Ξενάγηση στην Ι. Μ. Ζακύνθου μέσω της «Απογευματινής»

Συνέντευξη του Παπά-Παναγιώτη Καποδίστρια

Μητρόπολη Ζακύνθου: οι πόρτες και οι καρδιές στο Φιόρο του Λεβάντε είναι πάντα ανοικτές για όλους.

«Κρούετε και ανοιγήσεται υμίν». Η φράση τούτη του Χριστού βρίσκει την πλήρη δικαίωσή της στη Ζάκυνθο. Με μια μόνο μικρή παραλλαγή. Δε χρειάζεται να κτυπήσει κάποιος… Δε χρειάζεται να είναι ενορίτης… Δε χρειάζεται να είναι κάτοικος του νησιού…

Δε χρειάζεται καν να είναι πιστός! Αρκεί να έχει ανάγκη. Γιατί οι πόρτες και οι καρδιές, της Εκκλησίας στο Φιόρο του Λεβάντε, είναι πάντοτε ανοικτές. Στην «αγκαλιά» της Μητρόπολης και των εξήντα περίπου ενοριών του νησιού μπορούν να βρουν καταφύγιο όλοι. Πολύτεκνοι, φοιτητές, άποροι, άτομα με ειδικές ανάγκες, τοξικοεξαρτημένοι, ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας, φύλου και ιδιότητας.

Η Μητρόπολη κάθε χρόνο ενισχύει Ιδρύματα και φιλανθρωπικούς οργανισμούς που λειτουργούν και δρουν εντός και εκτός της Ζακύνθου. Που είτε ίδρυσε και υπάγονται σε αυτήν, είτε ανήκουν σε άλλα νομικά πρόσωπα. Ανάμεσά τους σχολεία, εκκλησιαστικές σχολές, οργανώσεις, όπως οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», αλλά και Μητροπόλεις στην Αφρική που σηκώνουν τον βαρύ σταυρό της Ιεραποστολής, σε δυσμενείς συνθήκες. Η Μητρόπολη, παράλληλα, διατηρεί τρία Φιλόπτωχα Ταμεία (Γενικό, Ενοριακό, «Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου»), ενώ θέλοντας να στείλει το μήνυμα ότι ο αθλητισμός είναι υγεία, κάνει συχνά χορηγίες σε αθλητικούς συλλόγους και μικρά σωματεία. Αυτό που ίσως ωστόσο κάνει τη διαφορά είναι το «Ευαγές Ταμείο Απόρων Φοιτητών», στο οποίο… καταλήγουν όλα τα ποσά από τα λεγόμενα «τυχερά», και από το οποίο δίνονται υποτροφίες σε φοιτητές με οικονομική δυσχέρεια. Όπως προέκυψε πάντως κατά το μικρό «οδοιπορικό» της «Α» στη φιλανθρωπική δραστηριότητα της Μητρόπολης Ζακύνθου, το κοινωνικό έργο δεν σταματά στις οργανωμένες και προβλεπόμενες ενέργειες.

«Υπάρχουν πράγματα που γίνονται, και δεν φαίνονται στα λογιστικά έγγραφα και τις καταστάσεις που κοινοποιούνται στην Ιερά Σύνοδο» επιβεβαιώνει ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητρόπολης Ζακύνθου, θεολόγος και ποιητής, πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης Καποδίστριας.

Ίσως έτσι να εξηγείται η αγάπη που τρέφει ο λαός της Ζακύνθου στον Επίσκοπό του, και τους κληρικούς της τοπικής Εκκλησίας. Ανοικτές πόρτες, δίχως διακρίσεις και βοήθεια που δεν προσφέρεται μετά… δικαιολογητικών.

Από την πλευρά του πάντως ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος επισημαίνει στο δικό του μήνυμα, μέσω της «Α», πως όταν η ανάγκη είναι τόσο μεγάλη και τα μέσα ολίγα, κανείς Επίσκοπος δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος με το φιλανθρωπικό έργο που ασκεί.

Μπορεί μόνο να είναι «ανοικτός» και να προσφέρει την κάθε στιγμή, ό,τι δύναται, στους λιγότερο ευνοημένους…

Πάνω από 100.000 ευρώ το χρόνο δίνονται στο φιλανθρωπικό έργο

Η αγάπη δεν αποτυπώνεται σε αριθμούς. Στη σύγχρονη εποχή, ωστόσο, ακόμη και η μικρή οικονομική βοήθεια μπορεί να αποβεί σωτήρια για μια οικογένεια, για τον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη. Η Μητρόπολη Ζακύνθου, πέραν των… εκτάκτων προσφορών, διαθέτει ετησίως πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ για να φέρει σε πέρας το
φιλανθρωπικό της έργο. Πού και πώς γίνονται όλα αυτά; Το ρόλο του «ξεναγού» στις επιμέρους δραστηριότητες της Μητρόπολης Ζακύνθου, αναλαμβάνει ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητρόπολης, πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης Καποδίστριας.

Φιλόπτωχα Ταμεία

Στη Ζάκυνθο λειτουργούν τρία εκκλησιαστικά Φιλόπτωχα Ταμεία. Το Γενικόν Φιλόπτωχον της Μητρόπολης, τα Ενοριακά Φιλόπτωχα Ταμεία και το Ταμείο της Ιεράς Μονής του πολιούχου του νησιού Αγίου Διονυσίου. Από αυτά τα Ταμεία βοηθούνται πάνω από εξακόσια άτομα σε ετήσια βάση. Ενδεικτικά από το Γενικό Ταμείο το 2008 πήραν βοήθημα 330 άτομα, ενώ τα Ενοριακά Ταμεία ενίσχυσαν 195 ανθρώπους. Όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να λάβει την οικονομική στήριξη, ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχουν λίστες. Δεν έχουμε τέτοια εδώ, καθώς γνωρίζουμε τους ανθρώπους. Όποιος θέλει μπορεί να έρθει και να λάβει τη λίγη βοήθεια που μπορούμε να του δώσουμε». Όσον αφορά στις ενορίες «όλες έχουν φιλόπτωχα Ταμεία.

Βρίσκονται πολύ κοντά στους ενορίτες τους, γνωρίζουν τα προβλήματά τους και τους βοηθούν».

Εκπαίδευση

Από τις πρωτοβουλίες της Μητρόπολης που έχουν ξεχωρίσει, είναι η δημιουργία του «Ευαγούς Ταμείου Απόρων Φοιτητών Χρυσοστόμου Α'». «Το Ταμείο ιδρύθηκε από τον Δεσπότη, Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο, και χορηγεί υποτροφίες σε άπορους φοιτητές», αναφέρει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης. «Στο εν λόγω Ταμείο –προσθέτει – διοχετεύονται όλα τα έσοδα της Μητρόπολης. Είτε από τα «τυχερά», από γάμους κι άλλες εκδηλώσεις, είτε ακόμη κι από τα προσωπικά έσοδα του Μητροπολίτη. Πρέπει όμως να πούμε ότι το Ταμείο ενισχύεται και από διάφορα κληροδοτήματα (Παρπαρία, Μιγγή, Μητροπολίτη Παύλου Σοφού κ.ά.), τα οποία βρίσκονταν σε «ύπνο», ήταν νεκρά. Και ο Μητροπολίτης σκέφτηκε να τα ανασυστήσει, και να τα αξιοποιήσει, για να μπορούν οι νέοι να σπουδάσουν». Οι όροι όμως που ισχύουν για τα κληροδοτήματα είναι πολύ «σκληροί» σε κάποιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, λένε, ότι αυτός που θα πάρει την υποτροφία να είναι «άριστος και άπορος»!

Με τη δημιουργία του Ταμείου όμως αυτό ξεπεράστηκε». Το 2008, ενδεικτικά, από το «Ευαγές Ταμείον» έλαβαν υποτροφίες 28 φοιτητές. Η Μητρόπολη, παράλληλα, βρίσκεται δίπλα στους μαθητές που φοιτούν στο Αθλητικό Σχολείο. «Χορηγούμε φαγητό στα παιδιά του Αθλητικού Σχολείου. Πρόκειται για σαράντα μαθητές και νιώθουμε μεγάλη χαρά που μπορούμε και κάνουμε αυτό το ελάχιστο γι' αυτούς», λέει ο π. Παναγιώτης, εκφράζοντας, διακριτικά, και το παράπονο πως «είναι κάποια πράγματα που θα μπορούσε να τα έχει φροντίσει η Πολιτεία».

Οικονομική βοήθεια προσφέρεται ωστόσο και σε εκκλησιαστικά σχολεία, «ακόμα και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, κυρίως μεταπτυχιακά προγράμματα, που ζητούν κάποια ενίσχυση. Ο Δεσπότης εγκρίνει το αίτημα και στέλνει χρήματα».

Η «Στοργή» κατά των ναρκωτικών Η μέριμνα της Μητρόπολης εστιάζεται ιδιαίτερα στους  τοξικοεξαρτημένους, και στην επανένταξη στην κοινωνία, όλων όσοι πιάστηκαν κάποτε στα «δίχτυα» των εξαρτησιογόνων ουσιών. Στο νησί λειτουργεί παράρτημα του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), το Κέντρο Πρόληψης Ναρκωτικών και λοιπών Εξαρτησιογόνων Ουσιών Ζακύνθου με την επωνυμία «Η Στοργή».

«Η Μητρόπολη ήταν εκ των ιδρυτικών εταίρων. Πρώτος πρόεδρος της "Στοργής", το 2002, ήταν ο Σεβασμιώτατος. Το 2005 παραιτήθηκε ώστε να αναλάβουν και άλλοι, αλλά το πρόγραμμα το παρακολουθούμε από κοντά. Και ιδίως ο Δεσπότης που επισκέπτεται όποτε μπορεί το Κέντρο».

Πολύτεκνοι

Σε μια Ελλάδα που γερνά μα δε …γεννά η Εκκλησία προσπαθεί να στηρίξει και τους πολύτεκνους. «Για κάθε νέο παιδί, που είτε κατατάσσει την οικογένεια ως πολύτεκνη, είτε πρόκειται για οικογένεια με ήδη πολλά παιδιά, με απόφαση του Δεσπότη, η Μητρόπολη χορηγεί κάθε χρόνο ένα βιβλιάριο με 500 ευρώ», τονίζει ο  πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης. «Υπάρχουν ωστόσο και οι πάγιες προικοδοτήσεις τέτοιων οικογενειών. Κάθε χρόνο βοηθούνται περίπου 8 με 12 πολύτεκνα νοικοκυριά από την Μητρόπολή μας».

