Έθνος, κράτος, «έθνος- κράτος» και Αριστερά

Μια συζήτηση που έχει ήδη ανοίξει από τη ζωή και σπάει αλλοτινές «βεβαιότητες»

Του Νίκου Λάιου*

Τον τελευταίο καιρό ξυπνάει στο εσωτερικό της Αριστεράς η συζήτηση γύρω απ' το έθνος. Υπάρχει και μια συζήτηση μέσα στη συζήτηση, σύμφωνα με την οποία το ανασκάλεμα αποδίνεται σε διαφορετικούς λόγους: από ψηφοθηρία και συστημική στροφή τμήματος της Αριστεράς, μέχρι σταυροφορία της αστικής προπαγάνδας και συντηρητικοποίηση της κοινωνίας.

Το άρθρο συντάσσεται με την άποψη ότι η συζήτηση για το έθνος ανοίγει για τους ίδιους λόγους που η Αριστερά κερδίζει δύναμη στην ελληνική κοινωνία – κι ένας βασικός λόγος γι' αυτό είναι η αποκάλυψη της πραγματικής εξάρτησης της χώρας απ' τους λογής «εταίρους», «δανειστές» και κάθε άλλης ποικιλίας κεφαλαιοκράτες των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κέντρων. Και το πιο σημαντικό μ' αυτό το φανέρωμα είναι ότι δεν έγινε απ' την Αριστερά – όχι όσο και όπως θα έπρεπε – αλλά απ' την ίδια τη ζωή. Πολλοί άνθρωποι συζητούν, πια, στην καθημερινότητά τους για την εξάρτηση της χώρας – σίγουρα με διαφορετικούς τρόπους, σίγουρα με αντιφατικές ιδεολογικές και άλλες καταβολές/αναφορές. Αλλά με το κέντρισμα ερχόμενο απ' το εξόφθαλμο γεγονός ότι οι μεγάλοι καρχαρίες βγαίνουν απ' το βυθό, να κυνηγήσουν στον αφρό, που μέχρι χτες έμοιαζε ασφαλής.

Ο Μάρξ και ο Λένιν για το έθνος

Χώρος για ανάλυση των εννοιών του «έθνους» και του «εθνικού» δεν υπάρχει εδώ. Αλλά και να υπήρχε, δεν θα 'ταν δουλειά για τις δυνάμεις του γράφοντα. Το άρθρο δεν σκοπεύει να λύσει το ζήτημα. Σκοπεύει, όμως, να δείξει ότι η μελέτη του ζητήματος από γωνιά διαφορετική απ' τη δεσπόζουσα, είναι αναγκαία για τη σημερινή ελλαδική Αριστερά. Αναφερόμαστε εδώ σε μια ειλικρινή, ριζοσπαστική Αριστερά που θέλει αληθινά να υπηρετεί τις εργαζόμενες κοινωνικές τάξεις του τόπου, βοηθώντας τις στην απελευθέρωσή τους από τις λογής σκλαβιές, πλέκοντας τις εμπειρίες τους με τις δικές της. Στην επιδίωξη αυτού του σκοπού το άρθρο θα απευθυνθεί στο βιβλίο του Λένιν Κράτος και Επανάσταση για διάφορους λόγους – και κάποιοι θα αναφέρονται στη ροή του γραψίματος.

Το υποκεφάλαιο 4 του κεφαλαίου II του βιβλίου έχει τίτλο «Η οργάνωση της ενότητας του έθνους». Ξεκινά με την παράθεση ενός αποσπάσματος του βιβλίου του Μαρξ Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία. Στο τελευταίο αυτό, ο Μαρξ συμπυκνώνει την πείρα της ένοπλης εργατικής εξέγερσης του 1871, που έμεινε στην ιστορία ως Παρισινή Κομμούνα, και εξάγει συμπεράσματα. Αντιγράφουμε εδώ το απόσπασμα με δική μας υπογράμμιση:

«… Σε ένα σύντομο πρόχειρο σχέδιο για την εθνική οργάνωση, που η Κομμούνα δεν πρόλαβε να το επεξεργαστεί παραπέρα, καθορίζεται ρητά ότι η κομμούνα θα αποτελούσε την πολιτική μορφή ακόμα και του πιο μικρού χωριού… Από τις κομμούνες θα εκλεγόταν και η "Εθνική αντιπροσωπεία" στο Παρίσι.

»…Οι λίγες, μα σπουδαίες λειτουργίες που θα απέμεναν για την κεντρική κυβέρνηση, δεν θα καταργούνταν, όπως σκόπιμα το παραποίησαν, αλλά θα μεταβιβάζονταν στους υπαλλήλους της Κομμούνας, δηλαδή σε αυστηρά υπεύθυνους υπαλλήλους…

»… Η ενότητα του έθνους δεν θα έσπαζε, μα αντίθετα, θα οργανωνόταν με το καθεστώς της Κομμούνας και θα γινόταν πραγματικότητα με την εκμηδένιση της κρατικής εκείνης εξουσίας, που παρουσιαζόταν σαν η ενσάρκωση αυτής της ενότητας, που ήθελε όμως να είναι ανεξάρτητη και ανώτερη από το έθνος. Στην πραγματικότητα, η κρατική εξουσία δεν ήταν παρά ένα παρασιτικό καρκίνωμα στο σώμα του έθνους. Ενώ το ζήτημα ήταν να περικόψουν απλώς τα καταπιεστικά όργανα της παλιάς κυβερνητικής εξουσίας, ν' αποσπάσουν τις δικαιολογημένες λειτουργίες της από μιαν εξουσία που είχε την αξίωση να στέκεται πάνω από την κοινωνία, και να τις ξαναδόσουν στους υπεύθυνους υπηρέτες της κοινωνίας.»

Οι λέξεις, που χρησιμοποιεί ο Μαρξ και ασπάζεται ο Λένιν στην πολεμική του απέναντι στους τοτινούς σοσιαλδημοκράτες (ανάμεσά τους τον Μπέρνσταϊν) και τους τοτινούς αναρχικούς προκαλούν αμηχανία, ίσως, σε πολλούς απ' τους σημερινούς ντόπιους κομμουνιστές και σίγουρα σ' όλους τους σημερινούς πολέμιούς τους (αρκετοί απ' αυτούς, άλλωστε, χτεσινοί κομμουνιστές). Για να χρησιμοποιήσουμε τα επίκαιρα λόγια του ίδιου του Λένιν, ξανά με δική μας υπογράμμιση: «Δεν μπορεί ούτε και να χωρέσει απλώς στο κεφάλι του Μπέρνσταϊν ότι μπορεί να υπάρξει θεληματικός συγκεντρωτισμός, θεληματική συνένωση των κοινοτήτων σε έθνος, θεληματική συγχώνευση των προλεταριακών κοινοτήτων στην υπόθεση της συντριβής της αστικής κυριαρχίας και της αστικής κρατικής μηχανής. Ο Μπέρνσταϊν, όπως και κάθε φιλισταίος, φαντάζεται το συγκεντρωτισμό σαν κάτι που μπορεί να επιβληθεί και να διατηρηθεί μόνο από τα πάνω, μόνο από την υπαλληλοκρατία και τη στρατοκρατία.»

Δυστυχώς, τα σημερινά ύψη συνταιριάσματος θεωρίας/πράξης σε μεγάλα κομμάτια της ελλαδικής Αριστεράς μάς αναγκάζουν να παρατηρήσουμε πως ο Μπέρνσταϊν είχε μάλιστα διαύγεια, φανταζόμενος αυτό. Διότι πολλοί σημερινοί αριστεροί στη χώρα μας είμαστε ικανοποιημένοι κιόλας, βάζοντας στόχο να σπάσει ο «συγκεντρωτισμός γενικά», μάλιστα «από τα πάνω» και, ακόμα χειρότερα, με την κατάληψη κρατικών θέσεων «από αριστερούς», μετά από αστικές εκλογές.

Πιο πίσω κι απ' τον Μπέρνσταϊν, λοιπόν; Και δεν ξεμπερδεύουμε απ' την υποχρέωσή μας ν' απαντήσουμε, λέγοντας ότι «αυτό είναι άσχετο» με τη συζήτηση για το έθνος. Τουλάχιστον για τους Μαρξ και Λένιν δεν ήταν.

Έθνος, κράτος και «έθνος-κράτος»

Οι Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν, δυστυχώς για πολλούς απ' τους σημερινούς «υπερ-αριστερούς» και για όλους τους σημερινούς «αντι-αριστερούς», δεν ήταν «πολέμιοι του έθνους» ούτε στόχευαν στην «κατάργησή του». Στόχευαν στην κατάργηση του κράτους. Διότι στο κράτος – και όχι στο έθνος – έβλεπαν μια συμπύκνωση των καταπιεστικών δυνάμεων, που η κάθε φορά κυρίαρχη κοινωνική τάξη, ως μειοψηφία, εξαπολύει ενάντια στην υποτελή κοινωνική πλειοψηφία – τουλάχιστο σ' εκείνες τις κοινωνίες που και είναι εσωτερικά διαιρεμένες σε κοινωνικές τάξεις και οργανώνονται πολιτικά στη βάση κράτους.

