Η ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η Ευρώπη θεωρείται χριστιανική ήπειρος, αφού η μεγάλη πλειονοψηφία των πολιτών της ακολουθεί κάποια χριστιανική ομολογία. Βέβαια επί της ουσίας είναι άθρησκη, αν όχι άθεη ήπειρος, αφού η πλειοψηφία αυτή τύποις και όχι ουσία είναι χριστιανοί μηδέ και ημών των ορθοδόξων εξαιρουμένων!

Όταν αναφερόμαστε στην Ευρώπη σήμερα στην ουσία εννοούμε τη δυτική Ευρώπη. Οι βαλκανικές χώρες και οι άλλες της ανατολικής Ευρώπης, ιδίως οι χώρες με ορθόδοξους λαούς, ακόμη και η Ρωσία, αποτελούν τους παρίες της οικονομικά ανεπτυγμένης και «φωτισμένης» Δύσης. Η Ευρώπη της Δύσης αφού διήλθε τον Μεσαίωνα, για τον οποίο φρίττουμε, όταν σκηνές του ζωντανεύουν στη μεγάλη ή μικρή οθόνη, καυχάται ότι κατάφερε να αποτινάξει τον ζυγό της απολυταρχίας και να προχωρήσει στην οδό της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των πολιτών. Η αναδυόμενη αστική τάξη των ικανών και απλήστων για κέρδη πολιτών συνεπικουρούμενη από διανοούμενους, οι οποίοι συνθλίβονταν από την παπική απολυταρχία, επιχείρησαν όχι μόνο την κοινωνικοπολιτική, αλλά και τη μεταφυσική εξέγερση! Δεν ανέτρεψαν μόνο επίγειους αυθέντες, αλλά αμφισβήτησαν συν τω χρόνω και την αυθεντία του Θεού, για να καταλήξουν στην άρνησή του.

Εκείνο που συνήθως διαφεύγει της προσοχής μας είναι ότι τον σκοταδισμό του Βατικανού τόλμησαν πρώτοι να αντιπαλέψουν πιστοί, οι οποίοι επιχείρησαν την κάθαρση του εκκλησιαστικού σώματος μέσω κινήματος, γνωστού ως των «διαμαρτυρομένων». Επειδή όμως στερούνταν από ορθές εκκλησιολογικές βάσεις κατέληξαν στην αναρχία του δόγματος. Σπάνια οι αναλυτές ερευνούν τη σχέση των πολιτικοκοινωνικών συστημάτων με τα κακέκτυπα χριστιανισμού, τα οποία διαμορφώθηκαν στη Δύση. Και όμως είναι εμφανέστατο: Ο παπικός ολοκληρωτισμός αποτελεί το πρότυπο για κάθε μορφής ολοκληρωτισμό (φασισμό, ναζισμό, κομμουνισμό). Η ασύδοτη δογματικά διαμαρτύρηση αποτελεί το πρότυπο για την ασυδοσία στον χώρο της ηθικής, εντός της οποίας (και όχι εκτός, όπως ισχυρίζονται οι αστοί) κινούνται και οι πάσης φύσεως οικονομικές ενέργειες των πολιτών.

Αφού αποκαταστάθηκε μετά τους κλυδωνισμούς η κοινωνική ισορροπία στη δυτική Ευρώπη και ξεπεράστηκαν οι αντιθέσεις θρησκευτικής και κοινωνικής φύσεως, η Δύση βρήκε πεδίο «λαμπρό» στην επεκτατική της πολιτική, μέσω της οποίας κατέστησε δούλους πλήθος λαών του πλανήτη, επάνω στους οποίους έκανε πρακτική άσκηση της θεωρίας περί ελευθερίας διατηρώντας το καθεστώς δουλείας, εξωθώντας στα άκρα την καταπίεση των σκλάβων εργατών, καταληστεύοντας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των αποικιών και καταστρέφοντας τον κοινωνικό ιστό με την επιβολή στους άλλους λαούς του δυτικού τρόπου ζωής.

Οι θρησκευτικοί άρχοντες κατάφεραν να επιβιώσουν προβαίνοντας σε ιστορικό συμβιβασμό, προκειμένου να διατηρήσουν κάποια από τα προνόμια που αφειδώς παρείχε σ' αυτούς το καθεστώς της απολυταρχίας με αντάλλαγμα την συνέχιση της προδοσίας των ευαγγελικών αρχών. Έτσι και τώρα εξακολουθούσαν να σιωπούν μπροστά στα αίσχη των «απελευθερωμένων» από τον Θεό, οι οποίοι είχαν αποκτήσει δικαίωμα, που δεν το διέθεταν οι «ελέω Θεού αυθένται». Το αστικό κοινοβούλιο νομοθετεί ερήμην του Θεού και σε αντίθεση προς το Ευαγγέλιό του, ενώ οι συμβιβασμένοι θρησκευτικοί ηγέτες τηρούν σιγή ιχθύος, για να μη χάσουν και τα όσα τους απόμειναν προνόμια.

Την αθλιότητα των συνθηκών εργασίας κατά την πρώτη βιομηχανική περίοδο στη Δύση τόλμησαν να καταγγείλουν κάποιοι, που καυχήθηκαν ότι ήσαν άθεοι. Μάλιστα ο Μαρξ βλέποντας κοντόφθαλμα τη διαπλοκή μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας κατήγγειλε τη θρησκεία ως το όπιο του λαού! Ο Μαρξ δεν γεύτηκε την Εκκλησία, όπως και πολλοί άλλοι, οι οποίοι τιμώρησαν τον ρωσικό λαό για τις αθλιότητες της προδοτικής ηγεσίας του, πολιτικής, και πνευματικής.

Τώρα πλέον η ιδεολογία της κοινωνικής δικαιοσύνης φυτοζωεί, αφού έδωσε στην πράξη τους πικρούς της αθεΐας καρπούς. Οι «ένθεοι» του καπιταλιστικού κόσμου είναι κυρίαρχοι και ρυθμίζουν τα πράγματα κατά τα συμφέροντά τους. Αφού καπηλεύτηκαν κατά κόρο στο παρελθόν την πίστη και τα ιδανικά των λαών, τώρα δείχνουν το άγριο πρόσωπο των απλήστων για κέρδη πλουτοκρατών, οι οποίοι ελέγχουν κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης. Στόχος τους ο αφανισμός των μικρομεσαίων, οι οποίοι παλεύουν με νύχια και με δόντια για την επιβίωσή τους στεκόμενοι εμπόδιο στη μεγιστοποίηση των κερδών των ισχυρών. Η κυβέρνηση βέβαια δεν αποδέχεται ότι λαμβάνει μέτρα προς εξυπηρέτηση των ολιγαρχών, μάλιστα ξένων. Στην περίπτωση της κατάργησης της αργίας της Κυριακής, όπως και στην άλλη της διεύρυνσης του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, προβάλλει το ενδιαφέρον της για την εξυπηρέτηση του πολίτη-καταναλωτή! Τί και αν ο εμπορικός κόσμος διαμαρτύρεται, καθώς αντιλαμβάνεται ότι του περνούν βρόχο στο λαιμό, τι και αν κάποιοι έντιμοι αναλυτές τονίζουν την έλλειψη ρευστότητας και όχι την χρονική αδυναμία των πολιτών, τι και αν πολλές οικογένειες δεν θα βρίσκονται πλέον γύρω από το τραπέζι ούτε και την Κυριακή, η κυβέρνηση έρμαιο των ισχυρών του χρήματος εντέλλεται. Και το κοινοβούλιο θα αποφασίσει για μία ακόμη φορά κατά του λαού, του λαού που από καιρό πίστεψε ότι ο καταναλωτισμός του καπιταλισμού είναι στάση ζωής σε αντίθεση προς της ασκητικότητα της ορθόδοξης παράδοσης, που την έβλεπε ως στάση θανάτου!

Επί τουρκοκρατίας ο μέγιστος των φωτιστών του Γένους μας, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, κατέληξε στο μαρτύριο, επειδή αγωνίστηκε να επιβάλει την αργία της Κυριακής εισηγούμενος να μετατοπιστούν τα παζάρια κατά ημέρα Σάββατο. Αυτό ήταν όμως αντίθετο προς τα συμφέροντα των Εβραίων, γι' αυτό και εκείνοι εξασφάλισαν την θανατική του καταδίκη με δωροδοκία του πασά του Βερατίου. Σήμερα πόσο πρόθυμοι είναι οι θρησκευτικοί ηγέτες να πορευτούν την οδό του μαρτυρίου μιμούμενοι τον άγιο Κοσμά; Βέβαια ανακοινώθηκε: «Εναντίον των τραπεζιτών καταφέρθηκε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, κατά την επίσκεψη του στα γραφεία της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, ενώ τάχθηκε εμμέσως πλην σαφώς κατά της εργασίας την Κυριακή». Αρκούν όμως αυτά; Πού είναι το «πειθαρχείν Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» των Αποστόλων; Πού είναι τα ουαί του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου κατά των πλουσίων; Πού είναι καταχωνιασμένος σήμερα ο λόγος των πατέρων της Εκκλησίας «κατά τοκιζόντων»; Το αστικό καθεστώς είναι άκρως αντιεκκλησιαστικό, γι' αυτό και απάνθρωπο. Δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια για επικράτηση σύνεσης και ευσπλαχνίας. Χρειάζεται ευθεία καταγγελία του εφαρμοσμένου αθεϊσμού, όπως κατά το παρελθόν του θεωρητικού αθεϊσμού. Μια νέα κοινωνική αναταραχή των απελπισμένων (Θεός φυλάξοι) δεν πρέπει να βρει τους εκκλησιαστικούς άρχοντες στο πλευρό των απλήστων καταπιεζόντων. Καλά τα συσσίτια προς ανακούφιση των πασχόντων από την κοινωνική αδικία, πολύ καλύτερη όμως η καταγγελία της απληστίας. Πρέπει να υποχρεωθεί ο Μαρξ να ζητήσει συγγνώμη από τον Χριστό, αφού πρώτα ζητήσουμε εμείς οι χριστιανοί που τον ξανασταυρώνουμε.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 07-01-2013 

Φωνή Δικαίου, φωνή Θεού!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Δεν σπούδασε στο Χάρβαρντ και ούτε υιοθετήθηκε από τη Μπίλντεμπεργκ… Όπως συμβαίνει στις μέρες μας με κάποιους πρωθυπουργούς και άλλους συμπαρατρεχάμενους, που «διαπρέπουν» ως αρχιπροδότες της πατρίδας τους.

Επιλεγμένοι προφανώς από τη διεθνή πολιτικοοικονομική συμμορία για τον ειδικό αυτό σκοπό, ως οι βλακίστεροι των εφιαλτών και οι εφιαλτικότεροι των βλακών… Γιατί βέβαια και στην εποχή του Προδρόμου υπήρχαν ανάλογες πανεπιστημιακές, φιλοσοφικές και ρητορικές σχολές: Στην Αθήνα, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια, κλπ… 

Ούτε σπούδασε νομικά. Και μάλιστα σε βάθος και σε πλάτος. Ώστε το μαφιόζικο κατεστημένο να του αναθέσει να χαλκεύσει το πλέον επονείδιστο κλεφτοσύνταγμα και ληστοσύνταγμα.  Όπως στις μέρες μας συμβαίνει με κάποιους πασίγνωστους μεγαλοαπατεώνες συνταγματολόγους… Οι οποίοι μερίμνησαν επιμελώς, ώστε να προστατεύονται και να αμνηστεύονται με ασυλίες και παραγραφές οι ληστοσυμμορίες των αλληλέγγυων, με αυτούς, πολιτικών απατεώνων.

