Τι κάνει ο Σαρκοζύ στη βασική εκπαίδευση στη Γαλλία;

Του Βασίλη Παπακριβόπουλου

Σαράντα μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο απολογισμός της θητείας του Νικολά Σαρκοζί είναι εξαιρετικά αρνητικά αρνητικός σε όλους σχεδόν τους τομείς, και ιδιαίτερα όσον αφορά την παιδεία. Πολλές από τις εξελίξεις στη Γαλλία τις βιώνουν και οι Έλληνες εκπαιδευτικοί, μερικές άλλες ενδέχεται να αποτελέσουν για μας τους μελλοντικούς μας εφιάλτες.  

Η ενέργεια του Σαρκοζί που προκάλεσε τις περισσότερες αντιδράσεις ήταν η αλλαγή του τρόπου διορισμού και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών. Πράγματι, έως τώρα, οι κάτοχοι τουλάχιστον του τριετούς πτυχίου ΑΕΙ (στη Γαλλία, η – δωρεάν – τριτοβάθμια εκπαίδευση απονέμει διετή, τριετή και τετραετή πτυχία, με αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα) μπορούσαν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό για την πρόσληψη εκπαιδευτικών. Μετά την επιτυχία τους, όφειλαν να πραγματοποιήσουν ετήσιες σπουδές σε Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Κατάρτισης Εκπαιδευτικών (IUFM): μάλιστα, το πλήθος των παιδαγωγικών μαθημάτων που καλούνταν να παρακολουθήσουν στο Ινστιτούτο συνδυαζόταν με 6-8 ώρες εβδομαδιαίας διδασκαλίας σε τάξη, σε συνεργασία με τους υπεύθυνους του σχολείου και τους υπεύθυνους για την κατάρτισή τους στο IUFM. Σημαντική λεπτομέρεια: από τη στιγμή της εγγραφής τους στο IUFM θεωρούνταν δημόσιοι υπάλληλοι με πλήρη δικαιώματα και αμείβονταν ανάλογα.

 Αν και αυτό το σύστημα φαίνεται για τα ελληνικά δεδομένα εξαιρετικό, στη Γαλλία θεωρούνταν εξαιρετικά ανεπαρκές, καθώς οι νεοδιόριστοι  εκπαιδευτικοί διορίζονται συνήθως σε εξαιρετικά «δύσκολα» σχολεία των πλέον υποβαθμισμένων συνοικιών (καθώς εκεί δημιουργούνται διαρκώς κενά μια και η πλειονότητα των παλαιότερων συναδέλφων τους κάνει το παν για να μετατεθεί σε «καλύτερο» σχολείο) και νοιώθουν συνήθως απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν την εκρηκτική κατάσταση με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι. Έτσι, τα συνδικάτα και πολλοί πανεπιστημιακοί είχαν υποβάλλει πλήθος προτάσεων για την αναβάθμιση της κατάρτισης των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών.   

Όμως, ο Σαρκοζί προτίμησε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, θέλοντας να συνδυάσει «αναβάθμιση του επιπέδου των εκπαιδευτικών» και περικοπή δαπανών: στο εξής, πρόσβαση στον διαγωνισμό θα αποκτούν μονάχα οι κάτοχοι διετούς μεταπτυχιακού «Μάστερ στα επαγγέλματα της εκπαίδευσης», το οποίο κλήθηκαν να δημιουργήσουν τα πανεπιστήμια (για το οποίο όμως πληρώνουν δίδακτρα οι φοιτητές) και, μετά την επιτυχία τους θα αρχίζουν αμέσως μαθήματα σε τάξεις. Μάλιστα, καθώς επιδιώκεται η «άνοδος του επιπέδου της παιδείας», στο περιεχόμενο του μάστερ θα δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στο γνωστικό πεδίο του κάθε επιμέρους επιστημονικού κλάδου και ελάχιστη στα παιδαγωγικά μαθήματα (τα οποία ο Σαρκοζί και πολλοί δεξιοί θεωρούν κληρονομιά του Μάη του 68, δηλαδή… κόκκινο πανί, ενώ τα IUFM αποκαλούνται από αυτούς τους κύκλους «άντρα των παιδαγωγών»).

Επιπλέον, ο διαγωνισμός για την πρόσληψη των εκπαιδευτικών θα πραγματοποιείται σε περισσότερες φάσεις, παράλληλα με το εξαιρετικά φορτωμένο πρόγραμμα των σπουδών του μάστερ και της προετοιμασίας της πτυχιακής εργασίας (η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει και ερευνητικό έργο). Εκτός από αυτούς τους εξοντωτικούς ρυθμούς, στους υποψήφιους εκπαιδευτικούς θα «συνιστάται» (χωρίς όμως και να επιβάλλεται) να πραγματοποιήσουν παράλληλα με όλα αυτά και μια πρακτική άσκηση σε τάξη (βέβαια, είναι μάλλον απίθανο ότι θα κατορθώσουν να την πραγματοποιήσουν).

 Όσο για τους επιτυχόντες, μετά τον μαραθώνιο στον οποίο θα έχουν υποβληθεί (οι τελευταίες εξετάσεις στις οποίες θα υποβάλλονται, οι προφορικές, θα διεξάγονται τον Ιούλιο), θα καλούνται την 1η Σεπτεμβρίου να εμφανιστούν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε τάξη και να διδάξουν 18 ώρες εβδομαδιαίως (και όχι 21 όπως για τους Έλληνες συναδέλφους τους). Α ναι! Θα υπάρχει –αν βέβαια βρεθεί, γιατί για την ώρα αυτό έχει μείνει στο επίπεδο της εξαγγελίας- κι ένας «μέντορας», ένας παλαιότερος συνάδελφος ο οποίος θα τους καθοδηγεί…. Πόσω μάλλον που το Snes, το μεγαλύτερο συνδικάτο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κάλεσε τα μέλη του να μποϋκοτάρουν τον θεσμό του μέντορα τον οποίο θεωρεί κοροϊδία και να αρνηθούν το «καρότο» των 2.000 ευρώ ετησίως.      

Με λίγα λόγια, αυτή η καταστροφική πολιτική θυμίζει την τεχνική των παλιών δάσκαλων κολύμβησης: πετάς το παιδί στο νερό και παρακολουθείς τις προσπάθειές του να επιπλεύσει, δίνοντάς του και καμιά συμβουλή… Φυσικά, αυτή η «μεταρρύθμιση» προκάλεσε τη γενική κατακραυγή, έναν «ωκεανό αρνητικών σχολίων (1)», ακόμα και των πλέον συντηρητικών συνδικαλιστικών και φοιτητικών οργανώσεων. Μάλιστα, ακόμα και η εξαιρετικά μετριοπαθής συνδικαλιστική οργάνωση των διευθυντών των σχολικών μονάδων εκτιμάει «ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα αναγκαστούμε να επανεξετάσουμε το ζήτημα της κατάρτισης των εκπαιδευτικών».  Τονίστηκαν δε και άλλες δύο αρνητικές παράμετροι αυτού του μέτρου: αφενός, η αλλαγή της κοινωνικής σύνθεσης του σώματος των εκπαιδευτικών, καθώς η προετοιμασία των υποψήφιων εκπαιδευτικών καθίσταται ιδιαίτερα δαπανηρή και οι προβλεπόμενες υποτροφίες για το μάστερ είναι εξαιρετικά λίγες. Επιπλέον, η πιθανότητα να παρατηρηθεί έλλειψη εκπαιδευτικών σε ορισμένες ειδικότητες, καθώς σε αυτές οι κάτοχοι μάστερ μπορούν συχνά να βρουν πιο καλοπληρωμένη δουλειά στον ιδιωτικό τομέα.

«Κέρδη παραγωγικότητας»

Εξίσου πολυάριθμες αντιδράσεις προκάλεσε και η υλοποίηση στην παιδεία του στόχου της συρρίκνωσης του «υπερτροφικού δημόσιου τομέα» και των «κερδών παραγωγικότητας» στη δημόσια διοίκηση: η πολιτική της αντικατάστασης μονάχα ενός στους δύο δημόσιους υπαλλήλους που συνταξιοδοτούνται που εφαρμόζεται εδώ και τρία χρόνια έχει οδηγήσει στη μείωση του προσωπικού που εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση (εκπαιδευτικών, κοινωνικών λειτουργών ψυχολόγων, νοσοκόμων, βιβλιοθηκάριων, εποπτών, νυχτοφυλάκων, κλπ.) δημιουργεί τεράστια κενά. Μονάχα για τους εκπαιδευτικούς, η μείωση φτάνει τα 15-16.000 άτομα ετησίως (σε σύνολο 850.000, για συνολικό πληθυσμό 61 εκατομμυρίων). Μάλιστα, η εξοικονόμηση χρημάτων γίνεται ακόμα μεγαλύτερη εάν συνυπολογιστεί η μη καταβολή μισθών στα 18.000 περίπου άτομα που φοιτούσαν κάθε χρόνο στα IUFM.

 Και πως εξασφαλίζει η κυβέρνηση τη συνέχιση της λειτουργία της  εκπαίδευσης; Με την αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τάξη, τη μείωση του αριθμού των μαθημάτων επιλογής που προσφέρονται, τον περιορισμό των αιτήσεων που ικανοποιούνται για ένταξη σε τμήματα προνήπιων, την αύξηση των υπερωριών, τον περιορισμό των συμβασιούχων ξένων καθηγητών οι οποίοι εργάζονται στη διδασκαλία ξένων γλωσσών (αν το ζητήσει ένας αριθμός μαθητών σε μια σχολική μονάδα, οποιαδήποτε ξένη γλώσσα εντάσσεται στο πρόγραμμα, ακόμα και η κινεζική), αλλά και τον δραστικό περιορισμό των «αντικαταστατών καθηγητών» (το 2009 καταργήθηκαν 3.000 θέσεις) και τη ριζική αναδιοργάνωση του συστήματος αντικατάστασης (2).

Πράγματι, όσο κι αν φαίνεται αδιανόητο για την ελληνική πραγματικότητα, στη Γαλλία  υπάρχουν 50.000 «αντικαταστάτες» μόνιμοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι είναι «σε αναμονή» και καλύπτουν μια ορισμένη «ζώνη αντικατάστασης»: έτσι, σε περίπτωση –σύντομης ή μακρόχρονης- απουσίας  ενός συναδέλφου της ίδιας ειδικότητας στη ζώνη τους, το κενό αναπληρώνεται αμέσως· ο στόχος είναι να μην χάνεται καμία διδακτική ώρα. Όσο για τις περιόδους «αναμονής», αφιερώνονται στην διαπροσωπική επαφή του αντικαταστάτη με τους συναδέλφους που θα κληθεί να αντικαταστήσει και στην εξατομικευμένη στήριξη αδύναμων μαθητών, αν και τα τελευταία χρόνια μεγάλο μέρος της «αναμονής» τους αφιερώνεται στην κάλυψη των κενών θέσεων διοικητικού προσωπικού ή ενισχυτικής διδασκαλίας. Στην περίπτωση δε που οι «αντικαταστάτες» δεν επαρκούν -κυρίως όταν πρόκειται να αναπληρωθούν ταυτόχρονα πολλές εγκυμονούσες ή ασθενούντες συνάδελφοι (συνήθως τον χειμώνα ή όταν παρατηρείται κάποια επιδημία)- γίνεται προσφυγή σε συμβασιούχους, αναπληρωτές ή ωρομίσθιους.

Ο Υπουργός Παιδείας Λικ Σατέλ δήλωσε ότι σκοπεύει να επιβάλλει στους απομένοντες αντικαταστάτες «ελαστικότερα» κριτήρια όσον αφορά τα μαθήματα που μπορούν να διδάξουν πέρα από την ειδικότητά τους, αλλά και  να αναπληρώνουν συναδέλφους τους ακόμα και εκτός «ζώνης αντικατάστασης». Κι αν αυτό είναι λογικό όταν πρόκειται για μικρή απόσταση, οι εκπαιδευτικοί έγιναν έξαλλοι μαθαίνοντας ότι η ακτίνα της αναπλήρωσής τους θα μπορούσε να ξεπεράσει ακόμα… και τα 100 χιλιόμετρα!  Επιπλέον, για την κάλυψη των εξαιρετικά πολυάριθμων στο εξής κενών, θα συνταχθούν στις κατά τόπους διευθύνσεις εκπαίδευσης κατάλογοι υποψήφιων αναπληρωτών στους οποίους θα περιλαμβάνονται ακόμα και πρόσφατα συνταξιοδοτηθέντες συνάδελφοι που ενδιαφέρονται να απασχοληθούν, πτυχιούχοι χωρίς καμία παιδαγωγική κατάρτιση, μέχρι και τελειόφοιτοι φοιτητές (3)…

Κάμερες παντού!

Όμως, αν κάτι γνωρίζει καλά ο Σαρκοζί, είναι το να εκμεταλλεύεται τις φοβίες που προκαλούν στο εκλογικό σώμα η εγκληματικότητα και η βία και να αποκομίζει εκλογικά οφέλη παίζοντας τον ρόλο του «σούπερ μπάτσου». Και φυσικά, δεν υπήρχε περίπτωση να μην κερδοσκοπήσει πολιτικά πάνω στο υπαρκτό εδώ και πολλές δεκαετίες φαινόμενο της βίας στα σχολεία. Και τι δεν έχουν εξαγγείλει αυτός κι οι διαδοχικοί υπουργοί παιδείας του…! Τοποθέτηση ανιχνευτών μετάλλων (όπως εκείνες που υπάρχουν στα αεροδρόμια) στην είσοδο των «επικίνδυνων» σχολείων των υποβαθμισμένων συνοικιών και σωματική έρευνα των μαθητών,  δημιουργία «ειδικών αστυνομικών μονάδων ταχείας επέμβασης σε σχολικές μονάδες» σε αυτές τις συνοικίες, συντονισμό της δράσης των διευθυντών των σχολικών μονάδων με την αστυνομία και την εισαγγελία αλλά και δημιουργία «αστυνομικού γραφείου» μέσα σε 53 σχολικές μονάδες «εκτεθειμένες στη βία» (η πρώτη ενωμοτάρχης τοποθετήθηκε σε λύκειο στις 20-9-10), και, φυσικά, κάμερες, κάμερες παντού. Έτσι, τα τελευταία χρόνια  έχουν εγκατασταθεί κάμερες στο 60% των λυκείων της Ιλ ντε Φρανς, του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος του Παρισιού (11 εκατομμύρια κάτοικοι)…   

Κι αυτό παρά τις επισημάνσεις των περισσότερων ειδικών ότι οι κάμερες έχουν πενιχρά αποτελέσματα στην πάταξη της βίας και της παραβατικότητας και ότι το μόνο πραγματικά αποτελεσματικό μέσο γι’ αυτό το σκοπό είναι αυτό ακριβώς που υπήρξε το μεγάλο θύμα των δημοσιονομικών περικοπών: οι «επόπτες» (ή «πιόνια» στη σχολική αργκό). Πράγματι –αντίθετα απ’ ότι συμβαίνει στην Ελλάδα- θεωρείται αδιανόητο να ανατίθεται στους εκπαιδευτικούς η τήρηση της τάξης και η αποτροπή της βίας στους διάφορους χώρους του σχολείου: αυτό το καθήκον το αναλαμβάνουν οι επόπτες. Συνήθως, πρόκειται για άντρες, κατόχους διετούς διπλώματος ΑΕΙ (συχνά φοιτητές που θέλουν να χρηματοδοτήσουν τη συνέχιση των σπουδών τους και κατά προτίμηση από τον κλάδο της Φυσικής Αγωγής).

Μάλιστα, σε ορισμένες από τις πλέον υποβαθμισμένες συνοικίες όπου η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι Γάλλοι πολίτες μετανάστες δεύτερης ή τρίτης γενιάς, προτιμώνται τα «αστέρια» των τοπικών αθλητικών συλλόγων τα οποία, εκτός από την επιβλητική σωματική διάπλαση, διαθέτουν και αυξημένο κύρος στον μαθητικό πληθυσμό και στις νεανικές μικροσυμμορίες, ενώ πολύ δύσκολα μπορεί να τους απευθυνθεί η κατηγορία του «ρατσιστή» η οποία με περισσή ευκολία εκτοξεύεται εναντίον κάθε εκπαιδευτικού που προσπαθεί να επιβάλλει μια στοιχειώδη τάξη. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι ένα από τα θετικά σημεία του εξαιρετικά αμφιλεγόμενου απολογισμού της κυβέρνησης της «πληθυντικής αριστεράς» (σοσιαλιστές-κομμουνιστές-Πράσινοι) του Λιονέλ Ζοσπέν (1997-2002) υπήρξε η δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εποπτών που στελεχώθηκαν με νεαρούς από τις υποβαθμισμένες συνοικίες. Πράγματι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα πρώτα θύματα της βίας και του χάους στα σχολεία είναι τα παιδιά των φτωχότερων τάξεων , τα οποία βλέπουν να ακυρώνονται οι προοπτικές τους για μόρφωση.