Είναι, λοιπόν, η διάλυση κάθε τύπου ταξικής ανισότητας, άρα και κάθε μορφής κράτους, με το μεταβατικό πέρασμα από ένα εργατικό κράτος που «δεν είναι πια κράτος στην καθαυτό έννοιά του» [Ένγκελς, Γράμμα προς τον Μπέμπελ, Μάρτιος 1875], που επιδίωκαν οι τρεις. Και δικαιούμαστε μια γενίκευση: είναι αυτή η πορεία, που δίνει νόημα στο διεθνισμό των εργατικών τάξεων, τον οποίον οι τρεις πρέσβευαν και έκαναν πράξη στη ζωή τους. Και δεν είναι, λοιπόν, η «κατάργηση του έθνους» προϋπόθεση ή στόχος του εργατικού διεθνισμού.

Διεθνισμός χωρίς έθνη είναι αντίφαση στους όρους και οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν υπήρξαν πολύ προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους, για να θαρρήσουμε πως γλίστρησαν σε αντίφαση, σ' αυτό το κομβικής σημασίας ζήτημα. Ο Μαρξ δείχτηκε μάλιστα περίφημα καυστικός πάνω στο ζήτημα, περιγράφοντας μια διεθνιστική συνάντηση:

«Οι αντιπρόσωποι της "νεαρής Γαλλίας" (όχι εργατικοί) διατύπωσαν την άποψη ότι όλες οι εθνότητες και το ίδιο το έθνος είναι απαρχαιωμένες προλήψεις. Προυντονικός στιρνερισμός… […] Οι Άγγλοι γέλασαν πολύ, όταν άρχισα το λόγο μου λέγοντας ότι ο φίλος μας Λαφάργκ και οι άλλοι που κατάργησαν τις εθνότητες, απευθύνονται σε εμάς στα γαλλικά, δηλαδή σε μια γλώσσα που δεν την καταλαβαίνουν τα 9/10 της συνέλευσης» [Μαρξ, Γράμμα προς τον Ένγκελς, Ιούνιος 1866].

Αυτοί που πραγματικά πέφτουμε σε αντίφαση είμαστε όσοι σημερινοί αριστεροί απέναντι στο νεωτερικό «έθνος-κράτος» (σε κάποιες χώρες του πλανήτη έχει δεν έχει χρόνο ζωής δέκα χρόνων, στο Νότιο Σουδάν σκάρτα δύο) – απέναντι στην ειδική αυτή μορφή κρατικής εξουσίας και καταπίεσης κάνουμε το τριπλό λάθος: Πρώτα, να θεωρούμε ότι τα δύο συστατικά, έθνος και κράτος, είναι όντως ενιαία και αδιάσπαστα. Δηλαδή, να καταπίνουμε αμάσητη την αστική προπαγάνδα, πράξη που δεν έρχεται σε αντίθεση με τη δηλωμένη ετοιμότητά μας να «μην μασήσουμε». Ύστερα, κάνουμε το επόμενο λάθος, να βλέπουμε το έθνος ως όργανο καταπίεσης – το ίδιο ή και περισσότερο απ' το κράτος. Συνδέοντας, τέλος, το έθνος μ' ένα σύγχρονο φαινόμενο νομιμοποίησης της εξουσίας της αστικής τάξης πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία (μέσω του «έθνους-κράτους» της) – με το φαινόμενο του εθνικισμού.

Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό, χρειάζεται μια βαθειά ιστορικοπολιτισμική μελέτη της έννοιας του έθνους, την οποία κατά τη γνώμη μας δεν καλύπτει ούτε το έργο του Eric Hobsbawm ούτε το έργο του Benedict Anderson – των πιο δημοφιλών για τη σημερινή Αριστερά, πάνω στο θέμα. Αλλά αυτό δεν είναι στις δυνάμεις αυτού του άρθρου. Ενδεικτικά μόνο και για προβληματισμό, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, που θεωρείται πως γράφτηκε μεταξύ 60μ.Χ. και 110μ.Χ., δηλαδή σε μια περίοδο γιγάντωσης και σκλήρυνσης των γραφειοκρατικών μηχανισμών του ρωμαϊκού κράτους, για χάρη της αυτοκρατορικής κυριαρχίας πάνω στους υποτελείς λαούς. Η λέξη «έθνος» αναφέρεται σ' αυτό 10 φορές σε διάφορες πτώσεις και στους δυο αριθμούς. Η δε άποψη ότι με τον όρο «έθνη» στην Καινή Διαθήκη εννοούνται όλοι μαζί «οι ειδωλολάτρες», και δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις και δεν απαντά ούτως ή άλλως στο ερώτημα γιατί όλοι μαζί «οι ειδωλολάτρες» να αποτελούσαν «έθνη» και όχι «έθνος». Παραθέτουμε, λοιπόν, το απόσπασμα ακουμπώντας νοερά στο τέλος ένα θαυμαστικό, με την έννοια της ομοιότητας των θέσεων των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και των Ιησού, Ματθαίου, παρά τους 17 αιώνες που τούς χωρίζουν, ως προς το θέμα τού ποιος καταπιέζει ποιον: το έθνος ή το κράτος;

Ανακεφαλαίωση

Είπαμε πως το άρθρο δεν αποβλέπει κι ούτε μπορεί να δώσει λύση στο ζήτημα του έθνους. Στο πλαίσιο αυτό, ελπίζουμε να φάνηκε απ' την παράθεση των απόψεων των Μαρξ και Λένιν πως το ζήτημα του έθνους συνδέεται, γι' αυτούς, άρρηκτα με το ζήτημα του κράτους. Όχι, όμως, με τον τρόπο που τό 'χει κατά νου η πλειοψηφία της σημερινής ελλαδικής Αριστεράς, μα εντελώς αλλιώς. Συγκεκριμένα, για τους Μαρξ και Λένιν, είναι ακριβώς το κράτος, ως όργανο καταπίεσης των υποτελών κοινωνικών τάξεων από την κυρίαρχη – είναι ακριβώς αυτό που κρατά τα έθνη διασπασμένα εσωτερικά σε κοινωνικές τάξεις.

Το κράτος δεν συμβιβάζει ταξικά συμφέροντα. Υπάρχει ακριβώς επειδή τα ταξικά συμφέροντα είναι ασυμβίβαστα, υπάρχει για να τα συντηρεί, να τα επιβάλλει, να τα βαθαίνει. Κι έτσι, η «ενότητα του έθνους», όπως την ονομάζει ο Μαρξ, δεν πραγματοποιείται. Αντίθετα, πάλι σύμφωνα με τον Μαρξ, χρειάζεται ν' αρχίσει το ξήλωμα του κράτους με την ταυτόχρονη ανάπτυξη ενός κοινοτικού συστήματος, που θα το αντικαταστήσει. Και είναι μονάχα τότε και έτσι, που «η ενότητα του έθνους οργανώνεται» (πολιτικά/πολιτειακά), για να πραγματωθεί οριστικά με την «εκμηδένιση της κρατικής εξουσίας». Μ' άλλα λόγια, το θρυμμάτισμα του κράτους  – αυτού του «παρασιτικού καρκινώματος στο σώμα του έθνους» – όχι μόνο δεν απομακρύνει απ' το έθνος, μα είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει έθνος ουσιαστικά, ως πραγματικά ενιαίο, κοινά συμφωνημένο – από τις επιμέρους κοινότητες – κοινωνικό σώμα.

Το ότι αυτά πίστευαν οι Μαρξ και Λένιν δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι έτσι είναι τα πράγματα. Σημαίνει, όμως, ότι όσοι τους επικαλούμαστε άμεσα ή έμμεσα, όταν αναφέρονται ζητήματα γύρω απ' το έθνος πρέπει ή να ξεκινάμε απ' τις πραγματικές θέσεις τους ή να μην τους επικαλούμαστε, μάλιστα βροντερά. Διαφορετικά δεν είμαστε ειλικρινείς ούτε με τους άλλους ούτε με τον εαυτό μας.

