Αποτυπώματα: Μια μέρα χωρίς περίπτερα

 

Tης Μαριάννας Tζιαντζή

 

Πολλοί νιώθουν νοσταλγία για το περίπτερο των παιδικών τους χρόνων, όταν περίμεναν με αγωνία το νέο τεύχος του αγαπημένου τους κόμιξ. Η μαγεία της αναμονής έχει χαθεί ή μάλλον έχουν αλλάξει το αντικείμενο της αναμονής και η πηγή της ικανοποίησής της. Στα torrents τώρα η εφηβεία αναστενάζει.

Αρκετά συνοικιακά περίπτερα έχουν γίνει στέκια, καθώς κάποιοι πετάγονται μέχρι εκεί όχι τόσο για να αγοράσουν κάτι, όσο για να μιλήσουν με έναν άνθρωπο, αφού το βράδυ ο γύρω χώρος μετατρέπεται σε ορθάδικο ή σε άτυπο καφενείο των φιλάθλων. Δεν είναι όλα τα περίπτερα ίδια και όχι μόνο από άποψη μεγέθους. Κάποια είδη έχουν μεγαλύτερη ζήτηση στα περίπτερα που βρίσκονται κοντά σε νοσοκομεία (φακελάκια, μπισκότα, συμπυκνωμένοι χυμοί για τους ασθενείς) ή σε σχολεία, σε τουριστικά αξιοθέατα, σε πλαζ, σε γήπεδα, ενώ στην Ομόνοια ευδοκιμούν τα τσοντοπερίπτερα. Κάποια κεντρικά πόστα θεωρούνται χρυσωρυχεία, ενώ άλλα, ιδίως σε παραδοσιακές εργατικές περιοχές, βλέπουν την κίνηση να μειώνεται και τα βερεσέδια να πληθαίνουν.

Ξεφυλλίζοντας το πολύτιμο βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Το ελληνικό περίπτερο» ή βλέποντας ελληνικές ταινίες του '60, παρατηρεί κανείς πόσο έχουν αλλάξει η μορφολογία και η πραμάτεια των περιπτέρων. Οι τηλεκάρτες και οι κάρτες ανανέωσης του χρόνου ομιλίας των κινητών είναι πιο επικερδής λεία για τους διαρρήκτες, από ό, τι ήταν κάποτε οι σοκολάτες και τα τσιγάρα, που το ποσοστό κέρδους επί της λιανικής τιμής τους στάθηκε η αφορμή της απεργίας. Τα τηλέφωνα για το κοινό έχουν εξαφανιστεί, ενώ το τραγούδι «Ένα λεπτό, περιπτερά» μοιάζει συνομήλικο του «Μπάρμπα Γιάννη κανατά». Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ασυνήθιστο για ένα περίπτερο να διαθέτει κάμερες παρακολούθησης, συναγερμό, κλιματιστικό ή και χημική τουαλέτα, ενώ αρκετά περίπτερα κοντά σε σταθμούς έχουν γίνει ανταλλακτήρια κερμάτων για τους επαίτες του τρένου.

«Μια ζωή σ' ένα κουτί», λέει με παράπονο ένας περιπτεράς, εξηγώντας ότι το πιο κουραστικό μέρος της δουλειάς του είναι το άπλωμα και το μάζεμα του εμπορεύματος και το νυχτερινό κλείσιμο και η ασφάλιση του καταστήματος, με λαμαρίνες, λουκέτα, αλυσίδες, ώστε αυτό να γίνει μίνι κάστρο απόρθητο. Το περίπτερο κλείνει σαν τσίγκινο λουλούδι, περιμένοντας την άλλη μέρα για να ξεδιπλώσει τα πολύχρωμα πλαστικά και χάρτινα πέταλά του, τα μικροπράγματα που φλογίζουν τη φαντασία και γαργαλούν την πείνα του παιδιού, του ανέργου, του μετανάστη, σπανιότερα του φιλόμουσου ή του βιβλιοφάγου.

Τα περίπτερα είναι η αποθέωση του λιανεμπορίου, φωταγωγημένα ορόσημα τη νύχτα, μικροί κόμβοι προσωρινής και συμπτωματικής σύγκλισης σε κλειστές και απρόσωπες γειτονιές. Τα γράπωσαν και αυτά οι δαγκάνες του φόβου, σε λίγο θα χρειάζονται θωρακισμένα οχήματα για τη μεταφορά της ημερήσιας είσπραξης.

Όσο τα περίπτερα πολλαπλασιάζονται, όσο τα ράφια και τα ψυγεία τους είναι γεμάτα, φαίνεται ότι διατηρείται ένα στοιχειώδες επίπεδο λαϊκής κατανάλωσης. Όταν όμως ακόμα και η φτηνή πραμάτεια τους πάψει να ανανεώνεται και αρχίσουν να κλείνουν με τη δύση του ήλιου, ίσως τότε να έχουμε λόγους να ανησυχούμε.

 

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Hμερομηνία δημοσίευσης: 25-04-10, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_65_25/04/2010_398493

 

ΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:

 

Ο καταμερισμός των ευθυνών της συνθηκολόγησης στους Έλληνες Πολίτες, στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, στις κυβερνήσεις, στους κερδοσκόπους και στην ΕΕ

 

Του Βασίλη Βιλάρδου*

 

 

Διαπιστώνοντας, εκτός των άλλων, ακόμη ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα του «ετεροβαρούς ρίσκου», αυτού δηλαδή που άλλοι αποφασίζουν, ενώ άλλοι καλούνται να πληρώσουν για τις αποφάσεις τους (άρθρο μας: Ετεροβαρές ρίσκο: Τα τρία βασικά στάδια του σπειροειδούς κύκλου των χρηματοπιστωτικών κρίσεων και η γενεσιουργός αιτία τους – Έφτασε αλήθεια το τέλος της κρίσης;  26/4/2009), θεωρούμε ότι είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να αναλύσουμε/ιεραρχήσουμε τις ευθύνες όλων όσων συνέβαλλαν στην υποδούλωση της Ελλάδας, παρά τον πλούτο και τις τεράστιες δυνατότητες της (άρθρο μας: Πολιτική και Οικονομία: Πως θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης;  30/5/2009).

Τέλος, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να λάβουμε (και να δρομολογήσουμε ενεργητικά) τις αποφάσεις μας έγκαιρα, ψύχραιμα και λογικά, αφού εμείς είμαστε αυτοί που τελικά θα πληρώσουν το «ρίσκο» – άσχετα από το βαθμό συμμετοχής μας στην «επιλογή» του.

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

 

Κατά την άποψη μας, είμαστε «μακράν» οι κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής μας κατάστασης. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον για τις επιλογές μας (άρθρο μας: Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ: Αποφασίζουμε υπεύθυνα για το μέλλον της χώρας μας, γνωρίζοντας ότι συνδέεται άμεσα τόσο με το δικό μας, όσο και με το μέλλον των παιδιών μας;  15/8/2009), όπως και για την αδιαφορία μας σε σχέση με την παραγωγή πλούτου στη χώρα μας – δυστυχώς, απαραίτητο «συστατικό» της παραμονής μίας κοινωνίας σε ελεύθερο καθεστώς (άρθρο μας: ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΛΟΥΤΟΥ: Οι κίνδυνοι της βιαστικής υιοθέτησης ενός λανθασμένου «αναδιανεμητικού» τρόπου κοινωνικής οργάνωσης, σε περίοδο ύφεσης L, σε μη ανταγωνιστικές, σε υπερχρεωμένες, σε «διαρθρωτικά» βαριά ασθενείς και σε μη εκπαιδευμένες «κεφαλαιοκρατικά» Οικονομίες  15/11/2009).      

Περαιτέρω, οφείλαμε να γνωρίζουμε ότι, η έννοια «Πολίτης» αποτελεί ένα αξίωμα, για το οποίο όμως πρέπει να αγωνίζεται κανείς. Η συνεχής ενημέρωση, η δια βίου μάθηση, η συμμετοχή στα κοινά και η αλληλέγγυα στάση, είναι μερικά μόνο από όλα όσα συνοδεύουν αυτό το «αξίωμα» – το υψηλότερο ίσως σε μία Πολιτεία, η οποία θέλει να «διέπεται» από δημοκρατικές διαδικασίες.

 

Προφανώς, κρίνοντας, ως οφείλουμε, εκ του αποτελέσματος, αμελήθηκε εντελώς η υποχρέωση μας αυτή, οδηγώντας μας μελλοντικά στην απώλεια των ελευθεριών μας, στη μείωση του βιοτικού μας επιπέδου και στην απόλυτη καταστροφή – αν θεωρήσει βέβαια κανείς ότι, η εκχώρηση της εξουσίας, του ταμείου του κράτους μας καλύτερα, σε κάποιους που δεν εκλέγουμε, είναι συνώνυμο της παραπάνω λέξης (καταστροφή).     

Τέλος, χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες «τεκμηριώσεις» των ευθυνών μας (θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες κειμένου), εμείς εκθρέψαμε, καλλιεργήσαμε καλύτερα το έδαφος, επάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν εκείνα τα «ζιζάνια», τα οποία μας οδήγησαν στα δίχτυα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας – με την αναμφίβολη πλέον συμμετοχή της γερμανικής ολοκληρωτικής «πτέρυγας».    

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

 

Όπως έχουμε αναφέρει (άρθρο μας: Η ΕΧΘΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η αίσθηση ότι επικρατεί το Δίκαιο, η εξάλειψη της συγκριτικής φτώχειας, η καταπολέμηση της αλαζονείας και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων, απέναντι στους κοινούς κανόνες συμβίωσης, είναι οι βασικότερες προϋποθέσεις δημιουργίας «κοινωνικών» συνειδήσεων  25/12/2009), προσπαθώντας να καταλάβουμε, ανεξάρτητα από τα άλυτα προβλήματα που διαπιστώνουμε, γιατί η χώρα μας παρέμεινε, παρά το φυσικό πλούτο και τις μεγάλες δυνατότητες της, συγκριτικά στάσιμη και φτωχή, εντελώς ανίσχυρη και μάλλον «παραμελημένη», συνειδητοποιήσαμε ότι, το σημαντικότερο εμπόδιο στην πρόοδο της ήταν (και είναι), μία παράδοξη εχθρότητα των Ελλήνων απέναντι στο κράτος τους – κατ' επέκταση, απέναντι στον εαυτό τους, αφού το κράτος είμαστε όλοι εμείς.

Η αιτία αυτής της εχθρότητας, η «πηγή» ουσιαστικά όλων των προβλημάτων και των δυσλειτουργιών της Ελλάδας, η οποία «καταδικάζει» τους Πολίτες της να αντιστέκονται σε κάθε είδους πρωτοβουλία, με στόχο την καλυτέρευση της χώρας τους (διαρθρωτικά μέτρα κλπ), έχουμε την άποψη ότι δεν είναι άλλη από μία απίστευτη «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δηλητηριάζει κυριολεκτικά ολόκληρο τον «κοινωνικό βίο».  

Αναφερόμενοι στην έννοια της «εξουσίας», δεν περιοριζόμαστε μόνο στη θεσμική της «έκφραση», στους πολιτικούς δηλαδή, αλλά σε όλες τις υπόλοιπες «μορφές» της: επιχειρηματίες, βιομήχανους, managers, δημοσιογράφους, εκδότες, τραπεζίτες, ανώτερους δημοσίους λειτουργούς, αθλητές, καθηγητές, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς «αστέρες», τραγουδιστές και γενικά σε όλα τα, κατά κάποιον τρόπο, «προβεβλημένα» άτομα – ουσιαστικά στα «πρότυπα» της κοινωνίας μας.

Όλοι αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι, χαρακτηρίζονται δυστυχώς από μία υπερβολικά μεγάλη αλαζονεία, η οποία «διεγείρει» τις αντιδράσεις του υπολοίπου πληθυσμού, δημιουργώντας συναισθήματα «συγκριτικής φτώχειας» και αδικίας. Το αποτέλεσμα είναι «ο απλός Πολίτης» να τοποθετείται απόλυτα εχθρικά, απέναντι σε όλους και σε όλα, θεωρώντας τους πάσης φύσεως «προβεβλημένους αστέρες», τους διάφορους «αλαζόνες» δηλαδή,  σαν τα επί μέρους «συστατικά» του κράτους: σαν το ίδιο το «μισητό» κράτος.   

Εάν δεν επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, εάν δεν καταπολεμηθεί δηλαδή η «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δημιουργεί, αυτόματα, συμπλέγματα κατωτερότητας σε όλον τον υπόλοιπο πληθυσμό, δύσκολα θα αλλάξει κάτι στη χώρα μας – υποθέτουμε ότι δεν θα εφαρμοστεί κανένα διαρθρωτικό μέτρο, ακόμη και αν αντιμετωπίσουμε «κατά πρόσωπο» το ΔΝΤ, τη χρεοκοπία ή εάν «διοικηθούμε» από την καλύτερη κυβέρνηση του κόσμου.