Ακόμη δεν φαίνεται να είχε σχέσεις με τη νομική και θρησκευτική αριστοκρατία των γραμματέων και των φαρισαίων. Που εγκυμονούσαν τον κίνδυνο των ηθικών και πνευματικών στρεβλώσεων και παραμορφώσεων.
Δεδομένου ότι και ο Χριστός, θα επισημάνει αργότερα στους μαθητές του και το λαό τον ηθικό και πνευματικό κίνδυνο από τη «ζύμη των γραμματέων και φαρισαίων»!… 

Γύρισε, λοιπόν, σε όλα και όλους αυτούς την πλάτη. Και τράβηξε κατά την έρημο.  Για να φορέσει το καμωμένο από τρίχες καμήλου χιτώνα και να τρέφεται με μέλι άγριο. Για να κάμει εκεί τις βασικές και «μεταπτυχιακές» του σπουδές. Και να διατηρήσει, έτσι, την ηθική και πνευματική του αυθεντικότητα… 

Η μόνη του αναφορά στους φαρισαίους, όπως βέβαια αργότερα και του Χριστού, ήταν να τους χαρακτηρίσει φίδια και οχιόπουλα.  Και να τους επισημάνει πως, αν δεν μετανοήσουν, το τσεκούρι του Θεού είναι έτοιμο να τους κόψει σύριζα και να τους πετάξει στη φωτιά. 

Στους τελώνες – τους εφοριακούς της εποχής – έλεγε να μην γίνονται φοροληστές.  Όπως δυστυχώς, είναι στις μέρες μας, όχι μόνο οι τοκογλύφοι, αλλά και οι πάσης φύσεως λακέδες και γλείφτες του καθεστώτος της εξουσίας και της λαμογιάς.

Στους στρατιωτικούς και αστυνομικούς συνιστούσε να μην τρομοκρατούν το λαό. Όπως κάνουν στις μέρες μας τα διαβόητα ΜΑΤ και τα ΜΜΕ της διαπλοκής. Να μη χαφιεδίζουν και φακελώνουν το λαό. Όπως τώρα η ηλεκτρονική διαβολοκυβέρνηση μεθοδεύει με την υποχθόνια κάρτα του…αλήτη (που, κατ' ευφημισμόν, τη λένε «κάρτα του πολίτη»).
Κι ακόμη να μην πλιατσικολογούν. Όπως συνέβη στην εποχή του χρηματιστηρίου και σε πλάτος και βάθος και πανελλήνια έκταση γίνεται, τώρα, με τις μνημονιακές ληστρικές κυβερνήσεις.

«Μετανοείτε»! έλεγε στο λαό. Κι όταν εκείνοι τον ρωτούσαν τι πρέπει να κάμουν, για να μετανοήσουν, τους διευκρίνιζε: Να γίνετε φυσιολογικοί άνθρωποι, αρκούμενοι στ' απαραίτητα. Και τα υπόλοιπα να τα δίνετε σ' αυτούς, που στερούνται ακόμη και τ' αναγκαία.

Να μην είστε, δηλαδή, και να μη γίνετε ανθρωπόμορφα τέρατα. Όπως όλοι αυτοί, που καταδικάζουν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους σε θάνατο απ' την πείνα και την αρρώστια, προκειμένου να σωριάζουν τερατώδη πλούτη.
Σάμπως να έχουν χιλιάδες και εκατομμύρια σώματα να ντύσουν και στομάχια να χορτάσουν. Και σάμπως ο αφέντης τους ο διάβολος να τους έχει εξασφαλίσει χιλιάδες χρόνια ζωής.

Ο λαός, έχοντας αιώνες να ξαναδεί και ξανακούσει παρόμοιο προφήτη και θαυμάζοντας την υποδειγματική ασκητική του ζωή, τον ρωτούσε, αν είναι αυτός ο αναμενόμενος Μεσσίας. Κι εκείνος τους αποκρινόταν πως ο αναμενόμενος Μεσσίας θα είναι, ασύγκριτα, ανώτερος του.
Τόσο, που ο ίδιος δεν θα είναι άξιος ούτε το κορδόνια των παπουτσιών του να λύσει. Και πως, αν εκείνος τους βάφτιζε με το νερό του Ιορδάνη, ο Μεσσίας θα τους βαφτίσει με τη φωτιά και το Άγιο Πνεύμα.

Και είναι, μάλλον, αδύνατο να φανταστούμε το συγκλονισμό του Προδρόμου, όταν είδε το Χριστό να προσέρχεται σ' αυτόν, για να βαφτιστεί. Και πολύ περισσότερο όταν κατά τη διαδικασία του βαπτίσματος συνέβησαν όλα εκείνα τα συνταρακτικά γεγονότα: Όταν άνοιξαν οι ουρανοί, για ν' αποκαλυφθεί ο Τριαδικός Θεός, Απ' όπου προέκυψε και τ' όνομα της γιορτής: Θεοφάνια. Και αποκαλύφθηκε (ήλθε στην επιφάνεια) η, κρυμμένη ως τότε, θεότητα του Χριστού, για να έχουμε το όνομα της γιορτής, ως Επιφάνια. 

Για να επικρατήσει τελικά στην παράδοση του λαού το όνομα: Φώτα.  Εξαιτίας των πολλών φώτων, που χρησιμοποιούσαν κατά τη βάπτιση των κατηχουμένων, που συνηθιζόταν να γίνεται κατά το μεσονύκτιο (μεταξύ της5ης και 6ης Ιανουαρίου) στην αρχαία Εκκλησία. Απ' όπου διατηρήθηκε και η τελετή του αγιασμού, που έπαιρναν οι χριστιανοί, προτού οι κατηχούμενοι μπουν στο αγιασμένο νερό των βαπτιστηρίων. 

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το βασικό τελετουργικό μέσο του αγιασμού είναι ο Σταυρός. Γεγονός που υποδηλώνει βαθύτατο συμβολισμό και υπογραμμίζει το χαρακτήρα του χριστιανικού μας πολιτεύματος. Που οφείλει να είναι πολίτευμα αγώνα και θυσίας. Κι όχι ραστώνης, ιδιοτέλειας και αδιαφορίας…

Κι ακόμη χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως τη γιορτή των Φώτων αγιάζουμε και τις θάλασσες.  Γιατί, πέρα απ' τις τρικυμίες και τις φουρτούνες των θαλασσών μας, θάλασσες τρικυμισμένες και φουρτουνιασμένες είναι και οι ψυχές και οι καρδιές μας. Και κατ' επέκταση και η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.

Ιδιαίτερα μάλιστα στις μέρες μας. Που πρωτοφανείς και πολύμορφοι κυκλώνες και τυφώνες μας συγκλονίζουν.  Απ' τ' αδιέξοδα των οποίων μπορούμε να διαφύγουμε και να γαληνέψουμε μόνο και μόνο, αν κάμουμε τρόπο της ζωής μας τη σταυροαναστάσιμη πορεία και πολιτεία του Χριστού. 

Που σημαίνει ν' ακούσουμε τη φωνή του Δικαίου και τη φωνή του Θεού!…

παπα-Ηλίας, 05-01-2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com. e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Από το πολλαπλό σκότος στο φως; Νύξεις στα Φώτα

Από το Μανιτάρι του Βουνού

Αφήνοντας το διαφωτισμό και περνώντας βίαια στη μετανεωτερική εποχή, το ερώτημα που τίθεται πάλι είναι: Έρχεται νέο σκότος ή αυξάνεται το φως; Σε μέρες Φώτων και πάλι η απάντηση δεν είναι ούτε απλή, ούτε εύκολη, ούτε μονοσήμαντη. Εξαρτάται κατ' αρχήν ποιοι απαντούν.

Στο πολιτικό – οικονομικό επίπεδο «μαύρο σκοτάδι» φαίνεται στον ορίζοντα[1], αφού ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται, σκληραίνει, επεκτείνεται, εμπορευματοποιεί τα πάντα και στύβει όχι μόνο την εργατική δύναμη, αλλά και τον ίδιο τον εργάτη, τον πολίτη, τον άνθρωπο. Η φετινή «νεανική εξέγερση», περισσότερη τυφλή παρά φωτεινή, η αιματοχυσία στη Γάζα, ο ενεργειακός πόλεμος και κυρίως η παγκόσμια οικονομική κρίση στιγματίζουν τα νέα δεδομένα.

Στο επίπεδο της οικολογίας, του περιβάλλοντος και της φύσης, ορατές πια είναι οι κλιματικές αλλαγές με επίκεντρο το νερό σε όλες του τις μορφές. Ο σύγχρονος «κατακλυσμός» δεν προέρχεται μόνο από πλημμύρες, αλλά και από λειψυδρία, ξηρασία, λιώσιμο παγετώνων, μόλυνση και κυρίως ρύπανση, όχι μόνο των θαλάσσιων και λιμναίων υδάτων, αλλά και των υπόγειων νερών, δηλαδή των πηγών. Άρα  πρόκειται για μια παγκόσμια κρίση του νερού[2] που έρχεται ορατά πια…

Και ο άνθρωπος; Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον «πλάθεται», υπό τύπον μιας νέας «δημιουργίας» από τον φαινομενικά κυρίαρχο «θεό» Μαμωνά, ο νέος τύπος, ανθρώπου, πολίτη, εργαζόμενου: ο εμπορευματοποιημένος και αχόρταγος ανθρωπάκος, ο «δαιμονοποιημένος» τελικά άνθρωπος του «ίσκιου»..

Και οι θρησκείες; Οι θρησκείες…. Από τη μια μεριά έχουν φετιχοποιηθεί οι παλιές θρησκείες και από την άλλη έχουν θρησκειοποιηθεί τα νεωτερικά επιτεύγματα (επιστήμη, τεχνολογία, αθλητισμός, τέχνη, πολιτική, κλπ). Γι' αυτό οι τρεις σημαντικές φάσεις της Ενανθρώπησης του Λόγου, Γέννηση – Περιτομή – Βάπτιση τοποθετήθηκαν ακριβώς «πάνω» σε φετιχοποιημένες ημερομηνίες[3].

