και κυβερνάει απολυταρχικά, με έδρα την πρωτεύουσα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, την παγκόσμια οικονομία  7/12/2009).

Κατά την άποψη μας,η αμερικανική εταιρεία αξιολόγησης, την οποία θα παρομοιάζαμε με τον «Ίππο» σε μία σκακιστική παρτίδα, «προωθήθηκε» για να υποβοηθήσει τις κινήσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας – αφού η «υποτίμηση» της Ελλάδας σταματάει την άνοδο του Ευρώ, επαναφέρει το δολάριο σε ανοδική πορεία (παρά τη συνεχή εκτύπωση νέων χαρτονομισμάτων και το τεράστιο έλλειμμα στον προϋπολογισμό των Η.Π.Α.), ενώ τοποθετεί ταυτόχρονα μία ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης.     

 

Ιανουάριος 2010

 

Η Ευρώπη φαίνεται να χάνει τον έλεγχο του παιχνιδιού (άρθρο μας: ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: Η ραγδαία εξελισσόμενη «δημοσιονομική κρίση», σηματοδοτεί το ξεκίνημα ενός επικίνδυνου «εμφυλίου πολέμου» ο οποίος, με αφετηρία την Ευρωζώνη, απειλεί να επεκταθεί σε όλες τις ανεπτυγμένες «δυτικές» οικονομίες  19/1/2010). Η Γερμανία υποχωρεί «άτακτα», αφού γίνονται πλέον κατανοητές τόσο οι «μεθοδεύσεις» της, όσο και η «επεκτατική» πολιτική της, σε όλους τους Ευρωπαίους «εταίρους» της – ειδικά στη Γαλλία και στην Ιταλία.

Δυστυχώς για την ίδια, «εμφανίζονται στο φως της δημοσιότητας» πολλοί από τους τρόπους, με τους οποίους η Βιομηχανία της «λεηλατούσε» παραγγελίες μηχανολογικού εξοπλισμού – χρηματίζοντας θρασύτητα τους «κρατικούς λειτουργούς» πολλών χωρών (άρθρο μας: ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑ Α.Ε. : Οι ιδιαιτερότητες της γερμανικής οργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια», η ιστορία της, η φιλοσοφία που την διέπει, η χρηματοδότηση, οι στόχοι, οι μέθοδοι λειτουργίας, τα συμπεράσματα και η απειλή μιας «τευτονικής ευρωένωσης»  7/4/2010).

 

Μάρτιος 2010

 

Προκρίνεται η λύση στο Ελληνικό θέμα, με τη συμμετοχή του ΔΝΤ (άρθρο μας: Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ: Η μαζική επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα, οι δέκα μεγαλύτεροι πιστωτές της, καθώς επίσης αναφορές στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Γαλλία  4/3/2010 ). Η απόφαση αυτή μοιάζει ουσιαστικά με τη θυσία ενός πιονιού εκ μέρους της ΕΕ, με στόχο την εξασφάλιση χρόνου – έτσι ώστε να «οχυρωθεί» απέναντι στις νέες συνθήκες, αφού προηγουμένως τις «αφομοιώσει».   

Η μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας, η Daimler Benz, κατηγορείται από τον «παγκόσμιο αστυνομικό», από τις Η.Π.Α. δηλαδή, για «διαπλανητική» πολύ-διαφθορά, ενώ αναγκάζεται να πληρώσει ένα τεράστιο πρόστιμο στο αμερικανικό δημόσιο – παρά το ότι ο «χρηματισμός» δεν αφορούσε καθόλου τις κρατικές ή άλλες Υπηρεσίες της υπερδύναμης, αλλά τον υπόλοιπο κόσμο.

Την ίδια εποχή περίπου ερευνάται η επίσης γερμανική Ferrostaal, με την συνήθη πλέον κατηγορία της διαφθοράς. Η εταιρεία αυτή, σε συνεργασία με την ναυπηγική HDW, κατασκεύασε (και πούλησε) τα ελαττωματικά υποβρύχια στην Ελλάδα, χρηματίζοντας μία σειρά Ελλήνων «δημόσιων λειτουργών». Φυσικά, τα σκάνδαλα Siemens συνεχίζονται – ενώ δεν φαίνεται να έχουν τέλος.               

 

Απρίλιος 2010 (πηγή: Zeit)

 

Το ΔΝΤ αυξάνει τα κεφάλαια του – από 50 δις $ σε 550 δις $. «Αποτελεί μία σημαντική προσφορά για την παγκόσμια σταθερότητα», αναφέρει ο γενικός διευθυντής του, «Το ΔΝΤ αποκτά έτσι ορθολογικές πηγές χρηματοδότησης, με στόχο να βοηθήσει τις χώρες, οι οποίες είναι ευαίσθητες σε οικονομικές κρίσεις. Το έτος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, το 2009, το ΔΝΤ βοήθησε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής να ανταπεξέλθουν με τα οικονομικά προβλήματα που τους προκάλεσε η κρίση».

Το ΔΝΤ εμφανίζεται για πρώτη φορά (μετά την καινούργια του «ιδιότητα», την αλλαγή των στόχων του δηλαδή, μετά το έτος 1970), σαν ο «σωτήρας» μίας ανεπτυγμένης οικονομίας – πολύ περισσότερο μίας χώρας της Ευρωζώνης: της Ελλάδας. Οι «φιλοδοξίες» του φυσικά «συντηρούνται» από τα διαρκώς αυξανόμενα spreads των ελληνικών ομολόγων, τα οποία «εκτινάσσονται κατ' εντολή» – για να εμποδίσουν τυχόν «αναξιοπρεπείς» ενέργειες ή ενδεχόμενη «απειθαρχία», εκ μέρους της κυβέρνησης και των Πολιτών της χώρας μας.  

 Ο Γάλλος πρόεδρος του ΔΝΤ επιδιώκει την άμεση «διαπραγμάτευση» με την Ελλάδα – στην έδρα του,  χωρίς την «παρεμβολή» της Κομισιόν. Την ίδια χρονική στιγμή τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) «φαίνεται» να μετακινούνται προς τη Γαλλία – κατά δεύτερο λόγο στις «ενδιάμεσες στάσεις», στην Πορτογαλία και στην Ισπανία δηλαδή. Έχει έλθει μήπως η κατάλληλη χρονική στιγμή της τοποθέτησης του πρώτου «Ύπατου Αρμοστή» των Η.Π.Α. στην Ευρώπη;     

            

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Οι σημερινές καπιταλιστικές κρίσεις, εφόσον συντελούνται σε κράτη με δεδομένη υπερχρέωση, όπως όλα ανεξαιρέτως τα «δυτικά» (Πίνακας ΙΙ), είναι κυρίως «κρίσεις εμπιστοσύνης» (άρθρο μας: Εμπορική πίστη: Κινδυνεύει να καταστραφεί ο βασικός πυλώνας του καπιταλισμού, η γέφυρα που συνδέει τα συμφέροντα του ατόμου με την ευημερία της κοινωνίας  2/3/2009). Στην προκειμένη περίπτωση, όταν δηλαδή το «έδαφος» είναι εκ των πραγμάτων «πρόσφορο» (υπάρχουν διαρκώς αυξανόμενα χρέη, δημόσια ελλείμματα κλπ), οι κερδοσκοπικές επιθέσεις μπορούν να αυτοεκπληρώνονται – οπότε, το να ακολουθεί κανείς μία οικονομική πολιτική που στηρίζεται στα θεμελιώδη μεγέθη της Οικονομίας του, δεν αρκεί για να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της «αγοράς» (γεγονός που αποδεικνύεται από την κίνηση των «ελληνικών spreads»).

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Συνολικό χρέος 2009 (δημόσιο και ιδιωτικό)*

 

Χώρα	Χρέος προς ΑΕΠ
Γερμανία	285%
Η.Π.Α.	296%
Ιταλία	315%
Γαλλία	323%
Μ. Βρετανία	466%

Πηγή: McKinsey Global Institute 

* Εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό) περίπου 165% του ΑΕΠ

Πίνακας:Β. Βιλιάρδος

 

Αντίθετα, η ανάγκη μίας χώρας να κερδίσει τη χαμένη εμπιστοσύνη της αγοράς, μπορεί στην πραγματικότητα να την εμποδίσει να εφαρμόσει «λογικές πολιτικές». Είναι δηλαδή πιθανόν να την αναγκάσει να ακολουθήσει πολιτικές οι οποίες, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν εντελώς παράλογες – για παράδειγμα, προγράμματα σταθερότητας του είδους που προτείνει συνήθως το ΔΝΤ, εν μέσω παγκόσμιας κρίσης, τα οποία οδηγούν με «ασφάλεια» σε εξαιρετικά επικίνδυνες, σε καταστροφικές καλύτερα υφέσεις.