 

ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ

 

Όπως έχουμε αναλύσει (άρθρο μας: ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009),  το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας, μεταξύ των ετών 2004 και 2008 επιδεινώθηκε συνολικά κατά σχεδόν 174 δις €, ενώ το εξωτερικό χρέος ανάλογα – κατά 177 δις €. Όσον αφορά δε τις δαπάνες (σπατάλη), από 50,11 δις € το 2006, αυξήθηκαν στα 71,43 δις € το 2009 – δηλαδή κατά 21,32 δις € μέσα σε τρία μόλις χρόνια (8,75% επί του ΑΕΠ!).

Τουλάχιστον από την αύξηση των δαπανών, φαίνεται καθαρά η αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας – αφού είναι η μοναδική υπεύθυνη για την «εκτροπή» τους. Δυστυχώς (άρθρο μας: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ: Η ανάγκη περιστολής των κρατικών δαπανών, η «συγκράτηση» των αμοιβών, η εξισορρόπηση του εμπορικού ισοζυγίου, η κερδοφορία των εθνικών επιχειρήσεων, ο περιορισμός των δημοσίων επενδύσεων και οι απαιτήσεις μας από την ΕΕ  30/1/2010), αφού οι κυβερνήσεις έχουν στη διάθεση τους ένα ορισμένο «budget», έτσι όπως εμφανίζεται στον εκάστοτε ετήσιο προϋπολογισμό, δεν ξοδεύουν, όπως ο κάθε συνετός «οικογενειάρχης», το ποσόν που ευρίσκεται στα ταμεία τους, αλλά δανείζονται πολύ περισσότερα – χωρίς καθόλου να ρωτήσουν τους Πολίτες που εκπροσωπούν (κάτι που συμβαίνει συνεχώς, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια).

Όσον αφορά δε τη φοροδιαφυγή, με τη «βοήθεια» της οποίας οι κυβερνήσεις προσπαθούν δυστυχώς να «μετακυλήσουν» την ευθύνη στους Πολίτες, θεωρούμε ότι αποτελεί μία ακόμη «αυθαιρεσία». Αφενός μεν πρόκειται κυρίως για τους έμμεσους φόρους (το 30% των συνολικών), αφετέρου δε τα «διαφυγόντα» αυτά έσοδα, «όφειλαν» πρώτα να εισπραχθούν και μετά να δαπανηθούν – σε καμία περίπτωση το αντίθετο. Για παράδειγμα, η Πολιτεία θα έπρεπε να κατασκευάζει δρόμους ή άλλα έργα, μετά την είσπραξη των εσόδων από την πάταξη της φοροδιαφυγής και όχι πριν.

Η ευθύνη λοιπόν των μέχρι σήμερα Κυβερνήσεων μας είναι ολοφάνερη – ενώ υποθέτουμε πως κανένας δεν θα τιμωρηθεί ποτέ για το έγκλημα που προκλήθηκε στη χώρα μας: δηλαδή, για την οριστική καταδίκη της Δημοκρατίας σε θάνατο.     

 

ΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ

 

Τα δεδομένα αυτά της Οικονομίας μας (όχι μόνο της δικής μας, αλλά και πολλών άλλων «δυτικών κρατών», τα οποία όμως δεν εξυπηρετούν (ακόμη) άλλες σκοπιμότητες στη «διεθνή σκακιέρα» (άρθρο μας: Η ιδανική υποψήφια χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της Ευρωζώνης: Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ή μήπως μία δίκαιη απόφαση για την υπεράσπιση του ευρώ;  12/4/2009 ), ήταν προφανώς γνωστά στους «κερδοσκόπους».

Επίσης γνωστές σε όλους ήταν οι συνέπειες του καθοδικού σπειροειδή κύκλου του δανεισμού, ο οποίος οδηγεί αξιωματικά στην παγίδα ρευστότητας (άρθρο μας: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ : Η «πιστωτική παγίδα» είναι μία βαριά οικονομική ασθένεια, η οποία εμφανίζεται όταν μία υφιστάμενη κρίση ρευστότητας, προερχόμενη συνήθως από μία ευρύτερη οικονομική κρίση, δεν μπορεί να θεραπευτεί βραχυπρόθεσμα  10/7/2009), από την οποία δυστυχώς δεν προβλέψαμε έγκαιρα να ξεφύγουμε, δανειζόμενοι τότε που ήταν ακόμη εφικτό – περιορίζοντας προφανώς ταυτόχρονα τις δαπάνες μας (άρθρο μας: Το ελιξίριο του καπιταλισμού : Ο άγριος πόλεμος για την εξασφάλιση του πολυτιμότερου εμπορεύματος στον κόσμο, απειλεί με την καταστροφή χιλιάδες επιχειρήσεις, αδύναμα κράτη και χρεωμένους καταναλωτές  27/6/2009). 

Συνεχίζοντας, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η προηγούμενη κυβέρνηση μας αποφάσισε να προκηρύξει εκλογές δύο χρόνια σχεδόν πριν από τη λήξη της «θητείας» της – ένα ολοκάθαρο σήμα αδυναμίας για τους «κερδοσκόπους» οι οποίοι, πιθανότατα τότε, άρχισαν να τοποθετούνται «στρατηγικά» στη δική τους «σκακιέρα».

Ενδεχομένως λοιπόν, άρχισαν εκείνη την εποχή να δανείζονται επαυξημένα (οι πρώτες «τοποθετήσεις» τους ξεκίνησαν, όπως είναι ήδη γνωστό, το έτος 2007) ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, πουλώντας τα ανοιχτά (υποτιμητική κερδοσκοπία) και αγοράζοντας με τα χρήματα αυτά (χωρίς να διαθέτουν το παραμικρό κεφάλαιο) ασφάλιστρα κινδύνου (CDS). Με δεδομένο δε ότι, τα ομόλογα ήταν ακριβά (χαμηλή απόδοση) και τα ασφάλιστρα φθηνά (χαμηλά spreads), οι προοπτικές «διπλής απόδοσης» ήταν καταπληκτικές.

Για παράδειγμα, δανειζόμενοι τότε ομόλογα στην τιμή των 100 €, τα πουλούσαν αμέσως, έχοντας τη βεβαιότητα πως, όταν θα έπρεπε να τα επιστρέψουν στους ιδιοκτήτες τους, θα τα αγόραζαν πολύ φθηνότερα (90 €), κερδίζοντας τη διαφορά (10 €). Ταυτόχρονα, με τα έσοδα από την πώληση των δανεικών ομολόγων, αγόραζαν ασφάλιστρα κινδύνου για τα ίδια (CDS), τα οποία τότε κόστιζαν ελάχιστα, για να τα πουλήσουν αργότερα – με κέρδος τη διαφορά από την άνοδο των spreads.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως το «πλεονέκτημα» αυτού του «παιχνιδιού» είναι το ότι, μπορεί να αποφέρει πολύ υψηλές αποδόσεις στους κερδοσκόπους. Ο λόγος είναι πως αυτοί οι «οργανισμοί» μπορούν να καταλάβουν θέσεις πολύ μεγαλύτερες από το ποσόν των χρημάτων που τοποθετούν οι ιδιοκτήτες τους, εφόσον αγοράζουν τις «ανατιμητικές θέσεις» τους (αυτές δηλαδή, για τις οποίες στοιχηματίζουν στην άνοδο – εν προκειμένω τα CDS), με τα χρήματα που μαζεύουν από τη δημιουργία των «υποτιμητικών/ακάλυπτων θέσεων τους (αυτές, για τις οποίες στοιχηματίζουν στην πτώση – εν προκειμένω, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου).    

Βέβαια αρκετοί υποθέτουν ότι, οι «κερδοσκόποι» δεν προβλέπουν μόνο τα γεγονότα, αλλά και τα προκαλούν. Σε πρώτη φάση λοιπόν, κρατούν απολύτως μυστικές τις τοποθετήσεις τους, έτσι ώστε να παραμείνουν «χαμηλές» οι τιμές αγοράς τους. Στη συνέχεια όμως, οι επιθέσεις τους γίνονται «θορυβώδεις», συνήθως με τη βοήθεια συνεντεύξεων ή άρθρων σε οικονομικά έντυπα και σε ηλεκτρονικά μέσα (ΜΜΕ) – στα οποία «μεγιστοποιούν» και «διατυμπανίζουν» τα οικονομικά προβλήματα, τις «αδυναμίες» δηλαδή του «θηράματος» τους.

Σύμφωνα τώρα με κάποιους αναλυτές, στην «υποτιμητική» αυτή «καμπάνια» εναντίον μίας χώρας, συμμετέχουν «εναλλασσόμενες» και οι «τρείς αδελφές» (άρθρο μας: ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: Standard & Poor's, Moody's, Fitch Rating – ένα απίστευτα ισχυρό ολιγοπώλιο αξιολογεί αυθαίρετα, βαθμολογεί ανεξέλεγκτα και κυβερνάει απολυταρχικά, με έδρα την πρωτεύουσα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, την παγκόσμια οικονομία  7/12/2009 ), οι οποίες «αξιολογούν» «μεθοδικά» αρνητικά το «θύμα» –  οδηγώντας στην πτώση τα ομόλογα του, με την ταυτόχρονη «απογείωση» των ασφαλίστρων κινδύνου.

Προφανώς λοιπόν το «θήραμα» εξωθείται σε έναν ανατροφοδοτούμενο καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος δυσχεραίνει συνεχώς το δανεισμό του, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα τα επιτόκια – προς όφελος όχι πια μόνο των «Hedge funds», αλλά και των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία υπεισέρχονται πολλαπλά στο «παιχνίδι» (σαν πιστωτές του κράτους, σαν αγοραστές ασφαλίστρων δανειακού κινδύνου, σαν πωλητές ομολόγων κοκ).

 Η ευθύνη επομένως των πάσης φύσεως κερδοσκόπων (γερμανικών, αμερικανικών, ακόμη και ελληνικών τραπεζών ή επενδυτών) είναι ολοφάνερη, ενώ η καταστροφή μίας χώρας δεν μπορεί να «επαίρεται» από την αποκόμιση κερδών – όσο και αν κάτι τέτοιο επιχειρείται να μας «επιβληθεί» στη σκέψη.

 

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

 

Έχουμε την άποψη ότι η εκλογή της νέας, εύλογα άπειρης κυβέρνησης, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή (τέλη του έτους 2009, εν μέσω εθνικής και διεθνούς κρίσης, λίγο πριν την κατάθεση του ετησίου προϋπολογισμού κλπ), ήταν το «αποφασιστικό» σήμα για τους κερδοσκόπους. Πόσο μάλλον όταν τόσο βιαστικά, σχεδόν έξι μήνες πριν την υποχρεωτική ημερομηνία κατάθεσης των στοιχείων της εξέλιξης του προϋπολογισμού η κυβέρνηση μας, ανακοίνωσε μία τεράστια υπέρβαση του ελλείμματος – χωρίς την άμεση λήψη μέτρων, με τα οποία θα περιοριζόταν δραστικά το έλλειμμα, πριν ακόμη λήξει το οικονομικό έτος.

Το «παιχνίδι» λοιπόν είχε πλέον στηθεί, με τη χώρα μας να αποτελεί ενδεχομένως το «δούρειο ίππο» μίας «καλυμμένης» επίθεσης στην Ευρωζώνη (άρθρο μας: Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ: Η αναμενόμενη δημοσιονομική κρίση πλήττει πρώτα τη χώρα μας, καθιστώντας την ανυπεράσπιστο στόχο των κερδοσκόπων και ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης.  12/12/2009) η οποία, όχι μόνο θα ωφελούσε τους κερδοσκόπους, αλλά και τις ίδιες τις Η.Π.Α. (το κερδοσκοπικό Κεφάλαιο βέβαια που «στεγάζει» και όχι τους δημοκρατικούς Πολίτες της υπερδύναμης).    

Η συνέχεια του «δράματος», όσον αφορά την κυβέρνηση μας, ήταν η προσφυγή της στο «μηχανισμό στήριξης», μέρος του οποίου είναι το ΔΝΤ – ο σύνδικος πτώχευσης (προφανώς, κανένας σύνδικος πτώχευσης δεν μπορεί ποτέ να είναι αγαπητός). Ουσιαστικά στο ΔΝΤ καταφεύγει μία χώρα όχι λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους της (στην Ιαπωνία ο δείκτης δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ πλησιάζει το 200%, χωρίς να έχει απαιτηθεί η συμμετοχή του ΔΝΤ, ενώ στη Λετονία ήταν μόλις 8,8% του ΑΕΠ το 2007, ενώ προσέφυγε στο ΔΝΤ – πηγή: iq), αλλά ένεκα της αδυναμίας εξυπηρέτησης του. Δηλαδή, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της – είτε με ίδια μέσα, είτε δανειζόμενη.

