Φωτιά και τσεκούρι

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Σώμα του λαού μου, γυμνό

όμορφο σαν νυμφίος,

στεφανωμένος

μ’ αγκάθια τριανταφυλλιάς

Ας είναι ταπεινό το βλέμμα

…………………….   των αμνών σου,

Ήρεμο στους ώριμους καιρούς

Σώμα του λαού μου πολύπαθο

Έκρηξη η ανάσταση

στο πλήρωμα του χρόνου

Κι’ ο βρυχηθμός του λέοντος

…………………….    σημάδι

ας ακουστεί στην απέναντι όχθη

Να τρέμουν οι καλαμιές

στην κοντανασαιμιά σου

Θεριστή εσύ της ιστορίας

έφτασε το καλοκαίρι

Χρυσίζει ο κάμπος

αθέριστοι  οι σιτοβολώνες

περιμένει ο κόσμος το ψωμί του

κι’ ο μαθητής το βιβλίο του

Σώμα του λαού μου σκήνωμα

…………………….   του χρέους

Μην αρνηθείς το κάλεσμα

…………………….   των καιρών

Οι Νενέκοι στο πλευρό του Ιμπραήμ

 …………………….   αλωνίζουν

«Φωτιά και τσεκούρι

…………………….    στους προσκυνημένους»,

η απάντηση

                          4 Δεκεμβρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Στράτευμα και ομοφυλοφιλία

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η ομοφυλοφιλία αποτελεί μάστιγα στις δυτικές κοινωνίες από δεκαετίες. Αν εξ αρχής οι ιθύνοντες την αντιμετώπιζαν ως πρόβλημα, ασφαλώς η επιστημονική έρευμα θα είχε δώσει ώς σήμερα πλήθος εργασιών για τα αίτια και θα λαμβάνονταν μέτρα, ώστε να περιοριστεί το κακό πριν μετατραπεί σε μάστιγα. Αντί όμως αυτού είδαμε το ομοφυλοφιλικό “κίνημα” να κατακτά με την πάροδο του χρόνου έδαφος και να εδραιώνεται διεκδικώντας δικαιώματα, τα οποία στερούσαν από τα μέλη τους οι “ομοφοβικές” Πολιτείες!

  Συνέχεια →

Επαχθές χρέος και η… "στροφή του διαβόλου"!

Του Γιάννη Τόλιου*

Όλο και περισσότερο οι εκτιμήσεις αναλυτών της αγοράς δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει μπει στον μονόδρομο της επίσημης ή, προς το ευγενικότερο, «ελεγχόμενης» πτώχευσης. Η πολιτική του «Μνημονίου», που επιτείνεται από τους δυσμενείς όρους του δανείου της «τρόικας», όχι μόνο δεν την απέτρεψε, αλλά επιτάχυνε τη διαδικασία. Τα στοιχεία του προϋπολογισμού 2011 δείχνουν νέο άλμα στο δημόσιο χρέος και στις δαπάνες εξυπηρέτησης. Μια ακόμα χρονιά οι μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, περικοπές κοινωνικών και αναπτυξιακών δαπανών, αυξήσεις έμμεσων φόρων κ.ά. ρίχνονται στον «Μινώταυρο» της κερδοφορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Αυξανόμενη οικονομική αιμορραγία

Στον νέο προϋπολογισμό, το χρέος της «κεντρικής κυβέρνησης» από 298,5 δισ. ευρώ το 2009 (ή 127% του ΑΕΠ), ανέβηκε σε 343 δισ. ευρώ το 2010 (ή 148% ΑΕΠ) και προβλέπεται να σκαρφαλώσει στα 362 δισ. ευρώ το 2011 (ή 158,6% του ΑΕΠ). Αντίστοιχα οι δαπάνες εξυπηρέτησης από 41,4 δισ. το 2009, εκτιμώνται σε 32,8 δισ. το 2010 (λόγω καταβολής μικρότερου ποσού χρεολυσίων). Αν όμως προσθέσουμε και τις πληρωμές για το βραχυπρόθεσμο χρέος (από 36,9 δισ. σε 22,6 δισ.), οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης θα ανέλθουν το 2010 σε 55,4 δισ. ευρώ ή 24% του ΑΕΠ.! Πρόκειται για τεράστια «οικονομική αιμορραγία», η οποία σε βάθος χρόνου δεν αφήνει καμιά ελπίδα ανάρρωσης της ελληνικής οικονομίας.

Αν στο πιο πάνω χρέος προσθέσουμε και 110 δισ. ευρώ του δανείου της «τρόικας», τα πράγματα γίνονται απελπιστικά. Η μικρή παράταση στον χρόνο εξόφλησης που δόθηκε ίσως να απέτρεψε τη «μαθηματική χρεωκοπία», ωστόσο δεν απέκλεισε την «οικονομική χρεωκοπία» και πάνω από όλα τη χρεωκοπία και εξουθένωση του ελληνικού λαού με παράταση «Μνημονίου» ώς το 2024! Έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι το χρέος δεν… ξεχρεώνεται και πρέπει να αναζητηθούν οικονομικά και κοινωνικά δίκαιες λύσεις και πολιτικές αντιμετώπισής τους.

Άρνηση πληρωμής «επαχθούς χρέους»

Η υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία», αλλά προϊόν συγκεκριμένων ταξικών επιλογών της δημοσιονομικής διαχείρισης των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., με την τεράστια φοροδιαφυγή και φοροκλοπή «εχόντων και κατεχόντων», τις χαριστικές ρυθμίσεις υπέρ της ολιγαρχίας και πολυεθνικών, τη διαφθορά, τη σπατάλη και τη «ρεμούλα» της κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας, τις τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες, τους δυσμενείς όρους δανεισμού, το ανορθολογικό-αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης κ.ά. Σημαντικός παράγοντας επίτασης της υπερχρέωσης (Δημοσίου, επιχειρήσεων, νοικοκυριών) ήταν το σαθρό οικοδόμημα της ΟΝΕ (Ευρωζώνης και ευρώ) με την αύξηση των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο πληρωμών κ.ά. Χωρίς ριζική αλλαγή του συγκεκριμένου «μοντέλου» λειτουργίας της οικονομίας, δεν μπορεί να υπάρξει ελπιδοφόρα προοπτική αντιμετώπισής του.

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Κατ' αρχήν το χρέος δεν το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι και γενικά ο ελληνικός λαός, παρ' ότι «εν τέλει» ευθύνονται για την ανάδειξη κυβερνήσεων που τροφοδότησαν την υπερχρέωση. Ιδιαίτερα ο ελληνικός λαός δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να πληρώσει δάνεια που ανήκουν στην κατηγορία του «επαχθούς χρέους». Με βάση το διεθνές δίκαιο «επαχθές χρέος» (odious dept) είναι εκείνο από δανειακές συμβάσεις και συμφωνίες σε βάρος του λαού μιας χώρας, για τις οποίες ποτέ δεν πληροφορήθηκε ούτε συναίνεσε, γεγονός που γνώριζαν οι πιστωτές. Χαρακτηριστική περίπτωση «επαχθούς χρέους» είναι το δάνειο των 110 δισ. ευρώ της «τρόικας» και το συνακόλουθο «Μνημόνιο» που ψηφίστηκε κατά παράβαση του Συντάγματος. Επίσης το δάνειο-μίζα προς την «Goldman Shacks» ύψους 3 δισ. ευρώ που συμφώνησε κρυφά η κυβέρνηση Σημίτη για αλλοίωση των στοιχείων του δημόσιου χρέους, προκειμένου να εξασφαλίσει ένταξη στην ΟΝΕ, επιλογή που βιώνουμε με δραματικό τρόπο σήμερα. Επίσης αφορά τα δάνεια των «εξοπλιστικών προγραμμάτων», όπου στο όνομα του «στρατιωτικού απόρρητου» (από τον ελληνικό λαό !!!) κατασπαταλώνται κάθε χρόνο μυθώδη ποσά που δεν αφορούν την εθνική άμυνα, αλλά άλλες σκοπιμότητες.

Επίσης πρόκειται για τα δάνεια της «κεντρικής διοίκησης» και δημόσιων φορέων, συνδεδεμένα με κρατικές προμήθειες και δημόσια έργα, τα οποία υπογράφηκαν με αδιαφανείς όρους και «μίζες» (π.χ. προμήθειες ηλεκτρονικού υλικού από Siemens κ.ά.). Επίσης «επισφαλή δάνεια» κρατικών τραπεζών ή δάνεια ιδιωτικών τραπεζών με κρατική εγγύηση, προς μεγάλες επιχειρήσεις και πολυκλαδικούς ομίλους, που έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμα. Τέλος, πρόκειται για δανεισμό με κρατικά ομόλογα και υψηλά κερδοσκοπικά επιτόκια («spreads»). Η ποσοτική διάσταση αυτών των δανείων μόνο κατά προσέγγιση μπορεί να εκτιμηθεί (γύρω στο 80-85% του χρέους). Για τον ακριβή υπολογισμό τους πρέπει να γίνει ειδική έρευνα με συγκεκριμένη εξέταση δανειακών συμβάσεων και «άνοιγμα βιβλίων», ώστε να προσδιοριστεί η προέλευση του χρέους και να γίνει γνωστή η ταυτότητα των βασικών κατόχων τίτλων του δημοσίου χρέους, καθώς και τα ποσά που αντιπροσωπεύουν, από ειδική εξεταστική επιτροπή, με αξιόπιστη σύνθεση και ισχυρή εξουσιοδότηση, λαμβάνοντας υπ' όψη και τις εμπειρίες άλλων χωρών.

Όσον αφορά στην ηθική νομιμοποίηση της άρνησης πληρωμής χρέους, μπορεί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, μια χώρα να επικαλεστεί την «κατάσταση ανάγκης» (state of necessity) προκειμένου να σταματήσει τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα την εξυπηρέτηση και να διαπραγματευθεί τους όρους αποπληρωμής. Πρόκειται για αναγνωρισμένη διεθνή πρακτική με εφαρμογή σε διάφορες χώρες, όταν είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στην εσωτερική ομαλότητα και ασφάλεια του λαού και στην πληρωμή χρεών στους πιστωτές. Ειδικότερα, σύμφωνα με την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ, «ένα κράτος – μέλος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει σχολεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες επιφέροντας χάος και αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει κονδύλια αποπληρωμής δανείων σε ξένους και ντόπιους δανειστές» (1613η Συνάντηση, 17η Ιουνίου 1980).

Από την άρνηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους», θα υπάρξουν οπωσδήποτε χαμένοι, εντός και εκτός της χώρας. Πρόκειται κατ' αρχήν για ξένες και ελληνικές τράπεζες, «θεσμικούς επενδυτές» (διάφορα funds και off-shore εταιρείες), μεγάλες επιχειρήσεις, πολυκλαδικούς και πολυεθνικούς όμιλους, μεγάλοι και μεσαίοι καταθέτες και όσους γενικά έχουν αγοράσει κρατικά ομόλογα, μεταξύ αυτών και μικρο-μεσαίους επενδυτές και ασφαλιστικά ταμεία, για τα οποία θα πρέπει να γίνει ειδική ρύθμιση. Θα υπάρξουν ωστόσο και ωφελημένοι, κυρίως μισθωτοί και συνταξιούχοι και ευρύτερα ο ελληνικός λαός, που καλείται άδικα να πληρώσει τα «σπασμένα» της κρίσης και της ασυδοσίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Ταυτόχρονα δημιουργούνται αντικειμενικές συνθήκες για παραγωγική ανασυγκρότηση και βιώσιμη κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη της χώρας, που αποτελεί αντικειμενική προϋπόθεση βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου του λαού!

Και η… "στροφή του διαβόλου"

Η άρνηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους», είναι πολύ πιθανό να θέσει υπό επανεξέταση τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωζώνη και το ευρώ. Όπως λέει ο E. Froom, ολόκληρα έθνη και ολόκληρες κοινωνικές ομάδες κάποια στιγμή αντιδρούν, επειδή ο φόβος, οι καχυποψίες, η μοναξιά, η ένδεια και η εξαθλίωση, φτάνουν στα όρια τους, στο οριακό σημείο ή καλύτερα στη «στροφή του διαβόλου», όπου μη έχοντας κανείς να χάσει τίποτα εξεγείρεται χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες. Κατά συνέπεια, το ζήτημα αποκτά ευρύτερη διάσταση και αφορά την εναλλακτική πολιτική της αριστεράς για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό. Όμως σε αυτό θα χρειαστεί να επανέλθουμε με ξεχωριστό σημείωμα.

* Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτορας οικονομικών επιστημών

ΠΗΓΗ:  Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/12/2010, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=588263

Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα,  όμως δεν θα επιτρέψω ούτε σ’ αυτό

να με αλλάξει…

Συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου*

Από τους αγνότερους εκπροσώπους μιας γενιάς που οραματίστηκε το θρίαμβο του σοσιαλισμού επί της βαρβαρότητας, ξαπόστειλε θαρραλέα το ωραίο όνειρο όταν αποδείχτηκε εφιάλτης, αφήνοντας τις «κόκκινες» πολιτείες για τις «πράσινες»: H ολιστική οικολογία και τα εναλλακτικά δίκτυα κοινωνικής οργάνωσης είναι, λέει, η μόνη μας βιώσιμη ελπίδα απέναντι στον «χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό» που σαρώνει τον πλανήτη. Και, πάνω απ’ όλα, ο έρωτας – «πολιτισμό και προϋπόθεση ελευθερίας» τον χαρακτηρίζει, κι αν τον ακούσεις να μιλά γι’ αυτόν μαγεύεσαι…

Εμφύλιος, φυλακές, βασανιστήρια, αγώνες, διώξεις, εξορίες… Μια ζωή σαν παραμύθι, κι όμως, εντελώς πραγματική, αποτυπωμένη σε κάθε ρυτίδα του προσώπου αυτού του λεβεντάνθρωπου. Σήμερα, στα ογδόντα τόσα χρόνια του, ο συγγραφέας τού «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» παραμένει μαχητής («Δεν άλλαξα το σύστημα, αλλά ούτε εκείνο θα με αλλάξει»), εξακολουθεί να γράφει, αν και αναρωτιέται πού να τοποθετήσει τους ήρωές του «αφού θα κινδυνεύουν διαρκώς με σύλληψη, ξύλο ή απέλαση!», και μένει σε ένα νοικοκυρεμένο αγρόκτημα στο Μικροχώρι Καπανδριτίου απ’ όπου δίνει, λέει, «την ύστατη μάχη της ζωής του». Δεν κατεβαίνει Αθήνα, δεν έχει καν Internet – κι όμως, στη σελίδα που του έφτιαξαν στο facebook «μετρά» πολυάριθμους «φίλους»! – και μοιράζεται τις μέρες του με τη Ρηνιώ, τα βιβλία, τα δέντρα και τα δυο σκυλιά του: η καλύτερη πατρίδα για έναν αληθινό «σύντροφο».