Και, κοντά σ' αυτό, δεν είμαστε ειλικρινείς όσοι με την πρώτη ξεσπαθώνουμε ενάντια στο έθνος, την ίδια στιγμή που προβάρουμε την κρατική περικεφαλαία: του βουλευτή, του περιφερειάρχη, του δημοτικού συμβούλου, του παρατρεχάμενου στο υπουργείο. Όσοι ντυνόμαστε ιππότες, για να κατοικήσουμε τον πύργο – αυτόν που βγαίνει ψηλά πάνω απ' τα χαμόσπιτα, για να θυμίζει κι όλες τις άλλες αποστάσεις – κοιτάζοντας μην πέσουμε στο σκαρφάλωμα, αντί να βοηθάμε στο γκρέμισμά του. Κι όσοι, απ' την άλλη, στο σκαρφάλωμα ίσα-ίσα επικαλούμαστε κι από πάνω «το έθνος» εκείνο, που δεν είναι παρά το λάφυρο και το υποζύγιο του αστικού κράτους, που πάμε να «στελεχώσουμε» – «το έθνος» στα μέτρα της αστικής τάξης και του σωβινισμού.

Δυο κρατούμενα

Όσο για το αν υπάρχει σήμερα ένα και μόνο έθνος, που ζει στην Ελλάδα, ας μην βιαστούμε ν' απαντήσουμε. Ας γυρέψουμε την απάντηση εν πλω, με σταθερή ρότα σ' αυτό που ο Λένιν περιέγραψε ως «θεληματική συνένωση των κοινοτήτων σε έθνος». Κι αυτό βρίσκεται μακριά από το κράτος – μάλιστα στον αντίποδά του, αφού στη θέση της επιβολής μπαίνει η θέληση, στη θέση του ταξικού κατακερματισμού η εθνική ενότητα (που έτσι δεν είναι «μια απάτη»…), στη θέση της γραφειοκρατίας οι κοινότητες.

Και όσο, τέλος, για τον όρο «κοινότητα», ας μην αγαναχτούμε οι «πολύ αριστεροί». Η γαλλική λέξη «κομμούνα» [commune] είναι, μεταφρασμένη στα ελληνικά. Μα η μετάφραση μιας λέξης δεν είναι σκέτη μεταφορά, κούφια μεταγραφή. Η μετάφραση αμέσως συνδέει ένα σύνολο εμπειριών με ένα άλλο, εδώ τις γαλλικές με τις ελληνικές. Κι αυτό δεν είναι εθνικισμός. Είναι διεθνισμός, εφαρμοσμένος πραχτικά. Γι' αυτό ο Λένιν στο Κράτος και Επανάσταση καταγράφει τον προβληματισμό του πώς θα μεταφράσει τον όρο «κομμούνα» στα ρωσικά. Όχι για ν' αποτυπωθεί σε λεξικά, μα για να τον πραγματώσει ο ρωσικός λαός σύμφωνα με τις δικές του, ιδιαίτερες εμπειρίες.

* Ο Νίκος Λάιος είναι Κοινωνικός Ανθρωπολόγος και Μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης

ΠΗΓΗ: 02 Σεπτέμβριος 2013, http://edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=12643:..AC&Itemid=51

Πνευματικός και ηθικός κρετινισμός…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Άλλο και τούτο πάλι! Όλα θα μπορούσαμε να τα φαντασθούμε, αλλά το ότι η κυβερνητική συμμορία θα έφθανε στο κατάντημα να επιστρατεύει ακόμη και του Χριστού τη συμμαρτυρία, για να υποστηρίξει την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, ούτε  που μπορούσαμε να το διανοηθούμε. Αλλά, όπως λέει και η παροιμία «μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις». Και ποιοι είναι οι δάσκαλοί τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση;

Όπως φαίνεται, οι ίδιοι, που πειθανάγκασαν το Σημίτη να εξοβελίσει  το θρήσκευμα από τις ταυτότητες. Οι αρχιρατσιστές, που υπαγόρευσαν τον διαβόητο, σε βάρος μας, αντιρατσιστικό νόμο. Πράγμα που διαφαίνεται από το γεγονός, ότι εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους, όταν τα ανδρείκελά τους δεν τόλμησαν,  μπροστά στην καθολική αντίδραση να τον ψηφίσουν. Καραδοκώντας, προφανώς, να βρουν μια ευνοϊκότερη ευκαιρία. Και είναι οι ίδιοι, που στα χρόνια της τουρκοκρατίας είχαν επιβάλει να γίνονται τα παζάρια την Κυριακή. Που ο Πατροκοσμάς πάλεψε και κατόρθωσε να μεταφερθούν στο Σάββατο. Με αποτέλεσμα να πληρώσουν τον Κουρτ πασά, και να πετύχουν τον απαγχόνισμό του. Όπως, βέβαια, είχαν πετύχει και στη σταύρωση του Χριστού. Και μάλιστα με την κατηγορία ότι βλασφημεί το Θεό. Οι ίδιοι, λοιπόν, αυτοί δολοφόνοι των λαών και του Θεού, όπως φαίνεται, βρίσκονται στο παρασκήνιο και για την κατάργηση της αργίας της Κυριακής. Αυτοί, που μαζί με τους ναζί του 4^ου ράιχ απαγχονίζουν την Ελλάδα και την Εκκλησία και το λαό μας. Πάντα με τη συνδρομή των ντόπιων εφιαλτών  ανδρεικέλων τους.

Και τι μας λένε; Μας παραπέμπει ο αξιότιμος υφυπουργός κ. Σκορδάς στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. Και κάνει τις δέουσες συστάσεις σε όσους έχουν «βαθιές θρησκευτικές και χριστιανικές ανησυχίες»: «Να διαβάζουν και τα ιερά κείμενα και να προσέρχονται πιο διαβασμένοι»! Και φαίνεται ότι μέσα στα ιερά κείμενα συμπεριλαμβάνει ο κ. Σκορδάς, εκτός από το κατά Μάρκον, και το «κατά… Εβραίους Ευαγγέλιο». Σύμφωνα με το οποίο φαίνεται να σκέφτονται και να αποφασίζουν και να νομοθετούν οι περισσότεροι απ' αυτούς, που συναγελάζονται στο ελληνικό κοινοβούλιο.  Και επί τη βάσει του οποίου ο μεγαλοφυής μαθητής των σοφών της Σιών έρχεται να μας «πουλήσει πνεύμα». Πνεύμα που βέβαια είναι διαμετρικά αντίθετο απ' αυτό του Ευαγγελίου.

Αλλά, για να το καταλάβουμε καλύτερα, ας δούμε τι λέει το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο στη συγκεκριμένη περικοπή (Μάρκου, β, 23-28). Οι μαθητές του Χριστού, μας λέει, περνούσαν, κάποιο Σάββατο, μέσα απ' τα σταροχώραφα. Και, για να στομώσουν την πείνα τους, έκοψαν στάχυα, τα έτριψαν στη χούφτα τους και έφαγαν τον καρπό. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, που ακολουθούσαν το Χριστό και τους μαθητές του, σαν τη σκιά τους, είπαν στο Χριστό:  Δεν βλέπεις, που οι μαθητές σου κάνουν πράγματα, που δεν επιτρέπονται να γίνονται το Σάββατο; Και ο Χριστός τους αποκρίθηκε: «Δεν έγινε ο  άνθρωπος για το Σάββατο, αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο».

Για να γίνει, ακόμη καλύτερα,  κατανοητό το νόημα των λόγων του Χριστού χρειάζεται να αναφέρουμε και δύο άλλα σχετικά περιστατικά: Θεράπευσε ο Χριστός το Σάββατο, σε κάποια συναγωγή, μια καμπουριασμένη γυναίκα (Λουκά, ιγ, 10-17). Και ο αρχισυνάγωγος, με την πρόφαση ότι είχε παραβιαστεί η αργία του Σαββάτου, διαμαρτυρήθηκε. Για να του πει ο Χριστός: «Υποκριτή, εσύ το Σάββατο,  δεν πηγαίνεις το γάιδαρό σου και το βόδι σου να τα ποτίσεις; Και ενοχλήθηκες επειδή η γυναίκα, που υπέφερε δεκαοχτώ χρόνια, θεραπεύτηκε»!

Και το άλλο περιστατικό: Μπήκε, λέει ο Χριστός, στη συναγωγή κάποιο Σάββατο, όπου ήταν ένας κουλοχέρης(Μάρκου: γ, 1-6). Και οι φαρισαίοι περίμεναν να ιδούν, αν θα τον θεραπεύσει, για να του στοιχειοθετήσουν κατηγορία. Ο Χριστός, διαβάζοντας τις σκέψεις τους, τους  είπε: «Τα σάββατα επιτρέπεται να ευεργετούμε ή να κακοποιούμε τους ανθρώπους, να σώζουμε τη ζωή τους ή να τους δολοφονούμε;» Εκείνοι, δέσμιοι της υποκρισίας τους, δεν απάντησαν. Και  ο Χριστός, αγανακτισμένος απ' την πώρωσή τους, θεράπευσε τον άνθρωπο.