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η Μητρόπολη Ζακύνθου ενισχύει οικονομικά και άλλες Επαρχίες, όπως πέρσι την Ιερά Μητρόπολη Νιγηρίας. «Ο Σεβασμιώτατος είχε χειροτονήσει τον Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρο. Όταν επισκέφθηκε τη Νιγηρία διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις πραγματικά δύσκολες συνθήκες και γι' αυτό θέλησε να κάνει κάτι», εξηγεί ο π. Παναγιώτης.

«Η Μητρόπολη – αναφέρει καταλήγοντας – προσπαθεί όσο μπορεί, με τα λίγα μέσα που έχει. Μπορεί η Ζάκυνθος να έχει επιφάνεια τουριστική, ωστόσο υπάρχουν πολλοί που έχουν ξεχάσει το καθήκον τους προς τον συνάνθρωπο. Από αυτά που έχουμε πρέπει και να δίνουμε. Μπορώ να σας ονομάσω πολλούς ιερείς σε αυτό το νησί που δίνουν από το υστέρημά τους, κι όχι 20 και 40 ευρώ. Αυτό είναι κάτι που δεν ελέγχεται, δεν αποτιμάται σε έγγραφα. Και η ανταμοιβή από αυτό είναι πάντοτε διαφορετική. Είναι ξεχωριστή».

ΠΗΓΗ: «Η Απογευματινή». Το άρθρο έχει συνταχθεί την Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου, 2010 και έχει καταχωρηθεί στην κατηγορία Εκκλησία.  http://www.apogevmatini.gr/?p=63124

Ο Καλλικράτης και η μυθολογία της αποκέντρωσης

 Του Γιώργο Κ. Καββαδία*

Η μεταφορά εξουσίας σε όργανα τοπικά ή περιφερειακά που παραμένουν, όμως, αναγκαστικά στην ιεραρχία των κεντρικών διοικήσεων δε δίνει τη δυνατότητα ελέγχου και συμμετοχής του λαού στην εξουσία και τη διοίκηση. Αυτή είναι απλή αποσυμπύκνωση της συγκεντρωτικής εξουσίας και ουσιαστικά πρόκειται για εσωτερική κατανομή των δραστηριοτήτων του κράτους. Από πού και ως που η συνένωση 1.034 δήμων από 370 δήμους – μαμούθ και η αντικατάσταση 13 κρατικών περιφερειών από 7 γενικές διοικήσεις προωθεί την αποκέντρωση; Αυτό ούτε αποσυγκέντρωση είναι.

Μέσα από τους δήμους – μαμούθ με μεγάλη έκταση και πολύ πληθυσμό οι τοπικές αρχές γίνονται όλο και πιο απρόσωπες, όλο και πιο αποστασιοποιημένες από τους δημότες. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυξάνεται ο μέσος όρος κατοίκων ανά Ο.Τ.Α. από 10.200 που είναι σήμερα σε 20.000. Οι κυβερνώντες επαίρονται ότι η νέα διοικητική δομή αποτελεί προσαρμογή στο «ευρωπαϊκό κεκτημένο – μοντέλο διακυβέρνησης». Αλλά στη Γαλλία ο μέσος όρος κατοίκων ανά Ο.Τ.Α. είναι 1.600, στη Γερμανία 5.900, ενώ μόνο στην Ολλανδία, τη Σουηδία και την Αγγλία ξεπερνούν τις 30.000.

Πέρα από τους αριθμούς η αλήθεια είναι ότι αναπαράγεται ένα αυταρχικό πρότυπο διοίκησης με προσωποπαγή και κομματικά χαρακτηριστικά που βασίζεται σε ένα καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του δικομματισμού. Έτσι, η έννοια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι φενάκη, απάτη. Στην πραγματικότητα το πρόγραμμα «Καλλικράτης», όχι μόνο δεν προωθεί την αποκέντρωση και δε φέρνει το «τέλος του συγκεντρωτισμού», αλλά διαλύει πλήρως την «τοπική αυτοδιοίκηση» και ενισχύει την κρατική εξουσία. Η νέα δομή ούτε τοπική ούτε αυτοδιοίκηση είναι.

Η αλήθεια είναι ότι και με τα μέχρι τώρα δεδομένα η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί ευφημισμό ή σχήμα οξύμωρο. Γιατί η κεντρική εξουσία επιβάλλει το πλαίσιο και τους όρους λειτουργίας με αποτέλεσμα η Τ.Α. να είναι το μακρύ της χέρι και να λειτουργεί μακριά από τον έλεγχο και τη συμμετοχή των πολιτών. Δεν είναι τυχαίο ότι παρά τις διακηρύξεις για τους ισχυρούς και αποκεντρωμένους δήμους του «Καποδίστρια», οι δήμοι είναι πρωταθλητές στη διαφθορά, στα σκάνδαλα και την αυθαιρεσία σύμφωνα με τις καταγγελίες δημοτών στον Συνήγορο του πολίτη.

Σύμφωνα με τις πρωθυπουργικές δηλώσεις το σχέδιο «Καλλικράτης» αποτελεί «αναπόσπαστο μέρος του Προγράμματος Σταθερότητας Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης». Με άλλα λόγια από η κεντρική εξουσία επιδιώκει να μετακυλήσει το κόστος κοινωνικών υπηρεσιών, Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια στην Τ. Α. Καταργείται, έτσι, ο ενιαίος χαρακτήρας τους και προωθείται εντονότερα η εμπορευματοποίησή τους. Άλλωστε είναι γνωστό ότι ούτε οι θεσμοθετημένοι πόροι αποδίδονται. Χαρακτηριστικό είναι ότι το σύνολο των εσόδων των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων και των δήμων δεν ξεπερνά το 3,5% του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ αίτημα της ΚΕΔΚΕ είναι το 12% από το 1975.

Παράλληλα, όσο περισσότερες εξουσίες αποκτούν οι δήμοι, τόσο περισσότερο δένονται με την κεντρική εξουσία και απομακρύνονται από τους πολίτες. Όσο κι αν ακούγεται ως παράδοξο το σύγχρονο κράτος επιδιώκει να γίνει πιο συγκεντρωτικό μέσα από την «αποκέντρωσή» του Οι δήμοι θα επιβάλουν φόρους και θα αυξάνουν τα τέλη, για την «ενίσχυση της αποδοτικότητας των τοπικών εσόδων», σύμφωνα με το επίσημο κείμενο και θα καταφεύγουν στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Ολοένα και περισσότεροι δήμοι είναι καταχρεωμένοι και εκχωρούν όλο και πιο πολλές λειτουργίες τους σε επιχειρηματίες. Κυρίως με την ανάληψη έργων σε τοπικό επίπεδο με τις Συμπράξεις Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες για αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Όσο υποτάσσονται οι δήμοι στο ιδιωτικό κεφάλαιο και αποστασιοποιούνται οι δημότες, τόσο απονεκρώνονται οι όποιες δημοκρατικές διαδικασίες. Και βέβαια η ενεργός συμμετοχή στα κοινά και η άμεση δημοκρατία δεν έχουν καμιά σχέση με τη «δημοκρατία του lap-top» και της «από τον καναπέ διαβούλευσης».

Η περικοπή 4.000 δημοτικών επιχειρήσεων ενδέχεται να υποβαθμίσει ακόμα περισσότερο τις υπηρεσίες, ρίχνοντας στον Καιάδα της ανεργίας χιλιάδες εργαζόμενους και το χειρότερο προωθώντας τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Άλλωστε και μέχρι τώρα οι Δήμοι λειτουργούν ως φυτώρια των νέων «ευέλικτων» μορφών εργασίας, χωρίς δικαιώματα και της μερικής απασχόλησης (ωρομίσθιοι, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, Stage κ.λ.π.)

Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι ανάγκη να υπερβούμε την μυθολογία του «Καλλικράτη» και να ανοίξουμε τη συζήτηση για τους όρους μιας γνήσιας τοπικής αυτοδιοίκησης που να βασίζεται στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, της λαϊκής συμμετοχής και ελέγχου.

ΠΗΓΗ:  Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός –  ερευνητής.

ΟΙ ΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Μία συζήτηση που συνεχίζεται

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Την Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010, στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΕΠΑΛ Ναυπλίου, με πρωτοβουλία της Απέναντι Όχθης, ομάδας εκπαιδευτικών για τη συλλογική δράση, έλαβε χώρα ανοιχτή συζήτηση με αντικείμενο τη βαθμολογία στη Μέση Εκπαίδευση.

 Στο σημείωμα που ακολουθεί, επιχειρείται ένας απολογισμός της συζήτησης με καταγραφή των απόψεων που ακούστηκαν καθώς και των συμπερασμάτων που προέκυψαν από αυτήν.

Στο σύντομη εισήγηση που άνοιξε τη συζήτηση τέθηκε βασικά το εξής ζήτημα:

 Το σημερινό σχολείο από τη μια μεριά απαξιώνει τη γνώση και από την άλλη έχει ευτελίσει κάθε ηθική αξία. Στο πλαίσιο αυτό έχει επικρατήσει η λογική της ψηλής βαθμολογίας. Η βαθμολογία, ωστόσο, θα μπορούσε να έχει νόημα στο σημερινό σχολείο ως ένα παιδαγωγικό εργαλείο το οποίο ο καθηγητής/η καθηγήτρια χρησιμοποιεί για έναν διπλό σκοπό: ο πρώτος είναι να αξιολογήσει το βαθμό στον οποίο ο μαθητής/ η μαθήτρια έχει προσλάβει τη γνώση που έχει διδαχθεί και ο δεύτερος να εμπεδωθούν αξίες όπως είναι αυτή της εργατικότητας, της προσπάθειας, του αγώνα για την κατάκτηση ενός στόχου, της δικαιοσύνης, της ειλικρίνειας.