Η Ελλάδα εν προκειμένω αποτελεί μία «ιδιάζουσα» περίπτωση, αφού κατέφυγε στο ΔΝΤ πριν ακόμη διαπιστώσει την αδυναμία δανεισμού της. Όπως αναφέρουν τα διεθνή ΜΜΕ δε, «συνθηκολόγησε» χωρίς καν να αντιμετωπίσει τον «εχθρό». Παραλληλίζοντας τώρα τον «οικονομικό» πόλεμο με το «συμβατικό», θα ήταν σαν η κυβέρνηση μας να είχε παραδώσει τη χώρα στον εχθρό, πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα της – χωρίς να δώσει δηλαδή την παραμικρή μάχη  (γεγονός που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, εάν όλοι εμείς οι Έλληνες γίναμε πια «δειλοί» – ένα προφανές «σύμπτωμα» μίας «χρόνιας ευμάρειας»).   

Περαιτέρω το ΔΝΤ, παρά τα όσα έχουμε αναφέρει αναλύοντας πολλές από τις προηγούμενες δραστηριότητες του (άρθρο μας: ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ: Το κυριαρχικό δόγμα του αμερικανικού μονοπωλιακού καπιταλισμού, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ΔΝΤ, οι κρυφές «παγίδες» του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα  14/3/2010), δεν επέβαλλε άμεσα την προσφυγή της χώρας μας, αλλά ανταποκρίθηκε στην «πρόσκληση» της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Για όλα αυτά, αλλά και για πάρα πολλά άλλα, στα οποία δεν μας επιτρέπει να αναφερθούμε αναλυτικότερα ένα τέτοιο κείμενο, η σημερινή κυβέρνηση μας κάθε άλλο παρά άμοιρη ευθυνών μπορεί να θεωρηθεί – πόσο μάλλον όταν, στις μέχρι σήμερα κινήσεις της, αλλά και στις τελικές αποφάσεις της, οι οποίες ολοκλήρωσαν την «Ελληνική τραγωδία», διατήρησε την απόλυτη πρωτοβουλία.

 

ΤΟ «ΜΕΛΛΟΝ» ΥΠΟ ΤΟ ΔΝΤ – ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ «ΑΡΩΓΟ» ΤΟΥ  

 

Πριν ακόμη αναφερθούμε στους επομένους «υπεύθυνους», θεωρούμε σκόπιμη την μερική παρουσίαση του μέλλοντος μας, υπό την «αιγίδα» του «Ταμείου». Το ΔΝΤ λοιπόν είναι ο μοναδικός «οργανισμός» παγκοσμίως, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να «διαχειρισθεί» μία χώρα – στη θέση της μέχρι τότε κυβέρνησης της. Απλούστατα δε η «τυπική» κυβέρνηση», εφόσον δεν «συμμορφώνεται» με τις εντολές του, δεν λαμβάνει τις οικονομικές ενισχύσεις, για τις οποίες και το «επέλεξε». Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο διοικεί το «Ταμείο» είναι κάθε άλλο παρά «αναπτυξιακός», τουλάχιστον με βάση τη μέχρι σήμερα εμπειρία – ενώ βέβαια δεν υπόκειται σε δημοκρατικές διαδικασίες.

Το ΔΝΤ, έχοντας ουσιαστικά σαν στόχο την εξόφληση των δανειστών της «υπό κατάληψη» χώρας, περιορίζει τα μέγιστα τις δαπάνες, αυξάνει τη φορολογία (κυρίως των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων) και «εκποιεί» δημόσιο πλούτο – έτσι ώστε, αφενός μεν να μην «διογκώνεται» το χρέος από τα ελλείμματα, αφετέρου δε να αποπληρώνεται, τόσο από τη φορολόγηση, όσο και από την πώληση των παγίων του δημοσίου. Όπως είναι κατανοητό, τόσο η μία μέθοδος, όσο και η άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση – άρα τη μείωση του ΑΕΠ. Με δεδομένο τώρα ότι η μείωση του ΑΕΠ αυξάνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, η χώρα εισέρχεται σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό ρεύμα, με άγνωστη κατεύθυνση.

Σε τελική ανάλυση και με δεδομένο το ότι ένα κράτος θεωρείται οικονομικά υγιές, όταν το δημόσιο χρέος του είναι κάτω από το 50% του ΑΕΠ του, το ΔΝΤ «οφείλει» να μειώσει το δημόσιο χρέος της χώρας μας κατά περίπου 200 δις € (υποθέτοντας αισιόδοξα ότι, το ΑΕΠ μας θα σταθεροποιηθεί στα 200 δις €, από τα 240 δις € σήμερα, καθώς επίσης ότι το συνολικό δημόσιο χρέος μας δεν υπερβαίνει τα 300 δις €). Φυσικά, αυτά τα 200 δις € δεν είναι δυνατόν να προέλθουν μόνο από την μείωση των δημοσίων δαπανών και από την πώληση των «παγίων» (δημοσίων επιχειρήσεων, ακίνητης περιουσίας κλπ) – πόσο μάλλον αφού η «εκποίηση», κάτω από τις σημερινές συνθήκες, πιθανότατα θα είναι της τάξης του 50%, σε σχέση με την κάποτε αξία τους.

Επομένως, είναι δεδομένη η «φοροδοτική» συμμετοχή των Πολιτών στην αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, παρά το ότι δεν είναι αυτοί που το δημιούργησαν, αλλά ούτε και αυτοί που διαχειρίσθηκαν καταστροφικά την κρίση –  καθώς επίσης η σημαντική μείωση του βιοτικού επιπέδου τους. Επίσης είναι δεδομένη η υποδούλωση τους, η απώλεια της ελευθερίας και της εθνικής κυριαρχίας τους δηλαδή, αφού ο σύγχρονος «κατακτητής» δεν είναι άλλος από τα δανειακά κεφάλαια, τα οποία τοποθετούν το σύνδικο πτώχευσης για να εισπράξουν τις απαιτήσεις τους.

Περαιτέρω, όπως φαίνεται καθαρά από τους παραπάνω «αριθμούς», η προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ δεν είναι σε καμία περίπτωση «εγγύηση» του ότι θα αποφευχθεί τελικά η χρεοκοπία. Πόσο μάλλον όταν, στην περίπτωση που δεν εκπληρωθούν οι απαιτήσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ, θα διακοπεί η παροχή των επομένων δόσεων των συμφωνηθέντων δανείων – γεγονός που θα μας οδηγούσε στην αθέτηση (στάση) πληρωμών (άρθρο μας: Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ: Ιστορικά στοιχεία, παραλληλισμοί, οι αιτίες της κρίσης, η μεγάλη ύφεση, η υπερχρέωση, η στάση πληρωμών, τα καταναγκαστικά μέτρα της κυβέρνησης και τα αποτελέσματα τους  3/1/2010)

Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα την «καταβαράθρωση» των τιμών των ελληνικών ομολόγων, παράλληλα με την εκτίναξη των ασφαλίστρων. Γνωρίζοντας τώρα ότι, οι κυριότεροι ιδιοκτήτες των ελληνικών ομολόγων είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες, οι τεράστιες ζημίες τους θα προκαλούσαν ενδεχομένως «αλυσιδωτές» αντιδράσεις εντός της Ευρωζώνης, ενώ ταυτόχρονα θα καθιστούσαν πάμπλουτους τους «κερδοσκόπους» (οι οποίοι συνήθως μένουν μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, αφού τότε μεγιστοποιούνται τα κέρδη τους – έχοντας φυσικά την «κάλυψη» tου ΔΝΤ – άρθρο μας: Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ: Οι αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην «παρακμή», η είσοδος του ΔΝΤ, η εφαρμογή του «διαρθρωτικού» προγράμματος του συνδίκου, τα αποτελέσματα του, καθώς επίσης τα διδάγματα για την Ευρώπη και την Ελλάδα  9/4/2010).   

Ενδεχομένως, τα πλέον πρόσφατα παραδείγματα αθέτησης πληρωμών, αυτά της Ρωσίας (1998) και της Αργεντινής (2001), να δίνουν μία καλύτερη εικόνα. Η απώλεια της αξίας των ομολόγων της Ρωσίας (hair cut) ήταν της τάξης του -82%, ενώ της Αργεντινής είχαν χάσει μέσα στις πρώτες 30 ημέρες μετά την αθέτηση πληρωμών το -73% της αξίας τους. Σύμφωνα δε με την Moody's, η οποία ερεύνησε περιπτώσεις συνολικά 13 χωρών, η μέση απώλεια της αξίας των ομολόγων ήταν περίπου -50%.

Φυσικά, μία πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδας (άρθρο μας: ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους  20/11/2009 ), δεν θα είχε μόνο συνέπειες για την ίδια –  πόσο μάλλον αφού είναι μέλος της Ευρωζώνης, ενώ η χρηματοπιστωτική κρίση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση παρελθόν.

Οι κρατικές χρεοκοπίες άλλωστε θεωρούνται σαν εκρήξεις ηφαιστείων – με απρόβλεπτα επακόλουθα για ολόκληρο τον πλανήτη. Επί πλέον, το ΔΝΤ δεν εγγυάται την επιτυχή αντιμετώπιση τα κρίσης, αλλά ούτε και την εξυγίανση των χωρών, στις οποίες καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

 

Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

 

Φυσικά, το «παιχνίδι» αυτό των κερδοσκόπων θα μπορούσε να είχε «αίσιο» τέλος για τη χώρα μας, εάν είχε την εμπιστοσύνη της Ενωμένης Ευρώπης και τη βοήθεια της. Συγκεκριμένα, η ΕΕ είχε (και έχει) τη δυνατότητα να αγοράσει άμεσα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, αυξάνοντας έτσι τις τιμές τους και μειώνοντας τα ασφάλιστρα τους. Στην περίπτωση αυτή, οι κερδοσκόποι θα ήταν αναγκασμένοι να αγοράσουν τα ομόλογα που πούλησαν ανοιχτά, για να τα επιστρέψουν στους κατόχους τους – γεγονός που θα λειτουργούσε επί πλέον αυξητικά στις τιμές τους. Παράλληλα, η αύξηση των τιμών και η αλληλέγγυα στάση της ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα, θα μείωνε τις τιμές των ασφαλίστρων κινδύνου – με αποτέλεσμα να χάσουν διπλά οι κερδοσκόποι, οδηγούμενοι οι ίδιοι στη χρεοκοπία.

Η δυνατότητα αυτή δεν είναι θεωρητική, αφού έχει συμβεί στην περίπτωση της επίθεσης των «Hedge funds» στο Χονγκ Κονγκ. Οι κερδοσκόποι τότε είχαν «πουλήσει» ανοιχτά μετοχές του εκεί χρηματιστηρίου, αγοράζοντας δολάρια – με την προοπτική της αναγκαστικής υποτίμησης του νομίσματος εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία θα είχε σαν επί πλέον αποτέλεσμα την πτώση των τιμών των μετοχών. Όμως, η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ επενέβη ενεργητικά, αγοράζοντας μετοχές και διατηρώντας σταθερή την ισοτιμία του νομίσματος – με αποτέλεσμα να χάσουν τεράστια ποσά οι κερδοσκόποι, πολλοί από τους οποίους χρεοκόπησαν.

Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει την απειλή (άρθρο μας: ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ: Τα όπλα «αιχμής» της αμερικανικής υπερδύναμης, η «επέλαση» στην Ευρώπη, το «ημερολόγιο» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα «παιχνίδια εξουσίας», το «εξιλαστήριο θύμα», ο ύπατος αρμοστής και τα συμπεράσματα  21/4/2010 ), εκτός βέβαια εάν απλά θυσιάζει τη χώρα μας, για να εξασφαλίσει τις υπόλοιπες από την επίθεση των κερδοσκόπων – ή για να τις «υποδουλώσει ευκολότερα στη Γερμανία, κάτι που εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε με ασφάλεια.

Το ίδιο ίσχυε μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον και για την ΕΚΤ (άρθρο μας: Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ: Η «εγκληματική εμμονή» της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας στη διατήρηση της υψηλής τιμής του Ευρώ, απέναντι στα υπόλοιπα «ανταγωνιστικά» νομίσματα του πλανήτη, είναι πολύ πιθανόν να σημάνει την αρχή του τέλους της Ενωμένης Ευρώπης  19/12/2009), η οποία όμως φαίνεται να έχει πλέον διαφοροποιηθεί, κρίνοντας από τις τελευταίες προσπάθειες του διοικητή της υπέρ της Ελλάδας – σε πλήρη «ασυμφωνία» με τις γερμανικές «προδιαγραφές», για μία ένωση υπό τη δική της ηγεμονία.    

Η ευθύνη λοιπόν της ΕΕ, πολύ περισσότερο της Ευρωζώνης, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αφού φαίνεται ότι μας εγκατέλειψε στην τύχη μας, χωρίς καθόλου να ενδιαφερθεί για όλους εμάς τους Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι «ονειρευόμαστε» μία Ευρώπη των Πολιτών της. Άλλωστε, ένας από τους βασικότερους λόγους της κερδοσκοπικής επίθεσης που δεχθήκαμε, ήταν το γνωστό μας «The game is over», όπως επίσης η πρόσφατη «σπουδή» της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, υπό το γερμανό διευθυντή της, να ανακοινώσει την αυξητική «διόρθωση» του ελλείμματος μας το 2009 – ταυτόχρονα σχεδόν με τη διπλή υποτίμηση της πιστοληπτικής μας ικανότητας από την Moody's.     