Το 2010 βρήκε μια Ελλάδα χρεοκοπημένη, στο έλεος της Κομισιόν, του ΔΝΤ και των διεθνών αγορών. Περιμένατε, αλήθεια, μια τέτοια εξέλιξη;

Όχι, βέβαια. Το ίδιο, νομίζω, ισχύει και για τον μέσο Έλληνα. Η κοινωνία όλη έπαθε εγκεφαλικό… Στην εποχή, βλέπετε, του καταιγισμού της πληροφορίας ο πολίτης παραμένει τραγικά απληροφόρητος. Και… καλά αυτός, οι τύποι που ορκίστηκαν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της χώρας και του λαού της τι διάολο κάνανε τόσα χρόνια; Ή είναι παντελώς ανίκανοι ή πράκτορες ξένων συμφερόντων. Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα – κυβέρνηση, κόμματα συνδικάτα…

 Δεν φέρει, όμως, κι ο μέσος Έλληνας μια κάποια ευθύνη;

Φυσικά, στο βαθμό που ανέχτηκε κι εκμεταλλεύτηκε κάποιες καταστάσεις. Αλλά, καθώς είπα, υπήρξε και απληροφόρητος. Χάρη στην κρίση αντιληφθήκαμε επιτέλους ότι περάσαμε στο χρηματιστηριακό στάδιο του καπιταλισμού. Βρισκόμαστε μπροστά σε πολλές δικτατορίες. Ένας χρηματιστηριακός ιμπεριαλισμός σαρώνει τον πλανήτη. Και δεν παράγει πλούτο (παρά μόνο για τους λίγους), παράγει όμως «φούσκες». Η τοκογλυφία καθορίζει τη μοίρα λαών, αλλάζει κυβερνήσεις, κλέβει πόρους.

Ακούγεστε απαισιόδοξος.

Είμαι, διότι βλέπω, δυστυχώς, να τρεμοσβήνει η σπίθα που μεταμορφώνει τον άνθρωπο από σκλάβο σε επαναστάτη, από οπαδό σε πολίτη. Στην εποχή μου η εξουσία ασκούσε βία στο κορμί μας. Σήμερα κάνει «λοβοτομή», μας καθιστά άβουλα αντικείμενα παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Την οποία κατανάλωση βεβαίως προωθεί η διαφήμιση, ένα καρκίνωμα που καβαλά σε κάθε δημιουργία τσαλαπατώντας την ανθρώπινη σκέψη. Ένα παρασιτικό, χυδαίο φαινόμενο, που ουδείς ενοχλείται γιατί κρατά απ’ το λαιμό τα ΜΜΕ.

Δηλαδή, δεν υπάρχει ελπίδα;

Καμιά χώρα σήμερα δεν μπορεί να ονειρεύεται ένα ελεύθερο μέλλον. Πώς να πείσεις την Τουρκία, π.χ., να μη χτίσει πυρηνικά εργοστάσια που σε περίπτωση ατυχήματος θα κάνουν όλους τους γείτονές της «ραδιενεργούς»; Και μην ακούτε τα περί ασφαλούς πυρηνικής ενέργειας, κολοκύθια στο πάτερο είναι! Ή πώς να πείσεις την BP να μην κάνει γεωτρήσεις στον Κόλπο του Μεξικού, όταν το μόνο που τη νοιάζει είναι πόσα σεντς θα κοστίσει την ώρα η αποκατάσταση της τεράστιας διαρροής; Η κοινωνία, βεβαίως, μεταβάλλεται – και μέσα στην κρίση η σπίθα που λέγαμε μπορεί να γίνει φλόγα, ανεβάζοντας το λαό στο επίπεδο της ιστορικής του συνείδησης. Έτσι, ναι, ίσως υπάρξει ελπίδα. Από πεφωτισμένους ηγέτες και σωτήρες χορτάσαμε!

Τι να κάνουμε με το χρέος της χώρας, να το πληρώσουμε ή όχι;

Δεν ξέρω, δεν είμαι οικονομολόγος. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, χρειάζεται να αλλάξουμε. Να αποσυμφορήσουμε την Αθήνα, να τονώσουμε την επαρχία, να ξαναβρούμε τις αξίες τού ευ ζην, να στραφούμε σε άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Ήδη ακούω για πρωτοβουλίες νέων αγροτών στη Θεσσαλία και αλλού, που έχουν καταργήσει το χρήμα κι ανταλλάζουν προϊόντα και υπηρεσίες.

«Η αστική δημοκρατία είναι ένας σκελετός» είχατε πει. Υπάρχει, όμως, αξιόπιστη εναλλακτική;

Κοιτάξτε, το σύστημα δεν ανατρέπεται συνολικά. Σπάει, όμως, σε μικρά κομμάτια κι έτσι μπορεί να το ελέγξουμε. Το πρόβλημα δεν είναι να κατακτήσουμε πολλές μικρές ελευθερίες, όπως έλεγε ο Μαρκούζε, αλλά να ανατρέψουμε κατ’ αρχήν το κομμάτι του συστήματος που έχουμε εσωτερικεύσει. Μόνη διέξοδος είναι η ολιστική οικολογική σκέψη, φιλοσοφία, συμπεριφορά. Η πραγματική οικολογία καταργεί την εξουσία, προωθεί την άμεση δημοκρατία, την αποκέντρωση, τις μικρές αλληλέγγυες κοινότητες, την εναλλακτική τεχνολογία.

Με τους έλληνες Πράσινους έχετε επαφές;

Είχα, αλλά διαφωνούμε – γιατί η οικολογία, πιστεύω, αξίζει μόνον ως αυθόρμητο κίνημα, διαφορετικά ενσωματώνεται στο σύστημα. Καλός ο ακτιβισμός, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται να γίνει τρόπος σκέψης και ζωής του καθενός. Και, κατ’ αρχήν, οικολογία και ανθρωποκεντρισμός δεν συμβιβάζονται.

Η Αριστερά;

Δεν ξέρω τι σημαίνει πια Αριστερά. Οι ταμπέλες; Τα λάβαρα; Η Αριστερά που γνώρισα πάλευε με τον πολιτισμό και, όταν χρειάστηκε, με το τουφέκι. Πάλευε, έστω, με τα λάθη της. Σήμερα, όμως, δεν παράγει τίποτε. Στον Συνασπισμό τριάντα χρόνια τώρα σκοτώνονται – ξεφτίλα. Στο ΚΚΕ βγαίνει η Αλέκα και μιλά λες και διαβάζει έκθεση της β’ λυκείου…

Έχουμε, όμως, ακόμα «αντάρτικο» – πόλεων…

Το «αντάρτικο» αυτό, η τρομοκρατία που λέμε, πιθανόν να χρησιμοποιείται από κάποιους κύκλους, πιθανόν να είναι απλώς κάποια τρελόπαιδα – δεν εννοώ, βέβαια, τους δολοφόνους. Αλλά δεν είμαστε στον 19ο αιώνα. Αν είστε μάγκες, αντί να σπάτε βιτρίνες και να βάζετε γκαζάκια, κατακτήστε την τεχνολογία, σπάστε τους κωδικούς των τραπεζών και μοιράστε τα λεφτά στον κόσμο.

Είπατε κάποτε «ευτυχώς που δεν νικήσαμε», αναφερόμενος στον Εμφύλιο.

Ναι, γιατί αλλιώς θα ήμασταν πολλές δεκαετίες πίσω – και όσοι σκεφτόμαστε διαφορετικά θα βλέπαμε τα ραδίκια ανάποδα! Θυμάμαι τους καθοδηγητές… καθίκια σκέτα. Αυτοί υπουργοί; Θεός φυλάξοι!

«Ο έρωτας είναι το πιο προσωπικό καταφύγιο του ανθρώπου, η πιο απελευθερωτική του διαδικασία» έχετε πει. Θα μας έσωζε, πιστεύετε, ο έρωτας;

Στα χρόνια της χολέρας πού να τον βρεις τον έρωτα! Σεξ βρίσκεις άφθονο, πορνό επίσης, έρωτα όμως… Ο άνθρωπος γίνεται μονοσήμαντος, αποσυναισθηματοποιείται, αποξηραίνεται εσωτερικά από το άγχος μιας βάρβαρης, ανήθικης πραγματικότητας. Το σύστημα καθαγιάζει τη βία και τον πόλεμο και ενοχοποιεί τον έρωτα, τη φωτιά της ζωής… έγραφε ο Μπορίς Βιάν. Είναι, βλέπεις, αντιπαραγωγικός και δυνάμει ανατρεπτικός. Η σεξουαλική απελευθέρωση κατάντησε ένα καταναλωτικό αλισβερίσι, το σεξ έγινε εμπόρευμα, όπως και η αμφισβήτηση – δες τον Τσε…

Ελάχιστοι παλιοί αριστεροί ύμνησαν τον έρωτα όπως εσείς. Είχατε «τολμήσει» να μιλήσετε ακόμα και στο περιοδικό «Κράξιμο» της τραβεστί Πάολας…

Ναι, υπήρξαν εποχές που η Αριστερά υπήρξε συντηρητική, σεμνότυφη. Εγώ δεν έγινα κομπλεξικός, γιατί από μικρό με αγαπούσαν οι γυναίκες! Με τη Ρηνιώ είμαστε μαζί 47 χρόνια κι ακόμα αγαπιόμαστε. Ούτε χαλιόμουνα ποτέ με το πώς τη βρίσκει ο καθένας, ο έρωτας είναι παντού και πάντα ίδιος. Ο ερωτευμένος ανθίζει, μεταβάλλεται, ο έρωτας είναι πολιτισμός και προϋπόθεση ελευθερίας, θέλει όμως χώρο σε μυαλό και ψυχή για να υπάρξει.

Τι σας κράτησε, αλήθεια, ζωντανό τα χρόνια της φυλακής;

Η πεποίθηση ότι συμμετείχα σε ένα παγκόσμιο όνειρο. Νομίζαμε πως πλάθαμε ιστορία. Ήμασταν πλούσιοι σε ψευδαισθήσεις, βλέπαμε ακόμα και τους βασανιστές με επιείκεια. Αυτή η ιδεολογία ως άρωμα ενός νέου κόσμου με κράτησε άνθρωπο. Δίχως κακία, δίχως μίσος, αλλά με κάποια σοφία, που ωστόσο μοιάζει άχρηστη πλέον… Γι’ αυτό και απελπίζομαι βλέποντας σημερινά παιδιά να αντιγράφουν πολιτικά τη γενιά μου – μα τίποτα καινούργιο δεν υπάρχει;

Δορυφόροι-κατάσκοποι, συστήματα παρακολούθησης, κάμερες παντού… Βαδίζουμε, λέτε, σε μια κοινωνία οργουελιανή;

Μα έχουμε ξεπεράσει ήδη τον Όργουελ. Ο Χάξλεϊ ακούγεται πιο προχωρημένος, γιατί στη δική του δυστοπία τα βιβλία δεν καίγονται – απλώς δεν ενδιαφέρουν πια τους ανθρώπους.

Με την επίσημη πολιτική δεν ασχολείστε πια;

Όχι, αλλά μήτε έχω αποσυρθεί, όπως με αγένεια μου είπαν κάποτε. Δίνω πλέον την ύστατη μάχη μου. Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, όμως δεν θα επιτρέψω ούτε σ’ αυτό να με αλλάξει. Με ρωτούν άλλοτε πώς αντέχω τη μοναξιά εδώ στο χωριό. Θρασύτατη ερώτηση – η πραγματική μοναξιά είναι στις πόλεις! Έχω τη Ρηνιώ, τους φίλους, τα σκυλιά μου, τα δέντρα και μια κόλλα χαρτί που μπορεί να σε ανοίξει σε περιπέτειες που δεν φαντάζεσαι…

*Συνέντευξη στον Θοδωρή Αντωνόπουλο από το περιοδικό "Υποβρύχιο".

ΠΗΓΗ: Posted: by παντιγέρα, http://pantigera.blogspot.com/2010/10/h.html

ΟΣΕ: κρατικοποίηση χρεών, ιδιωτικοποίηση κερδών

Του Πίκου Απίκου

«Αναλαμβάνουμε μια νομοθετική πρωτοβουλία ευθύνης, η οποία αποτελεί κατά την άποψή μας και μια τομή στην ιστορία του Ελληνικού Σιδηροδρόμου» δήλωνε ο Υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων την Τρίτη 26 Οκτωβρίου στην ολομέλεια της βουλής, κατά την ολοκλήρωση των εργασιών του σώματος, που καθιστούσε νόμο του κράτους το σχέδιο  της κυβέρνησης για την «εξυγίανση και αναδιάρθρωση του ΟΣΕ».

Λίγες ώρες αργότερα, την Τετάρτη 27 Οκτωβρίου, ο Δημήτρης Ρέππας αναχωρούσε για το Παρίσι. Σύμφωνα με το επίσημο πρόγραμμα της διήμερης επίσκεψής του, στη Γαλλική πρωτεύουσα συναντήθηκε με το Γάλλο ομόλογό του Dominique Bussereau. Ενώ οι Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι του ΟΣΕ, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ΕΔΙΣΥ και της ΕΡΓΟΣΕ, που συνόδευσαν τον Έλληνα Υπουργό στην πόλη του Φωτός, είχαν επαφές με εκπροσώπους των γαλλικών σιδηροδρόμων (SNCF) και της ALSTOM Transport.

Λίγο νωρίτερα, στις 24 Οκτωβρίου ο Δημήτρης Ρέππας με συνέντευξή του στο περιοδικό «Informer» της εφημερίδας «Ο Κόσμος του Επενδυτή» ανέφερε: «Αντιλαμβάνομαι πως η επένδυση σήμερα στον ελληνικό σιδηρόδρομο είναι μια εξαιρετική επιλογή για κάποιον τρίτο, ιδίως αν πειστεί από το εγχείρημα της εξυγίανσης που προωθούμε. Για μας ενόψει του ανοίγματος της σιδηροδρομικής αγοράς και του ενδεχόμενου νέες ιδιωτικές εταιρείες να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα, καλό είναι όσο πιο γρήγορα να κτίσουμε ισχυρές συμμαχίες με στρατηγικούς επενδυτές γιατί έτσι θα αναπτύξουμε τον ελληνικό σιδηρόδρομο καλύτερα. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη προστασία για τον ελληνικό σιδηρόδρομο.»