 Συμπληρωματικά της εισήγησης, επισημάνθηκε το γεγονός ότι η κατάθεση βαθμολογίας προκαλεί ιδιαίτερο άγχος στους καθηγητές και τις καθηγήτριες καθώς τα τελευταία χρόνια ασκούνται αφόρητες πιέσεις από ενδοσχολικούς και εξωσχολικούς παράγοντες προκειμένου η βαθμολογία να είναι όχι απλώς επιεικής αλλά ψηλή: Το υπουργείο με τις συνεχείς διευκολύνσεις στο σύστημα προβιβασμού, οι Σχολικοί Σύμβουλοι, η πλειοψηφία των Διευθυντών, οι μαθητές και οι γονείς τους, όλοι αυτοί απαιτούν, συχνά με απαξιωτικό για τους συναδέλφους τρόπο, γενναιοδωρία στο βαθμό. Το αποτέλεσμα είναι, ειδικά στο Λύκειο, η βαθμολογία να κυμαίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις μεταξύ 16-20 ενώ στη Γ΄ Λυκείου το φαινόμενο αποκτά εξωφρενικές διαστάσεις και όλοι απαιτούν βαθμολογία 19-20.

 Στο σημείο αυτό έγινε η παρατήρηση ότι δεν έχει τόση σημασία αν η βαθμολογία θα είναι ψηλή ή χαμηλή αφού θα μπορούσε ακόμη και στην κλίμακα 16-20 να αποδοθεί δικαιοσύνη. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι η βαθμολογία δεν θα πρέπει να αποτελεί ατομική υπόθεση αλλά υπόθεση συλλογική: να αποφασίζει ο σύλλογος το πού θα κυμαίνεται η βαθμολογία.

 Άλλη τοποθέτηση ανέδειξε το ζήτημα των αναλυτικών προγραμμάτων και κυρίως του μεγάλου ποσοστού περιττής, κουραστικής και στείρας γνώσης που αυτά περιλαμβάνουν. Τα περισσότερα παιδιά είτε δεν θέλουν, δηλαδή δεν ενδιαφέρονται, είτε δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν κι εμείς καλούμαστε να πιστοποιήσουμε αυτήν την πραγματικότητα. Δεν έχει δηλαδή νόημα να αξιολογήσουμε το αν ο μαθητής αποστήθισε ή όχι κάτι περιττό. Έπειτα, ακόμη κι όταν απορρίπτουμε μαθητές, αυτοί δεν βελτιώνονται. Η χαμηλή βαθμολογία δεν έχει επομένως νόημα. Ειδικά στο Γυμνάσιο, πόσα χρόνια μπορούμε να κρατάμε εκεί τα παιδιά;

Στις παραπάνω τοποθετήσεις εκφράστηκαν αντιρρήσεις με πιο βασική την επισήμανση ότι δεν υπάρχουν μαθητές-μαθήτριες «καταδικασμένοι-ες» να αποτυγχάνουν συνεχώς και ότι δεν μπορεί για το λόγο αυτό να επιβραβεύονται η πλήρης αδιαφορία και η τεμπελιά. Με το χαριστικό και δεδομένο εκ των προτέρων προβιβασμό ακυρώνεται κάθε κίνητρο για προσπάθεια. Υπήρξε, τέλος, και η παρατήρηση ότι η λειτουργία θεσμών αντιστασθμιστικής αγωγής, που θα ξεκινά από το Δημοτικό, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που στο Γυμνάσιο εμφανίζεται πλέον ως μη αναστρέψιμο. Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των αναλυτικών προγραμμάτων για το οποίο θα οργανωθεί ξεχωριστή συζήτηση και μάλιστα με εισηγητές εκπροσώπους των διαφόρων επιστημονικών ενώσεων της χώρας, η Απέναντι Όχθη έχει καταλήξει σε δύο βασικές προτάσεις-εισηγήσεις:

1) η ύλη πρέπει να μειωθεί δραστικά και

2) θα πρέπει να μειωθεί και η αναγκαστική παρακολούθηση θεωρητικών μαθημάτων στον πρωινό κύκλο, πρακτικά δηλαδή να καταργηθεί το καθημερινό εφτάωρο. Επισημάνθηκε, ωστόσο, ότι στο σχολείο που προτείνουμε οι μαθητές/οι μαθήτριες θα παραμένουν στο σχολείο και το μεσημέρι ή θα επιστρέφουν σε αυτό το απόγευμα για να παρακολουθήσουν ή να πάρουν μέρος σε μία σειρά από επιλεγόμενα μαθήματα και δραστηριότητες που θα προσφέρονται από το δημόσιο σχολείο δωρεάν για τα οποία σήμερα πληρώνουν αδρότατα οι γονείς. Αυτά μπορεί να είναι η μελέτη στη βιβλιοθήκη-αναγνωστήριο, η δεύτερη και τρίτη ξένη γλώσσα, διάφορες αθλητικές, πολιτιστικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες.

Στη συνέχεια της συζήτησης, επιχειρήθηκε μια ιστορική αναδρομή της ελληνικής εκπαίδευσης η οποία καταδεικνύει το γεγονός ότι σε παλιότερες εποχές οι μαθητές/οι μαθήτριες μάθαιναν πολύ περισσότερα πράγματα καθώς σήμερα η εξουσία ενδιαφέρεται περισσότερο να παραμένουν τα παιδιά στο σχολείο απ' ότι να αποκτούν γνώσεις και δεξιότητες.

Σημαντική ήταν η παρέμβαση συναδέλφου που έκανε μια ενδιαφέρουσα σύγκριση μεταξύ του γερμανικού και του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο συστημάτων έγκειται στο ότι η γερμανική εκπαίδευση είναι στενά συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας και την παραγωγή ενώ εκεί που υπάρχει σχολική αποτυχία παρεμβαίνει το κοινωνικό κράτος. Στην Ελλάδα, αντίθετα, δεν υπάρχει καμία τέτοια πολιτική. Από την τοποθέτησή του, προέκυψαν οι εξής προτάσεις που αφορούν τη βαθμολογία: 1) μαζί με το βαθμό να παραδίδεται και μία έκθεση αξιολόγησης που να αιτιολογεί τη βαθμολογία. 2) να λειτουργήσουν τα συμβούλια της τάξης, 3) να υπάρχει ειδικά καταρτισμένος παιδαγωγικός σύμβουλος-ψυχολόγος για κάθε σχολική μονάδα, 4) οι μαθητές που κλείνουν τα 18 να μην εγγράφονται ή να μη συνεχίζουν τη φοίτησή τους στο σχολείο, αλλά σε άλλους εκπαιδευτικούς θεσμούς, όπως είναι το εσπερινό ή το ΣΔΕ.

Από άλλο συνάδελφο επισημάνθηκε η έλλειψη αλληλοτροφοδότησης μεταξύ Υπουργείου και Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και μάχιμων εκπαιδευτικών. Το Υπουργείο μάς αντιμετωπίζει ως εκπαιδευτές, δηλαδή ως απλά εκτελεστικά όργανα, και δεν μας εμπιστεύεται να συναποφασίσουμε για σημαντικά ζητήματα της εκπαίδευσης. Πολλά βιβλία δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα κι εμείς πρέπει να εξετάσουμε τα παιδιά σ' αυτή την ύλη και να τα βαθμολογήσουμε.

Υπήρξε η αντίρρηση ότι θα πρέπει να αντιδρούμε τόσο ατομικά όσο και συλλογικά και ότι μόνο αν αντισταθούμε σ' αυτό που συμβαίνει θα μας λάβουν σοβαρά υπόψη τους. Ας μην περιμένουμε δηλαδή από το Υπουργείο να κάνει κάτι. Εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Πάνω στο θέμα του δικού μας ρόλου έγινε μια αρκετά έντονη συζήτηση ενώ υπήρξε και μία «ενδιάμεση» τοποθέτηση με βάση την οποία ο ρόλος του καθηγητή/της καθηγήτριας που αντιστέκεται παρομοιάζεται με την «ανταρτική» δράση καθώς αναλαμβάνει την ευθύνη να αγνοήσει τις αστοχίες του αναλυτικού προγράμματος και να αυτοσχεδιάσει στο μάθημα προκειμένου να είναι περισσότερο αποτελεσματικός και ουσιαστικός στη δουλειά του. Με την τοποθέτηση αυτή φάνηκε να συμφωνούν και οι περισσότεροι συνάδελφοι.

Σε ό,τι αφορά την επίσημη πολιτική στο ζήτημα καταδείχθηκε ότι οι συνεχείς εξεταστικές διευκολύνσεις και ο ακώλυτος προβιβασμός, η παρότρυνση να προάγονται όλοι και όλες, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τη βαθιά ταξικότητα της ελληνικής κοινωνίας. Τα λαϊκά στρώματα δεν ωφελήθηκαν από αυτή την πολιτική. Αντίθετα, η θέση τους επιδεινώθηκε αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται αν θα πάρουν έστω και τις βασικές γνώσεις.

Συμπεράσματα:

Το σύστημα σήμερα δεν ενδιαφέρεται για τη μόρφωση της νεολαίας. Αντίθετα, θα τη βόλευε περίφημα να παραμείνουν οι περισσότεροι νέοι αμόρφωτοι, αλλά και ανίκανοι να παλέψουν για τη ζωή τους. Με τη βαθμολογία εμείς μπορούμε να κάνουμε δύο πράγματα: 1) να συγκαλύψουμε την πραγματικότητα  προσποιούμενοι ότι όλα πάνε καλά ή θεωρώντας ότι έτσι «βοηθάμε» τους πιο αδύναμους μαθητές που συνήθως προέρχονται από τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα καλύπτοντας έτσι και τις όποιες ενοχές μας για την κοινωνική ανισότητα και 2) να πούμε την αλήθεια καταδεικνύοντας τις αντιφάσεις αλλά και την εσκεμμένη κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος: ότι μεγάλο ποσοστό παιδιών παραμένει αναλφάβητο, δεν μπορεί να παρακολουθήσει το σχολείο χωρίς την ύπαρξη θεσμών αντισταθμιστικής αγωγής που να ξεκινούν από το Δημοτικό. Ο βαθμός σ' αυτήν την περίπτωση μπορεί να λειτουργήσει και ως μάθημα αγώνα, να παλεύουν δηλαδή για να κατακτήσουν κάτι, να προσπαθούν, να μην επαναπαύονται, να μη μαθαίνουν πως πάντα κάποιος θα βρεθεί να τα περάσει απέναντι κάθε φορά αλλά ότι θα πρέπει να είναι αγωνιστές στη ζωή τους. Κι αυτό αφορά ειδικά τα παιδιά που προέρχονται από ένα πιο στερημένο οικονομικά και πολιτισμικά περιβάλλον.