Βέβαια, υπάρχει μια τεράστια διαφορά: οι δαπάνες για τη μισθοδοσία των εποπτών καταλήγουν σε χαμηλόμισθους –πολύ συχνά των λαϊκών τάξεων-, ενώ τα χρήματα για κάμερες και ηλεκτρονικούς εξοπλισμούς κατευθύνονται στα ταμεία μεγάλων επιχειρήσεων οι οποίες έχουν συγκροτήσει ένα πανίσχυρο λόμπι που ασκεί έντονες πιέσεις στους πολιτικούς κι εκφράζει την αγανάκτησή του «για την ισχύ που έχουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι σύλλογοι γονέων οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μάχονται για την προστασία των ελευθεριών (4)». Φυσικά, οι κάμερες έχουν κι άλλα πλεονεκτήματα (για την συντηρητική κυβέρνηση, εννοείται): εξοικειώνουν τα παιδιά, από την πλέον νεαρή τους ηλικία, με την ιδέα ότι παρακολουθούνται ανά πάσα στιγμή «για το καλό τους», ενώ δημιουργούν ένα κλίμα «ησυχίας, τάξης και ασφάλειας» στους «φιλήσυχους νοικοκυραίους», ακριβώς τη στιγμή που η δημοτικότητα του Σαρκοζί καταβυθίζεται στα τάρταρα.  

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Σαρκοζί εξήγγειλε τη δημιουργία το 2011 «ειδικών σχολικών μονάδων», κάτι ανάμεσα σε εσωτερικά σχολεία και σε αναμορφωτήρια, στα οποία θα εγκλείονται οι «πιο σκληροί» μαθητές, «για τους οποίους δοκιμάσαμε τα πάντα χωρίς επιτυχία»: εκεί, καθηγητές και επιμελητές ανηλίκων του Υπουργείου Δικαιοσύνης θα αναλάβουν να τους κάνουν να «σέβονται τους κανόνες και να αγαπούν την προσπάθεια (5)». Περιττό να επισημάνουμε ότι πρόκειται για κατάφωρη αυθαιρεσία, καθώς η διαπίστωση των -όντως σοβαρών- παραπτωμάτων αυτών των μαθητών δεν μπορεί με κανένα τρόπο να συγκριθεί με τις καταδικαστικές αποφάσεις των δικαστηρίων που διατάζουν τον εγκλεισμό στις φυλακές ανηλίκων ενός ανηλίκου που διέπραξε σοβαρά ποινικά αδικήματα.     

Βέβαια, τα -ιδιωτικά ή δημόσια- «εσωτερικά σχολεία» είναι θεσμός στη Γαλλία και απευθύνονται σε παιδιά των οποίων οι γονείς απουσιάζουν τακτικά για επαγγελματικούς λόγους, διαλυμένων οικογενειών που αδυνατούν να τα επιμεληθούν ή σε παιδιά που συνειδητοποιούν (αυτά ή οι γονείς τους) ότι οφείλουν να ξεκόψουν από ένα περιβάλλον με ολέθρια επιρροή. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι σπουδές σε αυτά δεν επιβάλλονται ποτέ υποχρεωτικά από τις αρχές…

Μάλιστα, για να αντισταθμίσει τον αντίκτυπο που έχει αυτό το κατάπτυστο μέτρο, εξήγγειλε και τη δημιουργία 11 «εσωτερικών σχολείων αριστούχων»: σε αυτά θα φοιτούν εσωτερικοί –με τη θέλησή τους αυτή τη φορά- καλοί μαθητές των υποβαθμισμένων συνοικιών έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν σε αριστούχους καθώς θα φοιτούν σε ένα ιδανικό σχολικό περιβάλλον, όχι μόνο με διαλεχτούς εκπαιδευτικούς, αλλά και μακριά από την «φθοροποιό ατμόσφαιρα και τις κακές συναναστροφές» της βυθισμένης στη μιζέρια υποβαθμισμένης συνοικίας τους.

 Όσο κι αν εκ πρώτης όψεως για κάποιους δεν φαίνεται κακή αυτή η ιδέα, στην ουσία πρόκειται απλούστατα για την προσπάθεια δημιουργίας μιας «βιτρίνας-άλλοθι»: μερικές εκατοντάδες «τυχεροί» θα εξασφαλίζουν πρόσβαση στο «ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου» και οι ατομικές περιπτώσεις της κοινωνικής και οικονομικής επιτυχίας τους θα συγκεντρώνουν όλους τους προβολείς της δημοσιότητας, με τα ΜΜΕ να μιλάνε για «νίκη της ισότητας των ευκαιριών». Ταυτόχρονα, θα συγκροτούν μια ελίτ η οποία καμία επαφή –και αίσθημα αλληλεγγύης- δεν θα έχει με το περιβάλλον απ’ όπου ξεκίνησε, καθώς αποσπάστηκε από αυτό από πολύ τρυφερή ηλικία. Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες  χιλιάδες συμμαθητές τους θα πρέπει να αρκεστούν στα διαρκώς υποβαθμιζόμενα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές σχολεία τους, τα οποία θα υποβαθμίζονται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι οι καλύτεροι μαθητές τους τα έχουν εγκαταλείψει και οι μεσαίοι μαθητές ονειρεύονται να κάνουν το ίδιο…    

Τέλος, ο Σαρκοζί αποφάσισε ότι «το κράτος οφείλει να κινητοποιηθεί ενάντια σε έναν καρκίνο που κατατρώγει την εκπαίδευση»:  σε μια επίδειξη πυγμής, ανακοίνωσε ότι στο εξής θα ενεργοποιηθεί ένας νόμος του 2004 που ουδέποτε εφαρμόστηκε, με τον οποίο περικόπτονται –μετά από μια πρώτη προειδοποίηση- τα οικογενειακά επιδόματα που λαμβάνουν οι γονείς των «συστηματικών κοπανατζήδων» (δηλαδή όσων απουσιάσουν αδικαιολόγητα περισσότερες από δύο ημέρες τον μήνα).

Στη Γαλλία, αυτά τα επιδόματα είναι εξαιρετικά υψηλά και πολύ συχνά αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς πόρους των οικογενειών των άνεργων… Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο ίδιος ο εμπνευστής του νόμου, ο τότε Υπουργός Παιδείας Λικ Φερί μετάνιωσε και δήλωσε πρόσφατα ότι «το μόνο αποτέλεσμα αυτού του νόμου θα είναι να προσθέτει ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση στην ήδη υπάρχουσα».

Καθώς οι αντιδράσεις πολλαπλασιάζονταν, η Υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Ναντίν Μορανό, θεωρώντας ότι ο αριθμός 400.000 θα  προκαλέσει σοκ την κοινή γνώμη, φούσκωσε τον αριθμό των «συστηματικών κοπανατζήδων» κατά 43%, εντάσσοντας σε αυτούς και την σχολική διαρροή (6)… Πάντως, ο Σαρκοζί έκανε μια –πολύ μικρή- υποχώρηση: σε περίπτωση που ο «κοπανατζής» επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς φοίτησης, θα ξαναρχίζει η καταβολή των οικογενειακών επιδομάτων, και μάλιστα αναδρομικά… Και προσποιείται άγνοια για το μέτρο που εμπνεύστηκε ο Μαρτίν Χιρς (ένας μάλλον έντιμος κεντροαριστερός, προερχόμενος από  τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, ο οποίος είχε την αφέλεια να πιστέψει στην «αριστερή διεύρυνση» του Σαρκοζί και στη συνέχεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την κυβέρνηση) και είχε παλαιότερα εξαγγείλει με τυμπανοκρουσίες το Υπουργείο Παιδείας, χωρίς ωστόσο και να το υλοποιήσει ποτέ: την πρόσληψη 5.000 «σχολικών μεσολαβητών» οι οποίοι θα αναλάμβαναν την διαρκή επαφή και τη στενή συνεργασία με τις οικογένειες των «προβληματικών» και συχνά απόντων μαθητών, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η καλύτερη δυνατή ένταξή τους στο σχολικό περιβάλλον (7).     

[1] Le Monde :  9-3-10, «La réforme de la formation des enseignants tend le climat dans l’éducation nationale» / 8-3-10, « Formation des enseignants : “Le système devient catastrophique”» /17-11-09, «Enseignants et étudiants dénoncent le projet de formation des maîtres» / 26-11-09, «La réforme de la formation des enseignants, conte de fées de M Chatel etMme Pécresse», Libération, 23-3-10, «La réforme casse le système de formation», classes.blogs.liberation.fr, 17-11-09, «La “masterisation” à nouveau dans l’œil du cyclone».

[2] www.lemonde.fr, 31-5-10, «Un document de l’éducation nationale incite les académies à réduire le nombre de professeurs»

[3] www.lemonde.fr, 10-3-10, «Le casse-tête du remplacement des professeurs absents»

[4] Ηλεκτρονική εφημερίδα www.rue89.com, 30-9-09, «Violence à l’école : juteux marché pour les sociétés de sécurité», Libération, 17-2-10, «Vidéosurveillance dans les lycées : y a-t-il quelqu’un derrière les caméras ?»

[5] Libération, 5-5-2010, «Une dizaine d’internats en 2011 pour les élèves “les plus durs”»

[6] Από το συνδεδεμένο με την εφημερίδα Le Monde μπλογκ decodeurs.blog.lemonde.fr το οποίο αναλαμβάνει να ερευνήσει για την ορθότητα των αριθμών και των ισχυρισμών που προβάλλουν πολλοί πολιτικοί, γνωρίζοντας ότι η επαλήθευσή τους είναι δύσκολη υπόθεση: 30-4-2010, «Morano : “Il y a 400.000 élèves absentéistes en France”»

[7] www.lemonde.fr, 4-5-10, «Absentéisme: Martin Hirsch et les amnésies gouvernementales».

  Αυτόνομοι δημοκράτες ή δημοκρατική Ελλάδα;

Του Γιάννη Πανούση

Δηλαδή εσείς πέφτετε ολοένα πάνω μου

  κι εγώ ποτέ πάνω σας;

Φ. Ντοστογιέφσκι, Αιώνιος σύζυγος

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν συνίσταται στην όποια συμμετοχική παρέμβαση του αφανούς λαού στα πολιτικά πράγματα, ούτε στη δοξολόγηση ή και μυθοποίηση της αριθμητικής λογικής της αποτελεσματικότητας ούτε στην επικοινωνιακή τεχνική του ψευδοπροφητισμού και της κενής ρητορικής του «καλού» για όλους ούτε στον τεχνοκρατικό μονόδρομο του politically correct.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το πολίτευμα στο οποίο η πολιτική ως σύνολο κοινωνικών λειτουργιών ανθίσταται στην απουσία πολιτικής από μεριάς των επαγγελματιών πολιτικών.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το πολίτευμα των συνεχών και (επ)άλληλων συναινέσεων (περί του δέοντος και του είναι).

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν είναι όμως η αναγόρευση του δικαιώματος του καθενός ως μοναδικού γνώμονα δράσης.

ΟΤΑΝ ο καθένας ερμηνεύει το νόμο «κατά βούλησιν», τότε η αταξία μετατρέπεται σε Νέα Τάξη και σε προθάλαμο τυραννίας (πραγματικής ή καλυμμένης).

ΑΚΟΜΑ και το δικαίωμα στη διαφορά έχει ως έσχατο όριο τη δημοκρατική συμφωνία.

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ και η ηθική των διαφορών εξαντλούνται όταν με τη συμπεριφορά του κάποιος (θεωρεί ότι) αποδεικνύει τη διαφορά του μη σεβόμενος τις διαφορές, τον πολιτισμό και τις ελευθερίες των υπολοίπων. Χωρίς κοινή συνείδηση δεν υπάρχει ούτε κοινωνία ούτε κράτος.

Η ΑΝΥΨΩΣΗ της πολιτικής συνείδησης πρέπει να υπερβεί τον ατομικισμό (ως συντηρητικό ή και ψευδοπροοδευτικό αυτοκαταφατικό ιδανικό του δικαιώματος στο εγώ), την περιχαράκωση της ταυτότητας μέσω των (κρυφών;) προσωπικών δεδομένων και ο καθείς αλλά και όλοι μαζί ν' αναζητήσουν το γενικό καλό, το δημόσιο συμφέρον.

Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ κομματισμός ή και συμψηφισμός πολύ συχνά καταλύει τις ελευθερίες και λειτουργεί σε βάρος της κοινής προόδου.

ΑΝΑΜΕΣΑ στην επιδέξια ψευδολογία των (συνεχώς ανατρεπόμενων) δεδομένων και στην τηλεοπτική προληπτική τρομοκράτηση υπάρχει η άρνηση. Αυτή απ-ελευθερώνει τον «ελεύθερο πολίτη» από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των διάφορων «…ισμών».

Η ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΗ κοινωνία δεν θεραπεύεται κομματικο-ψυχαναλυτικά, αλλά μέσω της αναδόμησης της ίδιας της πραγματικότητας.

ΔΕΝ μας ταιριάζει να ζούμε σε κατάσταση αφασίας (δηλαδή να συμφωνούμε και να διαφωνούμε ταυτόχρονα σε όλα και με όλους) ούτε να θεωρούμε την κοινωνική αμνησία ως (χρήσιμο;) στοιχείο περαίωσης της Ιστορίας.

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ και αντιμνημονιακοί, μνήμονες και αμνήμονες, δεν μας έχουν απομείνει πολλές εναλλακτικές λύσεις. Πρέπει να ενωθούμε (με δίκτυα, με φορείς, με διανοούμενους, με νεανικά στέκια, με τόσους μοναχικούς ανθρώπους), να ρίξουμε ένα μεγάλο όχι στην κάλπη και από το 2011 να ξαναδούμε την ελληνική δημοκρατία με άλλα μάτια, αυτά του κοινού μέλλοντος.

ΥΓ. Αναρωτιέμαι γιατί οι διάφοροι επίσημοι Ελληνες τοποτηρητές (του ΔΝΤ, των ΗΠΑ, των ευρωπαϊκών τραπεζών) γελάνε όταν βρίσκονται στα ξένα fora και μιλάνε στους ισχυρούς, ενώ όταν απευθύνονται σ' εμάς παίρνουν ύφος φίρερ.

www.giannispanousis.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=214729

Ας μιλήσουμε για ανάπτυξη

Του Δημήτρη Καζάκη*

Καθώς οι διαδικασίες για την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας ολοκληρώνονται, ύστερα από πολλά σκαμπανεβάσματα, αντιθέσεις και αντιδικίες, με συμφωνίες ανάμεσα στη Γερμανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, με τον βασικό ρόλο να ανατίθεται στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όλο και περισσότερο ακούμε τους αρχιτέκτονες της χρεοκοπίας να μιλάνε για ανάπτυξη.

Αναγκαίο το μνημόνιο, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται και ανάπτυξη. Έτσι λένε. Και για να υπάρξει, υποτίθεται, ανάπτυξη πρέπει να επιταχυνθούν οι «διαρθρωτικές αλλαγές», να «απελευθερωθούν οι αγορές», να καταργηθούν τα «γραφειοκρατικά εμπόδια», έτσι ώστε να προσελκύσουμε τις πολυπόθητες ξένες επενδύσεις που θα μας λύσουν το πρόβλημα.

Στη συζήτηση που διεξάγεται από τον καθεστωτικό Τύπο υπήρξαν μάλιστα και εκείνοι που δίχως ντροπή βγήκαν να επαινέσουν τους παλιούς νόμους προστασίας των ξένων κεφαλαίων της δεκαετίας του 1950 και του 1960 για τη δήθεν μεγάλη συνεισφορά τους στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Δεν θα μπούμε στον πειρασμό να μιλήσουμε για τους 600 χιλιάδες μετανάστες, ούτε για τη φτώχεια και την ασυδοσία, ούτε καν για το κοινωνικοπολιτικό καθεστώς που συνόδευσε αυτή η περίφημη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας στη βάση της αποικιοκρατικής προστασίας των ξένων επενδύσεων. Έστω κι αν όλοι οι νεόκοποι νοσταλγοί του μετεμφυλιακού παρακράτους, των εκτελέσεων, των εκτοπίσεων και των τόπων ανανήψεως, των εργασιακών γκέτο, της αστυνομοκρατίας και της ανελευθερίας που γέννησε τη χούντα θέλουν να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη τι κόστισε στον ελληνικό λαό και τη χώρα η οικονομική ανάπτυξη που προτείνουν για σήμερα.