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πως καθίσταται «εξαιρετική επιλογή» η επένδυση στον ελληνικό σιδηρόδρομο, για «στρατηγικούς επενδυτές»; Λέγεται μάλιστα ότι εκτός απ’ τους Γάλλους που βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή με το Δημήτρη Ρέππα και τους Κινέζους που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον μέσω της Cosco για το Θριάσιο και τα εμπορευματικά κέντρα, στο παιχνίδι βρίσκονται Γερμανοί και Ρώσοι.

Την απάντηση τη δίνουν τα καινούργια δεδομένα που δημιουργεί ο νέος νόμος που μεταβάλλει δραστικά το σκηνικό στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Ας τα παρακολουθήσουμε βήμα το βήμα.

Πλήρης διαχωρισμός της υποδομής απ’ το μεταφορικό έργο

Η αναδιοργάνωση του ΟΣΕ ως ομίλου θυγατρικών εταιρειών περιορίζεται στην κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου ενώ ταυτόχρονα «εδραιώνεται η οικονομική και λειτουργική αυτοτέλεια της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που δεν είναι πλέον μέρος του ομίλου ΟΣΕ και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την άμεση λειτουργική και οικονομική εξυγίανσή της με προοπτική ιδιωτικοποίησης της σύμφωνα με το ν. 3049/2002» όπως αποκαλύπτει η ίδια η Αιτιολογική Έκθεση του σχεδίου νόμου. Έτσι λοιπόν δίνεται η δυνατότητα στους ιδιώτες να βάλουν στο χέρι το εξαιρετικά επικερδές μεταφορικό (επιβατών και εμπορευμάτων) έργο μέσω της αγοράς του 49% των μετοχών (προς το παρόν δεν εισάγεται στο χρηματιστήριο) και της απόκτησης του μάνατζμεντ της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Μάλιστα μεταβιβάζεται στην κυριότητα της ανεξάρτητης πλέον ΤΡΑΙΝΟΣΕ το τροχαίο υλικό του ΟΣΕ προκειμένου να γίνει πιο ελκυστική στους ιδιώτες. Η «προίκα» αυτή μειώνει δραστικά το λειτουργικό κόστος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία ήταν υποχρεωμένη μέχρι σήμερα να ενοικιάζει το τροχαίο υλικό (βαγόνια και μηχανές) απ’ τον ΟΣΕ. Απ’ τη ρύθμιση αυτή εξαιρούνται οι μηχανές έλξης για τις οποίες προβλέπεται η πώληση ή η εκμίσθωση τους απ’ τον ΟΣΕ σε τρίτους!

Αυξήσεις στα εισιτήρια, περικοπές στα δρομολόγια

Η τιμολογιακή πολιτική της νέας εταιρείας, οι παρεχόμενες υπηρεσίες και τα δρομολόγια που θα διενεργεί, σκοπό θα έχουν την άμεση κερδοφορία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σύμφωνα με το επιχειρησιακό σχέδιο που υποχρεούται απ’ το νέο νόμο να υποβάλλει. Έτσι από 1/1/2011 απελευθερώνεται το κόμιστρο και καταργούνται οι όποιες εκπτώσεις, ενώ οι ήδη πολύ χαμηλές τιμές στα εισιτήρια του τρένου αποτελούν οριστικά παρελθόν. Προβλέπεται επίσης επανασχεδιασμός των δρομολογίων και σε αρκετές περιπτώσεις κατάργησή τους. Οι περικοπές δρομολογίων με βάση το επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ επιβεβαίωσαν τους φόβους των εργαζομένων που τόνιζαν εδώ και μήνες πως «το σχέδιο που εκπονήθηκε απ’ το αρμόδιο υπουργείο καταργεί τα 2/3 του δικτύου (δίκτυο Δυτικής Μακεδονίας – Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, Πελοποννήσου – Δυτικής Θεσσαλίας) και χαρίζει ουσιαστικά στους ιδιώτες το υπόλοιπο κομμάτι (ΠΑΘΕ – Πελοποννήσου, Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Ευζώνων) προσθέτοντας “προίκα” αυξημένων εσόδων κατά 55 εκ ευρώ απ’ την αύξηση των εισιτηρίων».

Με βάση το επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ οι αυξήσεις των εισιτηρίων από 1/1/2011 θα αγγίξουν και το 100% (πχ το Αθήνα Θεσσαλονίκη με τρένα μέσης ταχύτητας που κόστιζε 20,10 ευρώ θα εκτιναχθεί στα 39 ευρώ, ενώ κατά 50% θα είναι αυξημένα τα εισιτήρια του προαστιακού της Αθήνας).

…Και επιδοτήσεις στους ιδιώτες για τις «άγονες» γραμμές

Ωστόσο φαίνεται να εκλείπει ο κίνδυνος η μισή και πλέον Ελλάδα να μείνει χωρίς σιδηροδρομική, αφού τα 2/3 του δικτύου θα βαφτιστούν «ζημιογόνα» δρομολόγια. Γιατί; Διότι πολύ απλά ο νόμος Ρέππα εισάγει το νέο καθεστώς των λεγόμενων άγονων γραμμών και στο σιδηρόδρομο. Ένα καθεστώς που υπάρχει στην ακτοπλοΐα και στις αεροπορικές συγκοινωνίες μετά την είσοδο των ιδιωτικών αεροπορικών εταιρειών στην αγορά και την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής.

Μάλιστα για τα επόμενα τρία χρόνια προβλέπεται 50 εκ ευρώ ετήσια επιχορήγηση απ’ το Υπουργείο Υποδομών ως αποζημίωση για «ζημιογόνα δρομολόγια» προς την ΤΡΑΙΝΟΣΕ (είτε ως έχει σήμερα είτε ως μερικώς ιδιωτικοποιημένη). Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα στο Δήμο μιας περιοχής να επιδοτήσει την (ιδιωτική πλέον) ΤΡΑΙΝΟΣΕ για την πραγματοποίηση των εκεί δρομολογίων. Γεγονός που θα επιβαρύνει τους κατοίκους αυτών των περιοχών μέσω της τοπικής φορολογίας και των δημοτικών τελών, αφού είναι σχεδόν αδύνατο να ανταποκριθούν σε μια τέτοια υποχρέωση οι, ήδη χρεωμένοι, Δήμοι.

Λιγότεροι και φτηνοί εργάτες στον ιδιωτικό σιδηρόδρομο

Το νέο νομοθετικό πλαίσιο δρομολογεί εξελίξεις και ως προς την μείωση του προσωπικού τόσο στον όμιλο του ΟΣΕ όσο και στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Έτσι απ’ τους 6.000 και πλέον εργαζομένους στο σιδηρόδρομο προβλέπεται αρχικά η μείωση κατά 50% του προσωπικού μέσω μετατάξεων και συνταξιοδοτήσεων.

Ήδη το ΥΠΕΣ με εγκύκλιο του απ’ τις αρχές Δεκέμβρη σε όλες τις Υπηρεσίες του Δημοσίου έχει ζητήσει κατάλογο με τις κενές οργανικές θέσεις τους προκειμένου να μεταταχθούν 2500 σιδηροδρομικοί, οι 700 εκ των οποίων θα προέλθουν απ’ την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και οι υπόλοιποι 1800 απ’ τον όμιλο του ΟΣΕ. Επιπλέον σε αρκετές εκατοντάδες υπολογίζονται και αυτοί που θα συνταξιοδοτηθούν μέσα στο 2011.

Την ίδια στιγμή αλλάζει εκ βάθρων το τοπίο των εργασιακών σχέσεων στον «αναδιοργανωμένο» ΟΣΕ και την «προς ιδιωτικοποίηση» ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Καταργούνται και συντάσσονται σε, ριζικά και δραματικά, διαφορετική βάση οι νέοι κανονισμοί προσωπικού. Παρελθόν αποτελούν τα εκτός έδρας και η συντριπτική πλειοψηφία των επιδομάτων (εν ισχύ παραμένουν τα οικογενειακά επιδόματα και τα ανθυγιεινά), ενώ περιορίζονται οι υπερωρίες με στόχο οι «δευτερεύουσες» απολαβές να μην ξεπερνούν το 10 με 15% των βασικών αποδοχών των εργαζομένων. Καταργείται ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων, του μισθολογίου και των ειδικοτήτων όπως είχαν διαμορφωθεί απ’ το 1993 και προσαρμόζονται στα νέα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας.

Ενδεικτικό της στόχευσης που έχει η κυβέρνηση είναι και πάλι το νέο επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ το οποίο προβλέπει μειωμένη σχεδόν κατά 50%, δηλαδή στο μισό (από 93 εκ ευρώ σε 48 εκ ευρώ), τη μισθολογική δαπάνη το 2011 σε σχέση με το 2010.

Ανάλογες συνέπειες στην επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και στη συρρίκνωση των αμοιβών των εργαζομένων είχε η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων. Μάλιστα επέφερε κατακόρυφη αύξηση των πολύνεκρων δυστυχημάτων, ως απόρροια της εντατικοποίησης των όρων εργασίας και της ελλιπούς προσοχής σε θέματα ασφάλειας, γεγονός που οδήγησε στην επάνοδο των βρετανικών σιδηροδρόμων ύστερα από κάποια χρόνια ξανά σε κρατική ιδιοκτησία.

Στο σφυρί τα ακίνητα και το σιδηροδρομικό δίκτυο

Πριν αναφερθούμε στην ψεύτικη και υποκριτική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης που στοχεύει να βάλλει στις ράγες της ιδιωτικοποίησης τις σιδηροδρομικές μεταφορές, το παράδειγμα του ΟΣΕ είναι ενδεικτικό του πλιάτσικου της δημόσιας περιουσίας που ζητάει η τρόικα για λογαριασμό των δανειστών – τοκογλύφων της χώρας.

Η ιδιωτικοποίηση του εμπορικού και επιβατηγού μεταφορικού έργου (ΤΡΑΙΝΟΣΕ), η μείωση του προσωπικού, των αμοιβών και οι ανατροπές των εργασιακών σχέσεων (και) στο σιδηρόδρομο, οι περικοπές δρομολογίων και οι αυξήσεις των εισιτηρίων που καθιστούν πανάκριβο, για τη μεταφορά του λαουτζίκου, το τρένο, είναι μόνο η μία όψη της διαρθρωτικής αυτής αλλαγής στην οικονομία.

Η άλλη όψη αφορά στη διαχείριση του δικτύου και της υποδομής (η αξία της πάγιας σιδηροδρομικής υποδομής ανέρχεται στα 7,5 δις ευρώ), και της ακίνητης περιουσίας του ΟΣΕ, της οποίας η αξία της φτάνει τα 4,6 δις ευρώ. (Υπολογίζεται σε 3581 γεωτεμάχια επιφάνειας 85000 στρεμμάτων και 4558 κτίρια επιφάνειας 500.000 τμ ήτοι 500 στρέμματα).

Ο νόμος Ρέππα προβλέπει, όπως είδαμε αρχικά, την αναδιοργάνωση του ΟΣΕ σε όμιλο θυγατρικών εταιρειών που περιορίζεται στην κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου. Με βάση τη ρύθμιση ο κρατικός ΟΣΕ ΑΕ απορροφά τον ΕΔΙΣΥ (Εθνικός Διαχειριστής Σιδηροδρομικής Υποδομής) προκειμένου «ν’ αναβαθμιστεί σε αποκλειστικό διαχειριστή της σιδηροδρομικής υποδομής με ουσιαστικό ρόλο και ευθύνη στη σχεδίαση της ανάπτυξης του δικτύου». Στο εξής ο αναδιαρθρωμένος ΟΣΕ θα έχει δύο θυγατρικές εταιρείες, την ΕΡΓΟΣΕ με αρμοδιότητα το δίκτυο και την υποδομή και τη ΓΑΙΟΣΕ για την ακίνητη περιουσία.

Ωστόσο ως αποκλειστικός μέτοχος της ΓΑΙΟΣΕ, ορίζεται το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή το Υπουργείο Οικονομικών και όχι ο ίδιος ο ΟΣΕ του οποίου η ΓΑΙΟΣΕ είναι θυγατρική. Ο σκοπός προφανής. Το υπουργείο Οικονομικών που σηκώνει το βάρος της ικανοποίησης των όρων του μνημονίου (και των αξιώσεων των δανειστών της χώρας) θα πρέπει να μπορεί να εκποιεί τη μυθώδη ακίνητη περιουσία του ΟΣΕ, που ανέρχεται στα 4,6 δις ευρώ και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ελλάδα μετά απ’ αυτή της Εκκλησίας! Εκεί στοχεύει άλλωστε η πρόβλεψη του άρθρου 5 παράγραφος 3 του νόμου, η οποία δίνει τη δυνατότητα στη ΓΑΙΟΣΕ (δηλαδή στο μοναδικό της μέτοχο το Υπουργείο Οικονομικών) να προχωράει στη σύναψη συμβάσεων παραχώρησης των ακινήτων σε τρίτους και σε Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα –ΣΔΙΤ- και μάλιστα αόριστης διάρκειας (δηλαδή συμβάσεις που ξεπερνούν τα 30 χρόνια).

Αυτές είναι λοιπόν οι διαρθρωτικές τομές στην οικονομία που τελικά έρχονται να διευκολύνουν, σε συνθήκες Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου της χώρας, το πλιάτσικο των επιχειρηματικών και τραπεζικών ομίλων στη δημόσια περιουσία σε αντάλλαγμα των ληστρικών τους δανείων. «Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει»

Το «δημοσιονομικό άγος» και οι ανομολόγητοι στόχοι…

Γιατί φτάσαμε ως εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κυβέρνηση δια του υπουργού Υποδομών, απ’ το βήμα της βουλής το διήμερο 26, 27 Οκτωβρίου, για να εμφανίσει ως αναγκαίες αυτού του είδους τις αλλαγές ισχυριζόταν ότι επιδίωξή της ήταν να απαλλάξει «τους Έλληνες φορολογούμενους πολίτες από ένα δημοσιονομικό άγος» και πρόσθετε: «Χρειάζονται τομές, χρειάζονται αλλαγές σε ένα σιδηρόδρομο ο οποίος παρουσιάζει σωρευμένο χρέος 10.700.000.000 ευρώ και παρουσιάζει με στοιχεία 2009, δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 1.200.000.000 ευρώ, 933.000.000 ο ΟΣΕ, 271.000.000 η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία και τα τρία χρόνια της λειτουργίας της παρουσιάζει παθητικό, μεγάλες ζημιές».