Με αυτήν την έννοια ο βαθμός – αλλά όχι μόνο αυτός – μπορεί να λειτουργήσει ως επιβράβευση, ως ενθάρρυνση και ως εργαλείο τόνωσης της χαμηλής αυτοεκτίμησης των παιδιών που το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Από την άλλη μεριά, όμως, η ψηλή βαθμολογία ας σταματήσει να φουσκώνει τα μυαλά των κακομαθημένων παιδιών των μικροαστών και να αποτελεί αφορμή για κοινωνική επίδειξη και κουτσομπολίστικο ανταγωνισμό.

 Στη συζήτηση πήραν μέρος 40 περίπου καθηγητές και καθηγήτριες όλων των ειδικοτήτων από τα περισσότερα σχολεία του Ναυπλίου, του Άργους και της επαρχίας.

Καταγραφή: Τάσος Χατζηαναστασίου, Ιανουάριος 2004

Οι απαρχές και η εξέλιξη της κακοδαιμονίας στην Ελλάδα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη

 

Ήδη από τις αρχές της μεταπολίτευσης κατέγραψα, με βάση τις πολιτικές εξελίξεις, την παρακμιακή πορεία της χώρας μας, αναλύοντας τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής[i].

Επειδή η μεταπολιτευτική πορεία καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το ΠΑΣΟΚ, έχει σημασία να αναλύσουμε αυτή την πορεία και να επισημάνουμε σε ποιο βαθμό και σε τι μέγεθος προσδιόρισε τις μετέπειτα εξελίξεις στην Ελλάδα, για να φθάσουμε σ' αυτή την παντελή και σε όλα τα επίπεδα κρίση. Γιατί η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά συγχρόνως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική. Κανένας τομέας της δημόσιας ζωής δεν έμεινε αλώβητος. Παιδεία, δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός κ.λπ εκφυλίστηκαν τελείως και απαξιώθηκαν από την κοινωνία.

[i] Βλ., Δαμιανός Βασιλειάδης, ΠΑΚ – ΠΑΣΟΚ, Μύθος και πραγματικότητα, εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1997, σ. 12 – 13. Στο βιβλίο μου αυτό που ήταν συγχρόνως και η παραίτησή μου από το ΠΑΣΟΚ το 1977, επεσήμανα τις μελλοντικές εξελίξεις από τις «αποχρώσες ενδείξεις» ότι «μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία». Και στη συνέχεια συμπλήρωνα: «Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ό κατήφορος αυτός θα σταματήσει», εννοώντας φυσικά ότι το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, άρχισε να εγκαταλείπει συστηματικά τις διακηρυγμένες του αρχές και μεταλλάσσεται σταδιακά, αλλά σταθερά σε ένα αντιπατριωτικό, νεοφιλελεύθερο, αντιλαϊκό κόμμα.

Η διαπλοκή, η διαφθορά, ενώ πριν ήταν «προνόμιο» των ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής, τώρα διαπέρασε ως επάρατος νόσος ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Ενώ παλιά υπήρχαν κάποιοι θύλακες αντίστασης σ' αυτή την παρακμιακή πορεία, όπως δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός, τελικά τίποτε δεν έμεινε όρθιο, που πάνω του μπορεί να στηριχτεί, ως σανίδα σωτηρίας, ο ΄Ελληνας πολίτης.

Η σημερινή κακοδαιμονία, την οποία συνοπτικά περιγράφουμε στα ανωτέρω, οφείλεται κατά βάση σ' αυτή την πολιτική που διαμόρφωσε και εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ μετά την μεταπολίτευση. Στο ΠΑΣΟΚ απίθωσε ο ελληνικός λαός τις ελπίδες του για μια άλλη πορεία, που εκφράστηκε με το περίφημο σύνθημα «αλλαγή». Στο ΠΑΣΟΚ εναπόθεσε όλες του τις προσδοκίες για την ακύρωση και ανατροπή όλης της αντιδραστικής μετεμφυλιακής πολιτικής της δεξιάς.

Γιατί οι εξελίξεις διέψευσαν τις ελπίδες και τις προσδοκίες απ' αυτό το Κίνημα, είναι ένα ερώτημα που απαιτεί την απάντησή του.

Το πρώτο και σημαντικό πρόβλημα δημιουργήθηκε από την εφαρμογή κατ' ουσίαν των ίδιων αξιών και προτύπων του κράτους της δεξιάς. Αυτή τη φορά με προοδευτικό πρόσημο. Ποιο ήταν αυτό; Απλούστατα ο Ανδρέας Παπανδρέου – και από κει πρέπει να ξεκινήσει κανείς – δημιούργησε σε αντιστοιχία προς το παλιό κράτος της δεξιάς, το κομματικό κράτος τους ΠΑΣΟΚ, άλωσε το κράτος και το μετέβαλε σε κτήμα του κόμματος, σε προσοδοφόρα φλέβα του κομματικού μηχανισμού του κόμματος της «αλλαγής».

Με βάση την αναξιοκρατία, την αυταρχική δομή, την αλαζονεία και την απαξίωση κάθε ηθικής αρχής, επέπεσε ο κομματικός μηχανισμός πάνω στο δημόσιο και το καταλήστεψε. Ότι δηλαδή αντιστοίχως είχε κάνει και η «επάρατη» δεξιά. Οι ίδιες μέθοδοι, οι ίδιες τακτικές. Αποκλειστικός στόχος να παραμένει ο Ανδρέας στην εξουσία, που αποτελούσε διακαή πόθο και αυτοσκοπό.

Επειδή μια τέτοια πολιτική δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστεί με στελέχη που δεν ήταν διατεθειμένα να προδώσουν τις διακηρυγμένες αρχές για μια άλλη πορεία εξυγίανσης της δημόσιας ζωής, έπρεπε να διαγραφούν η να περιθωριοποιηθούν και διαδοχικά να αντικατασταθούν με πειθήνια όργανα, πραιτοριανούς, που θα ακολουθούσαν πιστά τις εντολές του, με αντάλλαγμα προσωπικά οφέλη[i]. ΄Ετσι κατακλύστηκε το ΠΑΣΟΚ από δεκάδες χιλιάδες επιτήδειους καιροσκόπους από δεξιά και αριστερά, που το μόνο «ιδανικό» που τους διαπότιζε ως συνεκτικός κρίκος ήταν η ιδιοτέλεια ή και η αυταπάτη ότι επρόκειτο πράγματι για ένα κόμμα της αλλαγής. Βέβαια υπήρχαν στις γραμμές του και υπάρχουν ακόμη αφελείς[ii], που θέλουν να πιστεύουν σ' αυτό, για συναισθηματικούς και άλλους λόγους ή που αρνούνται να αποδεχτούν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μεταλλαχθεί σ' ένα αντιλαϊκό, νεοφιλελεύθερο κόμμα ή το χειρότερο απ' όλα πιστεύουν ακόμη ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

Ολόκληρος πακτωλός χρημάτων από τη φορολογία και τα κοινοτικά προγράμματα διοχετεύθηκαν στην εξυπηρέτηση ημετέρων και τη διασπάθιση σε καταναλωτικά αγαθά, δημιουργώντας έναν επίπλαστο παράδεισο. Το γνωστό και συνάμα γελοίο και υποκριτικό των τρωκτικών: «Επί Ανδρέα Παπανδρέου φάγαμε ψωμί!»[iii]. Και δεν έφθανε μόνο αυτό, αλλά το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, κατασπατάλησε και τα χρήματα που προσπορίστηκε από δανεισμό για να φτιάξει αυτή την επίπλαστη κοινωνία της αφθονίας και να εξαπατά με τον τρόπο αυτό τον ΄Ελληνα ψηφοφόρο. Εξάντλησε όλη τη δυναμική του Κινήματος, χωρίς κανένα αναπτυξιακό σχέδιο και καμία στρατηγική, ενώ είχε τα πάντα στη διάθεσή του.

Τον μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να εκλέγεται πρωθυπουργός. Καμία επένδυση σε παραγωγή, σε διαθρωτικές αλλαγές, σε παραγωγική εργασία. Τα πάντα στην κατανάλωση.[iv] Οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία ήταν πολύ περιορισμένες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανέλαβε το κράτος του ΠΑΣΟΚ τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, δήθεν για να τις εξυγιάνει και τις μεταπούλησε μετά φτηνά στους ιδιώτες επιχειρηματίες, αν δεν είχαν χρεοκοπήσει τελικά και δεν υπήρχε δυνατότητα σωτηρίας. Και πέρα απ' όλα αυτά, που ήταν και το χειρότερο, δημιούργησε μια παρασιτική καταναλωτική νοοτροπία, βασισμένη πια στη διαπλοκή, τη διαφθορά και την πλήρη αναξιοκρατία. Και όλα αυτά στο όνομα του λαού και της «προοδευτικής παράταξης», με πρόσημο το σοσιαλισμό!

Το παράδειγμα αυτό ακολούθησε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από την οποία βέβαια δεν είχαμε αξιώσεις να συμπεριφερθεί διαφορετικά.[v]

Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, προχώρησε σε ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα: Τα έδωσε όλα στους διαπλεκόμενους, απλώς για να τον στηρίξουν στην εκλογή του ως πρωθυπουργό, αξίωμα που ονειρεύονταν ακόμη από την εποχή του Ομίλου Παπαναστασίου το 1962.[vi] Γεγονός είναι ότι τον ίδιο τον Κώστα Σημίτη και όλους τους χθεσινούς πρωτοκλασάτους ανέδειξε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί από άγνοια, αλλά και από σκοπιμότητα το αποκρύβουν. ΄Ολοι αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όλη αυτή τη γενιά και ηγετική ομάδα των επίδοξων σοσιαλκαιροσκόπων ανέδειξε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τα υπόλοιπα ανέλαβαν στη συνέχεια οι διαπλεκόμενοι. (οι γνωστοί πια και μη εξαιρετέοι νταβαντζήδες εντός και εκτός Ελλάδας). Εκτός απ' όλα τα άλλα που έπραξαν οι προηγούμενοι ο Κ. Σημίτης έβαλε εμπρός συστηματικά (είχε αρχίσει νωρίτερα) την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (τα ασημικά του δημοσίου, όπως λέγεται).

Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι ότι επί εποχής της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη (αμέτοχος δεν είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου καθόλου, ως άμεσος συνεργάτης του σε κρίσιμα Υπουργεία τότε), διορίστηκαν κατά χιλιάδες στις κρατικές υπηρεσίες, στα Πανεπιστήμια και στις καίριες θέσεις των ιδρυμάτων της πολιτείας, κυρίως δηλαδή στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές. Όλοι αυτοί οι αναθεωρητές της ελληνικής ιστορίας, από την Αριστερά και τη δεξιά και απ' όλο το πολιτικό φάσμα, που κύριο μέλημα και κύριος στόχος τους ήταν και είναι (γι' αυτό εξάλλου πληρώνονται οι περισσότεροι με παχυλές αμοιβές από τα χρήματα του φορολογούμενου Έλληνα (ανίδεου) πολίτη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΜΚΟ), να αποδομήσουν το έθνος -κράτος, προς χάριν της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.

Και φτάνουμε στο τελικό στάδιο της «σοσιαλιστικής» πολιτικής, μετά το διάλειμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που συνέχισε πιστά την πορεία αυτή σε όλα τα μέτωπα, να έχουμε πια οφθαλμοφανή τα σημάδια της εθνομηδενιστικής πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ με συνειδητά και μεθοδευμένα στρατηγικό σχέδιο για τη διάλυση του έθνους – κράτους και τη δημιουργία μιας πολυεθνικής και συνάμα πολυπολιτισμικής κοινωνίας, τύπου ΗΠΑ. (και μάλλον χειρότερα, γιατί εκεί τουλάχιστον σέβονται ή αναγκάζονται να σεβαστούν τη σημαία τους).

Το περίεργο είναι ότι ενώ στο παρελθόν την πολιτική αυτή υπηρετούσε η εκσυχρονιστική και ανανεωτική Αριστερά, τώρα στην πρωτοπορία μπαίνει πια ακάθεκτο το ΠΑΣΟΚ και οι ανανεωτικοί ακολουθούν ασθμαίνοντες![vii]

Αλλά τι θέλει τέλος πάντων αυτή η κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης, της οποίας διαπρύσιοι κήρυκες είναι οι «εκσυγχρονιστές» όλων των χρωμάτων;

Είναι ειλικρινά ένα δύσκολο πρόβλημα, που ό ανύποπτος και ταλαιπωρημένος από την καθημερινότητα ΄Ελληνας πολίτης είναι δύσκολο να το ξεδιαλύνει και το κατανοήσει. Και αν το κατανοήσει, είναι δύσκολο να αντιδράσει, γιατί οι άλλοι έχουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους, ενώ αυτός μπορεί και να αφανιστεί. (ηθικά, οικονομικά κ.λπ). Το σύστημα δεν ανέχεται τη διαφορετικότητα. Δε μπορεί να είναι άτιμο και να αναγνωρίζει έντιμους. Θα προσπαθήσει να τους «νουθετήσει», για να προσαρμοστούν ή θα τους περιθωριοποιήσει, αν τελικά δεν τους συντρίψει (οικονομικά, ψυχολογικά, πολιτικά κ.λπ). Επιπλέον η επίσημη προπαγάνδα, που στηρίζεται στην κρατική στήριξη, τους διαπλεκόμενους (ΜΜΕ) και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), που χρηματοδοτούνται πλουσιοπάροχα για το εθνομηδενιστικό τους έργο, (βλ. Σόρος) δεν αφήνουν περιθώρια να ακουστεί στην ελληνική κοινωνία η άλλη άποψη, που είναι σχεδόν απαγορευμένη στο δημόσιο βίο. Πέραν τούτου ασκείται και η σχετική ιδεολογική τρομοκρατία:

Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι η άποψη, ρίπτεται στο πυρ το εξώτερον, ως ακροδεξιός, εθνικιστής, ρατσιστής και πάει λέγοντας.[viii] Συμβιβασμένοι που είναι, δεν ανέχονται να υπάρχουν επαναστάτες. Δεν είναι τυχαίο, που ο Μάνος Χατζηδάκις που είχε το θάρρος της γνώμης του και την έλεγε ευθαρσώς χωρίς να φοβάται, αν τον χαρακτηρίσουν δεξιό κ.λπ, είπε κάποτε (πιθανόν από την προσωπική του εμπειρία) ότι «επαναστάτης είναι, όποιος δε συμβιβάζεται!».[ix]

Γνωστές μέθοδοι της εθνικοφροσύνης σε εμφυλιοπολεμικές περιόδους, που τις θεωρούσαμε παρωχημένες και αναβιώνουν πάλι. Πως αντιστρέφονται αλήθεια τα πράγματα στην ιστορία![x]

Το χειρότερο είναι ότι δημιουργείται πλήρης σύγχυση, γιατί αυτές οι απόψεις εκφράζονται και διακηρύσσονται επιπλέον από την « αυτοπροσδιοριζόμενη προοδευτική και αριστερή διανόηση» και τις υποτίθεται και εκ προοιμίου «προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις» (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) του τόπου![xi]

Ας επανέλθουμε όμως στο επίκαιρο αυτό θέμα, που αφορά το έθνος – κράτος, το οποίο θέλουν να αποδομήσουν σε πρώτη φάση και αφανίσουν σε δεύτερη οι απολογητές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Ποια είναι αυτή η καινοφανής θεωρία, που την αποκαλούν και νεωτερική οι θιασώτες της, από την οποία εκπορεύονται όλες οι σχετικές ενέργειες των αποδομητητών τους έθνους -κράτους και των πρωτεργατών του αφελληνισμού του ελληνικού έθνους; Ποιοί το επιδιώκουν και γιατί το επιδιώκουν;

Η βασική θέση αυτής της σχολής, αν θέλουμε να της δώσουμε αυτόν τον προσδιορισμό, είναι ότι το έθνος – κράτος είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα του 19ου αιώνα. Συνεπώς και το ελληνικό κράτος υπάγεται στην ίδια κατηγορία. Δεν είναι ούτε καν μύθος ή αφήγηση, (όπως είναι ο μοντέρνος «προοδευτικός» όρος), αλλά σκέτη κατασκευή. Δεν κατασκεύασε το έθνος το κράτος, αλλά μετά την γαλλική επανάσταση και τη σύσταση των εθνών – κρατών από την αστική τάξη, το καθοριστικό και πρωτογενές είναι το κράτος. Συνεπώς τα περί έθνους είναι σκέτες ανοησίες.

Αυτός ο ισχυρισμός (ορισμός) έχει και συγκεκριμένες συνέπειες. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία της ιστορίας, τεχνητή ιστορικά είναι και η εθνική συνείδηση, η εθνική ταυτότητα, η εθνική μνήμη, οι εθνικές παραδόσεις κ.λπ, κ.λπ. Αφού λοιπόν κατά την άποψη αυτή το κράτος έχει κατασκευάσει το έθνος, που δεν προϋπήρχε του κράτους, η κατάργηση του θα οδηγήσει αναπόφευκτα και «λογικά» και στην εξάλειψη της εθνικής συνείδησης και ταυτοπροσωπίας, γιατί δεν του αναγνωρίζεται αυτό που λέμε ιστορική συνέχεια, ύπαρξη διαχρονική, έστω και με διακυμάνσεις και πισωγυρίσματα. Αυτή είναι η άποψη που θέλουν να μας επιβάλουν και χειρίζονται προς τούτο όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Και από τα τελευταία διαθέτουν εν αφθονία. Να' ναι καλά ο Σόρος και οι ατλαντικοί και υπερατλαντικοί μας «φίλοι και σύμμαχοι!».[xii]

Εκείνο που θέλουν βασικά να επιβάλουν είναι ο αφανισμός της εθνικής συνείδησης και της ιστορικής μνήμης στην ιστορική διαχρονία της, για να αποδείξουν εκ των υστέρων ότι το ιδεολόγημά τους ανταποκρίνεται στην ιστορική αλήθεια. Εφαρμόζουν βασικά την ιδεολογική προβολή της άποψής τους στην ιστορία, εκβιάζοντας την να προσαρμοστεί στα ιδεολογήματά τους. Δεν ασκούν δηλαδή επιστημονική έρευνα, αλλά ιδεολογική προπαγάνδα, που εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς, από την επιστημονική δεοντολογία.

Αυτές τις ιδέες προωθεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία χρησιμοποιεί με σατανικό τρόπο και την μαρξιστική ιδεολογία, για να πετύχει το στόχο της, όπως το έκανε ανέκαθεν. Κι' αυτό γιατί; Γιατί απλούστατα στον προοδευτικό και αριστερό χώρο δε μπορείς να διεισδύσεις με δεξιές, ιμπεριαλιστικές λογικές. Η αστική τάξη, δηλαδή το κεφάλαιο, είναι ικανότατο και πανούργο, όπως έλεγε και ο Λένιν, και μεταχειρίζεται μεθόδους που υπηρετούν και «μαρξιστικά» (με την ταύτιση του ιμπεριαλισμού και διεθνισμού) τον ιμπεριαλισμό και τη στρατηγική του.[xiii]

Ποια είναι ωστόσο και σε τι συνίσταται αυτή η στρατηγική: Η υιοθέτηση, διάδοση και επιβολή μιας ανοιχτής κοινωνίας από τους συγκεκριμένους πανεπιστημιακούς, δημοσιογραφικούς και πολιτικούς «εκσυγχρονιστικούς και αναθεωρητικούς» κύκλους, που διευκολύνει τη στρατηγική της παγκοσμιοποίησης χωρίς τη χρήση βίας, διασπώντας την εθνική και κοινωνική συνοχή της κοινωνίας και μεταβάλλοντάς την από συνεκτική και δυναμική κοινωνία σε αδύναμα και εύκολα χειραγωγούμενα άτομα. Βλέπουν το λαό σαν άμορφο πληθυσμό, σαν αδιαμόρφωτη μάζα.