 

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΨΙΑ

 

Εάν θα είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε «μεταξύ δύο κακών το καλύτερο», το ΔΝΤ δηλαδή ή τη γερμανική ηγεμονία, θα επιλέγαμε χωρίς δεύτερη σκέψη το ΔΝΤ. Οι ευθύνες αυτής της χώρας για τη σημερινή μας θέση, όπως και για την πιθανή κατάρρευση της Ευρωζώνης, είναι τεράστιες – ενώ επικεντρώνονται κυρίως στην απίστευτη αλαζονεία της, η οποία αποδεικνύεται σήμερα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η καγκελάριος της Γερμανίας είναι αυτή που «εμβολίζει» ολοκάθαρα τις προσπάθειες των υπολοίπων «εταίρων» μας για την παροχή του συμφωνηθέντος «πακέτου σωτηρίας», ισχυριζόμενη (κατά την πάγια τακτική του καθεστώτος της χώρας της) «απαγορεύσεις» του συντάγματος, καθώς επίσης αντιρρήσεις εκ μέρους των Γερμανών πολιτών – παρά το ότι έχει προηγηθεί από την ίδια την κυβέρνηση της μία απίστευτη, συλλογική «πλύση εγκεφάλου», με στόχο την εχθρική τοποθέτηση της γερμανικής κοινωνίας απέναντι στην Ελλάδα (άρθρο μας: Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ: Χωρίς να θέλουμε να «αποποιηθούμε» τις τεράστιες ευθύνες όλων μας για την υπερχρέωση της Ελλάδας, έχουμε την άποψη ότι τα λάθη μας δεν νομιμοποιούν τις αρρωστημένες «τευτονικές» επιθέσεις, τις οποίες δεχόμαστε πλέον καθημερινά.  5/3/2010). 

Περαιτέρω, έχουμε αναφέρει σε πολλά κείμενα μας, τα οποία έχουν επιβεβαιωθεί τόσο από Γερμανούς, όσο και από Ευρωπαίους ή Αμερικανούς «ειδήμονες», την ύπουλη «εκμετάλλευση» της Ευρωζώνης, εκ μέρους της Γερμανίας, με στόχο την αποκόμιση οικονομικών πλεονεκτημάτων, χωρίς την παροχή των παραμικρών ανταλλαγμάτων  (άρθρο μας: ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ: Η Γερμανία είναι μέρος του προβλήματος της Ελλάδας, ενώ θα είναι η κύρια υπεύθυνη στην περίπτωση που τυχόν καταρρεύσει, κάτω από την πίεση της κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό νόμισμα  16/1/2010).    

Προφανώς λοιπόν είμαστε αντίθετοι στις προσπάθειες αυτής της χώρας να υποδουλώσει τους «εταίρους» της, δημιουργώντας μία περιοχή χωρίς σύνορα (Ευρασία), υπό τη δική της ηγεμονία (άρθρο μας: PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος)  6/3/2010) – ουσιαστικά δηλαδή την εκπλήρωση του «ναζιστικού ονείρου», χωρίς τη χρήση στρατιωτικών μέσων. Αν και φαίνεται λοιπόν ότι οι «βλέψεις» της αυτές έχουν γίνει πλέον κατανοητές, τόσο από την ΕΕ, όσο και από τις Η.Π.Α., θεωρούμε ότι αποτελούν τεράστια απειλή για τον υπόλοιπο πλανήτη – πόσο μάλλον για τη Δημοκρατία, η οποία καλείται ουσιαστικά να αντιπαρατεθεί ακόμη μία φορά με τον Ολοκληρωτισμό.

Κατ' επέκταση, είμαστε της άποψης ότι είναι αδύνατον να εκπληρωθεί ποτέ το Ευρωπαϊκό όνειρο (άρθρο μας: ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ: Το ευρωπαϊκό όνειρο της αιώνιας ειρήνης, η αδυναμία επίτευξης μίας ομοσπονδιακής ένωσης, η ερμηνεία της γερμανικής οικονομικής υπεροχής, οι υποχρεώσεις του ενεργού πολίτη και οι άμεσες προτεραιότητες της Ελλάδας.  7/4/2010), με τη σημερινή Γερμανία της Ανατολικογερμανίδας κυρίας Merkel εντός του. Γνωρίζοντας δε ότι η Γερμανία, πριν από την ένωση της, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή, «θλιβόμαστε» περισσότερο παρά επικρίνουμε το «κατάντημα» της. 

Συμπερασματικά λοιπόν, πόσο μάλλον όταν ο «γκεμπελικός» Τύπος της χώρας προτείνει σήμερα με θράσος την «εθελουσία αποχώρηση» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, οι ευθύνες της Γερμανίας για την προσφυγή μας στο ΔΝΤ είναι τεράστιες – ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, εάν δεν «αποστασιοποιηθεί» εντελώς από τη Γερμανία. Φυσικά κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε ακόμη μία φορά στην απομόνωση, με δυσοίωνες συνέπειες τόσο για τους Πολίτες της (οι οποίοι ήδη υποφέρουν τα πάνδεινα από τη σημερινή τους Εξουσία), όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.      

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Με κριτήριο τα παρακάτω γεγονότα σε μερικές χώρες, στις οποίες συνέβησαν, όπως για παράδειγμα το ότι

(α)  οι Ισλανδοί Πολίτες κλήθηκαν να πληρώσουν τα λάθη των τραπεζών τους, επιλέγοντας την «καθαίρεση» της κυβέρνησης τους και τοποθετούμενοι με 93% εναντίον της απόφασης του «διεθνούς κεφαλαίου»,

(β)  οι Ιρλανδοί Πολίτες, ανέλαβαν 80 δις € τραπεζικές επισφάλειες, δυστυχώς συνθηκολογώντας

(γ)  οι Γερμανοί Πολίτες, αποδέχθηκαν να πληρώσουν τα εκατοντάδες δις € που έχασαν οι τράπεζες τους στις Η.Π.Α., επίσης συνθηκολογώντας

(δ)  οι Αμερικανοί Πολίτες, μάχονται απέναντι στο «κτήνος» (όπως περιγράφει ο βραβευμένος με νόμπελ οικονομολόγος κ. P. Krugman το άπατρις κερδοσκοπικό κεφάλαιο), με την κυβέρνηση τους να καταθέτει αγωγές εναντίον της Goldman Sachs και των εταιρειών αξιολόγησης

(ε)  οι Πολίτες των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, στους οποίους επιβλήθηκε το ΔΝΤ από την ΕΕ, πριν ακόμη προλάβουν να χαρούν την έξοδο τους από το προηγούμενο καθεστώς, υποφέρουν κάτω από το νέο «ζυγό»

(ζ)  οι Πολίτες της Λατινικής Αμερικής, δεν έχουν συνέλθει ακόμη από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων

(η)  οι Έλληνες Πολίτες οδηγούνται σε μία νέα δικτατορία κλπ

θεωρούμε ότι, κυρίως ο Πολίτης είναι αυτός που έχει την ηθική υποχρέωση να αντιστέκεται στην «απειλή» υποδούλωσης του. Επομένως, δεν μπορούμε παρά να αναλύσουμε τα δικαιώματα του απέναντι στην απόφαση της κυβέρνησης που λήφθηκε «ερήμην» του – παρά το ότι δεν αμφιβάλλουμε σχεδόν καθόλου για τις έντιμες προθέσεις της.

Ολοκληρώνοντας λοιπόν, αναφέρουμε κάποια από τα νόμιμα «πολιτικά του δικαιώματα», τα οποία πληροφορηθήκαμε από έναν εξαιρετικό νομικό, χωρίς δυστυχώς να μπορούμε να τα κρίνουμε – ελπίζοντας όμως ότι θα βοηθήσουν στην αναζήτηση των καλυτέρων δυνατών λύσεων, για όλες τις χώρες:

"Σε όλα τα συστήματα Δικαίου αλλά και στο Ελληνικό, δεν μπορεί να ασκηθεί αγωγή κατά της κυβέρνησης, επειδή αυτή δεν είναι Νομικό πρόσωπο. Άρα, μπορεί να ασκηθεί αγωγή εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου – προσωπικά εις βάρος του εκάστοτε Πρωθυπουργού. Επίσης, μπορεί να ασκηθεί μήνυση κατά του εκάστοτε Πρωθυπουργού (το Δημόσιο δεν υπέχει ποινική ευθύνη ως νομικό πρόσωπο). Η μήνυση όμως δεν θα εκδικαστεί κατά τις γενικές διατάξεις, αλλά (α)  βάσει του νόμου περί ευθύνης υπουργών και (β)  με βάση τη συνταγματική αρχή περί βουλευτικής ασυλίας (όπου αυτή είναι θεσμοθετημένη).

Η αγωγή δεν εμπίπτει σε απαγορεύσεις ή περιορισμούς που αφορούν την ποινική ευθύνη του όποιου Πρωθυπουργού. Άρα, επιτρέπεται να ασκηθεί αγωγή κατά του Πρωθυπουργού. Επειδή όμως ο Πολίτης δεν έχει σύμβαση μαζί του, η μόνη νομική του βάση είναι η αδικοπραξία (ΑΚ 914 επ.), η οποία απαιτεί παραβίαση κάποιου νόμου ή παρεμφερείς αξιώσεις (για παράδειγμα, αδικαιολόγητος πλουτισμός, ΑΚ 904 επ., κακόβουλη ενέργεια ΑΚ 919 κλπ.).

Η αγωγή του Πολίτη σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, θα εκδικαστεί για πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του, στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών – έδρα του Πρωθυπουργού, βάσει του Ν. 105 του Εισαγωγικού νόμου του Αστικού Κώδικα. Η αγωγή κατά του Πρωθυπουργού, θα εκδικαστεί είτε στο Πρωτοδικείο Αθηνών, είτε στο Ειρηνοδικείο της κατοικίας του – εάν ζητηθεί αποζημίωση κάτω από 12.000 Ευρώ. Εάν ασκηθεί αγωγή και κατά των δύο, λόγω συρροής, η αγωγή ασκείται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Για να γίνει δεκτή η αγωγή, πρέπει να επικαλεστεί ο Πολίτης αποδείξεις: τη ζημία που ήδη υπέστη (όχι μελλοντική), την ευθύνη του εναγομένου, τις πράξεις που την στοιχειοθετούν, την υπαιτιότητα (αμέλεια ή δόλο) εάν η βάση του είναι η αδικοπραξία ή τον πλουτισμό που σώζεται σε αυτόν από τη ζημία του και την παράνομη αιτία ή την αντίθεση στα χρηστά ήθη των πράξεων του για αξιώσεις κατά ΑΚ 919. Επίσης πρέπει να αποδειχτεί και η αιτιώδης συνάφεια – δηλαδή, με ποιο τρόπο οι πράξεις του και όχι άλλη αιτία, του προκάλεσαν τη ζημιά.

Το αίτημα μπορεί να είναι «καταψηφιστικό» ή αναγνωριστικό (δηλαδή «να μου καταβάλει» ή να «αναγνωριστεί ότι μου οφείλει») και πρέπει να είναι απαιτητό (σε χρήμα ή άλλη αντιπαροχή «αποτιμητέα» σε χρήμα. Για παράδειγμα, δωρεάν υπηρεσίες ή παράδοση της χρήσης ή της κυριότητας πράγματος. Εάν επιθυμεί ο Πολίτης αποπληρωμή σε συνάλλαγμα ή σε αξία συναλλάγματος (για παράδειγμα, ένα εκ. δολάρια με την τιμή που θα έχει το δολάριο τη μέρα αποπληρωμής) πρέπει να αποδείξει ότι η αιτία αφορά αξίωση σε συνάλλαγμα. Για παράδειγμα, «κέρδισε  200 εκ. δολάρια από τα CDS που αγόρασε και στη συνέχεια φρόντισε να πάρουν μεγάλη αξία, την οποία εξαργύρωσε με λεφτά της Ελλάδας, τα οποία η τελευταία πήρε από μένα».

 

Επιτρέπεται και η κατάθεση Συλλογικής Αγωγής (clash action), από περισσότερους ομόδικους που έχουν την ίδια νομική και ιστορική αιτία σε βάρος του ιδίου προσώπου.

Τέλος, επιτρέπεται η άσκηση ασφαλιστικών μέτρων σε βάρος του Δημοσίου ή του Πρωθυπουργού, προκειμένου αυτός να μην υπογράψει προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Απαιτείται η «πιθανολόγηση» άμεσου και επικείμενου προσωπικού κινδύνου (για παράδειγμα, «εάν γίνει αυτό, θα χάσω τη δουλειά μου»).

Άλλο ένδικο βοήθημα που γνωρίζει η ελληνική νομοθεσία είναι η καταγγελία στην Επιτροπή της ΕΕ η οποία, εάν γίνει δεκτή, εισάγει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο ή στο  Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΠΕΚ ή ΔΕΚ) – καλώντας και το Κράτος Μέλος να φέρει αιτιολογημένη γνώμη.