Τα περιστατικά αυτά δείχνουν ότι οι νόμοι έγιναν, για να υπηρετούν και να ευεργετούν τον άνθρωπο. Γιατί πάνω απ' όλους τους νόμους, ακόμη και τους ιερότερους, όπως αυτός της αργίας του Σαββάτου, είναι ο άνθρωπος. Και μία βασική ευεργεσία απέναντι στον άνθρωπο είναι η ανάπαυση. Για να μπορεί να ανασυντάσσει, όχι μόνο τις σωματικές, αλλά και τις πνευματικές και τις ηθικές του δυνάμεις. Και όχι να θυσιάζεται, στην ακόρεστη κακουργία των κανιβαλικών νόμων της τρόικας και των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Ή μήπως εννοεί ο κ. υφυπουργός ότι η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι καλή για τον άνθρωπο; Και ότι αυτός και οι υπόλοιποι, που θέλουν τον  άνθρωπο να εργάζεται εφτά μέρες τη βδομάδα, 365 μέρες το χρόνο, ισόβια, χωρίς ανάπαυλα και ξεκούραση, για χάρη των τοκογλύφων, είναι φιλάνθρωποι!

Ανεξαρτήτως όμως του τι πιστεύουν αυτοί, το Ευαγγέλιο, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ανήθικο ηθικό στήριγμα του ηθικού και διανοητικού  κρετινισμού των οποιωνδήποτε…

παπα-Ηλίας, Σεπτεμβρίου 2, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/09/02/4136/

Η κινούμενη άμμος της Μέσης Ανατολής, το Ιράν και η Τουρκία

Του Θεόδωρου Μπατρακούλη*

Η πυρηνική απειλή του Ιράν ήταν για σημαντικό χρονικό διάστημα ευρέως αναγνωρισμένη ως η πιο σοβαρή εξωτερική πολιτική κρίση που αντιμετώπιζε η Ουάσινγκτον. Το Κογκρέσο είχε ενισχύσει τις κυρώσεις κατά του Ιράν, κάνοντας ακόμη πιο αυστηρές τις ποινές κατά των ξένων εταιρειών. Η κυβέρνηση Ομπάμα είχε επεκτείνει ταχύτατα την επιθετική ικανότητα των ΗΠΑ στο αφρικανικό νησί Ντιέγκο Γκαρσία, όπως είχε ζητήσει η Βρετανία, η οποία είχε εκδιώξει τον ιθαγενή πληθυσμό, έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να αξιοποιήσουν την τεράστια βάση που χρησιμοποιεί για να επιτεθεί τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.

Κανένας λογικός άνθρωπος δε θέλει το Ιράν, ή οποιοδήποτε άλλο κράτος, να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Όμως, αξίζoυν κάποιες υπομνήσεις. Η Ινδία και το Πακιστάν ήταν δύο από τις τρεις πυρηνικές δυνάμεις που αρνήθηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (Non-proliferation Treaty, NPT), με τρίτο το Ισραήλ. Όλα αυτά τα κράτη ανέπτυξαν πυρηνικά όπλα με την υποστήριξη των ΗΠΑ, κάτι που συνέχιζαν να κάνουν. Το καλοκαίρι του 2010 ο Νόαμ Τσόμσκι, σε ένα σχετικό κείμενό του, έκανε ορισμένες σημαντικές επισημάνσεις: «Ένας προφανής τρόπος για τον περιορισμό ή την εξάλειψη της απειλής αυτής είναι η θέσπιση Ζωνών Χωρίς Πυρηνικά Όπλα (Nuclear Free Weapons Zone, NFWZ) στη Μέση Ανατολή. Το θέμα προέκυψε πάλι στο συνέδριο για τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στις αρχές του Μαΐου του 2010. Η Αίγυπτος, ως πρόεδρος των 118 εθνών του Κινήματος των Αδέσμευτων (Non-Aligned Movement) πρότεινε στο συνέδριο την υποστήριξη ενός σχεδίου που καλεί σε έναρξη των διαπραγματεύσεων το 2011 για Ζώνες Χωρίς Πυρηνικά Όπλα (NFWZ) στη Μέση Ανατολή, όπως είχε άλλωστε συμφωνηθεί από τη Δύση, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, το 1995 στην αναθεωρητική διάσκεψη της Συνθήκης. Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί επισήμως να συμφωνεί, αλλά επιμένει ότι πρέπει να εξαιρείται το Ισραήλ – και φυσικά δε δείχνει να θεωρεί ότι τέτοιες διατάξεις μπορούν να ισχύουν και για την ίδια…».[1]

Μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων στην ευρύτερη Εγγύς και Μέση Ανατολή (Συρία, Αίγυπτος, Τουρκία, Παλαιστίνη κ.α.), μια σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε τον Ιούνιο 2013 στο Ιράν. Το γεγονός ενδεχομένως δρομολογούσε σημαντικές αλλαγές στη χώρα της σιιτικής ισλαμικής επανάστασης και στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Στις προεδρικές εκλογές νικητής αναδείχθηκε ο Χασάν Ρουχανί (Hassan Rouhani, αναφέρεται και ως Ροχανί). Συγκέντρωσε περισσότερες από 18 εκατομμύρια ψήφους, ή 50,71% του συνόλου των ψήφων (που υπολογιζόταν σε πάνω από 36 εκατομμύρια). Επρόκειτο για μια εντυπωσιακή μεταστροφή των Ιρανών εκλογέων. Οι αποκαλούμενοι συντηρητικοί υποψήφιοι πέτυχαν άσχημα αποτελέσματα, με τον δεύτερο, τον Μοχαμάντ Μπαγκίρ Γκαλιμπάφ (Mohamad Baghir Ghalibaf), δήμαρχο της Τεχεράνης, να υστερεί πολύ, με το 16,56% των ψήφων. O Χασάν Ρουχανί είναι μια σημαντική, διακεκριμένη προσωπικότητα του Ιράν. Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1948)[2] είναι ένας σιίτης mujtahid (ανεξάρτητος νομικός ερμηνευτικής νομικής σχολής)[3], μουσουλμάνος κληρικός, δικηγόρος,  ακαδημαϊκός, διπλωμάτης και πολιτικός. Θεωρείται ως πραγματιστής και μετριοπαθής πολιτικά.[4] Έχει διατελέσει μέλος της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων από το 1999, μέλος του Συμβουλίου Διάκρισης Σκοπιμότητας (Expediency Discernment Council)[5] από το 1991, μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας από το 1989, και επικεφαλής του Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών από το 1992.[6]

Ο νέος πρόεδρος (ο έβδομος στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν) εκλέχθηκε με ισχυρή υποστήριξη των μεταρρυθμιστών. Υποσχέθηκε περισσότερη «μετριοπάθεια», «διαφάνεια» και πολιτική «ύφεσης» στις διεθνείς σχέσεις. Η ανάληψη της προεδρίας από τον Ρουχανί (4 Αυγούστου) σηματοδότησε αλλαγές σε πρόσωπα που κατείχαν καίρια κυβερνητικά αξιώματα. Στη θέση του υπουργού Εξωτερικών τοποθετήθηκε ο Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ, διπλωμάτης και πρώην αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών από το 1992. Ο Ζαρίφ μιλάει άπταιστα την αγγλική και πραγματοποίησε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ (Κολοράντο, ΗΠΑ). Συνδέεται με τον πρώην πρόεδρο Αλί Ακμπάρ Ραφσαντζανί, ενώ συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τον ΟΗΕ για την απελευθέρωση των δυτικών ομήρων στο Λίβανο (σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του πρώην απεσταλμένου Giandomenico Picco). Ο Zarif, 53 ετών, διετέλεσε πρεσβευτής στα Ηνωμένα Εθνη. Είχε συμμετάσχει σε διάφορες μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μετά το 1993. Του πιστωνόταν ότι είχε διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο κατά τη διάρκεια της διάσκεψης της Βόννης το 2001 που ιδρύθηκε η νέα κυβέρνηση του Αφγανιστάν μετά την πτώση των Ταλιμπάν (σύμφωνα με κατάθεση του κ. Τζέιμς Ντόμπινς, ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, στο αμερικανικό Κογκρέσο το 2007).

         Η τοποθέτηση του Ζαρίφ ερμηνευόταν ως ισχυρή ένδειξη της επιλογής του Ροχανί να αλλάξει την κατάσταση αδιεξόδου στις αμερικανο-ιρανικές σχέσεις (που ισχύει από την «Ισλαμική Επανάσταση» το 1979). Η Τεχεράνη επιθυμούσε να επιτευχθεί η άρση των οικονομικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν.[7] Ο νέος υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να διορίσει περίπου 50 νέους πρεσβευτές. Στις 15 Αυγούστου, ο Ροχανί διόρισε τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Αλί Ακμπάρ Σαλεχί επικεφαλής του Ιρανικού Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας. Στις 22 Αυγούστου ο αντιπρόσωπος του Ιράν στη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA), Αλί Ασγάρ Σολτανιέχ, ανακοίνωσε στο πρακτορείο FARS ότι αποχωρεί από τη θέση του.