Και η ορθοδοξία; Ποια ορθοδοξία; Αυτή που έχει εμπορευματοποιηθεί ή έχει γίνει όργανο των ισχυρών; Μα αυτή θέλει η ίδια «επαναγιασμό»[4], επιστροφή στη αυθεντική της παράδοση, χρειάζεται να βαπτιστεί εντός της ο τριαντάρης ιδιόρρυθμος ίσως  Ιησούς[5], να βαπτιστεί όχι ως  «αμαρτωλός» με εξαγόρευση ατοπημάτων, αλλά επί της ουσίας Αυτός να την  εξαγιάσει, όπως στον Ιορδάνη. Γιατί ο Ιορδάνης είναι τύπος όλης της ανθρωπότητας, πιστών και απίστων, υποκειμένων και φύσης, κοινωνίας και ιστορίας, ζώντων και νεκρών, παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος…

Μέλλοντος; Ποιού μέλλοντος… Ναι μέσα σ' αυτό το πολλαπλό έρεβος, εντός μας, στη κοινωνία μας και στη φύση μας, υπάρχει ελπίδα πάλι. Όχι με μια προτεσταντικού τύπου θρησκευτικότητα, με μια ψευτοηθική ατομικού βολέματος[6] – που αποτελεί νέκρα – αλλά με μια δυναμική οικείωση του «Μυστηρίου» του Ιορδάνη, που αποδέχεται τον γνωστό-άγνωστο τριαντάρη Ιησού και «στρέφεται εις τα οπίσω»[7]. Επιστρέφει δηλαδή από το χείλος του πολυποίκιλου γκρεμού στο στέρεο έδαφος της συνείδησης, της αλληλεγγύης, της συμπόρευσης, της δικαιοσύνης, της νήψης, της νηστείας, της προσευχής, του μυστηρίου, της «βασιλείας του Πνεύματος»…

Και τα Φώτα[8]; Μπορούμε να αλλάξουμε σκέψη, αντίληψη, νου; Ε, τότε μπορούμε να δούμε την «Επιφάνεια» του Ιησού στον «Ιορδάνη» μας, να πιάσουμε το «Σταυρό» και να τον κρεμάσουμε στο λαιμό μας, να χαζέψουμε το «ΩΝ» που μοιάζει με περιστέρι[9], και όπου «θέλει πνει», να  χαρούμε τα νέα «ύδατα».

Τα «ύδατα» τελικά είναι το μέσον της Ζωής. Τα ύδατα είναι «καθαρά» πια[10], όταν υπάρχει «Φωτο-σύνθεση». Εμείς μπορούμε να προσφέρουμε το «δηλητηριώδες»[11] διοξείδιο του άνθρακα και το Θείο Φως[12] να μας προσφέρει καθαρό νερό και Οξυγόνο.

Τα έχουμε ανάγκη. Έχετε αντίρρηση;

[1] «…Ο κόσμος είναι γεμάτος από καυτές ζώνες που είναι έτοιμες να εκραγούν, ενώ η φτώχεια που θα προέλθει από την οικονομική κρίση θα πυροδοτήσει παντού κοινωνικές εκρήξεις. Το 2009 λοιπόν ξεκινά πολύ άσχημα και κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει…». Η Ελλάδα σε στενωπό, Του Γρ. Νικολόπουλου: http://greece-salonika.blogspot.com/2009/01/blog-post_8982.html.

[2] «…Σήμερα υποφέρουν από την ανεπάρκεια πόσιμου νερού 1 δισεκατ. άνθρωποι και 1,5 δισεκατ. άλλοι αντιμετωπίζουν έλλειψη γλυκού νερού από καιρό σε καιρό. Βασική αιτία εδώ, κατά τη γνώμη του διευθυντή του ρωσικού Ινστιτούτου Προβλημάτων του Νερού Βίκτορ Ντανίλοφ-Ντανιλιάν, είναι το ότι η ανθρωπότητα δεν ξέρει να διαχειρίζεται ορθολογικά ό,τι της έδοσε η φύση.
Με την οικονομική του δραστηριότητα ο άνθρωπος υποσκάπτει τους φυσικούς περιβαλλοντικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής των πόρων του γλυκού νερού. Μολύνει τις υδάτινες πηγές ρίχνοντας τεράστιες ποσότητες λυμάτων, καταστρέφει τα δάση στα υδατοπέδια και λερώνει αυτά τα εδάφη, χτίζει οικοδομήματα στις ποτάμιες κοιλάδες και τις υδάτινες υπό προστασία περιοχές…». Η «Φωνή της Ρωσίας»: http://www.ruvr.ru/main.php?lng=gre&q=356&cid=63&p=01.04.2008.

[3] «…Γιατί όμως στις 6 Ιανουαρίου; Η προέλευση, πιθανότατα, είναι εξωβιβλική: είναι γνωστό, ότι αιγύπτιοι λάτρεις ενός μυστηριακού θρησκεύματος εόρταζαν την εμφάνιση του Χρόνου ή Κρόνου μέσα από τα νερά του Νείλου στις 6 Ιανουαρίου. Αυτή ήταν μια από τις πολλές ειδωλολατρικές "Επιφάνειες". Είναι φανερό ότι οι Χριστιανοί ξεκίνησαν στην Αίγυπτο να δίνουν τη δική τους απάντηση για το ποια είναι η πραγματική "Επιφάνεια" του Θεού μέσα από τα νερά: αυτή του βαπτιζομένου Ιησού..». Δημήτρη Μόσχου, «Τα Θεοφάνεια: μια αρχαιότερη εορτή από τα Χριστούγεννα», Ορθόδοξος Κόσμος, φύλλο 05 της Δευτέρας 07/01/2008 και http://earlychristiandoctrine.wordpress.com/2008/12/16/Δημήτρης Μόσχος-Θεοφάνεια.

[4] «…«Ο Θεός είναι φως… Αν λοιπόν ισχυριστούμε πως έχουμε κοινωνία με το Θεό, ενώ ζούμε στο σκοτάδι, λέμε ψέματα… Αν όμως ζούμε μέσα στο φως, όπως ο Θεός είναι στο φως, τότε έχουμε κοινωνία μεταξύ μας», (Α΄ Ιω. 1, 5-7).

[5] «…Ζούσε ανάμεσά τους, αλλά δεν τον γνώριζαν οι άνθρωποι. Δεν είχαν καταλάβει, ότι αυτός που συναναστρέφονταν ήταν ο ίδιος ο Θεός. Έβλεπαν τον υιό της Μαρίας, αλλά δεν αντιλαμβάνονταν ότι είναι ο Υιός του Θεού…».  Αρχιμ. Παύλου Σταματά: http://www.imverias.gr/content/view/78/33/.

[6] «…Ούτε ήταν υπόθεση που αφορούσε λίγους μόνο ανθρώπους. Αλλά ήταν ένα γεγονός που αφορούσε όλο το χριστιανικό πλήρωμα…». Αρχιμ. Κοσμά Λαμπρινού: http://www.enoriaka.gr/index.php?option=content&task=view&id=259&Itemid=58.

[7] «…Η αλληγορία εδώ είναι βαθιά και θεολογικώτατη. Ο Ιορδάνης είναι ο τύπος του ανθρωπίνου γένους. Οι δύο πηγές του συμβολίζουν τον Αδάμ και την Εύα, τους δύο προπάτορες από του οποίους ανέβλυσε όλο το ανθρώπινο γένος και το γένος αυτό προς τα πού πήγαινε; Στη νέκρωση και στο θάνατο- όπως ο Ιορδάνης στη Νεκρή Θάλασσα. Ήρθε όμως ο Υιός του Θεού που πόνεσε για την αθλιότητα του ανθρωπίνου γένους κι έγινε άνθρωπος και έπαθε επάνω στο Σταυρό, και κατήργησε, με τον θάνατο Του,  τον θάνατο…». Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΕΣΤΡΑΦΗ ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΙΣΩ, Πηγή Ζωής, τ. 65, 06 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2004: http://www.pigizois.net/tefxi_filadia/50_100/65.htm.

[8] «…Επίσης λέγεται και ημέρα των Φώτων, όπως την χαρακτηρίζει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, λόγω του βαπτίσματος, του φωτισμού των κατηχουμένων και λόγω της φωταψίας…». Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, Δεσποτικές Εορτές, Δεκέμβριος 2007: http://www.parembasis.gr/2007/07_12_03.htm.

[9] «…Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, το Άγιον Πνεύμα εμφανίστηκε κατά τη Βάπτιση του Κυρίου "εν είδει περιστεράς" ή "ωσεί περιστερά", αλλά δεν έγινε περιστέρι…». ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ, Γεωργίου Ε. Γαβριήλ, Γιατί η περιστερά δεν επιτρέπεται ως εικόνα του Αγίου Πνεύματος: http://www.zephyr.gr/stjohn/apagore.htm.

[10] «…Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα…». http://istoria.exnet.gr/index.php/afieromata/52/1114-.

[11] «…Βασική τελετουργία των Θεοφανίων είναι ο «αγιασμός των υδάτων» με τη κατάδυση του Σταυρού κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου. Στην ελληνική εθιμολογία όμως, ο εν λόγω Αγιασμός έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων…». el.wikipedia.org/wiki/Θεοφάνεια.

[12] «…Φωτίσωμεν εαυτοίς φως γνώσεως… Γενώμεθα φως, όπως οι μαθηταί παρά του Μεγάλου Φωτός (του Χριστού) ήκουσαν…Γενώμεθα φωστήρες εν τω κόσμω, λόγον ζωής επέχοντες… Έως ημέρα εστίν, ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν… Φωτισθώμεν τους οφθαλμούς, την ακοήν, την γλώσσαν…». Γρηγόριος ο Θεολόγος, «Λόγοι εις το Βάπτισμα», κεφ 37, P.G. 36, 412.

ΠΗΓΗ: Posted on Ιανουαρίου 5, 2009 by manitaritoubounou |, http://manitaritoubounou.wordpress.com/2009/01/05/skotos-fws-fwta-1/#more-219

Οφσόρ, ο πολιορκητικός κριός της απορρύθμισης*

Του Γιάννη Στρούμπα

Ένας τόπος που προσελκύει οικονομικές δραστηριότητες με πολιτικές διευκολύνσεις, ώστε φυσικά ή νομικά πρόσωπα να παρακάμπτουν τους ισχύοντες νόμους σε άλλες επικράτειες, αποτελεί «φορολογικό καταφύγιο». Υπάρχει η εντύπωση πως φορολογικά καταφύγια ή «παραδείσους» συνιστούν λίγα ανεξάρτητα κράτη, εντοπισμένα σε εξωτικά νησιά γεμάτα φοίνικες, μακριά από τα σύγχρονα παγκόσμια πολιτικοοικονομικά κέντρα, σ' έναν κόσμο υπεράκτιο (οφσόρ), στον οποίο οι νόμοι και η φορολογία διαμορφώνονται όπως θεωρούν εθνικά συμφέρον τα συγκεκριμένα κράτη. Την πλανεμένη αυτή αντίληψη ανατρέπει ο Βρετανός δημοσιογράφος Νίκολας Σάξον (Nicholas Shaxson) στο βιβλίο του «Offshore, τα νησιά των θησαυρών».

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 358, 1/1/2013.

Ο Σάξον αποκαλύπτει πως ο υπεράκτιος κόσμος είναι στην πραγματικότητα ένα σύνολο δικτύων επιρροής ελεγχόμενων από τις παγκόσμιες υπερδυνάμεις, κυρίως τη Βρετανία και τις Η.Π.Α. Στον κόσμο υπάρχουν σήμερα περίπου εξήντα επικράτειες εχεμύθειας, που διακρίνονται σε τέσσερις βασικές ζώνες: τους ευρωπαϊκούς παραδείσους (μεταξύ των οποίων η Ελβετία και το Λουξεμβούργο), το Σίτι του Λονδίνου με τα παγκόσμια ερείσματά του στην πρώην Βρετανική Αυτοκρατορία, τις Η.Π.Α., καθώς και ιδιόρρυθμες περιπτώσεις κρατών, όπως η Σομαλία ή η Ουρουγουάη. Πλάι στις επικράτειες αυτές υπάρχουν άλλες που λειτουργούν σαν «παράδεισοι-αγωγοί»: είναι ενδιάμεσοι σταθμοί περιουσιακών στοιχείων, τα οποία βρίσκονται καθ' οδόν για κάπου αλλού, και στις συγκεκριμένες επικράτειες μετασχηματίζουν την ταυτότητα ή τον χαρακτήρα τους. Παράδειγμα μεγάλου «παραδείσου-αγωγού» αποτελεί η Ολλανδία.