Εάν η Κομισιόν δεν κάνει δεκτή την καταγγελία, μπορεί να προσφύγει ο καταγγέλλων απευθείας στο ΠΕΚ ή στο ΔΕΚ, προσβάλλοντας την πράξη της Κομισιόν. Επίσης, οι κοινοτικές αρχές μπορεί να επιληφθούν, εάν ο δικαστής της Εθνικής Δίκης εισάγει προδικαστικό ερώτημα – είτε μετά από αίτηση ενός διαδίκου είτε και αυτεπαγγέλτως.    

Τέλος, εάν εξαντληθούν οι βαθμοί δικαιοδοσίας στην Ελλάδα (Άρειος Πάγος ή Συμβούλιο Επικρατείας αναλόγως της περιπτώσεως), ο Πολίτης μπορεί να προσφύγει σε βάρος της Χώρας και μόνο (όχι και του Πρωθυπουργού), στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – το οποίο αποτελεί όργανο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί μπορεί να ζητήσει αποζημίωση για πράξεις της Ελλάδας σε βάρος του, είτε είναι Πολίτης της Χώρας, είτε όχι (για παράδειγμα, εάν έχει στο μεταξύ πολιτογραφηθεί σε άλλη χώρα και διαμένει μόνιμα εκεί)".

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 25. Απριλίου 2010, viliardos@kbanalysis.com 

 

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

ΠΗΓΗ:   http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2087.aspx

 Θα σας πάρουν την αγελάδα και θα σας πουλάνε το γάλα της…

 

Η συνέντευξη του Μαξ Κάιζερ*  στην Έλεν Σκόπις

 

 

Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ Μαξ. Κι εγώ το ίδιο. Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου χαρακτήρισε το σχέδιο εξόδου από την κρίση ως άκρως απαραίτητο. Είπε ότι είναι απόλυτη ανάγκη, εθνική ανάγκη. Ισχύει αυτό κατά την άποψή σου;

Μαξ Κάιζερ: Κατ' αρχάς θα πρέπει να τονίσω, Έλεν, ότι τα γεγονότα, όπως αυτά εξελίχτηκαν τους τελευταίους μήνες, ήταν σύμφωνα με το σενάριο που είχα περιγράψει εδώ και αρκετό καιρό. Πριν από αρκετούς μήνες σου είχα πει ακριβώς τι θα συμβεί, ότι δηλαδή το ΔΝΤ θα προσφέρει στους Έλληνες ένα πακέτο διάσωσης αν και εφόσον εκείνοι το θελήσουν. Και ενώ με το ένα χέρι θα προσφέρει στους Έλληνες αυτό το πακέτο, η αγορά ομολόγων, που ελέγχεται από τα hedge funds, θα καταστρέψει τη ελληνική αγορά ομολόγων, θα τιμωρήσει -την ώρα του "μαστιγίου"- χτυπώντας την ελληνική κυβέρνηση ώσπου εκείνη να υποκύψει στο ΔΝΤ. Έτσι κι έγινε. Χθές και σήμερα, λοιπόν, οι οικονομικοί τρομοκράτες αποδόμησαν την ελληνική αγορά ομολόγων, έσυραν στην ομηρία την ελληνική οικονομία, οπότε ο Έλληνας πρωθυπουργός ενέδωσε στις πιέσεις για να κατευνάσει τους οικονομικούς τρομοκράτες, λέγοντας "Ναι. Θα δεχτούμε τη βοήθεια του ΔΝΤ". Αυτή ακριβώς την πρόβλεψη είχα κάνει και έγιναν όλα όπως τα είπα.

Έλεν Σκόπις: Ωστόσο, όλα δείχνουν πως η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή.

Μαξ Κάιζερ: Αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Η Ελλάδα έχει στη διάθεσή της μια σειρά από επιλογές. Ας δούμε πρώτα απ' όλα: γιατί βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτή τη δεινή θέση; Διότι το 2000, αφού είχε υπογραφεί η συνθήκη του Μάαστριχτ και όταν έμπαινε στην ΟΝΕ, η Ελλάδα πουλήθηκε από την Γκόλντμαν Ζαξ και κάποιους απατεώνες λογιστές που έκρυψαν τα χρέη της. Αυτό ήταν η αρχή μιας δεκαετίας κατά την οποία η Ελλάδα… Αυτό δρομολογήθηκε πριν από δέκα χρόνια. Η Ελλάδα, η ελληνική οικονομία εδώ και δέκα χρόνια οδεύει προς το θάνατό της. Τώρα βρισκόμαστε στην κορύφωση, όπου στέφθηκε με επιτυχία ένα στρατηγικό σχέδιο δέκα ετών που απέβλεπε στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, τον εμπρησμό της ουσιαστικά για χάρη της κερδοσκοπίας. Η επιλογή που είχε η χώρα τότε ήταν πρώτα και κύρια η απομάκρυνση της Γκόλντμαν Ζαξ. Τη βδομάδα που μας πέρασε η ολλανδική κυβέρνηση έβγαλε ανακοίνωση που έλεγε: "Θα πρέπει να απομακρύνουμε την Γκόλντμαν Ζαξ". Η βρετανική κυβέρνηση επίσης εξετάζει το ενδεχόμενο απομάκρυνσης της Γκόλντμαν Ζαξ. Η μια χώρα μετά την άλλη συνειδητοποιεί ότι αν επιτρέψεις σε οικονομικούς τρομοκράτες να εισβάλουν στη χώρα σου, πας γυρεύοντας.

Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι να δηλώσει: "Ελάτε να πετάξουμε έξω τους οικονομικούς τρομοκράτες, να πετάξουμε έξω το ΔΝΤ".

Δεύτερον, δεδομένου του τι προηγήθηκε, εξυπακούεται ότι τα χρέη που επέσυρε η Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα παράνομης διαδικασίας έκδοσης ομολόγων από τη Γουώλ Στρητ. Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση εκ μέρους της Ελλάδας να εξωφλήσει αυτά τα χρέη. Δημιουργήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, πουλήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, άρα δεν έχει καμία σχέση μ' αυτά ο ελληνικός λαός. Δεν πρέπει να επιβληθούν μέτρα λιτότητας στον ελληνικό λαό μόνο και μόνο για να εισπράξουν "χριστουγεννιάτικο μπουναμά" οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ. Είναι άδικο. Οι Έλληνες δεν επιτρέπεται να είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν μέτρα λιτότητας για να εισπράξουν οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ τα "δώρα των Χριστουγέννων" τους εδώ.

Τρίτον, θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε δημοψήφισμα την πρότασή της και να ζητήσει από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει: "Θα πρέπει, ναι ή όχι, να δεχτούμε το ΔΝΤ στη χώρα μας";

Τέταρτον -είναι κι αυτό μια πιθανότητα- αν η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να σεβαστεί την επιθυμία του λαού, τότε θα πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα διεξαγωγής νέων εκλογών, ώστε να υπάρξει μια κυβέρνηση στην Ελλάδα που θα φρονίσει τα συμφέροντα του λαού και όχι αυτά των τραπεζών της Γουώλ Στρητ.

 

Έλεν Σκόπις: Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνεδριάζουν στην Αθήνα για να απεργαστούν τους όρους αυτού του πακέτου βοήθειας. Τι μπορεί να περιμένει ο ελληνικός λαός;

Μαξ Κάιζερ: Δεινά.

Έλεν Σκόπις: Μπορείς να γίνεις πιο σαφής;

Μαξ Κάιζερ: Οι Έλληνες θα χάσουν τον έλεγχο των κερδοφόρων στοιχείων ενεργητικού της χώρας. Ήδη έχουν χάσει τον έλεγχο των τελών αεροδρομίων και των λαχειοφόρων αγορών. Στο μέλλον θα χάσουν τον έλεγχο των λιμανιών και των πόρων που θα επενδύονταν στην τουριστική δραστηριότητα. Όλα αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν σε τράπεζες της Γουώλ Στρητ. Ουσιαστικά οι ¨Ελληνες θα πουλήσουν την αγελάδα και στη συνέχεια θα αρχίσουν να αγοράζουν το γάλα της. Αυτό είναι που η Γουώλ Στρητ αποκαλεί "στρατηγική": να καταφέρνουν μια χώρα να τους πουλήσει την αγελάδα της και έπειτα να την αναγκάζουν να αγοράζει το γάλα της. Η Γουώλ Στρητ θέλει και αναγκάζει τους Έλληνες να της πουλήσουν τα "πετράδια του στέμματος" της ελληνικής οικονομίας, για να τους αναγκάσει αργότερα να τα αγοράσουν σε πολύ υψηλότερη τιμή.
Θα σου πω ακριβώς τι πρόκειται να γίνει. Σε πέντε χρόνια θα δείτε το ισχυρότερο 1/10 του 1% του πληθυσμού της Ελλάδας να ελέγχει το 99% του πλούτου της χώρας. Το ασθενέστερο 99% + του πληθυσμού θα ζει μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Κάπως σαν την Σαουδική Αραβία.

 

Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας, Μαξ.

Μαξ Κάιζερ: Να είστε καλά.

 

Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστούμε και πάλι, Μαξ Κάιζερ.

 

* Ήταν ο οικονομικός αναλυτής Μαξ Κάιζερ, συνεργάτης των τηλεοπτικών σταθμών Al Jazeera International και Russia Today.

Ακολουθεί το video της συνέντευξης (ακουστικό) και το κείμενο της συνέντευξης:

http://www.youtube.com/watch?v=MDr7eDNrwCs&feature=player_embedded

 

Η συνέντευξη Κάιζερ στα Αγγλικά

Helen Skopis of Athens International Radio interviews Max Keiser (23-04-10)
Helen Skopis: Now yesterday we had Eurostat saying that Greece's debt crisis is even worse than investors believed, while Moody's investors service downgraded Greece's debt rating. Those twin developments sent Greek bond
prices into a tailspin, a sell-off that spread to bond markets in Portugal and Spain.
Joining us on the line now we have financial analyst Max Keiser. Good afternoon. Thank you for joining us.

Max Keiser: Hi, nice to talk to you again.

Helen Skopis: Thank you, Max. It's a pleasure. Prime minister George Papandreou has described the bailout package as a necessity. That it's an extreme necessity, it's a national necessity. Was this the case in your opinion?
Max Keiser: Well, first of all I ought to point out that all the events that have transpired in the past several months have followed the script that I outlined several months ago, Helen. Several months ago I told you exactly what was going to happen: the IMF was going to hold out a monetary rescue package if the Greeks, if Greece wanted that package, and while that was being held out in
one hand, the bond market controlled by hedge funds was going to destroy the Greek bond market, to punish — the "stick" — to beat the Greek government into submitting to the IMF. And yesterday and today the bond terrorists, the bond financial terrorists… they collapsed the Greek bond market, they held the Greek economy for ransom and the Greek president gave in to appease… to appease to financial terrorists and he said, "Yes, we're gonna take the IMF money." So this is exactly what I said was gonna happen, and it followed my script perfectly.

Helen Skopis: Well, it seems as if, though, Greece didn't have a choice.
Max Keiser: Well, that's… that's… er… that's completely false. There are a number of choices that Greece has. Number one: Why is Greece in this predicament? Because back at 2000, following the Maastricht Treaty, when they
were joining the euro, they were sold by Goldman Sachs and accounting frauds that would hide debts and this was the beginning of ten years where Greece… This, this has been in the cards for ten years. Greece… the Greek economy has been on a march to death for ten years. This is the culmination and the success of a ten-year strategy to destroy the Greek economy, to make money basically torching the Greek economy. First of all, the choice was then to… number one, get rid of Goldman Sachs. This past week the government in the Netherlands has put out a statement saying, "We must get rid of Goldman Sachs." The government in Britain is now looking at getting rid of Goldman Sachs. Countries around the world understand that if you let financial terrorists into your country, you're asking for trouble.

The Greek government, the first thing they should do is put out a statement, "Let's get rid of the financial terrorists. Let's get rid of Goldman Sachs."
Number two, with that in mind, I understand that the debts that were incurred by Greece were fraudulently induced by Wall Street. There's no obligation on the part of Greece to pay these debts. They were fraudulently induced, fraudulently sold and it's not the Greek people's problem. There should be no austerity measures forced upon the Greek people, so that Goldman Sachs bankers get a "Christmas bonus." That… that's not fair. The Greek people don't need to be forced to austerity so that Goldman Sachs bankers get their "Christmas bonuses" here. That's completely unfair.
Number three, the Greek government should put a referendum to the Greek people, asking for a vote: "Should we let the IMF into our country?"
Number four, the Greek government, possibly, if they're not willing to respect the wishes of the people, there should be potentially a new election, and get a government in Greece that will respond to the interests of the people and not to the Wall Street banks.

Helen Skopis: Now, the European Commission, the IMF and European Central Bank have been holding talks in Athens to finalize the terms of this aid package.
What can the Greek people expect?

Max Keiser: Pain.

Helen Skopis: More specifically?