Οι επόμενες ενέργειες των βασικών διεθνών δρώντων έμελλαν να δείξουν ποιές θα είναι οι εξελίξεις στις αμερικανο-ιρανικές σχέσεις, στη σπαρασσόμενη από την πολυαίμακτη σύγκρουση για την εξουσία Συρία, στην Αίγυπτο και στην ευρύτερη Εγγύς και Μέση Ανατολή. Αλλά, ας σημειωθεί ότι μια ενδεχόμενη μεταστροφή στην ακολουθούμενη για χρόνια από τις ΗΠΑ στάση της απομόνωσης του Ιράν, θα αποτελούσε σημαντική εξέλιξη. Αυτή εκτός των άλλων, θα έθετε ένα επιπλέον πρόβλημα στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας που εφαρμόσθηκε τα τελευταία χρόνια στη Μέση Ανατολή βασιζόμενη στα δόγματα του «στρατηγικού βάθους» του Αχμέτ Νταβούτογλου. Αυτά δοκιμάζονται στη Συρία: η αντοχή της κυβέρνησης Ασαντ δυσκόλεψε τις επιδιώξεις του συμπλέγματος εσωτερικών και εξωτερικών δρώντων που προσπαθούν να καταλάβουν την εξουσία. Και πιο πρόσφατα η τουρκική πολιτική αποτύγχανε στην Αίγυπτο, όπου δέχτηκε σοβαρό πλήγμα μετά το πραξικόπημα του στρατού και την ανατροπή του Μοχάμμεντ Μόρσι.[8] Φαίνεται λοιπόν να περιορίζονται οι δυνατότητες επιτυχίας του νεοοθωμανικού ηγεμονισμού, τουλάχιστον στην Αίγυπτο, και εν αναμονή της κλιμάκωσης της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Συρία. Όμως, σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία θα εξακολουθήσει την περικύκλωση του ελληνικού χώρου, προσπαθώντας να σταθεροποιήσει ένα υπό την ηγεμονία της περιφερειακό τόξο. Θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί μεθοδικά τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων και να προωθεί ένα δικό της άξονα με χώρες της περιοχής (Αλβανία, [9] ΠΓΔΜ, «Κοσόβα», και ενδεχομένως Βουλγαρία).

* Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης, Δρ Γεωπολιτικής, Αγαθίου 10-12, ΤΚ 11472, Αθήνα, Τηλ. 210 3813854 – Κιν. 6977570689, http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com

[1] Noam Chomsky, «The Iranian Threat», Ζ Μagazine, July 2010, Volume 23, Number 7, http://www.zcommunications.org/the-iranian-threat-by-noam-chomsky-1.html. Δημοσιεύθηκε στα ελληνικά με τίτλο «Ο Νόaμ Tσόμσκι μιλά για την ιρανική απειλή», 28.06.2010, www.tvxs.gr (μετάφραση από τα αγγλικά Kωνσταντίνα Τσιτουρίδου).

[2] «Interesting points in Rouhani's ID + photo», Shoma News (στα περσικά). Πρόσβαση 15.06.2013. Από το http://en.wikipedia.org/wiki/Hassan_Rouhani

[3] Iran's Presidential Election Heats up as Reformist Rowhani Enters Race, Farhang Jahanpour, Informed Comment, 12 April 2013, Juan Cole

[4] Farnaz Fassihi, «Moderate cleric Hassan Rohani wins Iran Vote», Wall Street Journal, 15.06.2013, http://online.wsj.com/article/SB1000142412788732373430.

[5] Το Συμβούλιο Διάκρισης Σκοπιμότητας του Συστήματος είναι μια διοικητική συνέλευση που διορίζεται από τον Ανώτατο Ηγέτη, και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Συντάγματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στις 6 του Φεβρουαρίου 1988. http://en.wikipedia.org/wiki/Expediency_Discernment_Council      

[6] http://en.wikipedia.org/wiki/Hassan_Rouhani

[7] Κambiz Foroohar, «Rohani Taps US-Educated Minister to End Iran Sanctions», 05.08.2013, http://www.bloomberg.com/news/2013-08-04/rohani-taps-u-s-educated-foreign-minister-to-end-iran-sanctions.html

[8] Βλ. και Χρήστος Ιακώβου (Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών), «Το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας και του Νταβούτογλου καταρρέει στην Αίγυπτο»,  25.08.2013, ιστολόγιο www.geopolitics-gr.blogspot.com.

[9] Βλ. και Φρέντυ Μπελέρης, «Η Αλβανική κυβέρνηση σε στενό εναγκαλισμό με τον Ερντογάν», εφημερίδα το Χωνί, 25.08.2013, www.aftonomi.gr. 

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

Του Αλέξανδρου Σταθακιού

Μ' έκανες φίλε και σε μίσησα θανατερά. 

Το ξέρεις κι όμως δεν σε πειράζει: 

Τώρα μαζεύονται γύρω σου όλα τα πουλιά και τρωνε τα πικρά σου σπόρια. 

Και ο κόσμος ολάκερος έχει φορέσει τη μορφή σου. 

Κάποτε – μπορεί να' ναι μακριά – τα σπόρια σου θα ανοίξουν πληγές στα σωθικά τους. 

Τότε θα έρθουν σε μένα βογκώντας και να' μαι ένας άγριος Ροβεσπιέρος: 

Η Καρμανιόλα σε περιμένει. ………………………………………… 

Αλίμονο, τρελό όνειρό μου! 

Πριν το μοιραίο βήμα κοντοστέκομαι: 

Τρομάζω για την δική μου σειρά. 

Και είναι βέβαια αλήθεια ο Ηρακλής και η Λερναία Ύδρα στη μυθολογία,

τόσο όσογια να αθετήσω την «επιταγή των καιρών»

να κάνω όλο αυτό το πρότερο μένος μου μια άλλη εικαστική άποψη για την μορφή σου, που περιβάλλει – ευτυχώς ή δυστυχώς – τον κόσμο μας.

28-8-2013

Η γκανγκστερική Υπερεθνική ελίτ και η Συρία

 Του Τάκη Φωτόπουλου*

Την στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές είναι πιθανό η γκανγκστερική Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), η οποία διαχειρίζεται τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) να έχει ήδη ξεκινήσει το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα έγκλημα στη καριέρα της. Δηλαδή, την εγκληματική καριέρα που άρχισε  με τoν πόλεμο στον Κόλπο, συνεχίστηκε με τους μαζικούς βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, την επίθεση στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια την εισβολή στο Ιράκ και τελικά την σφαγή στη Λιβύη.

Η διαδικασία αυτή βασικό στόχο είχε πάντα την πλήρη ενσωμάτωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη ΝΔΤ, η οποία ορίζεται στο οικονομικό επίπεδο από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στο πολιτικό από την κοινοβουλευτική Χούντα και στο πολιτιστικό  από την πολιτιστική ισοπέδωση που φέρνει η παγκοσμιοποίηση της υποκουλτούρας που προωθούν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Η Υ/Ε απαρτίζεται από:

– τις οικονομικές ελίτ, δηλαδή τα διευθυντικά στελέχη μερικών εκατοντάδων πολυεθνικών επιχειρήσεων που εδράζονται βασικά στις χώρες της «Ομάδας των 7» και ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο και την παραγωγή, καθώς και τους διεθνείς ληστοτραπεζίτες που απομυζούν τους λαούς μέσα από τα ληστρικά Χρέη και τοκοχρεολύσια που τους φορτώνουν (Goldman Sachs κ.λπ.).

-τα εκτελεστικά τους όργανα στις πολιτικές ελίτ, δηλαδή τους εγκληματίες επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας κυρίως της Ομάδας FUKUS (ΗΠΑ/Αγγλία/Γαλλία) που έχουν και την απαιτούμενη πολιτικοστρατιωτική δύναμη για να παίζουν τον ρόλο του «παγκόσμιου χωροφύλακα», αλλά και των άλλων χωρών με υπερεθνική οικονομική δύναμη (Γερμανία, Ιαπωνία, Σκανδιναβικές χώρες, κ.λπ.), καθώς και τους εγκληματίες κομπάρσους τους σε χώρες όπως η Ελλάδα.

-τις πολιτιστικές ελίτ, δηλαδή τους μεγιστάνες του τύπου που είναι ιδιοκτήτες των διεθνών καναλιών (CNN, Fox News, Al Jazeera, Al Arabiya κ.λπ.) ή έμμεσα ελέγχουν διεθνή μίντια όπως το BBC, καθώς και αντίστοιχα έντυπα που με την βοήθεια ενός στρατού από  εξαχρειωμένους αναλυτές και δημοσιογράφους (οι οποίοι έχουν μοναδικά κίνητρα την καλοπέραση και την κοινωνική προβολή τους) φροντίζουν να εκφράζουν  την γραμμή της Y/E για όλα τα σημαντικά θέματα της επικαιρότητας. Ανάλογο ρόλο παίζουν και τα στελέχη μεγάλων ερευνητικών κέντρων και think tanks, τύπου Brookings Institution, Levy Economics Institute κ.α..