Αρνούνται τον συνεκτικό ιστό της εθνικής ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας, της ιστορικής διαφορετικότητας του έθνους από τα άλλα έθνη, ενοχοποιώντας το μάλιστα ως εθνοκεντρικό, δηλαδή απωθητικό και εχθρικό απέναντι στις άλλες εθνότητες. Ερμηνεύεται λοιπόν κάθε διαφορετικότητα και ιδιοπροσωπία ως ρατσιστική, εθνοκάπηλη και σοβινιστική. Με δεδομένη συνάμα την πολιτική της εθνικοφροσύνης που ακολούθησε την τραυματική εμπειρία του ελληνικού λαού, προσπαθούν στην πράξη να εφαρμόσουν τις ίδιες μεθόδους, δηλαδή όλα τα νοσηρά στερεότυπα της εθνικής (εθνικιστικής) ιδεολογίας , όπως διατείνεται σε ένα άρθρο του ο Λαοκράτης Βάσσης.[xiv]

Μη αναγνωρίζοντας οτιδήποτε αντιπροσωπεύει την έννοια του έθνους και της ιστορικής συνέχειας και παράδοσης από το παρελθόν (και κυρίως πολύ πιο πριν από τον 19ο αιώνα), βλέπουν και αποδέχονται την πατρίδας μας όχι ως χώρα, αλλά ως χώρο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, αλλά και ως χρέος τους, κατά μια έννοια, να καταργηθεί το έθνος κράτος και ως εδαφική κυριαρχική επικράτεια και εθνική ανεξαρτησία.

Τα εθνικά και κυριαρχικά δικαιώματα θα πρέπει μ' αυτή τη λογική να καταργηθούν. Γιατί δεν υπάρχουν, σύμφωνα με την ιδεοληπτική λογική αυτή, συλλογικά δικαιώματα που απορρέουν από μια ιδιαίτερη συλλογική ταυτότητα που συνιστά το έθνος – κράτος, αλλά μόνον ατομικά, που δεν εντάσσονται στο σκεπτικό του έθνους, αλλά μιας πολυεθνικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας, που δεν θα έχει μια συγκεκριμένη ταυτότητα, αλλά μόνον μια ταυτότητα καταναλωτή και τίποτε πέραν τούτου. Δεν θα αναγνωρίζεται ούτε καν δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, που συνιστά κάποια αχνή και πρωτόλεια μορφή διαμόρφωσης, ως πρώτο στάδιο, εθνοτικής ταυτότητας και σε προχωρημένο στάδιο, μειονοτικής.

Εν κατακλείδι η περισπούδαστη αυτή θεωρία που εκφράζεται από επιστημονικούς κύκλους της Δύσης και προωθείται από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και της «μαρξιστικής σκέψης», αποβλέπει στη δημιουργία χειραγωγούμενων τάξεων και κοινωνιών, στο πνεύμα και το γράμμα της λογικής των αγορών, δηλαδή της στρατηγικής των μονοπωλίων, όπου ο άνθρωπος θα αποτελεί, όπως προαναφέραμε, καταναλωτική μονάδα και μόνο.

Δεν είναι στην πρόθεσή τους να καταλύσουν το κράτος βιαίως, (τουλάχιστον κάτω από τις σημερινές συνθήκες), γιατί το απαγορεύει το σύνταγμα. Όμως μηχανεύονται να το αλώσουν από μέσα, αλλοιώνοντας και διαστρεβλώνοντας τη συνείδηση των Ελληνοπαίδων και μάλιστα στην τρυφερή ηλικία. (βλ. Υπουργείο Παιδείας και όχι Εθνικής Παιδείας). Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Η μετονομασία από Υπουργείο Εθνικής Παιδείας σε Παιδείας και η άλλη ανόητη ονομασία, είναι σκόπιμη και έχει έναν στόχο:

Να αφελληνίσει τους ΄Ελληνες και να τους μετατρέψει σε μια μειονότητα, ανάμεσα στις άλλες. Η λαθρομετανάστευση θα φροντίσει γι' αυτό, χωρίς πόλεμο. Και φυσικά είναι εύλογο, γιατί σε ποια ελληνική παιδεία και ελληνική κοινωνία θα ενταχθούν οι λαθρομετανάστες, αφού δεν θα υπάρχει ούτε ελληνική παιδεία, ούτε ελληνική κοινωνία με τους όρους που ξέραμε; Υπάρχει μεγάλη υποκρισία στο θέμα αυτό. Το μόνο που απομένει είναι να δημιουργήσουν μειονότητες, οι οποίες θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης εναντίον μας, απ' όλους αυτούς που απεργάζονται τον χαμό μας, εντός και εκτός Ελλάδας.[xv]

Επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, να αντισταθούν, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα.

ΠΗΓΗ: 03/02/2010, http://damonpontos.gr/?p=1204

[i] Έχουμε δυστυχώς πολλά παραδείγματα συντρόφων, που τα ξέρει πια και ο πολύς κόσμος, που από φτωχοί αγωνιστές, έγιναν αστοί μεγιστάνες σε βάρος του ελληνικού λαού. Κι' αυτοί έχουν ακόμη το θράσος να αποκαλούν τον εαυτό τους σοσιαλιστή.

[ii] Μια τέτοια περίπτωση π.χ. είναι και του φίλου και συντρόφου μου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος στις κριτικές μου απέναντι του για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ισχυρίζονταν ότι όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός βέβαια από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου. ΄Όταν πια αντιλήφθηκε ότι ο κύριος υπεύθυνος ήταν ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, για τις αρνητικές εξελίξεις σ' όλα τα μέτωπα, ήταν πλέον αργά. Για περισσότερα μπορεί ο ενδιαφερόμενος να ανατρέξει στα βιβλία μου: «Δημοκρατικός Σοσιαλισμός ή το όραμα του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η εφαρμογή του στην πράξη» και το: «Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της ΄Ενωσης Κέντρου του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη», εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», καθώς και σε άρθρα και αναλύσεις μου για το ΠΑΣΟΚ που περιλαμβάνονται στο ιστολόγιό μου: www.damonpontos.gr

[iii] Το γεγονός ότι τώρα δεν έχουμε ούτε ψωμί και αυτό οφείλεται σε μέγιστο βαθμό στην πολιτική Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια όλων των άλλων κυβερνήσεων, δεν το συνειδητοποιούν οι γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές. Τις βάσεις, (η αλήθεια είναι καμιά φορά αδυσώπητη) έθεσε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Για να ακολουθήσει στη συνέχεια ο Κώστας Σημίτης και όλος ο φαύλος κύκλος, που ταλανίζει σήμερα – και δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο χρονικό διάστημα – την ελληνική κοινωνία.

[iv] Ας μη ξεχνάμε ότι σε περίοδο πλουσιοπάροχων εισροών από τα κοινοτικά ταμεία το δημόσιο χρέος από 34.5% του ΑΕΠ που ήταν το 1981, δηλαδή με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου, εκτινάχτηκε στο 62.2% έως το 1987. Που πήγαν άραγε όλα αυτά τα χρήματα; Θα αναρωτηθεί ένας αξιοπρεπής ταλαίπωρος άνθρωπος! Σίγουρα όχι στους δεινοπαθούντες τίμιους ΄Ελληνες εργαζόμενους. Το κράτος της ρεμούλας και της αρπαχτής στο κατακόρυφο!

[v] Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί πάλι το δημόσιο χρέος, που έφτασε στην τριετία διακυβέρνησης Μητσοτάκη στο 111,6κ% του ΑΕΠ. Η γιγάντωση του συνεχίστηκε και στις επόμενες κυβερνήσεις για να φθάσουμε σήμερα σε υπερχρέωση του κράτους και στα όρια της φτώχειας. Και πάλι το ερώτημα: Που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα. Εδώ η απάντηση είναι πια εύκολη και την ξέρει ο κάθε ΄Ελληνας (όχι πια πικραμένος αλλά αγανακτισμένος) πολίτης.

[vi] Αυτός ήταν ο λόγος που εγκατέλειψε τους συντρόφους του της Δημοκρατικής Άμυνας και προσκολλήθηκε επί χούντας στον Ανδρέα Παπανδρέου το 1969.

[vii] Σε μια μελέτη μου προσπαθώ να αναλύσω το φαινόμενο θεωρητικά, εμβαθύνοντας στις αιτίες του, πέρα από τα φαινόμενα. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στο ιστολόγιό μου, όπου ερευνώ την ουσία του προβλήματος, με τίτλο: «Διεθνισμός και παγκοσμιοποίηση». Βλ. και σχετικό άρθρο του Λαοκράτη Βάσση στο κυριακάτικο Παρόν (31.1.2010) με τίτλο «Το νέο παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός – αποεθνοποίηση».

[viii] Συμβιβασμένοι που είναι, δεν ανέχονται να υπάρχουν επαναστάτες. Δεν είναι τυχαίο, που ο Μάνος Χατζηδάκις που είχε το θάρρος της γνώμης του και την έλεγε ευθαρσώς χωρίς να φοβάται, αν το χαρακτηρίσουν δεξιό κ.λπ, είπε κάποτε (πιθανόν από την προσωπική του εμπειρία) ότι «επαναστάτης είναι, όποιος δε συμβιβάζεται!».

[ix] ΄Ενας τέτοιος επαναστάτης είναι και ο Μίκης Θεοδωράκης. Μπορεί κατά τα άλλα να του καταλογίσει κανείς το άλφα και το βήτα, άμα θέλει. Όμως ο Μίκης Θεοδωράκης έχει κατοχυρώσει την υστεροφημία του και τίποτε δεν μπορεί να την κλονίσει πια!

[x] Ακόμη και αυτός ο Μίκης Θεοδωράκης δεν εξαιρέθηκε από το ιδεολογικό πογκρόμ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίκης, στη γνωστή του απάντηση στην κ. Θάλεια Δραγώνα, διαβλέπει και προβλέπει, ότι η πατρίδας μας αντιμετωπίζει για πρώτη φορά το μεγαλύτερο κίνδυνο στη μακραίωνα ιστορία της, δηλαδή τον αφανισμό.