Παρά το ότι λοιπόν ο στόχος μίας χώρας που δέχεται «κερδοσκοπική» επίθεση οφείλει να είναι ο «κατευνασμός» της αγοράς και η ανάκτηση της εμπιστοσύνης της, επειδή οι «επενδυτές» που αναμένουν κρίσεις τις προκαλούν ταυτόχρονα, η υγιής οικονομική πολιτική (μείωση των δαπανών, καταπολέμηση των ελλειμμάτων κλπ), δεν αρκεί για να κερδίσει το κράτος την εμπιστοσύνη της αγοράς. Πόσο μάλλον αφού «εξ ορισμού», μία χώρα που ανακοινώνει επίσημα την πρόθεση της να καταφύγει στο ΔΝΤ για βοήθεια, προσελκύει τα μέγιστα τις κερδοσκοπικές επιθέσεις του Κεφαλαίου – εισερχόμενη σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο «άμυνας», ο οποίος την οδηγεί με ασφάλεια σε μία ήττα «κατά κράτος».         

Δυστυχώς, η χώρα μας έκανε πάρα πολλά στρατηγικά σφάλματα στη «διαχείριση της κρίσης» – δημιουργώντας μόνη της εκείνες τις προϋποθέσεις, οι οποίες «προσέλκυσαν» μαζικά τις οργανωμένες επιθέσεις του αιμοβόρου κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, άνοιξε την «κερκόπορτα» που οδηγεί στην άλωση της Ευρωζώνης η οποία, δυστυχώς για όλους μας, με απόλυτη υπαιτιότητα της Γερμανίας (άρθρο μας: Η ιδανική υποψήφια χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της Ευρωζώνης: Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ή μήπως μία δίκαιη απόφαση για την υπεράσπιση του ευρώ;  12/4/2009), παραμένει ακόμη διάπλατα ανοιχτή.

Εάν λοιπόν δεν συμβεί κάτι πολύ πιο «ισχυρό» από αυτό που απαιτούνταν μέχρι σήμερα (για παράδειγμα, η ενίσχυση της με πολύ μεγαλύτερα κεφάλαια, από τα μέχρι πρότινος απαραίτητα, καθώς επίσης με «συλλογικά ευρωπαϊκά μέτρα» στήριξης της οικονομικής της ανάπτυξης), η Ελλάδα θα χάσει τη μάχη. Πιθανότατα, τότε ακριβώς θα χάσει και η Ευρώπη την πλέον κρίσιμη παρτίδα της μεταπολεμικής Ιστορίας της – την παρτίδα με τις Η.Π.Α.      

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Ολοκληρώνοντας, τυχόν «εγκατάλειψη» της Ελλάδας στα «πλοκάμια» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, παρά τα αναμφισβήτητα λάθη της, θα είναι έγκλημα εκ μέρους της Ευρώπης – ενώ θα αποτελέσει την αρχή του τέλους της. Επίσης έγκλημα θα είναι μία ενδεχόμενη συμφωνία εκ μέρους της Ελλάδας, η οποία θα επιτρέπει την εισβολή του ΔΝΤ στο εσωτερικό της. Είναι άλλωστε εμφανές το ότι, εάν παραδώσει κανείς τα κλειδιά του σπιτιού του, (πόσο μάλλον το ταμείο του κράτους) στον οποιονδήποτε «ξένο», πολύ δύσκολα θα εμποδίσει το «μοιραίο».    

Αν και είμαστε λοιπόν σίγουροι ότι, είναι αδύνατον να συμφωνήσει η οποιαδήποτε Ελληνική Κυβέρνηση σε μία τέτοια «παράδοση» της χώρας, πόσο μάλλον αφού υπάρχουν πολύ καλύτερες επιλογές (έστω και «λύσεις εσχάτης ανάγκης», όπως η στάση πληρωμών), θεωρούμε ότι οφείλουν όλοι οι Πολίτες να «επαγρυπνούν», εάν δεν επιθυμούν να αφήσουν στις επόμενες γενιές μία χώρα βομβαρδισμένη, πάμπτωχη, γεμάτη ερείπια, χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, κλειστά σχολεία, εγκαταλειμμένα νοσοκομεία και ανθρώπινη δυστυχία.       

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 21. Απριλίου 2010, viliardos@kbanalysis.com 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ VIDEO'S

 

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2081.aspx

Η βάση του 10:  απλά μαθήματα στατιστικής και το άδικο του εξεταστικού μας συστήματος

 

Της Ελένης Δανίλη*

 

Εισαγωγικό πρόβλημα

 

Στο παρακάτω παράδειγμα ο σύλλογος καθηγητών ενός σχολείου έχει να πάρει απόφαση για το εξής θέμα: Θα απονείμει δύο μόνο βραβεία στους δύο καλύτερους μαθητές. Αλλά υπάρχουν 3 μαθητές που έχουν  πρωτεύσει και οι τρείς έχουν το ίδιο σύνολο (πίνακας 1). Το ερώτημα που έχουν να απαντήσουν οι καθηγητές είναι: Ποιός μαθητής δεν θα πάρει βραβείο;

 

Απάντηση στο πρόβλημα

 

Η απάντηση στο πρόβλημά μας βρίσκεται σε απλά μαθήματα στατιστικής. Πρώτα πρέπει να μελετήσουμε τις κατανομές των βαθμών των μαθητών, τους Μέσους όρους και τις τυπικές αποκλείσεις (M.Ο.) και την τυπική απόκλιση (S.D.) των επιδόσεων των μαθητών στα τρία μαθήματα. Το παράρτημα 1 δείχνει τρία διαγράμματα στα οποία φαίνονται οι κατανομές των βαθμών των μαθητών στα τρία μαθήματα.

Από τις κατανομές βλέπουμε ότι στο μάθημα Α ο βαθμός 50 είναι ακριβώς στον Μ.Ο., ενώ στο μάθημα Β ο βαθμός 50 είναι πολύ κάτω του Μ.Ο και τέλος στο μάθημα Γ ο βαθμός 50 είναι κοντά στο άριστα. Είναι φανερό ότι ο βαθμός 50 δεν έχει το ίδιο βάρος για τα τρία μαθήματα.

 

Πίνακας 1: πραγματικοί βαθμοί
	Μάθημα A Μ.Ο = 50	Μάθγημα B Μ.Ο = 60	Μάθημα Γ Μ.Ο = 40	Σύνολο
Μαθητής 1	50	50	50	150
Μαθητής 2	40	50	60	150
Μαθητής 3	50	60	40	150

 

Έτσι μέσω της  μελέτης των μέσω όρων παρατηρούμε ότι:

Ο μαθητής 3 έχει πάρει και στα τρία μαθήματα το Μ.Ο και θα μπορούσαμε να τον κατατάξουμε στους μεσαίους μαθητές.  

Ο μαθητής 1 έχει πάρει το Μ.Ο στο μάθημα Α, κάτω από το Μ.Ο στο μάθημα Β και πάνω από το Μ.Ο στην μάθημα Γ.

Ο μαθητής 2 έχει πάρει κάτω από το Μ.Ο στο μάθημα Α, κάτω από το Μ.Ο στο μάθημα Β αλλά πολύ πάνω από το Μ.Ο στο μάθημα Γ.

Αυτοί οι τρείς μαθητές δεν είναι ισοδύναμοι, αν και έχουν τον ίδιο συνολικό βαθμό. Για να δούμε ποιος πραγματικά είναι καλύτερος πρέπει να μετατρέψουμε τους βαθμούς και των τριών τεστ έτσι ώστε να έχουν τον ίδιο Μ.Ο. και την ίδια τυπική απόκλιση (S.D.)

(Όσοι θέλουν να ασχοληθούν με λίγα μαθηματικά ας διαβάσουν το παράρτημα 2).

Ο πίνακας 2 δείχνει τους τυποποιημένους βαθμούς των τριών μαθητών και το νέο σύνολο για τον κάθε μαθητή.

 

Πίνακας 2 : Τυποποιημένοι βαθμοί
	Μάθημα A	Μάθημα  B	Μάθημα Γ	Σύνολο
Μαθητής  1	50	40	65	155
Μαθητής  2	40	40	80	160
Μαθητής  3	50	50	50	150

 

Μέσα από αυτή τη διαδικασία καταλαβαίνουμε ότι ο μαθητής που δεν θα πάρει βραβείο θα είναι ο μαθητής 3.  

Το παραπάνω παράδειγμα μπορεί να επεκταθεί και σε άπειρα παρόμοια παραδείγματα από τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Τα ερωτήματα που τίθενται, ως εκ τούτου είναι: μήπως το εξεταστικό μας σύστημα είναι άδικο, αναξιόπιστο και μη έγκυρο; Πως μπορούμε και αποφαινόμαστε ότι ο μαθητής Α είναι καλύτερος από τον μαθητή Β, όταν γνωρίζουμε ότι, αν μετατρέψουμε τους βαθμούς των μαθημάτων έτσι ώστε να έχουν τον ίδιο Μ.Ο και την ίδια τυπική απόκλιση (S.D.), τα πράγματα θα αλλάξουν; Πως μπορούμε να αποφασίζουμε για τη βάση του 10 σαν το μοναδικό κριτήριο επιτυχίας, όταν η βάση του 10 για διαφορετικά μαθήματα (ανάλογα με τον βαθμό δυσκολίας και βαθμό διάκρισης των ερωτήσεων) έχει άλλη βαρύτητα;

Βεβαίως, οι μαθηματικοί θα αμφισβητήσουν την στατιστική αυτή προσαρμογή, γιατί προϋποθέτει κανονικές κατανομές των βαθμών και τέτοιες κατανομές δεν υπάρχουν στους βαθμούς των μαθητών μας στις Πανελλήνιες εξετάσεις. Συνήθως, οι βαθμοί βρίσκονται κατανεμημένοι είτε πάνω από το 17 είτε κάτω από το 10, ειδικά σε μαθήματα που είναι δύσκολα, όπως τα Μαθηματικά θετικής κατεύθυνσης και τα Αρχαία Ελληνικά. Εδώ πρέπει, λοιπόν, να ασχοληθούμε σαν παιδαγωγοί που είμαστε να εξαλείψουμε αυτή την αδικία απέναντι στους μαθητές μας. Πρέπει να μελετήσουμε με ποιο τρόπο η αξιολόγησή των μαθητών θα δίνει βαθμούς με κανονικές κατανομές, κλιμακούμενους βαθμούς δυσκολίας και καλής διακριτικής ικανότητας.