Με το σημερινό έγκλημα, κατά τη γνώμη μου, μπαίνουμε στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης της παραπάνω διαδικασίας που σκοπεύει να οδηγήσει στην ανατροπή των τελευταίων ιστορικών εθνικοαπελευθερωτικών καθεστώτων στην Μέση Ανατολή: του Μπααθικού καθεστώτος στην Συρία (μετά την καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος στο Ιράκ και του Γκανταφικού καθεστώτος στην Λιβύη) και τελικά του Ισλαμικού καθεστώτος στο Ιράν. Είναι μάλιστα πιθανό, αν το Ιράν αναμιχθεί στην σύγκρουση που ξεκινά σήμερα στην Συρία, τα δύο αυτά στάδια να συγχωνευθούν. Για την ολοκλήρωση όμως της ΝΔΤ απαιτείται και η πλήρης υποταγή (οικονομική αλλά και πολιτικοστρατιωτική) της Ρωσίας και της Κίνας στη ΝΔΤ. Και αν μεν η Κινεζική ελίτ είναι ήδη απόλυτα εξαρτημένη οικονομικά από την ελίτ αυτή, δεν συμβαίνει το ίδιο με την Ρωσική, όπως θα δούμε σε επόμενο άρθρο, η οποία έχει και πολύ ισχυρή πολιτικοστρατιωτική δύναμη, όχι όμως ακόμη ανάλογη, τουλάχιστον όσον αφορά στα συμβατικά όπλα, με αυτήν της Υ/Ε. Αυτήν ακριβώς την προσωρινή  ασυμμετρία δύναμης προσπαθεί να εκμεταλλευθεί η Υ/Ε για να ολοκληρώσει την παγκόσμια κυριαρχία της, με μια μορφή άτυπης πιθανώς, παγκόσμιας διακυβέρνησης. Γι' αυτό, ο πόλεμος αυτός μπορεί να έχει πολύ επικίνδυνες, αν όχι μοιραίες,  συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη…

Φυσικά, τα παραπάνω σκοπεύουν να περιγράψουν την γενική εικόνα και όχι τις λεπτομέρειες. Και είναι λεπτομέρειες το εάν, κάτω από την ολοκληρωτική αντίθεση των λαών που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και η Βρετανική Βουλή ανάγκασε την πολιτική ελίτ σε προσωρινή αναδίπλωση. Κάτω από την μαζική προπαγάνδα των διεθνών ΜΜΕ, αλλά και τον άθλιο ρόλο μιας συνοδοιπορούσας εκφυλισμένης «Αριστεράς», μόλις σήμερα άρχισαν οι λαοί να αντιλαμβάνονται τα αποτρόπαια σχέδια της Υ/Ε και της Σιωνιστικής ελίτ για παγκόσμια επικράτηση, διακινδυνεύοντας τις τύχες όλων μας. Είναι πια τέτοια η αποθράσυνση αυτής της ελίτ, μετά τις συνεχείς επιτυχίες της στην συντριβή των αντιστεκόμενων λαών στην Μέση Ανατολή και του οικονομικού στραγγαλισμού των λαϊκών στρωμάτων παντού, ώστε δεν δίστασαν να καταφύγουν σε επιχειρήματα για τροφίμους ασύλων ανιάτων για να δικαιολογήσουν το νέο έγκλημά τους. Έτσι, οι ΗΠΑ που χρησιμοποίησαν μαζικά τα χημικά  όπλα στο Βιετνάμ, και ανάλογα τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στην Γιουγκοσλαβία, στην Λιβύη και στο Ιράκ (όπου ακόμη γεννιούνται δύσμορφα παιδιά) μαζί με το Σιωνιστικό Ισραήλ, που πρόσφατα βομβάρδιζε με βόμβες φωσφόρου την Γαζα, έγιναν σήμερα οι παγκόσμιοι τιμητές της διεθνούς ηθικής και επιβάλλουν ένα νέο, ίσως τον καταστροφικότερο, πόλεμο. Και φυσικά, γι' αυτά τα εγκλήματα δεν ξεσηκώθηκε καμιά από τις λαλίστατες διεθνείς ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από την Υ/Ε (Διεθνής Αμνηστία, Γιατροί Χωρίς Σύνορα, HRW κ.λπ.) που σήμερα ζητούν την κεφαλή του Ασσάντ επί πίνακι (αύριο του Πούτιν!), πράγμα που ποτέ δεν έκαναν για τους αρχιεγκληματίες πολέμου Μπους, Μπλερ, Κλίντον, Ομπάμα, Σαρκοζί κ.α., που τυχαίνει να ανήκουν στα αφεντικά τους!

Τις προηγούμενες ημέρες, όπως ανέφερε ακόμη και το διεθνές όργανο της εκφυλισμένης «Αριστεράς», η Γκάρντιαν (26/8), (που στήριξε όλους τους πολέμους της Υ/Ε!) οι μισθοφόροι εγκληματίες «επαναστάτες» της Συρίας παρέλαβαν από τα αφεντικά τους (τους κομπάρσους της Υ/Ε στην περιοχή)  το μεγαλύτερο ποτέ φορτίο βαρέων όπλων. Είναι φανερό ότι ταυτόχρονα με τους κτηνώδεις βομβαρδισμούς έχει σχεδιαστεί γενική επίθεση από τους δήθεν «αντάρτες» για την ανατροπή του καθεστώτος που υποστηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, συμπεριλαμβανομένων και των έντιμων κομμουνιστών, στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του. Αυτός άλλωστε ήταν και ο βασικός στόχος της Υ/Ε σε όλη την Αραβική "Άνοιξη" που, αντίθετα με τις αποπροσανατολιστικές θέσεις της εκφυλισμένης "Αριστεράς", διεθνώς και στα παρ' ημίν, ήταν προσχεδιασμένη  για την επίτευξη των παραπάνω στόχων.

* http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ:  Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (1 Σεπτεμβρίου 2013). Το είδα: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_09_01.html

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ τού ΣτΕ προς ξένα Πανεπιστήμια

Του Ιωάννη Παπακωνσταντίνου*

Αυτόν τον χρόνο το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) αναχαίτισε τη μαζική «εισβολή» στην Ελλάδα ξένων Πανεπιστημίων: Με την 692/2013 απόφαση της Ολομελείας του,⁽¹⁾ το ΣτΕ απέρριψε τις προσφυγές ελληνικών κολλεγίων κατά της Υπουργικής Αποφάσεως που υποχρεώνει κάθε κολλέγιο αφενός να καταθέσει εγγυητική επιστολή € 500.000 στο Ελληνικό Δημόσιο και αφετέρου να προσλαμβάνει καθηγητές μόνο από το μητρώο διδακτικού προσωπικού που τηρεί το Τμήμα Κολλεγίων τού Υπουργείου Παιδείας (Υπουργική Απόφαση 63893/ΙΑ/3.6.2010 που αντικατέστησε την αρχικά προσβαλλόμενη 129450/Δ6.8.10.2008).        

Αυτόν τον χρόνο το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) αναχαίτισε τη μαζική «εισβολή» στην Ελλάδα ξένων Πανεπιστημίων: Με την 692/2013 απόφαση της Ολομελείας του,⁽¹⁾ το ΣτΕ απέρριψε τις προσφυγές ελληνικών κολλεγίων κατά της Υπουργικής Αποφάσεως που υποχρεώνει κάθε κολλέγιο αφενός να καταθέσει εγγυητική επιστολή € 500.000 στο Ελληνικό Δημόσιο και αφετέρου να προσλαμβάνει καθηγητές μόνο από το μητρώο διδακτικού προσωπικού που τηρεί το Τμήμα Κολλεγίων τού Υπουργείου Παιδείας (Υπουργική Απόφαση 63893/ΙΑ/3.6.2010 που αντικατέστησε την αρχικά προσβαλλόμενη 129450/Δ6.8.10.2008).        

Ειδικότερα, τα κολλέγια πρόβαλαν, μεταξύ άλλων λόγων, ως λόγους ακύρωσης ότι η Υπουργική Απόφαση:

(α) Περιορίζει την ελευθερία εγκατάστασης στην Ελλάδα Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), αφού η εγγυητική επιστολή αυξάνει το κόστος εγκατάστασης και λειτουργίας τους στην Ελλάδα.

(β) Περιορίζει το δικαίωμα των ξένων Πανεπιστημίων «να επιλέξουν ελεύθερα τους επιστημονικούς τους συνεργάτες».