[xi] Δε θέλουμε να γενικεύσουμε και να βάλουμε όλους στην ίδια κατηγορία. Θα ήταν πραγματικά και αντικειμενικά άδικο. Όμως είναι σαφές ότι η κυρίαρχη εθνομηδενιστική ιδεολογία εκπροσωπείται από έναν μεγάλο κύκλο ηγετικών και καθεστωτικών κύκλων (που έχουν και θεσμικό ρόλο, όπως η κ. Θάλεια Δραγώνα) του λεγόμενου «προοδευτικού χώρου». Αν δεν είχαν αυτές τις θέσεις – κλειδιά στο αστικό (καπιταλιστικό) κράτος, τότε η ζημιά θα ήταν πιθανόν ασήμαντη και σίγουρα αμελητέα. Και είναι ταυτόχρονα αλήθεια ότι δεν μπορούν να αντιπαραταχθούν ανοιχτά. Γιατί τότε θα αποκαλύπτονταν αυτοί και ο ρόλος τους. Ας βγουν μπροστά στον Μίκη Θεοδωράκη (ενώπιος ενοπίω) να τον αποκαλέσουν ακροδεξιό!

[xii] Το διαπιστώσαμε και από τον εμπρησμό της συναγωγής στα Χανιά από τους Αγγλοαμερικάνους πράκτορες.

[xiii] Άκουσε κανείς οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση να αυτοαποκαλείται «δεξιά ή φασιστική»; Όχι. Μόνο με επαναστατικά ονόματα εμφανίζονται οι κάθε μορφής δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών.

[xiv] «Η θορυβώδης αυτή διανόηση», αποφαίνεται ο Λαοκράτης Βάσσης, «στοχεύει με επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή, και αριστεροφανή ταχυδακτυλουργία όχι την κριτική αναδιατύπωση της «εθνικής ιδεολογίας» μας, αλλά στην περιφρονητική αποδόμηση των συντεταγμένων της». Ό.π. Περισσότερα γι' αυτό το θέμα στο άρθρο του. Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι αναπαράγουν την οικονομική κρίση της ελληνικής κοινωνίας και σε ιδεολογικό επίπεδο.

[xv] Πολλοί θα πουν ότι όλα αυτά που περιγράφουμε αποτελούν κινδυνολογία και αποκύημα επιστημονικής φαντασίας. Θα τους θυμίσουμε μόνο την περίπτωση των Σκοπίων! Οι οποίοι αποκαλούνται απ' όλο σχεδόν τον κόσμο «Μακεδόνες», απόγονοι του Φιλίππου και Μέγα Αλέξανδρου.

  Είδωλα και εικόνες

Του Φαίδωνα Μαλιγγούδη

Όσο περνούν οι μέρες, όσο βουλιάζουμε ως κοινωνικό σύνολο ακόμη πιο βαθιά στο τέναγος της πρωτόφαντης οικονομικής κρίσης, τόσο περισσότερο αποκαλύπτονται μπρός στα μάτια του κάθε απλού συνέλληνα όλο και περισσότερες λεπτομέρειες από το τερατούργημα που μας άφησε “πεσκέσι”, εγκαταλειποντας τα δώματα της Εξουσίας, η προηγούμενη κυβέρνηση και ο αρχηγός της. Το μέγεθος του φαινομένου αυτού (στο οποίο στο προσεχές μέλλον θα αναφερόμαστε πλέον χρησιμοποιώντας αυγκεκριμένους τεχνικούς όρους της νομικής επιστήμης) εμφανίστηκε μάλιστα προχθές- με την δραματική έκκληση του σημερινού πρωθυπουργου, στα αισθήματα φιλοπατρίας όλων μας- σε μια πληρέστερη διάσταση.

  Τώρα φάνηκε ξεκάθαρα- μετά τη δραματική έκκληση του σημ. Πρωθυπουργού, ο οποίος, ευθαρσώς, πήρε και την ευθύνη για τα αναμφισβήτητα επαχθή μέτρα του Προγράμματος Σταθερότητος- ο αυθεντικός χαρακτήρας της δημόσιας εικόνας που καλλιεργούσε σε όλο το διάστημα της διακυβέρνησής του, ο προηγούμενος αιρετός μας ηγέτης. ΄Ενα στιλ σοβαροφάνειας με εξαγγελίες για κάποιες δραματικές αποφάσεις (“για το καλό” του σημερινού πληθυμού) που όμως δεν παρουσιάστηκαν ποτέ. Η δημόσια εμφάνιση του τέως πρωθυπουργού παρέμεινε, σε όλη τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του, ένα εκτόπλασμα, ένα είδωλο χωρις κάποιο αυθεντικό πρωτότυπο. Μια δημόσια εικόνα, την οποία ο τέως πρωθυπουργός αποκαθήλωσε ο ίδιος όταν, προφανώς κουρασμένος από το παιχνίδι, κατάλαβε ότι η κρίση είχε πλέον περάσει από την Κερκοπορτα εντός των τειχών .

  Η δημοσιονομική κρίση ( για την οποία δεν θα πρέπει να είμαστε “ευγνώμονες” σε κανέναν άλλον παρά στους ίδιους τους εαυτούς μας και στους αιρετούς άρχοντες που επιλέγουμε) έφερε όμως στο προσκήνιο, με κάποια δηλητηριώδη δημοσιεύματα στον ξένο τύπο, μια πτυχή από τη συλλογική νοοτροπία που, διαχρονικά, χαρακτηρίζει την Εσπερία. Πρόκειται για την εικόνα του “σχισματικού Έλληνα” (Graecus schismaticus) που εκπορεύεται από την παπική ιστοριογραφία και περνά στην ακαδημαϊκή διδασκαλία του μεσαιωνικού πανεπιστημίου της Δύσης.

  Μια εικόνα που δεν εκριζώνεται ούτε μετά τη Mεταρρύθμιση, ούτε μετά την εκκοσμίκευση και τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό της διανόησης του Διαφωτισμού: η Aνατολή τοποθετείται στον πολιτισμικό χάρτη που χαράσσει η Δύση σε υποδέεστερη μοίρα. Iδιαίτερα κατά τον 19ο αιώνα, όταν η αποικιοκρατική Eυρώπη ασκεί όχι μόνο την εξουσία επί του του 85% της έκτασης του πλανήτη μας αλλά και ελέγχει τη γνώση για τον πολιτισμό, τις γλώσσες και τις “νοοτροπίες” των κατοίκων του επιβάλλει αυτάρεσκα το σχήμα της “προοδευτικής” και “ορθολογιστικής” Δύσης απέναντι στις “οπισθοδρομικές”, “παραδοσιακές” και “μυστικοπαθείς” κοινωνίες της Aνατολής . Στην πολιτισμική αυτή κλίμακα που καθορίζει η Δύση, οι ορθόδοξες κοινωνίες τοποθετούνται στην Aνατολή, σε κάπως υψηλότερη κλίμακα από εκείνες του Iσλάμ και των υπόλοιπων ανατολικών θρησκειών. Aπό τον κανόνα αυτόν δεν μπορεί να εξαιρεθεί ούτε η προοδευτική διανόηση του 19ου αι, η οποία παραμένει δέσμια των βαθεία ριζωμένων στερεοτύπων της Δύσης. Στο φιλοσοφικό σύστημα του Hegel, φερ ειπείν, ο κόσμος των ορθοδόξων σλάβων δεν αποτελεί καν ιστορική κατηγορία, ενώ πρόδηλη είναι στον νεοεγελιανό Marx η ελάχιστη σημασία που αποδίδει στον πολιτισμό και την ιστορική παρουσία των ορθοδόξων ανατολικών Σλάβων.

  Μια συλλογική νοοτροπία που διαχρονικά χαρακτηρίζει τη στάση της Εσπερίας απνέναντι μας, την οποία (είναι δυστυχώς αλήθεια) φροντίζουμε και μόνοι μας να διαπορούμε ακέραια…

Σ.φ.:Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=128548

Γκουαντανάμο…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ήρθε πια της οργής η ώρα!
Ας μη σιωπούμ' όλοι μαζί…
Ποιος λέει πως το λόγο τώρα
Στο «Διεθνές» το μαγαζί
 Δεν έχουνε οι δολοφόνοι
Κι οι ειδεχθείς Νεοναζί!…

Λίβανε, Ιράκ και Σομαλία
Αφγανιστάν, Γάζα, Σερβία,
Στη συμφορά δεν είστε μόνοι!
Τώρα της Γης οι δολοφόνοι
Γαζώνουνε και την Ελλάδα!
Και την πετούν κουρελιασμένη
Στου Γκουαντανάμο τον Καιάδα…

Ποιοι τις κερκόπορτες ανοίξαν;
Και στους Ναζί τους δρόμους δείξαν
Να μας χτυπήσουν απ' τις πλάτες;
Η οικονομική μας χούντα!
Και οι πολιτικοί εφιάλτες!

Παπα-Ηλίας, 04-02-2010

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Το ελληνικό σύνδρομο καταδίωξης: από τη μεγαλαυχία στην παραγνώριση, τη μειονεξία και την εθελοτυφλία…*

Του Γιάννη Στρούμπα

Το σύνδρομο καταδίωξης της Ελλάδας από τα «διεθνή κέντρα αποφάσεων» βρίσκει ιδιαίτερη απήχηση όχι μόνο σε πολλούς Έλληνες αλλά και στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Ως δημοσιογραφικό θέμα επανέρχεται τακτικά ανά περιόδους. Ευρεία έκταση είχε πάρει, για παράδειγμα, κατά την περίοδο προ των ολυμπιακών αγώνων του 2004, με τις συνεχείς αναφορές στα ξένα ειδησεογραφικά μέσα που αμφισβητούσαν την ικανότητα της χώρας μας να διοργανώσει τους αγώνες.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 288, 1/2/2010.

Σήμερα η καταδιωκτική μανία επανέρχεται στο προσκήνιο με αφορμή την αντιπροσωπεία των ελεγκτών της Κομισιόν, οι οποίοι μετέβησαν στην Ελλάδα προκειμένου να αποκτήσουν αμεσότερη αντίληψη αναφορικά με τα πραγματικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας, που παρουσιάζονται ασαφώς και με αλληλοαναιρούμενους αριθμούς από τις διαφορετικές ελληνικές κυβερνήσεις.