Το σύστημα των υπεράκτιων κέντρων δεν είναι μια απλή παραφυάδα της παγκόσμιας οικονομίας. Αποτελεί το επίκεντρό της, συγκεντρώνοντας περισσότερο από το μισό παγκόσμιο εμπόριο, από το μισό των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού, και περίπου το 1/3 των επενδύσεων από εταιρείες πολυεθνικές. Πρόκειται για ένα σύστημα που το δημιούργησαν οι πλούσιες και πανίσχυρες ελίτ, ώστε να δρέπουν τα οφέλη της κοινωνίας, χωρίς να πληρώνουν γι' αυτά. Οι φορολογικοί παράδεισοι προσφέρουν εχεμύθεια, πολύ χαμηλή ή μηδενική φορολογία, αρνούνται τη συνεργασία με άλλες επικράτειες, έχουν υπερμεγέθη χρηματοπιστωτικό τομέα σε σχέση με τη ντόπια οικονομία τους, κι ένα πολιτικό σύστημα δέσμιο του χρηματοπιστωτικού τομέα. Εδώ το έγκλημα βαπτίζεται άριστη επιχειρηματική πρακτική, ενώ η καταγγελία των ανομιών θεωρείται κολάσιμο αδίκημα.

Οι οφσόρ επικράτειες χρησιμοποιούνται από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο πάντοτε εκβιαστικά προς τα κράτη, ώστε αυτό να μη φορολογείται. Ο εκβιασμός αφορά την προοπτική της απώλειας ρευστότητας και θέσεων εργασίας για μια χώρα, καθώς το κεφάλαιο, που αντιμετωπίζει την πρόθεση της φορολόγησης ή του ελέγχου από τα κράτη, απειλεί να μεταναστεύσει σε υπεράκτιους προορισμούς. Οι φορολογικοί παράδεισοι, βέβαια, ισχυρίζονται ότι καθιστούν τις παγκόσμιες αγορές πιο ανταγωνιστικές κι «αποδοτικές». Η μετανάστευση όμως εταιρειών και κεφαλαίων εκεί όπου εξασφαλίζουν καλύτερες φορολογικές συνθήκες δεν τις καθιστά παραγωγικότερες. Απλώς μεταφέρεται ο πλούτος. Έτσι οι πλούσιοι πληρώνουν όλο και λιγότερα, ενώ το φορολογικό βάρος μεταβιβάζεται στους απλούς ανθρώπους. Σ' όλα αυτά, διαπιστώνει ο Σάξον, δεν υπάρχει τίποτα το αποδοτικό.

Συνηθισμένο υπεράκτιο κόλπο μεταφοράς του πλούτου είναι η λεγόμενη «ενδοομιλική κομπίνα»: οι πολυεθνικές εταιρείες μεταφέρουν τα κέρδη τους σε κάποιον φορολογικό παράδεισο με χαμηλό συντελεστή φορολόγησης, ενώ το κόστος σε χώρες με υψηλή φορολογία, όπου εκπίπτει από το φορολογητέο εισόδημα. Η δυνατότητα ενδοομιλικών συναλλαγών εξηγεί τόσο γιατί οι πολυεθνικές επιλέγουν να είναι πολυεθνικές, όσο και γιατί αναπτύσσονται ταχύτερα από τις μικρότερου μεγέθους ανταγωνίστριές τους. Η αποδοτικότητα των ενδοομιλικών κομπίνων αντικατοπτρίζεται στο παράδειγμα των τριών μεγαλύτερων εταιρειών μπανάνας (Del Monte, Dole, Chiquita) παγκοσμίως: ενώ σημείωσαν στη Βρετανία τζίρο σχεδόν 750.000.000 δολάρια, πλήρωσαν φόρο όλες μαζί μόλις 235.000 δολάρια!

Το παγκόσμιο υπεράκτιο σύστημα δημιούργησε ένα τεράστιο παγκόσμιο θερμοκήπιο εγκλήματος. Οι μεγάλες εταιρείες χρησιμοποιούν ακριβώς τους ίδιους υπεράκτιους προορισμούς με τους εμπόρους ναρκωτικών, τους τρομοκράτες και τους κάθε λογής εγκληματίες. Το ίδιο σύστημα ευθύνεται για την τρέχουσα οικονομική κρίση. Η εξαίρεση των χρηματοπιστωτικών εταιρειών από το ρυθμιστικό πλαίσιο τις επέτρεψε να γίνουν «πολύ μεγάλες για να πτωχεύσουν», ενώ αιχμαλώτισαν με τη δύναμή τους και το πολιτικό κατεστημένο της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου. Οι τεράστιες παράνομες διασυνοριακές κινήσεις κεφαλαίων δημιούργησαν εξίσου τεράστιες καθαρές εισροές προς χώρες ελλειμματικές, όπως οι Η.Π.Α. κι η Βρετανία, ενισχύοντας τις μεγαλύτερες ανισορροπίες, που αποτέλεσαν το υπόβαθρο της κρίσης. Γι' αυτό κι από τις παράνομες διασυνοριακές κινήσεις χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου πλήττονται κυρίως οι αναπτυσσόμενες χώρες: αν συγκριθούν τα ποσά που χάνουν οι χώρες αυτές, με τα ποσά που λαμβάνουν ως ετήσια εξωτερική βοήθεια, προκύπτει πως για κάθε δολάριο που δίνει η Δύση «πάνω από το τραπέζι» στον αναπτυσσόμενο κόσμο, παίρνει πίσω τουλάχιστον δέκα σε παράνομο χρήμα «κάτω από το τραπέζι».

Από τη δεκαετία του 1980 σχεδόν κάθε προσπάθεια να δημιουργηθούν σημαντικές ροές κεφαλαίων προς αναπτυσσόμενες χώρες κατέληξε σε κρίση εξαιτίας του υπεράκτιου συστήματος. Η πείνα στην Αφρική δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς την πρότερη κατανόηση του υπεράκτιου συστήματος. Οι λαοί της Αφρικής επωμίζονται τα δημόσια χρέη τους με τη μορφή φτώχειας, πολέμων, έλλειψης ευκαιριών, σωματικής και οικονομικής βίας που ασκείται κατά συρροή σε βάρος τους από τις διεφθαρμένες και αρπακτικές ελίτ. Ο μακράν χειρότερος πόλεμος εδώ και χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η εμφύλια σύρραξη στο Κονγκό, η οποία συνδέεται με την άνευ διακρίσεων λεηλασία του ορυκτού πλούτου της χώρας μέσω φορολογικών παραδείσων.

Πίσω από κάθε σημαντικό οικονομικό γεγονός των τελευταίων δεκαετιών βρίσκεται το υπεράκτιο σύστημα. Η «οικονομική ελευθερία», το «ευαγγέλιο» πολλών Δυτικών οικονομολόγων, το οποίο θεμελιώνεται σε νοοτροπίες που μεταθέτουν το φταίξιμο στα θύματα, κατηγορώντας τα σαν ανόητα, διεφθαρμένα ή ελλιπώς «αυτομαστιγωμένα», χαρακτηρίζεται από τον Τζιμ Χένρι σαν «το παραμύθι των οικονομολόγων». Ο Χένρι, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος σε εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων, έχει διερευνήσει διάφορα αλλόκοτα επεισόδια σε χώρες χαμηλού εισοδήματος, στις οποίες η υπεράκτια τραπεζική προκαλούσε τη μία κρίση μετά την άλλη. Αρχικά, οι τραπεζίτες δάνειζαν σε αυτές τις χώρες πολύ περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να απορροφήσουν παραγωγικά. Κατόπιν δίδασκαν στις ντόπιες ελίτ πώς να λεηλατήσουν τον πλούτο, να τον κρύψουν, να τον «ξεπλύνουν» και να τον βγάλουν λαθραία στο υπεράκτιο σύστημα. Έπειτα το Δ.Ν.Τ. βοηθούσε τους τραπεζίτες να πιέσουν τις χώρες να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, υπό την απειλή του χρηματοπιστωτικού στραγγαλισμού. Οι κεφαλαιαγορές άνοιγαν εσκεμμένα για το ξένο κεφάλαιο, ακόμη κι αν υπήρχε επαρκές ρυθμιστικό πλαίσιο τραπεζικού τομέα ή επαρκής φορολογικός μηχανισμός.

Ο Σάξον επισημαίνει πως, με βάση τους υπολογισμούς του Χένρι, τουλάχιστον τα μισά από τα χρήματα που δανείστηκαν οι μεγαλύτερες οφειλέτριες χώρες ξαναβγήκαν στο εξωτερικό υπογείως, συνήθως σε λιγότερο από έναν χρόνο και, κατά κανόνα, σε μερικές μόνο εβδομάδες. Το δημόσιο χρέος του Τρίτου Κόσμου αντιστοιχούσε σχεδόν απόλυτα στο απόθεμα ιδιωτικού πλούτου που είχαν συσσωρεύσει οι ελίτ στις Η.Π.Α. και τους άλλους φορολογικούς παραδείσους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η φυγή κεφαλαίων προς την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. αρκούσε για να εξυπηρετήσει ολόκληρο το χρέος του αναπτυσσόμενου κόσμου, αρκεί το εισόδημα από τα κεφάλαια αυτά να φορολογούνταν με έναν μέσο συντελεστή. Μια συνήθης πρακτική που εφαρμόζεται από τα λεγόμενα «αρπακτικά κεφάλαια» είναι η εξής: πλούσιοι ξένοι επενδυτές αγοράζουν προβληματικούς τίτλους κρατικού χρέους για «ψίχουλα» -κατά κανόνα με έκπτωση 90% επί της ονομαστικής αξίας-, και δρέπουν τεράστια κέρδη όταν τα χρέη εξοφλούνται στο ακέραιο. Στον σχεδιασμό της απάτης περιλαμβάνονται και επιφανείς ντόπιοι, κρυφά ανακατεμένοι με τους αγοραστές του χρέους με έκπτωση, οι οποίοι δίνουν μάχες εντός της κυβέρνησης της αναπτυσσόμενης χώρας τους, για να εγγυηθούν την πλήρη αποπληρωμή των χρεών. Η ανάμειξή τους, βέβαια, κρύβεται πίσω από ένα κάλυμμα υπεράκτιου απορρήτου, ώστε οι πολίτες της χρεοκοπημένης χώρας να μη μάθουν ποτέ πώς κλάπηκε ο εθνικός τους πλούτος.

Το υπεράκτιο σύστημα, επισημαίνει ο Σάξον, δεν είναι μόνο τόπος, ιδέα ή χρηματοπιστωτικό όπλο. Είναι και διεργασία: μια κούρσα προς τον πάτο, στο πλαίσιο της οποίας οι ρυθμίσεις, οι νόμοι και τα σύμβολα της δημοκρατίας υποβαθμίζονται σταθερά. Ο φορολογικός ανταγωνισμός εκμηδενίζει τα φορολογικά έσοδα των αναπτυσσόμενων χωρών, ενισχύοντας την εξάρτησή τους από την εξωτερική βοήθεια, ενώ οι πιέσεις μεταφέρονται όλο πιο βαθιά και στις υπόλοιπες (onshore) επικράτειες, καθιστώντας τους φορολογικούς παραδείσους τούς πολιορκητικούς κριούς της απορρύθμισης. Σε έναν κόσμο που εξακολουθεί κατ' όνομα να διοικείται από δημοκρατικά εθνικά κράτη, το υπεράκτιο σύστημα θυμίζει περισσότερο δίκτυο μεσαιωνικών συντεχνιών στην υπηρεσία ανυπόλογων και συχνά εγκληματικών ελίτ.