Max Keiser: They're gonna lose control of their income-producing assets. They've already lost control to the airport taxes, they've lost control of the lottery,
they're gonna lose control of the ports, and they're gonna lose control of… you know, the money that goes into the tourist attraction. All that money is gonna go
to Wall Street banks. They're basically selling the cow and then they're gonna start buying the milk. This is what Wall Street calls "the strategy." Get the country to sell them the cow and then force them to buy the milk. Wall Street wants Greeks… is forcing them to sell them all the crown jewels of the Greek economy, and forces the Greek people then to buy them back at substantially higher prices.

I'll tell you exactly what is gonna happen. In five years from now, you're gonna have the top one tenth of 1% of the population of Greece who will control 99 % of
the wealth. The bottom 99 % and plus of the population will be living in abject poverty. It looks like Saudi Arabia.

Helen Skopis: Thank you very much for joining us, Max.
Max Keiser: Have fun.

Helen Skopis: Thank you, Max Keiser. That was financial analyst Max Keiser, who works with Al Jazeera International and Russia Today.

 

ΠΗΓΗ: Max Keiser on Athens International Radio – 23 April 2010,  http://kostasxan.blogspot.com/2010/04/blog-post_9341.html

Υπουργείο Παιδείας: Τεχνάσματα και αποκαλυπτήρια!

 

Του Χρήστου Κάτσικα

 

 

Ήταν η περίοδος στοχοποίησης των εκπαιδευτικών για να λειανθεί το έδαφος πάνω στο οποίο έμελε να «τσουλίσουν» τα σχέδια για το «νέο σχολείο», και τον χειραγωγημένο εκπαιδευτικό.

Αμέσως, οι αγιογράφοι των ΜΜΕ έπιασαν δουλειά και ανάμεσα σε θυμιάματα και «ωσανά» για την Υπουργό που επιτέλους επιχειρεί να επαναφέρει την τάξη στα σχολεία, στοχοποίησαν τους εκπαιδευτικούς που με τα «κονέ», «τα βύσματα» και τις «άκρες» αποσπώνται οπουδήποτε αλλού από τα σχολεία.

 Βέβαια η Υπουργός δεν έκανε τον κόπο να ενημερώσει την κοινή γνώμη ότι τις πελατειακές αποσπάσεις των εκπαιδευτικών στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργεί

ου, στα Γραφεία και τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, στις ιερές Μητροπόλεις και στα Πανεπιστήμια, δεν τις κάνουν οι εκπαιδευτικοί αλλά οι εκάστοτε Υπουργοί Παιδείας βασισμένοι στο νόμο 2986 που θεσμοθέτησε το ΠΑΣΟΚ το 2002. Παράλληλα ξέχασε να αναφέρει στην κοινή γνώμη ότι οι Υπουργοί Παιδείας επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας αποσπούσαν όποιους και όσους εκπαιδευτικούς ήθελαν πάλι στηριγμένοι σε νομοθε

σία που θεσμοθέτησε το ΠΑΣΟΚ την ίδια ακριβώς περίοδο. Οι νόμοι μάλιστα αυτοί καθιερώθηκαν παρά τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών φορέων οι οποίοι ζητούσαν αφενός να περνούν όλες οι υπηρεσιακές αλλαγές από τα θεσμοθετημένα όργανα και να μη μετράνε τα μόρια περιοχών διορισμού όταν αποσπώνται οι εκπαιδευτικοί σε υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας.

 Η Υπουργός Παιδείας ωστόσο, στη βιασύνη της να βάλει «τάξη στην εκπαίδευση», παρέλειψε να πληροφορήσει την κοινή γνώμη ποιοι ακριβώς τα τελευταία 18 χρόνια (το 1992 έγιναν οι τελευταίοι διορισμοί διοικητικών υπαλλήλων) άφησαν γυμνές όλες τις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας, μη διορίζοντας το διοικητικό προσωπικό που απαιτούνταν και αποσπούσαν εκπαιδευτικούς σε αυτές, ποιοι ακριβώς τα τελευταία 15 τουλάχιστον χρόνια δεν έκαναν τις απαραίτητες προσλήψεις διδακτικού προσωπικού στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ με αποτέλεσμα να απαιτείται η απόσπαση εκπαιδευτικών Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης για να μπορέσει να λειτουργήσει η τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το Μάρτιο του 2010  η Κυβέρνηση θεσμοθέτησε με την παράγραφο 8 του άρθρου 11 του ν. 3833/2010 «Προστασία της εθνικής οικονομίας – Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης « (ΦΕΚ 40/τ. Α΄ / 15-3-2010 ότι «δεν επιτρέπεαι η απόσπαση εκπαιδευτικού προσωπικού σε θέσεις χωρίς πλήρη εκπαιδευτικά και διδακτικά καθήκοντα».

 Ένα μήνα αργότερα με την Εγκύκλιο 42041/Δ1/16-4-2010 το Υπουργείο Παιδείας καλεί τους εκπαιδευτικούς Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης να υποβάλουν αιτήσεις για απόσπαση κατά το σχολικό έτος 2010/11 στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας αλλά και σε άλλους φορείς του Υπουργείου. Σύμφωνα με την Εγκύκλιο «οι υποψήφιοι προς απόσπαση στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου θα κληθούν να τοποθετηθούν είτε σε υπηρεσίες που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τη διοίκηση της εκπαίδευσης, είτε σε αμιγώς διοικητικής, οικονομικής φύσεως θέματα είτε σε θέματα έρευνας, προγραμματισμού και εφαρμογής εκπαιδευτικής πολιτικής σε όλες τις βαθμίδες και τους τύπους εκπαίδευσης και συνεργασίας με άλλους φορείς»

Με λίγα λόγια η ίδια η Υπουργός Παιδείας θέλει να καλύψει διοικητικές θέσεις με αποσπασμένους εκπαιδευτικούς.

 Μέσα στις λίγες γραμμές της Εγκυκλίου, ξεχνιέται ο ν. 3833/2010 που η ίδια η κυβέρνηση θέσπισε λίγο πριν, ξεχνιούνται οι ισχυρισμοί ότι «οι αποσπασμένοι εξυπηρετούσαν το πελατειακό σύστημα εγκαταλείποντας την τάξη» και αναγνωρίζεται ότι  οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί καλύπτουν πραγματικές ανάγκες της κεντρικής υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας, των Διευθύνσεων και των Γραφείων Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης, που όπως τονίσαμε στην αρχή, έχουν να προσλάβουν διοικητικό προσωπικό από το 1992.

               

Χρήστος Κάτσικας, 25-04-2010

 

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank25_4_10_1541.php

Η Ελλάς εάλω…

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

 

Λυγμούς θλίψης για την εθνική ταπείνωση θα προκαλούσε άλλες εποχές το διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου, ανήμερα στην εορτή του, από το γραφικό Καστελόριζο, με φόντο βαρκούλες που αρμένιζαν ανέμελα. Διάγγελμα με το οποίο ο πρωθυπουργός ανήγγειλε στον ελληνικό λαό ότι οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ και της ΕΕ έσπασαν τελικά τα σύνορά μας και η χώρα παραδόθηκε στο έλεός τους.

Ποιος να το φανταζόταν τον Οκτώβριο που το ΠΑΣΟΚ αναδεικνυόταν πανίσχυρο από τις κάλπες, σαρώνοντας όχι μόνο τη ΝΔ αλλά και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις για την έκταση της νίκης του, ότι έξι μήνες αργότερα ο Γ. Παπανδρέου θα γινόταν ο πρωθυπουργός που θα παρέδιδε την Ελλάδα στην επίσημη επικυριαρχία της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών για να τη «σώσει».

Σχεδόν 120 χρόνια έχει να υποστεί η πατρίδα μας τέτοια ντροπή – από τη χρεοκοπία του τέλους του 19ου αιώνα. «Μια νέα Οδύσσεια για τον ελληνισμό», ανήγγειλε ο Γ. Παπανδρέου. Δραματικός ο όρος. Περιπέτειες άγνωστης διάρκειας. Δεκαετία και βάλε. Άλλωστε, σε όποια χώρα μπαίνει το ΔΝΤ αφήνει πίσω του ερείπια και η χώρα αυτή δεν ορθοποδεί ούτε μετά από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια.

Ζοφερή η εικόνα της Ελλάδας σήμερα. Υπάρχει «σκοτάδι», «ασφυξία», «αδικία», «ανασφάλεια» δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Έχει δίκιο. Γι' αυτό τον εξέλεξε ο ελληνικός λαός. Με την ελπίδα ότι ο Γ. Παπανδρέου θα τα αλλάξει όλα αυτά, με την υποστήριξη των πολιτών της χώρας μας. Όμως ο πρωθυπουργός αποφάσισε ότι αυτός κι εμείς δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε αυτό το έργο. Γι' αυτό αποφάσισε να εκχωρήσει την κυριαρχία της χώρας μας στους ξένους δυνάστες του ΔΝΤ – για να μας το επιβάλουν με το ζόρι! Ενστικτωδώς ο νους των Ελλήνων γυρίζει πολλά χρόνια πίσω.

«Ποιους προστάτες γυρεύουμε; Πού είναι ο νονός;» έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Λέσβο, στις 22 Ιουλίου του 1976, πυρπολώντας τις καρδιές του λαού μας που μόλις είχε βγει από την πολιτική Οδύσσεια της αμερικανοκίνητης δικτατορίας και καταγγέλλοντας «μια εθελόδουλη στάση της ηγεσίας του τόπου μας απέναντι στους μεγάλους προστάτες μας». Έντονη η νοσταλγία για μια πολιτική εθνικής αξιοπρέπειας. Άλλες εποχές, μπορεί εύκολα να ισχυριστεί κανείς. Άλλοι ηγέτες, άλλα οράματα, άλλο μαχητικό σθένος του λαού μας.

Εξοργίζει η αλαζονεία του ΔΝΤ. Με ύφος επικυρίαρχου ο Ντομινίκ Στρος Καν, ο διευθυντής του, τινάζει στον αέρα την απεγνωσμένη προπαγανδιστική προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει την υπαγωγή της χώρας στον ζυγό του ΔΝΤ ως δήθεν ευρωπαϊκή λύση. «Φυσικά θα ακολουθήσουμε τους κανόνες του ΔΝΤ και δεν θα υπάρξει διαφορετική αντιμετώπιση της Ελλάδας», δήλωσε χωρίς περιστροφές. «Τώρα αρχίζουμε εμείς τις διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία είναι μέλος του ΔΝΤ. Η ΕΕ δεν είναι μέλος μας», πρόσθεσε απειλητικά, υπονοώντας ότι τίποτα από όσα έχει αποφασίσει η ΕΕ δεν ισχύει αν δεν το αποφασίσει και το ΔΝΤ, το οποίο θα βάλει επιπροσθέτως τους δικούς του όρους.

Παράξενη η πολιτική του Γ. Παπανδρέου. Πρώτα φέρνει τους ξένους δυνάστες του ΔΝΤ και της ΕΕ στη χώρα, στους οποίους παραδίδει οικειοθελώς την οικονομική και κοινωνική εξουσία -έστω και αν προσπαθεί να καλλιεργήσει τον μύθο ότι δήθεν αυτή η επιλογή ήταν «μονόδρομος», πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.

Στη συνέχεια, όμως, διακηρύσσει ότι «ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες»!

Βαθιά διχασμένοι θα πορευθούν οι Ελληνες από εδώ και πέρα. Στη μια παράταξη θα βρεθούν οι δυνάμεις που θα συνεργάζονται με το καθεστώς του ΔΝΤ. Στην άλλη θα βρεθούν εκείνοι που θα αντιστέκονται στους ξένους επικυρίαρχους. Αλλο πράγμα να επιθυμείς την πάταξη της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, της σπατάλης στον δημόσιο τομέα και εντελώς άλλο να συνεργάζεσαι με ένα καθεστώς που στόχο έχει να κόψει τους μισθούς και τις συντάξεις, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και τα κατώτερα μεροκάματα, να απελευθερώσει τις απολύσεις, να εξανδραποδίσει τους εργαζόμενους, να φτωχύνει τους Ελληνες.

 

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΕΘΝΟΣ, 25-04-2010, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=11372961

Διαπλοκές και δολοπλοκίες…

 

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

 

 

Τον Ιούνιο του 1955, πριν από 55 χρόνια, γεννήθηκα Έλληνας ελεύθερος (ύστερα απ' τους αγώνες του πατέρα μου, του παππού μου και του προπάππου μου).

Χθες, Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με ανακήρυξαν πάλι ραγιά. Δεν το δέχομαι.

Αποφράς ημέρα.

Χθες Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010 ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου από το Καστελόριζο, που του χρησίμευε ως ένα άθλιας πασοκιάς μελό εθνικό τάχα σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς για κουτούς, ανακοίνωσε στην Ελλάδα και τους Έλληνες ότι ζήτησε να ενεργοποιηθεί ο «μηχανισμός»!

Ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, δειλός ώς την τελευταία στιγμή, κρύφθηκε πίσω απ' το δάκτυλό του, ξεπέφτοντας σε επικοινωνιακές μαλαγανιές της δεκάρας, προκειμένου να μην προφέρει την καταραμένη λέξη ΔΝΤ.