Σύμφωνα με τα κολλέγια, και οι δύο αυτοί περιορισμοί  συνιστούν παράβαση της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ. Το ΣτΕ όμως απέρριψε τα παραπάνω επιχειρήματα των κολλεγίων με μία απόλυτη και λακωνική αιτιολόγηση, ήτοι ως  προβαλλόμενα «εκ συμφέροντος τρίτου».

Με απλά λόγια, το ΣτΕ «έβαλε στη θέση τους» τα ξένα Πανεπιστήμια θέτοντάς τα προ των ευθυνών τους, εμμέσως μεν αλλά ρητώς και με νομολογιακή σαφήνεια: Τα ξένα Πανεπιστήμια θα πρέπει κατ' αρχήν να «μαζέψουν» τα ελληνικά κολλέγια-δικαιοχρήστες (franchisees) που μιλούν ως δήθεν νομικοί ή ακαδημαϊκοί εκπρόσωποι των ξένων Πανεπιστημίων-δικαιοπαρόχων (franchisors), και μάλιστα ενώπιον του ΣτΕ. Επιπλέον, οποιαδήποτε επίκληση περί δικαιωμάτων ξένων Πανεπιστημίων της ΕΕ ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης κατά του Ελληνικού Δημοσίου στο μέλλον, θα πρέπει να γίνεται άμεσα από τα ίδια τα ξένα Πανεπιστήμια και όχι έμμεσα από «τρίτους», όπως τα ελληνικά κολλέγια. Πρόκειται δηλαδή περί ενός δικαστικού ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ του ΣτΕ προς ορισμένα ξένα πανεπιστήμια, και ειδικά αυτά που «αντιπροσωπεύονται» στην Ελλάδα από τα επί του προκειμένου κολλέγια.

Με αυτή την απόφαση-σταθμό, το ΣτΕ απάλλαξε οριστικά την Ελληνική Πολιτεία από την επιφαινόμενη (αλλά ουδέποτε πραγματική) απειλή από ξένα Πανεπιστήμια: Λόγω ακριβώς της ακαδημαϊκής συγκροτήσεως και λειτουργίας τους, τα ξένα Πανεπιστήμια δεν είναι ούτε καν τίγρεις με χάρτινα (δικονομικά) δόντια: Ουδέποτε ακαδημαϊκό ίδρυμα εξετράπη ποτέ του σκοπού του εμπλεκόμενο σε μακροχρόνιες και αβέβαιες δικαστικές διαμάχες κατά ξένου κράτους και μάλιστα επιθετικά ως προσφεύγων-επισπεύδων. Αυτή η πραγματικότητα ισχύει απολύτως, ακόμη και για τα κατά κανόνα υποβαθμισμένα («τριτοκλασάτα») βρετανικά ακαδημαϊκά ιδρύματα, που ως πρώην ΤΕΙ και νύν «Πανεπιστήμια» (ελέω Μ. Θάτσερ) επωφελούνται οικονομικώς εγγράφοντας και διδάσκοντας στην Ελλάδα σπουδαστές σε διεθνώς υποβαθμισμένα (τριετή) πτυχιακά προγράμματα (bachelor) εμμέσως, ήτοι μέσω των συνεργασιών τους με «τρίτους», δηλαδή με τα γνωστά μας κερδοσκοπικά κολλέγια.

Συνοπτικά το ΣτΕ εξουδετέρωσε νομολογιακώς τα ενίοτε θορυβούντα ελληνικά κολλέγια: Από το 2013, τα «κολλεγιακά» επιχειρήματα κάθε «τρίτου» (κολλεγίου) υπέρ των συμφερόντων και δικαιωμάτων ξένων Πανεπιστημίων έχουν κρισιολογηθεί ως «ανοησίες» (νομικά φληναφήματα) αφού τέτοια επιχειρήματα ούτε επιβεβαιώνονται ούτε και μπορούν να επιβεβαιωθούν εμπράκτως (δικαστικώς) από ξένα Πανεπιστήμια. Ως αποτέλεσμα, τα ελληνικά κολλέγια απογυμνώθηκαν πλέον από το δήθεν αδιάσειστο επιχείρημα περί «ελευθερίας της εγκατάστασης και λειτουργίας» των ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της ΕΕ, και έχασαν άπαξ δια παντός τον «μπαμπούλα» που επέσειαν κατά του Ελληνικής Πολιτείας για κυρώσεις της ΕΕ ή και της… Τρόϊκας (!) εναντίον της πασχούσης Ελλάδος. Το πόσο είχαν εκτραπεί ορισμένα κολλέγια καταδεικνύεται, μεταξύ άλλων, από την απειλή που εξακόντισε εναντίον της Ελλάδος κατά το πρόσφατο παρελθόν ο πρόεδρος του κολλεγίου IdEF (Εμ. Αμαργιανάκης) επί λέξει ως εξής: ⁽²⁾

«Εν όψει των προπαρατεθέντων και με σκοπό να τεθεί έκαστος ενώπιον των ευθυνών του, προσφύγαμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας του να ανασταλεί και μην εφαρμοστεί η Υπουργική Απόφαση, με σκοπό την προστασία ημών και των φοιτητών μας και την αποτροπή του κινδύνου έκθεσης της χώρας μας σε υψηλά πρόστιμα [της ΕΕ] ή/και τη διακοπή τής χρηματοδότησης βάσει τού Μνημονίου».

Η απειλή αυτή διατυπώθηκε δημόσια τον Ιούνιο του 2010, ενώ δηλαδή η Πατρίδα μας αγωνίζετο για την οικονομική (και όχι μόνον) σωτηρία της υπό την πίεση των Μνημονιακών δυνάμεων…

Φυσικά το ΣτΕ δεν ήταν δυνατόν να αφήσει αναπάντητη μία τέτοια διαρκή κολλεγιακή Ύβρι, που αποτελεί αφενός «κατά συρροή ακαδημαϊκή ασέλγεια» κατά τού Συντάγματος της Ελλάδος (άρθρο 16) και αφετέρου «κατ' επανάληψη πολιτικοοικονομική εκβίαση» εναντίον τού Υπουργείου Παιδείας: Μετά τη λακωνική και εθνικά υπερήφανη διατύπωση του ΣτΕ, που ευφυώς «αρμάθιασε» νομολογιακώς όλα τα κολλέγια ως  «τρίτους» (δικονομικώς ασχέτους), έληξε οριστικά το «πάρτυ» τής κολλεγιακής κατατρομοκράτησης «θεών και δαιμόνων» (υπουργών και βουλευτών) από άμμετρες δηλώσεις και ενέργειες κερδοσκόπων κολλεγιαρχών, οι οποίοι τώρα είναι δικαστικώς ηττημένοι, νομικώς απαξιωμένοι, και διοικητικώς αντιμέτωποι με τη Νέμεσι της Ελληνικής Πολιτείας… Η εκπαιδευτική ιστορία της Πορτογαλίας και της γείτονός μας Τουρκίας (που «έκλεισαν» τα περισσότερα κερδοσκοπικά κολλέγια) ίσως επαναληφθεί και στην Ελλάδα αργά ή γρήγορα, ήτοι σε χρόνο και με τρόπο που η ανεξάρτητη Ελληνική Πολιτεία θα επιλέξει.

Αθήνα 19-8-2013

* Ιωάννης Παπακωνσταντίνου ⁽³⁾

 ⁽¹⁾ Εμπεριστατωμένη νομική ανάλυση της 692/2013 αποφάσεως της Ολομελείας του ΣτΕ εμπεριέχεται στο Νομικό Βήμα (τόμος 61, τεύχος 4, σελ.1029-1032) με συντάκτη τον δικηγόρο Αθηνών Αντώνιο Π. Αργυρό, Υπεύθυνο Ύλης του Νομικού Βήματος (e-mail: argyros.office@gmail.com).

⁽²⁾ Για τη δήλωση του κ. Εμ. Αμαργιανάκη περί προσφυγής του κολλεγίου IdEF στο ΣτΕ κατά της Υπουργικής Αποφάσεως (ΥΠΑΙΘΑ) πατήστε εδώ.

⁽³⁾ Ο Ιωάννης Παπακωνσταντίνου (Columbia University Fellow '84: B.S., M.A. / Πανεπιστήμιο Αθηνών: Νομική Σχολή) είναι συγγραφέας του συγγράμματος Κοινωνικοοικονομική Ύβρις (Socio-economic Hubris). Tηλ. 697-886-2607, e-mail: pappas.inet@gmail.com.