Ο Σάξον παρατηρεί πως μια ουσιώδης μεταρρύθμιση του παρόντος προβληματικού συστήματος προϋποθέτει την κατανόηση του υπεράκτιου κόσμου, και προτείνει συγκεκριμένους τομείς αλλαγών. Μεταξύ αυτών θεωρεί επιβεβλημένη τη διαφάνεια, με την υποχρέωση των πολυεθνικών να αναλύουν τα οικονομικά τους στοιχεία ανά χώρα, κι εξίσου επιβεβλημένη την απαγόρευση στις τράπεζες να συναλλάσσονται με εικονικά αλλοδαπά ιδρύματα. Εκτός από τους κλεπτοκράτες, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν και όλοι οι ενδιάμεσοι συνεργοί τους, είτε είναι τράπεζες, λογιστές ή δικηγορικά γραφεία, είτε οι ιδιώτες χρήστες του υπεράκτιου συστήματος. Απαραίτητη κρίνεται και η διάλυση του Σίτι του Λονδίνου, αυτού του ανεξάρτητου υπεράκτιου νησιού, καθώς και του βρετανικού ιστού, του επιθετικότερου στοιχείου του παγκόσμιου υπεράκτιου συστήματος.

Με τεκμήρια ατράνταχτα και συγκλονιστικά, ο Σάξον αποκαλύπτει έναν ληστρικό κόσμο, που, κινούμενος σε παγκόσμιο επίπεδο, δημιουργεί κρίσεις κι επιβάλλει την απολυταρχική του τυραννία σε ασθενείς χώρες και κοινωνικά στρώματα, λεηλατώντας τα και καταδικάζοντάς τα στην ανέχεια. Στις ερμηνείες του Σάξον, με τις εκπληκτικές ομοιότητες των αναλυόμενων από τον συγγραφέα καταστάσεων με την ελληνική κρίση, εντοπίζονται επαρκείς απαντήσεις γι' αυτήν, ικανές να φωτίσουν τα τεκταινόμενα στη χώρα. Η αξιοποίηση του μελετήματος του Σάξον μπορεί να σταθεί ένα πρώτο βήμα για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Νίκολας Σάξον (Nicholas Shaxson), «Offshore, τα νησιά των θησαυρών», μετάφραση Νίκος Ρούσσος, επιστημονική επιμέλεια – πρόλογος στην ελληνική έκδοση Κώστας Μελάς, εκδόσεις Παπαδόπουλος, Αθήνα 2011, σελ. 416.

Πάτρα και θαλάσσιο μέτωπο: Δεν θα τους περάσει! Δεν θα τους το επιτρέψουμε! Μπορούμε και θα νικήσουμε!

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ*

Δηλώνουμε εξαρχής, ότι παρά τις καθυστερήσεις, παρά τα λάθη που έγιναν τον τελευταίο χρόνο, παρά την ουσιαστική απουσία πολλών, παρά την απραξία άλλων που την δικαιολογούν σπέρνοντας κλίμα ηττοπάθειας, παρά την αντίθετη  θέληση ισχυρών και των συμφερόντων που εκπροσωπούν, (συμπολιτών μας και μη), η πόλη μας μπορεί να κερδίσει το παραλιακό της μέτωπο, μπορεί να εξασφαλίσει την αναπνοή που έχει απόλυτη ανάγκη.

Δηλώνουμε εξαρχής, ότι παρά τις καθυστερήσεις, παρά τα λάθη που έγιναν τον τελευταίο χρόνο, παρά την ουσιαστική απουσία πολλών, παρά την απραξία άλλων που την δικαιολογούν σπέρνοντας κλίμα ηττοπάθειας, παρά την αντίθετη  θέληση ισχυρών και των συμφερόντων που εκπροσωπούν, (συμπολιτών μας και μη), η πόλη μας μπορεί να κερδίσει το παραλιακό της μέτωπο, μπορεί να εξασφαλίσει την αναπνοή που έχει απόλυτη ανάγκη.

Γνωρίζουμε πολύ καλά και τις κυβερνητικές προθέσεις, και τις νομοθετικές και άλλες εξελίξεις που μεσολάβησαν, γνωρίζουμε την δύσκολη κατάσταση στην οποία έχουμε φτάσει. Θα περιγράψουμε με συντομία τα πώς και τα γιατί:

Πριν έναν ακριβώς χρόνο, με τις δικές μας πρωτίστως κινητοποιήσεις, με την ενεργητική εμπλοκή του Δήμου, αποσπάσαμε την δέσμευση της Κυβέρνησης για την άμεση υπογραφή (έγινε λίγες μέρες μετά), της σύμβασης προσωρινής παραχώρησης, του μετώπου των 3.500 μέτρων, με την μνεία της παραχώρησης ολόκληρου του παλιού λιμανιού, μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας φάσης κατασκευής του καινούριου. Υπήρξε αναμφίβολα μία μεγάλη νίκη. Και ήταν αποτέλεσμα και των πολιτικών μας κινήσεων, (επιστολές στον Πρωθυπουργό και τους πολιτικούς αρχηγούς, δεκάδες χιλιάδες υπογραφές συμπολιτών μας), κυρίως όμως της συστράτευσης όλων των αντιπροσωπευτικών φορέων της πόλης και της οργάνωσης δύο μαζικότατων συλλαλητηρίων στον μόλο της Αγίου Νικολάου.

Για όσα δεν κάναμε σωστά και έγκαιρα στο επόμενο διάστημα, έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Είχαμε την ευκαιρία δημόσια, αλλά και στο Δημοτικό Συμβούλιο, να κάνουμε και εκκλήσεις και κριτική. Αποσπάσαμε και άλλες, πρόσφατες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Ας πούμε το ηπιότερο, ότι φταίει η ροπή όλων μας στην επανάπαυση, ή ας πούμε ότι η ταχύτητα των πολιτικών εξελίξεων μας εμπόδισε. Το θέμα έπρεπε να το είχαμε λύσει οριστικά, στους επόμενους δύο μήνες από την προσωρινή παραχώρηση. Και για να γινόταν αυτό, επιβαλλόταν, ο Δήμαρχος να πολιορκούσε κάθε εβδομάδα Υπουργούς και άλλους υπεύθυνους. Η πόλη να πίεζε ασφυκτικά, με όλο το πολιτικό της δυναμικό. Και εν ανάγκη να επαναλαμβάναμε, δυναμικότερες κινητοποιήσεις.

Η καθυστέρηση αυτή, έδωσε χρόνο αναδιοργάνωσης των αντιδράσεων, όσων από την αρχή έψαχναν να βρουν αιτίες. Ισχυρές ομάδες συμφερόντων, παγιδεύοντας και συλλογικούς επαγγελματικούς φορείς, καθοδηγούμενοι, πιστεύουμε από τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΟΛΠΑ ΑΕ, καθώς και παράγοντες του Υπουργείου Ναυτιλίας, άρχισαν να αμφισβητούν το καινούριο καθεστώς στην παραλιακή ζώνη. Ορισμένοι αφελώς, οι περισσότεροι συνειδητά, θέλουν να εμποδίσουν την κυριότητα του Δήμου, ορεγόμενοι, ότι πιθανόν «τσιμπήσουν» από την ιδιωτικοποίηση και τον «επενδυτή» που θα προκύψει.

Στην συνέχεια, η Κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου, με αναβαθμισμένη την λαϊκή εντολή και ενισχυμένη την υποτέλεια της στην Τρόικα και τους δανειστές, προχώρησε με μεγάλες ταχύτητες στο μνημόνιο 3 και με μεγάλη επίσης ταχύτητα, υλοποιεί τις δεσμεύσεις που αυτό προβλέπει. Ομαδοποιεί τα προς ιδιωτικοποίηση λιμάνια και νομιμοποιεί στην Βουλή, τις σκόρπιες αποφάσεις της ΕΣΑΛ που τα αφορούν. Για το λιμάνι της Πάτρας νομιμοποιείται, πρώτον ότι ολόκληρη η παραλιακή ζώνη είναι περιουσιακό στοιχείο της ΟΛΠΑ ΑΕ, και δεύτερον η υφιστάμενη μέσα στο παλιό λιμάνι πολεοδόμηση με την πρόβλεψη των 57.000 τ.μ. Το σχέδιο όμως είναι ακόμα πιο τραγικό για την πόλη, αφού έξω και πέρα από τη  λιμενική ζώνη,  προβλέπεται δυνατότητα, (με το μεσοπρόθεσμο νόμο που ψηφίστηκε τελευταία),  ανεξέλεγκτης  οικοδόμησης, μπροστά στο ιστορικό κέντρο της πόλης, μέχρι τη θάλασσα, ακόμα και στο θαλάσσιο μέτωπο που έχουν υποσχεθεί να  παραχωρήσουν στο Δήμο. Δεν επιτρέπουν και αυτό αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, να μείνει κενό, ούτε ένα μέτρο γης και παραλίας, προκειμένου να ανασαίνει η Πάτρα. Τέτοια εκδικητική μανία, εναντίον της τρίτης πόλης στη χώρα, προκαλεί τεράστια ερωτηματικά. Λογαριάζουν βέβαια χωρίς τον ξενοδόχο, αφού είναι σίγουρο, πως όταν προσπαθήσουν να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους, ολόκληρη η πόλη θα επαναστατήσει και δεν θα τους το επιτρέψει.

Να σημειώσουμε, ότι στην fast track, συζήτηση στην Βουλή, δεν κατέστη δυνατόν, να αναδειχτεί (ούτε από την Αντιπολίτευση), το ειδικό καθεστώς που ισχύει στην πόλη μας. Δηλαδή: α) oτι υπάρχει κατοχή από την ΟΛΠΑ ΑΕ, όχι μόνο των λιμενικών εγκαταστάσεων αλλά ολόκληρης της παραλιακής ζώνης, μήκους πάνω από επτά χιλιόμετρα και β) πως η ισχύς της σύμβασης προσωρινής παραχώρησης, με την γραπτή Κυβερνητική δέσμευση,  πρέπει να  γίνει οριστική.

 Να τονίσουμε ιδιαίτερα, ότι είμαστε η μόνη πόλη που δεν έχει  ελεύθερο παραλιακό μέτωπο και πρόσβαση στην θάλασσα της. Να τονίσουμε επίσης ότι η απελευθέρωση του κεντρικού παραλιακού μετώπου, είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο σχεδιάστηκε, χωροθετήθηκε και κατασκευάστηκε το νέο λιμάνι. Είναι δηλαδή, όχι μόνο δικαίωμα της πόλης το θαλάσσιο μέτωπο της, αλλά κάθε αντίθετη ενέργεια είναι παραλογισμός και μέγιστη αυθαιρεσία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, φτάσαμε στην υπαγωγή στις 12/12/12 στο ΤΑΙΠΕΔ, ολόκληρης της παραλιακής ζώνης, προς πώληση-εκποίηση, μαζί με το λιμάνι.