Μνημεία υπό παραχώρηση

Ο πρωθυπουργός φρόντισε ακόμη μια φορά να ξεκαθαρίσει τη σχέση δημοκρατίας και ανάπτυξης στη δική του λογική. Απαντώντας σε ερώτηση της κ. Παπαρήγα για την ανεργία, άρχισε κάπως έτσι:

«Κύριε πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιτρέψτε μου αρχικώς, πριν απαντήσω, να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου λέγοντας ότι το δικαίωμα της έκφρασης κάθε πολίτη είναι ιερό. Ιερό, όμως, είναι και το δικαίωμα όλων στον κοινό μας πλούτο, έναν πλούτο που δεν ανήκει σε κανένα άτομο, σε καμία ομάδα, σε κανένα κόμμα. Ανήκει σε όλους μας και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να του βάζει λουκέτο. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αιχμαλωτίζει τα αρχαία μας μνημεία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ιδιοποιείται μία παγκόσμια κληρονομιά, όπως είναι η Ακρόπολη…

Αυτές οι ενέργειες “τραυματίζουν” τη χώρα και “δίνουν πάτημα” σε όλους εκείνους οι οποίοι ποντάρουν στην ήττα της Ελλάδας και μπορούν και “τρίβουν τα χέρια τους”. Αυτές οι ενέργειες προκαλούν και ανεργία – που είναι το θέμα της σημερινής επίκαιρης ερώτησης της κυρίας Παπαρήγα –, διότι χτυπούν βασικές μας βιομηχανίες όπως είναι ο τουρισμός, αλλά απωθούν και επενδύσεις…» (Βουλή, 15/10).

Δεν είναι παράξενο το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου θεωρεί «ιερό» το «δικαίωμα έκφρασης κάθε πολίτη», αρκεί να το ασκεί με τρόπο που δεν θα δημιουργεί πρόβλημα στην κυβερνητική πολιτική, δεν θα πλήττει τις «βασικές μας βιομηχανίες» και δεν θα «απωθεί επενδύσεις». Με άλλα λόγια το «δικαίωμα έκφρασης», όπως και τα υπόλοιπα δημοκρατικά δικαιώματα, είναι «ιερά», αρκεί να ασκούνται από τους πολίτες «κατά μόνας», όπως λέγανε στοv στρατό, δηλαδή χωρίς να εκφράζονται δημοσίως πουθενά.

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην εργασία, αλλά και τα δημόσια αγαθά αυτής της χώρας, όπως είναι η Ακρόπολη και τα άλλα μνημεία. Διότι, μετά το ξεπούλημα των οδικών δικτύων και μεταφορών, των βασικών υποδομών της χώρας, της ΔΕΗ, του ΟΣΕ και τέλος πάντων όλων όσα έχουν απομείνει στο ελληνικό δημόσιο, έρχεται η ώρα και για τα μνημεία της χώρας.

Βέβαια η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου επιτέθηκε με κλομπ, δακρυγόνα και ειδικές δυνάμεις εναντίον των εργαζομένων στην Ακρόπολη γιατί ήθελε να τους εκδικηθεί για ένα παλιό αμάρτημά τους.

Ήταν οι ίδιοι εργαζόμενοι που είχαν ξεσηκωθεί πριν από μια δεκαετία, όταν ο κ. Χριστοδουλάκης ως υπουργός Οικονομικών του Σημίτη σχεδίαζε να εκχωρήσει ουσιαστικά την Ακρόπολη σε ξένους επενδυτές προκειμένου να αντλήσει δανεικά η χώρα. Το ίδιο και άλλα σημαντικά μνημεία και μουσεία. Τότε είχαν ξεσηκωθεί οι εργαζόμενοι στις εφορείες αρχαιοτήτων και είχαν αποτρέψει αυτό το σχέδιο. Σήμερα τιμωρούνται αναδρομικά ώστε να μην τολμήσουν να το ξανακάνουν.

Άλλωστε ο κ. Παπανδρέου το ομολόγησε εμμέσως πλην σαφώς. Τα μνημεία δεν είναι δημόσια αγαθά, δεν ανήκουν πριν απ’ όλα σε όλο τον ελληνικό λαό, αλλά στην «παγκόσμια κληρονομιά» και επομένως «κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ιδιοποιείται μία παγκόσμια κληρονομιά, όπως είναι η Ακρόπολη». Εκτός βέβαια από τους ιδιώτες επενδυτές και κερδοσκόπους που θα εμφανίσει η κυβέρνηση ως χορηγούς ή φορείς ανάδειξης αυτής «παγκόσμιας κληρονομιάς» με αραβικά, αμερικανικά, ντόπια και ομογενειακά κεφάλαια.

Η αγορά κυριολεκτικά βοά από πληροφορίες για σκιώδεις συμφωνίες με συγκεκριμένα διεθνή επιχειρηματικά συμφέροντα που αφορούν την τουριστική αξιοποίηση των αρχαίων και βυζαντινών μνημείων της χώρας. Γι’ αυτό και η πρεμούρα του κ. Παπανδρέου να «παγκοσμιοποιήσει» την κληρονομιά. Τα μνημεία της χώρας αποτελούν ένα φιλέτο που εποφθαλμιούν πολλοί και για πολλά χρόνια.

Επίσης, κανείς δεν γνωρίζει τι έχουν υποσχεθεί η κυβέρνηση και ο κ. Παπακωνσταντίνου ή τι έχουν παραχωρήσει ως εγγυήσεις προκειμένου να αντλήσουν δάνεια. Η δέσμευση των χρηματικών ροών από τα μουσεία και τα μνημεία της χώρας αποτελεί έναν από τους πιο προσφιλείς τρόπους που οι δανειστές της χώρας προτείνουν ήδη από την εποχή Μητσοτάκη και Σημίτη, προκειμένου να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Λέγεται ότι ήταν μια από τις παρεχόμενες εγγυήσεις της κυβέρνησης Σημίτη για να εξασφαλιστούν οι περίφημες συμφωνίες swap. Μήπως γι’ αυτό αρνείται η κυβέρνηση να εμφανίσει τις συμφωνίες αυτές ακόμη και στην Eurostat;

«Το κράτος είμαι εγώ»

Όπως και να ’χει, είναι ένας από τους λόγους που η κυβέρνηση, με τροπολογία στον νόμο που κατοχύρωνε το Μνημόνιο στις 8.5, έδωσε το ελεύθερο στον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει δανειακές ή άλλες διεθνείς συμβάσεις χωρίς να είναι υποχρεωμένος να τις περάσει από τη Βουλή ή να αποκαλύψει το περιεχόμενό τους. Το τι έχουν υπογράψει ο υπουργός και η κυβέρνηση στις επιμέρους δανειακές συμβάσεις με τις χώρες που μας δανείζουν, αλλά και στις συμφωνίες με το Κατάρ και τους άλλους επίδοξους «επενδυτές», κρατιέται επτασφράγιστο μυστικό.

Γι’ αυτό και ο κ. Παπανδρέου μετέτρεψε την Ακρόπολη σε πεδίο μάχης. Όπως κάθε γνήσια δύναμη κατοχής, δεν μπορεί να αφήσει τα μνημεία – σύμβολα στα χέρια των εργαζομένων και του λαού της χώρας. Πρέπει να διατεθούν σε σχήματα ιδιωτών επενδυτών με σκοπό την ανάδειξη της «παγκόσμιας κληρονομιάς». Μην ανησυχείτε, αυτή τη φορά δεν πρόκειται να δείτε τη σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη, παρά μόνο τα logo ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων.

Κι αφού ο κ. Παπανδρέου ξεκαθάρισε ότι η δημοκρατία σ’ αυτή τη χώρα, εκτός από εικονική, είναι και υπό καταστολή προς όφελος των συμφερόντων της «βαριάς βιομηχανίας» και της προσέλκυσης επενδύσεων, ως άλλος Βασιλιάς Ήλιος διεμήνυσε σε όλους μας:

«Περιμένω, λοιπόν, απ’ όλους υπεύθυνη στάση, που να δείχνει ότι η χώρα μας είναι έτοιμη και σίγουρη σε μία πορεία ανάκαμψης, ανάτασης και αναμόρφωσης της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας μας…». Με άλλα λόγια, l’ etat c’ est moi (το κράτος είμαι εγώ), όπως θα έλεγε και ο Λουδοβίκος 14ος της Γαλλίας, και όλοι οφείλουν να συμμορφωθούν πάραυτα με τις επιλογές, τις εντολές και τις υποδείξεις της κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητος.

Πίσω στον 19ο αιώνα

Οι τοποθετήσεις του κ. Παπανδρέου σήμερα ενέχουν όλη την αλαζονεία, την απάθεια και την προκλητικότητα ενός τυπικού πολιτικού της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο κύριος αυτός είναι περαστικός από τη χώρα. Η αποστολή που του είχε ανατεθεί ήταν να βγει πρωθυπουργός για να «αναμορφώσει» την οικονομία και την κοινωνία της Ελλάδας σύμφωνα με τις απαιτήσεις των διεθνών αγορών και των οργάνων τους. Γι’ αυτό και νιώθει δικαιωμένος. Δεν αισθάνεται πια καμιά ανάγκη να κρύψει τις προθέσεις του. Δείτε πώς αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη της χώρας:

«Πρώτο μας μέλημα, λοιπόν, ήταν να αποφύγουμε την πτώχευση και αυτό κάναμε. Δεύτερο μέλημα ήταν να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη (των αγορών) και αυτό κάνουμε καθημερινά. Τρίτο μας μέλημα είναι να φέρουμε επενδύσεις στη χώρα μας και αυτό κάνουμε και το αποδεικνύουμε είτε είναι, παραδείγματος χάρη, η επένδυση της Νορβηγίας στα ελληνικά ομόλογα, είτε της Κίνας με σημαντικές επενδύσεις στη χώρα μας και με σημαντικές δεσμεύσεις απέναντι στη διεθνή οικονομία σ’ ό,τι αφορά την Ελλάδα, είτε από το Κατάρ, είτε και από δημόσιες επενδύσεις που επιταχύνονται μέσα από το ΕΣΠΑ» (Βουλή, 15/10).

Προσέξτε τι λέει ο πρωθυπουργός. Η χώρα δεν διαθέτει εσωτερικούς πόρους για να ανατάξει την οικονομία της και να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξή της. Αυτό λέει επί της ουσίας. Οι πόροι της, τα λαϊκά εισοδήματα, οι αποταμιεύσεις, ο φυσικός πλούτος, η παραγωγική βάση, έχουν κατασπαταληθεί, λεηλατηθεί και επιπλέον έχουν υποθηκευτεί στους τοκογλύφους των διεθνών αγορών. Δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα χρηματοδότησης της οικονομίας και των επενδύσεων στη χώρα εκτός από την άντληση κεφαλαίων από τις διεθνείς αγορές, την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και «δημόσιες επενδύσεις» μέσα από το ΕΣΠΑ, δηλαδή τη χρηματοδότηση της Ε.Ε. Δεν θα βρείτε στην οικονομική ιστορία της Ελλάδας άλλη τόσο κυνική πρωθυπουργική ή κυβερνητική ομολογία απόλυτης χρεοκοπίας.

Η λογική αυτή μας ξαναγυρίζει πίσω στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Μια Ελλάδα εξ ιδρύσεως χρεοκοπημένη και έρμαιο των ξένων κεφαλαίων και δανειστών. Μια Ελλάδα που οι χρηματιστές και οι κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης λοιδορούσαν ως διεφθαρμένη, με ανατολίτικη νοοτροπία και με έναν λαό αγροίκο και απολίτιστο.

Τα δάνεια της ανεξαρτησίας, που στην πραγματικότητα ήταν δάνεια κερδοσκοπίας και υποδούλωσης, έπρεπε να πληρωθούν στο πολλαπλάσιο από μια χώρα κατεστραμμένη και έναν λαό πεινασμένο. Και μέχρι να πληρωθούν η χώρα έπρεπε να φέρει το στίγμα της ατίμωσης και ο λαός να διδάσκεται τις αρετές της πενίας μέσα από μια δημοσιονομική πολιτική που ξέρει μόνο να φορολογεί άγρια και να αρπάζει. Προς όφελος πάντα των νέων δυναστών της χώρας. Ήταν τέτοια η κατάσταση, ώστε οδήγησε ακόμη και τον φιλελεύθερο Άγγλο συγγραφέα Λιούις Σέρτζεντ να γράψει το 1878:

«Η νέα Ελλάδα μπορεί να ειπωθεί με εγκυρότητα ότι ξεκίνησε την καριέρα της υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Και από τότε δεν έχει κατορθώσει να πληρώσει τα αρχικά της δάνεια ή έστω να επιδείξει ένα αυθεντικό πλεόνασμα των εσόδων έναντι των εξόδων της. Το γεγονός αυτό θα ήταν μια διαρκής ντροπή γι’ αυτήν αν μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι δαπάνες της ήταν αποτέλεσμα σπατάλης, ή ότι η Κυβέρνησή της δεν έκανε καμιά προσπάθεια να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του έθνους. Όμως δεν πρόκειται γι’ αυτό. Οι προϋπολογισμοί της, αν εξεταστούν δεόντως και με κριτική ματιά, αποκαλύπτουν ελάχιστα στοιχεία πάνω στα οποία θα ήταν σωστό ή πρακτικό για την ίδια να ασκήσει σημαντικές περικοπές».

Όμως αυτό δεν εμπόδισε τους δανειστές της χώρας να απαιτούν όλο και μεγαλύτερη λιτότητα, όλο και μεγαλύτερες περικοπές. Όπλο τους μια νέα ιδεολογία ραγιαδισμού και υποτέλειας, που ο Αναστάσιος Γεννάδιος είχε εύστοχα ονομάσει λεβαντινοραγιαδισμό: ‘‘Ο Ρωμηός ραγιάς ηθέλησε μεν να γείνη Ευρρρρρρρρρρωπαίος, αλλά έγινε πίθηκος λεβαντινορραγιάς’’» (Μη Χάνεσαι, 15.6.1883).

Η ανάπτυξη της Ελλάδας εναποτέθηκε στην προσέλκυση των ξένων κεφαλαίων. Δεν περίσσευε άλλωστε τίποτε από τις πληρωμές των δανείων. Το άνοιγμα της οικονομίας, το χρηματιστήριο, οι διεθνείς αγορές, οι εγγυήσεις για τα δάνεια των τραπεζών και οι απαλλοτριώσεις φάνταζαν ό,τι πιο μοντέρνο. Ήταν η χρυσή εποχή των χρυσοκάνθαρων και χαβιαρόχανων, όπως είχε ονομάσει η λαϊκή σατιρική μούσα της εποχής τους ομογενείς και διεθνείς τραπεζίτες, χρηματιστές και κερδοσκόπους που είχαν σπεύσει στη φτωχή Ελλάδα για να αλωνίσουν με τα τρικουπικά έργα υποδομών, με σκάνδαλα επί σκανδάλων, με κρατικά και ιδιωτικά ομόλογα, με τον φυσικό πλούτο της χώρας κ.ο.κ.

Η χρυσή αυτή εποχή έκλεισε με την επίσημη πτώχευση του 1893, με τον στημένο ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898.

Οι «τίγρεις» που έγιναν γατούλες

Την ίδια χρυσή εποχή προσέλκυσης κεφαλαίων μιας ολοκληρωτικά χρεοκοπημένης οικονομίας μάς τάζει η σημερινή κυβέρνηση και προσωπικά ο κ. Παπανδρέου. Ο ελληνικός λαός θα δουλεύει όπως και όσο μπορεί για να πληρώνει εσαεί τους δανειστές του, ενώ η οικονομία του θα εξαρτά την όποια ανάπτυξη από τις ορέξεις, τις ιδιοτροπίες και τα βίτσια των διεθνών επενδυτών. Μόνο έτσι θα μπορεί να νιώθει Ευρωπαίος στις αγκάλες της Ε.Ε.

Μπορεί να υπάρξει τέτοια ανάπτυξη; Υπάρχει χώρα που να στηρίχθηκε σ’ αυτό το μοντέλο και να επιβίωσε; Ας θυμηθούμε την περίπτωση της Ιρλανδίας. Του Κέλτικου Τίγρη, όπως την ονόμαζαν. Για πάνω από μια δεκαετία πέτυχε να προσελκύσει μεγάλο όγκο ξένων άμεσων επενδύσεων (ΞΑΕ). Τη δεκαετία 1995-2005 κατά μέσο όρο οι εισροές ΞΑΕ αντιστοιχούσαν στο 26,9% των συνολικών επενδύσεων παγίου κεφαλαίου της χώρας. Το 2009 έφτασαν το 70,5%. Την ίδια χρονιά το συνολικό απόθεμα ΞΑΕ στη χώρα ξεπέρασε το 85% του ΑΕΠ, όταν στην Ελλάδα ήταν μόλις 13,6%.

Το ίδιο συνέβη και με την Ουγγαρία. Η Ουγγαρία ήταν η πρώτη χώρα της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης που άνοιξε την οικονομία της σε ξένους επενδυτές το 1989. Στο τέλος του 1990 οι άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ουγγαρία αναλογούσαν στο 1,7% του ΑΕΠ. Σήμερα η αναλογία είναι πάνω από 70%. Στην Ε.Ε. αυτό το ποσοστό είναι μόλις 40,9%, ενώ στη Ρουμανία 36,7%.

Σχεδόν το 100% των τραπεζών στην Ουγγαρία ανήκει στο διεθνές κεφάλαιο. Το 80% της βιομηχανικής παραγωγής προέρχεται από πολυεθνικές εταιρείες. Η ουγγρική οικονομία εξαρτάται από το ξένο κεφάλαιο πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης. Ενώ σε συνθήκες κρίσης και πτώχευσης υπό καθεστώς ΔΝΤ ακόμη και η καλλιεργήσιμη γη της χώρας αρχίζει να περνά μαζικά σε διεθνείς επενδυτές και πολυεθνικές για «αξιοποίηση».