 

Επίλογος

 

Το άθροισμα των βαθμών για την επιλογή των καλύτερων είναι άδικο να γίνεται με τον τρόπο που γίνεται τώρα. Η μονοπώληση της συζήτησης για τη βάση του 10 γίνεται σκόπιμα, για να μη σκύψουμε στα πραγματικά προβλήματα της αξιολόγησης των μαθητών. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά:

– Τι σύστημα αξιολόγησης θα εφαρμόσουμε: θα αξιολογήσουμε με αναφορά σε νόρμες, με αναφορά σε κριτήρια ή με εκπαιδευτική αξιολόγηση;

– Πως μπορούμε να εξαλείψουμε τις αδικίες που δημιουργεί το σημερινό σύστημα τελικής αξιολόγησης, όταν σήμερα γνωρίζουμε ότι τα άτομα έχουν διαφορετικά γνωστικά χαρακτηριστικά σε σχέση με την διαδικασία της σύλληψης και της οργάνωσης της πληροφορίας και του τρόπου που το κάθε άτομο έρχεται σε επαφή με το περιβάλλον μέσω της αντίληψης; Όταν γνωρίζουμε ότι άλλος μαθητής είναι καλός να κάνει πράγματα με τα χέρια του, άλλος έχει καλύτερη ικανότητα στη χρήση του λόγου και άλλος σκέπτεται με σύμβολα και εικόνες; Πως θα εφαρμόσουμε αυτή μας τη γνώση στο να δημιουργήσουμε μορφές και κριτήρια αξιολόγησης που θα είναι έγκυρα και αξιόπιστα και θα αξιολογούν όλες τις διαφορετικές ικανότητες και δεξιότητες των μαθητών μας;

– Πως θα ξεφύγουμε από την εξάπλωση και την μονοπώληση της αξιολόγησης με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής οι οποίες ενθαρρύνουν την αποστήθιση, την απομνημόνευση τύπων, ορισμών, νόμων και γεγονότων και θα αναπτύξουμε κριτήρια αξιολόγησης που θα εστιάζονται στην ανάπτυξης της κριτικής σκέψης, την ικανότητα για ανάλυση, σύνθεση και αξιολόγηση, δεξιότητες απαραίτητες να έχουν οι μαθητές μας για την επίλυση ανοιχτού τύπου προβλημάτων, όχι μόνο στα μαθήματα του σχολείου, αλλά και στις καθημερινές δραστηριότητες και αποφάσεις που καλούνται να πάρουν στην ζωή τους;

– Πως θα να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα σπουδών που θα παρέχει διαφορετικά επίπεδα στους μαθητές μας; Δεν είναι δυνατόν οι μαθητές που θέλουν να περάσουν στο Πολυτεχνείο και οι μαθητές που θέλουν να περάσουν στα ΤΕΙ να διαγωνίζονται στα ίδια θέματα.

Επειδή στη μαθησιακή διαδικασία όλα είναι αλληλένδετα και κάθε πράξη εκπέμπει ένα μήνυμα, ο τρόπος που θα αξιολογήσουμε τους μαθητές μας θα καθορίσει και τον τρόπου που θα διδάξουμε. Ποιος έχει αμφιβολία ότι αν μία χρονιά βάλουμε στο μάθημα της φυσικής ή της χημείας ερώτηση στις Πανελλήνιες εξετάσεις που θα αξιολογεί εργαστηριακές γνώσεις και δεξιότητες δεν θα αλλάξει και η στάση μας για τα εργαστήρια;

 

Βιβλιογραφία

 

Danili E. (2008) Assessment Formats and Cognitive Styles – Some Factors That Might Affect Pupils' Performance At School Chemistry. Saarbrücken Germany, VDM Verlag Dr. Müller.

Johnstone A. (2003). Effective practice in Objective Assessment. LTSN Physical Sciences Center,  ISBN 1-903815-10-X.

 

Παράρτημα 1

 

 

Παράρτημα 2

 

Τυποποιημένες τιμές

Για να μετατρέψουμε όλους τους βαθμούς έτσι ώστε να έχουν τον ίδιο Μ.Ο. και την ίδια τυπική απόκλιση (S.D) για τον κάθε μαθητή κάνουμε χρήση του τύπου: 

 

 

Ας χρησιμοποιήσουμε το Μ.Ο και την τυπική απόκλιση του μαθήματος Α σαν στάνταρ.

Για το μάθημα B, η SD είναι ίδια με το μάθημα A  και έτσι ο τύπος είναι απλός:

Τυποποιημένοι βαθμοί για το μάθημα Β

Μαθητής 1                 γίνεται             50 – 60 + 50 = 40

Μαθητής  2                γίνεται             50 – 60 + 50 = 40

Μαθητής  3                γίνεται             60 – 60 + 50 = 50

Για το μάθημα Γ, πρέπει να λάβουμε υπόψη και την διαφορετική SD.

Τυποποιημένοι βαθμοί για το μάθημα Γ  

Μαθητής 1                 γίνεται:            [(50 – 40)/10 x 15] + 50  = 65

Μαθητής 2                 γίνεται:            [(60 – 40)/10 x 15] + 50  = 80

Μαθητής 3                 γίνεται:            [(40 – 40)/10 x 15] + 50  = 50

 

* Η Ελένη Δανίλη είναι Σχολική Σύμβουλος ΠΕ04

 

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank27_2_10_1050.php

Έχει νόημα η βάση του 10 και οι αλλαγές στην εκπαίδευση;

 

Του Κώστα Θεριανού

 

Πρόκειται για ένα ξεκάθαρο παραλογισμό. Σωστά, λοιπόν, το υπουργείο προχωρά στην κατάργηση του.

Τι έχει όμως νόημα;

Νόημα έχει οι απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να αποκτούν την ικανότητα να πραγματοποιούν μια έρευνα και να γράφουν μια εκτενή εργασία αντλώντας από τη σχετική βιβλιογραφία του πεδίου.

 Αυτή η ικανότητα δεν διδάσκεται σήμερα στο σχολείο. Σε μία εποχή που το υπουργείο παιδείας, οι πολιτικοί και πολλοί δημοσιογράφοι δοξάζουν τα μαθηματικά, τις νέες τεχνολογίες, τις φυσικές επιστήμες και την πληροφορική, ελάχιστα σχολεία έχουν επιστημονικά εργαστήρια και σύγχρονο εξοπλισμό.

 Επίσης, ελάχιστα έχουν βιβλιοθήκες την στιγμή που το εξεταστικό σύστημα απαιτεί από τον μαθητή την αποστήθιση του σχολικού βιβλίου και όχι στο πως αυτός θα μάθει να χρησιμοποιεί τους υπολογιστές και τις βιβλιοθήκες του σχολείου ή ακόμη και τις ελάχιστες καλές δημοτικές βιβλιοθήκες προκειμένου να συντάξει μια ικανοποιητική κριτική ερευνητική εργασία σε ένα θέμα.  

 Έτσι, στην εποχή της πληροφορικής ο αναλφαβητισμός είναι ανεξέλεγκτος τόσο στις πιο ωμές όσο και στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές του.

 Η κατάργηση της βάσης του 10 δίνει δυνατότητες πρόσβασης σε μια ανώτερη βαθμίδα σπουδών.

 Όμως, τα υπόλοιπα μέτρα του πολυνομοσχεδίου του υπουργείου παιδείας σε ποιο από τα παραπάνω ζητήματα που θέσαμε απαντά;  

 Οι 25-30 μαθητές στην τάξη (που ακυρώνουν λόγω αριθμού τέτοιου είδους δραστηριότητες), οι εκπαιδευτικοί που θα τρέχουν από τάξη σε τάξη ενδεχομένως και με μέχρι 5 ώρες υπερωρία διδάσκοντας ορισμένοι πιθανώς 4 και 5 γνωστικά αντικείμενα, τα πρόχειρα διαγωνίσματα που λειτουργούν σαν στενός κορσές σε ένα εξετασιοκεντρικό σχολείο, οι βαθμοί και η απουσία αντισταθμιστικών μέτρων δεν απαντούν σε τίποτα από όλα αυτά. Όπως, σε τίποτα από όλα αυτά δεν απαντά η αξιολόγηση.

 Απαντούν μόνο στο πως θα λειτουργήσει το εκπαιδευτικό σύστημα με λιγότερα χρήματα.  

  

 21-4-2010

Η βάση του 10 ως νέος μοχλός για ξεκαθάρισμα εκπαιδευτικών και πολιτικών λογαριασμών[i]

 

Του Παν. Α. Μπούρδαλα[ii]

 

1. Εισαγωγή.