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η κυβέρνηση λέει τη μισή αλήθεια για να κρύψει ότι με το νόμο αυτό θέλει να ικανοποιήσει τις αξιώσεις των δανειστών, να εκποιήσει δημόσια περιουσία, όπως τα ακίνητα του ΟΣΕ και τη σιδηροδρομική υποδομή και να παραδώσει σε πολυεθνικές μια παρθένα αγορά όπως οι – σταθερής τροχιάς – μεταφορές. Και μιλάμε για έναν κλάδο που καλύπτει σήμερα (με ευθύνη των κυβερνήσεων) μόλις το 1,2% των εμπορευματικών μεταφορών και έχει βαρύνουσα σημασία, δυναμική και υπό προϋποθέσεις πάρα πολλά κέρδη σε μια χώρα που θέλει να καταστεί διεθνές εμπορευματικό μεταφορικό κέντρο.

…πολιτική και οικονομική απάτη τα χρέη του ΟΣΕ

Το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης για την ψήφιση του νόμου για τον ΟΣΕ και το σιδηρόδρομο ήταν το υπέρογκο και δυσβάσταχτο χρέος του Οργανισμού που ανέρχεται στα 10,7 δις ευρώ. Μάλιστα αυτό συνοδεύτηκε από μια, και πάλι, χωρίς προηγούμενο εκστρατεία κατασυκοφάντησης των εργαζομένων. Το αρμόδιο υπουργείο έκανε λόγο για μέσο μισθό 4000 ευρώ, απίθανης έμπνευσης επιδόματα και υπεράριθμο προσωπικό το οποίο ήταν και πλήρως ανορθολογικά κατανεμημένο στις διάφορες υπηρεσίες.

Ποια είναι ωστόσο η αλήθεια, την οποία δεν τόλμησε ποτέ να παραδεχτεί δημόσια η κυβέρνηση; Το χρέος των 10,7 δις ευρώ του ΟΣΕ που αναλαμβάνει τώρα η κυβέρνηση ήταν ήδη κατά σχεδόν 90% δημόσιο χρέος, αφού προέκυψε από δάνεια που υποχρεώθηκε από τις διαδοχικές κυβερνήσεις να πάρει ο ΟΣΕ προκειμένου να καλύψει τα χρέη του κράτους προς αυτόν! Με βάση τα στοιχεία που δίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, επικαλούμενοι τη μελέτη του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κυριάκου Κιουλάφα, 8,5 δις ευρώ είναι μόνο οι ανεξόφλητες οφειλές του Δημοσίου προς τον ΟΣΕ! Με άλλα λόγια, όπως υποστηρίζει σε αρθρογραφία του, ο Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και πρώην Πρόεδρος του ΟΣΕ Ιωάννης Μουρμούρης, ο Οργανισμός, από ίδρυσής του το 1972 μέχρι και σήμερα, έχει υποστεί ζημιά 9 δις ευρώ απ’ το γεγονός ότι το κράτος δεν κατέβαλε ποτέ ως όφειλε τα προβλεπόμενα ποσά (Ως Υποχρεώσεις Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος που όριζε το ιδρυτικό του ΟΣΕ Νομοθετικό Διάταγμα 1300/1972 και Υποχρεώσεις Δημόσιας Υπηρεσίας όπως μετονομάστηκαν με το νόμο 2671/1998).

Διαχρονικά λοιπόν οι κυβερνήσεις δεν κάλυπταν τις πάγιες υποχρεώσεις τους προς τον ΟΣΕ. Έβαζαν τις διοικήσεις του οργανισμού, με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, να δανείζονται με υψηλά επιτόκια και έτσι τα δάνεια αυτά δεν εγγράφονταν στον τακτικό προϋπολογισμό και δεν επιβάρυναν το φανερό δημόσιο χρέος.

Ο εκτροχιασμός των χρεών του ΟΣΕ έχει ως σημείο καμπής το 2002, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν το σύνολο των οφειλών του Οργανισμού ήταν στα 2,5 δις ευρώ για να υπερτετραπλασιαστεί μέσα σε 8 χρόνια με μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης 55%. Επίσης δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο ότι ως χρονιά καμπής για την διόγκωση των χρεών του ΟΣΕ είναι το 2002 όταν και ψηφίζεται ο νόμος για τις αποκρατικοποιήσεις των ΔΕΚΟ.

Αποκαλυπτικό της απάτης των ιθυνόντων για την κατάσταση του ΟΣΕ είναι το γεγονός ότι από δάνεια που χρεωνόταν ο ΟΣΕ προέκυπταν ακόμα και οι λεγόμενοι «εθνικοί πόροι» για να προχωρήσουν συγχρηματοδοτούμενα με την ΕΕ έργα στο σιδηρόδρομο. Μόνο στην 7ετία 2002-2009 το δημόσιο οφείλει στον ΟΣΕ 770 εκ ευρώ δηλαδή τη συμμετοχή του σε τέτοιου είδους επιχορηγήσεις.

Το συγκλονιστικότερο όλων ωστόσο, είναι πως το σύνολο σχεδόν των δανείων (δηλαδή το 85-90% του χρέους) του ΟΣΕ, αφορά σε έργα κατασκευής, επέκτασης, εκσυγχρονισμού και βελτίωσης της υποδομής και του δικτύου! Δηλαδή το κομμάτι εκείνο του ΟΣΕ που παράγει τα χρέη παραμένει κρατικό και θα συνεχίσει να τροφοδοτείται απ’ τους φόρους των Ελλήνων πολιτών, τους οποίους κατά τ’ άλλα η κυβέρνηση θέλει «να απαλλάξει απ’ το δημοσιονομικό άγος», ενώ τα νέα επιδοτούμενα δρομολόγια, με τα ακριβά εισιτήρια, με την προίκα του τροχαίου υλικού και τους πιο φτηνούς εργάτες και χωρίς χρέη (ΤΡΑΙΝΟΣΕ) γίνεται ιδιωτικό!

Ξεχωριστό κεφάλαιο που χρήζει άρθρου από μόνο του είναι το πόσα έργα για τα οποία χρεώθηκε ο ΟΣΕ με δάνεια δεν έχουν ακόμα παραδοθεί, απ’ τις αναδόχους εταιρείες με αποτέλεσμα ο οργανισμός να έχει διαφυγόντα έσοδα. Και σε όλα αυτά δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας και το μερίδιο που τυχόν έχουν στα χρέη του ΟΣΕ, οι συμβάσεις με τη Siemens για τον εκσυγχρονισμό του τροχαίου υλικού, συμβάσεις που αποτελούν αντικείμενο έρευνας της δικαιοσύνης και της βουλής στο πλαίσιο του σκανδάλου με τα μαύρα ταμεία της Γερμανικής Πολυεθνικής.

Προδιαγεγραμμένος εκτροχιασμός…

Για την ιστορία αξίζει να αναφερθεί ότι ο ΟΣΕ είχε καταφύγει διεκδικώντας δικαστικά 2 φορές (1990 και 1992) τις εκ του νόμου οικονομικές υποχρεώσεις της πολιτείας προς τον Οργανισμό, οι οποίες ως σήμερα παραμένουν ανενεργές.

Αντί αυτού απ’ το 1994 ακόμα, επί προεδρίας Γιώργου Πέτσου στον ΟΣΕ, προαναγγέλλεται η αλλαγή του ιδρυτικού του νόμου για να εναρμονιστεί με τις οδηγίες της ΕΕ (1993) που προβλέπουν στο πλαίσιο της απελευθέρωσης της αγοράς των σιδηροδρομικών μεταφορών το διαχωρισμό της υποδομής απ’ την εκμετάλλευσή της και αυτό υπηρετούν όλες οι μετέπειτα νομοθετικές πρωτοβουλίες τόσο απ’ το ΠΑΣΟΚ όσο και απ’ τη ΝΔ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση το 1998 γίνεται ο λογιστικός διαχωρισμός των δύο δραστηριοτήτων και το 2005 δημιουργείται η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ως θυγατρική του ΟΣΕ και αναλαμβάνει το μεταφορικό έργο, για να ανεξαρτητοποιηθεί απ’ τον όμιλο το 2008.

Κατά συνέπεια η κυβέρνηση με το νόμο Ρέππα για τον ΟΣΕ αφενός μεν ολοκληρώνει μια μακρά πορεία διαχωρισμού της υποδομής απ’ τη χρήση, για να εισάγει τους ιδιώτες στα κερδοφόρα σιδηροδρομικά δρομολόγια, αφετέρου αναλαμβάνει τα (δικά της στην πραγματικότητα) χρέη του ΟΣΕ, που δημιουργήθηκαν και διογκώθηκαν στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ώστε να πάρει για αντάλλαγμα ως αποκλειστικός μέτοχος της ΓΑΙΟΣΕ την εν λευκώ αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας (των φιλέτων) του Οργανισμού, σε συνθήκες Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου – Μνημονίου για τη χώρα. Κοινώς, να τα ξεπουλήσει όλα!

ΠΗΓΗ: Από mafalda – 16 Δεκεμβρίου 2010, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/13630

Ανοικτή επιστολή προς τα thriskeftika.blogspot.com

και τους ποικιλώνυμους επισκέπτες και αναγνώστες του

 Του  Γεωργίου Παπαδόπουλου*

Πρόθεση της παρούσας δημοσίευσης δεν είναι να ανατρέψει τις παγιωμένες πεποιθήσεις του διαχειριστή του blog, για πρόσωπα και κινήσεις του θεολογικού κόσμου αλλά κυρίως να «υποδείξει» το άτοπο και μειωτικό και για τη δική του νοημοσύνη, της εσκεμμένης διαστροφής κειμένων, τα οποία άλλωστε δεν χρήζουν του δικού του «μονότροπου» σχολιασμού, αφού είναι εκτεθειμένα σε κοινή θέα και δημόσια ανάγνωση, από ανθρώπους που διαθέτουν και νου και κρίση. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε….

Επομένως δύσκολα κανείς αντιλαμβάνεται το πώς σχολιάζει την πρόθεση του Π.Ι να συνεργαστεί με τις θεολογικές ενώσεις, όταν ισχυρίζεται ότι « ο Καιρός εξασφάλισε τη δέσμευση του προέδρου του Π.Ι να συνεχίσει τις συναντήσεις μαζί του», ενώ είναι πέραν πάσης αμφιβολίας γεγονός, ότι το αντίθετο ακριβώς συνέβη. Δηλαδή ο πρόεδρος του Π.Ι αυτοβούλως στον πρόλογό του δεσμεύτηκε να συνεχίσει τις επαφές του με τις θεολογικές ενώσεις (εννοείται και την ΠΕΘ) και κατά την διάρκεια των εργασιών της επιτροπής για τα νέα ΠΣ Δημοτικού και Γυμνασίου.

Ένα άλλο παράδειγμα, παρόμοιο με το προηγούμενο, που έχει σχέση με την ανάγνωση των κειμένων που επικριτικά σχολιάζει αλλά και με τις «πληροφορίες» με τις οποίες επιχειρεί την ενημέρωση των αναγνωστών της ιστοσελίδας του. Παραπέμποντας στο δελτίο τύπου του «ΚΑΙΡΟΥ» υποστηρίζει στην κριτική του ότι το κείμενο ομιλεί για «κατηχητικές προτροπές» ενώ πραγματικά λέει για «κατηχητικές πρακτικές». Δεν πρόκειται ασφαλώς για κολοσσιαίο λάθος, απλά αξίζει να επισημανθεί, ότι από την βιασύνη του να γράψει με πάθος εναντίον οιουδήποτε δεν συμφωνεί με τις απόψεις του, δεν έχει την στοιχειώδη υπομονή να διαβάσει προσεκτικά και να αναπαραγάγει τουλάχιστον σωστά το κείμενο που σχολιάζει.

Όταν αναφέρεται στο Π.Ι μιλά συνήθως απαξιωτικά για «τους θεολόγους του Π.Ι». Γνωρίζεις πόσοι και ποιοι είναι; Εννοεί προφανώς ότι πρόκειται για κάποια ομάδα. Εκτός από τον σύμβουλο Σταύρο Γιαγκάζογλου, ποιους άλλους γνωρίζει; Για να μη μείνη αναπανάντητο το ερώτημα και θεωρηθεί ρητορικό, τον πληροφορούμε ότι στο γραφείο των θεολόγων του Π.Ι , σήμερα (2010) υπηρετεί εκτός από τον προαναφερθέντα σύμβουλο και ένας καθηγητής θεολόγος, ως αποσπασμένος εκπαιδευτικός από τη Β/θμια εκπαίδευση (με 25ετή υπηρεσία). Αντιλαμβάνεται άραγε ο επιτιθέμενος ανοικείως προς τους «θεολόγους του Π.Ι», ότι ο συγκεκριμένος συνάδελφος ως εκ της θέσεώς του και των συγκεκριμένων του αρμοδιοτήτων, ούτε αποφάσεις μπορεί να επηρεάσει, ούτε συμμετέχει στη λήψη τους, ούτε υπογράφει υπηρεσιακά έγγραφα, ούτε καθορίζει θέματα, ούτε χαράσσει εκπαιδευτική πολιτική. Άρα προς τι το επαναλαμβανόμενο πυροτέχνημα, «οι θεολόγοι του Π.Ι» κάνουν αυτό ή το άλλο; Αντιλαμβάνεται άραγε ο κρίνων εφόσον και αυτός υπηρετεί στη β/θμια εκπαίδευση τη δύσκολη θέση στην οποία έρχεται πολλές φορές, ο ανωτέρω υπηρετών με απόσπαση στο Π.Ι, όταν βλέπει με κακόβουλο τρόπο να αναμιγνύεται, στις διάφορες καταγγελίες για το ποιόν, το ήθος, τη δράση και τις μεθοδεύσεις των θεολόγων του Π.Ι.; Τι είδους ήθος κομίζει ο καταγγέλλων αδιακρίτως πρόσωπα, εν πολλοίς άγνωστα σ’ αυτόν, καταφερόμενος εναντίον τους με μειωτικούς χαρακτηρισμούς, συκοφαντικές για τον πραγματικό τους ρόλο διαδόσεις; Πόθεν αντλεί τη βεβαιότητα ότι παρόμοιες δυσφημιστικές επιθέσεις θα μείνουν αναπάντητες με τη χρήση όλων των νομίμων μέσων, που έχουν στη διάθεσή τους οι υβριζόμενοι;