Πριν αναφερθούμε στο τι θα κάνουμε εμείς και στο τι πρέπει να κάνει η πόλη, αξίζει να αναφερθούμε συνοπτικά, στα εμπόδια που βρέθηκαν μπροστά μας αυτή την περίοδο και σε ορισμένα «επιχειρήματα» τους:

1. Ο χώρος του νέου λιμανιού, είναι ίσος με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει δεκαπλάσια λιμενική και εμπορευματική δραστηριότητα, από το δικό μας. Είναι δε, τριπλάσιος από τον χώρο του παλιού λιμανιού. Άρα διαθέτει υπερεπάρκεια, για τις σημερινές και τις μελλοντικές του χρήσεις. Αυτά χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας, τις εκτάσεις της Πειραϊκής Πατραϊκής των 200 στρεμμάτων, που είναι ιδιοκτησίας του. Όχι μόνο δεν ευσταθεί καμία δικαιολογία, ότι το παλιό λιμάνι και η υπόλοιπη παραλιακή ζώνη που διεκδικούμε, τους είναι απαραίτητη, αλλά περίτρανα αποδεικνύεται ότι οι επιδιώξεις, της βίαιης ενσωμάτωσης του παραλιακού μετώπου στο λιμάνι, είναι όχι μόνο αυθαίρετη, αλλά συνιστά την μέγιστη απληστία! Επί της ουσίας, η πόλη μας, ζητάει από το σύνολο των 1200 στρεμμάτων λιγότερα από 120 στρέμματα. Λιγότερο δηλαδή από το 1/10 !! Την ώρα που ήδη ο Δήμος της  Θεσσαλονίκης έχει τα 7/10 και του Ηρακλείου τα 6/10 !!!!  Εμείς εδώ στην Πάτρα, αυτή τη στιγμή, έχουμε σαν πόλη   0/10 !!  Ή απληστία τους ξεπερνά κάθε όριο και μάλλον πρέπει να μας θεωρούν χαχόλους.

2. Ο Δήμος «δεν έχει σχέδιο» για την αξιοποίηση της παραλιακής ζώνης. Το «επιχείρημα», φορέθηκε πολύ! Ποιος έχει τέτοιο σχέδιο; Μα αυτοί οι πέντε έξι, που το οποιοδήποτε σχέδιο, το περιστρέφουν γύρω από τον εαυτό τους και τα μικροσυμφέροντα τους! Και αξιοποιώντας και επικοινωνιακές επιρροές, διαμορφώνουν το κλίμα.

 Ας σοβαρευτούμε! Είναι προφανές ότι υπάρχουν δύο «σχέδια». Το ένα το προβάλλουν αυτοί που θέλουν τζάμπα οικόπεδο! Που βλέπουν την τσέπη των πολιτών και πως με το αζημίωτο, θα επενδύσουν σε αυτήν! Με την λαμογιά, την συναλλαγή και την «αρπαχτή», στην ημερήσια διάταξη. Αυτοί πρέπει να γνωρίζουν, ότι είναι απέναντι μας. Και θα τους πολεμάμε συνεχώς, «χαλώντας» τα «επενδυτικά τους σχέδια. Και ας πάρουν σοβαρά υπόψη τους, την κοινωνική κατακραυγή.

 Θα είναι πολύ μεγαλύτερη, από όσο φαντάζονται!

Το δεύτερο σχέδιο, είναι η αξιοποίηση, προς όφελος των δημοτών, προς όφελος ολόκληρης της κοινωνίας. Το σχέδιο αυτό, θέλει την παραλιακή ζώνη, στο τμήμα  που μας ανήκει, ελεύθερο, κοινόχρηστο χώρο, χώρο περιπάτου, αναψυχής και αθλοπαιδιών, με ήπιες εγκαταστάσεις, με πρωταγωνιστές τους πεζούς, τα ποδήλατα, τα παιδιά. Όχι πρωταγωνιστές τα επιχειρηματικά συμφέροντα, την δόμηση, το μπετόν. Και να σημειώσουμε, ότι αυτή η ευρεία δημόσια χρήση, αποτελεί αφ εαυτής, τεράστια «επένδυση». Προς όφελος συνολικά της οικονομικής ζωής της πόλης και όχι ελάχιστων μεμονωμένων επιχειρηματιών.

Είναι ωστόσο προφανές, όσο και αναγκαίο, ότι οι χρήσεις στην εξειδίκευση τους, θα αποφασιστούν μετά από ευρεία και δημόσια διαβούλευση, αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, συμμετοχή των φορέων και της κοινωνίας. Με γνώμονα το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον.

3. Η σύμβαση προσωρινής παραχώρησης, είναι «παράνομη». Το επιχείρημα αυτό, χρησιμοποιήθηκε από Κυβερνητικά στελέχη, από την διοίκηση  του ΟΛΠΑ, από επιχειρηματίες. Αλλά είναι ηλίθιο επιχείρημα. Ο Δήμος Πατρέων, υπέγραψε μία σύμβαση με εντολή της Κυβέρνησης, με τον κατά νόμο υπεύθυνο Υπουργό και κυρίως, ήταν αποτέλεσμα μακροχρόνιας διεκδίκησης του. Είναι κατά τούτο, ο νόμιμος αλλά και ο φυσικός  χρήστης του χώρου.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Πρώτον: Να κατανικήσουμε το κλίμα παραίτησης, που έχει εμφιλοχωρήσει δυστυχώς, σε πολλούς και ιδιαίτερα στην Δημοτική Αρχή. Να επαναφέρουμε το θέμα στο προσκήνιο, κυρίως να αποδείξουμε ότι παρά τα πολλά και τεράστια προβλήματα της καθημερινής μας ζωής, μπορούμε να διεκδικούμε το μέλλον των παιδιών μας, την ποιότητα ζωής που δικαιούμαστε.

Δεύτερον: Με εντονότατη την πολιτική μας παρέμβαση, να αναγκάσουμε την Κυβέρνηση, να εξαιρέσει, το τμήμα της παραλιακής ζώνης, από τον Διακονιάρη μέχρι τον Μείλιχο    άμεσα, από την υπαγωγή του στο ΤΑΙΠΕΔ, και στην συνέχεια την υπογραφή της οριστικής της παραχώρησης στον Δήμο Πατρέων.

Τρίτον: Να υλοποιήσουμε, χωρίς επιτέλους άλλη αναβολή, όσα έχουμε αποφασίσει για το τμήμα Γούναρη-Αγίου Νικολάου. Πλήρης πεζοδρόμηση, οριοθέτηση των χρήσεων, καλύτερη οργάνωση των λειτουργιών του συνεδριακού κέντρου. Πρόχειρες εγκαταστάσεις εξυπηρέτησης των πολιτών, όπως παγκάκια, καλάθια απορριμμάτων, εξοπλισμός που να εξυπηρετεί την άθληση. Και καθαριότητα και αστυνόμευση του χώρου.

Καλούμε τον κ. Δήμαρχο, με τον πιο καλοπροαίρετο τρόπο, να αναλάβει πλήρως το μερίδιο των δικών του ευθυνών. Όχι κατ ανάγκην, για όσα μέχρι τώρα κάναμε ή δεν κάναμε, αλλά για αυτά που πρέπει να κάνουμε τώρα! Με πρόγραμμα και άμεσο χρονοδιάγραμμα.

Καλούμε τους φορείς, που συστρατεύτηκαν στην υπόθεση αυτή, να βρίσκονται σε ετοιμότητα, κρατώντας την ψηλά, στην προτεραιότητα των δράσεων τους.

Καλούμε τις Δημοτικές παρατάξεις, ακόμα και αυτές που δεν συμφωνούν πλήρως μαζί μας, να αντιληφθούν το άμεσο και το κύριο, αυτό που αποτελεί υλοποιήσιμο και απόλυτα αναγκαίο στόχο.

Από την πλευρά της, η Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών, θα κάνει ότι μπορεί για την ανασύνταξη όλων των δυνάμεων. Θα συντάξει και άμεσα θα αποστείλει, στον καθένα από τους πολιτικούς αρχηγούς, επιστολή, στην οποία θα καταγράφει του καθενός την ευθύνη και υποχρέωση. Θα συγκαλέσει σύσκεψη των φορέων, θα προτείνει πλαίσιο και πρόγραμμα κινητοποιήσεων.

Απευθυνόμαστε τέλος, σε όλους τους συμπολίτες μας. Σε όσους, τους δεκάδες χιλιάδες, συνυπέγραψαν μαζί μας, την πρώτη μας διακήρυξη και επιστολή μας, στον τότε Πρωθυπουργό.

Θέλουμε να τους δηλώσουμε και να πιστέψουν, ότι παρά τις καθυστερήσεις και τον χαμένο χρόνο, παρά τα λάθη και τον πόλεμο που όλοι δεχόμαστε, μπορούμε να νικήσουμε! Μπορούμε να εγγράψουμε την νίκη αυτή, στο ενεργητικό της πόλης και των κατοίκων της.

Ευχόμαστε σε όλους καλές γιορτές, καλή χρονιά, δύναμη, υγεία και αντοχή!

Δύναμη, Υγεία και Αντοχή, μας αρκούν, για να τους αποδείξουμε πως δεν θα τους περάσει.

Όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε.

Για την Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών

* Δημήτρης Αϊβαλής

Δημήτρης Αλεξίου

Γιάννης Πανταζόπουλος

Χρήστος Πατούχας

Νίκος Τζανάκος

Πάτρα 30/12/2012

Οι θέσεις του ΚΚΕ για το 19^ο συνέδριο: Το ΚΚΕ αποποιείται την ιστορία του

Του Κώστα Παπουλή

Το ΚΚΕ έδωσε στην δημοσιότητα τις θέσεις του για το 19ο συνέδριο του. Σίγουρα, είναι κατανοητές και απολύτως σαφείς. Κανείς, δεν μπορεί να τις χαρακτηρίσει θολές, όπως αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, που βρίθουν από την σύγχυση των ευρωαυταπατών.  Ούτε, ότι δεν είναι καθαρές στα ζητήματα των πολιτικών συμμαχιών και της πολιτικής τακτικής. Δεν θα συμμαχήσει με κανέναν και ως μοναδικός στόχος τίθεται ο σοσιαλισμός.

Βέβαια, υπάρχει η έλλειψη της εκτίμησης του χρόνου που θα πραγματοποιηθεί ο τελευταίος, αλλά μάλλον τίθεται λίγο μακριά, μια που όπως γράφουν οι συντάκτες (θέση 87): η Κεντρική Τράπεζα, αφού σχεδόν  καταργήσει το χρήμα, θα «ελέγχει τις διεθνείς συναλλαγές,.. για όσο υπάρχουν καπιταλιστικά κράτη στην γη».

Όντως, πέρα από την σαφήνεια, υπάρχουν και στατιστικά και άλλα αναλυτικά στοιχεία που καθιστούν ενδιαφέρον το κείμενο.  Από εκεί και πέρα, φαίνεται ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, έχει αποφασίσει να αποποιηθεί την κληρονομιά του ΕΑΜ, του Ζαχαριάδη και του Βελουχιώτη. Το περιεχόμενο του κειμένου, είναι περισσότερο κοντά στην ανάλυση και στην πρακτική μιας περιθωριακής τροτσκιστικής ομάδας, από τις πολυάριθμες και ολιγομελείς που γνώρισε ο τόπος μας, και το κομμουνιστικό κίνημα, παρά έχει σχέση με αυτό που υπήρξε το ΚΚΕ, και τις παρακαταθήκες που άφησε αυτό το κόμμα στον ελληνικό λαό,  τουλάχιστον από το 1940 και μετά.  Χαρακτηριστικά στην θέση 76, αφού οι  συντάκτες διαπιστώνουν ότι «δεν είναι δυνατόν να προβλεφτούν εκ των προτέρων οι παράγοντες που θα οδηγήσουν στην επαναστατική κατάσταση», δεν αποκλείουν τέτοιες συνθήκες να διαμορφωθούν από πολεμικές αναμετρήσεις. Και τότε σε «περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το κόμμα……κλπ.»