Μήπως γλίτωσαν η Ιρλανδία και η Ουγγαρία την κατάρρευση και την πτώχευση των οικονομιών τους; Κάθε άλλο. Η εξάρτησή τους από τις ξένες επενδύσεις και το άνοιγμά τους στις διεθνείς αγορές υπήρξε η βασική αιτία που οδηγήθηκαν η Ουγγαρία το 2009 στο ΔΝΤ με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες και η Ιρλανδία να μάχεται απεγνωσμένα να γλιτώσει την επίσημη πτώχευση.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι ούτε η Ουγγαρία ούτε η Ιρλανδία είχαν σοβαρό πρόβλημα δημόσιου χρέους, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με την Ελλάδα. Σε ένα τέτοιο μοντέλο ανάπτυξης μπορεί να ελπίζει μόνο μια χώρα που έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στη χρεοκοπία της.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 21-10-10), http://www.topontiki.gr/article/10703

Για έναν εκπαιδευτικό αντιαμερικανισμό

Του Παναγιώτης Σωτήρη*

Οι δηλώσεις της κ. Διαμαντοπούλου ύστερα από την επίσκεψή της στις ΗΠΑ ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικές για το είδος της εκπαίδευσης που οραματίζεται.

Καταρχάς συναντήθηκε με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Stanford, ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο που στηρίζεται σε χρηματοδοτήσεις από ιδιωτικές εταιρείες που αξιοποιούν την ερευνητική υποδομή του, στη γενναιόδωρη χρηματοδότηση του Αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας και στην αντιμετώπιση της έρευνας ως προϊόν σε αναζήτηση αγοραστή.

Έπειτα συναντήθηκε με πανεπιστημιακούς που κυρίως ασχολούνται με το να ιδρύουν εταιρείες και να αξιοποιούν εμπορικά τις καινοτομίες τους και συνολικά ενημερώθηκε για το πώς μπορούν τα Πανεπιστήμια να επιδίδονται σε επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Στην Ουάσιγκτον επισκέφτηκε ένα charter school, δηλαδή ένα είδος δημόσιου σχολείου που λαμβάνει πλάι στην δημόσια χρηματοδότηση και ιδιωτικές χορηγίες και έχει το «δικαίωμα» να παρεκκλίνει από το αναλυτικό πρόγραμμα, θεσμό που έχει προκαλέσει συζητήσεις στις ΗΠΑ γιατί λειτουργεί ως μοχλός ιδιωτικοποίησης των δημόσιων σχολείων και υπονόμευσης των εργασιακών σχέσεων.

Ο εκστατικός τόνος της κ. Διαμαντοπούλου και οι κορώνες για το «αναπτυξιακό θαύμα», δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να δούμε ότι η ίδια οραματίζεται ένα πανεπιστήμιο που θα στηρίζεται στις διαθέσεις των ιδιωτών χορηγών και τις διακυμάνσεις της αγοράς. Σε αυτό το πανεπιστήμιο οι διδάσκοντες θα συμπληρώνουν το εισόδημά τους εκμεταλλευόμενοι το ερευνητικό τους έργο και θα χρησιμοποιούν το δημόσιο πανεπιστήμιο ως «θερμοκοιτίδα» της επιχειρηματικότητάς τους. Η βασική έρευνα θα είναι υποβαθμισμένη και εξόριστες οι κοινωνικές επιστήμες και οι ανθρωπιστικές σπουδές, ως μη άμεσα εμπορικά  αξιοποιήσιμοι κλάδοι.

Στο λόγο της κ. Διαμαντοπούλου κυριαρχούν έννοιες όπως επιχειρηματικότητα, καινοτομία, ανάπτυξη, αλλά απουσιάζουν έννοιες όπως ποιοτική μόρφωση, σφαιρική επιστημονική κατάρτιση, κριτική κοινωνική θεωρία, επαφή με τον πλούτο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Για την κ. Διαμαντοπούλου ο σκοπός της Ανώτατης Εκπαίδευσης εξαντλείται στην παροχή εφαρμόσιμων δεξιοτήτων και στην παραγωγή εμπορεύσιμων εφαρμογών.

Ότι μπορεί να έχουμε ανάγκη για βασική επιστημονική συγκρότηση και έρευνα, που άλλωστε είναι και η βάση των τεχνολογικών εφαρμογών, για επιστημονική προσέγγιση και μελέτη των κοινωνικών αντιθέσεων και προβλημάτων και για μια δημιουργική και ανανεωμένη σχέση με τα γράμματα και τις τέχνες είναι κάτι που μάλλον της διαφεύγει. Άλλωστε, η ταχεία μετάλλαξη του συναφούς Υπουργείου Πολιτισμού σε Υπουργείο Τουρισμού, καθώς και η δια των ΜΑΤ λειτουργία της Ακρόπολης αποτυπώνει το… μορφωτικό στίγμα της κυβέρνησης.

Ούτε είναι τυχαίο ότι από το λόγο της κ. Διαμαντοπούλου απουσιάζουν οι αναφορές στην κρατική χρηματοδότηση. Ο λόγος είναι απλός: πίσω από τη ρητορεία για την επιχειρηματικότητα κρύβεται ο κυνισμός των περικοπών στην εποχή του Μνημονίου. Κοινώς, βρείτε ιδιωτικές χορηγίες, γιατί η στρόφιγγα του δημοσίου κλείνει.

Ο υστερικός εκπαιδευτικός αμερικανισμός της κ. Διαμαντοπούλου ούτε συγκυριακός είναι ούτε αθώος. Ήδη από τη δεκαετία του 1980 οι διεθνείς οργανισμοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρόβλημα της Ανώτατης Εκπαίδευσης είναι η κακή Ευρωπαϊκή παράδοση της ακαδημαϊκότητας, της έμφασης στην ολοκληρωμένη μόρφωση, της ανιδιοτελούς έρευνας και της κοινωνικής συμμετοχής και ότι η λύση είναι το αμερικανικό πρότυπο της εκτεταμένης συμμετοχής των επιχειρήσεων στη διοίκηση, της εμπορευματοποίησης, της επιχειρηματικής διοίκησης.

Εάν θέλουμε να αποτρέψουμε την μετάλλαξη της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, ο εκπαιδευτικός αντιαμερικανισμός είναι παραπάνω από επίκαιρος.

ΠΗΓΗ: 22-10-2010, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=12565

* (Σ. Σ.) Ο Παναγιώτης Σωτήρης είναι πανεπιστημιακός.

Το Νέο Λύκειο της γενικευμένης αμάθειας 

Του Παναγιώτη Καρακολίδη

Στα τέλη Σεπτεμβρίου και στις αρχές Οκτωβρίου γίναμε μάρτυρες (με τη διπλή σημασία του όρου) ενός επικοινωνιακού βομβαρδισμού σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πλήθος ανακοινώσεων γεμάτες από ένα πνεύμα άκριτης νεολατρίας και μοντερνολογίας (ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΨΗΦΙΑΚΟ, e–books, διαδραστικοί πίνακες) σε υπερβολική δοσολογία τέτοια ώστε να εντυπωσιάσουν μονό ορισμένους ημιμαθείς. Θα αφήσουμε την ανάλυση για τη χρήση (ή κατάχρηση) της τεχνολογίας στη διδασκαλία, για τη συμπλήρωση Μηχανογραφικού μεσούσης της χρονιάς (η εξοικονόμηση πόρων γαρ), για τον Καλλικράτη στο Πανεπιστήμιο για τα επόμενα φύλλα του «Α» και θα ασχοληθούμε εδώ με το νέο αναλυτικό πρόγραμμα του Λυκείου, το οποίο είναι ακόμη στο στάδιο του σχεδιασμού (θα δοθεί σε δημόσια διαβούλευση στο τέλος του μήνα), αλλά είναι χαρακτηριστικό για τις προθέσεις των κυβερνώντων όσον αφορά την πολύπαθη βαθμίδα του Λυκείου.

Το νέο, λοιπόν, αναλυτικό πρόγραμμα του Νέου Λυκείου περιλαμβάνει υποχρεωτικά και επιλεγόμενα μαθήματα. Κι αν στην Α΄ Λυκείου ο βασικός κορμός των μαθημάτων περιλαμβάνει 24 ώρες (Νέα Ελληνικά, Ιστορία, Γυμναστική, Αγγλικά, Φυσική, Χημεία), 10 ώρες επιλεγόμενα (από ομάδες μαθημάτων που είναι η Αρχαιογνωσία, οι κοινωνικές επιστήμες, η Τέχνη, οι άλλες ξένες γλώσσες) και μια δίωρη εθελοντική δραστηριότητα κοινωνικού – περιβαλλοντικού περιεχομένου, στη Β΄ και Γ΄ Λυκείου τα υποχρεωτικά μειώνονται σε 12 ώρες (Νέα Ελληνικά, Αγγλικά, Γυμναστική) και τα επιλεγόμενα εκτινάσσονται στις 21 ώρες (από έξι ομάδες μαθημάτων, ίδιες με την Α΄ Λυκείου στις οποίες προστίθενται τα Μαθηματικά και οι Πειραματικές Επιστήμες), ενώ παραμένει ίδια η προαναφερθείσα δραστηριότητα.

Ένα ακόμα σχέδιο επί χάρτου; Η Υπουργός, πάντως, δήλωσε ότι θα αρχίσει να εφαρμόζεται από τη σχολική χρονιά 2011-12, για τους μαθητές που του χρόνου θα είναι στην Α΄ Λυκείου. Για να δούμε, λοιπόν, τι περιμένει τη νέα γενιά πειραματόζωων – μαθητών.

Πρώτα πρώτα παρατηρούμε ότι η διδασκαλία των Αρχαίων έγινε επιλεγόμενο μάθημα κι έτσι η γλώσσα μας αποκόπτεται από την πηγή της και τη διαχρονία της. Η δε, Νέα Ελληνική διδάσκεται σε 4 ώρες και σε 2 η Λογοτεχνία, για να τονιστεί ίσως ότι τα χρηστικά, επικοινωνιακά κείμενα της Έκφρασης – Έκθεσης (οδηγίες χρήσης καφετιέρας, διοικητικά κείμενα, σύνταξη βιογραφικού και αίτησης, διαφημιστικές λεζάντες) έχουν μεγαλύτερη αξία από τα λογοτεχνικά έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων με το ανάλογο πολιτιστικό φορτίο που κομίζουν! Κατά τρόπο αναμενόμενο υποβαθμίζεται και η Βυζαντινή και η Νεότερη Ιστορία σε επιλεγόμενο μάθημα, ενώ στην ομάδα των κοινωνικών επιστημών συνυπάρχουν Οικονομικά, πολιτικές επιστήμες και Θρησκευτικά από την οποία ο μαθητής καλείται να επιλέξει ένα (1) αντικείμενο!

Πρακτικά, δηλαδή, μπορεί ένας μαθητής να αποφοιτήσει από το Λύκειο και στις δύο τελευταίες τάξεις να μην διδαχθεί Αρχαία Γλώσσα και Γραμματεία, Ιστορία, Φυσική, Χημεία, Βιολογία και Θρησκευτικά. Η γενική παιδεία, όπως την ξέρουμε (και η οποία και σήμερα είναι ζητούμενο), η πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του μαθητή θυσιάζονται στο βωμό ενός μεταμοντέρνου αναλυτικού προγράμματος κατά το πρότυπο του Ιντερνάσιοναλ Μπακαλορεά (γνωστού ως Ι.Β και μη εξαιρετέου, γιατί τα τελευταία 12 χρόνια που «τρέχει» σε ιδιωτικά σχολεία … πρόλαβε να διαβληθεί με αποτέλεσμα οι υπεύθυνοι τριών από τα πιο φημισμένα ιδιωτικά σχολεία να είναι υπόδικοι για εμπόριο μαθητικών εργασιών και διαρροή θεμάτων). Δεν θα σας εκπλήξω, πιστεύω, αν σημειώσω ότι όλος αυτός ο σχεδιασμός εποπτεύεται από την γραμματέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού κ. Δραγώνα και ότι οι γόνοι του πρωθυπουργού και της υπουργού παιδείας παρακολούθησαν ή παρακολουθούν το Ι.Β.

Κατά το πρότυπό του και το ελληνικό πρόγραμμα θα λειτουργεί με λίγα υποχρεωτικά μαθήματα, στην ουσία χωρίς κοινό πρόγραμμα, άρα θα διαπαιδαγωγήσει μαθητές που δεν θα έχουν κοινές αναφορές, κοινές αξίες. Θα διαμορφώσει άτομα  απομονωμένα, όχι συλλογικότητα, συνεκτική κοινωνία κοινού βίου. Άλλωστε η επικρατούσα εκδοχή της παγκοσμιοποίησης απεχθάνεται συλλογικές αντιστάσεις, κοινότητες και έθνη. Παράλληλα, θα γαλουχήσει τους δεκαεπτάχρονους μαθητές με την νοοτροπία της «ήσσονος προσπάθειας», αφού θα μπορούν να διαλέξουν το ευκολότερο μάθημα, σε συνδυασμό με ένα πνεύμα χρησιμοθηρίας που θα οδηγεί στο πιο χρήσιμο –για την αγορά- μάθημα. Έτσι η ανθρωπιστική και γλωσσική – διανοητική καλλιέργεια των Αρχαίων , η συλλογική μνήμη της ιστορίας, η ορθολογιστική ακρίβεια πνεύματος των Φυσικών επιστημών και η εμπέδωση στον Άνθρωπο της μεταφυσικής του διάστασης από το μάθημα των Θρησκευτικών θα διαγραφούν μονομιάς από την πνευματική μας παράδοση, αφού ήδη παρέπαιαν στο αποτελματωμένο πεδίο της εκπαίδευσής μας. Τα μαθήματα αυτά εύλογα θα αφορούν ένα μικρό ποσοστό μαθητών.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο καλλιεργούμε στους μαθητές μας την ψευδαίσθηση ότι από το Σχολείο μπορούμε να καταναλώσουμε τα ελκυστικά, τα ευχάριστα και τα χρήσιμα, σαν να πρόκειται για σούπερ-μάρκετ ή για ζάπιγκ στην τηλεόραση και έχουμε κάθε ελευθερία επιλογής. Έτσι το ελληνικό σχολείο από μηχανισμός μετάδοσης ενός πολιτισμού 4 χιλιετιών αλώνεται από τις αξίες της Αγοράς και της Επικοινωνίας (ευελιξία, «ελεύθερη επιλογή», λατρεία του εφήμερου και του εύκολου) και όλοι όσοι κοπίασαν σκληρά για να μορφωθούν … «οδύρονται» τώρα που δεν είχαν την τύχη να μαθαίνουν εύκολα και ευχάριστα! Με τέτοιους μύθους όμως παραπλανούμε τα παιδιά μας ότι τα καλά ακόπως κτωνται. Απαραίτητο, βέβαια, το καλό παιδαγωγικό κλίμα στη διδασκαλία, όμως βοηθούν τα ψεύδη; Δυστυχώς, αυτήν την πραγματικότητα δεν μπορεί να την αλλάξει ούτε η παρήγορη καθιέρωση των Μαθηματικών ως υποχρεωτικού μαθήματος ούτε η εισαγωγή –επιτέλους- καλλιτεχνικών μαθημάτων (Μουσική, Εικαστικών, Κινηματογράφου-Θεάτρου).

Το πλέον, όμως, νεφελώδες σημείο του προγράμματος, το οποίο βέβαια έχει μια επίφαση νομιμοποίησης με όρους του παιδαγωγικού συρμού («γκρεμίζονται τα τείχη του σχολείου», «άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία» και άλλα ηχηρά), είναι η υποχρεωτική δραστηριότητα σε κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα που ωθεί σε εθελοντικές δράσεις. Είναι προφανές ότι πρόκειται για την προσομοίωση δράσης μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά αν δούμε σήμερα την πραγματικότητα των Μ.Κ.Ο., θα ανατριχιάσουμε διαπιστώνοντας ότι η πλειοψηφία των εν λόγω οργανώσεων είναι το εκτελεστικό όργανο των κυρίαρχων του πλανήτη, οι οποίοι βέβαια εκμεταλλεύονται τις αγαθές προθέσεις των λαών. Για παράδειγμα, η  WWF προσπαθεί να αποκαταστήσει τη φυσική ισορροπία συνεργαζόμενη με τις μεγαλύτερες πολυεθνικές, γεγονός που ακυρώνει το ρόλο της. Αντίθετα, η Μ.Κ.Ο «Πελίτι», που προσπαθεί να διασώσει φυσικούς σπόρους από τη λαίλαπα των μεταλλαγμένων των ισχυρών πολυεθνικών, είναι δυστυχώς η μειοψηφία. Ένας μαθητής τώρα χωρίς την σκεύη της Ιστορίας, τη βαθιά γνώση των σχέσεων εξουσίας (βλ. Ιστορία Θουκυδίδη), τη σφαιρική, καθολική παιδεία, πώς είναι δυνατόν να μη δεχτεί ως δεδομένα και αυταπόδεικτα όλα τα νεοταξίτικα ιδεολογήματα και στερεότυπα, αυτά που καθοδηγούν τις περισσότερες Μ.Κ.Ο (ξέρετε, «ανεκτικότητα», «ανοικτά σύνορα»);

Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ποιος ανθρωπολογικός τύπος διαμορφώνεται από το ιδιότυπο αυτό Ιντερνάσιοναλ Μπακαλορεά των φτωχών. Σε ένα σύστημα που κατά δήλωση του Γ. Γραμματέα του Υπουργείου «μαθαίνουμε πολλά και εύκολα», οι αποσπασματικές γνώσεις προτιμώνται από τη γενική μόρφωση προετοιμάζοντας το καλούπι για τον αυριανό πολιτιστικά μετέωρο, ιστορικά αμνήμονα, νεοβάρβαρο πολίτη, επίδοξο μάνατζερ, κολοβωμένο από κάθε αίσθηση του συνανήκειν σε έθνος, τάξη, κοινότητα. Δυστυχώς, η πολυδιάστατη κρίση που βιώνουμε, της οποίας μια πτυχή είναι η χρονίζουσα κρίση της εκπαίδευσής μας, φαίνεται να μη βρίσκει ακόμη απαντήσεις εξόδου απ’ αυτήν. Η κυοφορία θα είναι επώδυνη και σίγουρα χρειάζεται πειστικές αντιπροτάσεις, για τις οποίες επιφυλασσόμαστε προσεχώς.

Παναγιώτης Καρακολίδης, Κομοτινή, Οκτ. 2010

Του Ντον Γουίτμαν

Εισαγωγή ph.: Στο κείμενο αυτό, θα δείτε μία συντριπτική κριτική κατά της εξωτερικής πολιτικής και της πλανητικής υπεροχής των ΗΠΑ όχι μόνο από χριστιανική και βιβλική, αλλά και καθαρά Προφητική/παλαιοδιαθηκική σκοπιά, αυτήν ακριβώς που νοσφίζονται οι επεκτατιστές προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αμαρτήματά τους. Το ρεύμα στο οποίο ανήκει ο συντάκτης (Ντον Γουίτμαν) θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε χριστιανικό ριζοσπαστικό πασιφισμό. Έχει, πάντως, πολύ ισχυρή επιχειρηματολογία.

Η προφητεία εκπορεύεται από την καρδιά του Θεού, προσλαμβάνεται από τους ανθρώπους, και παραδίδεται στην κοινωνία όπου οι άνθρωποι ζουν και στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αποδεχθούν ή δεν ξέρουν την πραγματικότητα από τι αυτή η χώρα κάνει τώρα ή έχει κάνει στο παρελθόν. Ο Μπαράκ Ομπάμα συνεχίζει να σκοτώνει ανθρώπους στο Ιράκ. Στο Αφγανιστάν έχει αυξήσει την θανάτωση πολιτών και τώρα ο στρατός ζητάει ακόμη περισσότερους στρατιώτες για να παρατείνει την σφαγή. Είναι σχεδόν ασφαλώς σίγουρο ότι ο Ομπάμα έχει σκοτώσει περισσότερους πολίτες στο πρώτο του έτος στο γραφείο από ό,τι ο Τζωρτζ Μπους σκότωσε στο τελευταίο του έτος στο [σ.ph.: πρωθυπουργικό] γραφείο. Αυτό είναι αχανές κακό. Ακόμη και οι νόμοι των εθνών το καταδικάζουν.

Οι Συμβάσεις της Γενεύης δείχνουν ότι οι εισβολές στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν είναι εγκλήματα επιθετικότητας, που είναι τα χειρότερα από όλα τα εγκλήματα επειδή είναι από αυτά τα εγκλήματα που όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα πηγάζουν. Ότι ο Ομπάμα συνεχίζει αυτές τις επιδείξεις φρικαλεότητας δείχνει ότι δεν είναι λιγότερο ένοχος από τον Τζωρτζ  Γ. Μπους. Αλλά πολύ πιο σημαντικό είναι ότι είναι τρομερό στα μάτια του Θεού. Για τους προφήτες, η εισβολή και ο πόλεμος δεν είναι πολιτική που συζητείται, είναι πράξεις για να καταδικάσουμε.

Φυσικά, οι λόγοι που οι εισβολές έλαβαν χώρα ήταν λόγω του πετρελαίου στην περιοχή και της επέκτασης της Αμερικανικής ισχύος. Όλες οι αυτοκρατορίες δρουν με τον ίδιο τρόπο και η δική μας δεν είναι εξαίρεση.  Παράλληλα με τα εγκλήματα υπάρχει φυσικά τεράστια προπαγάνδα που λέει ότι τα κάνουμε αυτά για υπέροχους και καλούς λόγους και κάπως είναι προς όφελος των ανθρώπων που σκοτώνουμε. Όταν κάποιος εμπλέκεται σε εγκλήματα που τρομάζουν τον Θεό η απάντηση δεν είναι ένα τριετές σχέδιο για την αργή απόσυρση στρατιωτών αφήνοντας στο τέλος αυτού του χρόνου χιλιάδες στρατιώτες επιχώρια. Ακόμη και η σκέψη αυτού είναι βλασφημία.  Ο Θεός απαιτεί να αποσυρθούμε άμεσα και να πληρώσουμε τεράστιες αποζημιώσεις για τα εγκλήματά μας.

Κατά την τελευταία Δημοκρατική Συνέλευση, ο Μπιλ Κλίντον ανέβηκε επί σκηνής συνοδευόμενος από ενθουσιώδη επιφωνήματα, φωνασκίες και γιγάντια επευφημία. Καθώς αναπήδησε πάνω και κάτω από την σκηνή, οι εκπρόσωποι έγιναν ακόμη πιο φρενιτιώδεις στην επαινετικότητά τους. Διαρκούσης της διοίκησής του, ο Κλίντον σκότωσε εκατοντάδες χιλιάδων παιδιών δια του εμπάργκο του Ιράκ. Εκατοντάδες χιλιάδων άλλων Ιρακινών σκοτώθηκαν επίσης. Σε μια συνέντευξη, η Μαντλίν Ωλμπράιτ, η Υπουργός εξωτερικών υποθέσεων, σε απάντηση σε μια ερώτηση δήλωνε ότι το σκότωμα αυτών των παιδιών “άξιζε το κόστος”. Μία δήλωση που, αν εξαιρέσουμε την δημόσια άρθρωσή της, θα μπορούσε να έχει γίνει στην Ναζιστική Γερμανία.

Ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί της είναι υπεύθυνοι για αυτό αποδεικνύεται από έγγραφα και πολλές δημόσιες μαρτυρίες. Δύο υψηλά ιστάμενοι επίσημοι παραιτήθηκαν διαμαρτυρόμενοι λόγω του εμπάργκο. Ένας, ο Βοηθός Γενικός Γραμματέας Ντένις Χαλλιντέι, είπε σε μια δήλωση ότι ήταν ευρέως καταγραμμένο ότι ήταν μια “πολιτική γενοκτονίας κατ’επίγνωσιν”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμφιβολία για αυτό περισσότερη από ό,τι υπάρχει για το Ολοκαύτωμα. Αν τα μέτρα της Δίκης της Νυρεμβέργης εφαρμόζονταν στον Μπιλ Κλίντον θα είχε εκτελεστεί. Δεν θα το υποστήριζα αυτό, επειδή δεν υποστηρίζω την θανάτωση κανενός. Το περιλαμβάνω αυτό υπό την έποψη της σύγκρισης.

 Αυτή ήταν ακόμη μια δικομματική σφαγή. Ξεκινήθηκε υπό τον πρώτο Τζωρτζ Μπους, συνεχίστηκε υπό τον Κλίντον, και τελικά σταματήθηκε από τον δεύτερο Τζωρτζ Μπους αφού εισέβαλε στην χώρα και έκανε την κατάσταση για τους Ιρακινούς πολύ χειρότερη. Το Κογκρέσσο ήταν επίσης υπεύθυνο για το εμπάργκο και την εισβολή. Το εμπάργκο εξολόθρευσε περίπου 500.000 ιρακινά παιδιά και συνολικά, πιθανώς, 1,3 εκατομμύριο Ιρακινών.

Το εμπάργκο, και το τρομακτικό του αποτέλεσμα, καλύφθηκαν ευρέως στον τύπο των ΗΠΑ. Καθώς οι εκπρόσωποι, που σαν πολλούς από εμάς δεν ήθελαν να γνωρίζουν ή δεν νοιάζονταν, συνέχιζαν στο γκροτέσκο τους θέαμα, κάποιος θυμήθηκε. Ίσως οι εκπρόσωποι ήσαν τόσο πολύ εκστασιασμένοι από το ελιξίριο ή την πιθανότητα της εκλογής ενός δημοκρατικού προέδρου ώστε δεν μπορούσαν να συλλογιστούν τίποτε άλλο. Αλλά αυτός που δεν λησμονεί τίποτε επίσης παρακολουθούσε, με το όνομα κάθε Ιρακινού θύματος γραμμένο στην καρδιά του. Και καθώς ο Θεός παρακολουθούσε το θέαμα και θυμόταν τα παιδιά και τους ενήλικους που σκοτώθηκαν από έλλειψη και αποκλεισμό από ιατρική βοήθεια, δάκρυα ερρευσαν από τα μάτια του. Μετά από τα δάκρυα ήρθε οργή.

Αν κάποιος νομίζει ότι τα παραπάνω είναι παράδοξα ή “καλές προθέσεις που βγήκαν σε κακό”, θα έπρεπε να διαβάσει το του Γουώρντ Τσώρτσιλ “Πάνω Στην Δικαιοσύνη  των Κουρνιάζοντων Κοτόπουλων”. Σε αυτό μπαίνει στην αντιλογία που δημιουργήθηκε από τα γραφτά του για την 9/11- αλλά αυτό δεν είναι εκείνο στο οποίο αναφέρομαι. Ακόμη, μπαίνει μέσα στο αρχείο του Αμερικάνικου στρατού σε μια βάση χρόνου- προς- χρόνο από το 1776 στο 2003. Μετά βίας ένας χρόνος έχει παρέλθει από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποίησαν τον στρατό για την προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Ακόμη, εισέρχεται σε άλλους τρόπους που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποκλείσει την δικαιοσύνη στον κόσμο.

Ο Αμερικανικός μύθος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προωθούν την δημοκρατία και δρουν για τα συμφέροντα των άλλων είναι ψευδής. Έχουν δράσει ώστε να γκρεμίσουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις στο Ιράν, την Ινδονησία, την Χιλή και την Γουατεμάλα. Μόνο σε αυτόν τον αιώνα έχουν υποστηρίξει πραξικοπήματα ή απόπειρες πραξικοπημάτων στην Βενεζουέλα, την Αϊτή, και στην Ονδούρα. Στην Ονδούρα, επίσημα εμφανίζονταν αντιμέτωπες του πραξικοπήματος, αλλά δεν θέσμισαν τους χρηματοοικονομικούς περιορισμούς που θα είχαν φέρει το πραξικόπημα στο τέλος του. Έχουν δράσει ακόμη σε άλλες χώρες είτε ώστε να σταματήσουν εκλογές ή να καταστήσουν σίγουρο ότι είναι απατηλές. Περιλαμβανόμενη είναι η σφαγή εκατομμυρίων και εκατομμυρίων ανθρώπων είτε από τον στρατό είτε τους αντιπροσώπους του. Αυτό ακόμη δεν λησμονείται από τον Θεό.

Στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο εθνικό επίπεδο, το χρηματικό σύστημα της κάθε καμπάνιας είναι μίας εξόχου διαφθοράς. Επιχειρήσεις και άλλα ισχυρά συμφέροντα μπορούν κυριολεκτικά να αγοράσουν ανθρώπους στο κογκρέσσο και έναν πρόεδρο δια μέσου χαωδών δωρεών καμπάνιας. Αυτό που είναι καλύτερο για την πλειοψηφία των ανθρώπων τροχοπεδείται ώστε τα συμφέροντα των ισχυρών να μπορούν να εξυπηρετηθούν. Αυτό έχει οδηγήσει στην πραγματικότητα μίας χαώδους φτώχειας στην χώρα αυτή και την υποβάθμιση εκατομμυρίων. Είναι ένα σύστημα έννομης δωροδοκίας.

Συχνά οι προφήτες, στην σχέση τους με τον Θεό, μίλησαν μία αλήθεια που ήταν αποσταθεροποιητική για τις κοινωνίες που ζούσαν και άκρως προκλητική προς τους ανθρώπους που την άκουγαν. Αν θέλαμε να μιλήσουμε σαν τους προφήτες, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Κάθε κοινωνία είχε ανθρώπους που ήταν γενναιόδωροι, αγαπητικοί, αυτοθυσιαστικοί και χαριέντες. Και σε μερικές κοινωνίες οι άνθρωποι βρέθηκαν μαζί, για να κάνουν καλά ή ακόμη υπέροχα πράγματα. Αλλά ο Θεός κρίνει μια κοινωνία βάσει της ολόκληρης ορμής [σ.ph.: ώσης] της ιστορίας της και του τι κάνει σήμερα. Εξ αυτών των κριτηρίων η Αμερική μοιάζει σήμερα σαν εκείνες τις κοινωνίες που ο Θεός καταδίκασε.

Αν έπρεπε να μιλήσουμε την αλήθεια για τον Ομπάμα και την κυβέρνησή του, θα έπρεπε να μιλήσουμε για την εγκληματικότητα, τα ψεύδη, τους φόνους και την τρομοκρατία. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον Κλίντον, τους Μπους, κτλ., θα έπρεπε να μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι ειδικά αληθές λαμβανομένου υπ’όψει ότι η Αμερική, μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών και του εξαρτήματός του του στρατιωτικού και του των μυστικών υπηρεσιών, είναι ο κύριος εγγυητής του παγκόσμιου επιθετικού [σ.ph.: κυνηγετικού] οικονομικού συστήματος. Αν έπρεπε να μιλήσουμε με τον τρόπο που είναι τόσο κοινός, για τις παραπλανημένες πολιτικές και τις καλές προθέσεις που βγήκαν σε κακό, δεν θα ήμασταν μόνο προσβλητικοί προς τα θύματα, αλλά θα ψευδόμασταν προς τον Θεό. Ο Αμερικανικός μύθος θα παραδεχθεί τα ψέματα και την παραφορά [σ.ph.: κακή συμπεριφορά] του αλλά βασικά βλέπει Αμερική ως την Αγαθή που έχει παρεκκλίνει από το μονοπάτι και χρειάζεται να επιστρέψει σε αυτό. Αυτό που ο Θεός βλέπει είναι το βουνό των πτωμάτων και αυτό που ο Θεός οσμίζεται είναι η αποφορά του θανάτου. Οι προφήτες προώθησαν τον Μύθο του Θεού, που συντρίβει όλους τους ψευδείς μύθους. Η καρδιά της προφητικής πραγματικότητας είναι ο δημόσιος μάρτυρας που διακηρύσσει την πραγματικότητα του Θεού και καταδικάζει την καταπίεση και τον φόνο του Κράτους. 

Ο Μύθος του Θεού περιλαμβάνει ανθρώπους που ζουν σε μια αυθεντική ανθρώπινη κοινότητα. Η βασική μονάδα της ανθρωπότητας είναι περίπου 10 ως 15 άνθρωποι. Αυτές οι κοινότητες, ή κύκλοι, είναι όπου, με τον Θεό, οι άνθρωποι μοιράζονται και λαμβάνουν αποφάσεις για την οικονομική, την πνευματική, την κοινωνική και την πολιτική πραγματικότητα. Κρατούν τα υλικά τους αγαθά κοινά όπως ο Ιησούς είπε να κάνουν. Βεβαίως οι Αμερικανοί δεν θέλουν να το κάνουν αυτό, διότι είναι τελείως αντίθετο στον τρόπο που ο Αμερικανικός Μύθος μας λέει να ζούμε και αυτό που ο Αμερικανός Μύθος μας λέει πως μπορούμε να έχουμε. Κάθε κοινότητα θα έχει την δική της συνθήκη με τον Θεό. Αυτό θα επεξεργαστεί μεταξύ του Θεού και των μελών της κοινότητας και θα καθορίσει τις προσδοκίες σε αμφότερες τις πλευρές και θα ορίσει πώς η κοινότητα ζη και τι κάνει.

Το κέντρο της κοινότητας είναι ο Θεός και η πιστότητα των ανθρώπων στον Θεό και μεταξύ τους και η πιστότητα του Θεού σε αυτούς. Αυτό είναι που επιτρέπει στους ανθρώπους μέσα στον κύκλο να διακινδυνεύσουν την ενέργεια της πολιτικής ανυπακοής και την πιθανότητα να πάνε στην φυλακή. Ακόμη, επιτρέπει στους ανθρώπους να αναλαμβάνουν κινδύνους που αλλιώς δεν θα αναλάμβαναν. Είναι λόγω των βαθέων σχέσεων που διαμορφώνουν μεταξύ τους στην κοινότητα και με τον Θεό που οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πεθάνουν φυσικά ο ένας για τον άλλον και για τον Θεό. Και είναι λόγω αυτών των σχέσεων που οι άνθρωποι έχουν μεταξύ τους και με τον Θεό που οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για άλλους που δεν γνωρίζουν, ώστε να ζήσουν.

Είναι ενδιαφέρον ότι όταν οι άνθρωποι της θρησκευτικής ειρήνης μιλούν για την αντίσταση, σπανίως ή ουδέποτε μιλούν για την προθυμία  να δώσει κάποιος την ζωή του. Η προθυμία να δώσει την ζωή του προς χάρι των άλλων ζη στην καρδιά κάθε αυθεντικής θρησκευτικής παράδοσης. Είναι το σπάνιο πρόσωπο που θα είναι ικανό να δράσει έτσι δίχως να έρθει από μία πολύ ισχυρή ομάδα ανθρώπων που είναι αφοσιωμένοι μεταξύ τους και προς τον Θεό.

 Οι κύκλοι εορτάζουν και θεραπεύουν και έχουν λειτουργίες και εμπλέκονται στην προφητεία και ανοίγουν τους εαυτούς τους στους άλλους, ώστε η αγάπη του Θεού να μπορεί να γίνει γνωστή. Οι κύκλοι υφίστανται ώστε η αγάπη του Θεού να διακτινωθεί διαμέσου όλου του κόσμου. Οι κύκλοι υπάρχουν επειδή αυτός είναι ο τρόπος που Θεός θέλει τους ανθρώπους να ζουν.

Αυτό δεν μπορεί να προκύψει μέσα από την συμβατική εκκλησία [σ.ph.:ενν. "εκκλησία", αίρεση][σ. ph.: αληθές για τις αιρέσεις της Δύσης, πρβλ. θρησκειοποίηση ως κύριο γνώρισμα της Δυτικής Αίρεσης που συνοψίζει όλα τα άλλα] και υπηρετεί τον ίδιο σκοπό με την θρησκεία της Ρώμης σ’εκείνη την αυτοκρατορία. Είναι για την αστική/πολιτική αρετή και τάξη και παθητικές ομιλίες που δεν μιλούν για τις έννοιες του Θεού. Ενώ υπάρχουν εκείνοι από την εκκλησία που κάνουν ριζοσπαστικά πράγματα, το κίνημα ποτέ δεν θα έλθει μέσα από την εκκλησία. Η συμβατική εκκλησία είναι στην πραγματικότητα φοβισμένη από τον Θεό της τεράστιας ισχύος που είναι ελεύθερος να αντιγυρίσει ενάντια στην εκκλησία αν δεν του αρέσουν οι τρόποι της. Ο Θεός καλεί τους ανθρώπους του έξω από την εκκλησία*. . Αυτό ισχύει είτε η εκκλησία είναι φιλελεύθερη, συντηρητική ή απολίτικη. Ο τρόπος του Θεού δεν είναι φιλελεύθερος ή συντηρητικός και δεν μπορεί να οριστεί από επικυρίαρχες πολιτικές συμπεριφορές. Η συμβατική εκκλησία λατρεύει ένα εκκοσμικευμένο θεό

Η προφητεία που ο Θεός εμπνέει και απαιτεί μπορεί να είναι απίστευτα τραχιά. Άμεσα και ρητά εκθέτει τις δολοφονίες και τα ψέματα όχι μόνο των ανθρώπων αλλά της κοινωνίας ως όλον και την συμμετοχή μας σε αυτήν. Κοιτάει στην ιστορία μας όχι μόνο μία παραμυθολογία της Αμερικανικής καλοσύνης και δικαιοσύνης αλλά από την άποψη εκείνων που είναι οδηγημένοι στην φτώχεια και που δολοφονούνται για χάρη της ισχύος και του πλούτου.

Ο Ιησούς είναι ένα πρόσωπο που είναι γεμάτο με τον Θεό. Είναι ακόμη ο μέγιστος πολεμιστής που έζησε ποτέ. Ο Ιησούς ο πολεμιστής προφανώς απέρριπτε την βία και είναι αυτό το είδος του πολεμιστή που ο Θεός μας καλεί να γίνουμε. Φαίνεται σαν η σφαίρα της θρησκευτικής μαρτυρίας να έχει καταληφθεί από εκείνους που σκέπτονται ότι ο δρόμος του Θεού είναι να είμαστε πάντα προσηνείς και ευγενείς. Αλλά ο Θεός είναι ο Κύριος των Ουρανίων Στρατιών, ακόμη και αν υπάρχουν εκείνοι που νομίζουν ότι θα έπρεπε να είναι αιωνίως ευγενείς.

 Υπάρχουν εκείνοι που σκέπτονται ότι η ευγένεια είναι ο τρόπος ενώ υπάρχουν εκείνοι όπως οι φονταμενταλιστές που πιστεύουν ότι ο τρόπος συστήνεται από σκληρότητα και κατάκριση. Είναι κοινό για τους ανθρώπους να ζουν ένα μέρος της πραγματικότητας από το όλον και, παραπέρα, αντιλαμβάνονται ακόμη και αυτό το μέρος λανθασμένα. Ίσως το πιο σημαντικό πράγμα για τον Ιησού και τους προφήτες είναι ότι έζησαν την ανθρωπότητα τους και την αφοσίωσή τους στον Θεό πλήρως. Ήξεραν ότι υπήρχε χρόνος για να είναι ευγενείς και χρόνος για να είναι σκληροί, καιρός θεραπευτικός και καιρός μαστιγωτικός, καιρός για προσήνεια και καιρός για να σταθούν δυνατοί, καιρός να σιωπήσουν και καιρός να μιλήσουν. Δεν επέτρεψαν στα μέτρα και σταθμά των κοινωνιών που έζησαν ή ακόμη και τα αισθήματα των εγγύτερων φίλων τους να υπεισέλθουν στον τρόπο που ο Θεός τους ήθελε την δεδομένη στιγμή.

Το κύριο δεδομένο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η απειλή της εξολόθρευσης της ανθρωπότητας. Αυτό δεν είναι μόνο προφανώς μία κρίση για την ανθρωπότητα αλλά είναι μία ακόμη μεγαλύτερη κρίση στην ζωή του Θεού που απελπισμένα θέλει η ανθρωπότητα να επιβιώσει. Για τον καθένα να ζήσει ως Αμερικανός θα απαιτούσε πέντε φορές τους πόρους της γης. Η γη συνεχίζει να καταστρέφεται μέσω της μόλυνσης και την εκπομπή των αερίων του θερμοκηπίου. Το αμερικανικό χρέος, αμφότερα δημόσιο και ιδιωτικό, συνεχίζει να ογκώνεται. Επιπρόσθετα, τα αποθέματα πετρελαίου τελειώνουν. Η γιγάντια τεχνολογική πρόοδος που έχει τελεστεί είναι πιθανή [σ.ph.: μόνο] δια μέσου της καύσης πετρελαίου. Όλα τα παραπάνω θα δημιουργήσουν τον εντελή κεραυνό που θα διχοτομήσει την Αμερική και τα έθνη του κόσμου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών συνεχίζουν να ζουν ως αν η κοινωνία και τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα θα συνεχίσουν για πάντα. Υπάρχουν οι πολύ ισχυροί που έχουν ένα συμφέρον στο να κρατήσουν τα πράγματα στον ίδιο τρόπο ανεξάρτητα από τα διαλυτικά αποτελέσματα. Οι Αμερικανοί άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι ζωές των παιδιών τους δεν είναι εγγυημένες. Πρέπει να παλέψουν για τις ζωές των παιδιών τους. Το κάνουμε αυτό εισερχόμενοι μέσα στην αυθεντική ανθρώπινη κοινότητα που οδηγείται από τον Θεό. Το κάνουμε αυτό δίνοντας μαρτυρία εναντίον των δολοφονικών δυνάμεων και αποκαλύπτοντας τον Μύθο του Θεού. Το κάνουμε αυτό μέσα στην επίγνωση ότι ήδη ζούμε με ένα διαφορετικό τρόπο και προκηρύσσοντας ότι ο Θεός μας οδηγεί όλους σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής.

Είναι εκπληκτικό ότι οι κοινότητες που ακολουθούν τον Ιησού και κάνουν τόσο καλά πράγματα έχουν σχεδόν τελείως αποτύχει όταν μιλούμε για την διακήρυξη της ισχύος του Θεού και ότι αυτή η κοινωνία και άλλες κατάγονται εις βάθος [σ.ph.: δηλ. βυθίζονται]. Στην πραγματικότητα, είναι ο Θεός, ο Κύριος των Εθνών και ο Κύριος της Ιστορίας, που καθέλκει τα έθνη, σε άλλους καιρούς και τόπους. Οι κοινότητες πρέπει να ανακαλύψουν την δύναμη του Θεού και ότι οι άνθρωποι πρέπει να μορφώσουν κοινότητες ώστε να μπορέσουν να ζήσουν μέσα στην καταστροφή που θα έρθει και να βοηθήσουν τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Ακόμη, χρειάζεται να ανακαλύψουν ότι ο Θεός έχει ένα νέο ξεκίνημα για εμάς, όπως είπε στον Ησαΐα και όπως φανέρωσε στην Αποκάλυψι, εκεί καλώντας το τον “καινό Ουρανό και την καινή Γη”. Στις μέρες μας, αυτό είναι το πιο σημαντικό έργο των κοινοτήτων και να μην το συνεχίσουμε είναι να σπάσουμε την συνθήκη που έχουμε με τον Ιησού.

Υπάρχει ο Μύθος της Αμερικής και ο Μύθος του Θεού και κάποιος δεν μπορεί να ζήσει με αμφότερους. Πρέπει να αποφασίσει. Ο Μύθος του Θεού συντρίβει κάθε ψευδή μύθο. Η Αμερική είναι ήδη πνευματικά και ηθικά νεκρή. Πρέπει να δράσουμε πριν η σφαγή των παιδιών σιωπηθεί για πάντα. Είναι καιρός να αποστρέψουμε από τον Αμερικανικό Μύθο και κάθε ψευδή μύθο και να περιπτυχθούμε τον Μύθο του Θεού. Είναι καιρός να δημιουργήσουμε τους κύκλους που θα σταθούν έναντι των καταιγίδων που θα έρθουν.

Σ.ph.: η μετάφραση γίνεται από την ιστοσελίδα jesusradicals.com. Τα  εντονοποιημένα γράμματα είναι αποκλειστικώς του μεταφραστή (=philalethe00/φιλαλήθης), όπως και κάθε αστόχημα στην έκφραση..

Να μπλοκάρουμε την οικονομία για να μπλοκάρουμε τη μεταρρύθμιση

Συνέντευξη του Ολιβιέ Μπεζανσενό*

σε αναγνώστες της Le Monde.

Εστεμπάν: Καλημέρα, σήμερα Τρίτη πρόκειται για ένα κύκνειο άσμα ή όχι;

Μπεζανσενό: Όχι! Πρόκειται για μια επιπλέον φάση προς τη κατεύθυνση της γενικής απεργίας που αρχίζει να παίρνει μορφή. Από το βράδυ της Τρίτης και πέρα, θα γίνουν ανανεώσεις της απεργίας, θα γίνουν νέες διαδηλώσεις, καθώς και πολυάριθμα μπλοκαρίσματα. Το ερώτημα που μπαίνει τώρα είναι να μπλοκαριστεί η οικονομία για να μπλοκαριστεί η μεταρρύθμιση.

Zbeul: Είναι αυτή η απεργία, κατά τη γνώμη σας, μια πολιτική απεργία γενικής δυσφορίας ή μια κοινωνική απεργία αποκλειστικά επικεντρωμένη στις συντάξεις;

Μπεζανσενό: Η δυσαρέσκεια ξεπερνάει το ζήτημα των συντάξεων, αλλά ταυτόχρονα, αποκρυσταλλώνεται στο ντοσιέ των συντάξεων. Πολλοί μισθωτοί και πολλοί νέοι δεν αντέχουν πια τα «δυο μέτρα και δυο σταθμά» της κυβέρνησης και επιδιώκουν όντως, μέσα από αυτή την απεργία για τις συντάξεις, να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τη κυβέρνηση Σαρκοζί που υφίστανται εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Αμπντελμαλίκ: Ποια συνέχεια θα προτείνατε στη συνδικαλιστική δράση, αν ψηφιστεί ο νόμος:

Μπεζανσενό: Ο νόμος δεν είναι παρά σχέδιο νόμου ενόσω δεν δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Και ακόμα και όταν θα δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η κοινωνική ιστορία της χώρας μας είναι εδώ για να μας θυμίσει ότι αυτό που αποφασίζουν το Κοινοβούλιο και η Γερουσία, ο δρόμος μπορεί να το ξε-αποφασίσει.

Φρεντ: Ακόμα και με 3 εκατομμύρια διαδηλωτές, έχει ο δρόμος τη νομιμοποίηση ενός εκλεγμένου Κοινοβουλίου;

Μπεζανσενό: Σήμερα, η νομιμότητα είναι στο στρατόπεδο του δρόμου, και ο δρόμος μπορεί να έχει περισσότερη δύναμη από ό,τι οι κυβερνήσεις. Αυτό συνέβη το 1995 στη περίπτωση του σχεδίου Ζυπέ, και συνέβη επίσης το 2006 την ώρα της σύμβασης πρώτης πρόσληψης (CPE).

Εξάλλου, οι κυριότερες κοινωνικές μας κατακτήσεις κερδήθηκαν με αγώνες και με τη κινητοποίηση των προγόνων μας. Αν οι παππούδες μας δεν είχαν κατέβει σε απεργία το 1936, δεν θα είχαμε σήμερα τη πληρωμένη άδεια διακοπών.

Odp: Πιστεύετε λοιπόν ότι η ψήφος του συνόλου των πολιτών έχει λιγότερη αξία από τα κοινωνικά κινήματα;

Μπεζανσενό: Πότε ψήφισε η πλειοψηφία των πολιτών τη σύνταξη στα 67 χρόνια; Στο You Tube, μπορείτε να πάτε να δείτε το Νικολά Σαρκοζί, να εξηγεί πως δεν θα αγγίξει τη σύνταξη στα 67 χρόνια.

Λεόν: Το ΝΡΑ σπρώχνει τους μαθητές να βγουν στους δρόμους;

Μπεζανσενό: Οι μαθητές σπρώχνονται μόνοι τους και δεν χρειάζονται κανένα για να το κάνουν. Μπορούμε να έχουμε μαθητές στο ΝΡΑ.

Εξάλλου, οι ενήλικες, οι μισθωτοί, οι γονείς μαθητών είναι συχνά παρόντες μπροστά στα λύκεια και ζητάνε από τις αστυνομικές δυνάμεις να φύγουν από τα σχολεία και να σταματήσουν τις προκλήσεις τους. Και αυτό είναι καλό.

Ρολάν: Οι πράξεις βίας μπροστά από μερικά λύκεια κινδυνεύουν να στρέψουν τη κοινή γνώμη ενάντια στο κίνημα. Ήταν πραγματικά ανάγκη να βάλουμε στο κίνημα τους μαθητές;

Μπεζανσενό: Ναι, πρέπει να βάλουμε όλο τον κόσμο. Και η νεολαία κατανοεί ότι όταν ζητάνε από τους μεγαλύτερους να δουλεύουν για πολλά χρόνια, οι νέοι θα έχουν ακόμα πιο λίγες ευκαιρίες να βρούνε μια δουλειά στην αγορά εργασίας.

Η κυβέρνηση, με τις επαναλαμβανόμενες αστυνομικές προκλήσεις της, επιδιώκει το ντεραπάρισμα της κατάστασης, πιστεύοντας ότι προκαλώντας φόβο θα καλμάρει την αμφισβήτηση.

Εμιλιέν 22: Ποια στοιχεία σας επιτρέπουν να συγκρίνετε τις διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών με το Μάη 68; Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ή ακόμα και να ευχηθούμε τη πιθανότητα ενός κινήματος ίδιου τύπου για τη Γαλλία;

Μπεζανσενό: Δεν υπάρχει μοντέλο για εξαγωγή. Κάθε αγώνας έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και βρίσκει τους δικούς του νόμους. Όμως πιστεύω πως ένας νέος Μάης 68 με τα χρώματα του 21ου αιώνα δεν θα έκανε κακό σε κανένα, εκτός από τους καπιταλιστές και τη κυβέρνηση. Αλλά αυτό δεν μας πειράζει…
Ο Μάης 68, εκτός από τα οδοφράγματα, ήταν μια γενική απεργία όπου εκατομμύρια άνθρωποι εισέβαλαν στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο. Είναι αυτή ακριβώς την εισβολή που χρειαζόμαστε σήμερα.

Τιμπώ: Απεργοί που μπλοκάρουν πετρελαϊκά κέντρα και συγκοινωνιακούς άξονες: πρόκειται ακόμα για απεργία όταν εμποδίζονται οι άλλοι να εργαστούν; Δεν είναι μάλλον πιο κοντά στην ιδέα που έχετε για τον «επαναστατικό ακτιβισμό»;

Μπεζανσενό: Δεν ζούμε μια επανάσταση (όχι ακόμα!). Βρισκόμαστε σε μια διαδικασία γενίκευσης των απεργιών, όπου η ριζοσπαστικοποίηση και η διεύρυνση πάνε χέρι χέρι. Το κίνημα διευρύνεται κάθε φορά λίγο περισσότερο, και ταυτόχρονα, οι δράσεις ριζοσπαστικοποιούνται επειδή η κυβέρνηση σπρώχνει προς τη ριζοσπαστικοποίηση της πάλης.

Μαρκ: ΄Εχει το ΝΡΑ ένα συγκεκριμένο αντισχέδιο μεταρρύθμισης; Αν ναι, ποιο είναι αυτό;

Μπεζανσενό: Το ΝΡΑ ζητάει όχι να ξαναγραφτεί το σχέδιο, αλλά την απόσυρσή του. Προτείνουμε τη πλήρη σύνταξη στα 60 χρόνια, και την επιστροφή στα 37,5 έτη ασφάλισης για όλους. Για τη χρηματοδότηση αυτού του σχεδίου, προτείνουμε να αυξηθεί το μερίδιο της εργοδοτικής εισφοράς.

Σύμφωνα με το Συμβούλιο προσανατολισμού των συντάξεων, χρειάζονται 3% του ΑΕΠ από τώρα μέχρι το 2050 για να χρηματοδοτηθεί το συνταξιοδοτικό σύστημα. Όμως, κάθε χρόνο, χάνεται το 17% του ετήσιου πλούτου με τη μορφή κερδών που μονοπωλούνται από μια μειοψηφία προνομιούχων.

Πρέπει λοιπόν να μοιραστούμε το πλούτο, και επίσης να μοιραστούμε το χρόνο εργασίας εργαζόμενοι λιγότερο στις επιχειρήσεις, ώστε να έχει δουλειά όλος ο κόσμος έξω από αυτές.

Βίκτορ: Ποιοι είναι, κατά τη γνώμη σας, οι τομείς που πρέπει να φορολογηθούν κατά προτεραιότητα αν θέλουμε να βρούμε τα κεφάλαια που χρειάζονται για να χρηματοδοτήσουμε τις συντάξεις;

Μπεζανσενό: Τα εισοδήματα του κεφαλαίου. Εξάλλου, κάθε χρόνο, χάνονται 32 δισεκατομμύρια ευρώ με τη μορφή εισφοροαπαλλαγών για να δημιουργήσουν, τάχα, θέσεις εργασίας (το βλέπουμε με πόση επιτυχία το κάνουν!). Αυτές οι εισφοροαπαλλαγές δημιουργούν ελλείμματα.

Ζωρζ Π.: Πώς γίνεται και δείχνετε να μην φοβάστε τις οικονομικές συνέπειες (επιπτώσεις στην απασχόληση, την ανάπτυξη, κλπ) των κινημάτων που οργανώνετε ή πυροδοτείτε;

Μπεζανσενό: Οι παρούσες οικονομικές δυσκολίες δεν οφείλονται στη γενική απεργία, αλλά σε ένα σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, και η κρίση του οποίου, που άρχισε πριν από δυο χρόνια με την υπόθεση των subprimes, απλώθηκε σαν γάγγραινα στο σύνολο των γραναζιών της οικονομίας.

Γινόμαστε μάρτυρες μιας κρίσης υπερπαραγωγής με τη μαρξιστική σημασία της λέξης στο σύνολο των καπιταλιστικών δυνάμεων. Θα πρέπει κάποτε να εφεύρουμε ένα νέο τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης που να επιτρέπει να ικανοποιούνται οι ανάγκες της ανθρωπότητας.

Φοιτητής από Τόκιο: Πιστεύετε ότι ένα δημοψήφισμα θα ήταν μια καλή λύση για να ξανατεθεί ενδεχομένως το ζήτημα από μηδενική βάση;

Μπεζανσενό: Στη συγκεκριμένη στιγμή της αναμέτρησης, όχι. Θα ήταν κάτι αποπροσανατολιστικό και ένα θεσμικό υποκατάστατο για τις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Αν για να νικήσουμε υπάρχει ένα πιο αποτελεσματικό μέσο από ό,τι η ανανεωνόμενη γενική απεργία, πρέπει να μας το πουν, αλλά εγώ δεν το βλέπω. Η ψηφοφορία των πολιτών μπόρεσε, τη στιγμή της ιδιωτικοποίησης του Ταχυδρομείου, να αποτελέσει ένα στήριγμα για τους αγώνες. Όμως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει τους αγώνες.

Σερένα: Οι φοιτητές είναι προς το παρόν ελάχιστα κινητοποιημένοι, θα μπορούσαν να παίξουν αποφασιστικό ρόλο;

Μπεζανσενό: Όχι πανικός Σερένα, έρχονται! Καμιά δεκαριά πανεπιστήμια είναι ήδη κινητοποιημένα, και όντως, η φοιτητική αμφισβήτηση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα αποφασιστικό στοιχείο για την επέκταση του κινήματος.

Ματιέ: Άρα είναι φυσιολογικό να μπλοκάρονται τα σχολικά κτίρια και να εμποδίζονται όσοι θέλουν να μελετήσουν;

Μπεζανσενό: Άρα, είναι φυσιολογικό να υποστηρίζω εκείνους που μπλοκάρουν.

Zbeul: Μήπως η λύση είναι οι δράσεις των Black Blocs αντί για τις παραδοσιακές «διαδηλώσεις μεργκέζ της CGT»;

Μπεζανσενό: Είμαι μάλλον με τη μεριά του Red Block. Εξάλλου, μου αρέσουν τα μεργκέζ και είμαι υπέρ της ανανεώσιμης γενικής απεργίας.

CG: Τι γίνεται με την αληθινή αριστερή συμμαχία μεταξύ του ΝΡΑ και του Αριστερού Μετώπου ώστε να μπορεί να επηρεάσει το Σοσιαλιστικό κόμμα στα επόμενα χρόνια;

Μπεζανσενό: Προτείνουμε τη συσπείρωση όλων των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων πάνω σε ενωτικές και ριζοσπαστικές βάσεις, και σε πλήρη ανεξαρτησία απέναντι στο Σοσιαλιστικό κόμμα. Ο στόχος, για μένα, δεν είναι να επηρεάσουμε τη πολιτική του ΣΚ ή να το στρατολογήσουμε στον αντικαπιταλισμό (καλό κουράγιο!), αλλά μάλλον να αμφισβητήσουμε την ηγεμονία του ΣΚ πάνω στην υπόλοιπη αριστερά.

Υπάρχουν δυο μεγάλοι πολιτικοί προσανατολισμοί στα αριστερά: η μια που εγγράφεται στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς, και η άλλη που θέλει να βγει από αυτό. Αυτοί οι δυο προσανατολισμοί δεν είναι συμβατοί μέσα στην ίδια κυβέρνηση, αλλά οι δυνάμεις μας μπορούν να προστεθούν για να αντισταθούν στη δεξιά, όπως συμβαίνει στο ζήτημα των συντάξεων.

Λωράν Φ.: Κύριε Μπεζανσενό, πότε λογαριάζετε να βγείτε στη σύνταξη;

Μπεζανσενό: Στα 60 χρόνια και με πλήρη σύνταξη! Αλλά να ξέρεις Λωράν, ότι θα συνεχίσω πάντως να αγωνίζομαι.

Μαρού: Και μέχρι πού μπορεί να πάει αυτή η κλιμάκωση;

Μπεζανσενό: Μέχρι τη νίκη. Έχουν συγκεντρωθεί οι προϋποθέσεις για να νικήσει το κίνημα για τις συντάξεις. Αυτό δεν είναι δεδομένο, και υπάρχουν ακόμα μπροστά μας πολλά εμπόδια. Αλλά αντικειμενικά, το στρατόπεδό μας, εκείνο της αμφισβήτησης, εξακολουθεί να διευρύνεται ενώ το απέναντι στρατόπεδο απομονώνεται και γίνεται πιο εύθραυστο.

Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός μεταβάλλεται σε κατατρόπωση. Απέναντι σε υπουργούς που ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους, ο δρόμος μπορεί να πετύχει μια αποφασιστική νίκη σε αυτή τη πάλη των τάξεων. Όπως το έλεγε ο Τσε, Hasta la Victoria siempre!.

* Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό είναι εκπρόσωπος του ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα) της Γαλλίας, απαντάει στις ερωτήσεις των αναγνωστών της Le Monde. Η μετάφραση είναι του Γ. Μητραλιά)

ΠΗΓΗ: 07:37 – Τετ 20/10/2010, tvxsteam, http://tvxs.gr/news/%CE%AD%C…..%CE%B7%C2%BB

Σχετικά με τις «Προτάσεις επιτροπής του Υ.Π.Δ.Μ.Θ. για την αναμόρφωση του Λυκείου»

Ανακοίνωση του Πανελλήνιου Θεολογικού Συνδέσμου "ΚΑΙΡΟΣ"

Μετά τη δημοσιοποίηση κειμένου με τις «Προτάσεις για την αναμόρφωση του Λυκείου» που επεξεργάστηκε επιτροπή του Υπουργείου παιδείας, δια βίου μάθησης & θρησκευμάτων, και επειδή θεωρούμε επιβεβλημένη τη συμβολή μας στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται, καταθέτουμε τις παρακάτω απόψεις:

1. Πριν από οποιαδήποτε άλλη κρίση για το κείμενο της επιτροπής σχετικά με το περιεχόμενο και τις κατευθύνσεις του «νέου Λυκείου», οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ως ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι το Υπουργείο θέτει επί τάπητος το πρόβλημα, ομολογώντας -έστω και με τη μέθοδο της διαρροής- την ανεπάρκεια και τη βαθιά κρίση που χαρακτηρίζουν αυτή τη βαθμίδα της εκπαίδευσης.

Στο πλαίσιο αυτό αντιμετωπίζουμε κατ’ αρχάς θετικά και το άνοιγμα της δημόσιας συζήτησης για το χαρακτήρα του Λυκείου. Συμφωνούμε και εμείς ότι απαιτούνται ριζικές και ουσιαστικές αλλαγές, για να πάψει η υπαγωγή και απορρόφηση της εκπαιδευτικής αυτής βαθμίδας από την ασφυκτική και στρεβλή διαδικασία των εισαγωγικών εξετάσεων και να ανακτήσει τον αυτοτελή μορφωτικό χαρακτήρα που οφείλει να έχει στην αγωγή των νέων.

2. Διαπιστώνουμε όμως, ότι το συγκεκριμένο σχέδιο για το «νέο Λύκειο», παρότι τονίζει την ανάγκη «μορφωτικής αυτοτέλειας» του Λυκείου, εν τούτοις, στην πράξη συναρτά πλήρως το Πρόγραμμα Σπουδών του με την προοπτική εισαγωγής των μαθητών στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση και το καθιστά έτσι, για άλλη μία φορά, υποτελές σε αυτήν.

Είναι γεγονός, ότι το σχέδιο του «νέου Λυκείου» είναι μια αντιγραφική παραλλαγή του εκπαιδευτικού προτύπου του International Baccalaureate Diploma Programme, γνωστού και ως Ι.Β. Ως γνωστόν, το Ι.Β. είναι ένα ειδικό προ-πανεπιστημιακό σύστημα εκπαίδευσης, που απευθύνεται σε μαθητές ιδιαίτερου μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου (elite), με ειδικούς στόχους στενά συναρτημένους με τις μετέπειτα ακαδημαϊκές σπουδές τους στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο, ότι τα σχολεία αυτά πιστοποιούνται από Οργανισμό του Ι.Β.D.P., ώστε να ανταποκρίνονται σε αυστηρά κριτήρια και αυξημένες απαιτήσεις, όπως: μαθήματα διαφορετικών επιπέδων (SL/standard level, HL/high level), με δυνατότητα επιλογής της διδακτέας ύλης από ένα ευρύτατο φάσμα βιβλιογραφίας, άρτιες υποδομές, με ειδικά επιμορφωμένους εκπαιδευτικούς, σύγχρονες και ενημερωμένες βιβλιοθήκες, εργαστήρια υψηλών προδιαγραφών, χρήση και αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών,  και, φυσικά, υψηλό προϋπολογισμό για τη λειτουργία τους. Για όλους αυτούς τους λόγους άλλωστε, στις ευρωπαϊκές χώρες αυτά τα -ειδικών προδιαγραφών- σχολεία εντάσσονται στα μη υποχρεωτικά. Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, αν είναι φρόνιμο, εφικτό και… έντιμο, να αποτελέσει το Ι.Β. γενικευμένο πρότυπο για ένα εκπαιδευτικό σύστημα εθνικής κλίμακας και δημόσιας αναφοράς σαν το ελληνικό -και μάλιστα από το επόμενο σχολικό έτος!

Οι «Προτάσεις» της επιτροπής δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν σοβαρά τα ερωτήματα αυτά, όπως επίσης δεν φαίνεται να λαμβάνουν καθόλου υπ’ όψη τους όλα τα σχετικά παιδαγωγικά και λειτουργικά προβλήματα που θα προκύψουν από μια βιαστική και απροϋπόθετη εφαρμογή του σε εθνικό επίπεδο. Σχεδιάζοντας επί χάρτου, προχωρά στη διατύπωση «Προτάσεων» διεξόδου από την κρίση οι οποίες, όμως, βασίζονται σε μια επιδερμική και ρηχή διάγνωση των πραγματικών προβλημάτων του Λυκείου -που είναι άλλωστε εν πολλοίς προβλήματα και της υποχρεωτικής εκπαίδευσης: Η «μεγάλη έκταση της διδακτέας ύλης, η κατακερματισμένη και εργαλειακή προσέγγισή της, η κανονιστική διδασκαλία κ.ά.» χρεώνονται με συνοπτικές διαδικασίες «στην υποχρεωτική διδασκαλία των μαθημάτων» και προβάλλεται ως πανάκεια, για όλα τα δεινά που κατατρύχουν το Λύκειο, «η δυνατότητα των μαθητών να επιλέγουν τα μαθήματα που θα διδαχθούν», ώστε να καταστούν «συμμέτοχοι και υπεύθυνοι για τη μόρφωσή τους»! Εννοείται βέβαια, ότι -με βάση αυτήν την απλουστευτική λογική- θα έπρεπε να απορριφθούν ως αποτυχημένα όλα εκείνα τα εκπαιδευτικά συστήματα (βλ. Φιλανδία, Νορβηγία κ.α.)[1] που στηρίζονται σε ένα ευρύ φάσμα υποχρεωτικών μαθημάτων και που μέχρι πρότινος θαυμάζαμε…

Συμπερασματικά, επιβεβαιώνεται η αρχική μας διαπίστωση, που συνιστά και το λόγο της βασικής μας αντίρρησης στο σχέδιο της επιτροπής για το «νέο Λύκειο»: παρά τις διακηρύξεις  αγαθής πρόθεσης για την ενίσχυση της «κριτικής σκέψης» κ.λπ., όχι μόνο δεν θίγεται αλλά, αντίθετα, επιτείνεται ο αποσπασματικός, χρησιμοθηρικός και τεχνοκρατικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης στο Λύκειο. Ο λόγος είναι προφανής και η ανακολουθία κραυγαλέα: εφόσον τα επιλεγόμενα μαθήματα συνδέονται άμεσα και καθοριστικά με την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση, υπονομεύεται ο θεμελιώδης στόχος των «Προτάσεων» που είναι -και σωστά- η μορφωτική αυτοτέλεια του Λυκείου, το οποίο καθίσταται για άλλη μία φορά υποτελές.

3. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι το σχέδιο για το «νέο Λύκειο» παροπλίζει, αν δεν ακυρώνει παντελώς, την κοινωνική απαίτηση για μια ηθική και θρησκευτική αγωγή, η οποία είναι απαραίτητη για την ψυχική και πνευματική ανάπτυξη καθώς και για την κοινωνική  ωρίμανση των σημερινών νέων. Στο πλαίσιο αυτό, η πρόβλεψη για το μάθημα των Θρησκευτικών ως «επιλεγόμενο» από την Α΄ Λυκείου ακόμη, συνιστά σαφή υποτίμηση της ανάγκης για συστηματική και ουσιαστική θρησκευτική αγωγή και μάλιστα στην πιο κρίσιμη ηλικιακή φάση της εφηβείας -αυτής της "πρώιμης ενήλικης ζωής" των αυριανών Ελλήνων πολιτών. Πολύ περισσότερο, που η θρησκευτική αγωγή αποτελεί ρητή υποχρέωση του ελληνικού Σχολείου σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, τις Συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης καθώς και την καταξιωμένη πρακτική στα εκπαιδευτικά συστήματα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Σήμερα σε παγκόσμιο και, κυρίως, ευρωπαϊκό επίπεδο (και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) δημοσιεύονται σημαντικές και μακροχρόνιες επιστημονικές έρευνες για τη θρησκευτική εκπαίδευση, οι οποίες από τη μια, υποδεικνύουν την υποχρεωτικότητά της στα δημόσια σχολεία υπό κρατική μέριμνα -κάτι που κατά βάση συμβαίνει στη χώρα μας μέχρι σήμερα- και από την άλλη, τονίζουν τη καθοριστική σημασία της στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη του ανθρώπου στις ηλικίες των 15-18 χρόνων. Σε αυτήν την ιδιαίτερα κρίσιμη ηλικία, οι νέοι «διανοίγουν» την ταυτότητά τους προς τα έξω, σχετίζονται με τα δικά τους -προσωπικά πια- κριτήρια, αναλαμβάνουν ρόλους και ευθύνες, συγκρούονται, δοκιμάζουν και δοκιμάζονται. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, στην ηλικιακή φάση του Λυκείου ο θρησκευτικός εγγραμματισμός -θεμελιώδης στόχος της ευρωπαϊκής θρησκευτικής εκπαίδευσης- μπορεί πράγματι να αποδώσει γόνιμους καρπούς. Τότε είναι, που οι μαθητές μπορούν να συνειδητοποιούν τα θεμελιώδη ερωτήματα που θέτει η θρησκεία γύρω από τον εαυτό, την κοινωνία, το περιβάλλον και, πάνω απ' όλα, για τα δυο ζητήματα που βρίσκονται στενά συνδεδεμένα με τον πυρήνα της θρησκευτικής αναζήτησης: την αλήθεια και την αμφιβολία.

Σε αυτή την ευρωπαϊκή ομοφωνία για την αναγκαιότητα της θρησκευτικής αγωγής στο πλαίσιο της δημόσιας εκπαίδευσης, ενυπάρχουν δύο παραδοχές που τίθενται ταυτόχρονα και ως προτάγματα στο σχεδιασμό και την υλοποίησή της: α. Η αναγνώριση της συμβολής της θρησκευτικής αγωγής στον εμπλουτισμό της ανθρωπιστικής διάστασης της εκπαίδευσης και στην εξ αυτής συγκρότηση του ανθρώπινου υποκειμένου-μαθητή. β. Η αναγνώριση της κοινωνικής κρισιμότητας του θρησκευτικού φαινομένου, το οποίο -ως παράγοντας άλλοτε συνεκτικός κι άλλοτε διαλυτικός- απαιτεί νηφάλια, διαλλακτική και κριτική ερμηνευτική προσέγγιση, που δεν πρέπει επ' ουδενί να εκχωρηθεί ή να παραθεωρηθεί από τη δημόσια εκπαίδευση.

Στο προτεινόμενο σχέδιο, αντίθετα, διαβλέπει κανείς -μέσα από την αποκλειστική στόχευση της καλλιέργειας των «βασικών ικανοτήτων» και την παράλληλη υποβάθμιση του ανθρωποποιητικού χαρακτήρα του Λυκείου- δύο τελείως διαφορετικές με τις παραπάνω παραδοχές: α. Την υποχώρηση σε μια τρέχουσα λογική και την υπαγωγή του Λυκείου -και μετέπειτα της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης- στα προστάγματα της ελεύθερης αγοράς, που απαιτεί από τα εκπαιδευτικά συστήματα να παράγουν επιδέξια, ευέλικτα και αναλώσιμα "εργαλεία". Πράγμα που συνιστά εν τέλει, συρρίκνωση του δημόσιου χώρου της εκπαίδευσης και εκποίησή του στην ιδιωτικότητα. β. Την αμηχανία στο χειρισμό του "προβλήματος" που λέγεται θρησκευτικό φαινόμενο, όπως σχεδόν ομολογείται με την επιδέξια μεθόδευση της περιθωριοποίησής του ως «επιλεγόμενο». Όμως, πόσο φρόνιμο είναι να κρύβουμε το πρόβλημα και να καμωνόμαστε -κρυπτόμενοι από αυτό- ότι το λύνουμε; Είναι άραγε τόσο πιο κουτοί οι Ευρωπαίοι συμπολίτες μας που το αντιμετωπίζουν κατάματα και μάλιστα με τρόπο υπεύθυνο και δημιουργικό;       

Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ είναι πεπεισμένος, ότι η απάντηση στα παραπάνω διλήμματα δεν βρίσκεται στην υποβάθμιση αλλά στην αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας. Στην κατεύθυνση αυτή κινείται η πρότασή μας για ένα μάθημα Θρησκευτικών, υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές «ανεξάρτητα από τη θρησκευτική ή μη προέλευση και ταυτότητά τους» και ταυτόχρονα «αναβαθμισμένο, ώστε να μπορεί πράγματι να λειτουργήσει ως παράγοντας εμβάθυνσης και εμπλουτισμού της ίδιας της δημοκρατίας: ενθαρρύνοντας την κατάργηση στερεοτύπων και προκαταλήψεων, καλλιεργώντας την υπευθυνότητα και εμπνέοντας την έμπρακτη αγάπη για τον συνάνθρωπο και την κτίση.» Μέσα από μια τέτοια αναβάθμιση θα μπορέσει «να συμβάλει το μάθημα των Θρησκευτικών, ώστε οι μαθητές να έχουν τη δυνατότητα, τη γνωστική υποδομή και την ψυχική ευρυχωρία για έναν απροκατάληπτο και εποικοδομητικό διάλογο, με αποδοχή και σεβασμό της θρησκευτικής ετερότητας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απεμπολούν ή σχετικοποιούν τη δική τους -θρησκευτική ή μη- ταυτότητα.» (βλ. Διακήρυξη ΚΑΙΡΟΥ).

Εάν πράγματι θέλουμε, το Σχολείο να «αφορά σε όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις και ανισότητες» και να στοχεύει «σε αξίες και αρχές που κάνουν κάθε νέο πάνω απ’ όλα ΑΝΘΡΩΠΟ» -όπως υπερθεματίζει στη διακήρυξη του για το «νέο Σχολείο» το Υπουργείο-, τότε οφείλει να προετοιμάζει τους μαθητές, όχι απλώς και μόνο σε μια «λειτουργική» κατεύθυνση, ώστε να παράγουν λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα αξιοποιώντας κάποιες «βασικές ικανότητες» και δεξιότητες. Ένα πραγματικά «νέο Σχολείο» οφείλει επίσης να έχει μια κατεύθυνση «κριτική-χειραφετική»: να δίνει χώρο και χρόνο στην κρίση, το στοχασμό και το όραμα, στη δυνατότητα να προβληματίζονται οι μαθητές πάνω στην ίδια τη φύση και τη μορφή των προβλημάτων, στην καταγωγική τους αναφορά και τις συνολικές τους επιπτώσεις, καθώς και στο ενδεχόμενο εναλλακτικής αναδιατύπωσής τους. Να προετοιμάζει τους μαθητές για να συναντήσουν το απρόβλεπτο και να επινοήσουν το νέο, να απαγκιστρωθούν από το «εγώ» και να «ανοιχθούν» σε μια συνολική θέαση του κόσμου και των προβλημάτων του. Σε ένα τέτοιο Λύκειο που, εκτός από το «λειτουργισμό» θα στοχεύει και στη «χειραφέτηση» από κάθε μορφής δογματική προκατάληψη, οι μαθητές -συμπορευόμενοι με τους δασκάλους τους- θα μπορούν να ξεδιπλώνουν και να καλλιεργούν πολύτιμες «ικανότητες-δεξιότητες» -κάποιες από αυτές και στο πλαίσιο του μαθήματος των Θρησκευτικών. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

· Να αναγνωρίζουν το θρησκευτικό υπόβαθρο και τις θρησκευτικές διαστάσεις του πολιτισμού -ελληνικού, ευρωπαϊκού και άλλων.

· Να ερμηνεύουν την επιρροή των θρησκειών πάνω στη ζωή των ανθρώπων.

· Να αξιολογούν τη σημασία της θρησκευτικότητας σε μια πλουραλιστική κοινωνία.

· Να αναγνωρίζουν και να κρίνουν τις θετικές και αρνητικές εκδηλώσεις του Χριστιανισμού και των άλλων θρησκειών.

· Να γνωρίζουν και να εξετάζουν την αρνητική κριτική που ασκείται προς το Χριστιανισμό και τη θρησκευτική πίστη.

· Να επικοινωνούν και να διαλέγονται με ετερόθρησκους και ετερόδοξους.

· Να αναγνωρίζουν τις ηθικές αξίες των άλλων θρησκειών.

· Να ερμηνεύουν τα θρησκευτικά κείμενα με πολλαπλά κριτήρια.

· Να κατανοούν τον τρόπο με τον οποίο ιερά κείμενα των θρησκειών απαντούν σε θεμελιώδη ερωτήματα και σε ηθικά ζητήματα.

· Να επεξεργάζονται και να αναθεωρούν στερεότυπα που εγκλωβίζουν και αδικούν.

· Να αναλύουν με ποιον τρόπο η θρησκευτική ή μη δέσμευση μεταφράζεται σε στάση ζωής. 

4. Τέλος, δεν κρύβουμε την απορία μας για τη διαδικασία που επελέγη από το Υπουργείο. Μας προβληματίζει το γεγονός, ότι η σύσταση της επιτροπής και η προετοιμασία των προτάσεών της έγινε εν αγνοία όχι μόνο της εκπαιδευτικής κοινότητας, αλλά και αυτού ακόμα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που είναι το κατά Νόμον αρμόδιο για την επεξεργασία παρόμοιων προτάσεων. Φοβούμαστε, ότι η βιασύνη για άμεση και καθολική εφαρμογή του σχεδίου από την επόμενη κιόλας χρονιά σε όλα τα Λύκεια της χώρας συνιστά μια έμμεση παραδοχή του Υπουργείου, ότι ο μόνος τρόπος για να υλοποιήσει το σχέδιο αυτό, είναι να το επιβάλει στην εκπαιδευτική κοινότητα και την ελληνική κοινωνία με τη μέθοδο του αιφνιδιασμού.

Είναι βαθιά μας πεποίθηση, ότι η όποια αλλαγή στο ελληνικό Σχολείο προϋποθέτει ένα πραγματικό «Κίνημα Παιδείας» -ακόμα και μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες της παρούσας κρίσης. Προϋποθέτει ένα ολοκληρωμένο μεταρρυθμιστικό σχέδιο, που να αγκαλιάζει με τρόπο ενιαίο και συνεκτικό όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, και έναν πραγματικό διάλογο, που δεν μπορεί να περιοριστεί ούτε στη συνήθη «δημόσια διαβούλευση» ούτε πρέπει να μείνει μόνο μεταξύ πολιτευτών, συνδικαλιστών και λοιπών τεχνοκρατών. Πρέπει να αγκαλιάσει και να κινητοποιήσει πρώτιστα τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, καθώς και τους μαθητές και τους γονείς τους -και μάλιστα στον προνομιακό τόπο της εκπαίδευσης: τη σχολική μονάδα. Η επιτυχία της όποιας μεταρρύθμισης δεν θα κριθεί σε τίποτε άλλο, παρά στο αν -όλοι μαζί οι πολίτες- καταφέρουμε να εκμεταλλευτούμε θετικά την κρίση και να μετατρέψουμε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα απογοήτευσης, φόβου και αδράνειας στο αντίθετό της.

Για εμάς μια πραγματική μεταρρύθμιση του Σχολείου προϋποθέτει τα εξής:

α.  Συγκεκριμένα αιτήματα προς τα ΑΕΙ, για το είδος της εκπαίδευσης όσων θα υπηρετήσουν τη διδασκαλία των μαθημάτων στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

β.  Σχεδιασμό και οργάνωση των αλλαγών, αρχίζοντας από την υποχρεωτική εκπαίδευση (Δημοτικό και Γυμνάσιο) και συνεχίζοντας στο Λύκειο.

γ.  Δημιουργία των αναγκαίων υποδομών (υλικοτεχνικές, επιμόρφωση καθηγητών, σύστημα αξιολόγησης κ.α.). Αλλιώς γίνεται γράμμα κενό περιεχομένου, με αποτέλεσμα σε κάθε νέα μεταρρύθμιση να καταργούνται ακόμη και τα όσα θετικά θεσμοθετήθηκαν στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα η Διαμορφωτική αξιολόγηση του 2525/1997 ή η Διαθεματική προσέγγιση στα ΔΕΠΠΣ και ΑΠΣ του 2003.

Ελπίζουμε ότι το Λύκειο, είτε "παλαιάς κοπής" είτε "νέας εκδοχής", δεν θα πάψει να επιβεβαιώνει την ετυμολογική καταγωγή του και να έχει την αναφορά του σε εκείνο το γυμναστήριο με τις στεγασμένες στοές περιπάτων στο ανατολικό προάστιο της Αθήνας, κοντά στο ναό του Λυκείου Απόλλωνα, όπου δίδαξε ο Αριστοτέλης… Να είναι για τους νέους ανθρώπους δρόμος, γύμνασμα και στοχαστικός περίπατος, προς το φωτισμό σε καιρούς δύσκολους και σκοτεινούς. 

Η Διοικούσα Επιτροπή            

του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

ΚΑΙΡΟΣ -για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης

[1] Στα υποχρεωτικά μαθήματα της Φινλανδίας συμπεριλαμβάνονται: 1. Μητρική Γλώσσα και Λογοτεχνία, 2. Δεύτερη Εθνική Γλώσσα, 3. Ξένες Γλώσσες, 4. Μαθηματικά, 5. Περιβαλλοντικές και Φυσικές Επιστήμες, 6. Θρησκεία/Ηθική, 7. Φιλοσοφία, 8. Ψυχολογία, 9. Ιστορία, 10. Κοινωνικές Σπουδές, 11. Τέχνες και 12. Φυσική Αγωγή. Στη Νορβηγία αντίστοιχα: 1. Νορβηγικά, 2. Θρησκεία και Ηθική, 3. Αγγλικά (και άλλες Ξένες Γλώσσες), 4. Κοινωνικές Σπουδές, 5. Γεωγραφία, 6. Ιστορία, 7. Μαθηματικά, 8. Φυσική και 9. Φυσική Αγωγή.

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 20 Οκτώβριος 2010 15:56,  http://www.kairosnet.gr/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=49:-qq-l-r&catid=2:news&Itemid=9

Της… αδιαφθορίας!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Το ρεσιτάλ της γαλαζοπράσινης υποκρισίας «χτύπησε ταβάνι»! Οι αδιάφθορες πράσινες κάμπιες καταδιώκουν, λέει, απηνώς τις διεφθαρμένες γαλάζιες ακρίδες.

Και οι αδιάφθορες γαλάζιες ακρίδες, απ’ τη δική τους πλευρά, απειλούν ότι θα κάμουν κι αυτές το ίδιο στις διεφθαρμένες πράσινες κάμπιες, όταν έρθουν στην εξουσία.

«Κι οι καλοί μας ΜουΜουΕδες (ΜΜΕ),

Της πολιτικής λακέδες,

που εισπράττουνε λουφέδες

να γυαλίζουν τενεκέδες

στης ΤιΒι τους καφενέδες»…

…Προσφέρουν το απαραίτητο ντεκόρ, για να διατρανώνεται το εκατέρωθεν πολεμικό μένος. Και ν’ ακούγονται οι ένθεν κακείθεν βρυχηθμοί και μυκηθμοί. Και οι ιαχές και τύμπανα του πολέμου. Και των όπλων η κλαγγή.

Έτσι ώστε να συγκινηθεί ο “διεφθαρμένος” λαός της “διεφθαρμένης” αυτής χώρας….

Και να συμπαραταχθεί με την πράσινη ή γαλάζια…αδιαφθορία. Προκειμένου να αβαντάρει το σικέ «ντέρμπυ» τους… Βέβαια, το θεατρικό αυτό σκηνικό είναι προεκλογικό. Γιατί…. Μετά τις εκλογές όλα θ’ αλλάξουν…

Όταν κατορθώσουν να εξαπατήσουν, για μια ακόμη φορά, και να καταστήσουν αυτόχειρα το λαό, οι επικές τους μάχες θα γίνουν… φιλικές αψιμαχίες…

Και «των αχρείων (πράσινων και γαλάζιων) τα αχρεία θα παρκάρουνε στ’ αρχεία». ‘Η θα παραγραφούν. Εν ονόματι της ασυλίας. Ή όποιας άλλης αλητείας…

Και τότε, για μια η φορά, θα ανακαλύψουν ότι δεν φταίνε ούτε οι πράσινες κάμπιες ούτε οι γαλάζιες ακρίδες για την καταστροφή της πανίδας της διεφθαρμένης αυτής χώρας….

Παρά μόνο το αιώνιο θύμα, ο “διεφθαρμένος” λαός της… Ο οποίος «με τα τόσα, που έχει πάθει, τίποτε δεν έχει μάθει»! Και τον οποίο, αυτή τη φορά, θα τον γδάρουν ανάποδα. Μια κι απ’ την καλή τον έχουν χιλιογδαρμένο… Και, ασφαλώς, καλά θα του κάνουν!

Μια και εξακολουθεί να στηρίζει, όχι μόνο αμετανόητα και ακατανόητα, αλλά και στο έπακρον ανόητα το καθεστώς της πολύχρονης γαλαζοπράσινης… αδιαφθορίας!…

Παπα-Ηλίας, 20-10-2010

http://papailiasyfantis.wordpress.com