Αλλά ας έρθουμε λίγο και επί της ουσίας. Νομίζω γνωρίζει πολύ καλά ο καταγγέλλων, ότι οι χρησιμοποιούμενοι από διαφόρους, χαρακτηρισμοί του Μαθήματος των Θρησκευτικών, όσον αφορά στον χαρακτήρα του και την φυσιογνωμία του είναι αδόκιμοι και το λιγότερο άστοχοι, ενίοτε δε και παραπλανητικοί. Κανένα επίσημο νομικής φύσης κείμενο δεν ορίζει το μάθημα ως «ομολογιακό» ή ως «θρησκειολογικό» ή ως «πολιτιστικό», ή ως «κατηχητικό» κλπ. Όλοι οι χαρακτηρισμοί-ετικέτες αποτελούν προϊόν της σκέψης διαφόρων «σχολών» που προσπαθούν να ανακαλύψουν το ιδανικό περιεχόμενο του μαθήματος ή να προσδιορίσουν τους σκοπούς της διδασκαλίας του. Επειδή υποστηρίζει «φανατικά» την θέση της ΠΕΘ για το «ομολογιακό-κατηχητικό» χαρακτήρα του μαθήματος, θέλουμε να τον ρωτήσουμε, αν έχει διαβάσει το περιεχόμενο της επιστολής-υπομνήματος που απεστάλη από την ΠΕΘ στην Υπουργό Παιδείας το καλοκαίρι που μας πέρασε, όπου διαλαμβάνονται εκτενώς τα περί του χαρακτήρος, φυσιογνωμίας και περιεχομένου του μαθήματος. Στο κείμενο αυτό, που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα της δηλώνεται σαφώς ότι «το μάθημα των Θρησκευτικών δεν υποκαθιστά την εκκλησιαστική κατήχηση», ούτε είναι «ομολογιακό» όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ομοίως όλως αυθαιρέτως συνάγει το συμπέρασμα ότι η πρόθεση του ΚΑΙΡΟΥ να εισηγηθεί τη διδασκαλία εντός του μαθήματος των Θρησκευτικών και άλλων χριστιανικών ομολογιών, συνιστά έγκλημα αφού κατ’ αυτόν αναδεικνύονται οι αιρέσεις και οι κακοδοξίες. Και τούτο επειδή προφανώς ο ίδιος θα ήθελε να γίνεται μεν αυτό αλλά με τους δικούς του όρους. Με ύβρεις δηλαδή και κατάρες κατά των αλλοδόξων. Γι’ αυτό λοιδορεί την «ανεκτικότητα» και τον «σεβασμό της ετερότητος». Δεν καταλαβαίνει ότι όλοι αυτοί που τόσο τους υποτιμά, στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον, δεν θα ανεχθούν παραποίηση ή προσβολή των «πιστεύω» τους, ούτε θα υπομείνουν ύβρεις και δυσφημιστικές επιθέσεις; Δεν καταλαβαίνει ότι το σχολείο πρέπει να παραμείνει μακράν τέτοιων πρακτικών;

Είναι παρήγορο παρόλα αυτά το γεγονός και αποτελεί ασφαλώς πρόοδο για τον διαχειριστή του blog όταν διαπιστώνει ότι η ασήμαντη ομάδα των 44 «αντιφρονούντων» θεολόγων μετεβλήθη σε μια «μικρή μειονότητα» (ΣΗΜ: Ο ΚΑΙΡΟΣ διαθέτει αυτή τη στιγμή 422 συναδέλφους όλων των βαθμίδων, εκ των οποίων το 80% είναι εκπαιδευτικοί της τάξης). Άραγε ο «αναμεταδότης» της ΠΕΘ έχει πληροφόρηση για τον ακριβή αριθμό των ενεργών (δηλαδή οικονομικά τακτοποιημένων) μελών της και γνωρίζει πόσοι από αυτούς είναι ενεργοί εκπαιδευτικοί; Η ΠΕΘ ισχυρίζεται ότι διαθέτει άνω των 3000 μελών. Είναι όμως αυτό ακριβές; Στη Γενική Συνέλευση του 2009 μετά γενόμενη κριτική από παριστάμενα μέλη για την πτώση των εσόδων, δηλώθηκε επίσημα από τον ταμία, ότι μόνο 1200 μέλη ήταν οικονομικά τακτοποιημένα.

Ελπίζουμε να αντιληφθεί ο καταγγέλλων και ασυστόλως κατακρίνων συνάδελφος, τους πάντες και τα πάντα, αιρόμενος υπεράνω όλων ως έχων το αλάθητο, επειδή δεν στερείται της κοινής τουλάχιστον ευφυΐας, ότι η σιωπή πολλών, που κατηγορεί χωρίς να τους γνωρίζει, που συκοφαντεί χωρίς να ελέγχει τις πληροφορίες του, που μειώνει χωρίς να ενδιαφέρεται για το ήθος που συγκροτεί απέναντι ακόμη και στους μαθητές του, δεν συνιστά αδυναμία απάντησης ή απεμπόληση του δικαιώματος άμυνας, αλλά μόνο συνειδητή επιλογή, για τη διατήρηση χαμηλών τόνων σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση, η οποία όταν στερείται κανόνων διεξαγωγής, προσβάλλει τουλάχιστον την ίδια τη δημοκρατία, αφού μόνο χάρη σ’ αυτήν διεξάγεται ελεύθερα και δι’ όλων των μέσων.

* Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος  είναι Θεολόγος- Φιλόλογος.

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010, http://e-theologia.blogspot.com/2010/12/thriskeftikablogspot.html

Οι εκλογές πέρασαν, το δημόσιο χρέος παραμένει

Του Γ. Βαζάκα*

Πέρασαν  ήδη κάποιες μέρες από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Γι’ ακόμη μια φορά το πανελλήνιο έζησε καλλιεπείς δημαγωγίες, διαξιφισμούς δίχως περιεχόμενο και αντιπαραθέσεις να δίνουν και να παίρνουν  μακριά από τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Και πάλι οι εκλογές αποτέλεσαν τον κυρίαρχο λόγο ύπαρξης για όλες τις ηγεσίες των επίσημων κομμάτων της Δεξιάς και της Αριστεράς. Δώσ’ τους εκλογές και πάρ’ τους την ψυχή!… Για όλες η ψήφος με τις εκλογές είναι χρήμα, είναι εγγύηση της αναπαραγωγής των μηχανισμών τους, είναι η  εξασφάλιση ότι θα συνεχίσουν να πολιτεύονται ερήμην της κοινωνίας και σε βάρος της.

Και ήταν αυτοδιοίκητες οι εκλογές και έγιναν με το νομοσχέδιο το γνωστό ως «Καλλικράτης». Και ακούσαμε πολλά και ωραία γι’ αυτό. Δεν έχει σημασία, αν δεν ακούσαμε ότι με τον «Καλλικράτη» επιβάλλεται επίσημα η διάσπαση του ενιαίου και αδιαίρετου της ελληνικής επικράτειας. Κάτι που ιστορικά είχε επιχειρηθεί, μόνο από τις δυνάμεις κατοχής, όταν το 1941 χώρισαν την Ελλάδα σε τρεις ζώνες. Δεν έχει σημασία, αν από τυπικά ανεξάρτητο κράτος μεταβαλλόμαστε ανοιχτά σε άθροισμα περιφερειών υπό την αυστηρή επιτήρηση ενός κεντρικού κρατικού μηχανισμού, που θα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της «Ευρώπης των περιφερειών» με τους ντόπιους υπεξούσιους πληθυσμούς.

         Άραγε έχει σημασία, αν τη διάσπαση της χώρας σε περιφέρειες και δήμους θα ακολουθήσει μια αντίστοιχη διάσπαση της παιδείας και της υγείας που έχει ήδη εξαγγελθεί; Ένοιαξε άλλωστε σε πολλούς, όταν το υπουργείο από Εθνικής Παιδείας έγινε σκέτο Παιδείας, για να δρομολογηθεί η παιδεία πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών περιφερειών. Όπως έγινε με την Υγεία, αλλά και με την ΄Αμυνα, την οποία η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει ολοκληρωτικά στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. και τις ιδιωτικές εταιρείες μισθοφορικών υπηρεσιών που συνοδεύουν τους σημερινούς στρατούς της Δύσης.

         Ούτε έχει σημασία, αν με τον «Καλλικράτη» θα συμβούν τα προαναφερθέντα, για να ξεφορτωθεί το κράτος όλες τις υποχρεώσεις του προς την κοινωνία και να ενισχυθεί μόνο ως μηχανισμός άγριας καταστολής και είσπραξης για λογαριασμό των δανειστών και τοκογλύφων και κερδοσκόπων  που ήδη, αν και τα δάνειά τους διπλοαποπληρώθηκαν, λυμαίνονται τη χώρα. 

         Και ο λαός εν πολλοίς – φοβούμαι – ανίδεος και αποχαυνωμένος προσήλθε – όσοι προσήλθαν – στην κάλπη, για να εκτονώσει την αγανάκτησή του με τρόπο ανώδυνο και επωφελή για το νέο καθεστώς. Για ακόμη μια φορά κατάπιε την κάμηλο ασχολούμενος με την οπή της ραφίδας. Όμως δεν έχει σημασία, αρκεί που για τις ηγεσίες των κομμάτων εξασφαλίστηκε η αναπαραγωγή των μηχανισμών τους και το παραδάκι από τα κοινοτικά κονδύλια και την κρατική ενίσχυση και ό,τι απ’ αυτά επακολουθεί…

Πρωτοφανής αποχή

        Όμως παράλληλα με τα προαναφερθέντα όλο και μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας αντιλήφθηκε ότι και αυτές οι εκλογές καθώς και οι αλλοτινές, όπως είναι στημένες, δεν έχουν κανένα πραγματικό περιεχόμενο. Δεν προσφέρουν καμιά βελτίωση στο υπάρχον σύστημα οικονομίας και πολιτικής, εκτός από το να νομιμοποιούν το άθλιο καθεστώς της μεταπολιτευτικής περιόδου, ένα καθεστώς κοινοβουλευτικού κρετινισμού (= ηλιθιότητας), ένα καθεστώς υποδούλωσης της χώρας στη τρόικα, που μπροστά του ωχριά ακόμη κι εκείνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898, που εγκαταστάθηκε ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897.  

        Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι για πρώτη φορά σε εκλογές στην περίοδο της μεταπολίτευσης ένας   στους δυο ψηφοφόρους αρνήθηκε να νομιμοποιήσει με την ψήφο του αυτόν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό και τις συνέπειές του: τη νέα κατάσταση της οικονομικής κηδεμονίας από την τρόικα, που έχει επιβληθεί στη χώρα από το Μάιο του 2010 είτε με το λευκό, το άκυρο και την αποχή, είτε ψηφίζοντας πολιτικές προτάσεις που, στα μάτια τουλάχιστον του κόσμου, ταυτίζονται καθαρά με την άρνηση του χρέους – την πηγή της δυσπραγίας της χώρας – και την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος.

Και από την άλλη ο επίσημος δικομματισμός συγκέντρωσε γύρω στο 40% του εκλογικού σώματος, ποσοστό που δεν επιτρέπει στις κυρίαρχες δυνάμεις να έχουν και την τυπική έστω νομιμοποίησή τους. Δείχθηκε ότι ο τυπικός κοινοβουλευτισμός πνέει τα λοίσθια, προδομένος από τις δυνάμεις εκείνες που για χρόνια τον χρησιμοποιούσαν, για να εναλλάσσονται στην διακυβέρνηση, σε μια δημοκρατία με κοινοβουλευτικό μανδύα, για να συγκαλύπτουν τα απόκρυφα μιας διεφθαρμένης απολυταρχίας της εκάστοτε κυβέρνησης κι ενός κράτους που έχει παραδοθεί σε ντόπια και ξένα μεγάλα συμφέροντα.

Κομβική η απάντηση στο ζήτημα του δημοσίου χρέους

        Eπιτέλους όλοι οι εκπρόσωποι στο κοινοβούλιο σήμερα μιλώντας για οικονομική κρίση δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε υποχρεωμένοι πρώτα απ’ όλα να μιλήσουμε για το δημόσιο χρέος. Αν δεν απαντήσεις κάποια στιγμή στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους, δεν μπορείς να απαντήσεις πειστικά σε τίποτε, ούτε στα εργασιακά, ούτε στα μισθολογικά, ούτε στο ασφαλιστικό, ούτε για Τοπική αυτοδιοίκηση, ούτε στο ξεπούλημα των πάντων. Κι αυτό γιατί όλα αυτά, αλλά κι αυτά που θα ακολουθήσουν, πηγάζουν από το πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Γιατί δεξιοί και αριστεροί του κοινοβουλίου δε μιλούν με σχέδιο για την αντιμετώπιση του χρέους, μήπως είναι συνεργοί στις επιλογές της κυβέρνησης ή φοβούνται ν’ αναλάβουν τις όποιες ευθύνες;…        

        Και τώρα, αμέσως  μετά την εκλογική φιέστα των αυτοδιοικητικών εκλογών  οι εφιάλτες των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας και πάλι στο προσκήνιο. Οι εκπρόσωποι της τρόικας επισκέπτονται τη χώρα και ελέγχουν τις οικονομικές επιλογές της κυβέρνησης, προκειμένου να εγκρίνουν την εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου, διαπιστώνουν ότι οι στόχοι του μνημονίου δεν πραγματοποιήθηκαν, παρόλα αυτά δίνουν εύσημα στην ελληνική κυβέρνηση και αισιοδοξούν ότι θα τα καταφέρει.

        Η κυβέρνηση υπόσχεται στους δανειστές ότι θα ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις προβαίνοντας σε διαρθρωτικές αλλαγές στις ΔΕΚΟ – διάβαζε ξεπούλημα-, αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας – διάβαζε εκποίησή της – και περιορισμό του δημόσιου τομέα, λύνοντας έτσι και το οικονομικό πρόβλημα της πατρίδας μας. Από κοντά και τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. με ευέλικτο τρόπο συνηγορούν στις κυβερνητικές επιλογές αφιονίζοντας το πανελλήνιο ότι αυτές και μόνο οι επιλογές είναι εφικτές και ότι άλλη λύση  δεν υπάρχει.

        Κι όμως υπάρχει: Είναι η λύση «της  άρνησης του επαχθούς χρέους και της μη αναγνώρισής του», που διεξοδικά ανέλυσα σε άλλο άρθρο μου, στην ιστοσελίδα Inprecor (27/10/2010).

Υπάρχει δικλείδα ασφαλείας

        Σήμερα κι ενώ ο εφιάλτης του χρέους της χώρας καραδοκεί με ανυπολόγιστες επώδυνες  συνέπειες για το λαό και τη χώρα μας, μόλις τις προάλλες ακούσαμε ότι πάμε για δανεισμό άλλων 50 δισ. ευρώ και ότι δρομολογείται επιμήκυνση για κάποια χρόνια της αποπληρωμής του χρέους. Αλλά είτε με επιμήκυνση, είτε με αναδιάρθρωση, είτε με «κούρεμα» είτε με διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους δυστυχώς η οικονομική γάγγραινα του χρέους μένει…

      Και διερωτάται κανείς γιατί η κυβέρνηση επέλεξε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του χρέους θυσιάζοντας το υστέρημα του λαού και της χώρας; Η απάντηση είναι προφανής. Αν ήθελε, αν δεν ήταν τόσο ολοφάνερα υπόδουλη σε ολιγαρχικά συμφέροντα, θα μπορούσε κάλλιστα να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» και να σταματήσει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να πληρώνει τα χρέη της.