Δεν είναι μόνο, ότι ο λαϊκός κόσμος θέλει να ακούσει τι γίνεται αύριο, πως θα βρει δουλειά σήμερα, και αφού μόνο  ο σοσιαλισμός μπορεί να του βρει δουλειά (κατά ΚΚΕ), πώς το ΚΚΕ, εδώ και τώρα, θα συμβάλλει για να διαμορφωθούν αυτές οι συνθήκες. Είναι και ότι η επανάσταση παραπέμπεται στην περίπτωση πόλεμου και μάλιστα ακόμη και στην περίπτωση αμυντικού πολέμου. Αυτά, πραγματικά θυμίζουν Στίνα και βερμπαλιστικό   τροτσκισμό, εκτός τόπου και χρόνου. 

Το μεγάλο πραγματικό κενό των θέσεων, που δυστυχώς φωτογραφίζει το μεγάλο θεωρητικό κενό της ελληνικής αριστεράς, που φαίνεται να συνεισφέρει αρνητικά και στα υπόλοιπα,   είναι το έλλειμμα  ανάλυσης για το ευρώ και την Ε.Ε., δηλαδή για την απόλυτη ελευθερία κυκλοφορίας, κεφαλαίων και εμπορευμάτων, που προωθούν τα ισχυρά κράτη της γης, η «τάση» δηλαδή της «παγκοσμιοποίησης» και η θέση της αριστεράς απέναντι της.  Εντάξει, όπως λένε οι συντάκτες, η σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν είναι εφικτή στα πλαίσια του ευρώ, της Ε.Ε., η του ΝΑΤΟ. Όμως τι είναι τελικά η ευρωζώνη και η Ε.Ε.; Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ μας λέει κάτι  παραπάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ (που δεν μας λέει απολύτως τίποτα) και συγκεκριμένα, ότι η Ε.Ε. και η ευρωζώνη αποτελούν μια διακρατική ιμπεριαλιστική  συμμαχία, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και μέσα της διαμορφώνονται ανισότιμες σχέσεις. Από εκεί και πέρα όμως, τελεία και παύλα. Διαπιστώνουν ακόμη, ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε.-ευρωζώνη επιδεινώνει την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.  Η οποία, φυσικά (;;;) χαρακτηρίζεται ως κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, χωρίς την παραμικρή επιχειρηματολογία γιατί συμβαίνει αυτό και περί τίνος πρόκειται. Η γιατί, το βάθος της κρίσης στην Ελλάδα, είναι ιστορικά πρωτοφανές για λεγόμενη ανεπτυγμένη χώρα, ή για χώρα με ενδιάμεση θέση στη διεθνή ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με διεθνείς εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., όπως την χαρακτηρίζουν. Εδώ, άλλωστε είναι και η μοναδική φορά που υπάρχει στο κείμενο των θέσεων, η «απαγορευμένη» πια λέξη εξάρτηση.    

Τι συνεπάγεται η έξοδος από αυτήν την «αόριστη» και «γενική» ιμπεριαλιστική συμμαχία για τον ελληνικό λαό; θα είναι θετική; θα είναι αρνητική; τι είναι αυτή τελικά; τι σημαίνει για τις διαφορετικές οικονομίες που την απαρτίζουν  και τις έντονα διακριτές συνέπειες για το κάθε έθνος; 

Μάλιστα, γράφουν (θέση 28) ότι στόχοι, όπως η ρήξη με την Ε.Ε., μπορούν  να ενσωματωθούν σε αστικές επιδιώξεις. Εν ολίγοις, -υπονοούν- δεν έχει σημασία το μέσα ή έξω από το ευρώ ή και την Ε.Ε., χωρίς τον σοσιαλισμό. Τότε γιατί φώναζαν (και δικαιώθηκαν) ενάντια στην συμμετοχή της χώρας στην συνθήκη του Μάαστριχτ, και στην Ε.Ε.;  Ακόμη και αν η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. και στην ζώνη του ευρώ δεν είναι η κύρια πλευρά της ελληνικής κρίσης  (που είναι, ότι και να λέει οποιοσδήποτε), και επιδεινώνει σημαντικά την κρίση και την κάνει τον αδύναμο κρίκο (όπως παραδέχονται), γιατί μια έξοδος με πρωτοβουλία του λαού, δεν θα βελτιώσει τις γενικές συνθήκες ζωής των εργαζόμενων τάξεων; 

Ούτε το επιχείρημα ότι μερίδες του ελληνικού αστισμού (που δεν έχουν όμως εμφανιστεί πολιτικά) θέλουν την  έξοδο για τα συμφέροντα τους, σημαίνει τίποτα. Σημασία έχει, τι σημαίνει η έξοδος για τα εργατικά συμφέροντα.   

Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα καταστρέφονται όχι μόνο ο λαός της, αλλά και κομμάτια του παραγωγικού και όχι μόνο, κεφαλαίου κλπ. Όμως είναι τέτοιος ο φόβος του ελληνικού αστισμού και του πολιτικού κόσμου, είναι τέτοια η ταύτιση του κατεστημένου με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, που μπροστά στην προοπτική  να μείνει μόνος του, πρόσωπο με πρόσωπο  απέναντι στον λαό, σε αυτές τις συνθήκες, χωρίς τις πλάτες της Ε.Ε.,  είναι έτοιμος, όχι μόνο να σκοτώσει εργάτες για να μείνει στο ευρώ, αλλά και να θυσιάσει και πολλούς δικούς του. Η αντίληψη ότι με τα φτηνά μεροκάματα, και τον εκμηδενισμό του κοινωνικού κράτους,  η Ελλάδα θα ανακάμψει και το κεφάλαιο θα σωθεί, με μικρές ίσως απώλειες, ή ακόμη και κέρδη, αποδεικνύεται φενάκη και για τους εμπνευστές της, όπως αρκετές από τις ψευδαισθήσεις του ελληνικού κεφαλαίου για την συμμετοχή του στην Ε.Ε. και στην ζώνη του ευρώ.

Τις ίδιες ψευδαισθήσεις όμως φαίνεται να μοιράζεται και το ΚΚΕ. Γράφουν, θέση 58: «ενισχύεται η πρόβλεψη ότι την επόμενη τριετία δεν αναμένεται επάνοδος του ΑΕΠ στα προ του 2008 επίπεδο». Άρα,  κάποια στιγμή αναμένεται. Δεν έχουν λοιπόν συνειδητοποιήσει οι συντάκτες περί τίνος πρόκειται και όσο και αν γράφουν περί ανισόμετρης ανάπτυξης και ότι μια από τις αιτίες τις δημοσιονομικής χρεοκοπίας είναι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας, λόγω της συμμετοχής της στην ευρωζώνη-Ε.Ε., αδυνατούν να συλλάβουν το ζήτημα της πακιστανοποίησης της πατρίδας μας. Η αντιλαϊκή επίθεση εκλαμβάνεται σαν προσπάθεια «των μονοπωλίων να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητα τους και να διαχειριστούν την κρίση εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων, ενώ εντείνεται η διαδικασία συγκεντροποίησης του συσσωρευμένου κεφαλαίου σε μεγαλύτερους και λιγότερους αριθμητικά ομίλους». 

Έτσι τα περί εθνικής κυριαρχίας, δημοκρατίας, υποβάθμιση της χώρας, προτεκτοράτου  κλπ χαρακτηρίζονται αποπροσανατολιστικά (θέση 28, στ,), μόνος άξιος  στόχος είναι ο σοσιαλισμός.   

Τα μεγάλα παραπάνω ελλείμματα και η εγκατάλειψη της κληρονομιάς του ΚΚΕ από το ΚΚΕ, συνοδεύονται από μια πολύ «εύκολη» ανάλυση περί των υλικών προϋποθέσεων του σοσιαλισμού στην Ελλάδα,   και  της μαγικής σχεδόν  λύσης του κεντρικού σχεδιασμού. Θα περίμενε κανείς, από το κόμμα πρωταγωνιστή της ελληνικής πολιτικής ζωής, τον βασικό μέχρι χθες εκφραστή της αριστεράς, τους απογόνους του Μπάτση και του «Ανταίου», κόμμα από το οποίο από την μεταπολίτευση έως σήμερα πέρασαν χιλιάδες επιστήμονες, να έχει  εμβαθύνει, ή τουλάχιστον να έχει εντοπίσει προβλήματα και σημεία, να έχει «μελετήσει» πιο συγκριμένα το ζήτημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και μιας νέας οικονομίας.  Αντίθετα, όπως ακριβώς και ο ΣΥΡΙΖΑ, περνάει το ζήτημα της «ανασυγκρότησης», απολύτως επιπόλαια, αν και για το ΚΚΕ δεν φαίνεται να τίθεται καν θέμα  σταδίου ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας. 

Τέλος, δεν διακρίνεται στις θέσεις, να υπάρχει πουθενά στον κόσμο για το ΚΚΕ -πλην ίσως της Κούβας- κάποιο θετικά παράδειγμα, κάπου να γίνονται κάποια έστω μικρά  βήματα, που να ανοίγουν το παράθυρο στο σοσιαλισμό. Ακόμη και το πείραμα συνεργασίας, της ALBA, της Μπολιβαριανής συμμαχίας, που γίνεται σε κράτη της Λ. Αμερικής, όπου συμμετέχει και η Κούβα, μαζί με την Βενεζουέλα, την Βολιβία και άλλες μικρές χώρες δεν αναφέρεται καν, αν δεν θεωρείται άλλου τύπου καπιταλισμός. Έτσι το ΚΚΕ  (θέση 47), δεν εκφράζει την αλληλεγγύη του και στο κράτος ή την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, αλλά μόνο στην εργατική της τάξη και τα λαϊκά της στρώματα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και απειλές.  

Άλλωστε, σε παγκόσμια κομμουνιστική πρωτιά, απορρίπτουν την «συμμετοχή των Κ.Κ., σε αστικές κυβερνήσεις στο έδαφος της καπιταλιστικής κοινωνίας». Ξεχνούν ότι ακόμη και οι αναρχικοί, οι ορκισμένοι εχθροί κάθε κυβέρνησης, συμμετείχαν στην αντιφασιστική-αστική κυβέρνηση της Ισπανίας τα ταραγμένα και όμορφα χρόνια του Ισπανικού εμφυλίου. Έτσι, στον ριζοσπάστη διαβάζουμε (όχι στις θέσεις), ότι οι εθνικοποιήσεις στην Βολιβία, γίνονται, για να ανθίσει ο καπιταλισμός των Άνδεων. Άρα, τι εθνικοποιήσεις, τι ιδιωτικοποιήσεις;…… όπως τι ευρώ τι δραχμή;     

Με αυτά και άλλα πολλά, φαίνεται ότι το ΚΚΕ  αποχαιρετά, όχι μόνο εμάς που δεν δέχεται καμία συμμαχία μαζί μας, αλλά και τον ίδιο τον λαό και την εργατική τάξη, και τον ίδιο του τον εαυτό, πιθανόν και το κοινοβούλιο. Το ΚΚΕ, ένα κόμμα που θα μπορούσε και μπορεί (στο βαθμό που είναι εφικτό αυτές οι θέσεις να μεταστραφούν συνολικά  μέχρι το συνέδριο), να ανατρέψει καταστάσεις και συσχετισμούς και να πρωταγωνιστήσει σε μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική  ανατροπή στην πατρίδα μας, διαμορφώνοντας συγχρόνως ένα εναλλακτικό παράδειγμα για όλη την Μεσόγειο, οδηγείται σε κατάσταση δογματικής τροτσκιστικής οργάνωσης.