Όχι όμως μόνον δειλός, αλλά και ψεύτης. Ήδη ο μηχανισμός του ΔΝΤ είχε ενεργοποιηθεί από δεκαημέρου ύστερα από επιστολή εξ Ελλάδος, που μάλλον δεν την έστειλε η θεία μου η Φωτούλα.

Χθες, ημέρα αποφράδα. Ο ελλαδίτικος ελληνισμός δέχθηκε σφοδρό χτύπημα κι άλλαξε κατηγορία στην τάξη των εθνών.

Η βόμβα της ήσσονος προσπάθειας, του λαϊκού καρκατσουλιού και της ασυδοσίας των αστών που πρώτος έθεσε στα θεμέλια της χώρας, μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εξερράγη στα χέρια του γιου του.

Τη βόμβα αυτή κλώσησε ο κ. Σημίτης, ο οποίος, αντί να εκσυγχρονίσει την Ελλάδα, τη βύθισε στην πιο βαθειά διαπλοκή και την πιο αισχρή εξάρτηση.

Την ίδια βόμβα, που όλο και φόρτωνε εκρηκτική ύλη, την έκανε ο κ. Καραμανλής βόμβα μεγατόνων, εξαπατώντας σε έσχατο, προδοτικό βαθμό τον λαό και παραδίδοντας το κράτος που θα «επανίδρυε» ολότελα και ολοκληρωτικά στους «νταβατζήδες» που θα ακύρωνε.

Και φθάσαμε στον Γιώργο με πολλούς να ελπίζουν ότι δεν είναι Γιωργάκης.  Και ο γιος του Αντρέα αντί αμέσως να σύρει μάχαιραν άρχισε τα καραγκιοζιλίκια. Όχι μόνον χάνοντας πολύτιμο χρόνο, όχι μόνον δείχνοντας ανέτοιμος

όχι μόνον επειδή άρχισε τις ανεκδιήγητες τραγικοκωμικές κορώνες για την κατάσταση της χώρας, σαν αποτυχημένος ηθοποιός στην Επίδαυρο. Όχι μόνον διότι οι παρλαπίπες όλων για όλα πήγαν σύννεφο, αλλά κυρίως διότι δεν είχε σχέδιο και στρατηγική. Για τίποτα. Και οι αγορές ξεσάλωσαν.

Και – σε αυτό έχει δίκιο ο κ. Σαμαράς – η κρίση του χρέους και των ελλειμμάτων μετατράπηκε σε δραματική κρίση δανεισμού. Η χώρα βρέθηκε με το μαχαίρι στον λαιμό και τον πρωθυπουργό της να λέει κουταμάρες, να υπεκφεύγει και να συνεχίζει

απτόητος μια καταραμένη παράσταση προπαγάνδας της ελεεινής μορφής.

Όλοι ξέρουμε ότι τώρα αρχίζουν τα δεινά στα γερά. Και όλοι τώρα πια ξέρουμε ότι στο τιμόνι της χώρας είναι Οδυσσείς της πλάκας, όχι πολυμήχανοι αλλά αμήχανοι. Κι όχι μόνον! Πονηροί! Κουτοπόνηροι! Που έχουν πιαστεί να λένε ψέματα διαρκώς για όλα. Που συνεχίζουν να προστατεύουν τους φοροφυγάδες, τα λαμόγια, τους παλιανθρώπους.

Μια μακρά σειρά ανίκανων ηγετών που στα δύσκολα την κοπάναγαν, ενδοτικοί, που ακολούθησαν πολιτική κατευνασμού προς εχθρούς κι εχθρούς, που αποδόμησαν τη χώρα, που αιχμαλώτισαν τον λαό στην πίστωση και την υπερκατανάλωση, που τον αποβλάκωσαν με την τηλεόραση και τα παπαγαλάκια τους

που τον καταλήστεψαν με το Χρηματιστήριο και τη δημιουργική λογιστική, ηγέτες ξενόδουλοι, που λεηλάτησαν τη χώρα, τώρα με τελευταίον στη σειρά και τις δυνάμεις τον Γιωργάκη, αυτόν τον μοιραίο,

παραδίδουν (και προδίδουν) τη χώρα «κληρονομιά στη Ρώμη» σαν τον προδότη κι ανίκανο Άτταλο τον Γ', σαν το μπαίγνιο εκείνο τον Πτολεμαίο τον Αυλητή, που ήξερε μόνον να παίζει τον αυλό, όπως ο δικός μας ξέρει μόνον να τρέχει τζόκινγκ τρεις ώρες κάθε πρωί ή να κάνει άλλες τόσες ποδήλατο…

Όμως οι Έλληνες θα σηκώσουν πάλι κεφάλι. Δείχνοντας τα δόντια τους και τις γροθιές τους. Η χώρα είναι πλούσια. Αυτοί που την έκλεβαν, μας μαράζωσαν. Αλλά το μαράζι είναι σαν τη νύχτα πριν την αυγή…

 

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.IV.2010 stathis@enet.gr

 

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, 24-04-2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=154879

Ανοικτό γράμμα προς τον δημοσιογράφο Άρη Πορτοσάλτε

με αφορμή το λόγο που εκφέρει τόσο αυτός καθώς και οι  ενημερωτικές και οικονομικές εκπομπές του ραδιοσταθμού Σκάι τις τελευταίες δύο μέρες (22/04/2010 – 23/04/2010).

 

Από Ένα ακροατή του σταθμού

 

Ανάλεκτα πάνω στις βασικές παραμέτρους του ιδεολογικού λογού που εκφέρει ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε και οι ενημερωτικές και οικονομικές εκπομπές του ραδιοσταθμού Σκάι.

Με αφορμή τα λεγόμενα του  ιδιοκτήτη του ομίλου σας (23/04/2010):

«Είχαμε μια πάρα πολύ σημαντική ασθένεια, κινδυνεύαμε να πεθάνουμε από στιγμή σε στιγμή και υποχρεωθήκαμε να πάμε σε ένα νοσοκομείο να μπούμε στην εντατική. Αυτό έχει συμβεί τώρα, δηλαδή δεν είναι θέμα άσκησης πολιτικής, δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα θεραπείας.»

«Απέκρυψαν από τον κόσμο την βαριά μας ασθένεια» «Και τελικά  υποχρεωθήκαμε να μπούμε στην εντατική για να μην πεθάνουμε. Τώρα πρέπει να θεραπευτούμε. Και πρέπει να υπάρξει μια κοινή προσπάθεια για την θεραπεία» κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ., «το κομουνιστικό κόμμα δεν πιστεύει στην δημοκρατία που πιστεύουμε εσείς και εγώ» κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Λεγόμενα ενδεικτικού εκπροσώπου της ελληνικής αστικής τάξης, ιδιοκτήτη ραδιοσταθμού  Σκάι, Ι Αλαφούζου, Απρίλης 2010.

«Από μακρού χρόνου η χώρα διήρχετο μιαν κρίσιν αναζητούσα διέξοδον εξ ενός αδιεξόδου εις το οποίον είχεν εισέλθει. Από μακρού χρόνου η αδυναμία συνεννοήσεως …. είχεν δημιουργήσει τον έσχατον κίνδυνον να αλωθεί η χώρα απο τον κομουνισμόν…. .(. . .) Προ αυτής της καταστάσεως ο εθνικός στρατός, αι ένοπλοι δυνάμεις της χώρας ….»

Παραλήρημα δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλος, Απρίλης 1967.

Τελικά μέχρι και οι λεκτικές εκφράσεις των ελλήνων αστών καταδεικνύουν την ιστορική συνέχεια της αστικής τάξης της Ελλάδας συνολικά (και όχι μόνο ή κυρίως ατομικά). «Ασθενής», «νοσοκομείο», «αποθεραπεία» κ.τ.λ., όπως έλεγε δηλαδή και ο Γ. Παπαδόπουλος, «ο ασθενής πρέπει να μπει στον γύψο κ.τ.λ.». Μέχρι και το discourse καταδεικνύει το ιδεολογικό υπόστρωμα των ελλήνων επιχειρηματιών και αστών.

 

 Συνολικότερα:

Όσον αφορά την προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών, δεν είναι απλά θλιβερό, αλλά εξοργιστικό πλέον. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης. Από τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίας μέχρι και σήμερα είναι γνωστό πως οι ευθύνες επιμερίζονται ανάλογα με τη θέση και το ρόλο του καθενός. Δεν είναι δυνατόν οι έλληνες επιχειρηματίες, οι οποίοι ποτέ τους δεν συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, παρά μόνο λήστευαν συστηματικά το ελληνικό κράτος, να παρουσιάζονται σήμερα ως εχέφρονες.

Δεν είναι δυνατόν, για μιαν ακόμα φορά, οι έλληνες επιχειρηματίες να αποποιούνται των ευθυνών τους. Γιατί ήταν αυτοί οι οποίοι εκτροχίασαν συνειδητά την Κεϋνσιανή προσπάθεια της δεκαετίας του 1980, προκρίνοντας τη διατήρηση της εξουσία τους εις βάρος της οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας και στηρίζοντας τη διάλυση της οικονομικής παραγωγικής δομής της χώρας από τις κυβερνήσεις Κ. Σημίτη. Ο τελευταίος, με τη λογιστική παραποίηση των εθνικών  λογαριασμών του κράτους και τη βοήθεια «συνοδοιπόρων» τύπου Goldman Sachs, έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ, λανσάροντας τα χυδαία ψέματα περί «ισχυρής Ελλάδας».

Οι έλληνες επιχειρηματίες ήταν αυτοί οι οποίοι τερατούργησαν κατά των δημόσιων οικονομικών με την ανάληψη  των Ολυμπιακών αγώνων που επέβαλαν  και την  λεηλασία του δημόσιου χρήματος την οποία πραγματοποίησαν με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση των ολυμπιακών έργων. Μια ακόμη πράξη της πρακτικής  των ελλήνων επιχειρηματιών (σ.σ. praxis) εις βάρος των δημόσιων οικονομικών, αποτέλεσαν οι εγγυήσεις που απαίτησαν να καταβάλει το κοινωνικό σύνολο για την διατήρηση της βιωσιμότητας των ελληνικών τραπεζών. Δεν επρόκειτο  βέβαια για κάποια καινοτόμα πρακτική, καθώς  άλλωστε και η επέκταση των ελληνικών επιχειρηματιών στα βαλκάνια είχε πραγματοποιηθεί υπό την σκέπη και τις εγγυήσεις του ελληνικού κράτους.

Και επί του προκειμένου, τα έντυπα του ομίλου Αλαφούζου τα διαβάζαμε και τότε μην παριστάνουν κάποιοι τους λωτοφάγους. Αρκετά!

Η επιχειρηματική elite έχει βαρύτατες ευθύνες, τις οποίες και αποκρύβει συστηματικά, νομίζοντας πως οι ακροατές σας δεν γνωρίζουν μικροοικονομία, ούτε προφανώς μακροοικονομία, πόσο μάλλον την οικονομική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Αυτή σας η πρακτική δεν αποτελεί απλά πρόκληση, αλλά υποτίμηση της νοημοσύνης μας.

Ακολουθείτε, δυστυχώς, συστηματικά την ίδια τακτική διάχυσης των ευθυνών και αποφυγής οποιασδήποτε επί της ουσίας αναφοράς στις βαρύτατες ευθύνες της επιχειρηματικής elite της χώρα, όταν αναφέρεστε σε ζητήματα όπως η φοροδιαφυγή, ένα κατεξοχήν ζήτημα δημοκρατίας (σ.σ. όπως και να την ορίσει κανείς) και ισονομίας.

Η συστηματική φοροδιαφυγή, στην οποία επιδίδεται επί δεκαετίας η επιχειρηματική elite της Ελλάδας, οδηγώντας τη χώρα στη δημοσιονομική κατάρρευση, απουσιάζει εκκωφαντικά από το λόγο που εκφέρει ο σταθμός σας. Επίσης, απουσιάζουν από τις ενημερωτικές εκπομπές οι αναφορές σε όλους αυτούς οι οποίοι, μιλώντας πάντα στο όνομα της δημοκρατίας, δεν έπραξαν ποτέ το παραμικρό για να αντιμετωπίσουν επί της ουσίας τη φοροδιαφυγή της επιχειρηματικής elite, καταδεικνύοντας για μιαν ακόμη φορά την έλλειψη και της τυπικής ισονομίας που υπάρχει στην Ελλάδα.

 

Περί Δημοκρατίας:

Τελικά, φαίνεται πως δεν γίνεται κατανοητό από τον ιδιοκτήτη και τους δημοσιογράφους του ομίλου σας τόσο η ύπαρξη πολλών μοντέλων δημοκρατίας, όσο και το γεγονός πως η φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν αποτελεί συνώνυμο, ούτε ενσάρκωση της έννοιας και των αρχών της δημοκρατίας. Γιατί, αλήθεια, η ύπαρξη πολλών μοντέλων δημοκρατίας, καθώς και η κριτική περί της μη -δημοκρατικής υφής της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή; Η άγνοια, πάντως, αυτών των παραμέτρων δεν δικαιολογείται, καθώς αποτελεί μια προβληματική, η οποία διέπει συνολικά την Πολιτική φιλοσοφία και τις Πολιτικές επιστήμες.