ΠΗΓΗ:

Ζητείται ελπίς απόψε

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Τα νυχτολούλουδα του σώματος

                                                    ανθίζουν

κι ακολουθεί ο εγκέφαλος σαν έντομο

                                    τη μυρουδιά τους

Η αλήθεια κελαρύζει

              στο νάμα της ψευδαίσθησης

που μας ποτίζει

               και οι πόθοι μας μεστώνουν

Η αλήθεια βγαίνει πάντα

        απ' το καπέλο μας με απάτη

                   σαν το κουνέλι του φακίρη

Η αλήθεια κρύβεται καλά

        μες στον ανθόκηπο του σώματος

και τραγουδάει στο παραμιλητό

                                              του ονείρου

Τότε ακριβώς που ο δαίμονας

                                     του μεσονυχτίου

σπάει τα μίζερα δεσμά της μέρας

                                           και βγαίνουν

οι αντάρτικες δυνάμεις μας

                                        στα καραούλια,

να χορεύουν στο ασημένιο φως

                                         του φεγγαριού

Όχι άλλος λογισμός κι ενάργεια

ας γίνει ο στίχος μου απόψε

                                   μονοπάτι τεράτων

Να περάσει το ωραίο τέρας

                    απ' τη φωλιά της μοναξιάς

να κλέψει τα αυγά της

                    σύνεση, τάξη και  καθήκον

Μου περισσεύει απόψε η λογική

   την ανταλλάσσω όσο  όσο με ελπίδα

                               28 Ιουλίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

* http://toxefwto.blogspot.gr/

"Περισσότερο από Σύμμαχος''

Του Νίκου  Μπογιόπουλου

«Κατ' αρχήν, θέλω να πω ότι οι δύο λαοί μας και οι δύο χώρες μας είναι περισσότερο από σύμμαχοι. Όχι μόνο πάλεψαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε όλη την ιστορία, πάντα για μια ευγενή αιτία, αλλά λάτρεψαν και υποστήριξαν τις ίδιες αξίες, όπως την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία». Είναι τα λόγια του Αντώνη Σαμαρά, όπως διατυπώθηκαν ενώπιον του Ομπάμα, κατά τη συνάντησή τους στο Λευκό Οίκο, στις 8 Αυγούστου.

Σήμερα, μόλις τρεις βδομάδες μετά, παρακολουθώντας τις φωτιές του ιμπεριαλιστικού πολέμου που εξαπλώνονται και στη Συρία, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να αναλογιστεί:

Τι πραγματικά σημαίνει, τι πραγματικά συνεπάγεται για τη χώρα, για τα παιδιά μας, για το παρόν και το μέλλον του τόπου, να δηλώνεσαι «περισσότερο από σύμμαχος» με τις ΗΠΑ και να ανακαλύπτεις «ευγένεια» και «αξίες» πίσω από μια πολιτική που ρίχνει ποτάμια αίματος στη λεκάνη της Μεσογείου…

Η ΣΟΥΔΑ ΚΑΙ ΤΑ «ΠΑΡΑΣΗΜΑ»…

«Από τις 2 Αυγούστου του 1990 η Σούδα συντήρησε 97 πλοία, φόρτωσε και ξεφόρτωσε 13.000 τόνους (πολεμικού υλικού), εξυπηρέτησε 31.000 πτήσεις και τροφοδότησε αεροσκάφη με 4.500 λίβρες υγρών καυσίμων, λειτούργησε 24 ώρες το 24ωρο με εξουθενωτικούς ρυθμούς, 300%-400% πιο γρήγορα από τους κανονικούς. Κάθε μέρα η βάση καλούνταν να διατηρεί τον ανεφοδιασμό των γραμμών μας και κάθε μέρα έπραττε το καθήκον της κατά τρόπον άψογο».

Είναι μια δήλωση που έγινε στις 19 του Ιούλη 1991. Η δήλωση ανήκει στον πρώτο κατά σειρά δολοφόνο του Κόλπου, τον πατέρα Μπους. Αμέσως μετά από αυτήν τη δήλωση, ο Μπους απένειμε «φόρο τιμής» και παρασημοφόρησε το προσωπικό των Αμερικανών στη βάση της Σούδας. Γι' αυτό είχε έρθει, άλλωστε, στην Ελλάδα τότε. Για να «τιμήσει» την «προσφορά» και τη «συμβολή» της Σούδας στον πόλεμο του Κόλπου.

Εκείνο το «παράσημο», που καρφιτσώθηκε στο πέτο της ελληνικής άρχουσας τάξης, το παρέλαβε για λογαριασμό της ντόπιας ολιγαρχίας η κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κ. Μητσοτάκη.

«Η αεροναυτική βάση της Σούδας ήταν το Νο 2 στήριγμά μας στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν μετά το 2001».

Τα παραπάνω εκστομίστηκαν από Αμερικανούς παράγοντες σε άκρως απόρρητη ενημέρωση προς τους συμμάχους τους, που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, όπως είχε αποκαλύψει η εφημερίδα «Τα Νέα» (1/4/2008).

Αυτό ήταν το δεύτερο «παράσημο» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που καρφιτσώθηκε στο πέτο της ελληνικής άρχουσας τάξης. Με μια μικρή διαφορά: Σε αντίθεση με το 1990 τούτη τη φορά (όπως και στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας), το «παράσημο» για λογαριασμό της ελληνικής ολιγαρχίας το παρέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Κ. Σημίτη.

Κάθε φορά που η Ελλάδα συμμετέχει στα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, το «τυρί» στην προπαγανδιστική φάκα των εκάστοτε κυβερνώντων για να καμφθούν οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης είναι ότι αυτή η εμπλοκή θα φέρει «αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου» της χώρας και άρα… «ανάπτυξη»!

Εμφάνιζαν και εμφανίζουν τη συμμετοχή και τη συνενοχή στο έγκλημα σαν «αναγκαία» και «επιβεβλημένη» τακτική που ο λαός θα την εξαργυρώσει, τάχα, με την «αναβάθμιση» της ζωής του!

Βαφτίζουν τα βουτηγμένα στο αίμα ανταλλάγματα των διεθνών γκάνγκστερ προς τους εγχώριους ομοτράπεζούς τους σαν «εθνικό συμφέρον»!

Παριστάνουν ότι με τη μετατροπή της Σούδας σε θανατηφόρο ορμητήριο, με την αποστολή Ελλήνων στρατιωτών εκτός των συνόρων, ότι… θωρακίζουν την «ευημερία» και την «ασφάλεια» του λαού!

Στο διάβα των δεκαετιών που έχουν περάσει από τα «παράσημα» της δεκαετίας του '90 μέχρι σήμερα, μετά από τόση συσσωρευμένη εμπειρία, αξίζει να σκεφτούμε:

Αλήθεια: Πόσο χαλασμένος πρέπει να είσαι για να διαφημίζεις τον αφανισμό των γειτονικών λαών σαν προϋπόθεση της «βελτίωσης» της ζωής του ελληνικού λαού;

Αλήθεια: Ποια «αναβάθμιση» της ζωής του, ποια «ασφάλεια», ποια «ευημερία» βιώνει ο κατεστραμμένος, ο φτωχοποιημένος ελληνικός λαός μετά και από τη διαρκή συμμετοχή της χώρας στους «ανθρωπιστικούς», στους «αντιτρομοκρατικούς» και στους «προληπτικούς» πολέμους των ΗΠΑ και της ΕΕ;

Αλήθεια: Ποιο το όφελος του ελληνικού λαού αν στην επέμβαση που ετοιμάζεται κατά της Συρίας, αν με τη μετατροπή του λαού σε υποψήφιο θύμα του πολέμου, τα ντόπια αρπακτικά κερδίσουν ένα ακόμα «παράσημο» από την ευρωατλαντική συμμορία;

Και αλήθεια: Ποιο το όφελος για το λαό, που αυτή τη φορά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα προσέλθουν στην τελετή παράδοσης του «παρασήμου» ο καθένας μόνος του, αλλά θα κληθούν να το παραλάβουν το «παράσημο» εξ ημισείας, από κοινού, ως συγκυβερνώντες;

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε στο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" την Πέμπτη 29 Αυγούστου 2013. Το είδα: 31-08-2013, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=6044

Αναπόληση (Δοκιμή δ')

Του Αλέξανδρου Σταθακιού

Θυμάσαι που είπες στην αρχή «για μια βραδιά ας κοιμηθώ στης ποταμιάς το γυάλινο χαλίκι»;

Με κείνο το φεγγάρι ταξίδεψες… Στο στόμα όμως έμεινε αλάτι και φαρμάκι..

Θυμάσαι π' άκουσες βουή από τ' αγέρι του βουνού μες της σπηλιάς το άσπιλο ψαλτήρι;

«Ιθύνων νους σχεδόν ανώφελων μαχών» σε κείνο το φαράγγι ακούστηκες.

Κι αν ψωραλέα λάφυρα κέρδισες, αλήθεια πόσο πόθησες ένα μαϊστραλάκι!

Έμεινες  ταμπουρωμένος στην ακτή σ' ένα χαντάκι μες την άμμο.

Οι θάλασσες σου γίναν ένα τίποτα και κάηκαν τ' αδέσποτα μαλλιά σου .

28-8-2013