 

Έχει χυθεί πολύ μελάνι κυρίως τη φετινή καλοκαιρινή περίοδο για το θέμα. Όπως έγινε και την προηγούμενη περίοδο ενάντια στους «αιώνιους φοιτητές» και πριν λίγα χρόνια ενάντια στην «επετηρίδα» των εκπαιδευτικών.

---

[i] Οβρυά Πάτρας, 08-09-2006.

[ii] Αντιπρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας, μέλος του Δ.Σ. Ομοσπονδίας Ενώσεων Γονέων Ν. Αχαΐας (2006).

Τότε για μια δεκαετία οι «πληρωμένοι κονδυλοφόροι» κάνοντας παρέα με πολλούς πολιτικά αφελείς και στηριζόμενοι από μικροϋπολογισμούς ενός στρατεύματος πτυχιούχων ΑΕΙ που προέρχονταν από ένα κατά τεκμήριο άνευρο φοιτητικό κίνημα, «χτύπησαν» ιδεολογικά την «επετηρίδα πρόσληψης». Όχι ότι η επετηρίδα  δεν είχε αντιφάσεις και προβλήματα. Όλα τα «τσόφλια» αυτής της ζωής τα έχουν. Αλλά χρειάζονται για να προφυλάγουν τους καρπούς από την «κακοκαιρία» άγριων πολιτικών.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Επετηρίδα Ασεπιτών, 16άμηνου, τριαντάμηνου, αναπληρωτών, πολυτεκνίας και δεν συμμαζεύεται, για κάθε κλάδο και ειδικότητα.   Και το κυριότερο είναι ακόμα ο μεταξύ αυτών των ανέργων συντεχνιακός πόλεμος χαρακωμάτων. Και αν καταργηθούν οι πολλές επετηρίδες και πάμε στην «προφορική συνέντευξη» θα λυθεί το πρόβλημα της εργασίας τους; Όχι βέβαια.

Ο στόχος ήταν άλλος: Να «αξιολογήσουμε τα αξιολογημένα πτυχία σε μια και μόνη εξέταση» και να φτιάξουμε το ιδεολόγημα των «καλύτερων». Οι «καλύτεροι» είναι πάντα ο «δούρειος ίππος» για τη γνώση και την εργασία, σε μια κοινωνία του ανταγωνισμού, που πάει να επιβληθεί ως το όραμα της Νέας τάξης…

Τα ίδια γράφτηκαν για το «πρόβλημα των αιώνιων φοιτητών».  Ένα νέο μηχανιστικό όχημα, που είχε απορριφθεί από το φοιτητικό κίνημα του 1979, επανήλθε για την ιδεολογία της «αξιολόγησης των πανεπιστημιακών τμημάτων και τις πιστωτικές μονάδες των φοιτητών» ως ένας βασικός δείκτης. Ένας δείκτης που μετράει το μέσο όρο φοίτησης για το πτυχίο.

 Οι έρευνες λένε όμως ότι οι «αιώνιοι» δεν μπαίνουν στο λογαριασμό, αφού δεν παίρνουν πτυχίο. Άλλος είναι ο σχεδόν ανομολόγητος στόχος. Τον απέδειξε ο πρώτος και νικηφόρος γύρος ενός πρωτόγνωρου για μας φοιτητικού κινήματος. Η είσοδος της κυριαρχίας της αγοράς και των επιχειρήσεων στο χώρο της όλης εκπαίδευσης και η ατέρμονη εντατικοποίηση των φοιτητών στην ειδίκευση για να μη προλαβαίνουν να σκέπτονται ούτε για το δικό τους μέλλον….

Γι' αυτό και η αλλαγή του άρθρου 16 του συντάγματος. Διάβασε κανείς τις υπόλοιπες αλλαγές, πέρα από τη μη κρατικά πανεπιστήμια, που προτείνει[1] η Νέα Διακυβέρνηση; Μάλλον  κάνει «σουρωτήρι» την υποχρέωση της Πολιτείας για δωρεάν δημόσια εκπαίδευση; Μα επί τέλους, όλα τα της παιδείας θα γίνουν ΣΔΙΤ[2];

 

  2. Πρώτες απαντήσεις σε «απλοϊκά» επιχειρήματα υπέρ της βάσης του δέκα.

 

Γράφει  αξιοπρεπής, κατά τα άλλα,  πασίγνωστος δημοσιογράφος  για το νέο δούρειο ίππο, τη λεγόμενη «βάση του δέκα»: «…Tο ένα είναι η αποτυχία του 40% των υποψηφίων να συγκεντρώσουν μέση βαθμολογία βάσης = 10! H διαπίστωση αυτή μπορεί να σημαίνει, επίσης, δύο πράγματα διαφορετικά και ταυτόχρονα ταυτόσημα. Ως υποψήφιοι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν έχουν τις αναγκαίες γνώσεις για να παρακολουθήσουν τα μαθήματά της. Αλλά και ως απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, λογικά δεν διαθέτουν αξιόπιστο πτυχίο αποφοίτησης…»[3].

Ένας άλλος  αξιοπρεπής κατά τα άλλα πρώην σχολ. Σύμβουλος φιλολόγων  συμπληρώνει: « …Βέβαια το πρόβλημα της αξιολόγησης για την επιλογή των καλύτερων είναι σύνθετο, αλλά οπωσδήποτε σε ένα θεσμό εισαγωγικών εξετάσεων κατ' ανάγκην χρησιμοποιούνται αντικειμενικά δεδομένα, όπως είναι οι βαθμοί, για να μπορούν να γίνουν συγκρίσεις. Επομένως δεν μπορούμε να μη λάβουμε υπόψη τις «βάσεις» εκείνες της βαθμολογίας, που κατά τεκμήριο, το κατώτατο όριο, που επιτρέπει στους υποψήφιους να παρακολουθήσουν πανεπιστημιακές σπουδές. Αν αρνηθούμε τη «λογική των βάσεων», θα πρέπει  να καταργήσουμε τις εισαγωγικές εξετάσεις. Τότε όμως οι απόφοιτοι της Μ.Ε. να μπορούν να γράφονται σε ένα προπαρασκευαστικό έτος σπουδών των ΑΕΙ, όπου όμως από τη διδασκαλία ορισμένων μαθημάτων επιβάλλονται αυστηρότατες εξετάσεις επιλογής…»[4].

Ποιες αλήθειες φανερώνουν και ποιες αλήθειες, αλήθεια, κρύβουν – για μένα τον καχύποπτο εκπαιδευτικό και γονέα, συνειδητά ή ασυνείδητα, αδιάφορο – οι δύο δημοσιογραφούντες; Ας τα  παρατηρήσουμε με μια σχετικά λεπτομερή προσπάθεια:

1). «Η αποτυχία του 40% να συγκεντρώσει τη βάση του δέκα». Κατ' αρχήν να διορθώσουμε το ποσοστό. Είναι 41,70 %. «Από τα στοιχεία φαίνεται ότι ο αριθμός όσων υποψηφίων βαθμολογήθηκαν κάτω του 10 σε όλες τις κατευθύνσεις είναι φέτος 38.982 σε σύνολο 93.423 εξετασθέντων (ποσοστό 41,70%) έναντι 38.942 σε σύνολο 89.318 (ποσοστό 43,66%) του 2005»[5].

Δηλαδή είχαμε μια μείωση της αποτυχίας σχεδόν 2%. Το ποσοστό αυτό είναι στατιστικά,  γι' αυτού του είδους τις εξετάσεις, σχεδόν χωρίς καμιά ιδιαίτερη αξία. Παρόμοια ποσοστά έχομε τα τελευταία χρόνια. Άγνοια επομένως της Κυβέρνησης δεν υπήρχε. Μόνο σκοπιμότητα. Το αποτέλεσμα το είδαμε.

2). «…Ως υποψήφιοι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν έχουν τις αναγκαίες γνώσεις για να παρακολουθήσουν τα μαθήματά της…».  Ο ισχυρισμός αυτός έχει μια «βάση», αλλά είναι στην καλύτερη περίπτωση απλοϊκός. Διότι εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι   «Συνολικά, στα TEI έμειναν 17.245 κενές θέσεις, εκ των οποίων οι 14.365 «ανήκουν» στους υποψηφίους των ενιαίων λυκείων και οι υπόλοιπες 2.880 στους «δικαιούχους» των TEE…Χθες, το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε τις βάσεις εισαγωγής στα AEI και TEI και συνολικά 18.768 θέσεις έμειναν κενές από υποψηφίους που δεν πέρασαν τη βάση. Μεταξύ αυτών, οι 15.361 ήταν υποψήφιοι από τα ημερήσια ενιαία λύκεια – όπου και ο μεγάλος όγκος των μαθητών -, οι οποίοι άφησαν κενές 1.394 θέσεις σε ξενόγλωσσα πανεπιστημιακά τμήματα και Ακαδημίες του Εμπορικού Ναυτικού, καθώς και 13.967 θέσεις στα TEI»[6].