          Η έννοια «κατάσταση ανάγκης» (state of necessity) είναι  μια νομικοπολιτική δικλείδα διεθνώς αναγνωρισμένη, την οποία ένα κράτος μπορεί να επικαλεστεί, για να μην εκπληρώσει τις υποχρεώσεις προς τους δανειστές του. Πότε ένα κράτος μπορεί να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης»; Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, όταν ένα κράτος κινδυνεύει από χρεοκοπία και προσπαθώντας να πληρώσει τα χρέη του κινδυνεύει να διαταράξει την εσωτερική ομαλότητα και ασφάλεια του λαού του. Σύμφωνα με την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ: «Ένα κράτος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήριά του, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες του επιφέροντας το χάος και την αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο, για να εξασφαλίσει τα χρήματα να πληρώσει τους ξένους ή ντόπιους δανειστές του». (1613^η Συνάντηση, 17 Ιουνίου 1980).                                          

          Την αρχή αυτή αναγνώρισε σχετικά πρόσφατα και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας, όταν κλήθηκε να αποφανθεί εναντίον της άρνησης της Αργεντινής το 2003 να πληρώσει ορισμένους δανειστές της, προκειμένου να διαφυλάξει το επίπεδο διαβίωσης και παροχών του κράτους προς το λαό της στις 8 Μαΐου 2007. Η απόφαση αυτή αποτελεί ένα ισχυρό νομικοπολιτικό επιχείρημα για τον ελληνικό λαό, ώστε να αρνηθεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση. Και γι’ αυτό αρκεί μόνο να βρει τη δύναμη να επιβάλλει το συμφέρον του και να μην υποταχθεί στη μοίρα, που άλλοι έχουν προδιαγράψει γι’ αυτόν.

Η προσφυγή στο ΣτΕ

             Προσφάτως με πρωτοβουλία του Δικηγορικού Συλλόγου των Αθηνών έγινε μια τολμηρή προσπάθεια προσφυγών εναντίον του μνημονίου ως αντισυνταγματικού στο Συμβούλιο της Eπικρατείας, που όμως οι εισηγήτριες του Συμβουλίου της Επικρατείας ζήτησαν να απορριφθούν οι προσφυγές. To βασικό τους επιχείρημα κοντά στα άλλα ήταν   ότι «το μνημόνιο θα μειώσει το δημόσιο χρέος και θα συμβάλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου».                  

        Είναι όμως έτσι; Ποια είναι τα αντικειμενικά δεδομένα; Όταν η χώρα μας στα τέλη του 2009 με δημόσιο χρέος 126% επί του  ΑΕΠ δεν μπορούσε να βγει στις  αγορές, θα μπορέσει να βγει στις αγορές με 168% δημόσιο χρέος κατά όλες τις εκτιμήσεις το 2013; Φαίνεται λοιπόν πως μάλλον εκτίναξη του δημόσιου χρέους θα έχουμε ως σίγουρο αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου. Και περιμένουν οι εισηγήτριες του Συμβούλιου της Επικρατείας να γλιτώσει την επίσημη πτώχευση η χώρα μας ακολουθώντας το μνημόνιο; Γνωρίζουν έστω και μια περίπτωση νοικοκυριού, επιχείρησης ή κράτους που να γλίτωσε την πτώχευση απλώς αναζητώντας νέα δάνεια, για να εξακολουθεί να πληρώνει τα παλιά; Δεν αποτελεί ομολογία απόλυτης χρεοκοπίας η θέση ότι όλα αυτά που υπομένει η χώρα, τα υφίσταται, για να ξαναβγεί στις αγορές, ώστε να δανειστεί εκ νέου;

Οι δανειστές ή ο λαός; Ένα νομικό προηγούμενο

         Βέβαια τόσο οι εισηγήτριες στο Συμβούλιο της Επικρατείας απέφυγαν να απαντήσουν, όπως αποφεύγουν να απαντήσουν καιρό τώρα  και οι κάθε λογής υποστηρικτές του μνημονίου στο εξής αμείλικτο ερώτημα: Όταν μια χώρα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ταυτόχρονα τις πιο βασικές και άμεσες ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών της και τις απαιτήσεις των δανειστών της, τότε τι προέχει για την κυβέρνηση αυτής της χώρας; Οι ανάγκες της χώρας και των πολιτών της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της; Η τωρινή κυβέρνηση (όπως και η προηγούμενη) απάντησε στο δίλημμα αυτό προτάσσοντας τις απαιτήσεις των δανειστών. Και αυτό δεν είναι ούτε ηθικό ούτε δίκαιο. Και γιατί καμία κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να θυσιάζει το λαό και τη χώρα της, προκειμένου να ικανοποιηθούν αλλότρια συμφέροντα. Όχι μόνο με βάση το Σύνταγμα και το δίκαιο της χώρας, αλλά και με βάση το διεθνές – όπως προαναφέραμε – δίκαιο. Και το επαναλαμβάνουμε: Όταν μια χώρα αντιμετωπίζει μια «κατάσταση ανάγκης», όπως είναι το άμεσο ενδεχόμενο μιας πτώχευσης, το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει στην κυβέρνηση της χώρας να αρνηθεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της, προκειμένου να μη θιγούν τα δικαιώματα των πολιτών της και να μη απειληθεί η εσωτερική της έννομη τάξη και ασφάλεια.

       Ένας λόγος παραπάνω που υπάρχει νομικό προηγούμενο από την Ελλάδα του 1936. Θα αναφέρουμε ένα ιστορικό παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στη διεθνή νομολογία που υποστηρίζει το δικαίωμα που αναφέραμε. Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. H κυβέρνηση του Βελγίου παρενέβη και προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η ΚΤΕ (Κοινωνία των Εθνών), κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η Ελλάδα, που τότε βρισκόταν υπό το φασιστικό καθεστώς της 4^ης Αυγούστου, απάντησε ότι βρίσκεται σε αδυναμία να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να διαθέσει πόρους, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την υπόσταση του λαού και της χώρας.

          Στο υπόμνημά της έλεγε: «Η κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δε θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της, θα έκανε το ίδιο.» (βλ. Yearbook of the International Low Commition, 1980, v.I, σελ. 25). Ας μην ξεχνάμε, για ποια ελληνική κυβέρνηση μιλάμε. Μιλάμε για τη φασιστική κυβέρνηση του Ι, Μεταξά που πατούσε στο λαιμό τον ελληνικό λαό και που επιβλήθηκε με τις ευλογίες της «μεγάλης συμμάχου» της Ελλάδας δηλ. της Αγγλίας και του τοποτηρητή της στη χώρα μας, του βασιλιά Γεωργίου.

        Και η άρνηση της Ελλάδας να εξυπηρετήσει το προαναφερθέν δάνειο ολοκληρώθηκε με το υπόμνημα, που κατέθεσε στο Διαρκές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνιζε τα αυτονόητα: «Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς το λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς, για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στο λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει, όταν πρέπει να επιλέξει κανείς  ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;…

        Η θεωρία αναγνωρίζει σ’ αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας κυβέρνησης,  να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται  να εκπληρώσει, μερικώς ή συνολικώς, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει ως αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».(βλ. Yearbook of the International Low Commition 1980, v. I, σελ. 25).

       Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχθηκε το σκεπτικό αυτό και δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες με παρόμοια προβλήματα τα κατοπινά χρόνια. Μια απ’ αυτές ήταν και η Αργεντινή το 2003, όταν η κυβέρνησή της υπό τον Νέστορ Κίχνερ επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το 70% του δημόσιου χρέους απορρίπτοντας  τα προγράμματα εξαθλίωσης του αργεντίνικου λαού που επέβαλε το ΔΝΤ.

        Εν κατακλείδι αυτό που τόλμησε να διεκδικήσει η φασιστική Ελλάδα του Ι. Μεταξά λίγο πριν από τον πόλεμο, αρνείται ακόμα και να το συζητήσει η «δημοκρατική» Ελλάδα του κ. Γ. Παπανδρέου. Και μάλιστα υπάρχουν και δικαστές που όλα αυτά τα βρίσκουν καλά καμωμένα.

Επιμήκυνση και οι συνέπειές της

      Kαι δε μας έφταναν οι άστοχοι και ατελέσφοροι για το συμφέρον του λαού και της χώρας μας χειρισμοί της κυβέρνησης του κ. Γ. Παπανδρέου στις σχέσεις της με την τρόικα, μας εμφανίστηκε «νέα ευεργεσία», για να τη δεχτεί η Ελλάδα εκ μέρους της: Την επιμήκυνση αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, που της υποσχέθηκαν οι ηγέτες της ευρωζώνης. Χαράς ευαγγέλια για την κυβέρνηση. Ο κ. Παπακωνσταντίνου κοντά στα άλλα δήλωσε: «…Η επιμήκυνση επιβραβεύει μια προσπάθεια που έχει γίνει, γιατί δίνει μια ανάσα στη χώρα μας και δίνει ένα σήμα στις διεθνείς αγορές βιωσιμότητας της προσπάθειας που κάνουμε για δημοσιονομική προσαρμογή, για αναπτυξιακή διαδικασία μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές, για να μπορέσουμε να εξοφλήσουμε το δάνειο των 110 δισ. ευρώ το 2014 – 2015 και για να μπορέσουν οι ελληνικές τράπεζες να έχουν χρηματοδότηση από τις διεθνείς αγορές ».

    Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτές τις κυβερνητικές θριαμβολογίες; Καταρχάς η επιμήκυνση του χρέους δε γίνεται ποτέ ως «επιβράβευση», αλλά ως αναγνώριση της αδυναμίας του οφειλέτη να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του προς τους δανειστές. Επιμηκύνεται η αποπληρωμή ενός δανείου μόνο, όταν ο δανειστής διαπιστώσει ότι ο οφειλέτης δεν μπορεί να πληρώσει κι έτσι του μακραίνει το χρονικό διάστημα, μέσα στο οποίο καλείται να καλύψει την οφειλή του. Το ίδιο κάνουν και οι δανειστές της χώρας.

      Έπειτα, όπως συμβαίνει με ένα νοικοκυριό ή μια επιχείρηση που η τράπεζα του επιμηκύνει την αποπληρωμή ενός δανείου, η επιμήκυνση αυτή δεν είναι ανώδυνη ούτε δίχως επιπρόσθετο κόστος. Έτσι και στην περίπτωση μιας χώρας. Το ελάχιστο επιτόκιο με το οποίο συζητιέται ότι θα πρέπει να επιβαρυνθεί η Ελλάδα, για να αποζημιωθούν οι δανειστές για την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους θα είναι τουλάχιστον στο ύψος του αντίστοιχου της Ιρλανδίας, δηλ. γύρω στο 6%  

       Ακόμη η επιμήκυνση αυτή για περίπου 11 χρόνια θα επιφέρει και την επιμήκυνση του περιβόητου μνημονίου, αλλά πρωτίστως και της δανειακής σύμβασης, με βάση την οποία η Ελλάδα έχει οικειοθελώς απεμπολήσει «άνευ όρων και αμετάκλητα », όπως αναφέρει το αγγλικό πρωτότυπο κείμενο της σύμβασης, την εθνική της κυριαρχία. Με άλλα λόγια, θα συνεχιστεί για 6 επιπλέον χρόνια το καθεστώς της επίσημης κατοχής της χώρας, που αρχικά συμφωνήθηκε για 5, από την  Ε.Ε., την ΕΚΤ και ΔΝΤ με ό,τι σημαίνει αυτό για την εκποίηση και τη μετατροπή της σε «μπανανία».

        Tέλος, η επιμήκυνση της αποπληρωμής ενός χρέους είναι πάντα η χειρότερη μορφή διακανονισμού που μπορεί να υποστεί ένας οφειλέτης. Γιατί καταλήγει πάντα να πληρώνει για μακρύτερο χρονικό διάστημα πολύ περισσότερα. Κι επειδή η χώρα δε διαθέτει τα αναγκαία πλεονάσματα ως οικονομία, για να βρει να τα πληρώσει από δικούς της πόρους, θα πρέπει να δανειστεί εκ νέου και έτσι θα καταλήξει με πολύ μεγαλύτερο χρέος στο τέλος. Αυτό άλλωστε το ομολογεί και ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν λέει ότι στόχος της όλης επιμήκυνσης είναι να βγούμε στις αγορές, για να δανειστούμε. Επί τέλους θα σταματήσει η αναλγησία των σημερινών κυβερνώντων;

        Η επιμήκυνση του δανείου της τρόικας είναι το πρώτο βήμα της συνολικής αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους της χώρας. Όχι για να γλυτώσει η χώρα από τη πτώχευση, αλλά για να μπορέσει με κάποιο τρόπο να ξαναβγεί στις αγορές και να συνεχίσει να δανείζεται, ώστε να πληρώνει τους δανειστές σε μια διαδικασία χρεοκοπίας επ’ αόριστον.  

Οι εκλογές «δείχνουν» εκλογές

        Mε γνώμονα τα παραπάνω κάναμε τις εκτιμήσεις μας για τις πρόσφατες εκλογές και διατυπώσαμε ρεαλιστικότατες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους της χώρας. Προτάσεις που η διατεταγμένη δημοσιογραφία τις αποσιωπά και κάποιες μόνο συλλογικές κινήσεις και πανεπιστημιακοί κύκλοι τις διακινούν. Η ιστορικότητά τους καθώς και η τεκμηρίωσή τους καταδεικνύει τη σημαντικότητά τους.

       Και ξαναγυρίζοντας στο τίτλο του άρθρου μας: «Οι εκλογές πέρασαν …το δημόσιο χρέος μένει…», εκτιμούμε ότι και μετά τις πρόσφατες εκλογές βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ανεξάρτητα από το πότε θα γίνουν οι επίσημες εκλογές. Τα αποτελέσματά τους θέτουν από μόνα τους θέμα εκλογών. Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι, αν στις εκλογές αυτές ο λαός έκανε το πρώτο βήμα λύτρωσης του από τα κόμματα που διαχειρίζονται ή φλερτάρουν το κυρίαρχο σύστημα, μένει τώρα να κάνει το δεύτερο και το πιο αποφασιστικό βήμα: Να δημιουργήσει εκείνη τη συλλογική έκφραση που  μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην πλειοψηφία του, να παλέψει οργανωμένα και να προτάξει εκείνα τα άμεσα αιτήματα που απαντούν στην καρδιά του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού ζητήματος της χώρας σήμερα.