Η έλευση την Ευρωπαίων ελεγκτών στη χώρα μας συνοδεύτηκε από δημοσιογραφικές «πληροφορίες» περί «ιταμής» τους συμπεριφοράς απέναντι στους Έλληνες αρμοδίους, περί προσβολών και γενικότερης υποτιμητικής στάσης. Παρά τους ισχυρισμούς των δημοσιογράφων πως η ενημέρωσή τους πηγάζει από υπουργούς της ελληνικής κυβέρνησης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Γιώργος Πεταλωτής διέψευσε τις πληροφορίες: «Δεν υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές, ούτε υπήρξαν, αλλά και ούτε θα γίνονταν αποδεκτές από την ελληνική πολιτεία και την ελληνική κυβέρνηση» (8/1/2010). Όμως ανεξάρτητα από το πόσο αληθινές ή πλαστές ήταν οι υποτιθέμενες εξευτελιστικές συμπεριφορές των ξένων απέναντί μας, περισσότερο προσβλητική θα έπρεπε να θεωρείται η συγκεκριμένη εγχώρια μετατόπιση του ζητήματος από την οικονομική ουσία των γεγονότων σε μία ψευτοηθική θεώρησή τους.

Η εκδήλωση υποτιμητικών συμπεριφορών δεν μπορεί να αποκλειστεί. Η αλαζονεία, η κομπορρημοσύνη είναι στοιχεία της ανθρώπινης φύσης, κι εκφράζονται ιδίως στις περιπτώσεις που οι άνθρωποι θεωρούν ότι απέναντί τους βρίσκονται «υποδεέστεροί» τους, «τριτοκοσμικοί», «απολίτιστοι», «πρωτόγονοι». Δεν αποκλείεται λοιπόν κάποιοι Ευρωπαίοι «ετέροι» μας όντως να αισθάνονται ότι απευθύνονται σε «τριτοκοσμικούς» όταν συνομιλούν με τους Έλληνες αρμοδίους. Ας μην παραγνωρίζεται όμως πως και πολλοί Έλληνες εκδηλώνουν αντίστοιχες τάσεις απέναντι σε αλλοεθνείς. Πόσο οικεία απ' την πολυχρησία δεν μας είναι πλέον η γραφική αντίληψη περί του ελληνικού έθνους με την πλούσια πολιτισμική παράδοση, που παρήγε αριστουργήματα όταν οι αλλοεθνείς «πίθηκοι» ζούσαν ακόμη στα δέντρα!

Η υιοθέτηση ανάλογων στάσεων από τους ανθρώπους, σ' όποια εθνικότητα κι αν ανήκουν, είναι ενδεικτική της παιδείας τους ή – μάλλον – της απαιδευσίας τους. Όποιοι εκδηλώνονται υποτιμητικά απέναντι στους υπόλοιπους, απλώς αποκαλύπτουν τη δική τους ανεπάρκεια, τη μειονεξία, τη μικροψυχία, τη στενομυαλιά. Ο πνευματικά, ψυχικά και ηθικά ανώτερος άνθρωπος δεν ψάχνει αφορμές για να διατυμπανίσει το δικό του μεγαλείο απέναντι σε όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα. Είναι ανεκτικός, επιδεικνύει κατανόηση, σύνεση και μετριοπάθεια. Στις περιπτώσεις λοιπόν που ένας άνθρωπος καλείται ν' αντιμετωπίσει συνομιλητές αλαζόνες, στο χέρι του είναι η στάθμιση του χαρακτήρα τους και ο βαθμός σημασίας που θα αποδώσει στα λεγόμενα και στις πράξεις τους. Με άλλα λόγια, αν οποιοσδήποτε βρεθεί αντιμέτωπος με το θράσος και την υπεροψία, στο χέρι του είναι να αποδώσει στις αντίστοιχες συμπεριφορές την αρμόζουσα σημασία, δηλαδή να τις αγνοήσει. Αυτό ισχύει για κάθε άνθρωπο, κατ' επέκταση και για κάθε πολιτικό: στην υπεροψία επιφυλάσσεις την ανυποληψία. Άλλωστε, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αντίστοιχων μικροτήτων δεν χρειάζεται να το ψάχνουμε σε μακρινά, ξένα δίκτυα ενημέρωσης. Τη μικροπρέπεια στα δελτία ειδήσεών του την έχει εξελίξει σε επιστήμη το ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι «Star channel». Πόσο υποχρεωμένος όμως είναι κανείς να το αντιμετωπίζει με σοβαρότητα;

Το ενδιαφέρον ωστόσο της υπόθεσης είναι πως ενώ όταν γίνεται αναφορά στις υπαρκτές ή ανύπαρκτες λοιδορίες των ξένων σε βάρος της χώρας μας τα αντανακλαστικά μας ενεργοποιούνται κι αισθανόμαστε προσβλημένοι, αντίστοιχες επισημάνσεις που προέρχονται από εγχώριες πηγές εκλαμβάνονται είτε σαν φυσιολογικές είτε, πολύ περισσότερο, συνεγείρουν τη συγκατάνευσή μας. Ας γίνεται εξίσου ακραίος ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Αυτιάς, όταν από την πρωινή του εκπομπή ξιφουλκεί εναντίον των Γερμανών και υπόσχεται να τους «περιποιηθεί» για τις αιτιάσεις τους απέναντι στην οικονομική μας διαχείριση, καθώς θυμάται τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλουν στη χώρα μας από την εποχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ας παραβλέπει ο κ. Αυτιάς ότι οι εποχές προχωρούν, ότι οι συνθήκες αλλάζουν, ότι χώρες που ανήκαν παλιά σε αντίπαλους σχηματισμούς τώρα συνεργάζονται. Ας παραβλέπει ο κ. Αυτιάς πόσοι Έλληνες μετανάστευσαν στη Γερμανία κι εργάστηκαν υπό συνθήκες νομιμότητας, εργασιακής, υγειονομικής και συνταξιοδοτικής ασφάλειας. Ή ας παραβλέπει ο κ Αυτιάς τα ποσά που έχουν εισρεύσει από τη Γερμανία στην Ελλάδα στο πλαίσιο της Ε.Ε. κι έχουν κατασπαληθεί από τη χώρα μας, η οποία γνωρίζει τόσο καλά να τα λεηλατεί δικαιολογώντας τα σε έργα που εξωτερικά πληρούν υποτίθεται τις προβλεπόμενες προδιαγραφές, μα στην πραγματικότητα υλοποιούνται με απίστευτες εκπτώσεις που υπονομεύουν την ποιότητά τους και οδηγούν τα σχετικά κονδύλια στις τσέπες των επιτηδείων. Με ανάλογους λοιπόν λεονταρισμούς φαίνεται να μην εκπλήσσεται ή να μην εξανίσταται κανείς. Παρομοίως, όταν απ' τον ελληνικό έντυπο ή ηλεκτρονικό τύπο απευθύνονται τεκμηριωμένες αιτιάσεις σε βάρος των ελληνικών κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή της δεινή οικονομική θέση, οι πολίτες συμφωνούν κι επαυξάνουν. Εξανίστανται όμως μόνο με τη στάση των ξένων: οι αιτιάσεις εκείνων εκλαμβάνονται σαν ρατσισμός, σαν παραγνώριση της αξίας της ελληνικής φυλής, και δεν γίνονται ανεκτές! Σύνδρομο καταδίωξης, ξενοφοβία, μεγαλαυχία ή εθελοτυφλία;

Το βέβαιο είναι πως αν θα 'πρεπε να προβάλλεται μία κατάσταση σαν προβληματική, θα άξιζε αυτή να είναι όχι οι αντιδράσεις απ' όσους σχολιάζουν με τρόπο θεμιτό ή αθέμιτο ένα πρόβλημα αλλά το ίδιο το γεγονός που συνιστά πρόβλημα. Ιδού λοιπόν το πεδίο του ενδιαφέροντος: υπάρχει πράγματι οικονομική κρίση ή όχι; Αν δεν υπάρχει, τα αθέμιτα σχόλια ας χαρακτηρίζουν εκείνους που τα διακινούν και μόνο αυτούς. Η ενασχόληση μαζί τους είναι ανάξια λόγου. Αν πάλι η κρίση είναι ρεαλιστική, οι προσπάθειες χρειάζεται να επικεντρωθούν στους τρόπους αντιμετώπισης αυτής της ίδιας, κι όχι στους σχολιαστές της. Άλλωστε οι οποιεσδήποτε αναλύσεις, πέραν της αλήθειας ή της κακεντρέχειάς τους, πέραν των κινδυνολογιών και των συνωμοσιολογιών που θεωρούν τη χώρα μας «πειραματόζωο» του διεθνούς οικονομικού κατεστημένου, επί της ουσίας δεν προσφέρουν λύσεις. Οι λύσεις είναι πολιτικές, κι εκεί χρειάζεται να εστιάζεται το ενδιαφέρον.

Είναι ανάγκη συνεπώς να καταστεί παραδεκτό πως οι ευθιξίες, γνήσιες ή κίβδηλες, είναι άκαιρες. Η μετατόπιση του θέματος από την ουσία του σε μια υποτιθέμενη ηθική θέασή του συνιστά υποκρισία, κι αν δεν φανερώνει αίσθημα καταδίωξης ή μεγαλαυχία, φανερώνει αδυναμία συναίσθησης της πραγματικότητας, ίσως κι απουσία θέλησης για την αλλαγή μιας κατάστασης που συντηρεί πολλά βολεμένα συμφέροντα. Για όσους πάντως είναι αποφασισμένοι να αντιπαλέψουν το πρόβλημα, είναι σαφές πως η λύση του δεν βρίσκεται στα σχόλια των ξένων: βρίσκεται στα χέρια των Ελλήνων κυβερνώντων, στη βούληση και στην αποφασιστικότητά τους. Είναι καιρός την ατέλειωτη μιζέρια κι εθελοτυφλία της μετάθεσης των ευθυνών στα «ξένα κέντρα» να τη διαδεχτεί η προσωπική ανάληψή τους.

Γιάννης Στρούμπας