 

Περί ουδετερότητας των νόμων:

Το νομικό πλαίσιο, οι νομοθετικές ρυθμίσεις δεν αποτελούν ουδέτερο μηχανισμό. Εμπεριέχουν νόρμες και ιδέες, οι οποίες έχουν σαφέστατο ιδεολογικό προσανατολισμό. Γνωστά πράγματα από την εποχή του Hans Kelsen και του Carl Schmitt. Επιπλέον, φαντάζομαι πως είναι περιττό να γίνει οποιαδήποτε αναφορά στην πρακτική του ελληνικού δικαστικού σώματος και την εφαρμογή του αστικού νομοθετικού πλαισίου στην οποία αυτό προβαίνει, όταν υπόκεινται στη δικαιοδοσία του φορείς των ιδεών της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

 

Γιατί προς τον Άρη Πορτοσάλτε:

Απευθύνομαι σε εσάς, κύριε Πορτοσάλτε, καθώς, πρώτον, ο σταθμός σας εκπέμπει σε δημόσιο χώρο (ραδιοκύματα), δεύτερον, οι θέσεις σας εμπεριέχουν και την έννοια της ευθύνης, τρίτον, καλώς ή κακώς, σας ακούω συστηματικά, τέταρτον, σας έχω ακόμη κάποια εκτίμηση, ένεκα της στάσης που είχατε δείξει κάποτε ως δημοσιογράφος. Κατά συνέπεια, έχω αντίστοιχες απαιτήσεις ως ακροατής σας. Δεν ισχύει το ίδιο για άλλους δημοσιογράφους του σταθμού σας για παράδειγμα τον συστηματικό συνομιλητή σας, δυστυχώς, Μπάμπη Παπαδημητρίου, ο οποίος δεν εκφέρει απλά βαρετές, δογματικές, νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις, αλλά προσβάλει με τον μη-επιστημονικό του λόγο τη νοημοσύνη όσων έχουν συστηματικά ασχοληθεί με την οικονομική επιστήμη.

 

Περί πιστής στις αρχές τις δημοκρατίας της επιχειρηματικής elite (σ.σ. αστικής τάξης), καθώς και των συνομιλητών σας (22/04/2010 – 23/04/2010).

Τέλος, ενδεικτική της όλης τάσης που διέπει την επιχειρηματική elite (σ.σ. αστική τάξη), καθώς και τους ιδεολογικούς της υπερασπιστές αποτελεί η ταύτιση του λόγου τους με τις ιδέες του Carl Schmitt περί «έκτακτης κατάστασης». Χαρακτηριστικό αυτής της τάσης είναι οι τοποθετήσεις τόσο του ιδιοκτήτη του σταθμού σας, όσο και του εν λόγω δημοσιογράφου-συνομιλητής σας Μπάμπη Παπαδημητρίου. Φυσικά, αντιλαμβάνομαι ότι οι κύριοι αυτοί δεν έχουν γνώση του έργου και της διαδρομής του Carl Schmitt, λεπτομέρεια που έχει ελάχιστη σημασία, καθώς από τα λεγόμενα τους και μόνο καταδεικνύεται ξεκάθαρα πως ανήκουν στο ίδιο διαχρονικό ιδεολογικό ρεύμα με τον γερμανό συνταγματολόγο, το οποίο δεν είναι άλλο από τον φασισμό. Γεγονός αναμενόμενο φυσικά, καθώς σε περιπτώσεις οικονομικής κρίσης και κινδύνου όξυνσης της ταξικής πάλης, οι φορείς των ιδεών της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας υιοθετούσαν πάντα τις ιδέες του φασισμού, για να αποδείξουν για πολλοστή φορά πόσο «πιστοί» είναι στις αρχές της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πόσο μάλλον της δημοκρατίας αυτής κάθε αυτής.

 

Ένας ακροατής

Κοινή διακήρυξη για την οικονομική κρίση

 

Αναλυτικά όπως αναφέρεται στην κοινή Διακήρυξη:

Εμείς οι εκπρόσωποι των επιστημονικών φορέων.

Διαπιστώνουμε.
Ζούμε μία κρίση, χωρίς προηγούμενο μετά τη μεταπολίτευση.

Μια κρίση που ξέσπασε το 2008. Απλώθηκε σε όλο τον πλανήτη. Και σήμερα απειλεί με χρεοκοπία τους αδύνατους του συστήματος και, φυσικά, και την χώρα μας.

Τα σταθεροποιητικά προγράμματα της Ε.Ε. δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν την κρίση. Στηρίζονται σε περιοριστικές πολιτικές, που διευρύνουν τη λιτότητα και την ύφεση.

Τα περισσότερα κράτη της Ε.Ε., έχουν δημοσιονομικά ελλείμματα μεγαλύτερα του 3% και χρέη μεγαλύτερα του 60% του ΑΕΠ. Άλλα έχουν μικρότερες αποκλίσεις από τα κριτήρια του Μάαστριχτ και άλλα πολύ μεγαλύτερες. Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα έχει παραβιαστεί από τις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. Η Βρετανία έχει μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα από την Ελλάδα. Το έλλειμμά της ανέρχεται στο 12,9%.

Διερωτόμαστε και επισημαίνουμε.

Γιατί λοιπόν τόσος δημοσιονομικός πανικός; Γιατί απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Γιατί αυτός ο εκφοβισμός;

Διαρκής και μόνιμη λιτότητα η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, το επιστημονικό δυναμικό, οι συνταξιούχοι, οι χαμηλές και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις, της χώρας μας. Διαρκής, αυστηρή επιτήρηση με μια ασφαλή και εύκολη γι' αυτούς συνταγή:

* τον αποπληθωρισμό αμοιβών και τιμών,

* την απρογραμμάτιστη και χωρίς μεθόδευση και αρχές απελευθέρωση των αγορών,

* τη μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο,

* την αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση,

* την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων,

* την άφρονα ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, που κεφαλαιοποίησε τους κόπους και τις καταθέσεις πολλών γενεών στην πορεία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους,

* την επαναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος,

* την περικοπή των κοινωνικών δαπανών για παιδεία, υγεία, πρόνοια,

* την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων.

Αυτά τα μέτρα έχουν ήδη επιβληθεί. Αυτά και όμοιά τους θα επιβληθούν στο άμεσο μέλλον. Τα θεωρούν μέτρα άμεσης απόδοσης για να ξεπεραστεί η κρίση, που προκλήθηκε από τον τρόπο διαχείρισης, διακυβέρνησης της χώρας τα τελευταία χρόνια, με το στρεβλό αναπτυξιακό και καταναλωτικό μοντέλο της χώρας και τις μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμούς και επανιδρύσεις του κράτους, που έμειναν στα χαρτιά.

Αυτή η διαχείριση, αυτή η διακυβέρνηση και αυτές οι πολιτικές προκάλεσαν τα ελλείμματα και διεύρυναν το δημόσιο χρέος. Κατασκεύασαν μία οικονομία με «γυάλινα πόδια». Με συνθήκες μεγάλης πιστοληπτικής υποβάθμισης.

Η πολιτική «νέων συμπληρωματικών μέτρων», με την «τεχνογνωσία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα προκαλέσει νέα καταιγίδα. Επίταση και νέα ύφεση. Νέο και βαθύτερο βύθισμα της πραγματικής οικονομίας.

Με την τεχνογνωσία του ΔΝΤ και την εγκατάλειψη των προγραμματικών στόχων της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δοκιμάζεται η ίδια η δημοκρατική αντίληψη και διάρθρωση της Ελληνικής Πολιτείας. Υφίσταται μια γενικευμένη κρίση πια. Το τελευταίο διάστημα ακυρώθηκε ο ουσιαστικός δημόσιος διάλογος. Επιχειρείται προκλητικά η ακύρωση της δημιουργικής διαβούλευσης των κοινωνικών εταίρων.

Αναβαθμίζοντας την παρέμβαση των επιστημονικών φορέων της χώρας προωθούμε το «Συντονιστικό Συμβούλιο Επιστημονικών Φορέων Ελλάδας» για να συμβάλλουμε στην ολοκληρωμένη και σφαιρική προσέγγιση των θεμάτων που αφορούν θεμελιώδη δικαιώματα του Έλληνα Πολίτη, την ανάπτυξη της χώρας.

 

Στις κρίσιμες αυτές στιγμές προτείνουμε.

 

Επιθετική πολιτική με νέα αναπτυξιακά μέτρα, άμεσης απόδοσης και μακρόπνοης λογικής.

* ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων επιτηδευματιών, που είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας,

* ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων,
* στήριξη και ενίσχυση της ελληνικής γεωργίας, του πρωτογενούς τομέα ευρύτερα

και της ελληνικής περιφέρειας

* στήριξη μιας ελληνικής βιομηχανίας υψηλής προστιθέμενης αξίας και υψηλής εξειδίκευσης

* χρήση νέων τεχνολογιών και εισαγωγή καινοτομικών μεθόδων

* ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος του εργατικού και επιστημονικού δυναμικού, για να στηριχθεί η συνολική ζήτηση

* αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου που οδήγησε στην αύξηση των εξαγωγών και μείωση των εισαγωγών

* αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας.

 

Μια νέα δημοσιονομική πολιτική με μέτρα και αυτά άμεσης απόδοσης.

 

* με κτύπημα της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής,

* των μεσαζόντων και της κρατικής σπατάλης,

* με ανακατανομή του Εθνικού Εισοδήματος,

* με δημόσιες επενδύσεις σε έργα υποδομών για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και

* την δημιουργία νέας φορολογικής συνείδησης στον πολίτη.

 

Δηλώνουμε το δυναμικό και δημιουργικό παρόν μας.

 

* Για να προασπίσουμε την εύρυθμη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

* Για να υποδείξουμε και να σταθούμε αρωγοί στις απαιτούμενες νέες αποτελεσματικές κυβερνητικές πολιτικές.

* Για να προασπίσουμε τα δικαιώματα του έλληνα πολίτη στην ακώλυτη προσφυγή στη δικαιοσύνη.

* Για να κατοχυρώσουμε την ασφάλεια των συναλλαγών και των περιουσιακών δικαιωμάτων του.

* Για να προασπίσουμε το δικαίωμα του και την πρόσβαση στην υγεία και πρόνοια, στην προστασία του περιβάλλοντος και του δημόσιου πλούτου, στην ακώλυτη οικονομική του δραστηριότητα και όλα τα άλλα συνταγματικά προστατευόμενα αγαθά.

* Για να προασπίσουμε την Ελληνική Παιδεία και εκπαίδευση, αποτρέποντας την ισοπέδωση της πανεπιστημιακής παιδείας και την φαλκίδευση των επαγγελματικών και επιστημονικών δικαιωμάτων των αποφοίτων της.

Αυτό επιβάλλει το ελάχιστο χρέος μας απέναντι στη χώρα και τις επόμενες γενιές.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δημήτρης Παξινός

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
Κώστας Βλαχάκης

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ευθύμιος Πρεκετές

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Μανώλης Καλοκαιρινός

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Αθανάσιος Κατσίκης

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Δημήτρης Βαγιωνάς

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Κωνσταντίνος Λουράντος

ΓΕΩΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θεόδωρος Μαρκόπουλος

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πελοπίδας Καλλίρης

ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Γιάννης Αλαβάνος

 

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010, http://troktiko.blogspot.com/2010/04/blog-post_6634.html

Ο αλλότριος πόνος

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Μοναδική η πορεία μας,

μοναχική

Και η δορά της θάλασσας

ενιαία

Χωρίς αλλαγή μονόχρωμη

γαλάζια

Πώς να μη νοιώσεις μοναξιά

βαδίζοντας τη μονοτονία της

Βγαίνοντας απ' το δρόμο

βλέπουμε τον προορισμό του

 

Η απόσταση γίνεται ανάγκη

για να απολαύσουμε τις εκρήξεις

των καινοφανών

Να θρηνήσουμε το τέλος

των ερυθρών γιγάντων

 

Φως χρειάζεται το ταξίδι μας

Αλλιώς οι εικόνες θα παγώσουν

Και το όνειρο η αγάπη

Να μην μας κατατρέχουν, τη νύχτα

εφιάλτες

 

Συσσωρεύεται το νερό

σταγόνα τη σταγόνα

στις πέτρινες  σπηλιές

Κι αναβλύζει η πηγή

στον βράχο

 

Θησαυρίζει στάλα – στάλα

Η συμπόρευση

με τον πόνο τον αλλότριο

την καλοσύνη  

και αναβλύζει η αγάπη

στο στήθος μας

 

Σωτήρια  ασπίδα μας,

η αλληλεγγύη

Το κεφάλι της μοναξιάς,

ο σύντροφος συνθλίβει

                                      

                                               22 Αυγούστου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος