Πώς επιδρά στη Μαθηματική Παιδεία το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση *

Του Θοδωρή Βουρεκά **

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναγωνιστές!

Μπορώ να υποθέσω βάσιμα ότι για όλους εμάς εδώ είναι κοινός τόπος οι παρακάτω διαπιστώσεις που αφορούν τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει γενικά η βαθμολογία και οι εξεταστικές διαδικασίες, οι οποίες στηρίζουν το αστικό σχολείο, αλλά και το υπονομεύουν ταυτόχρονα.

1^ον: Η βαθμολογία, αλλά και κάθε διαδικασία κατάταξης-κατηγοριοποίησης και απόρριψης υπονομεύει τόσο την ίδια τη διδακτική διαδικασία, όσο και τη διδασκόμενη γνώση, υποκαθιστώντας παράλληλα τα γνήσια κίνητρα μάθησης με την βαθμοθηρία.

2^ον: Στο σημερινό σχολείο κυριαρχεί το εξεταστικά χρήσιμο, που τις περισσότερες φορές είτε τυποποιεί είτε αντιστρατεύεται την ουσία της διδασκόμενης γνώσης.

3^ον και ιδεολογικά κυριότερο: οι παραπάνω διαδικασίες νομιμοποιούν τις μορφωτικές ανισότητες ως αποκλειστικό αποτέλεσμα των ατομικών δήθεν ικανοτήτων, αποκρύπτοντας ταυτόχρονα την κύρια αιτία, που είναι οι κοινωνικές ανισότητες.

Οι εισαγωγικές εξετάσεις στην τριτοβάθμια εκπ/ση – δηλαδή το σύστημα των εξαιρετικά ανταγωνιστικών διαγωνισμών, γιατί περί αυτού πρόκειται – υπερδιογκώνουν και οδηγούν σε παροξυσμό τις στρεβλώσεις που προκαλεί η βαθμολογία-βαθμοθηρία. Και δε φτάνει αυτό. Οι αρνητικές επιπτώσεις τους διαχέονται σε όλη την κλίμακα της εκπ/σης, στις κατώτερες λυκειακές τάξεις, ακόμη και στο γυμνάσιο, γιατί αναγκαστικά επικαθορίζουν τους μαθησιακούς-διδακτικούς στόχους και τις διαδικασίες παντού. Δεν περιορίζονται στο στιγμιότυπο διεξαγωγής τους, ούτε μόνο στην τελευταία τάξη.

Άμεσα αναγνωρίσιμες επιπτώσεις, γνωστές σε όσους διδάσκουμε στο λύκειο είναι: η απόλυτη κυριαρχία του εξεταστικά χρήσιμου, η ακύρωση κάθε διεπιστημονικής προσέγγισης έστω και με την μορφή διδακτικών πρωτοβουλιών, η ένταση της τυποποίησης των γνώσεων και φυσικά η αναίρεση κάθε συνεργατικού πλαισίου διδασκαλίας.

Θα προσπαθήσω παρακάτω να μιλήσω για δυο πράγματα:

1^ον, να παραθέσω μερικά ακραία αρνητικά παραδείγματα για τις επιπτώσεις που έχουν οι εισαγωγικές εξετάσεις, όπως αυτά έχουν εντοπιστεί μέσα από την πολύχρονη διδακτική μου εμπειρία στο Λύκειο.

Και 2^ον, θα αποπειραθώ να περιγράψω μια ριζικά αντίθετη με τα συστήματα πρόσβασης πρόταση που προϋποθέτει όμως έναν άλλο κοινωνικό-πολιτικό προσανατολισμό για το εκπ/κό ζήτημα.

Ας δούμε μερικά αξιοπρόσεκτα αρνητικά βιωμένα παραδείγματα

1) Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα γνωστικού ακρωτηριασμού είναι η διδασκόμενη ύλη της τριγωνομετρίας στη Β΄ τάξη του Λυκείου. Όπως όλοι γνωρίζουμε, η τριγωνομετρία διδάσκεται με ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο από το αναλυτικό πρόγραμμα αποκλειστικά στη Β΄ Λυκείου (η ύλη της Α΄ τάξης που θεμελιώνει τις βασικές έννοιες διδάσκεται στην πράξη συνοπτικά στις αρχές της Β΄τάξης). Κυριολεκτικά όμως ακρωτηριάζεται με την αφαίρεση του τελικού της σκοπού, που είναι η επίλυση των τριγώνων. Δηλαδή, ακρωτηριάζεται έτσι επί της ουσίας η δυνατότητα να απαντηθεί με πειστικότητα το εναγώνιο και μετέωρο μαθησιακό ερώτημα: «γιατί μαθαίνω όσα μαθαίνω;». Προκρίνεται πολύ κυνικά μόνο αυτό που είναι αναγκαίο και χρήσιμο για τις πανελλαδικές εξετάσεις, δηλαδή η επεξεργασία και ο χειρισμός των τριγωνομετρικών συναρτήσεων κι ας πάει στα κομμάτια το ουσιώδες των τριγωνομετρικών γνώσεων.

Δεν θα αναφερθώ ιδιαίτερα στην Ευκλείδεια Γεωμετρία, στην υποβάθμισή της, τυπική και άτυπη, καθώς και στον ακρωτηριασμό της με αφαίρεση της Στερεομετρίας, γιατί είναι γνωστό και μεγάλο ζήτημα.

2) Έχουμε τον εξοβελισμό της επίλυσης προβλημάτων από τους διδακτικούς στόχους, επειδή προφανώς δε χωρά στις νόρμες των πανελλαδικών εξετάσεων. Η ένταξη πραγματικών προβλημάτων, δηλαδή προβλημάτων που αντιστοιχούν σε πραγματικές καταστάσεις στα προγράμματα διδασκαλίας των μαθηματικών, είναι εξαιρετικά σημαντική διδακτική και μαθησιακή υπόθεση. Είναι όμως ταυτόχρονα ένα ιδιαίτερα λεπτό και δύσκολο εγχείρημα. Έχουμε ζήσει ως μαχόμενοι εκπαιδευτικοί ιστορίες απείρου κάλλους με άστοχα προβλήματα, εξωπραγματικά μέχρι και «μηδενικού περιεχομένου», όπως λέει κι ο εκλεκτός συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Ρίζος από την Κέρκυρα, στο βιβλίο του «Οι περιπέτειες του προβλήματος στα σχολικά μαθηματικά». Οι περιπέτειες αυτές εξελίχθηκαν σε τραγωδία όταν επιχειρήθηκε με τη «μεταρρύθμιση Αρσένη» η εισαγωγή προβλημάτων να ξεκινήσει ανάποδα, δηλαδή από τις εξετάσεις και μάλιστα τις πανελλαδικές και ειδικότερα από το 4^ο θέμα. Θυμόμαστε όλοι το εξωπραγματικό, εντελώς αδόκιμο σενάριο με τα 1999 μυρμήγκια που κάνουν κύκλους, ως πρόβλημα στις πανελλαδικές εξετάσεις των μαθηματικών θετικής κατεύθυνσης της Β΄ Λυκείου την αντίστοιχη χρονιά. Έγινε μάλιστα αφορμή – η δίκαιη κατά τα άλλα κριτική που δέχτηκε το συγκεκριμένο θέμα – να εξοβελιστούν πλήρως τα προβλήματα.

Επίσης, δε δίνεται κανένα ειδικό βάρος στη διδασκαλία προβλημάτων (οι πανελλαδικές καθορίζουν τα πάντα) ούτε καν στην άλγεβρα της Α΄ Λυκείου, που όχι μόνο προσφέρεται, αλλά και επιβάλλεται να γίνει. Η διδασκαλία του προβλήματος είναι πλήρως εξαφανισμένη τη στιγμή που η επίλυσή προβλημάτων είναι ο αποχρών λόγος ύπαρξης της κατώτερης άλγεβρας και ταυτόχρονα αποτελεσματικό κίνητρο μάθησης.

3) Ας δούμε τώρα τις αρνητικές επιπτώσεις των πανελλαδικών εξετάσεων στη διδασκαλία της ανάλυσης κυρίως στην κατεύθυνση της Γ΄ λυκείου, όπου η κατάσταση γίνεται εξαιρετικά ανησυχητική για όλους εμάς που αγωνιούμε για την υπόθεση της μαθηματικής εκπ/σης στη χώρα μας και την αρτιότητά της.

Θα μείνω στα κύρια:

α) Ακρωτηριάζεται επί της ουσίας η μελέτη συνάρτησης μέσω των παραγώγων με διπλό τρόπο:

Εξοστρακίζεται αφενός ο τελικός σκοπός που είναι η συνολική μελέτη και η χάραξη της γραφικής παράστασης, η ολοκληρωμένη προσέγγιση και η βαθύτερη εξοικείωση των μαθητών με το θέμα κι αυτό γιατί δεν εξυπηρετεί τους εξεταστικούς στόχους του ακραίου ανταγωνιστικού διαγωνισμού εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Αφετέρου υπάρχει μια φοβερή υπερδιόγκωση σε τμήματα της ύλης που διευκολύνουν την ασκησιολογία υψηλού βαθμού δυσκολίας με λεπτές εννοιολογικές πτυχές, όπως είναι τα θεωρήματα Bolzano, Rolle, Fermat, καθώς και το Θ.Μ.Τ. (Θεώρημα Μέσης Τιμής) σε συνδυαστικές μάλιστα εκδοχές. Ξέρουμε όλοι μας πως το Θ.Μ.Τ. δεν έχει τόσο αυτοτελή αξία, όσο σημασία έχουν οι συνέπειες του, που είναι κυρίως η θεμελίωση των κριτηρίων μονοτονίας και ακροτάτων, θέματα που αποτελούν και την καρδιά της παραγώγισης. Ποιο το αποτέλεσμα; Διδακτική υπερσυγκέντρωση σε θέματα που δεν έχουν εντέλει πρωτεύουσα σημασία και που ούτε καν θα χρειαστούν στους μαθητές μας στη διδασκαλία της ανάλυσης στο πανεπιστήμιο. Η αίσθηση της διδασκαλίας του περιττού, η «Bolzano-mania», όπως προσφυώς την χαρακτήρισαν προικισμένοι μαθητές μου, που – παρά τις διδακτικές αντιξοότητές – τους γοήτευσε η ανάλυση.

Είναι χαρακτηριστικό το αντιπαράδειγμα, από την άποψη αυτή, των εξετάσεων του Abitur στη Γερμανία και τις Γερμανόφωνες χώρες όπως και στην Γερμανική σχολή Αθηνών στη χώρα μας. Πρόκειται για εξετάσεις καθαρά διαπιστωτικού χαρακτήρα αφού δεν ισχύει κλειστός αριθμός εισαγομένων. Ο διαπιστωτικός τους χαρακτήρας εξυγιαίνει όλη την ατμόσφαιρα των εξετάσεων και τα θέματα είναι επικεντρωμένα σε ζητήματα ουσίας. Το τελευταίο θέμα αφορά συνήθως την ολοκληρωμένη μελέτη μονοπαραμετρικής οικογένειας συναρτήσεων. Ζητείται η χάραξη γραφικών παραστάσεων για δυο διαφορετικές τιμές της παραμέτρου, όπου εμφανίζονται συνήθως απρόσμενα μορφικά διαφορετικές γραφικές παραστάσεις και ζητείται από τους μαθητές να επιλέξουν ακόμη και τις κατάλληλες μονάδες μέτρησης στους άξονες, ώστε να είναι πιο καλαίσθητες οι καμπύλες.

β) Καταργείται ουσιαστικά η επίλυση προβλημάτων μέσω της κατασκευής κατάλληλης συνάρτησης και της μελέτης της με παραγώγιση. Έτσι, έχουν εξοστρακιστεί από την εξεταστική ύλη όλα τα προβλήματα μέγιστου-ελάχιστου, ακόμη και από τα μαθηματικά γενικής παιδείας, τη στιγμή μάλιστα που το αντίστοιχο βιβλίο περιέχει εξαιρετικά παραδείγματα πραγματικών προβλημάτων επιτυχώς επεξεργασμένων και ισορροπημένων. Αξίζει να σημειωθεί πως η διδακτική γραμμή του βιβλίου έχει ως κέντρο βάρους τα προβλήματα.

γ) Αρνητικό αποτέλεσμα της επίδρασης των πανελλαδικών εξετάσεων στο μάθημα της ανάλυσης είναι και η αναίρεση κάθε διεπιστημονικής προσέγγισης που προσφέρεται ερμηνευτικά όχι μόνο στο πεδίο της παραγώγισης, αλλά και της ολοκλήρωσης, κυρίως μέσα από έννοιες και παραδείγματα της φυσικής. Για παράδειγμα, λείπει ακόμη και η πολύ επιτυχής ερμηνεία του έργου μεταβλητής δύναμης ως ολοκληρώματος που ερμηνεύει τον ορισμό του Riemann. Ευτυχώς που στο εξεταστικά χρήσιμο περιλαμβάνονται οι υπολογισμοί εμβαδού μεικτόγραμμων-καμπυλόγραμμων χωρίων διαφορετικά θα υπήρχε μόνο η εκμάθηση τεχνικής υπολογισμού ολοκληρωμάτων χωρίς καμία κατανόηση της έννοιας, δηλαδή θα είχαμε πλήρως γνωστικές περιστροφές στο κενό.

Τέλος, θύμα της εξεταστικοκεντρικής λογικής και άλλη μια περίπτωση αναίρεσης κάθε διεπιστημονικότητας αποτελεί και η παράληψη της διδασκαλίας διαφορικών εξισώσεων (όπως π.χ. αυτές που περιλαμβάνονται μεν στο βιβλίο αλλά δεν περιέχονται στην εξεταστέα ύλη, δηλαδή οι γραμμικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξεως). Προσέξτε όμως: η παράγραφος αυτή παρέχει μια πάρα πολύ πλούσια γκάμα εφαρμογών σε προβλήματα φυσικής, καθώς και άλλων επιστημονικών πεδίων.

Έπειτα απ' όλα τα παραπάνω ανακεφαλαιωτικά και επιγραμματικά έχουμε: ακρωτηριασμό μαθηματικών γνώσεων, ένταση της τυποποίησης τους, εξοστρακισμό της επίλυσης προβλημάτων και επομένως αποσύνδεση των μαθηματικών από τον πραγματικό κόσμο, ακύρωση κάθε διεπιστημονικής προσέγγισης, αναίρεση κάθε συνεργατικού διδακτικού πλαισίου και βεβαίως αποθέωση της βαθμοθηρίας.

Θα έρθω τώρα στο δεύτερο τμήμα της εισήγησής μου:

Συμπεραίνουμε εύκολα από τα παραπάνω πως αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να συνεχιστεί είναι το καταστροφικό σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων στις διάφορες μέχρι τώρα παραλλαγές του, δηλαδή το σύστημα των σκληρών ανταγωνιστικών διαγωνισμών μέσα ή έξω από το Λύκειο. Μέσα σε αυτό το εξεταστικό σύστημα πρόσβασης έχουν επιβαρυνθεί ιδιαίτερα τα μαθηματικά εξαιτίας του ρόλου που τους έχει απονεμηθεί «ως εξεταστικού σφαγέα των υποψηφίων». Επομένως, τα μαθηματικά έχουν μετατραπεί στο μάθημα εκείνο που ενισχύει με ιδιαίτερα τρόπο τους ταξικούς-κοινωνικούς φραγμούς στην εκπ/ση. Συνεπώς όλοι εμείς εδώ που αντιστρατευόμαστε τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση έχουμε μια ιδιαίτερα ευθύνη. Η απάντηση για την υπέρβαση αυτής της κακοδαιμονίας και της κακοποίησης της μαθηματικής παιδείας, αλλά και των σχολικών γνώσεων δεν μπορεί να είναι μερική. Δεν μπορεί π.χ. να αφορά μόνο το ζήτημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπ/ση, παρόλο που το ζήτημα αυτό αποτελεί έναν από τους δομικούς λίθους στο υπάρχον εκπ/κο σύστημα. Στο σημείο αυτό υποστηρίζω πως δεν μπορούμε να παρακάμψουμε το ζήτημα του συστήματος πρόσβασης, που έχει σχετική αυτοτέλεια. Αντίθετα οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε συγκεκριμένα, αλλά στο πλαίσιο μιας ευρύτερης εκπ/κής πρότασης για την εκπ/ση γενικά, αλλά και το σχολείο ειδικότερα. Επειδή όμως θεωρώ ισχυρό το κοινωνικό-πολιτικό αξίωμα «πως το σχολείο αλλάζει, αλλάζοντας την κοινωνία» μια αντίπαλη ταξικά εκπ/κή πρόταση του σήμερα πρέπει να συνδέεται με μια πορεία ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Δεν μπορεί να γίνεται σε κοινωνικό κενό ούτε με παγωμένη την κοινωνική εικόνα.

Με βάση τη σημαντική αυτή παρατήρηση θα διατυπώσω την πρότασή μου ως πρόταση όχι του απωτάτου ιδανικού μέλλοντος μας, αλλά για το σήμερα. Εδώ χρειάζεται μια επιπλέον ισχυρή προϋπόθεση. Πρέπει όχι απλά να τη διατυπώσουμε, αλλά και να την κάνουμε λαϊκά κατανοητή ως κοινωνικά αναγκαία και δίκαιη!

Η πρόταση αυτή συμπυκνώνεται στο αίτημα της ελεύθερης πρόσβασης σε όλες τις βαθμίδες και τα επίπεδα και επομένως και στην τριτοβάθμια εκπ/ση, ενταγμένη όμως ως δομικό στοιχείο μιας συνολικότερης ταξικής αντίπαλης εκπ/κής πρότασης. Γι' αυτό πρέπει να διατυπώνεται ολοκληρωμένα ως ελεύθερη πρόσβαση από το ενιαίο 12χρονο βασικό σχολείο στην ενιαία πανεπιστημιακή εκπ/ση.

Ας μου επιτραπούν στο σημείο αυτό δυο τελικές παρατηρήσεις:

1^η παρατήρηση. Το αίτημα της ελεύθερης πρόσβασης για να δικαιώνει το περιεχόμενό του θα πρέπει να αναιρεί σε όλο το μήκος της εκπ/κής λειτουργίας και δομής τις διαδικασίες κατάταξης-κατηγοριοποίησης-απόρριψης των μαθητών και εσωτερίκευσης τους από τους ίδιους. Δηλαδή, θα πρέπει κοντολογίς να αναιρεί αυτό που η κοινωνιολογία της εκπ/σης ονομάζει κατανεμητικό ρόλο του αστικού σχολείου. Γι' αυτό πρέπει να μιλάμε για ελεύθερη πρόσβαση παντού. Εδώ προς επίρρωσιν θα θυμίσω μια καίρια διατύπωση του Ν. Πουλατζά σε διάλεξή του τον Μάιο του 1975 στο ΕΜΠ με θέμα «παιδεία και κοινωνικό περιβάλλον» σε συνδιάσκεψη για την παιδεία που οργάνωσαν οι τότε Σύλλογοι Διπλωματούχων Μηχανικών. Εκεί διατυπώνει και την κρίση πως «οι εισιτήριες εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο δίνονται βασικά και σε πλειοψηφία πολύ νωρίτερα, ήδη από το Δημοτικό σχολείο». Επομένως το αίτημα της ελεύθερης πρόσβασης δεν μπορεί να αποσπαστεί από το αίτημα του ενιαίου 12χρονου σχολείου και της ενιαίας πανεπιστημιακής εκπ/σης.

Αν η συζήτηση που θα ακολουθήσει το επιτρέψει, θα μπορούσα να αναφερθώ συνοπτικά, αλλά πιστεύω με ενάργεια, τόσο στο ενιαίο 12χρονο σχολείο, όσο και στην ενιαία Πανεπιστημιακή εκπ/ση, ώστε να μην φαντάζουν ενδεχομένως στα μάτια σας σαν «αδειανά πουκάμισα» ή κενές συνθηματολογικές αναφορές.

2^η παρατήρηση. Αν, όπως είπα και προηγουμένως, το αίτημα της ελεύθερης πρόσβασης αποσπαστεί από το γενικό του πλαίσιο, μπορεί κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις να αποκτήσει μέχρι και νεοφιλελεύθερο πρόσημο, αν αφορά π.χ. την ελεύθερη πρόσβαση στα τρίχρονα ψευδοπανεπιστήμια της Μπολόνια.

Θα ήθελα να κλείσω μ' ένα «τσιτάτο», όπως λέγαμε και στα φοιτητικά μας χρόνια. Δεν ανήκει σε κάποιο μαρξιστή φιλόσοφο ή κοινωνιολόγο αλλά στον Λιούις Κάρολ, συγγραφέα της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων», ιερωμένο αλλά και πανεπιστημιακό δάσκαλο μαθηματικών στον μακρινό 19^ο αιώνα. Το απόσπασμα είναι εξαιρετικά σύγχρονο, όταν περιγράφει τα αντιπαιδαγωγικά και βαθύτατα ταξικά αποτελέσματα της βαθμολογίας και των εξετάσεων ως μηχανισμών κατάταξης, κατηγοριοποίησης και απόρριψης! Είναι επίσης ιδιαίτερα γλαφυρός στην αναίρεση της θέσης πως τα μέσα αυτά είναι αναγκαία για την ανατροφοδότηση της μάθησης, όπως ψευδώς ισχυρίζεται η αστική παιδαγωγική ρητορική.

Λέει λοιπόν ο Λιούις Κάρολ: «…κάτω απ' αυτές τις συνθήκες μεταμορφώνουμε τον δυστυχισμένο μαθητή σε ένα είδος φιάλης του Λέυντ, δηλαδή σε έναν ηλεκτρικό πυκνωτή. Πατάμε το κουμπί του ανταγωνιστικού διαγωνισμού και βγαίνει ένας υπέροχος σπινθήρας που συχνά ανατινάζει ολόκληρο τον πυκνωτή. Τι πειράζει όμως; Του δίνουμε την ονομασία «σπινθήρας πρώτης, δευτέρας κτλ τάξεως» και τον ταξινομούμε σ' ένα συρτάρι…»

Ευχαριστώ πολύ που με υπομείνατε!

* ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ «ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ Ε.Μ.Ε.»,  Σάββατο 24/4/2010 (Ιωνίδειος Σχολή, Πειραιάς)

** O Θοδωρής Βουρεκάς είναι μαθηματικός, πρ. μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

Επίθεση αυτοκτονίας του… Ισραήλ

Πολιτικό Βατερλώ η πειρατική επιδρομή άνοιξε τον δρόμο για άρση του αποκλεισμού της Γάζας και δρομολόγησε ανατροπές στη Μ. Ανατολή

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Αδιανόητη μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, η θέση αυτή προέρχεται όχι από αγανακτισμένους Αραβες ή φιλοπαλαιστίνιους ακτιβιστές, αλλά από το κύριο άρθρο του Guardian. Η μεγάλης κυκλοφορίας βρετανική εφημερίδα δεν αποτελούσε εξαίρεση. Απηχώντας την υπερχειλίζουσα αγανάκτηση της κοινής γνώμης, τα πιο έγκριτα μέσα ενημέρωσης του δυτικού κόσμου κινήθηκαν σε παραπλήσιες συχνότητες: «Το Ισραήλ απωλέσθη εν πλω – ξεδιάντροπη πράξη πειρατείας», έγραφε το κύριο άρθρο των Finanancial Times. «Τριπλό φιάσκο για τους Ισραηλινούς», εκτιμούσε η σύνταξη της γαλλικής Le Monde. «Ρεσάλτο στη διεθνή νομιμότητα» ήταν ο τίτλος του κύριου ρεπορτάζ στην ισπανική El Pais, άρθρο της οποίας είχε τίτλο: «Αν σκοτώνουν Ευρωπαίους, σκεφτείτε τι κάνουν στους Παλαιστίνιους»! Ανεξάρτητη διεθνή έρευνα για την ισραηλινή επιδρομή και άρση του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας ζήτησαν, σε κύριο άρθρο, οι New York Times.

Ανθρωπιστική βοήθεια

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φονική επιδρομή της Δευτέρας εξελίχθηκε σε πολιτικό Βατερλώ, κάτι σαν… «επιχείρηση αυτοκτονίας του κράτους του Ισραήλ», όπως έγραψε χαρακτηριστικά η τουρκική Zaman. Και δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, από τη στιγμή που έβαψαν στο αίμα έξι σκάφη με σημαίες δυτικών κρατών, τα οποία μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια και ακτιβιστές από 50 χώρες. Κι όλα αυτά, σε μια αποστολή όπου συμμετείχαν ευρωβουλευτές, βουλευτές από τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία και το Ισραήλ, μια κάτοχος του Νομπέλ Ειρήνης, ένας διάσημος Σουηδός συγγραφέας, ένας πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ, ένας πρώην αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, ένας πρώην αρχιεπίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας και μία επιβιώσασα του Ολοκαυτώματος.

Πολλοί μίλησαν για «γκάφα ολκής» της κυβέρνησης Νετανιάχου και προσωπικά του αμετακίνητου υπουργού Αμυνας Εχούντ Μπάρακ – ο οποίος διηύθυνε πέρυσι τον πόλεμο στη Γάζα και παραμένει ηγέτης των Εργατικών και αντιπρόεδρος της… Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Οσοι μιλούν, όμως, για «επιχειρησιακά λάθη», παρακάμπτουν το μέγα πολιτικό θέμα. Το γεγονός, δηλαδή, ότι το Ισραήλ σχεδίασε με κρύο αίμα μια βάρβαρη καταδρομική επιχείρηση έτσι ώστε: Πρώτον, να παραταθεί ο αποκλεισμός της Γάζας, με τις τραγικές επιπτώσεις του σε 1,5 εκατομμύριο αθώους Παλαιστίνιους. Και δεύτερον, να δοθεί ένα σκληρό μάθημα στην κυβέρνηση Ερντογάν (δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι το μακελειό έγινε σε τουρκικό πλοίο), η οποία έχει εξοργίσει επανειλημμένα το Ισραήλ, με πιο πρόσφατο δείγμα τη συμφωνία με τους Αχμεντινετζάντ και Λούλα για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Το ερώτημα αναδύεται αβίαστα: Από πού αντλεί το «θάρρος» αυτό το μικρό κράτος, που περιτριγυρίζεται από παραδοσιακούς εχθρούς, να προκαλεί με τόσο ωμό τρόπο τον κόσμο όλο; Ποιο άλλο κράτος θα μπορούσε να διαπράττει μέσα σε ένα χρόνο εγκλήματα πολέμου, με 1.400 νεκρούς, στη Γάζα – τα οποία καυτηρίασε η αρμόδια, εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ – μια μαφιόζικη δολοφονία Παλαιστινίου μαχητή στο Ντουμπάι από πράκτορες της Μοσάντ με πλαστά ευρωπαϊκά διαβατήρια και μια επιδρομή όπως αυτή της περασμένης Δευτέρας, και να εξακολουθεί να απολαμβάνει απόλυτης ατιμωρησίας;

Είναι ακριβώς αυτή η ατιμωρησία που κάνει τους Ισραηλινούς ιθύνοντες να αδιαφορούν για τις ανθρώπινες απώλειες των επιχειρήσεών τους, βέβαιοι ότι θα γίνει απλώς ένας επικοινωνιακός σαματάς, αλλά σε λίγο κι αυτό το έγκλημα θα ξεχαστεί, καθώς οι δυτικές κυβερνήσεις θα περιοριστούν σε ψηφίσματα ματαίων πόθων και τίποτα δεν θα έχει αλλάξει στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Ωστόσο, ο κυνικός αυτός υπολογισμός που δικαιώθηκε τόσες φορές στο παρελθόν, ενδέχεται να αποδειχθεί, αυτή τη φορά, εσφαλμένος.

Παρά τη χαλαρή δημόσια αντίδρασή του, ο Μπαράκ Ομπάμα ματαίωσε, ουσιαστικά, την προγραμματισμένη συνάντησή του με τον Βενιαμίν Νετανιάχου, την ώρα που ο αρχηγός της Μοσάντ, Μείρ Νταγκάν, αναγνώριζε, από το βήμα της ισραηλινής Βουλής, ότι η χώρα του «σταδιακά μετατρέπεται, από στήριγμα των ΗΠΑ, σε μπελά» – αποκάλυψε, μάλιστα, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα σκεφτόταν να επιβάλλει μονομερώς λύση του παλαιστινιακού στο Ισραήλ. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, κατήγγειλε το «λουτρό αίματος», έθεσε στο Ισραήλ προθεσμία 48 ωρών να απελευθερώσει όλους τους κρατούμενους ακτιβιστές και ζήτησε την άμεση άρση του αποκλεισμού της Γάζας.

Πολιτικό κόστος

Όλα δείχνουν ότι η πειρατική επιδρομή σήμανε την αντίστροφη μέτρηση για την άρση του αποκλεισμού, ο οποίος σωρεύει τεράστιο πολιτικό κόστος για το Ισραήλ, χωρίς να επιτυγχάνει τον στόχο του, δηλαδή την ανατροπή της Χαμάς. Είναι χαρακτηριστική η θαρραλέα στάση του Ιρλανδού πρωθυπουργού Μπράιαν Κόουεν, ο οποίος πήρε υπό την προστασία του το σκάφος «Ρέιτσελ Κόρεϊ» που κατευθυνόταν, όταν γράφονταν αυτές τις γραμμές, προς τη Γάζα μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια, παρά το μακελειό της Δευτέρας και ζήτησε από το Ισραήλ να εγγυηθεί τον ασφαλή ελλιμενισμό του – κάτι που ουδείς άλλος Ευρωπαίος πρωθυπουργός είχε τολμήσει.

Αλλά και η Αίγυπτος, συνένοχος μέχρι χθες στον αποκλεισμό της Γάζας, άνοιξε επ' αόριστον τα σύνορα και δώρισε στους Παλαιστίνιους 13 γεννήτριες ηλεκτρικού ρεύματος, φοβούμενη εξέγερση των Αιγυπτίων, που βλέπουν τον Ερντογάν να ποζάρει ως νέος Νάσερ και τους δικούς τους ηγέτες να συνεργάζονται με τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. Παρότι το αυταρχικό καθεστώς Μουμπάρακ φοβάται τους ισλαμιστές περισσότερο κι από τους Ισραηλινούς, είναι αναγκασμένο να δεχθεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε λύση του παλαιστινιακού χωρίς τη σύμπραξη της Χαμάς – κάτι που αναγνώρισε και ο Ρώσος πρόεδρος Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος δέχθηκε στο Κρεμλίνο τον πολιτικό ηγέτη της οργάνωσης, Χαλέντ Μεσάλ. Σε κάθε περίπτωση, τα γεγονότα αυτής της εβδομάδας φαίνεται ότι θα εγκαινιάσουν αλυσιδωτές επιπτώσεις στο πολιτικό τοπίο της Μέσης Ανατολής, πολύ μεγαλύτερες από ό,τι άλλοι εκ των πρωταγωνιστών τους ήλπιζαν και άλλοι φοβούνταν.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Hμερομηνία δημοσίευσης: 06-06-10, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100010_06/06/2010_403538

Τουρκία – Ισραήλ 2010

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Μεταξύ αυτών ήταν και ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερντογάν, ο οποίος εξαπέλυσε δριμεία φραστική επίθεση αποφεύγοντας τη χρήση της φλύαρης και χωρίς νόημα διπλωματικής γλώσσας. Κύλισαν μήνες με τον παλαιστινιακό λαό να υποφέρει από τον εγκλεισμό στη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη, χωρίς την παρηγοριά ούτε της ανθρωπιστικής βοήθειας, η οποία κατακρατείται, λόγω εσκεμμένων διατυπώσεων, επί μακρόν στους τελωνιακούς σταθμούς.

Πρόσφατη αποστολή βοήθειας από λεγόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις δέχθηκε επίθεση στα διεθνή ύδατα εκ μέρους ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων με αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό Τούρκων πολιτών και τη σύλληψη άλλων, μεταξύ των οποίων και Ελλήνων. Στον ΟΗΕ επικράτησε για μία ακόμη φορά η διπλωματική γλώσσα της κενολογίας, ενώ κάποιοι έσπευσαν, τόσο αλλού, όσο και στη χώρα μας, να επιρρίψουν την ευθύνη στους Τούρκους, καθώς αμφισβήτησαν ευθέως την ύπαρξη μη κυβερνητικών οργανώσεων στη γείτονα υπό το καθεστώς ανελευθερίας που επικρατεί εκεί. Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τη σύνδεση των συμμετεχόντων στην αποστολή Τούρκων πολιτών με την κυβέρνηση της Τουρκίας ούτε την παρουσία μεταξύ αυτών και ανδρών της τουρκικής μυστικής αστυνομίας ΜΙΤ. Άλλωστε αρκετές ΜΚΟ σε διάφορες χώρες της γης αλλά και στη δική μας έχουν και σκοτεινό ρόλο και σκοτεινή χρηματοδότηση (Δεν υπονοώ τους συμμετέχοντες στην αποστολή Έλληνες ενεργούς πολίτες, ακτιβιστές στα ελληνικά). Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι το ότι το σιωνιστικό Ισραήλ με τον τρόπο που παρουσιάστηκε το συμβάν κατάφερε να αποκλιμακώσει την κρίση και να διασκεδάσει τις άσχημες εντυπώσεις που προκάλεσε στη διεθνή κοινή γνώμη η κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου εκ μέρους του.

Στις μεγαλουπόλεις της Τουρκίας οργανώθηκαν ογκώδεις διαδηλώσεις κατά του Ισραήλ, αλλά και η χώρα μας διέκοψε κοινή αεροπορική άσκηση με το Ισραήλ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 Τουρκία και Ισραήλ είχαν συνάψει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας, η οποία, κατά δήλωση του Τούρκου υπουργού άμυνας, δεν πρόκειται να διαταραχθεί από το πρόσφατο συμβάν, αν και ματαιώθηκαν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Τι συμφωνία ισχύει μεταξύ της χώρας μας και του Ισραήλ αγνοούμε και τα ΜΜΕ δεν κρίνουν σκόπιμο να μας ενημερώνουν για τις κοινές ασκήσεις και για το πού αποβλέπουν αυτές. Από την άλλη σε ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος ο Ερντογάν, απευθυνόμενος στο Ισραήλ, είπε «κανείς να μη δοκιμάσει τις αντοχές της Τουρκίας. Όσο πολύτιμη είναι η φιλία της Τουρκίας, άλλο τόσο ισχυρή είναι και η εχθρότητά της». Άκρως εντυπωσιακή αυτή η σταθερή στάση της Τουρκίας έναντι του πανισχύρου σιωνιστικού Ισραήλ, μπροστά στο οποίο υποκλίνονται ακόμη και οι "πλανητάρχες"!

Ως απάντηση στην αποφασιστικότητα της Άγκυρας εκ μέρους ΜΚΟ οργανώσεων του Ισραήλ έγινε γνωστό ότι σχεδιάζεται αποστολή στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο με σκοπό να εξεταστεί η συμπεριφορά των αρχών κατοχής προς τους εγκλωβισμένους εκεί Ελληνοκυπρίους. Εντυπωσιάζει το με ανακούφιση άκουσμα από πολλούς συμπατριώτες μας της ειδήσεως. Ούτε σκέψη ότι και στο σιωνιστικό Ισραήλ δεν υπάρχουν ΜΚΟ μη ελεγχόμενες ούτε και ότι μεταξύ των ενεργών πολιτών θα περιλαμβάνονται πολύ πιθανόν και πράκτορες της Μοσάντ. Εμείς που αγνοούμε τους αγώνες της ηρωικής δασκάλας Φωκά, τους δικαστικούς αγώνες για τις περιουσίες στα κατεχόμενα Κυπρίων προσφύγων, που λησμονήσαμε σχετικά γρήγορα τους Σολωμό και Ισαάκ, καθώς και το δάκρυ του μακαριστού προέδρου Τάσου Παπαδοπούλου, που δεν πληροφορηθήκαμε τους πανηγυρισμούς των Άγγλων και Αμερικανών, πέραν των Τούρκων, για την επιτυχία του Χριστόφια (οι σιωνιστές δεν πανηγυρίζουν ποτέ, άλλοι πανηγυρίζουν για λόγου τους), που αγνοούμε ότι η κυπριακή κυβέρνηση δεν επέτρεψε τον ελλιμενισμό σε κυπριακά λιμάνια των πλοίων της αποστολής που δέχθηκε την επίθεση, προσβλέπουμε στο σιωνιστικό Ισραήλ ως ανέλπιστο σύμμαχο σε εποχή που κλιμακώνεται η τουρκική πρόκληση μέσω του δόγματος του νεοοθωμανισμού που πρεσβεύουν οι κυβερνώντες την Άγκυρα και το οποίο προβάλλει κυρίως ο υπουργός της επί των Εξωτερικών Νταβούτογλου!

Είναι όμως πράγματι αξιοπρεπής και ακόμη περισσότερο ηρωική η στάση της Άγκυρας; Είναι η Τουρκία η μεγάλη περιφερειακή δύναμη, όπως είχαμε την  ευκαιρία να περιγράψουμε σε προηγούμενα άρθρα; Δεν θα μπορούσαν οι Αμερικανοί να ενθαρρύνουν πραξικόπημα ανατροπής των ισλαμιστών από τους κεμαλικούς και εξέγερση των Κούρδων; Από την άλλη είναι τόσο ανίσχυρο το Ισραήλ, για χάρη του οποίου οι ΗΠΑ προβαίνουν σε πολέμους, προκειμένου να εγκαταστήσουν σε ισλαμικές χώρες φιλοδυτικές, δηλαδή φιλοσιωνιστικές κυβερνήσεις; Ας μη παρασυρόμαστε από αφελείς αναλύσεις. Η αποφασιστικότητα του Ερντογάν έναντι του Ισραήλ είναι ύποπτη. Ο Ερντογάν δεν είναι Αχμαντινετζάτ ούτε το Ισραήλ Ελλάδα, η οποία πρόσφατα φάνηκε γυμνή κατά την υποδοχή του Τούρκου πρωθυπουργού. Ο χρόνος θα αποκαλύψει το σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη και πού αποσκοπεί αυτό. Γι' αυτό τώρα που έχουμε υποταγεί στις βουλές του σιωνιστικού, όπως και όλοι οι ισχυροί διεθνείς οργανισμοί, ΔΝΤ, ας παραμείνουμε άκρως επιφυλακτικοί στο να τοποθετηθούμε στη διένεξη Τουρκίας Ισραήλ. Η κανόνας "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου" έχει και εξαιρέσεις.

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 8-6-2010    

Η τουρκο–ισραηλινή αντιμαχία αλλάζει το μεσσανατολικό σκηνικό

Του mavro.fws

Αυτά τα δεδομένα από καιρό έχουν αρχίσει να αλλάζουν κάτω από την εμφάνιση και την επενέργεια του «Τρίτου Κατεργάρη» ήτοι μιας καινούργιας δυναμικής εκπορευομένης από το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου. Στο κέντρο του «ισλαμοδημοκρατικού» προγράμματος τους είναι όχι απλώς ο στόχος για έναν αναβαθμισμένο και με δυτική υποστήριξη διαμεσολαβητικό νεοθωμανισμό αλλά ένα ευρύτερο γεωστρατηγικό όραμα. Και είτε πρόκειται για την μωροφιλόδοξη αιθεροβασία είτε για την μεγαλεπήβολη πρόσβλεψη μιας τουρκικής μεγάλης δύναμης με ρόλο αυτεξούσιο και ηγετικό σε διεθνές επίπεδο, είναι αυτό που τελικά εμπνέει και καθοδηγεί τις επιμέρους δράσεις της Άγκυρας στην ανατολικομεσογειακή και μεσοανατολική περιοχή για την περιφερειακή ηγεμονία. Δράσεις που ξεδιπλώνονται σε ορισμένους βασικούς άξονες:

1-Καταρχήν η Τουρκία οργανώνει με τρόπο μεθοδικό – σε πολιτικό, στρατιωτικό, πολιτισμικό και οικονομικό επίπεδο – τη λαβίδα προσπέλασης και ελέγχου του ανατολικομεσογειακού και βαλκανικού χώρου προσβλέποντας στην εξουδετέρωση και δορυφοροποίηση της Ελλάδας καθώς και των άλλων χωρών κάτω από το βάρος μιας εξελισσόμενης «υποδεκτικής» τουρκικής ισχύος.

2-Παράλληλα ανεγείρει το γεωπολιτικό προφίλ της «μεγάλης προστατευτικής μητέρας» του παλαιστινιακού και γενικότερα του μουσουλμανικού κόσμου. Προς τούτο εγκαλεί σταθερά το Ισραήλ να διανοίξει την εδαφική φυλακή-Γάζα. Ο Ερντογάν ζει στιγμές ηρωποίησης στο εξωτερικό στις πόλεις των Αράβων και στο εσωτερικό μέσα στην ίδια τη Τουρκία.

3-Προχωρεί σε στρατηγικές σχέσεις με τη Ρωσία στον πολιτικό, οικονομικό και ενεργειακό τομέα.Σε αυτά τα πλαίσια και η μεγάλη συμφωνία της 12 Μαΐου 2010 που υπογράφεται από τον αντιπρόεδρο της ρωσικής κυβέρνησης Ιγκόρ Σέτσιν και τον Τούρκο υπουργό Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ (κατά την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ στην Άγκυρα) για την κατασκευή από τη ρωσική εταιρεία Atomstroiexport του πρώτου τουρκικού πυρηνικού σταθμού με τέσσερις πυρηνικούς αντιδραστήρες στις τουρκικές ακτές της Μεσογείου.

4-Υπό την επίδραση των αρνητικών εξελίξεων για τις ΗΠΑ σε Ιράκ-Αφγανιστάν την προϊούσα αποσταθεροποίηση του Πακιστάν και την καθήλωση της Σαουδικής Αραβίας, η Τουρκία αντιλαμβάνεται πως της παρουσιάζεται η ιστορική ευκαιρία να καλύψει το κενό ηγεσίας του σουνιτικού Ισλάμ. Και ως επίδοξος κηδεμόνας του να υποβοηθηθεί και να επωφεληθεί από τη διαχείριση μιας περιφερειακής διπολικής συνεννόησης με τον ηγεμονικό αντιπρόσωπο του σιιτικού μουσουλμανισμού, το Ιράν. Σε αυτή την κατεύθυνση κινεί τις μαραθώνιες διαβουλεύσεις με Βραζιλία και Ιράν που έχουν ως αποτέλεσμα τη συμφωνία ανταλλαγής πυρηνικών καυσίμων της 17 Μαΐου που προβλέπει τη μεταφορά 1.200 κιλών ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού (3,5%) στη Ρωσία και στη Γαλλία, όπου θα παράγεται καύσιμο για ένα ερευνητικό πυρηνικό αντιδραστήρα της Τεχεράνης. Η δε ανταλλαγή θα γίνει στη Τουρκία. Μετά τη συμφωνία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στέλνει ένα προκλητικό «ping» τονίζοντας ότι δεν είναι πλέον απαραίτητες οι κυρώσεις κατά του Ιράν συναντώντας την δυσφορία των ΗΠΑ-Ε.Ε και βέβαια του Ισραήλ που αναπτύσσει το σχεδιασμό και τη προετοιμασία ενός τακτικού πυρηνικού πολέμου ενάντια στο Ιράν.

5-Η αμερικανοατλαντική εισβολή και κατοχή του Ιράκ μεταξύ των άλλων γέννησε ένα βλαπτικό εθνοτικό χάος για την μεγαλοκρατική ακεραιότητα και τα συμφέροντα του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού. Η δημιουργία του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν με τη μόνιμη στρατιωτική παρουσία ισραηλινών συμβούλων και εκπαιδευτών δημιουργεί ένα διαρκή πονοκέφαλο στο τουρκικό καθεστώς σχετικά με τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες εντός της τουρκοκρατούμενης εδαφικής περιοχής των Κούρδων στην Ανατολία. Η αμφισβήτηση της πολιτικο-στατιωτικής δραστηριότητας του Ισραήλ ξεκινά λοιπόν ως ένας εσωτερικός όρος για την ίδια την επιβίωση και τη συνοχή της Τουρκίας.
Εδώ και καιρό στην ανατολικομεσογειακή θάλασσα έχει διαφανεί η καινούργια πραγματικότητα της τουρκο-ισραηλινής αντιμαχίας. Για την ασφάλεια και την επεκτατική πολιτική ελέγχου της Τουρκίας η εκφοβιστική στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ σε αυτή τη θάλασσα συνιστά σημαντικό εμπόδιο και ως τέτοιο θα έπρεπε να παραμεριστεί. Το γεωστρατηγικό παιχνίδι αντιπαράθεσης ήταν ως ένα βαθμό προβλέψιμο και από τις δύο πλευρές καθώς κατανοούσαν πως δύσκολα θα απέφευγαν μια μορφή «θερμού επεισοδίου». Στις ειδικές συνθήκες που διαμόρφωναν τα δεδομένα της διεθνούς αποστολής των 700 ακτιβιστών του «Στολίσκου της Ελευθερίας» προς την Γάζα-Φυλακή, η αντιμαχία αυτή με την εκδίπλωση της σιωνιστικής ανθρωποσφαγής πάνω στο τουρκικό πλοίο «Mavi Marmara» πέρασε πλέον στην πλήρη ανταγωνιστική της ανάπτυξη.

Στη πρώτη φάση αυτής της σύγκρουσης η Τουρκία φαίνεται πως είναι η κερδισμένη και αυτό όχι μόνο στο «επικοινωνιακό-προπαγανδιστικό» και στο «ηθικο-πολιτικοδιπλωματικό» επίπεδο.Αντίθετα για το Ισραήλ θα υπάρξουν σημαντικές γεωπολιτικές επιπτώσεις πέρα από το συμβολισμό της καταδικαστικής γι αυτό απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το ενδεχόμενο μιας νέας «Ιντιφάντα» στα παλαιστινιακά εδάφη είναι στην ημερήσια διάταξη παρά την ενσωμάτωση της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική όχθη. Επίσης το Ισραήλ δεν έχει να αντιμετωπίσει μοναχά ένα νέο ισχυρό περιφερειακό αντίπαλο το τουρκικό κράτος (πλάι σε Ιράν, Συρία, Λίβανο κλπ), αλλά ταυτόχρονα έχει τεθεί στο στόχαστρο των ίδιων των οργισμένων λαϊκών μαζών της τουρκικής κοινωνίας. Υπό αυτή την εξέλιξη θα ήταν μέγα λάθος να ερμηνεύσει κανείς τις δηλώσεις του δίδυμου Ερντογάν-Νταβούτογλου ως ανέξοδους λεονταρισμούς.«Ακόμα και όλοι να σωπάσουν, εμείς δεν θα γυρίσουμε την πλάτη στην Παλαιστίνη και την Γάζα…Εάν το Ισραήλ κάνει το λάθος να νομίσει πως η Τουρκία είναι σαν κάποιους άλλους, το κόστος θα είναι βαρύ» δηλώνει ο πρώτος. «το Ισραήλ χάνει το δικαίωμα να είναι αναγνωρισμένο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας» προσθέτει ο δεύτερος μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η νέα τουρκο-ισαηλινή αντιπαράθεση διαμορφώνει ένα πρόσθετο αδιέξοδο στη μεσοανατολική πολιτική των ΗΠΑ και θέτει σε κρίσιμη δοκιμασία τις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις. Είναι δεδομένο πως η δολοφονική επίθεση του σιωνιστικού κράτους απέναντι στο «Στολίσκο της Ελευθερίας» και στο «Mavi Marmara» προϋπόθετε την ενημέρωση της αμερικανικής κυβέρνησης. Η συγκατάθεση της μπορεί να πιθανολογηθεί καθώς θα μπορούσε να την αποτρέψει. Εξ άλλου στη συνέχεια μετά τα γεγονότα με τη στάση τους οι ΗΠΑ πρόσφεραν διπλωματική κάλυψη στο Ισραήλ.

-Η πρόκριση του μακελειού πάνω στο πλοίο Mavi Marmara ώστε να νουθετηθεί δια του «μηνύματος του αίματος» η Άγκυρα με σκοπό να πάψει το παιχνίδι υπόσκαψης του αμερικανο-ισραηλινού σχεδίου στην ευρύτερη Μέση Ανατολή είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο.Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μιλάνε για έγγραφο που αποδεικνύει πως μια λίστα θανάτου είχε προετοιμαστεί εκ των προτέρων από τους Ισραηλινούς, με ονόματα και φωτογραφίες ατόμων προς εκτέλεση και όταν οι ισραηλινοί κομάντο επιτέθηκαν πειρατικά στο «Στολίσκο της Ελευθερίας» και στο Mavi Marmara είχαν αντίγραφα του καταλόγου θανάτου.

-Ταυτόχρονα η επίθεση αποτελεί μια τρομοκρατική-πολεμική κίνηση της ατλαντικο-σιωνιστικής συμμαχίας στα πλαίσια του γενικότερου στρατιωτικού προγραμματισμού που δρομολογεί μια τακτική πυρηνική επίθεση εναντίον του Ιράν. Η εγκληματική επιδρομή συνέπεσε με την προετοιμασία απόπλου τριών ισραηλινών υποβρύχιων γερμανικής κατασκευής εξοπλισμένων με πυρηνικούς πυραύλους Κρουζ προς τον Κόλπο πλησίον των ιρανικών ακτών (πηγή: Sunday Times). Καθώς επίσης με την ισραηλινο-ελληνική πολεμική άσκηση «Μίνωας 2010» πάνω από το Αιγαίο.

ΠΗΓΗ: 1-6-2010, http://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Η ΕΘΝΟΦΟΒΙΚΟΤΗΤΑ, Η…ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ «ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ»

 Από την Ανεξάρτητη Συνεργασία Καθηγητών Ν. Ροδόπης  

Αναμφίβολα το προσωπικό δικαίωμα του καθενός στον εθνομηδενισμό και την ελληνοφοβικότητα είναι απολύτως σεβαστό. Επειδή ωστόσο τόσο εσείς, όσο και το επιτελείο των συνεργατών σας τυγχάνει (ακόμη) να πληρώνεστε από τον ελληνικό λαό, είστε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ υποχρεωμένοι να μάθετε κάποια στιγμή να σέβεστε την Ιστορία του και τους Νεκρούς του, Ως εκ τούτου, η επιλογή θέματος Πανελλαδικών Εξετάσεων που γεννά θετικούς συνειρμούς υπέρ ενός σεσημασμένου φασίστα, διακεκριμένου δασκάλου της γενοκτονίας και (συμπτωματικώς) σφαγέα και των προγόνων μας και μάλιστα ακριβώς τη μέρα που έχει θεσμοθετηθεί (εδώ και 16 χρόνια) από την Ελληνική Βουλή ως Ημέρα Μνήμης των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων του στον (κάποτε) ελληνικό Πόντο, θεωρούμε ότι προσβάλλει όχι μόνο τη νοημοσύνη μας, αλλά ολόκληρη την ύπαρξή μας.

      Και βεβαίως, θα ξεκαθαρίσουμε ότι ούτε τη λογοτεχνία δαιμονοποιούμε, ούτε λογοκρισίες επιθυμούμε, ούτε την…ποινικοποίηση της απλής αναφοράς του ονόματος του Μουσταφά Κεμάλ προτείνουμε. Το πρόβλημα δεν είναι το κείμενο του Ιωάννου καθ' αυτό (που ίσως από μόνο του να μην έχει πράγματι κάτι το μεμπτό). Το πρόβλημα, επαναλαμβάνουμε, έγκειται στον βαθύτατα αρνητικό συμβολισμό της επιλογής του, σε συνδυασμό ασφαλώς με την έλλειψη εθνικής αυτογνωσίας και ιστορικής αυτοσυνειδησίας, η οποία είναι γνήσιο προϊόν του αποχρωματισμένου και καθημαγμένου δημόσιου σχολείου που ονειρεύεστε (φρόντισαν βέβαια γι' αυτό και οι προκάτοχοί σας) και η οποία σας επιτρέπει να χρησιμοποιείτε σήμερα το όνομα του φασίστα γενοκτόνου, ανήμερα της μνήμης των θυμάτων του, και να μην ξεσηκώνονται και οι πέτρες! Τη στιγμή που έχουμε προγράμματα για τη διδασκαλία του Ολοκαυτώματος, ανήμερα 19ης Μαΐου χωρίς αιδώ και χωρίς αποστροφή κάποιοι έχουν το απύθμενο θράσος να μας μιλούν για τον δολοφόνο Μουσταφά Κεμάλ και το (ούτως ή άλλως αμφισβητούμενο) εν Θεσσαλονίκη σπίτι του. 

    Αξιότιμη κυρία Υπουργέ

    Δεν θα σχολιάσουμε κατά τη συγκεκριμένη στιγμή τις πολιτικές προσεγγίσεις της κυβέρνησής σας! Δεν θα σχολιάσουμε και το ότι πριν αλέκτωρ λαλήση, πριν καν προλάβει δηλαδή να στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές σας με την Τουρκάλα ομόλογό σας για "κοινή προσέγγιση, ώστε να μειωθεί η εχθρότητα και οι επιθετικοί χαρακτηρισμοί", εσείς μας εμφανίσατε ως…«πεσκέσι» τον διαβόητο σφαγέα! Δεν μας ενδιαφέρουν ούτε και οι ιδεοληπτικές νευρώσεις, ούτε και οι νεοταξίτικες διασυνδέσεις, αλλά ούτε και οι μισελληνικές ψυχώσεις ενίων (αυτοφερομένων ως) διανοουμένων, που μέσω κωμικών ψευτοεπιστημονικών φληναφημάτων, εξακολουθούν να…αναρωτιούνται ακόμη επί .. δυσβάχταχτων υπαρξιακών ερωτημάτων του τύπου «τι είναι η πατρίδα μας»! Το μόνο ΑΠΟΛΥΤΩΣ βέβαιο είναι πως όλοι αυτοί, όσο και εσείς προσωπικά, όσο θα ζείτε σ' αυτή τη συγκεκριμένη γωνιά του πλανήτη και θα φέρετε δημόσια θέση ΜΕ ΑΝΤΙΜΙΣΘΙΑ, θα ΜΑΘΕΤΕ (θέλετε – δεν θέλετε) να σέβεστε τα αυτονόητα, που την κράτησαν ζωντανή επί αιώνες. Εμείς – στον ελάχιστο βαθμό που περνάει από το χέρι μας – είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε αυτά τα αυτονόητα και να αντισταθούμε σε όποια ενδεχόμενη προσπάθεια να εκβληθούν από την Παιδεία μας. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε περαιτέρω απόπειρα στη γνωστή κατεύθυνση της πλήρους απονεύρωσης και του αφελληνισμού της, από οποιαδήποτε νευρωσική και ανιστόρητη εθνοφοβική παρεούλα και αν προέρχεται, εμείς δηλώνουμε ότι θα μας βρει απέναντί της. Αντίθετους και αποφασισμένους.

Ποιους ωφέλησαν τα νέα μέτρα;

Του Χρήστου Γεωργίου*

Πρωθυπουργός, Ν.Δ. και ΛΑ.ΟΣ αποφάνθηκαν: ΔΝΤ ή χάος! Η συνταγή «σωτηρίας» είναι ατέλειωτες θυσίες των Ελληνων σε μισθούς, συντάξεις, ασφαλιστικό και έπεται συνέχεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υγεία, μόρφωση και ποιότητα ζωής.

Ολα τα «λαμπρά μυαλά» της νεοφιλελεύθερης οικονομολογίας, εγχώρια και διεθνή, επιστρατεύτηκαν για να πείσουν εμάς και τους υπόλοιπους ευρωπαίους πολίτες ότι η λύση ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ είναι μονόδρομος, η απόλυτη αλήθεια. Ο πολιτικός μανιχαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο!

Γιατί όμως να πιστέψουμε όλους αυτούς όταν δεν μπόρεσαν καν να προβλέψουν την παγκόσμια οικονομική κρίση; Μάλιστα, ούτε ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman εμπιστεύεται πλέον το σινάφι του, συμπεραίνοντας ότι «η οικονομολογία απέτυχε διότι οι οικονομολόγοι εξέλαβαν την ομορφιά των οικονομικών τους θεωριών, φτιασιδωμένων με αξιοθαύμαστα μαθηματικά, ως αλήθεια, και τον καπιταλισμό ως ένα τέλειο ή σχεδόν τέλειο σύστημα».[1] Κι απέτυχε διότι έρχεται ως ρυθμιστής του ανεξέλεγκτου πλιάτσικου του κεφαλαίου στον μόχθο των εργαζομένων, επιστημονικοποιώντας το κοινωνικο-ρατσιστικό μοντέλο της ζούγκλας της ελεύθερης αγοράς.

Ομως η νεοφιλελεύθερη οικονομολογία δεν αρκεί για να υποδουλωθεί οικονομικο-πολιτικά μια χώρα από άλλες ισχυρότερες, αλλά συνδυάζεται σήμερα με τη δοκιμασμένη μέθοδο του «οικονομικού εκτελεστή».[2] Αυτή συνίσταται στη στρατολόγηση εισαγόμενων ή εγχώριων οικονομικών παραγόντων για να διαφθείρουν και να εκβιάζουν διαχρονικά τους πολιτικούς μιας χώρας υπέρ των συμφερόντων ξένων επιχειρήσεων (π.χ. βλέπε Χριστοφοράκο, Ζίμενς). Απώτερος στόχος είναι η «εκτέλεση» μιας χώρας μέσα από την υπερχρέωσή της και ο μετέπειτα εκβιασμός της (π.χ. δυσκολεύοντας τον εξωτερικό δανεισμό) για να εκποιήσει τον πλούτο της και τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών της. Με αυτές τις μεθόδους επιβλήθηκε και η συνταγή ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ. Απόδειξη αυτού είναι και το προγραμματισμένο ξεπούλημα («αποκρατικοποίηση») τρένων (ΤΡΕΝΟΣΕ), ταχυδρομείων, λιμανιών, ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ), ενέργειας (ΔΕΗ-ΔΕΣΠΑ, ΟΤΕ), ακινήτων (ΚΕΔ, ΕΤΑ, Ολυμπιακά Ακίνητα), αεροδρομίων (π.χ., ανανέωση σύμβασης παραχώρησης του "Ελευθέριος Βενιζέλος" στη γερμανική Hochtief) κ.ά.

Πόσο, όμως, αληθεύει ότι η λύση ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ ήταν η μόνη εφικτή, πώς δικαιολογήθηκε και ποιους εντέλει ωφελεί;

Μας βεβαιώνουν ότι αυτή η λύση ζημιώνει περισσότερο τους οικονομικά ισχυρούς και λιγότερο τον υπόλοιπο κόσμο! Και ότι το βάρος μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας θα ήταν ασήκωτο για τους πολίτες και την οικονομία («δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις», «θα χαθεί η αξιοπιστία μας στις αγορές», «δεν θα μας δανείζουν οι τράπεζες»).

Ακριβώς αντίθετα, όμως, είναι τα ακόλουθα συμπεράσματα μιας επιστημονικής μελέτης (για το Τμήμα Ερευνών του ΔΝΤ) επί των επιπτώσεων 257 εθνικών πτωχεύσεων (που έγιναν στο διάστημα 1824-2004): [3]

*Στο διεθνές εμπόριο: «Οι εθνικές χρεοκοπίες κοστίζουν ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που εξάγουν προϊόντα», όμως «οι επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας στις εξαγωγές είναι μικρής διάρκειας».

*Στην εθνική αξιοπιστία: «Η χρεοκοπία δεν έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην πιστοληπτική ικανότητα» και στα «σπρεντς» μιας χώρας. «Μελέτες για τις επιπτώσεις της εθνικής χρεοκοπίας στο κόστος δανεισμού» δείχνουν ότι είτε «δεν υφίστανται», ή είναι «μακράς διαρκείας αλλά πολύ μικρές», ή «προσωρινές και ταχύτατα αποκλιμακούμενες», και όχι διαρκείας «πέρα από ένα-δύο χρόνια». Και συμπεραίνεται ότι «οι επενδυτές αντιδρούν έντονα αλλά ξεχνούν εύκολα».

*Στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα: «Η χρεοκοπία μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες στον εγχώριο ιδιωτικό τομέα. Ειδικότερα, όταν οι εγχώριες τράπεζες έχουν επενδύσει σε μεγάλα ποσά του χρέους, ο εγχώριος ιδιωτικός τομέας μπορεί να δεχθεί μεγάλη πίεση». Ομως «τα δεδομένα δεν υποστηρίζουν την εμφάνιση πιστωτικής κρίσης στις εγχώριες αγορές».

*Στις πολιτικές συνέπειες: «Μερικές φορές οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες φαίνεται να παρατείνουν την αναπόφευκτη χρεοκοπία». «Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι χρεοκοπίες είναι κακός οιωνός για την πολιτική επιβίωση των υπουργών Οικονομίας και των πρωτοκλασάτων πολιτικών της εκτελεστικής εξουσίας». Επιπλέον, συμπεραίνεται ότι «για να επιβιώσει ο πολιτικός επιδιώκει να μην υποστεί την ίδια ζημιά με τον μέσο πολίτη».

Απ' όλα αυτά συνάγεται ότι η Ελλάδα δεν θα χαθεί αν κηρύξει χρεοκοπία. Απεναντίας, η σημερινή και οι επόμενες γενιές θα ξεφορτώνονταν ένα χρέος που έχει ήδη ξεπληρωθεί από τους τόκους. Επιπλέον, οι επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης υποτίμησης της δραχμής (για να γίνει πιο ανταγωνιστική η οικονομία) θα εξαλείφονταν αν συνοδεύονταν από αντίστοιχη μείωση των τιμών των αγαθών, κρατικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και διασφάλιση των τραπεζικών καταθέσεων (Γερμανία και Αυστρία έχουν ήδη κρατικοποιήσει τράπεζες).

Γιατί λοιπόν επέλεξε το σύστημα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ τη λύση της ανελέητης και διαρκούς υποβάθμισης της ζωής των Ελλήνων; Μήπως για να σωθεί από τους «οικονομικούς εκτελεστές» των επιχειρηματικών συμφερόντων, μαζί με τα κάθε είδους «λαμόγια» που λεηλάτησαν λαό και κρατική περιουσία; Το σίγουρο είναι ότι αν η Ελλάδα κήρυττε χρεοκοπία θα ζημιώνονταν πρωτίστως οι μέτοχοι τραπεζών και οι ομολογιούχοι, οι τράπεζες κατοχής ομολόγων ελληνικού Δημοσίου (ελληνικές, γαλλικές, γερμανικές) και γενικότερα τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου.

Μήπως σε όλους αυτούς έτεινε χείρα βοηθείας ο διεθνιστής πρωθυπουργός μας με την πρόσφατη έκκλησή του (στην Αγγλική, για να μην υπάρχουν παρερμηνείες) ότι «χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, και τη χρειαζόμαστε γρήγορα»;[4] Η πολιτική πατροκτονία ολοκληρώθηκε. Η Ελλάδα δεν ανήκει πλέον στους Ελληνες. Όμως ο λαός έχει πάντα τον τελευταίο λόγο.

* Ο Χρήστος Γεωργίου είναι καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010,  Ελεύθερο βήμα,  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

[1] Paul Krugman, How Did Economists Get It So Wrong? New York Times Magazine, 02-09-2009.

[2]  Perkins, J. Confessions of an Economic Hit Man: How the U.S. Uses Globalization to Cheat Poor Countries Out of Trillions, Plume, 2005.

[3] Borensztein, Ε., Panizza, U. The costs of sovereign default, IMF Working Paper, 10-2008: http://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2008/wp08238.pdf

[4] Συνέδριο «Εκόνομιστ», «Ελευθεροτυπία», 30-04-2010.

SHOOT ME ρε μαλάκα!*

(Ημερολόγιο καταστρώματος, από το πλοίο σφενδόνη όταν οι κουκίδες των σκοπεύτρων λέιζερ γέμισαν τα σώματα όσων βρισκόταν στην γέφυρα και τα πηδάλια)

Του Θανάση Τζιούμπα

Εν αρχή ην ο λόγος, αυτός που μας έκανε να μπαρκάρουμε για Γάζα. Κι ο λόγος αυτός δεν ήταν άλλος από την ίδια την γραμματική της αντίστασης που οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της στενής αυτής γης δίδαξαν στον κόσμο. Ο λόγος ήταν τα αναπηρικά καροτσάκια για αυτούς που οι βόμβες των σιωνιστών τους έκλεψαν τα πόδια, για να κουρσέψουνε μετά και μηχανικά πόδια που τους έστελνε η διεθνής αλληλεγγύη. Ο λόγος ήταν οι μνήμες σε μια περιοχή όπου η κοινή ιστορική μοίρα χύτευσε ακατάλυτους δεσμούς, τέτοιους που καμία μικρόψυχη και ευκαιριακή κυβερνητική μυωπία δεν μπορούσε να καταργήσει. Ο αγώνας που δώσαμε ήταν αγώνας ενάντια στην αδικία αλλά και αγώνας να βοηθήσουμε αυτούς τους τόσο κοντινούς μας συγγενείς.

Ένα μπουλούκι που έγινε πλήρωμα, έγινε ομάδα βρίσκοντας τρόπο να διαχειριστεί πολιτικές διαφορές και προβλήματα επιβίωσης στον στενό χώρο ενός καραβιού. Οι ισραηλινοί αντιμετώπισαν κάτι που δεν το είχαν σχεδιάσει, μια ντρίμ τήμ που εκκολάφτηκε στην θάλασσα και την στεριά.

Βραδιές στις γέφυρες των πλοίων και στους χάρτες όπου οι ελπίδες γινόταν γραμμές και νούμερα: πορεία 130 μοίρες, 180, 120. Παιχνιδιάρες αλκυόνες στα ξάρτια. Ατέλειωτες αναμονές έξω από την Κύπρο, όπου η ηλιθιότητα και οι δεσμεύσεις μιας «αριστερής» προεδρίας κινδύνεψαν να στείλουν τουρκικό (ή ακόμα χειρότερα, ελληνικό) πλοίο στην κατεχόμενη Αμμόχωστο.

Η αίσθηση της νηοπομπής, της «Φλοτίλα» στα νυχτωμένα νερά της Μεσογείου, τα φώτα των καραβιών σε σφιχτό σχηματισμό, κάτι σαν φάλαγγα πολεμιστών με μόνο όπλο την απόφαση τους  και τα ίδια τους τα κορμιά.

Το έγκλημα αγαπάει τη νύχτα, δεν αντέχει το φως. Οι πειρατές χτύπησαν νύχτα.

Σε καθηλώνει πιο πολύ αυτό που βλέπεις κι όχι αυτό που υφίστασαι ο ίδιος.. Σαν φίδια τα ισραηλινά φουσκωτά να περικυκλώνουν το «Μάβι Μάρμαρα» και την δική μας «Σφενδόνη». Μαύρα ελικόπτερα σε έναν μαύρο ουρανό, λάμψεις, κρότοι , πυροβολισμοί. Αυτό που κανείς δεν περίμενε, την επίθεση στα επιβατικά, την είδαμε μπροστά μας. Μαντέψαμε την στιγμή εκείνη την μάχη που γινόταν, αντιληφθήκαμε την ηρωική αντίσταση των ομάδων περιφρούρησης του «Μαβι Μαρμαρα», ακούσαμε τα τελευταία μηνύματα των καραβιών, νιώσαμε την ανατριχίλα στην φράση «ρίχνουν στον κόσμο». Ακούσαμε ένα -ένα τα τουρκικά φορτηγά και το Τσάλαντζερ να πέφτουν. Η αγωνία μεταμορφώθηκε σε αποφασιστικότητα, το «Ελεύθερη Μεσόγειος» θα συνέχιζε όσο ήταν ακόμη ελεύθερη. Πορεία προς τον προορισμό με τις μηχανές στα όρια τους.

Με το πρώτο φως ήρθε η σειρά μας, τα όρνεα χρειαζόταν επιδόρπιο για να χορτάσουν. Ένα περιπολικό άρχισε τους κύκλους στρέφοντας επάνω μας τα όπλα του. Προειδοποιήσεις. Ο Βαγγέλης με την ντουντούκα  να επικαλείται μια διεθνή νομιμότητα που το Ισραήλ γράφει στα παλιά του τα παπούτσια με την διεθνή ένοχη σιωπή. «Είναι ένα ελληνικό πλοίο, δεν παίρνουμε από εσάς οδηγίες, περιμένουμε οδηγίες από το ελληνικό κέντρο επιχειρήσεων» Οι οδηγίες, αναμενόμενο, δεν έφτασαν ποτέ. Τρία φουσκωτά έρχονται από πίσω και πλευρίζουν, γάντζοι, κουκουλοφόροι κάνουν ρεσάλτο αφήνοντας κομμάτια από την στολή τους στο συρματόπλεγμα που έζωνε το πλοίο. Οι κινήσεις τους αμήχανες, φοβισμένα κι επικίνδυνα παιδιά με όπλα που σκοτώνουν, μάλλον ο μύθος για τον ακατανίκητο ισραηλινό κομάντο πρέπει να αναθεωρηθεί. Η παθητική, δεδομένων των συνθηκών, αντίσταση τελειώνει όταν κάποιοι από μας βρίσκονται δεμένοι ή χτυπημένοι από τα φορητά όπλα ηλεκτροσόκ. Η «Ελεύθερη Μεσόγειος», κουρσεμένη και με τους ανθρώπους στοιβαγμένους στο κατάστρωμα πορεύεται προς το Άσντοτ.

Θα ακολουθήσει το λυντσάρισμα από τους ένστολους τραμπούκους που μας περίμεναν εκεί, ο εγκλεισμός στις φυλακές της Μπιρσίμπα, οι μέρες και οι νύχτες που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έπρεπε να αναμετρηθεί με τους δεσμοφύλακες, τις απειλές και τον ψυχολογικό πόλεμο που δεχτήκαμε για να αποσπάσουν την υπογραφή μας και να μας ξεφορτωθούν.

Τελικά και παρά την συνεχή πίεση (και κακοποίηση) που μας συνόδεψε μέχρι που το αεροπλάνο σηκώθηκε στον ουρανό, δεν πήραν αυτό που ήθελαν.

Μια χούφτα ανθρώπων αποφασισμένων να κινηθούν με την γεωστρατηγική της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης ήταν η πεταλούδα που πέταξε πάνω από τα νερά της Μεσογείου για να αναδιατάξει τον «ρεαλισμό» της γεωστρατηγικής της δύναμης των προστατών και της αδυναμίας των υποταγμένων.

Η φλοτίλα κέρδισε, ο αποκλεισμός ράγισε με έναν τρόπο που ίσως να είναι πιο αποφασιστικός από κάποιους τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας: απονομιμοποιήθηκε στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, όλοι λίγο ως πολύ κατάλαβαν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει, ότι αυτό που συνέβαινε τόσα χρόνια  με απίστευτο αριθμό θυμάτων του παλαιστινιακού λαού έπρεπε να σταματήσει καθώς οι θύτες επέκτειναν το μακελειό και σε διεθνείς αποστολές και σημαίες. Κι ακόμα πιο πολύ οι στρατοκράτες του Τελ Αβιβ θα είναι αναπότρεπτα μόνοι στα σχέδια τους για ευρύτερη ανάφλεξη της περιοχής.

Μένει ακόμη να πάρουμε πίσω όσα επιχείρησαν να λεηλατήσουν, όταν και τα έξη πλοία παραδώσουν το φορτίο τους στους νόμιμους αποδέκτες του, τον λαό της γάζας.

Σ' εμένα μένει μια εικόνα: αυτή των μικρών παιδιών του σχολικού λεωφορείου στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, όπου βρισκόμασταν κυκλωμένοι από τους φονιάδες σαν σε μια μικρή φυλακή δίχως τοίχους, αυτά τα μάτια και τα χέρια των παιδιών της μεγάλης φυλακής που λέγεται Ισραήλ, να μας χαρίζουν το βλέμμα  και το σήμα της παλαιστινιακής νίκης, που θα είναι και νίκη της δικαιοσύνης. Αυτά μαζί με την πιο ακριβή αγκαλιά στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας είναι αυτό που δίνει δύναμη σε όλους να τελειώσουμε αυτό που αρχίσαμε, να φτάσουμε σε μια Γάζα που βοηθήσαμε κι εμείς στην λευτεριά της

*Το κείμενο θα δημοσιευτεί στη Ρήξη που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 5 Ιουνίου.

Στρατηγικές για την Ευρώπη και η Ελλάδα της κρίσης

Του Νίκου Κοτζιά

Συστήματα τα οποία θα διαχειρίζονταν το Ευρώ και θα διασφάλιζαν την συνοχή του ευρωπαϊκού χώρου, όπως, επίσης, την ορθή κατανομή πόρων,  ώστε να υπάρξει υπέρβαση ακραίων ασυμμετριών. Σε κάθε περίπτωση, η κοινή παραδοχή όλων των σχολών είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο οικοδομήθηκε το Ευρώ, το κατέστησε ένα νόμισμα μόνο για συνθήκες «καλού καιρού» και όχι «παντός καιρού».

Όταν ο καιρός θα χειροτέρευε, θα έλειπε η υποδομή που θα σταθεροποιούσε το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Είτε ως η υποδομή ανεπτυγμένων αγορών (νεοφιλελεύθερο σχήμα). Είτε ως το απαιτούμενο ισχυρό θεσμικό σύστημα παρέμβασης (πιο κεϋνσιανό σχήμα). Το τελευταίο, συνοδευόμενο από την απαίτηση για εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε κατεύθυνση ομοσπονδιοποίησης.

Οι ελλείψεις του Ευρώ και η ευνουχισμένη κατασκευή του, έγιναν πιο εμφανείς μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ιδιαίτερα με την επανάκαμψη του νέου πολύμορφου γερμανικού εθνικισμού, αλλά και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Υπό την πίεση αυτών των δύο παραγόντων, τέθηκαν οι διαφορές στον «οικονομικό και κοινωνικό πολιτισμό», ανάμεσα σε Γερμανία και Γαλλία, στην ημερήσια διάταξη αντιμετώπισης των νέων συνθηκών. Η Γαλλία ζητά περισσότερη κρατική παρέμβαση και θεσμικά διασφαλισμένο σύστημα νομισματικής πολιτικής. Η Γερμανία δεν το επιθυμεί αυτό. Κύρια διότι πολλοί κύκλοι στο εσωτερικό της ελπίζουν και προσβλέπουν στην απαλλαγή της από μεταπολεμικούς περιορισμούς, που έχουν μειωθεί έτσι και αλλιώς μετά το 1989. Ιδιαίτερα επιδιώκουν την αποδέσμευσή της από ευρωπαϊκές συμφωνίες που δεν την εξυπηρετούν άμεσα.

Διαπιστώνοντας η Γερμανία ένα κύμα κατακραυγής στον οικονομικό της εθνικισμό, έγινε τις τελευταίες εβδομάδες πιο προσεκτική. Προσπάθησε να μην εκτεθεί άμεσα ως μια ευρωσκεπτική δύναμη, ενώ διατύπωσε προτάσεις «στερέωσης» του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Μόνο που αυτές οι προτάσεις, δεν αφορούσαν τόσο την ουσία της παραπέρα ενίσχυσης της ευρωπαϊκής διαδικασίας ολοκλήρωσης, όσο την διασφάλιση των δικών της προοπτικών.

Οι προτάσεις της Γερμανίας δεν αφορούν στην διασφάλιση του θεσμικού συστήματος του Ευρώ και το παραπέρα άνοιγμα της ΕΕ σε μηχανισμούς εξισορρόπησης, έστω και δια μέσου των αγορών. Αλλά αφορούν σε ένα σύστημα πειθάρχησης που θα δυσκολεύει την παραμονή ορισμένων κρατών στην Ευρωζώνη και θα υποβοηθά τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων που προς το παρόν δεν είναι ρεαλιστικό να θέσει άμεσα. Η ουσία αυτών των «ευρωπαϊκών προτάσεων» της Γερμανίας είναι ότι υποκαθιστούν πολιτικές και οράματα για την ΕΕ, με μεθόδους πειθαρχίας και αποκλεισμών.

Αντί να συσκέπτεται η ΕΕ για το δημιουργικό της μέλλον, ετοιμάζει συστήματα τιμωρίας ανάμεσα στα μέλη της. Πρόκειται για τον πλήρη αποπροσανατολισμό του οποίου το πρώτο θύμα θα είναι η Ελλάδα.

Πολύ δε φοβάμαι, ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κατανοήσει αυτή την νέα στρέβλωση του ευρωπαϊκού οράματος και συμπράττει στη δημιουργία αρνητικών συνθηκών ως προς την μελλοντική θέση της ίδιας της χώρας στο ευρωπαϊκό σύστημα.

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 02 Ιουνίου 2010, http://etoliko-news.blogspot.com/2010/06/blog-post_1881.html

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Έλληνας ιεραπόστόλος έλεγε για κάποια αφρικανική χώρα ότι, ενώ η χώρα είναι πάμπλουτη, οι κάτοικοί της είναι πάμπτωχοι. Γιατί; Γιατί οι κυβερνήτες της, εκτός από τύραννοι και άρπαγες, είναι και εφιάλτες. Οι οποίοι έναντι των ανταλλαγμάτων της προδοσίας σε βάρος των συμπατριωτών τους, προσφέρουν τον πλούτο της χώρας τους στους διεθνείς ληστάρχους.

Αναρωτιέται, λοιπόν, ο κ. Μαντές:

Οι Έλληνες Χρεωμένοι;

Και απαντάει:

Το μεγαλύτερο ψέμα, που ειπώθηκε ποτέ!

Κι όμως πάνω σ' αυτό το παραμύθι-προσθέτει- στήθηκε το μεγαλύτερο ίσως φαγοπότι, που έγινε ποτέ!

Και συνεχίζει , ρωτώντας:

Γιατί βιάστηκαν έτσι αμαχητί να μας παραδώσουν στο ΔΝΤ και στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα;
Και γιατί πρωτίστως δεν μας ρώτησαν;
Μας είπαν: Είσαστε χρεωμένοι!
Ενώ αυτοί σαφώς δεν ήταν χρεωμένοι….
Ας ρίξουμε, όμως, μια ματιά μαζί να ιδούμε πόσο χρεωμένοι είμαστε; Γιατί, όπως και σεις θα δείτε στα στοιχεία , που παραθέτω, είμαστε από τους πλουσιότερους λαούς του κόσμου!
Και όμως, παρόλα αυτά, πτωχοί και χρεωμένοι…
Πώς Γίνεται ;
Στην Ελλάδα όλα γίνονται. Όπως και οι μεγαλύτερες κομπίνες και οι μεγαλύτερες μίζες στον κόσμο!

Ας πάμε λοιπόν να ιδούμε τον ορυκτό μας πλούτο σε ευρώ κατά προσέγγιση:
Όπως γνωρίζουμε και όπως έχει λεχθεί και στην τηλεόραση και σε παρά πολλά βιβλία και σε πολλές έρευνες της εφημερίδας Επενδυτής, ο ορυκτός μας πλούτος, που είναι τεράστιος, έχει ως εξής:
Τα μεταλλεύματα σε βωξίτη, όσμιο κλπ, ανέρχονται σε 500 τρις ευρώ.
Τα κοιτάσματα πετρελαίου κλπ, ανέρχονται σε 250 τρις.
Το ουράνιο από το οποίο είναι γεμάτη η περιοχή Παγγαίου και Μακεδονίας ανέρχονται σε 960 τετράκις εκατομμύρια ευρώ.
Μεγάλες και πρώτες ύλες, όπως το ρουτίλιο, το λατέσιο, το λανθάνιο, σε 100 τετράκις εκατομμύρια.
Ο χρυσός, τόσο των μεταλλείων της Χαλκιδικής, όσο και όλης της Βόρειας Ελλάδας, σε 700 τρις ευρώ.
Αν τα προσθέσουμε όλα αυτά, ξεπερνάνε το ένα (1)πεντάκις εκατομμύριο, 61 τετράκις, 400 τρισεκατομμύρια। Πάντα σε ευρώ, παρακαλώ!…

Μια απλή διαίρεση με τα 10 (δέκα) εκατομμύρια Έλληνες, δείχνει πως ο εθνικός ορυκτός μας πλούτος, που αντιστοιχεί σε καθένα Έλληνα πολίτη, ανέρχεται στα 106 δις 140 εκατομμύρια κατά κεφαλήν…
Αυτός είναι ο πλούτος μας!
Το απαναλαμβάνω: Εκατόν έξι (106) δις και… εθνικού πλούτου , σε ευρώ, αντιστοιχούν σε κάθε Έκλληνα πολίτη!
Κι εγώ δεν σας λέω να δεχτείτε ότι σώνει και καλά ο κατά κεφαλήν εθνικός μας πλούτος είναι100 δις, για τον καθένα μας. Σας λέω να δεχθείτε ότι είναι έστω και ένα εκατομμύριο ευρώ. Δηλαδή το ένα χιλιοστό του δισεκατομμυρίου…
Είναι ποτέ δυνατόν να είμαστε από πάνω και χρεωμένοι!

Ας υποθέσουμε, έστω ακόμη, ότι όλα τούτα, που σας είπα, δεν είναι αλήθεια, πως είναι ένα παραμύθι।
Έτσι, όπως έλεγαν παραμύθι και την Ιλιάδα, για 18 αιώνες Έλληνες και ελληνιστές ξένοι και δικοί μας. Μέχρι που κάποιος Σλήμαν πήρε την αξίνα και έσκαψε. Κι άρχισε να ψάχνει. Οπότε τα παραμύθι αποδείχτηκε αλήθεια και πραγματικότητα…
Μ' αυτό, λοιπόν το πνεύμα άρχισα κι εγώ να ψάχνω….
Και σας ρωτάω: Θ' αρχίσουν να ψάχνουν και κάποιοι άλλοι μαζί μου;
Επαναλαμβάνω:
Έστω κι αν το 99%, των όσων ειπώθηκαν παραπάνω είναι παραμύθι… Αν όμως και 1% είναι αλήθεια, τότε αξίζει τον κόπο, αδέρφια!…
Τέλος αποτείνομαι στους πολιτικούς και τους λέω:
Δεν γνωρίζω τι χρωστάτε εσείς. Εμείς δεν υπογράψαμε τίποτα δεν χρωστάμε τίποτα και δεν πληρώνουμε τίποτα. Και μη μας πολυζορίζετε!!!…».

Αυτά μας λέει, αγαπητοί φίλοι, ο κ. Δημήτρης Μουντές.

Και ελπίζω να καταλάβατε, απ ‘τα λεγόμενα του πώς δουλεύει το σύστημα…

Όταν οι διεθνείς μαφιόζοι μυριστούν ότι κάπου υπάρχει φιλέτο, φροντίζουν να χρεώσουν και να χρεοκοπήσουν τις χώρες. Έτσι ώστε να σύρουν τους λαούς τους στη δυστυχία και την υποτέλεια.

Πάντα βέβαια με τη συνεργασία των ντόπιων εφιαλτών.

Πραγματικότητα, που φαίνεται να ισχύει, δυστυχώς, και για τη χώρα μας.

Γεγονός, που σημαίνει ότι είναι καιρός να συνέλθουμε από τη νάρκη μας. Και ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε κι εμείς μαζί με τον κ. Δημήτρη Μαντέ.

Κι όχι μόνο για τον ορυκτό μας πλούτο….

Αλλά και για όλους τους πολύτιμους θησαυρούς, που έχει η χώρα μας και η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας.

Και που οι έμποροι των εθνών θέλουν να τους συλήσουν. Για να μας σύρουν στον εξανδραποδισμό.

Όπως οι αποικιοκράτες δουλέμποροι τους μαύρους της Αφρικής…

Παπα-Ηλίας, 05-06-20410

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Η κατάργηση της τριμερούς χρηματοδότησης

Του Γιώργου Ρωμανιά *

Το κύριο χαρακτηριστικό της χρηματοδότησης του νέου ασφαλιστικού συστήματος είναι η επιδιωκόμενη απόσυρση του κράτους από το ισχύον σήμερα καθεστώς της τριμερούς συγχρηματοδότησης (εργαζόμενοι – εργοδότες – κράτος) του συστήματος.

1. Η κατάργηση αυτή συνοδεύεται από δύο ακόμη παράλληλες επιδιώξεις:

-πρώτον, από τη μεθοδευμένη προσπάθεια να παραπλανηθεί ο λαός ότι το κράτος εξακολουθεί να χρηματοδοτεί την κοινωνική ασφάλιση, επειδή από το 2018 θα καταβάλλει την αποκαλούμενη βασική σύνταξη και

-δεύτερον, από την παντελή απόκρυψη ότι η τριμερής χρηματοδότηση (ασφαλισμένοι, εργοδότες, κράτος) επιβάλλεται από τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας 102 που το ελληνικό κράτος έχει επικυρώσει και εισαγάγει στην εσωτερική μας έννομη τάξη με τον Ν. 3251/1955 (και συνεπώς, δεν επιτρέπεται η ανατροπή της με άλλο νόμο -βλ. άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος που απαγορεύει την κατάργηση με νεότερο νόμο άλλου νόμου που επικυρώνει Διεθνή Σύμβαση).

Παρά τη μεθοδευμένη αλλά επιφανειακή ασάφεια του κειμένου του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό (που, πάντως, δεν έχει κατατεθεί ακόμη στη Βουλή), από την 1.1.2005 (και όχι από την 1.1.2008), καταργούνται το ΕΚΑΣ, το επίδομα των ανασφάλιστων υπερηλίκων και τα κατώτατα όρια και στο σύνολό τους συγχωνεύονται με την αποκαλούμενη βασική σύνταξη.

Συνεπώς, η βασική σύνταξη αποτελεί προνοιακού και όχι συνταξιοδοτικού χαρακτήρα επίδομα και ανήκει στο κρατικό προνοιακό και όχι στο δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα (με το οποίο δεν έχει οποιαδήποτε σχέση).

Εξάλλου, είναι γνωστό ότι το προνοιακό σύστημα βαρύνει εξ ολοκλήρου τον κρατικό προϋπολογισμό και δεν έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα (αντιθέτως, το δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα έχει -συλλογικό – ανταποδοτικό χαρακτήρα).

Οι διαπιστώσεις αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το κράτος επιχειρεί να χρεώσει το συνταξιοδοτικό σύστημα με τις προνοιακές δαπάνες, τις οποίες, όμως, οφείλει εξ ορισμού να καταβάλει, αποκλειστικώς, ο κρατικός προϋπολογισμός.

Η έκταση, όμως, της επιχειρούμενης παραπλάνησης των πολιτών προκύπτει και από την αδίστακτη δήλωση, σε τηλεοπτική εκπομπή, του υφυπουργού Εργασίας ότι μετά το 2015 θα εξακολουθήσουν να καταβάλλονται από το κράτος όλες οι υφιστάμενες μέχρι τότε χρηματοδοτήσεις προς τα ασφαλιστικά Ταμεία και επί πλέον θα καταβάλλεται και η βασική σύνταξη (ενώ το κείμενο του νομοσχεδίου δεν λέγει αυτό).

Είναι, άλλωστε, γνωστή η επιμονή του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εφαρμοστεί η βασική σύνταξη από το 2015 και όχι από το 2018 (αφού μετά την εφαρμογή αυτή το κράτος απαλλάσσεται από τη συγχρηματοδότηση της δημόσιας σύνταξης).

Όλα αυτά, βέβαια, σημαίνουν ότι, αν τελικά ψηφισθούν οι ρυθμίσεις αυτές, θα έχουμε ολική ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης: η συμμετοχή του κράτους στη συγχρηματοδότησή της συνιστά βασικό εννοιολογικό στοιχείο της κοινωνικής ασφάλισης (κι αυτό δεν αποτελεί συνέπεια μόνον των ρυθμίσεων της ΔΣΕ 102 αλλά και της εσωτερικής έννομης τάξης: το ΣτΕ έχει νομολογήσει ότι την κοινωνική ασφάλιση μόνο ν.π.δ.δ. μπορούν να την παρέχουν).

2.Πέρα από την επιδίωξη αυτή, η κυβέρνηση επιδιώκει και τη συμπληρωματική χρηματοδότηση του συστήματος από 5 ακόμη πηγές:

Πρώτον, από την επιβάρυνση του μεγάλου αριθμού των συνταξιούχων με ειδικές εισφορές και βάρη (ΛΑΦΚΑ) που θα χρησιμοποιηθούν για την καταβολή των συντάξεων άλλων συνταξιούχων.

Δεύτερον, από τη μείωση του συνόλου σχεδόν των συντάξεων (άμεση κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, μείωση των συντάξεων σε συγκεκριμένες κατηγορίες, π.χ. συνταξιούχοι ΔΕΗ και ΟΤΕ, και από το 2015 μείωση του ετήσιου δείκτη αναπλήρωσης από το 2 % στο 1,2 % και υπολογισμός της σύνταξης με βάση τις αποδοχές ολόκληρου του συντάξιμου βίου).

Τρίτον, από το πάγωμα των συντάξεων τουλάχιστον για μία τριετία (εκτιμάται ότι η μείωση της αγοραστικής αξίας των συντάξεων, εξ αυτού και μόνον του λόγου, θα κυμανθεί περί το 15% ακόμη και για τις συντάξεις των 300 ευρώ).

Τέταρτον, από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών (δεν αυξάνονται τα ποσοστά αλλά επιμηκύνεται ο χρόνος καταβολής εισφορών που μπορεί σε ακραίες περιπτώσεις να φθάσει και τα 20 έτη).

Πέμπτον, αυξάνεται ο αριθμός των απαιτουμένων συντάξιμων ετών από τα 35 στα 40 έτη και συνεπώς επιβραδύνονται οι συνταξιοδοτήσεις ή σε περίπτωση μη επιβράδυνσης μειώνεται το ποσόν που καταβάλλεται ως σύνταξη.

3.Ουσιαστική είναι και η κατάργηση της ρύθμισης του άρθρου 146 του νόμου 3655/2008, που προέβλεπε τη σταδιακή μείωση των επικουρικών συντάξεων από 1.1.2013, ώστε το 2020 να έχουν περιορισθεί στο 20% των συνταξίμων αποδοχών. Αντί της καταργούμενης ρύθμισης, προβλέπεται η διερεύνηση της βιωσιμότητας των επικουρικών Ταμείων μέσα στο 2011, από την Εθνική Αναλογιστική Αρχή και ο αντίστοιχος καθορισμός των ποσοστού αναπλήρωσης, χωρίς να ισχύει, πλέον, το κατώτατο όριο του 20% που προέβλεπε ο νόμος Πετραλιά αλλά και με πιθανή την κατάργηση και συγκεκριμένων επικουρικών Ταμείων.

* Ο Γιώργος Ρωμανιάς είναι Επιστημονικός Σύμβουλος  ΙΝΕ-ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔY

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, Σάββατο, 29 Μαΐου 2010, http://www.topontiki.gr/Articles/view/6252