Επομένως σε όλα σχεδόν τα ΑΕΙ οι θέσεις καλύφτηκαν και πάλι με φοιτητές που έγραψαν πάνω από τη βάση. Προς τι ο θρήνος και ο σπαραγμός για τους μελλοντικούς επιστήμονες; Οι κενές θέσεις λοιπόν έμειναν στα ΑΤΕΙ, που είναι κυρίως τμήματα εφαρμογής και υψηλής κατάρτισης και στα ξενόγλωσσα ΑΕΙ. Οι απόφοιτοι αυτοί επομένως κατευθύνονται κυρίως στην χαμηλή κατάρτιση των κυρίως ιδιωτικών ΙΕΚ ή θα  δώσουν εκ νέου εξετάσεις. Αυτό λοιπόν είναι προτιμότερο;

Αποκρύβεται όμως ότι εισάχθηκαν  χιλιάδες  φοιτητές με βάση κάτω των 10.000 μορίων με μικρότερη αυτή των 8.500, ενώ έμειναν από έξω περίπου τελείως άδικα 10.000 υποψήφιοι με περισσότερα μόρια απ'  αυτούς (λείπουν τα πλήρη ακριβή στοιχεία). Μια πρόβλεψη και η εξήγηση γι' αυτό το «παράδοξο»  είχε δημοσιευτεί στις 17-07-2006 από τον μαθηματικό κ. Εμμ. Αμαριαννάκη[7]. 

3). «…Αλλά και ως απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, λογικά δεν διαθέτουν αξιόπιστο πτυχίο αποφοίτησης…». Με αυτή την έκφραση διαφαίνεται  το λογικό υπόβαθρο του άρθρου αγνοεί ότι:

– στο απολυτήριο (που είναι μια άλλη βάση του δέκα) συμμετέχουν πλέον ισότιμα οι προφορικοί βαθμοί, οι οποίοι, καλώς από παιδαγωγική και μορφωτική πλευρά, εκφράζουν μια διαρκή, ετήσια  και σύνθετη ικανότητα για τις βασικές γνώσεις των μαθημάτων.

– συμμετέχουν και οι γραπτοί βαθμοί των έξη ή επτά πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων.

–  πρόκειται για το μέσο όρο με μαθήματα που δεν εξετάζονται πανελλαδικά.

–  το απολυτήριο εκφράζει, με το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα, το τέλος μιας μορφωτικής διαδικασίας με το ελάχιστο των απαραίτητων γνώσεων για έξοδο στην κοινωνία, αλλά όχι για επιστημονική συνέχεια.

–  υπάρχουν χώρες (π.χ. Φιλανδία) που όλοι οι μαθητές αποφοιτούν, ανεξαρτήτως βαθμού.

Πρόκειται επομένως για το  παρόμοιο επιχείρημα και από τους ίδιους κύκλους με την οποία υποτιμούνται όλα τα πανεπιστημιακά πτυχία (που αποτελούν καρπό μακροχρόνιας διαδικασίας και αξιολόγησης) από το βαθμό μιας διήμερης εξέτασης στον ΑΣΕΠ, που είχε στόχο τότε την κατάργηση της επετηρίδας. Τώρα το επιχείρημα αυτό έχει πάλι στόχο την πάρα πέρα μείωση των αποφοίτων του Γεν. Λυκείου και του ΕΠΑ.Λ. και αύξηση των μαθητών στη πολύ χαμηλή κατάρτιση των ΕΠΑ.Σ.

        4). «…Αν αρνηθούμε τη «λογική των βάσεων», θα πρέπει  να καταργήσουμε τις εισαγωγικές εξετάσεις… Τότε όμως οι απόφοιτοι της Μ.Ε. να μπορούν να γράφονται σε ένα προπαρασκευαστικό έτος σπουδών των ΑΕΙ, όπου όμως από τη διδασκαλία ορισμένων μαθημάτων επιβάλλονται αυστηρότατες εξετάσεις επιλογής…». Ο αγαπητός μου συνάδελφος με αυτή την έκφραση υποπίπτει στα εξής απανωτά πολιτικά λάθη:

– Χρησιμοποιεί την έννοια της σχετικής βάσης για κάθε τμήμα, αφού έχει εκεί οριστεί κλειστός αριθμός εισακτέων, υπονοώντας  τη βάση του δέκα  η οποία όμως αποτελεί οριστικό αποκλεισμό, ανεξάρτητα από τις κενές θέσεις. Και το χρησιμοποιεί φέτος που είχαμε 17.245 κενές θέσεις στα ΑΤΕΙ και έχει διχαστεί ο εκπαιδευτικός και μη κόσμος!!!

– Ενώ όλοι μιλάμε για τη βάση τελικού αποκλεισμού, αναφέρεται στις πολλές βάσεις, για τις οποίες δεν έχει τεθεί ζήτημα.

– Εισάγει το ζήτημα της κατάργησης των εισαγωγικών εξετάσεων για να οδηγηθεί συμπερασματικά με τεράστιο άλμα σκέψης στο «προπαρασκευαστικό έτος», που αποτελεί μεν την πρόταση συναδέλφων του στο Π.Ι.[8], ενώ παράλληλα αγνοεί ή αποκρύβει το σχέδιο του ΕΣΥΠ[9] για περιφερειακές εξετάσεις. Πολύ δε περισσότερο ότι  είναι δυνατόν ένα μορφωτικό και εκπαιδευτικό κίνημα να οδηγήσει, με ένα πράγματι μακροχρόνιο σχεδιασμό για αναβαθμισμένο ενιαίο και βαθιά αντισταθμιστικό σχολείο[10],   και σε ελεύθερη εισαγωγή σε ΑΕΙ -ΑΤΕΙ.

-Οδηγεί πλαγίως τη σκέψη του μη ειδικού στο  συμπέρασμα ότι προτιμότερο μια βάση του δέκα παρά ένα τέτοιο προπαρασκευαστικό έτος και επομένως «τα κεφάλια μέσα» και μη σκεφτείτε άλλες λύσεις…  

 

3. Το αντι-επιστημονικό της βάσης του δέκα.

 

Όπως απέδειξε συνάδελφος και ερευνητής[11], η χρήση μιας τέτοιας βάσης είναι και επιστημονικά αστήρικτη. Με βάση μια σειρά πινάκων με στοιχεία του ΥΠΕΠΘ, εκθέτει τα πραγματικά στοιχεία που ισχύουν για τη βάση του δέκα, ως φίλτρο αποκλεισμού:

«Όμως, η προσεκτική έρευνα των βαθμολογιών αποδεικνύει ότι το 10 είναι ένα τελείως αυθαίρετο όριο αν λάβουμε υπόψη ότι:

-Από χρόνο σε χρόνο και ανά μάθημα έχουμε ποσοστά υποψηφίων που γράφουν κάτω από 10 που κυμαίνονται από το 20 έως το 80%.

-Πολύ κοντά στο 10 βρίσκεται ο μέσος βαθμός των υποψηφίων. Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος υποψήφιος είναι σχεδόν ακατάλληλος για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;

-Οι μέσοι βαθμοί ανά μάθημα παρουσιάζουν τεράστιες διακυμάνσεις που, σε κάποια μαθήματα, ξεπερνούν τις 5 μονάδες!(Πίνακας 1) Ποια μπορεί να είναι η σημασία του 10 σε τέτοιες συνθήκες.

-Σε κάθε επιστημονικό σύγγραμμα αναφέρεται ότι κριτήριο αντικειμενικότητας ενός τεστ είναι τα ίδια τα αποτελέσματά του. Όταν 70% των υποψηφίων γράφουν σε κάποιο μάθημα κάτω από τη βάση, εκείνος που πρέπει να «κοπεί» είναι το ίδιο το διαγώνισμα – ίσως και ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα- και πάντως όχι οι συμμετέχοντες σ' αυτό».

 

4. Επίλογος

 

Το ζήτημα δεν τελειώνει με αυτές τις παρατηρήσεις. Έχει πολλές πλευρές ακόμα. Θα σημειώσω τελείως επιγραμματικά άλλες τρεις:

1). Την αντι-κοινωνική πλευρά. Όχι μόνο για το ότι τα παιδιά που αποκλείονται από τα ΤΕΙ προέρχονται κυρίως από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα, όπως απέδειξε γνωστός ερευνητής[12], και αυξάνεται η ταξικότητα στις ανώτερες σπουδές. Αλλά και από την μείωση των φοιτητών στις μεσαίες ελληνικές πόλεις (42 τον αριθμό έχουν πρόβλημα).

Και δεν αναφέρομαι στην οικονομική ζημιά στο εισόδημα από τους φοιτητές (ενοίκια, καταστήματα, κλπ). Εκεί χρειάζονται μέτρα μάλλον υπέρ των φοιτητών (φοιτητικές εστίες κλπ). Αναφέρομαι στο πολιτισμικό, κοινωνικό και πολιτικό ζωντάνεμα αυτών των πόλεων από τον φοιτητικό κόσμο.

2). Την αντι-εκπαιδευτική. Χρησιμοποιείται για άλλες εκπαιδευτικές πολιτικές, όπως η αναδιάρθρωση των ΑΤΕΙ, οι αλλαγές στο εξεταστικό του Λυκείου, η αλλαγή του ποσοστού ροής προς την ΤΕΕ, ενώ όλοι γνωρίζαμε από πριν το αποτέλεσμα. Λες και μας προσκόμισε «γλαύκας εις Αθήνας»… Και παρόλα αυτά το ΥΠΕΠΘ επιμένει ακόμα να μην πάρει επιλαχόντες, ενώ έπαιξε  ήδη με 27.000 υποψήφιους χωρίς τη βάση 10, που  το άκουσαν και έκαναν  μηχανογραφικό,  όπου περίπου οι μισοί έχουν περισσότερα από 8.500 μόρια, τα οποία ήταν η φετινή βάση των βάσεων….