         Μόνο που, για να γίνει αυτό, δεν αρκεί η συνεργασία κάποιων πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς, ούτε φυσικά η «ενότητα της αριστεράς», η οποία ενταφιάστηκε πανηγυρικά με αυτές τις εκλογές. Χρειάζεται ένα ευρύ παλλαϊκό μέτωπο που να μπορεί να ξεπερνά τους διαχωρισμούς δεξιάς και αριστεράς μέσα στο λαό, να αναδεικνύει το κοινό συμφέρον όλων των εργαζομένων μέσα από τον αγώνα για τη μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους, για τα την έξοδο από το ευρώ, για την κοινωνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την κατάκτηση της δημοκρατίας στον τόπο μας μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

* Ο Γ. Βαζάκας είναι εκπαιδευτικός.

ΠΗΓΗ: 13 Δεκεμβρίου 2010, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/12576

Μοντέλο … εκπόρνευσης

Του Δημήτρη Καζάκη

Ο κομισάριος Όλι Ρεν συνεχίζει να λέει ότι «(εσείς οι Έλληνες) ζούσατε πέραν των δυνατοτήτων σας» («Καθημερινή», 12.12), λες και ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος, είναι προϊόν καλοπέρασης και όχι τεράστιων παραγωγικών, εισοδηματικών και αναπτυξιακών ελλειμμάτων της οικονομίας και της κοινωνίας. Παίζει το γνωστό παιχνίδι της μετάθεσης των ευθυνών, της ενοχοποίησης του λαού και της χώρας, κατά τα γνωστά ολοκληρωτικά πρότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής που ο ίδιος υπηρετεί.

Ο Ντομινίκ Στρος – Καν ισχυρίζεται ότι «εάν η Ελλάδα μπορέσει να διατηρήσει τη δυναμική των μεταρρυθμίσεων, οι επενδυτές θα δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη» («Καθημερινή», 12.12). Με άλλα λόγια δεν έχει καμία σημασία αν οι «μεταρρυθμίσεις» που επιβάλλει η τρόικα θα βοηθήσουν αντικειμενικά την ανάταξη της οικονομίας και την αντιμετώπιση του αδιεξόδου. Αρκεί η «δυναμική» τους να κάνει τους επενδυτές να δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη.

Σχολιάζοντας αυτή τη λογική πριν από λίγους μήνες ο Πολ Κρούγκμαν έγραφε ειρωνικά: «Όμως μην ανησυχείτε: οι περικοπές δαπανών μπορεί να είναι επίπονες, αλλά η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα απαλύνει τον πόνο.
"Η ιδέα ότι τα μέτρα λιτότητας μπορεί να πυροδοτήσουν στασιμότητα είναι λανθασμένη", δήλωσε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σε μια πρόσφατη συνέντευξη του.

Γιατί; Διότι "οι πολιτικές που εμπνέουν εμπιστοσύνη θα ενισχύσουν και δεν θα παρεμποδίσουν την οικονομική ανάκαμψη". Ποιες είναι οι αποδείξεις για την πεποίθηση ότι η δημοσιονομική συστολή είναι στην πραγματικότητα επεκτατική, διότι βελτιώνει την εμπιστοσύνη; (Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς ήταν το δόγμα που διακήρυσσε ο Χέρμπερτ Χούβερ το 1932).

Λοιπόν υπήρξαν ιστορικές περιπτώσεις όπου οι περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων ακολουθήθηκαν από μεγέθυνση. Όμως, απ' όσο γνωρίζω, καθένα από αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύει, αν τα μελετήσει κανείς από κοντά, ότι πρόκειται για περιπτώσεις όπου οι αρνητικές επιδράσεις της λιτότητας αντισταθμίστηκαν από άλλους παράγοντες, οι οποίοι είναι μάλλον απίθανο να  έχουν σχέση με το σήμερα… Ενώ τα παραδείγματα  λιτότητας είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά.

* Η Ιρλανδία υπήρξε ένας καλός στρατιώτης σ' αυτή την κρίση, εφαρμόζοντας με βλοσυρότητα άγριες περικοπές δαπανών. Η ανταμοιβή της είναι μια κατρακύλα σε επίπεδο καθολικής ύφεσης – και οι αγορές κεφαλαίων εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρή απειλή πτώχευσης.

* Άλλοι καλοί στρατιώτες, όπως η Λετονία και η Εσθονία, έκαναν ακόμη χειρότερα – και οι χώρες αυτές, το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, είχαν πολύ χειρότερη κατρακύλα στην παραγωγή και την απασχόληση από την Ισλανδία, η οποία αναγκάστηκε από την τεράστια κλίματα της χρηματοπιστωτικής της κρίσης να υιοθετήσει λιγότερο ορθόδοξες πολιτικές.

Η νεράιδα και το τέρας

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε σοβαροφανείς ανθρώπους να σας εξηγούν την ανάγκη για δημοσιονομική λιτότητα, προσπαθήστε να αναλύσετε το επιχείρημα τους. Είναι μάλλον σίγουρο ότι θα ανακαλύψετε πως αυτό που ακούγεται σαν θεμελιωμένος ρεαλισμός, στην πραγματικότητα βασίζεται στη φαντασία, στην πεποίθηση ότι αόρατοι εκδικητές θα μας τιμωρήσουν αν είμαστε κακοί και η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα μας ανταμείψει αν είμαστε καλοί. Και η πραγματική πολιτική – η πολιτική που πλήττει τη ζωή εκατομμυρίων εργαζόμενων οικογενειών – οικοδομείται πάνω σ' αυτή τη βάση» («The New York Times», 2.7).

Για να ικανοποιηθεί λοιπόν η νεράιδα της εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση υπέγραψε το τρίτο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο. Πρόκειται για πρόσθετα μέτρα που αντιστοιχούν στο 2,5% του ΑΕΠ ή 6 δισ. ευρώ το 2011 για να κλείσει η «μαύρη τρύπα» του 2010 και επιπλέον 5% ή 12 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014. Στο μνημόνιο, που αποτελεί ήδη νόμο του κράτους και εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, η κυβέρνηση δεσμεύεται για νέα εισπρακτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων η επιβολή «πράσινου» φόρου στις επιχειρήσεις, φόροι σε ακίνητα (τέλος αυθαιρέτων, διαδοχικές αυξήσεις αντικειμενικών αξιών) και στα αναψυκτικά, αλλά και νέα αύξηση του ΦΠΑ το 2012.

Υπόσχεται επίσης ευρύτατη ασφαλιστική μεταρρύθμιση στα επικουρικά ταμεία, χωρίς να αποκλείονται αλλαγές στις βασικές συντάξεις. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ γρήγορα μέσα στο 2011 νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, με ακόμη πιο δυσμενείς όρους για τωρινούς και μελλοντικούς συνταξιούχους. Προβλέπεται κατάργηση ελλειμματικών ΔΕΚΟ, νέο μισθολόγιο, αύξηση των τιμών των εισιτηρίων τουλάχιστον στα 1,3 ευρώ και της εξέτασης στα νοσοκομεία στα 5 ευρώ από 3 σήμερα.

Στις τράπεζες προωθείται πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της συμμετοχής του Δημοσίου, στην Τράπεζα Αττικής, ενώ αλλάζει το καθεστώς των τραπεζοϋπαλλήλων. Το μνημόνιο ορίζει ότι όλοι οι εργαζόμενοι σε τράπεζες, δημόσιες και ιδιωτικές, θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας της Ελλάδος θα εναρμονίσουν τα δικαιώματα τους με αυτά του ΙΚΑ.

Τέλος, προβλέπεται η ολοκληρωτική ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όλα φυσικά στο όνομα της ανάπτυξης, που θα μας την κάνει δώρο, αν είμαστε φρόνιμοι και αρκούντως υποτακτικοί, η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών.

Μας θέλουν… Ταϊβάν

Τι «αναπτυξιακό μοντέλο» προβλέπεται για τη χώρα; Σύμφωνα με το «Βήμα της Κυριακής» (12.12) και ανώνυμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, πρότυπο για την ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι η Ταϊβάν και γενικότερα το «ασιατικό μοντέλο», όπως έχει φορεθεί σε χώρες όπως το Βιετνάμ, η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη κ.ά., όπου η ερήμωση της κοινωνίας και η πλημμυρίδα της πιο απόλυτης φτώχειας διακόπτεται από νησίδες του πιο ασύδοτου και προκλητικού πλουτισμού.

Πρόκειται για ένα «μοντέλο» όπου ο εργαζόμενος για να βρει δουλειά είτε θα πρέπει να ζει στο όριο είτε να μάθει να εκπορνεύεται για ένα κομμάτι ψωμί. «Το θετικό που μπορούμε να δούμε», είπε στο «Βήμα της Κυριακής» ανώτατη κυβερνητική πηγή, «είναι ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο ανάπτυξης στο δεύτερο εξάμηνο του 2011». Η επιστροφή της ανάπτυξης αναμένεται ότι θα επέλθει επειδή η χαμηλή αγοραστική δύναμη θα πλήξει τις εισαγωγές, το μειωμένο εργατικό κόστος θα τονώσει τις εξαγωγές, το τουριστικό προϊόν θα γίνει περισσότερο ανταγωνιστικό και η προσέλκυση νέων επενδύσεων ολοένα και δυναμικότερη.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι τι σόι εξαγωγές θα είναι αυτές, όταν η οικονομία της Ελλάδας βιώνει μια πρωτοφανή διάλυση της παραγωγικής της βάσης. Μόνο μεταπρατικού χαρακτήρα, που θα εξαρτώνται από συγκεκριμένες πολυεθνικές. Και τι σόι επενδύσεις θα είναι αυτές που υποτίθεται ότι θα προσελκυστούν σε μια οικονομία που δεν παράγει σχεδόν τίποτε; Μόνο αχαλίνωτη κερδοσκοπία με ακίνητα, γη, δημόσια περιουσία, με κάθε είδους ρεμούλα και απάτη.

Αν μια οικονομία έχει ως συγκριτικό της πλεονέκτημα τη χαμηλή αγοραστική δύναμη και την ανύπαρκτη παραγωγή, τότε σε τι διαφέρει από μια τυπική εξαθλιωμένη χώρα του "τρίτου κόσμου;

Τι προοπτική υπάρχει σε μια τέτοια οικονομία «ασιατικού μοντέλου» για όσες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εξαρτώνται από την εσωτερική αγορά; Καμία. Άλλωστε τα μέτρα περιστολής αμοιβών και δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν υιοθετούνται για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που κινδυνεύουν με λουκέτο. Τα μέτρα αυτά υιοθετούνται για τις περίπου 247 κρατικοδίαιτες μονοπωλιακές επιχειρήσεις που απολαμβάνουν το 53% του συνόλου των ιδιωτικών κερδών και έχουν ήδη διοχετεύσει το 70% και πλέον της δραστηριότητας τους στο εξωτερικό.

Δεν έχουν ανάγκη την εσωτερική αγορά, όπως ο μικρομεσαίος, γι' αυτό και στις αμοιβές των εργαζομένων βλέπουν μόνο «κόστος» που πρέπει να συμπιεστεί στο ελάχιστο και όχι αγοραστική δύναμη, που μόνο αυτή μπορεί να αναζωογονήσει την αγορά. Αμέσως μετά τις γιορτές και με τα νέα μέτρα να δείχνουν τα δόντια τους, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι είναι σίγουρο ότι θα ζήσουν τον «θάνατο του εμποράκου», όπως ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Και γι' αυτούς υπάρχει μόνο μια προοπτική, η ολοκληρωτική καταστροφή. Τα μέτρα που παίρνονται τώρα ενάντια στους εργαζόμενους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αποτελούν τη χαριστική βολή για τους μικρομεσαίους.

Η «εσωτερική υποτίμηση»

Η πολιτική αυτή αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση» της οικονομίας. Και αποκαλείται έτσι διότι η οικονομία δεν έχει το δικό της νόμισμα να υποτιμήσει και στη θέση του υποτιμά την εργασία, τις αμοιβές, τις ζωές και τις προοπτικές των ανθρώπων που εργάζονται σ' αυτήν. Άλλο ένα μεγάλο ζήτω για το κοινό νόμισμα, το «ισχυρό ευρώ», που δεν μπορεί να υποτιμηθεί σαν την παλιοδραχμή που είχαμε.

Βέβαια, αν είχαμε δικό μας νόμισμα και χρειαζόταν να το υποτιμήσουμε, τότε δεν θα ήταν καθόλου αναγκαία μια «εσωτερική υποτίμηση» με την κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων, την υποβάθμιση της εργασίας και των αμοιβών της, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και φυσικά τις δραστικές περικοπές σε κοινωνικές και ασφαλιστικές δαπάνες. Κατά τ' άλλα υπάρχουν ακόμη κάποιοι που εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος είναι πολύ χειρότερη από την «εσωτερική υποτίμηση» υπό καθεστώς ευρώ, Η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών είναι σίγουρο ότι θα τους ανταμείψει πλουσιοπάροχα.

Διαγράψτε χρέη

Υποτίθεται ότι όλη αυτή η καταστροφή γίνεται για να αντιμετωπιστεί το χρέος. Τι σχέση έχει λοιπόν η «εσωτερική υποτίμηση» με την εξυπηρέτηση του χρέους; Τη μόνη σχέση που έχει είναι ότι η «εσωτερική υποτίμηση» είναι σίγουρο ότι θα αυξήσει την επιβάρυνση του χρέους. Όχι μόνο του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού. Την αλήθεια αυτή αναγνωρίζουν και οι ακραιφνείς οπαδοί της ευρωολοκλήρωσης, όπως ο Μπάρι Άιχενγκριν, ένας από τους εμπνευστές του ευρώ, ο οποίος έγραφε πρόσφατα:

«Ο συνήθης τρόπος για να αμβλυνθούν οι συνέπειες της λιτότητας είναι να συνδυάσει κανείς τις περικοπές στο εσωτερικό με την υποτίμηση του νομίσματος. Η υποτίμηση κάνει τις εξαγωγές πιο ανταγωνιστικές, αντικαθιστώντας με την εξωτερική ζήτηση την εγχώρια ζήτηση που συμπιέζεται. Όμως καθώς καμιά από αυτές τις χώρες δεν έχει εθνικό νόμισμα για να υποτιμήσει, θα πρέπει να υποκαταστήσουν την εξωτερική υποτίμηση με την εσωτερική. Πρέπει να περικόψουν μισθούς, συντάξεις και άλλα κόστη έτσι ώστε να πετύχουν το ίδιο όφελος σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας που χρειάζεται για να αντικαταστήσει η εξωτερική ζήτηση την εσωτερική.