Από την άλλη η ευρωπαϊκή αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει  προγραμματικά και  πολιτικά, πολύ πιο θαμπός και λιγότερο ριζοσπαστικός από ότι ήταν το ΠΑΣΟΚ του 80, σε συνθήκες που απαιτούν πολύ μεγαλύτερες συγκρούσεις και ρήξεις από ότι  το 1981. Ο λαός, μην έχοντας μια αντισυστημική αριστερά  να στηριχθεί, έχει υποχωρήσει, ενώ όλο και περισσότερα  πληβειακά και νεόπτωχα στρώματα, λοξοκοιτούν ή φλερτάρουν με την Χρυσή Αυγή.

Αν και ένα από τα πράγματα που έχει δίκιο το ΚΚΕ, είναι για τα άλλοθι που δίνει η λεγόμενη αριστερή αντιπολίτευση  στο ΣΥΡΙΖΑ και η κριτική που της ασκεί, οι θέσεις του, όπως και η γενικότερη κατάσταση όχι μόνο στην αριστερά, αλλά και στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, επιβεβαιώνει την ανάγκη δημιουργίας μιας Νέας Αριστεράς που να μπορεί να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα και να συζητήσει με ειλικρίνεια με τον λαϊκό παράγοντα, ώστε να του δώσει την απαραίτητη ώθηση.  Αν αυτό δεν γίνει εφικτό, αν δεν συναντηθούν δυνάμεις και άνθρωποι που κρύβονται ή βρίσκονται πίσω από τα σύννεφα, αν δεν εμφανιστούν και άλλοι, τίποτα δεν πρόκειται να φωτίσει την ατελείωτη και σκοτεινή νύχτα  που ζει ο ελληνικός   λαός. Η αυγή είναι κοντά, είναι και μακριά, μπορεί όμως, και  ποτέ να μην ξημερώσει. 

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 02 Ιανουάριος 2013, http://www.tometopo.gr/home/news/1135-o-19-.html

H Εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου στην κατεύθυνση μιας επαναστατικής κοινωνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης

Του Νίκου Κόμπλα

Με το Χριστουγεννιάτικο διάγγελμα, που ακούστηκε ή διαβάστηκε από εκατομμύρια Έλληνες και Ελληνίδες, η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας, δια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, προσεγγίζει, ίσως για πρώτη φορά με τέτοια ένταση, μία παραγωγική και υπαρξιακή θεώρηση εθνικής ανεξαρτησίας (προϋπόθεση της οποίας είναι η τροφική επάρκεια) οικολογίας (με την εγκατάλειψη της παρασιτικής διαβίωσης στη μεγαλούπολη και την παραγωγική δραστηριοποίηση των ανέργων σε σύγχρονες μεθόδους καλλιέργειας και κτηνοτροφίας που αναμφισβήτητα, αντλώντας από την παράδοση της υπαίθρου, συμπεριλαμβάνουν και τις «βιολογικές» μεθόδους), κοινωνικής χειραφέτησης (με το μοίρασμα του πλούτου και την εγκατάλειψη πολιτικών επιλογών υπέρ των ολίγων) και κοινοτισμού (που μόνο σε συλλογικές παραγωγικές κοινότητες της υπαίθρου δύναται να αναπτυχθεί αποτελεσματικά). 

Το Χριστουγεννιάτικο διάγγελμα του Αρχιεπισκόπου, πέρα από τα συνηθισμένα, αλλά απαραίτητα, περί αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας, και προσφοράς είχε τρία οιωνεί "επαναστατικά" στοιχεία. Προϋπόθεση να γίνουν εν τοις πράγμασι επαναστατικά, είναι η κινητοποίηση του σώματος της Εκκλησίας και σύσσωμου του Λαού ώστε να αγκαλιαστούν και να υλοποιηθούν  τα ακόλουθα διαγγελθέντα:

1) "….καιρός νά ἀρθοῦν τά ἐμπόδια, ὥστε αὐτή ἡ λίγη περιουσία πού ἀπέμεινε στήν Ἐκκλησία νά τῆς ἐπιτραπεῖ νά τήνἀξιοποιήσει πρός ὄφελος τοῦ λαοῦ μας. Καί ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά ἐργαστεῖ στήν ἑλληνική γῆ, συμβάλλοντας στή διατροφικήἐπάρκεια τῆς χώρας καί στήν ἀνάπτυξη σύγχρονων ἐξαγώγιμων προϊόντων καλλιέργειας καί βοσκῆς, ἄς γνωρίζει ὅτι, ὅση λίγη γῆ ἀνήκει ἀκόμα στήν Ἐκκλησία, θά εἶναι στή διάθεσή του…"

2) "…τίς δύσκολες ὧρες πού διέρχεται ὁ τόπος νά ἀφήσουμε πίσω πολιτικές ἐπιλογές πού στηρίζουν τούς λίγους σέ βάρος τῶν πολλῶν…"

3) "…νά καλέσουμε ὅσους διαθέτουν πλοῦτο νά τόν θέσουν στήν ὑπηρεσία τῶν συνανθρώπων μας…"

Πηγή: http://www.iefimerida.gr/news/83109/…..AC

Ως προς την εφαρμογή των διαγγελθέντων για τη διάθεση της καλλιεργήσιμης εκκλησιαστικής γης, δείτε και μεταγενέστερα νέα επί του θέματος, που λένε: "…Σε επαφή με το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης βρίσκεται η Εκκλησία προκειμένου να βρει τρόπο για να υλοποιήσει την απόφαση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου να διαθέσει τα κτήματα της Εκκλησίας σε πολίτες που θέλουν να τα καλλιεργήσουν ή να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία… Σύμφωνα με πληροφορίες οι εκτάσεις αναμένεται να παραχωρηθούν βάσει κάποιων κοινωνικών κριτηρίων, χωρίς αντίτιμο…"

Πηγή:.http://www.buildnet.gr/default.asp?pi … ;catid=213&artid=6966

Αξίζει, πρόσθετα, να σημειωθούν όσα μου επισημάνθηκαν σχετικά με το διάγγελμα από σύντροφο πιο ενήμερο επί εκκλησιαστικών ζητημάτων που ζήτησε να διατηρηθεί η ανωνυμία του:

 "η πρόταση του Αρχιεπισκόπου είναι σύμφωνη με τον ΙΒ΄ Ιερό Κανόνα (που κάποιοι περιφρονούν ή αποδίδουν σε αυτούς σχετική αξία) της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, που θέλει τον επίσκοπο ή τον ηγούμενο να δίδουν σε φτωχούς ανθρώπους προς εκμετάλλευση τα χωράφια, τα αμπέλια, τους ελαιώνες που τους ανήκουν και όχι να πωλούν αυτά ή να τα ανταλλάσσουν όπως έγινε στην περίπτωση της Ι. Μ. Βατοπαιδίου. Αν αυτό είχε εφαρμοστεί και τότε θα είχαμε αποφύγει τον σκανδαλισμό τόσων ανθρώπων"…

Ο σύντροφος παρέθεσε το  σχετικό κανόνα με το σχόλιο του Αγίου Νικοδήμου.

ΙΒ' Κανών της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου: 

"Ει τις Επίσκοπος ευρεθείη, ή Ηγούμενος, εκ των αυτουργίων του Επισκοπείου ή του Μοναστηρίου, εκποιούμενος εις αρχοντικήν χείρα, ή ετέρω προσώπω εκδιδούς, άκυρον είναι την έκδοσιν, κατά τον Κανόνα των Αγίων Αποστόλων τον λέγοντα' πάντων των εκκλησιαστικών πραγμάτων ο Επίσκοπος εχέτω την φροντίδα, και διοικείτω αυτά ως Θεού εφορώντος. Μη εξείναι δε αυτώ σφετερίζεσθαί τι εξ αυτών, ή συγγενέσιν ιδίοις τα του Θεού χαρίζεσθαι. Ει δε πένητες είεν, επιχορηγείτω ως πένησιν, αλλά μη προφάσει τούτων τα της Εκκλησίας απεμπολείτω. Ει δε προφασίζοιντο ζημίαν εμποιείν, και μηδέν προς όνησιν τυγχάνειν τον αγρόν, μηδ' ούτω τοις κατά τόπον άρχουσιν εκδιδόναι τον τόπον, αλλά Κληρικοίς ή γεωργοίς. Ει δε πανουργία πονηρά χρήσοιντο, και εκ του Κληρικού ή γεωργού, ωνήσηται άρχων τον αγρόν, και ούτως άκυρον είναι την πράσιν, και αποκαθίστασθαι εν τω Επισκοπείω ή εν τω Μοναστηρίω, και ο Επίσκοπος ή ο Ηγούμενος τούτο ποιών εκδιωχθήτω, ο μεν Επίσκοπος, του Επισκοπείου, ο δε Ηγούμενος, του Μοναστηρίου, ως διαρπάζοντες κακώς, ά ου συνήγαγον".

Ερμηνεία υπό του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου:  

«Αυτούργια ονομάζονται όλα εκείνα τα πράγματα οπού κάμνουσι εισοδήματα, και μάλιστα τα ακίνητα, οίον χωράφια, αμπέλια, ελαιώνες και άλλα, περί τούτων λοιπόν διορίζεται ο παρών Κανών, λέγων, ότι όποιος ταύτα ήθελεν αποξενώσει, Επίσκοπος μεν από την Επισκοπήν, Ηγούμενος δε από το Μοναστήριον, και τα δώση εις άρχοντας ή με πωλησίαν ή με αλλαξίαν, να μένη άκυρος η τοιαύτη δόσις, και τα πράγματα να επιστρέφωνται εις την επισκοπήν, ή το Μοναστήριον, καθώς ο λη΄ Κανών των Αποστόλων διορίζεται, ον και εκθέτει αυτολεξεί:

"ει δε τυχόν ο Αρχιερεύς, ή ο Ηγούμενος, προφασίζωνται, ότι το τάδε χωράφι ή το αμπέλι δεν κάμνει εισόδημα και κέρδος, αλλά μάλλον ζημίαν, ας πωλούν αυτό, όχι εις άρχοντας και δυνάστας, αλλ' εις Κληρικούς ή γεωργούς, ανθρώπους δηλ. ταπεινούς και ευτελείς. Ει δε με πανουργίαν ήθελαν δώσουν πρώτον αυτό εις αυτούς, με σκοπόν δια να το πάρη μετά ταύτα ο άρχων από αυτούς, η μεν πώλησις αύτη να είναι άκυρος, ο δε τοιουτοτρόπως πωλήσας αυτό Επίσκοπος, να διώκεται από την Επισκοπήν, ο δε Ηγούμενος να διώκεται από το Μοναστήριον, ότι τα αφιερώματα εκείνα οπού άλλοι αφιέρωσαν και συνήγαγον καλώς, αυτοί κακώς διεσκόρπισαν και απώλεσαν"».

Πάτρα, 29-12-2012