3). Την αντι-δημοκρατική. Όχι μόνο γιατί οι φετινοί υποψήφιοι το έμαθαν, ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει την Γ΄ Λυκείου, αλλά και γιατί χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τις εκπαιδευτικές πολιτικές σε ΑΤΕΙ και Λύκεια[13].

Με αυτό το πολιτικό ήθος μας λέει η πολιτική εξουσία της Νέας Εποχής ότι, εκτός του ότι δεν λογαριάζει τον ουσιαστικό δημοκρατικό διάλογο εντός και εκτός των θεσμών,  προσπαθεί να μας παραπλανήσει, όπως με την «επετηρίδα» και τους «αιώνιους φοιτητές».

Είναι το χειρότερο μάθημα δημοκρατίας που μπορεί να δώσει το ΥΠΕΠΘ της Ν.Δ.. Και μαζί με αυτό και ένα μεγάλο κομμάτι αξιοπρεπών κονδυλοφόρων. Ελπίζουν μάλιστα όλοι αυτοί ότι δεν θα υπάρξει πάλι δυναμικό, πλατύ και μακρόπνοο φοιτητικό ή μαθητικό κίνημα;

Στην αντίθετη και απευκταία γι' αυτούς περίπτωση, πιθανά να ακουστούν πάλι αυτά που ακούστηκαν επί υπουργίας του αλήστου μνήμης Γερ. Αρσένη το 1999-2000 ή το περασμένο καλοκαίρι με την υπουργό μας. 

Τότε πάλι θα αναμετρηθούν οι συνειδήσεις μας  με την κραυγή αγωνίας και αγώνα της ανυπότακτης νεολαίας στο πολιτικό εκπαιδευτικό ψέμα…

 

Οβρυά Πάτρας, 08-09-2006.

---

[1] http://www.parliament.gr/ergasies/anathsyntagmaDetails.asp?lawid=451

[2] Στα ΣΔΙΤ 37 εκπαιδευτικά κτίρια: http://www.edra.ipet.gr/  Δημοσιεύθηκε την: 06.09.2006 19:10:01, Πηγή: ΥπΕΠΘ).  

[3]  Αντ. Καρκαγιάννης, H αποτυχία του 10!: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ – ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ,  04/07/2006, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_04/07/2006_189689

[4] Θ.Κ., Οι «βάσεις» των εισαγωγικών εξετάσεων,  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, 31-08-2006, Αρ. Φ. 733 (1046), σελ. 1 και 2.

[5] http://www.alfavita.gr/ejetaseis05/ejet0690.htm   και  http://www.alfavita.gr/ejetaseis05/GenikosBathmosProsbasis2006.xls 

[6] Απόστολου Λακασά, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25-08-06,   http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100054_25/08/2006_195286

[7] ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ; του Εμμ. Αμαργιανάκη (17/07/06), Γιατί ένας υποψήφιος με ΓΒΠ 7,5 και 10000 μόρια θεωρείται καλύτερος από έναν υποψήφιο με ΓΒΠ 9,95 και 9991 μόρια ;

http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/anak1650.htm

[8] ΕΚΘΕΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, http://www.paremvaseis.org/eisigisipi.htm

[9] Τι αλλάζει σε Γυμνάσιο – Λύκειο. Όλο το σχέδιο του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση: 

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14808&m=A04&aa=1 και http://assets.in.gr/newspapers/reportofesyp.doc

[10] http://www.bibliopolis.gr/allGreeks/content.php?article.226 και http://www.kke.gr/koinvnia/paideia/protash/3/protash_6.html

[11] Τα αποτελέσματα της βαθμολογικής βάσης (5/9/06), Σ. Μαρίνη, http://www.proslipsis.gr/cmCat_treePrd.php?&cm_catid=58&cm_prdid=2275

[12] Χρ. Κάτσικας, ΤΑ ΝΕΑ, 28-8-06,  http://www.alfavita.gr/typos/typos1988.htm

[13] Δ.Σ. ΟΛΜΕ, 312-08-06: http://www.olme.gr/2002/vaseisTELIKO0906.pdf

Στο κρεματόριο του καπιταλισμού…

 

 Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Ο καπιταλισμός είναι κανιβαλισμός. Καθεστώς ανθρωποφαγίας! Απόδειξη; Tα εκατομμύρια των ανθρώπων, που θυσιάζονται στο βωμό του. Όταν με πολύ λιγότερα από αυτά, που διαθέτονται για την εξόντωσή τους, θα επιτυγχανόταν η ευημερία τους και η προκοπή τους.

Στο όνομα του κανιβαλισμού αυτού γίνονται ή υποθάλπονται οι πόλεμοι, με τους οποίους θησαυρίζουν οι βιομηχανίες και οι έμποροι του θανάτου. Και όχι μόνο. Αλλά και υπονομεύονται και διαβρώνονται οι ηθικές και πνευματικές αντιστάσεις των λαών. Έτσι ώστε να αποπροσωποποιούνται και να πολτοποιούνται.

Στο όνομα του καπιταλιστικού κανιβαλισμού έχει μεθοδευτεί και κηρυχτεί και ο εναντίον μας οικονομικός πόλεμος. Γιατί, όπως φαίνεται, εμάς «δεν τους έπαιρνε» να χρησιμοποιήσουν εναντίον μας ένοπλη βία. Μια και ανήκουμε στο δολοφονικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ.

Παρότι δεν παραλείπουν να επιστρατεύουν και εναντίον μας τη «σύμμαχό» μας Τουρκία. Για να μας βρίσκουν «πάτημα» και να μας πουλούν τα, κατά κανόνα, άχρηστα και ξεπερασμένα όπλα τους. Ιδιαίτερα όμως εύχρηστα στο να μας ξεζουμίζουν…

Και, ασφλώς, βρίσκουν προθυμότατους συνεργάτες τους, τους ντόπιους λήσταρχους. Που έκαμαν τη διαφθορά τέχνη και επιστήμη και βασική συνιστώσα της νομιμότητάς τους. Έτσι ώστε να μένουν ορθάνοιχτα πόρτες και παράθυρα για τις πάσης φύσεως ληστρικές επιδρομές των ντόπιων και ξένων κανιβάλων.

Όπως συνέβη και στην περίπτωση της Κύπρου. Όπου η αποστασία προετοίμασε το έδαφος για τη δικτατορία. Και μέσω της δικτατορίας διαμορφώθηκαν οι συνθήκες για την κατοχή και το διαμελισμό της Κύπρου.

Με την εξής διαφορά: Ότι απ' τους πρωταίτιους για την απριλιανή χούντα μπήκαν και κάποιοι στη φυλακή, ενώ οι αρχιτέκτονες για το τωρινό, εφιαλτικό σενάριο της οικονομικής δικτατορίας, σε βάρος μας, προστατεύονται από ασυλίες και άλλες συμπαιγνίες. Διεθνείς και εγχώριες.

Μια και με βάση τις κατάλληλες συνθήκες, που οι ντόπιοι διαμόρφωσαν, το συνδικάτο των διεθνών μαφιόζων, βρήκαν την ευκαιρία να μας επιβάλουν, με τον παροξυσμό της τοκογλυφίας τους, τον οικονομικό αποκλεισμό. Σπρώχνοντάς μας, άρον-άρον, στον Καιάδα του επαχθούς και απεχθούς Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Που απ όσα, τουλάχιστο, λέγονται, φαίνεται ότι πρόκειται για την ψυχή και την καρδιά της καπιταλιστικής κόλασης! Αφού είναι υπέρ της άκρατης ελευθερίας της καπιταλιστικής αδηφαγίας, της κατάργησης του κοινωνικού κράτους και της αναδιανομής του πλούτου υπέρ των οικονομικά ισχυρότερων, κλπ. Και φυσικά της εξαθλίωσης των οικονομικά ασθενέστερων.

Όταν αμαρτάνουμε, λέει η Εκκλησία, παραδίδουμε τη ζωή μας και την ψυχή μας στο διάβολο. Ο οποίος μπορεί να μας υπόσχεται παραδείσους, αλλά, που, ως τελικό προορισμό, μας επιφυλάσσει την κόλαση.

Πράγμα, που ισχύει και με το παραπάνω μάλιστα και στην προκειμένη περίπτωση, μ' αυτούς, που επιδιώκουν να μας μαντρώσουν στο ΔΝΤ. Οι οποίοι δεν αποσκοπούν απλά και μόνο στον οικονομικό μας στραγγαλισμό. Αποσκοπούν, όπως πολλαχόθεν διαφαίνεται, και στον πνευματικό και ηθικό και εθνικό και εδαφικό μας στραγγαλισμό και τη συρρίκνωση. Έτσι ώστε να μας μεταβάλουν σε άμορφη και απρόσωπη και άβουλη μάζα, που θα τη διαχύσουν στο χυλό της παγκοσμιοποίησης.