Τι γίνεται τώρα;

Οι χώρες της κρίσης έχουν δείξει, στην πραγματικότητα, αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα στην εφαρμογή επώδυνων περικοπών. Όμως μια οικονομική μεταβλητή δεν έχει προσαρμοστεί μαζί με τις άλλες: το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Η αξία των συσσωρευμένων κυβερνητικών χρεών παραμένει άθικτη και, πέρα από μια χούφτα υποχρεώσεων στους επιλεγόμενους νεότερους πιστωτές, τα τραπεζικά χρέη επίσης παραμένουν άθικτα. Αυτό το απλό γεγονός δημιουργεί μια θεμελιακή αντίφαση για τη στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης: όσο περισσότερο οι χώρες μειώνουν μισθούς και κόστη, τόσο αυξάνουν τα συσσωρευμένα χρέη τους.

Και καθώς τα χρέη γίνονται όλο και πιο ασήκωτα, οι δημόσιες δαπάνες θα πρέπει να περικόπτονται όλο και περισσότερο, οι φόροι να αυξάνονται ώστε να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος και τα παραλειπόμενα, όπως οι τράπεζες. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί την ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση, αυξάνοντας περαιτέρω την επιβάρυνση του χρέους και πάει λέγοντας, σε έναν φαύλο κύκλο βυθίσματος στην ύφεση. Επομένως, αν μια εσωτερική υποτίμηση είναι να δουλέψει, η αξία των χρεών, τα οποία συνιστούν ήδη μια μεγάλη επιβάρυνση, πρέπει να μειωθεί. Το κρατικό χρέος θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Τα χρέη των τραπεζών θα πρέπει να μετατραπούν σε μετοχές και όπου οι τράπεζες είναι αφερέγγυες να διαγραφούν. Το ίδιο και με τα ενυπόθηκα δάνεια, θα πρέπει επίσης να διαγραφούν» («Project Syndicate», 9.12).

Πανομοιότηπα σχέδια πτώχευσης από Γερμανία – ΟΟΣΑ

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πολύ απλά ότι οι πολιτικές των περικοπών και της άγριας λιτότητας του μνημονίου είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα όχι μόνο στη βαθιά ύφεση, αλλά και στην επίσημη πτώχευση. Μια πτώχευση, την οποία οι επικυρίαρχοι θεωρούν αναπόφευκτη και δεν επιτρέπουν να γίνει πριν ολοκληρωθεί η επίσημη δήμευση και η διαδικασία εκποίησης της χώρας. Κι έτσι, ενώ η κυβέρνηση παίρνει υπάκουα ό,τι μέτρα της επιτάσσουν οι κηδεμόνες της χώρας, συνεχίζονται οι παρασκηνιακές κινήσεις για τον μηχανισμό ελεγχόμενης πτώχευσης στο επίπεδο της ευρωζώνης. Με πρώτη υποψήφια φυσικά την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό διακινούνται σχέδια και προτάσεις που θα διευκολύνουν την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας και των άλλων χωρών της ευρωζώνης, το ένα χειρότερο από το άλλο. Σύμφωνα με το BBC (12.12), το επικρατέστερο σχέδιο ελεγχόμενης πτώχευσης που οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θα απαιτήσουν να εγκριθεί από τη σύνοδο κορυφής προβλέπει ότι οι ιδιώτες δανειστές θα πρέπει συμμετέχουν και αυτοί σε μία μελλοντική κρίση χρέους χώρας της ευρωζώνης, όπως αναφέρει προσχέδιο που περιγράφει τη δομή του μόνιμου μηχανισμού ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ από το 2013.

Και στάση πληρωμών

Συγκεκριμένα, όπως προβλέπεται, οι ιδιώτες πιστωτές μίας χώρας, ακόμα και αυτοί που έχουν κρατικούς τίτλους, θα επιβαρυνθούν οι ίδιοι πριν η χώρα ζητήσει να ενταχθεί σε μηχανισμό στήριξης. Αν όμως η χώρα εξακολουθήσει να έχει προβλήματα, πρέπει να κηρύξει στάση πληρωμών, αλλά θα συνεχίσει να πληρώνει τα δάνεια που έλαβε νωρίτερα για τη διάσωση της. Θα είναι πάντως πιο εύκολο για τη χώρα να πάρει την έγκριση των πιστωτών της για να κηρύξει στάση, καθώς θα προβλέπονται οι σχετικές ρήτρες συλλογικής δράσης (collective action clauses).

Μια ανάλογη πρόταση φαίνεται να κάνει και ο ΟΟΣΑ σε μια πρόσφατη μελέτη του για την ευρωζώνη (13/12), όπου συνιστά τα εξής: «Απαιτείται ένας αξιόπιστος μηχανισμός για τη διαχείριση δημοσιονομικών κρίσεων. Αυτός πρέπει να συμπεριλαμβάνει έναν μόνιμο μηχανισμό παροχής ρευστότητας με την επιφύλαξη αυστηρών προϋποθέσεων. Αν οι προϋποθέσεις δεν ικανοποιούνται, η χρηματοδοτική στήριξη θα πρέπει ι ανακληθεί».

Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγήσει τη χώρα που χάνει τη χρηματοδοτική στήριξη στην παύση πληρωμών και την πτώχευση.

Τα πράγματα έχουν πια αγριέψει για τα καλά. Όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η χώρα δεν πρόκειται να αποφύγει ούτε καν την παύση πληρωμών, όχι προς τους δανειστές, αλλά προς το εσωτερικό, προς τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και την κοινωνία συνολικά. Την εικόνα που θα ζήσουμε τους αμέσως επόμενους μήνες την έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών όταν σε συνέντευξη του στη «Real News» (12/12) απάντησε στην ερώτηση «Δεν φοβάστε κοινωνικές εκρήξεις»:

«Όμως ειλικρινά ανάμεσα στην επιλογή να δούμε εξοργισμένα πλήθη έξω από κλειστές τράπεζες και κλειστά δημόσια ταμεία, που θα σήμαινε μια χρεοκοπία της χώρας και ανάμεσα σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που διεκδικούν ηπιότερες ρυθμίσεις για τον κλάδο που εκπροσωπούν ή εκφράζουν την αντίδραση τους σε μια συγκεκριμένη κατάσταση ή πολιτική, είναι σαφές ότι κανένας δεν θα επέλεγε το πρώτο».

Η πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση της χρεοκοπίας, αλλά στο τσάκισμα των κοινωνικών αντιδράσεων, ώστε, όταν βγουν στον δρόμο τα εξοργισμένα πλήθη, να ωθούνται από την απόγνωση και όχι τη διεκδίκηση συγκεκριμένων λυτρωτικών αιτημάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλα από την εδώ και τώρα διαγραφή του χρέους μαζί με την έξοδο από το ευρώ. 

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010, http://seisaxthia.blogspot.com/2010/12/blog-post_17.html

Σημείωση admin: Δημοσιεύτηκε και στο «Π» στις 15-12-2010.

Η χουντοποίηση της κοινοβουλευτικής «Δημοκρατίας»

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Οι μαζικές κινητοποιήσεις της 15/12 σηματοδοτούν ένα νέο στάδιο στον αγώνα κατά της κοινοβουλευτικής Χούντας που αποθρασυμένη, με τη βοήθεια της διεθνούς αγυρτείας τύπου Ντομινικ Στρος-Καν, προχωρά τώρα στη κατεδάφιση κάθε εργασιακής κοινωνικής κατάκτησης. Είναι βέβαια σαφές ότι η ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων δεν έχει καμιά σχέση με τη κρίση του χρέους – όπως δεν είχε καμιά σχέση και η καθοριστική υπονόμευση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η μετατροπή δημοσίων αγαθών σε ιδιωτικά κ.λπ..

Προφανώς, το μόνο για το οποίο οι δανειστές μας θα μπορούσαν να είχαν απαίτηση θα ήταν η αποπληρωμή του χρέους και όχι να επιβάλλουν και κανόνες για το πως θα ζούμε και θα εργαζόμαστε, κάτι που ούτε όταν χρεοκοπήσαμε και επίσημα στα τέλη του 19ου αιώνα δεν τόλμησαν να επιβάλλουν οι τότε δανειστές μας. Και αυτό αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι είναι η συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και την ΕΕ που μας υποχρεώνει να γίνουμε κυριολεκτικά δούλοι των ξένων και ντόπιων ελίτ [1], τις οποίες εκπροσωπεί επάξια η χειρότερη και πιο επικίνδυνη κυβέρνηση στην μεταπολεμική Ελλάδα: η κυβέρνηση των απατεώνων «σοσιαλιστών» πολιτικάντηδων του ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη όμως μεριά, η χoυντοποίηση της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» προχωρά ακάθεκτη, και όχι μόνο στην Ελλάδα. Έτσι, τις τελευταίες εβδομάδες… γίνεται φανερό ότι η νέα μορφή «δημοκρατίας» που ανατέλλει σε ολόκληρη την ΕΕ δεν είναι απλά «ημι-ολοκληρωτική» [2], όπως είχα αναφέρει στην αρχή της κρίσης, αλλά ένα σαφές δείγμα χουντο-κοινοβουλευτισμού, ο οποίος θεμελιώνεται σε δύο βασικά στοιχεία: πρώτον, στη κατάφωρη εξαπάτηση και, δεύτερον, στη φυσική βία. Είναι μάλιστα η καθοριστική θεμελίωσή της στο πρώτο στοιχείο που την διαφοροποιεί από μια καθαρή χούντα, εφόσον έχει απόλυτη ανάγκη την απάτη για τη «νομιμοποίησή» της από το εκλογικό σώμα, ενώ όσον αφορά στο δεύτερο στοιχείο οι διαφορές μεταξύ των δυο ειδών χούντας καθημερινά γίνονται και λιγότερες.

Όσον αφορά στο πρώτο στοιχείο, τα ΜΜΕ και κυρίως τα τηλεοπτικά που ελέγχουν τη σκέψη των περισσότερων πολιτών και ελέγχονται απόλυτα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ, παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην εξαπάτηση του εκλογικού σώματος εξοστρακίζοντας συστηματικά κάθε εναλλακτική άποψη για τα πραγματικά αίτια της κρίσης και προβάλλοντας μόνο ανώδυνες παραλλαγές των καθεστωτικών απόψεων, ενισχυμένες από τους συστημικούς «κομισάριους»: ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους που ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να λένε για να διατηρήσουν το κοινωνικο-οικονομικό στάτους τους. Παρ' όλη όμως τη καθοριστική ισχύ των ΜΜΕ, η απάτη γίνεται όλο και πιο φανερή στα λαϊκά στρώματα.

Στη Βρετανία, για παράδειγμα, η λαϊκή οργή δεν στρέφεται τόσο κατά των Συντηρητικών, οι οποίοι άλλωστε δεν έκρυψαν προεκλογικά τις προθέσεις τους να επιβάλλουν άγρια μέτρα που θα κτυπούσαν τα λαϊκά στρώματα, ώστε να «σωθούν» οι ιδιωτικές Τράπεζες από την αναπόφευκτη χρεοκοπία που προκάλεσαν οι χρηματοπιστωτικές φούσκες, με τις οποίες θησαύρισαν οι ελίτ τα τελευταία χρόνια. Η οργή στρέφεται βασικά κατά των δήθεν «προοδευτικών» φιλελευθέρων στη συμμαχική κυβέρνηση, οι οποίοι υποσχόντουσαν εντελώς αντίθετα μέτρα, όσον αφορά συγκεκριμένα στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας, από αυτά που επιβάλλουν σήμερα. Στην Ελλάδα, βέβαια, οι απατεώνες του ΠΑΣΟΚ δεν δίστασαν προεκλογικά να υποσχεθούν ένα γενικό πρόγραμμα που δεν είχε καμιά σχέση με τα ληστρικά μέτρα που εφαρμόζουν σήμερα και δεν διανοήθηκαν ποτέ, ακόμη και όταν προκληθήκαν γι' αυτό, να ζητήσουν τη λαϊκή έγκρισή τους μέσα από δημοψήφισμα.

Όσον αφορά στη φυσική βία, αυτή αυξάνει ανάλογα με τον βαθμό που η εξαπάτηση γίνεται αναποτελεσματική. Έτσι, στην Ισπανία και την Ελλάδα οι κοινοβουλευτικές χούντες καταφεύγουν σε επιστρατεύσεις των απεργών, με τους Ισπανούς στρατιωτικούς να μη διστάζουν να εξαναγκάζουν, με τα πιστόλια στα χέρια, τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας να εργαστούν [3]. Στη μητέρα του κοινοβουλευτισμού, τη Βρετανία, έφιπποι αστυνομικοί τσαλαπατούν τους φοιτητές επειδή τολμούν να μην κάνουν πια «κόσμιες» διαδηλώσεις, όπως συνήθως, ενώ δημοσιεύουν τις φωτογραφίες τους ως καταζητούμενους εγκληματίες και, στη συνέχεια, προβαίνουν σε μαζικές συλλήψεις. Τώρα, μάλιστα, συζητούν την απαγόρευση των διαδηλώσεων στο μέλλον! [4]

Σήμερα, σε αντίθεση για παράδειγμα με τον Μάη του '68, δεν έχουμε μια επιθετική δράση «από τα κάτω», με στόχο την ριζοσπαστική αλλαγή της κοινωνίας, αλλά την πιο αντιδραστική επίθεση των ελίτ «από τα πάνω» που έχουμε δει στη σύγχρονη Ιστορία, με στόχο την ανατροπή των κοινωνικών κατακτήσεων πολλών δεκαετιών, η οποία μάλιστα παρουσιάζεται από τους απατεώνες πολιτικούς και τα παπαγαλάκια τους ως «σωτηρία της Πατρίδος»! Αυτό είναι και το κύριο χαρακτηριστικό του χουντο-κοινοβουλευτισμού, ο οποίος αν δεν ανατραπεί «ομαλά» με την ανάπτυξη ενός μαζικού απεργιακού κινήματος από κάτω, οδηγεί αναπόφευκτα σε μορφές βίας που έχουμε να δούμε από τον καιρό του μεσοπολέμου στην Ευρώπη…

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, (Γορδιος Νοεμβρης 2010)
[2] "H ημι-ολοκληρωτική «δημοκρατία» στη Νέα Τάξη», «Ε», 9/5/2009
[3] http://www.rtve.es/mediateca/videos/20101204/este-estado-ansiedad-imposible-dirigir-aviones/952905.shtml 
[4] "More than 180 arrests over fees protests", Independent, 15/12/2010

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

* Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, 18.12.2010

ΠΗΓΗ: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1853:-lr&catid=54:anpolitiki&Itemid=284

 Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.