Εμείς, βέβαια, δίνουμε άλλοθι στους εαυτούς μας και περιοριζόμαστε να αναθεματίζουμε τους πολιτικούς. Ενώ αρνούμαστε πεισματικά να καταλάβουμε ότι την εξουσία να μας καταστρέφουν, εμείς τους την προσφέρουμε. Αφού πάνω από το 80% σερνόμαστε ξωπίσω τους, σαν άλογο και άβουλο κοπάδι. Και εξακολουθούμε να τους εμπιστευόμαστε και να γλείφουμε τα χέρια των δημίων μας…

Παρόλο το όργιο των σκανδάλων και των καταιγισμό των άδικων σε βάρος μας μέτρων!

Λέγεται πως οι ναζιστές, όταν οδηγούσαν τα θύματά τους στα κρεματόρια, για να τα σαπουνοποιήσουν, τους έκαναν την εξαιρετική τιμή να τα συνοδεύουν με της μουσική του Βάγνερ.

Ε, λοιπόν, εμείς πρέπει να νιώθουμε ιδιαίτερα υπερήφανοι, γιατί θα έχουμε την εξαιρετική τιμή να οδηγηθούμε στο κρεματόριο του καπιταλισμού, καθώς, πιθανότατα, θα παιανίζει, προς τιμή μας, η μπάντα της Προεδρίας του Διεθνούς Σοσιαλισμού….

 

παπα-Ηλίας, 21-04-2010

 

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Η μονωδία του μονόδρομου…

 

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

 

Ποιοι μας ζητούν θυσίες; οι φοροφυγάδες; Ή μήπως οι αεριτζήδες, χάριν των μιζαδόρων; Για ποιους πρέπει να μπούμε σε ακόμα «δέκα χρόνια λιτότητας», για ποιους πρέπει να δουλέψουμε δυο-τρία-πέντε χρόνια περισσότερο; για αυτούς που λυμαίνονται τα νοσοκομεία;

Και ποιοι θα εμπνεύσουν στον λαό υπέρτατες θυσίες; οι υπουργοί που 'χουν πάρει σβάρνα τις καναλότσαρκες, ενώ τα νοσοκομεία καρκινοβατούν, η σπατάλη της διοίκησης διευρύνεται και η εκπαίδευση μαραζώνει;

Κάθε μέρα τα νέα είναι χειρότερα απ' την προηγούμενη. Και κάθε μέρα, όλο και πιο πολλών υπουργών τα μάτια μάς κοιτάνε απ' τις οθόνες με τον τρόμο του κουναβιού…

…που για να σωθεί προσπαθεί να εξαπατήσει τον ίδιον του τον φόβο.

Ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου εξαπάτησε τον ελληνικό λαό.  Ουδείς όταν τον ψήφιζε του έδινε εντολή να πάει τη χώρα στο ΔΝΤ.

Ουδείς όταν τον ψήφιζε του έδινε την εντολή να οδηγήσει τη χώρα χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη στην κοιλάδα του θανάτου.

Αν εκ των υστέρων διαπίστωσε (πράγμα όχι αληθές, διότι εκ των προτέρων εγνώριζε) ότι άλλο τι καλύτερο εκτός απ' το να οδηγήσει την Ελλάδα στην υποτέλεια δεν δύναται να κάμει, τότε, θα έπρεπε ευθύς αμέσως ή να καταθέσει την εντολή ή να απευθυνθεί στον λαό για το δέον γενέσθαι με δημοψήφισμα.

Ουδέποτε ο δρόμος προς το ΔΝΤ υπήρξε, ούτε και είναι μονόδρομος. Υπάρχουν κι άλλες λύσεις – από την κήρυξη στάσης πληρωμών και την επαναδιαπραγμάτευση των χρεών έως την άμεση συστράτευση των Ελλήνων για τη σωτηρία της πατρίδας (μάλιστα αμέσως), όμως σε μιαν άλλη βάση, όχι αυτήν της σωτηρίας των φοροφυγάδων, των μιζαδόρων, των λαμόγιων και των νταβατζήδων.

 Ουδείς ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ (εκτός ίσως από ολίγους πονηρούς, ιδιοτελείς και Δυνατούς) έδωσε στον κ. Παπανδρέου την εντολή να κάνει την Ελλάδα προτεκτοράτο και τον εαυτόν του ένα ανδρείκελο.  Ναι, ανδρείκελο. Έναν κατ' όνομα Πρωθυπουργό, κατ' ουσίαν εντολοδόχο των Επικυρίαρχων, τοποτηρητή των Golden Boys και γκαουλάιτερ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος, δεν είναι ειμαρμένη, δεν είναι κισμέτ, δεν είναι «μακαρία η οδός», είναι συνέπεια μιας ανικανότητας που όσον υπερασπίζεται τον εαυτό της, με φθηνές προπαγάνδες και θλιβερές σοφιστείες, αγγίζει τα όρια του εγκλήματος.

Διότι, τι άλλο από θλιβερές πασοκιές είναι οι ισχυρισμοί ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει «διαφορετικά» απ' τους άλλους το ΔΝΤ; Τι δηλαδή; θα το αντιμετωπίσουμε από θέση ισχύος; θα του κάνουμε χρηστομάθεια; θα γίνει στα χέρια μας από στρίγγλα το ΔΝΤ αρνάκι;

Έχουν και οι σοφιστείες τα όριά τους.  Και πάντως, καθ' οδόν προς το ΔΝΤ το ΠΑΣΟΚ ήδη παρουσιάζει σημάδια αποσύνθεσης αλλά και αμηχανίας. Στο τέλος θα ζητήσουν ευθύνες από τον λαό, γιατί τους ψήφισε! Οπως η κυρία Χριστοφιλοπούλου (στη ΝΕΤ) όταν δήλωνε «τέτοιος λαός, τέτοια κυβέρνηση»…!

[Κι αμέσως μετά, καταλαβαίνοντας την γκάφα της, τα 'κανε, προσπαθώντας να τα διορθώσει, χειρότερα -συνελόντι λέγουσα ότι ο λαός φταίει κι αυτός, διότι αναγκάζει τους πολιτικούς να τον εκμαυλίζουν].

Ομως οι σοφιστείες, ενδεικτικές της δύσκολης θέσης που έχει βρεθεί το ΠΑΣΟΚ, θα άφηναν παγερά αδιάφορη τη χώρα, αν δεν ήταν ακριβώς αυτές που την οδηγούν στις Σκαιές Πύλες.

Μετά το «πιστόλι», το «κουμπί». Εχω σιχαθεί, όπως και πολύς άλλος κόσμος, αυτήν τη ρητορική των προπαγανδιστικών κλισέ: «ο Γιώργος πάτησε το κουμπί» – που συγκαλύπτουν την αφόρητη ανικανότητά τους να καταστρώσουν κάποια στρατηγική, κάποιον εναλλακτικόν «οδικό χάρτη» εξόδου από την οδό της παράδοσης.

Ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου έχει προδώσει την εντολή που του έδωσε ο λαός. Σε άλλες εποχές θα μιλούσαν πολλοί για προδοσία της ίδιας της χώρας.  Ουδείς τού έδωσε την εντολή να αφήσει απείραχτους τους φοροφυγάδες και να κυνηγάει τους εργαζόμενους, τους μικρομεσαίους κι όλους όσοι παράγουν τον πλούτο της χώρας.  Αν δεν μπορεί, να παραιτηθεί.

Αν πιστεύει ότι πράττει το σωστό, να ζητήσει επικύρωση απ' τον λαό με δημοψήφισμα – καθ' ότι το εν λόγω σωστό μάς το ξεφούρνισε κατόπιν εορτής και εκλογών.

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, πόσω μάλλον το τείχος των δακρύων του ΔΝΤ. Το αδιέξοδο του κ. Γιώργου Παπανδρέου είναι δικό του κι όχι της δημοκρατίας, ούτε της χώρας, ούτε του λαού…

 

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.IV.2010 stathis@enet.gr

 

ΠΗΓΗ:  Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 20 Απριλίου 2010, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=153342

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Οι τρεις πίθηκοι

 

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη*

 

Βασικός μάρτυρας στη δίκη για τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου αρνείται να παρουσιαστεί στο δικαστήριο ο ανήλικος μάρτυρας όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τη χρησιμότητα της μαρτυρίας του, αλλά δεν αναγνωρίζει τη χρησιμότητα του δικαστηρίου, φέρεται σαν μην πιστεύει στη χρησιμότητα του θεσμού, να μην αναγνωρίζει τον ίδιο τον θεσμό και να νομίζει ότι μπορεί να ζήσει εκτός του θεσμού και παρά τον θεσμό. Ο έφηβος μάρτυρας δεν είναι ένα μεμονωμένο φρικιό σε μεγάλο βαθμό, παρόμοια θεμελιώδη ανυπακοή επιδεικνύουν πολλοί συνομήλικοί του, πολλά παιδιά της απέραντης καθ' ημάς μεσαίας τάξης.

 Αυτή η ανυπακοή, στο όριο της παραβατικότητας, δεν είναι μόνο προϊόν κακομαθησιάς και τρικυμιώδους εφηβείας παίζουν ρόλο και αυτά τα στοιχεία, αλλά είναι και κάτι πέραν αυτών, πολύ πιο εκρηκτικό.

Αυτή η ανυπακοή των νέων δεν έχει σχέση με τη στείρα ανυπακοή του ΚΚΕ. Ισως πλησιάζει πρακτικά προς την πολιτική ανυπακοή ελευθεριακών σαν τον περίφημο Αμερικανό στοχαστή του 19ου αι. Χένρι Ντ. Θορώ – αν υποθέσουμε παράτολμα ότι τον έχουν διαβάσει. Αλλού ας αναζητήσουμε οι ρίζες της ανυπακοής των δικών μας εφήβων, κατά τη γνώμη μου: Αφενός στη διάψευση των προσδοκιών τους, προτού καν αυτές πάρουν μορφή, δηλαδή στην αναίρεση της δυνατότητας του προσδοκάν η προκαταβολική διάψευση και αναίρεση μόνο οργή και πικρία μπορεί να γεννήσει, απιστία σε θεσμούς, δυσπιστία ακόμη και για τον προσφερόμενο κοινωνικό βίο. Αφετέρου, οι ίδιοι οι θεσμοί πράττουν ό, τι είναι δυνατόν για να καταρρακωθεί το κύρος τους και να κλονιστεί η πίστη των πολιτών – πολλώ μάλλον η υπό διαμόρφωση πίστη των νέων.

Δύο παραδείγματα: Η Δικαιοσύνη με χίλιες δυσκολίες όρισε τη δίκη για τον φόνο Γρηγορόπουλου στην Αμφισσα, μακριά από την Αθήνα, φοβούμενη έξαψη των παθών και ανησυχία αν ετελείτο η δίκη στην Αθήνα. Η ίδια Δικαιοσύνη για άλλη υπόθεση που σίγουρα θα άναβε τα πάθη, για την υπόθεση βιασμού της Βουλγάρας μαθήτριας από συμμαθητές της στην Αμάρυνθο, όρισε τη δίκη στη Χαλκίδα, 30 χιλιόμετρα από τον τόπο του συμβάντος – δηλαδή, πλάι στο χωριό. Το δικαστήριο-πλάι-στο-χωριό κατέληξε ότι ο βιασμός και το θέαμα του βιασμού ετελέσθησαν με τη θέληση του θύματος…

Σε άλλη υπόθεση, στην υπόθεση των δωροδοκιών της Siemens, του μεγαλύτερου σύγχρονου σκανδάλου πολιτικού χρήματος, ο δικαστής Ν. Ζαγοριανός που χειρίστηκε ατελέσφορα την ανάκριση αντιμετωπίζει βαριές κατηγορίες για παράβαση καθήκοντος και κατάχρηση εξουσίας. Από την εκτελεστική εξουσία ζητήθηκε να τεθεί σε προσωρινή αργία έως ότου τελεσιδικήσουν οι έλεγχοι. Εύλογο, και στηριγμένο σε σχετική νομολογία. Και όμως: τόσο το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο όσο και η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αρνήθηκαν να θέσουν σε προσωρινή αργία τον ελεγχόμενο δικαστή. Σοκ στην κοινή γνώμη: Υπεράσπιση της ανεξαρτησίας ή ομερτά; Η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, πάντως, δεν στήριξε την απόφαση του ΑΔΣ.

Πώς προστατεύουν το κύρος τους οι θεσμοί; Πώς παιδαγωγούνται οι νεότερες γενιές ώστε να σέβονται τους θεσμούς, να εμπιστεύονται τις αρχές, το δικαστήριο, την αστυνομία, την εφορία, την πολεοδομία, τον δήμαρχο, τον βουλευτή; Δεν παιδαγωγούνται. Αλλα αποστηθίζουν από το σχολικό εγχειρίδιο Πολιτικής Αγωγής περί διάκρισης των εξουσιών κ. λπ. και άλλα βλέπουν στα μήντια, στη γειτονιά, στον κόσμο: ατιμωρησία, φακέλους σκανδάλων που πάνε στο αρχείο, παραγραφή αδικημάτων, απατεώνες να κυκλοφορούν ελεύθεροι χλευάζοντες το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Ιδού το αξιακό πλαίσιο.

Ο νεαρός που αρνείται τον οφειλόμενο σεβασμό στους θεσμούς έχει ακούσει τους ενήλικους, τους οικείους του ενδεχομένως, να σαρκάζουν και να σιχτιρίζουν μπροστά στο δελτίο ειδήσεων, να σαρκάζουν δηλώσεις, αποφάσεις, συγκαλύψεις. Ο ενήλικος, βέβαια, μένει εκεί: στον κατ' οίκον σαρκασμό, στην εύκολη επίκρισηη ανάγκη και η ενσωμάτωση τον οδηγούν να φέρεται διαφορετικά στον δημόσιο χώρο, χωρίς πίστη, με φόβο, με ιδιοτέλεια – ακόμη και ψηφίζοντας ενάντια στις βαθύτερες πεποιθήσεις του. Ο έφηβος, όμως, δεν έχει εισέλθει πλήρως στη σφαίρα της ανάγκης και του φόβου, ο εγκοινωνισμός του δεν έχει ολοκληρωθεί, η ενσωμάτωσή του είναι ημιτελής εξ ου και δεν φοβάται να εκδηλώσει ανοιχτά την ανυπακοή του, με τον ακατέργαστο, έστω, τον πρωτόγονο τρόπο του, βγάζοντας τη γλώσσα στις εξουσίες, μουτζουρώνοντας έναν τοίχο, κοροϊδεύοντας τον δάσκαλο, εντέλει αρνούμενος να παρουσιαστεί στο δικαστήριο.

Ας το πούμε πιο δραματικά, πιο ριψοκίνδυνα: το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί έχουν απολέσει τη νομιμοποίησή τους έναντι του κοινωνικού σώματος και υπεύθυνοι κατά μέγα μέρος είναι οι φορείς και οι εκφραστές των θεσμών. Η συντεχνιακή ομερτά, η ταφή σκανδάλων, η θεσμισμένη ατιμωρησία, η διακομματική ανοχή στη διαφθορά και τα προνόμια, η διάχυση της διαφθοράς από τα ψηλά στα χαμηλά σαν αντίδωρο, όλα τούτα γεννούν την εγγενή πλέον ανυπακοή στις νεότερες γενιές.

Σε φόντο ύφεσης και απειλής φτώχειας, σε φόντο δεινής οικονομικής και πολιτικής κρίσης, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εγκατεστημένο στη διοίκηση της χώρας, αυτή η εγγενής, δομική ανυπακοή μπορεί να αποδειχθεί εκρηκτική για την κοινωνία. Η ματαιωμένη και ανυπάκουη νεολαία έχει στείλει πολλά σημάδια και στέλνει διαρκώςσημάδια καπνού, κρότου, δίψας για ζωή, απόγνωσης, μηδενισμού. Ο κόσμος των ενηλίκων στέλνει παρόμοιο σήμα: ένας στους δύο πολίτες δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται καμία κυβέρνηση (Πολιτικό Βαρόμετρο Public Issue, Απρίλιος 2010). Οι κυβερνήτες, οι νομοθέτες, οι δικαστές βλέπουν, ακούν, μιλούν; Θυμόμαστε τη γιαπωνέζικη αλληγορία των τριών πιθήκων – καθένας τους σκεπάζει με το χέρι του διαφορετικό μέρος του προσώπου: μάτια, αυτιά, στόμα…

 

ΠΗΓΗ: MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 18-04-10, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_104_18/04/2010_398034

 

* Ο ΝΙΚΟΣ Γ. ΞΥΔΑΚΗΣ είναι Κριτικός, δημοσιογράφος

 

Σημείωση admin: Μικρό βιογραφικό εδώ: «Ο Νίκος Γ. Ξυδάκης γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά. Κατάγεται από τη Μύκονο. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές στον Πειραιά και την Ερμούπολη Σύρου. Σπούδασε γραφικές τέχνες (ΤΕΙ Αθήνας, 1976-77), χωρίς να ολοκληρώσει. Πήρε πτυχίο από την οδοντιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1984). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές ιστορίας τέχνης στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1999-2004). Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 1987. Από το 1992 ασχολείται με τις εικαστικές τέχνες, κάνοντας ρεπορτάζ και κριτική, κυρίως στην εφημερίδα «Καθημερινή» (από το 1995).

Το 1999 ανέλαβε προϊστάμενος πολιτιστικών της κυριακάτικης έκδοσης και από το Δεκέμβριο του 2003 αρχισυντάκτης της «Καθημερινής». Έχει συνεργαστεί με πολλά περιοδικά κι εφημερίδες, ως συντάκτης, κριτικός βιβλίου και εικαστικών, σύμβουλος έκδοσης, αρχισυντάκτης και εκδότης. Κείμενα του και διαλέξεις έχουν δημοσιευθεί σε βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, καταλόγους εκθέσεων. Είναι μέλος της AICA-Hellas (Εταιρεία Ελλήνων Τεχνοκριτών) και, για το διάστημα 2002-2005, εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας του Δ.Σ. της Εταιρείας.

Έχει επιμεληθεί δύο εκθέσεις: «All Fashioned. Ζωγραφική στην Ελλάδα, σήμερα» (ομαδική). Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Λάρισα. Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη. Μάιος – Ιούνιος 2002. Και «Αναφορά στον Γύζη» (ομαδική). Το Σπίτι των Εκθέσεων, Τήνος. Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2004. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.»