Η ΕΕ του κεφαλαίου και η κρίση του Ευρώ

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρώ κλυδωνίζονται, γιατί περιδινούνται στην κρίση – έκφραση της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού – χωρίς προοπτική. Τα ηγετικά καπιταλιστικά κράτη της ηπείρου και τα στελέχη των μεγάλων πολυεθνικών μονοπωλίων Γερμανίας και Γαλλίας πήραν αποφασιστικά θέση υπέρ του ευρώ. Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά πρέπει να παλέψουν για την ανατροπή ευρώ και ΕΕ, εκφράζοντας τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις σχετικά με την πορεία της ευρωζώνης, την τύχη του ελληνικού χρέους, την κατάσταση και την εξέλιξη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πηγή τους είναι η αντοχή, το βάθος και η διάρκεια της μεγαλύτερης σε εξέλιξη κρίσης στην Iστορία του καπιταλισμού, η οποία στην ευρωζώνη, τρία σχεδόν χρόνια από την έναρξη της εκδηλώνεται ως κρίση χρέους.

Η καπιταλιστική κρίση επιμένει… ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΒΑΘΙΑΣ ΥΦΕΣΗΣ

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις σχετικά με την πορεία της ευρωζώνης, την τύχη του ελληνικού χρέους, την κατάσταση και την εξέλιξη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πηγή τους είναι η αντοχή, το βάθος και η διάρκεια της μεγαλύτερης σε εξέλιξη κρίσης στην Iστορία του καπιταλισμού, η οποία στην ευρωζώνη, τρία σχεδόν χρόνια από την έναρξη της εκδηλώνεται ως κρίση χρέους. Δεκατέσσερις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζουν (στοιχεία 2010) δημόσιο χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ (Ελλάδα 142,8%, Ιταλία 119,0%, Βέλγιο 96,8%, Ιρλανδία 96,2%, Πορτογαλία 93,0%, Γερμανία 83,2%, Γαλλία 81,7%, Ουγγαρία 80,2%, Ηνωμένο Βασίλειο 80,0%, Αυστρία 72,3%, Μάλτα 68,0%, Ολλανδία 62,7%, Κύπρος 60,8% και Ισπανία 60,1%). Το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη ανέβηκε από 6,47 τρισ. ευρώ το 2008, στο 7,8 (!) τρισ. το 2010.

Τέσσερις μόνο χώρες παρουσίασαν έλλειμμα στον προϋπολογισμό σύμφωνο με τα κριτήρια εισόδου στην ΟΝΕ (Λουξεμβούργο -1,7%, Φινλανδία -2,5%, Δανία -2,7%, Εσθονία 0,1%). Εφτά χώρες παρουσίασαν υπερδιπλάσιο: Ιρλανδία -32,4%, Ελλάδα -10,5%, Ηνωμένο Βασίλειο -10,4%, Ισπανία -9,2%, Πορτογαλία -9,1%, Πολωνία -7,9%, Σλοβακία -7,9%, Λετονία-7,7%, Λιθουανία -7,1% και Γαλλία -7,0%.

Ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Νουριέλ Ρουμπινί, μαζί με άλλους οικονομολόγους και πολιτικούς, επαναλαμβάνει καιρό τώρα πως «υπάρχει σημαντικός κίνδυνος βαθιάς ύφεσης στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ιαπωνία και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες», εκφράζοντας απαισιόδοξες θέσεις, ιδιαίτερα για τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Ο ίδιος ο ΟΟΣΑ στην έκθεση του προβλέπει αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης για τα επόμενα δύο έτη: 2% για την ευρωζώνη, 2,3 και 2,8 % για τις χώρες του ΟΟΣΑ, 2,6-3,1% για τις ΗΠΑ. Συρρίκνωση κατά -0,9 το 2011 και εύθραυστη αναιμική ανάκαμψη 2,2% το 2012 για την Ιαπωνία.

Ο νεκρός που κηδεύεται σκεπασμένος με την ελληνική σημαία στο εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ της 20ης του τρέχοντος μήνα ήταν το ευρώ! Στο κεντρικό άρθρο του έγκυρου γερμανικού περιοδικού επισημαίνεται πως «η ΟΝΕ εξελίσσεται στο μεγαλύτερο κίνδυνο για το μέλλον της Ευρώπης: Το ευρώ αλυσοδένει ασύμβατες μεταξύ τους εθνικές οικονομίες (…) Μόνο λόγω του ευρώ το ελληνικό χρέος αποτελεί πρόβλημα για όλους τους ευρωπαίους εταίρους και συνάμα κίνδυνο για το κοινό τους νόμισμα. Γιατί, αν αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει, η κρίση θα επεκταθεί ανεξέλεγκτα και σε άλλες αδύναμες οικονομικά χώρες». Έχοντας αντιληφθεί την κατάσταση η ομάδα διαχείρισης κρίσεων στο υπουργείο Οικονομικών στο Βερολίνο ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές: Να «τραβήξει την πρίζα» για κάποια οικονομία ή να συνεχίσει να στηρίζει την περιφέρεια, ελπίζοντας ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί. «Καμία επιλογή δεν θα είναι φθηνή», προειδοποιεί o Σπίγκελ.

Αλλά και στην απέναντι όχθη, στη Βρετανία, η Τέλεγκραφ επισημαίνει ότι ο υφυπουργός Οικονομικών Χόμπαν, αποφεύγοντας να απορρίψει τους ισχυρισμούς των βουλευτών ότι το ευρώ απειλείται με διάλυση, είπε ότι εξετάζονται σχέδια από τη βρετανική κυβέρνηση για όλα τα σενάρια σχετικά με το μέλλον του ευρώ. Οι Τάιμς, σε κύριο άρθρο τους υποστηρίζουν ότι ο καταρτισμός σχεδίων για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι λιγότερο επώδυνος για όλη την ευρωπαϊκή οικονομία, από τα σχέδια που προτίθενται να ακολουθήσουν οι Ευρωπαίοι για τη διαχείριση της κρίσης. Τα νέα μέτρα λιτότητας κατά την εφημερίδα ακυρώνουν το σκοπό εφαρμογής τους, καθώς το χρέος της Ελλάδας συνεχώς αυξάνεται, καθιστώντας την πτώχευση όλο και πιο πιθανή. Οι Τάιμς μεταφέρουν τη δήλωση του πρωθυπουργού της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον σε επιχειρηματικό συνέδριο το βράδυ της Δευτέρας, σύμφωνα με την οποία είναι αποφασισμένος να μη δώσει ούτε λίρα από τα χρήματα των βρετανών φορολογούμενων για μια ευρωπαϊκή διάσωση της Ελλάδας. Ο Τζακ Στρο των Εργατικών κάλεσε την κυβέρνηση να εξετάσει εναλλακτικά σχέδια οικονομικής πολιτικής, καθώς όπως είπε το ευρώ αργοπεθαίνει λόγω της ελληνικής κρίσης. Παράλληλα, η Τράπεζα της Αγγλίας εντός της εβδομάδας δημοσιοποιεί πόρισμα της Επιτροπής Νομισματικής Πολιτικής, στo οποίo τονίζεται πως η χρεοκοπία της Ελλάδος ισοδυναμεί με κατάρρευση των τραπεζών, συμπεριλαμβανομένων και των βρετανικών, παρά τη μικρή έκθεση των τελευταίων στο ελληνικό χρέος. Η Τράπεζα της Αγγλίας θεωρεί βέβαιο ότι τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδος θα πυροδοτήσει σε χρόνο ρεκόρ στάση πληρωμών και στην Ιρλανδία, στο χρέος της οποίας είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες οι βρετανικές τράπεζες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του βρετανικού Κέντρου Οικονομικών και Επιχειρηματικών Ερευνών (CEBR), η ευρωζώνη βρίσκεται σε τροχιά διάσπασης, όχι βραχυπρόθεσμα, αλλά σε ορίζοντα πενταετίας. Σύμφωνα με το CEBR, τη διάσπαση θα πυροδοτήσει αποχώρηση της Ελλάδας, και ενδεχομένως και άλλων κρατών, καθώς, «αργά ή γρήγορα, τόσο ο ελληνικός λαός όσο και οι διεθνείς πιστωτές θα κουραστούν να παλεύουν σε μια χαμένη μάχη». Διατυπώνοντας τους φόβους της πλουτοκρατίας για μια ελληνική χρεοκοπία δημοσίευμα του πρακτορείου Μπλούμπεργκ αναφέρει πως οι επενδυτές ανησυχούν, παρόλο που τα ευρωπαϊκά πιστωτικά ιδρύματα μείωσαν μεν το ρίσκο που συνδέεται με την Ελλάδα στα 136,3 δισ. δολάρια, (κατά 30%), με το να μην ανανεώσουν δάνεια. Έχουν όμως επιπλέον περί τα 2 τρισ. δολάρια, με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Ιταλία. Άρα είναι ευάλωτοι σε τυχόν εξάπλωση της κρίσης. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μετά από μια ελληνική χρεοκοπία, το κόστος αναχρηματοδότησης για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και πιθανώς την Ιταλία και το Βέλγιο, θα εκτιναχθεί. Το δίλημμα «πτώχευση ή περικοπές κοινωνικών δαπανών», που πλανάται στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στην παγωμένη Ιρλανδία, στον ελληνικό ουρανό, επεκτείνεται. Οικονομολόγοι της Γουόλ Στριτ υποστηρίζουν ότι η πτώχευση των ΗΠΑ είναι η καλύτερη λύση. Ο οικονομικός αναλυτής της Bank of America Merrill Lynch, Ίθαν Χάρις, σε άρθρο του στις 21 Ιουνίου ανησυχεί με παραλληλισμούς κατευθείαν από το Κραχ του 1930. Τότε, αρχικά, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είχε αυξήσει τα αποθεματικά της και η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση εξουθενωμένη από τις δαπάνες για την κάλυψη των ελλειμμάτων, αύξησε τη φορολογία και περιόρισε τις δαπάνες σε έργα υποδομών. «Σήμερα», σημειώνει, «όπως συνέβη και στα μέσα της δεκαετίας του ’30, η δημοσιονομική κόπωση, ήρθε για να μείνει… Το ρίσκο ενός κακού αποτελέσματος είναι μεγάλο. Δεν είμαστε βέβαιοι για το τι είναι προτιμότερο να κάνουμε. Αν δηλαδή είναι καλύτερα να μην κάνουμε τίποτε και να κηρύξουμε προσωρινή χρεοκοπία, ή να κάνουμε περισσότερα απ’ όσα πρέπει, προκαλώντας μεγάλες περικοπές ελλειμμάτων». Το δίλημμα, ακραίο προς το παρόν στην εκδήλωση του, αποκαλύπτει την έκταση, το βάθος και τη διάρκεια των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο παρακμάζον ηγεμόνας.

Ο Mπ. Ομπάμα, στις 16 Ιούνη σε δεύτερη συνεχόμενη δήλωση σημειώνει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με μια ύφεση ακόμη σοβαρότερη από εκείνη από την οποία μόλις εξέρχονται, αν το Κογκρέσο δεν αυξήσει το νόμιμο ανώτατο όριο χρέωσης της χώρας». Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο, καθώς το μήνα Μάιο, ο αμερικανικός ομοσπονδιακός δανεισμός ανήλθε στα 14,3 τρισ. δολάρια(!), (120% πάνω σε σχέση με το 2010, ή 100% του ΑΕΠ) που είναι και το ανώτατο όριο δανεισμού από τις χρηματαγορές χωρίς την άδεια του Κογκρέσου. Η προοπτική ενός μπλοκαρίσματος από το Κογκρέσο θα μπορούσε να κάνει τις χρηματοπιστωτικές αγορές να φοβούνται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εξοφλήσουν το χρέος τους. «Αυτό θα μπορούσε να καταστρέψει το σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος», προειδοποίησε ο Ομπάμα στην ίδια δήλωση. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ανακοινώσει πως χρειάζεται να δανείζεται κατά μέσο όρο 125 δισ. δολάρια το μήνα(!) για να πληρώνει τους λογαριασμούς και τις υποχρεώσεις της. Δηλαδή σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος θα απαιτεί την πελώρια δαπάνη εξυπηρέτησης, η οποία από τα 1,14 τρισ. δολάρια το 2010 αναμένεται να ξεπεράσει τα 2 τρισ. δολάρια το 2015!!! Με δεδομένη αυτή την εύθραυστη εικόνα της αμερικάνικης οικονομίας, την ασθενική αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,8% σε ετησιοποιημένη βάση στο πρώτο τρίμηνο του 2011 αντί του προβλεπόμενου 2,2%, ήταν μονόδρομος η κοινή δήλωση των Ομπάμα – Μέρκελ κατά την πρόσφατη συνάντηση τους, πως «πρέπει να περιοριστεί η κρίση χρέους στην ευρωζώνη, να μην επιτραπεί να αποτελέσει έναν κίνδυνο για την επιχειρούμενη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας». Το ίδιο και η δήλωση Mπ. Ομπάμα πως «μια χρεοκοπία στην ευρωζώνη θα βλάψει την παγκόσμια οικονομία» καθώς και η διαβεβαίωση της γερμανίδας καγκελάριου πως «εμείς οι Γερμανοί θα δράσουμε κατά τρόπο ώστε, όπως και να έχει το πράγμα, να είναι εγγυημένη η βιωσιμότητα του ευρώ».

Εγγυημένη λοιπόν η βιωσιμότητα του ευρώ κατά τους Μέρκελ – Ομπάμα; Έτσι φαίνεται. Αν όμως τα πράγματα ήταν όπως φαίνονται τότε η επιστήμη θα ήταν αχρείαστη. Οι κρυφές και φανερές φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο καταιγισμός αντιτιθέμενων πολιτικών δηλώσεων δίπλα στις διαβεβαιώσεις πως «η Ελλάδα ούτε θα πτωχεύσει, ούτε θα βγει από το ευρώ» του προέδρου της ΕΕ Ρομπάι, η κρισιμότητα της κατάστασης, οδήγησαν στο να βγουν στο προσκήνιο και να μιλήσουν, παράλληλα με τις σκιώδεις κυβερνήσεις τους, αυτοί που άργησαν να τα πουν. Οι επικεφαλείς των οικονομικών κολοσσών της Γερμανίας και της Γαλλίας. Εβδομήντα μάνατζερ των μεγαλύτερων πολυεθνικών των δυο χωρών που απασχολούν πέντε εκατομμύρια άτομα και διαχειρίζονται ετησίως ποσά που ξεπερνούν τα 1,5 τρισ. ευρώ, εξήγγειλαν μια «φλογερή», όπως την αποκαλούν, έκκληση προς τη A. Μέρκελ και το N. Σαρκοζί, με την επιγραφή «Το ευρώ είναι αναγκαίο». Η έκκληση δημοσιεύεται με τη μορφή καταχώρησης στις μεγάλες γαλλικές και γερμανικές εφημερίδες. Στους συνυπογράφοντες, από τη γερμανική πλευρά, βρίσκονται οι Ντίτερ Τσέτσε (Mercedes), Πέτερ Λόσερ (Siemens), Φραντς Φέρενμπαχ (Bosch), Ρενέ Όμπερμαν (Deutsche Telekom) Νόρμπερτ Ραϊτχόφερ (BMW), Φρανκ Απέλ (Deutsche Post), Γκέχαρτ Κρόμ (ThyssenKrupp) και Μίχαελ Ντιέκμαν (Alliance). Από την πλευρά των Γάλλων συνυπογράφουν οι επικεφαλής της αεροπορικής βιομηχανίας EADS, της πετρελαιοβιομηχανίας Total, της Renault και της ενεργειακής εταιρείας EDF. Στην έκκληση υπογραμμίζεται η αξία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος «ως ο κινητήρας της δημιουργίας θέσεων εργασίας (σ.σ. χυδαιότητα) και ως η εγγύηση για την ευημερία». Το συμπέρασμά τους: «Η επιστροφή σε σταθερές δημοσιονομικές καταστάσεις θα κοστίσει μεν πολλά δισεκατομμύρια, όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό μας νόμισμα αξίζουν πλήρως τέτοιες δαπάνες. Το ευρώ συμβολίζει τη σημερινή Ευρώπη. Ένα ναυάγιο του κοινού νομίσματος θα αποτελούσε μοιραία οπισθοδρόμηση για την ήπειρό μας». Τα πιο δυναμικά παραγωγικά τμήματα της ευρωπαϊκής αστικής τάξης μίλησαν. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη!

Το δέος της Αριστεράς – ΤΟ ΕΥΡΩ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΤΑΙ  – ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ

Το ευρώ, αυτή η επίπλαστη ενιαία μονάδα χρήματος, χωρίς δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής, το οποίο, ως όφειλε, θα έπρεπε να εκφράζει την… ενιαία μέση ισοδύναμη αξία ανά μονάδα παραγόμενων εμπορευμάτων στην Πορτογαλία και στη… Γερμανία, την Ελλάδα και τη… Γαλλία, το χρήμα, είναι το σύμβολο της νέας Ευρώπης. Οι ανθρώπινες σχέσεις και οι ανθρώπινες ανάγκες, ο Μολιέρος και ο Σαίξπηρ, ο Ρεμπό και ο Μαρξ, ο Παρθενώνας και το Κολοσσαίο, είναι σύμβολα μιας περασμένης εποχής. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη! Μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν οπισθοδρόμηση, θα ήταν καταστροφή. Οι ηγέτες των ευρωπαϊκών μονοπωλίων φαίνονται επηρεασμένοι από ένα φάσμα ανάλογων δηλώσεων ηγετών της ευρωπαϊκής και ελληνικής Αριστεράς, οι οποίοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση με το ίδιο δέος που αντιμετωπίζουν το αστικό κράτος. Σαν υπερκράτος το οποίο, όπως και το αστικό κράτος, μπορεί να μεταρρυθμιστεί, εκδημοκρατιστεί προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και όχι να διαλυθεί αντικατασταθεί από λαϊκά – εργατικά όργανα εξουσίας. Εμμένουν μάταια σε αυτή τη γραμμή, παρόλο τη χρεοκοπία της σε Ιταλία, Γαλλία, την πεντηκονταετή εμπειρία των λαών, τη χρεοκοπία αυτής της ένωσης των τοκογλύφων, που επιχειρήθηκε να ταυτιστεί με τους λαούς της Ευρώπης. Η πολιτική αυτή συμπληρώνεται με τις πότε δεξιά και πότε αριστερά αλλά ποτέ ανατρεπτικά θέσεις του ΚΚΕ που έχουν από καιρό δείξει τα πάνω τους όρια.

Η τωρινή προσωρινή πολιτική, του «έξω από την ΕΕ» χωρίς άμεσα αιτήματα ρήξης και ανατροπής, εξασθενεί την Αριστερά, διχοτομεί το εργατικό κίνημα. Ο ΣΥΝ διά της εμμονής του στο «Ναι» στη δημοκρατική ΕΕ μετατρέπει σε συζητήσεις φιλολογικών βραδινών σε απογευματινό κρύο τσάι αγγλίδων ευγενών τη διεκδίκηση εργατικών αιτημάτων. «Απαιτείται ένα αριστερό προοδευτικό σχέδιο για την ευρωπαϊκή ενοποίηση (…)» επιμένει δογματικά διά του εκπροσώπου του Δ. Παπαδημούλη. «Η πρόκληση για τις δυνάμεις της ευρύτερης ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η οικοδόμηση ενός ευρύτατου ευρωπαϊκού κοινωνικού και πολιτικού συνασπισμού για την επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης (!), την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής (!) και τη μείωση του ελλείμματος δημοκρατίας. Για μια Ευρώπη πιο ενωμένη, πιο ισχυρή, πιο κοινωνική, πιο δημοκρατική...»

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ – Οι όροι για μια θαυμαστή νίκη – ΣΕ ΡΗΞΗ ΜΕ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ

Από πότε όμως η Αριστερά είναι με «την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής» δηλαδή με τον πολιτικό στόχο που κλείνουν σε όλες τις κλίσεις, πτώσεις και χρόνους ο A. Σαμαράς, ο Γ. Παπανδρέου και όλοι οι απανταχού «φωτισμένοι» εκπρόσωποι του κεφαλαίου; Από πού συμπεραίνεται πως οι πολιτικές της φτώχειας, της «ελαστασφάλειας», των 13 ωρών ημερησίως εργασίας, του ηλεκτρονικού χαφιεδισμού, των αερομεταφερόμενων φυλακών, της καταστολής, των συνταγματικών εκτροπών και της βίας είναι «έλλειμμα δημοκρατίας» και όχι η σύγχρονη αντιδραστική ανάπτυξη της αστικής δημοκρατίας; Πότε ο ιστορικός περίγυρος έδειξε πως η ενίσχυση ενός καπιταλιστικού κέντρου είναι ελπίδα για τους λαούς και ασπίδα απέναντι σε άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο, στις ΗΠΑ; Σε πιο πεδίο, η Ευρωπαϊκή Ένωση ή όποια προοδευτική κυβέρνηση που δοκιμάστηκε σε Γαλλία και Ιταλία, αντιτάχθηκε τελικά στον πυρήνα της αμερικάνικης πολιτικής από τη σκοπιά γενικών έστω λαϊκών συμφερόντων; Ο δογματισμός στην Αριστερά εμφανίζεται και χαρακτηρίζεται από άκαμπτες εμμονές σε πολιτικές που διαψεύδονται από τη ζωή. Γι’ αυτό και οδηγείται στην αποξένωση από τις ίδιες τις ιστορικά διαμορφούμενες εργατικές ανάγκες.

Η μάταιη επομένως προσκόλληση σε αδιέξοδες φιλο-ΕΕ πολιτικές, δυνάμεων και αγωνιστών που κατανοούν την ανάγκη συνολικής ρήξης όχι μόνο με την πολιτική της ΕΕ αλλά και συνολικά με αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, είναι, κατά τη γνώμη μας, κακή προσφορά στο κίνημα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ευρωζώνη είναι σε κρίση γιατί είναι σε κρίση η ίδια η προωθούμενη πολιτική τους, που στοχεύει στην υπερεκμετάλλευση της πιο επαναστατικοποιημένης παραγωγικής δύναμης, της εργατικής τάξης, στην καθ’ αυτό εργατική εποχή, στη δικιά μας εποχή. Και γιατί είναι σε κρίση η αστική πολιτική καταστολής της περισσότερο παρά ποτέ δυνητικής ικανότητας της σύγχρονης εργατικής τάξης να διοικεί. Γιατί είναι σε κρίση οι πολιτικές που σχεδιάζουν όχι πλέον την κοινωνία των 2/3 αλλά την κοινωνία – χυλό, την κοινωνία του 1/3 στην οποία ένα κομμάτι θα ζει σε φαβέλες, εκτός κοινωνίας. Εξ ου και η χρεοκοπία των προγραμμάτων και των μνημονίων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε κρίση γιατί περιδινείται στη κρίση – έκφραση της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού – χωρίς προοπτική. Μιας κρίσης με «σαθρή ανάκαμψη χωρίς ανάπτυξη» ή όπως λένε μιας σαθρής ανάπτυξης χωρίς θέσεις εργασίας. Μιας κρίσης που υπεροξύνει τις ενδοκαπιταλιστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αναταράσσει τις διεθνείς σχέσεις και τις ολοκληρώσεις σε τέτοιο βαθμό ώστε η ΝΑFTA, η αμερικάνικη ολοκλήρωση, να ’χει ξεχασθεί και η ευρωζώνη να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Είναι σε κρίση γιατί, σε αντίθεση με τις άλλες μεγάλες κρίσεις που ο καπιταλισμός τελικά μπόρεσε, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να εσωτερικεύσει την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, των νέων επαναστατικοποιημένων παραγωγικών δυνάμεων. Γιατί τελικά ο καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του. Γι’ αυτό και ακρωτηριάζει κυριολεκτικά ό,τι …περισσεύει, δηλαδή δικαιώματα, ανάγκες, σύγχρονες ιστορικά διαμορφούμενες δυνατότητες.

Η κατάσταση αυτή απαιτεί και θα απαιτεί από την Αριστερά ολοένα και περισσότερο τη συγκέντρωση ανεξάρτητων αυτοτελών δυνάμεων για στρατηγικότερες απαντήσεις, γειωμένες στέρεα εκεί που η ελπίδα και η απογοήτευση αναγεννιούνται και αντιμάχονται, εκεί που χτίζεται η ενότητα στη δράση, στον αγώνα για την καθημερινή επιβίωση. Έτσι και μόνο η κοινή δράση αποκτά νόημα, περιεχόμενο και προσανατολισμό. «Υπάρχει μια τάση να θεωρούμε πως αυτό που βλέπουμε στην παρούσα στιγμή είναι κι αυτό που θα συνεχίσουμε να βλέπουμε. Ξεχνάμε όμως πόσο συχνά αιφνιδιαστήκαμε από τις αναπάντεχες καταρρεύσεις θεσμών, από εκπληκτικές αλλαγές στη σκέψη των ανθρώπων, από απρόσμενες εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννίες, από την ταχεία καθίζηση συστημάτων εξουσίας που έμοιαζαν ανίκητα» υπογράμμιζε ο αριστερός αμερικάνος διανοούμενος Χάουαρντ Ζιντ.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 26 ΙΟΥΝΗ 2011. Το είδα: 27-06-2011, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=9819

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας

Καλημέρα Ηλιε, καλημέρα!!!

ΑΠΟ: Μυρσίνη Λοΐζου

ΠΡΟΣ: Τον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

                                                                                                                                                                                                               ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Το σύνολο των ΜΜΕ

 «Ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό, και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.

Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, – διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

Μυρσίνη Λοΐζου

ΠΗΓΗ: Ηλεκτρονική Έκδοση, enet.gr, 23:34 Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=288322

Τι νόημα έχουν τα δημοψηφίσματα;

του Δημήτρη Καζάκη

Το δημοψήφισμα είναι μια φυσιολογική απάντηση στην αυθόρμητη ανάγκη του απλού κόσμου να φωνάξει: «πότε με ρωτήσατε γι’ αυτά που κάνετε;» Από την άλλη το δημοψήφισμα είναι μια πράξη της λαϊκής βούλησης μόνο μέσα στα πλαίσια μιας αληθινής δημοκρατίας όπου ο λαός έχει τον πρωταρχικό λόγο. Διαφορετικά είναι μια μεθόδευση χειραγώγησης του λαού και πειθαναγκασμού του σε επιλογές που έχουν ήδη αποφασιστεί από την εξουσία. Όπως π.χ. το δημοψήφισμα που έχει εξαγγείλει ο πρωθυπουργός. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν θα το κάνει ή όχι.

Βεβαίως, το δημοψήφισμα έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν σαν αίτημα που επιτρέπει την ευρύτατη δυνατή ζύμωση για κορυφαία ζητήματα και επιλογές (π.χ. ευρωσύνταγμα, σχέδιο Ανάν, κλπ.). Σ’ αυτήν την περίπτωση πρόκειται για την προσπάθεια αφύπνισης του κόσμου και αποτροπής μιας καταστροφικής εξέλιξης. Για την αφύπνιση και την αποτροπή. Σε κάθε άλλη περίπτωση το αίτημα για δημοψήφισμα αποτελεί ένα σύνθημα αποπροσανατολισμού και υποτίμησης της νοημοσύνης, αλλά και της αγωνιστικής ετοιμότητας του κόσμου.Τι εννοούμε μ’ αυτό;

Σε τι απαντά π.χ. το αίτημα για δημοψήφισμα ενάντια σε ένα καθεστώς που έχει εγκατασταθεί ήδη στη χώρα; Το ερώτημα αυτό τίθεται για όλες αυτές τις πρωτοβουλίες που θέτουν κορυφαία ζητήματα κυριαρχίας και δημοκρατίας στην χώρα σε δημοψήφισμα. Όταν ζητάμε δημοψήφισμα για το μεσοπρόθεσμο, θα ήταν κατανοητό, αν βρισκόμασταν σε μια κατάσταση όπου τίποτε δεν θα είχε περάσει. Τι νόημα έχει να ζητάς δημοψήφισμα την ίδια ώρα που συντρίβεται η κοινωνία και ξεπουλιέται η χώρα κάτω από την σιδερένια φτέρνα του καθεστώτος της τρόικας; Τι σόι λαός είναι αυτός που θέτει σε δημοψήφισμα την ίδια τη ζωή του; Η ίδια η πράξη και το αίτημα αποδεικνύει το πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει αυτός ο λαός.

Δέχομαι απόλυτα το αγνό των προθέσεων, αλλά είναι ποτέ δυνατόν να θέσω υπό ερωτηματικό το αν η οικογένεια και η χώρα μου θα της επιτραπεί να επιβιώσει; Αν θα μπορεί να ασκεί κυριαρχία; Αν θα μπορεί έστω και ελάχιστα να συντηρείται; Τι σόι αγωνιστές, δημοκράτες και πατριώτες είναι αυτοί που θα έθεταν σε δημοψήφισμα τα πιο ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα ενός λαού; Ακόμη κι αν ένα τέτοιο δημοψήφισμα ήταν κατορθωτό, ακόμη κι αν η έγκριση αυτών των βασικών δικαιωμάτων ήταν συντριπτική και μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος ο λαός έχει αποδεχτεί να τα θέσει υπό ερωτηματικό είναι αρκετό για την όποια εξουσία να τα θέτει διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Αυτό θέλουν να πετύχουν όσοι υποστηρίζουν το δημοψήφισμα; Για τους περισσότερους είμαι σίγουρος πώς όχι.

Δεν μπορούν να μπουν όλα τα ζητήματα σε δημοψήφισμα. Είναι θέμα αξιοπρέπειας του ίδιου του λαού. Ένα καθεστώς που παραβιάζει κάθε ιερό και όσιο, που οδηγεί σε απόγνωση και δουλεία έναν ολόκληρο λαό δεν τίθεται σε δημοψήφισμα, ανατρέπεται από την οργανωμένη πάλη της πλειοψηφίας του ίδιου του λαού. Το να ζητάς από τον κόσμο να υποστηρίξει το αίτημα για δημοψήφισμα, ιδίως όταν πρόκειται για τόσο καίρια ζητήματα, του ζητάς απλά να αποστρατευθεί από την πάλη για την ανατροπή. «Έλα υπέγραψε το αίτημα για δημοψήφισμα και πήγαινε στο σπίτι σου ήσυχος ότι έκανες το καθήκον σου», αυτό είναι το μήνυμα που του μεταδίδεις.

Πολύ χειρότερα είναι τα πράγματα με το δημοψήφισμα που ξεκίνησε η λεγόμενη Συμμαχία για την Ελλάδα, η οποία καλεί του περαστικούς ή όποιους κατεβαίνουν στην πλατεία Συντάγματος να ψηφίσει σε μια κάλπη το αίτημα για τη διάλυση της Βουλής και τη Σύγκληση Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα μας λύσει όλα τα προβλήματα: χρέος, τιμωρία των ενόχων, δημοκρατία, κοκ. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα δοθεί στον πρόεδρο της δημοκρατίας, από τον οποίο θα απαιτηθεί η διάλυση της σημερινής Βουλής. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιοι αποτελούν την εν λόγω Συμμαχία, ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Και μόνο η πράξη της την χαρακτηρίζει.
Όσο αυτή η κίνηση εντάσσεται στα πλαίσια του πολιτικού τσίρκου που έχει εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος, όπου ποικίλα πολιτικά μαγαζάκια έχουν στήσει τις τέντες τους και έχουν βγάλει τις πραμάτειες τους σε κοινή θέα, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια ακόμη γραφικότητα. Έστω κι αν όλες αυτές οι γραφικότητες τελικά δημιουργούν αποστροφή στον απλό κόσμο. Το επικίνδυνο της όλης υπόθεσης αρχίζει να διαφαίνεται από την στιγμή που αρχίζει κανείς να σκέφτεται το τι επιδιώκει.

Καταρχάς ποιος είναι εκείνος που θα διαλύσει την υπάρχουσα Βουλή; Ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με συνταγματική εκτροπή, όπου ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα δημιουργήσει πολιτειακό πρόβλημα και θα εκβιάσει την διάλυση της Βουλής. Αυτό ζητά η Συμμαχία; Κι αν αυτό αποζητά, τότε τι εμποδίζει τον Πρόεδρο να το κάνει υπέρ μιας χούντας υπερκομματικής, όπως σχεδιάζεται εδώ και μήνες; Ή μήπως δεν πρέπει να μας απασχολεί γιατί θα μας προστατεύσει η Συμμαχία για την Ελλάδα; Εκτός κι αν κάποιοι της Συμμαχίας εποφθαλμιούν κάποια θέση σε μια τέτοια χούντα που για τα μάτια του κόσμου θα εμφανιστεί ως κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Δεν γνωρίζω, απλά αναρωτιέμαι.

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης σε τι παγίδα μπορεί να τον οδηγήσει ένα τέτοιο «δημοψήφισμα»; Κι αυτό ανεξάρτητα των όποιων καλών προθέσεων των εμπνευστών του, που από τις πράξεις τους φαίνεται να έχουν εξαιρετικά χαμηλή πολιτική εμπειρία, αν υποθέσουμε ότι όντως δεν υπάρχει κάτι πιο ύποπτο. Όμως ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται πάντα με καλές προθέσεις. Ιδίως σήμερα, που ζούμε σε πολύ πονηρούς καιρούς.
Βέβαια, υπάρχει και το αίτημα για λαϊκή εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι θα τα λύσει όλα. Ως αίτημα δεν μας βρίσκει αδιάφορους. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά: Πώς ακριβώς θα υπάρξει η λαϊκή εθνοσυνέλευση; Ποιος θα την επιβάλει; Η έκφραση της λαϊκής θέλησης μέσω του «δημοψηφίσματος»; Ο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ο ίδιος που λειτουργεί ως όργανο του κυρίαρχου καθεστώτος; Ποιος ακριβώς;

Η μόνη αυθεντική λαϊκή εθνοσυνέλευση που μπορεί να υπάρξει είναι μόνο σαν πρακτική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με την άμεση εκλογή μεγάλου αριθμού αντιπροσώπων με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση του νέου συντάγματος. Πώς μπορεί να συμβεί μια τέτοια λαϊκή εθνοσυνέλευση, χωρίς την ανατροπή του κυρίαρχου καθεστώτος; Με μαγικά; Ή αρκεί το «δημοψήφισμα»; Η ιστορία δείχνει, όπως και η εμπειρία, ότι η λαϊκή εθνοσυνέλευση μπορεί να είναι μόνο η κορύφωση μιας αυθεντικά λαϊκής δημοκρατικής εξέγερσης. Όλα τα άλλα είναι είτε εκ του πονηρού, είτε προϊόν πολιτικής αφέλειας και φόβου μπροστά στο καθήκον.

Κι ας πούμε ότι με κάποιον μαγικό τρόπο αυτή η λαϊκή εθνοσυνέλευση συγκαλείται, τότε τι θα συμβεί όσο αυτή θα συνεδριάζει; Θα εξακολουθούμε π.χ. να πληρώνουμε το χρέος; Ποιος θα θωρακίσει τη χώρα από τις απειλές και τις πιέσεις που θα της ασκηθούν; Πως θα λειτουργεί η οικονομία όσο θα συνεδριάζει η λαϊκή εθνοσυνέλευση και θα συζητά το Σύνταγμα; Τι θα τρώνε τα νοικοκυριά; Κουτόχορτο; Με τι νόμισμα και ποιες πολιτικές θα λειτουργεί η οικονομία; Εκτός κι αν όλα θα σταματήσουν με μιας, ο χωρόχρονος θα σταματήσει σε μια σπάνια επίδειξη παραβίασης των νόμων της φύσης, μέχρις ότου η λαϊκή εθνοσυνέλευση συνέλθει, συντάξει, ψηφίσει το Σύνταγμα και κατόπιν νέων εκλογών θα εκλεγούν οι νέες δυνάμεις που θα αναλάβουν την εξουσία της χώρας.

Έχουν νόημα όλα αυτά, ή απλώς πετάμε ότι κουτουράδα μας κατέβει στο κεφάλι προκείμενου να μην μιλήσουμε για το δια ταύτα; Και το δια ταύτα είναι ένα: όποιος αληθινά θέλει να αναμετρηθεί με το υπάρχων καθεστώς, όποιος στ’ αλήθεια θέλει να το ανατρέψει, οφείλει να συμβάλει στην πλατιά οργάνωση μιας ευρύτατης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας της πλειοψηφίας του λαού σε ένα μέτωπο μάχης στη βάση συγκεκριμένων άμεσων βασικών αιτημάτων, που αφορούν την μη αναγνώριση του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, το σπάσιμο των δεσμών εξάρτησης και υποτέλειας. Μόνο μια κυβέρνηση ενός τέτοιου μετώπου μπορεί να αναλάβει την υλοποίηση των άμεσων στόχων και την θωράκιση της χώρας από απειλές και πιέσεις. Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση, που εκ φύσεως θα είναι προσωρινή και μεταβατική, μπορεί να εγγυηθεί ελεύθερες εκλογές για λαϊκή εθνοσυνέλευση με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου αυθεντικά δημοκρατικού συντάγματος. Με την ψήφιση του νέου συντάγματος και την προκήρυξη των εκλογών διακυβέρνησης της χώρας σύμφωνα με τους νέους συνταγματικούς κανόνες, τόσο η κυβέρνηση του μετώπου, όπως και το ίδιο το μέτωπο, θα έχουν επιτελέσει το έργο τους και θα περάσουν στην ιστορία.

Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το να ψηφίσει κανείς σε «δημοψηφίσματα». Χρειάζεται οργάνωση και αγώνας του ίδιου του λαού. Πράγμα δύσκολο και εξαιρετικά επισφαλές, αλλά ο μόνος έντιμος τρόπος για να υπηρετήσει κανείς αυτό που υποτίθεται ότι προτάσσει: την λύτρωση του λαού και της χώρας. Εκτός κι αν ορισμένοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα αποτελέσματα ή τις υπογραφές για το όποιο δημοψήφισμα σε τραπέζια συναλλαγής και για αλλότριους σκοπούς.

28/6/2011

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/06/blog-post_4467.html

Οι πλατείες ήταν μόνο η αρχή: Να πάμε ένα βήμα πιο πέρα*

Του Γιώργου Καραμπελιά

Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις

με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις

Δ. Σαββόπουλος

Οι αγανακτισμένοι έσπασαν τα μεταπολιτευτικά στεγανά και έθεσαν ξανά, έπειτα από δεκαετίες, τον ελληνικό λαό σε κίνηση. Ο κόσμος αρχίζει σιγά-σιγά να αμφισβητεί τις κυρίαρχες πολιτικές ταυτότητες και τους διαχωρισμούς του παλιού κόσμου – που από καιρό είχαν εξαντληθεί και έχασκαν σαν πουκάμισα αδειανά. Έτσι, μια ολόκληρη κοινωνία ανοίγει δρόμο μέσα από τα ερείπια του χθες, προς μια νέα εποχή.

Σήμερα, ένα νέο, αυτόνομο υποκείμενο γεννιέται στις πλατείες. Το κύριο γνώρισμά του είναι ότι συνθέτει το αίτημα για εθνική αυτοδιάθεση με εκείνα για κοινωνική χειραφέτηση και άμεση δημοκρατία. Κατά τούτο, θα λέγαμε ότι ανήκει οργανικά στη μεγάλη οικογένεια των ριζοσπαστικών κινημάτων του 21^ου αιώνα. Από τη μια αμφισβητεί κατά πρόσωπο την παγκοσμιοποίηση και το εγχώριο προσωπικό της – εξ ου και η σύνθεση μεταξύ εθνικής αυτοδιάθεσης και κοινωνικής χειραφέτησης, απαραίτητη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο και από την άλλη ξεκαθαρίζει οριστικά τους λογαριασμούς του με τα φαντάσματα των κινημάτων του προηγούμενου αιώνα, τον αυταρχισμό, τον ολοκληρωτισμό, τη διάκριση μεταξύ διευθυντών και διευθυνόμενων –  γι’ αυτό και επιμένει τόσο πολύ στο αίτημα για άμεση δημοκρατία.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή βιώνουμε μόνο την πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας. Την κατεδάφιση και την αποδόμηση του παλιού. Γι’ αυτό και στο πολιτικό σκηνικό χάσκει αυτή τη στιγμή ένα τεράστιο κενό, ενώ, ταυτόχρονα, παρατηρούμε μια μεγάλη κινητοποίηση από παράγοντες που μέχρι χθες είχαν πεταχτεί έξω από το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι, ή που έπαιζαν ρόλο καθ’ όλα περιθωριακό. Εμείς δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση για τη συγκρότηση μετώπων και κινήσεων, που θα στηρίζονται στη λαϊκή βάση και το κίνημα των αγανακτισμένων, και θα το εκφράζουν έστω και μερικά, έστω και ατελώς. Διότι, τότε, ακόμα και τα ποικιλώνυμα «αντιμνημονιακά μέτωπα» θα υπόκεινταν σε έναν κάποιο έλεγχο από τη βάση του κινήματος. Διαφορετικά, εάν απουσιάζει αυτός ο έλεγχος, κινδυνεύουν να αποτελέσουν απλώς απόπειρες να επωφεληθούν και να χρησιμοποιήσουν το τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας, που σαρώνει την ελληνική κοινωνία, χώροι και προσωπικότητες που προ πολλού έχουν φάει τα ψωμιά τους σε επίπεδο οραμάτων, ιδεολογίας και προτάσεων.

Η εποχή μας χρειάζεται πραγματικές ανατροπές κι επαναστάσεις, σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό, και όχι απορροφητήρες δυσαρέσκειας και ευκαιριακά σχήματα διαμαρτυρίας. Μια μορφή ζωής πεθαίνει, και αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να επινοήσουμε, μέσα από τον μεγάλο ελληνικό «Μάη» των πλατειών, μία άλλη, που ν’ απαντάει στις προκλήσεις και τα αδιέξοδα της εποχής μας, να επιτρέπει στον ελληνικό λαό να σταθεί στα πόδια του, μέσα στην κρίση της παγκοσμιοποίησης και την ολοκληρωτική ανατροπή των πλανητικών ισορροπιών. Τίποτε λιγότερο!

Γι’ αυτό και, σύντομα, θα περάσουμε σε μια φάση όπου τα ήθη, οι νέες ιδέες και οι πρακτικές, που μπουσουλάνε ακόμα σήμερα στις πλατείες, θα πρέπει να εξαπλωθούν μέσα στο σώμα της κοινωνίας και να ολοκληρωθούν σ’ ένα νέο κίνημα. Αυτό είναι το στοίχημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε από εδώ και πέρα: το εάν μπορεί να ριζώσει και να εξελιχθεί ό,τι εγκαινιάστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων. Στο μέτρο που θα συμβεί αυτό, θ’ αρχίσει να αλλάζει και η ελληνική κοινωνία, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις επεξεργασίας μιας πραγματικής, ρεαλιστικής και υλοποιήσιμης εναλλακτικής πρότασης στο γενικευμένο ξεπούλημα και τον εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού, που επιχειρείται σήμερα.

Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γεννηθούν νέοι φορείς, αυτόνομοι από τον παλιό πολιτικό κόσμο, από το σύστημα και τις δήθεν αντιπολιτευτικές του εφεδρείες, τα χθεσινά «κατεστημένα της αμφισβήτησης», φορείς που θα αναλάβουν να φέρουν σε πέρας αυτόν τον μετασχηματισμό. Και αυτό το έργο έχει δύο σκέλη, που επικοινωνούν και αλληλοτροφοδοτούνται.

Το πρώτο είναι ιδεολογικο-πολιτικό. Θα πρέπει, δηλαδή, αυτό το νέο αυτόνομο υποκείμενο να παραγάγει πολιτική, θέσεις που να υλοποιούν τις κεντρικές κατευθύνσεις πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα, στα εθνικά, τα κοινωνικά, τα εργασιακά, την παιδεία, στο επίπεδο της πρότασης ζωής και στον πολιτισμό.

Δεύτερο, είναι το οργανωτικό στοίχημα. Στο πως τα μέτωπα που έχτισε ο αγωνιζόμενος λαός στις πλατείες μπορούν να γεννήσουν μέτωπα μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας. Στο πως, δηλαδή, θα γεννηθούν νέες δομές που θα δώσουν διέξοδο στις τελματωμένες διαδικασίες και διεργασίες που επικρατούν σ’ αυτούς τους χώρους, με τον ίδιο τρόπο που δόθηκε η διέξοδος από τις πλατείες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Στο πως, δηλαδή, οι αγανακτισμένοι της πλατείας θα εξελιχθούν σε αγανακτισμένους μέσα στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να δοθεί μια εξήγηση. Η ελληνική κοινωνία, όντας κοιμισμένη μέσα στην ύστερη μεταπολίτευση, αντιμετωπίζει τεράστια ένδεια εργαλείων για να μπορέσει να φέρει σε πέρας αυτό το έργο. Πιο απλά, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνουν πάνω στις χτεσινές πεπατημένες, με τον παραγοντίστικο τρόπο που δίδασκε ο χτεσινός δικομματισμός, ούτε με την οργανωσιακή λαγνεία της ελληνικής αριστεράς. Η ρήξη με τη μεταπολίτευση δεν μπορεί να είναι μόνον ρήξη με τις ιδέες και την κοσμοαντίληψή της.

Πρέπει να είναι και ρήξη με τις πρακτικές της, τον τρόπο με τον οποίον ασκούσε πολιτική. Ρήξη με αυτό το τόσο γνώριμο πολιτικό ον: προσωπολάτρη, χειροκροτητή και, ταυτόχρονα, τυχοδιώκτη και οπορτουνιστή, συνδικαλο-πατέρα, πολιτευτάκια, που άλλα λέει κι άλλα κάνει, που εκφυλίζει όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, που ανάγει τον ψευδοριζοσπαστισμό και την προσποίηση σε συστατικό στοιχείο του «επικοινωνιακού» (sic!) του προφίλ.

Και, ταυτόχρονα, πρέπει να κομίζουν και καινοτομίες, οι οποίες να εκφράζουν τις σύγχρονες πραγματικότητες που δεν χωρούν στα χτεσινά σχήματα. Να καλύπτουν τις πολλαπλές ταυτότητες που έχουν οι άνθρωποι σήμερα (ταυτόχρονα εργαζόμενοι, άνδρες ή γυναίκες, πολίτες, κάτοικοι, και, βέβαια, λαός με ταυτότητα, ιστορία και μνήμη), χωρίς να καταπιέζεται καμία από αυτές. Να βρουν μια ισορροπία μεταξύ της άμεσης δημοκρατίας και της σύνθεσης, αποφεύγοντας τον κατακερματισμό από τη μια, και τους αποκλεισμούς από την άλλη.

Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών, η Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη, με τις αρχικές διακηρύξεις της για Άμεση Δημοκρατία, έδειξε αρχικώς ότι είχε τη δυνατότητα να εξελιχθεί στο πολιτικό εργαλείο που θα μπορούσε – μαζί με άλλες πρωτοβουλίες, βέβαια – να φέρει σε πέρας ένα μεγάλο μέρος των αναγκαίων μετασχηματισμών και να αποτελέσει μια οργανωμένη βάση του κινήματος, που θα συνιστούσε και το προνομιακό όπλο για τη διαμόρφωση μετώπων με προοπτική και διάρκεια. Υπέστη, όμως, μια παλαιοκομματική οπισθοδρόμηση, και γι’ αυτό ευθύνονται, εκτός από την απειρία, και οι φοβίες, οι αντιφάσεις και οι εμμονές του ιδρυτή της. Φαίνεται ότι δεν επιλέγουμε τη συγκρότησή μας σε πραγματικό πολιτικό κίνημα, ως μία αυτόνομη δύναμη που κινείται μέσα στις πλατείες σαν το «ψάρι μέσα στο νερό», και, πάνω σε αυτή τη βάση, συγκροτούμε και ευρύτερες συμμαχίες αντίθετα, ακολουθούμε μια αυτοκτονική λογική που θα μας οδηγήσει να συρρικνώσουμε τις Σπίθες και να παίξουμε αποδυναμωμένοι το χαρτί του «αντι-μνημονιακού μετώπου» και της συνεργασίας με διάφορους «παράγοντες» κ.ο.κ.

Η ΚΑΠ χαντακώνει και τη δικιά της την εξέλιξη, γιατί ακριβώς αυτό το «Μέτωπο» σήμερα κινδυνεύει να είναι αποκλειστικά μια συνένωση προσωπικοτήτων, που θα εκφράσει ένα μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Και μια τέτοια συνένωση λειτουργεί μέσα από κλειστές, ολιγομελείς συσκέψεις, και οργανώνεται από «στρατηγεία», δεν έχει χρόνο ούτε ενδιαφέρον για τη διαμόρφωση νέων αγωνιστών, ανώτερης ποιότητας και ήθους, για τη συμμετοχή μέσα στα κινήματα, ώστε να αποτελεί κομμάτι της ίδιας της λαϊκής καθημερινότητας, ό,τι, δηλαδή, πρέπει, σήμερα, να κάνει κάποιος για να επιταχύνει τις διαδικασίες ανάδυσης ενός νέου κινήματος.

Πώς θα μπορούσαν, άραγε, να εξελιχθούν τα πράγματα; Είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα που μπορεί να μας δώσει απαντήσεις για το τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα. Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών κινδυνεύει να καταλήξει σε μια απλή υπόμνηση του τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε!

Διότι μια Ανεξάρτητη Κίνηση Πολιτών, αν θέλει πραγματικά να διαμορφώσει όρους ενίσχυσης και ολοκλήρωσης ενός κινήματος στην Ελλάδα, θα μπορούσε:

– Να οσμωθεί με τις πλατείες, βοηθώντας το εν τη γενέσει πολιτικό υποκείμενο να ξεκαθαρίσει γρηγορότερα τους λογαριασμούς τους με τις δυνάμεις της παλιάς αριστεράς και των άλλων κατεστημένων της αμφισβήτησης, που, μέσα από την υπερ-κινητοποίηση των στελεχών τους και τον εκφυλισμό των διαδικασιών του κινήματος, επιδιώκουν να το ελέγξουν και να το εκτρέψουν σε ένα ηττοπαθές κίνημα, που ψελλίζει τα χθεσινά κλισέ.

– Να κινητοποιήσει όλον τον ελληνικό λαό, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο μια μεγάλη καμπάνια υπογραφών που να απαιτούν δημοψήφισμα εναντίον του Μνημονίου. Μια τέτοια κίνηση θα έφερνε τον αέρα της αντίστασης και στο τελευταίο σπίτι αυτής της χώρας, ενώ, ταυτόχρονα, θα έδινε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να αυτο-οργανωθούν γύρω από έναν απλό σκοπό, δίχως διαμεσολαβήσεις και καπελώματα.

– Να συνεχίσει το μεγάλο έργο της ιδεολογικο-πολιτικής σύνθεσης, συντάσσοντας όλες τις επιμέρους και διάσπαρτες φωνές και απόψεις, που ακούγονταν μέχρι σήμερα γύρω απ’ όλα τα ζητήματα, σε έναν ενιαίο πολιτικό λόγο. Και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μέσα από την πραγματοποίηση εκδηλώσεων για κάθε ζήτημα, την κινητοποίηση πάνω σε συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, την οργάνωση ειδικών θεματικών ομάδων δουλειάς, που ασχολούνται με κάθε πτυχή του συλλογικού μας βίου.

– Να αποπειραθεί τη μεταφορά του πνεύματος και του κλίματος των πλατειών μέσα στους μαζικούς χώρους, συμβάλλοντας στη συγκρότηση μετώπων μέσα στους χώρους δουλειάς, τα πανεπιστήμια, και τις γειτονιές.

– Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις και τη συνακόλουθη οργανωτική ανάπτυξη της Κίνησης θα μπορούσε να οικοδομηθεί και ένα αξιόπιστο αντιμνημονιακό μέτωπο, όπου η Σπίθα θα λειτουργούσε ως ο εγγυητής της σοβαρότητάς του και της σύνδεσης με τα μαζικά κινήματα.

Γνωρίζουμε πως τα πράγματα βιάζουν, οι καιροί ου μενετοί. Και το μεγάλο στοίχημα είναι πώς το νέο, που έχει όντως γεννηθεί, από ποικίλες πρωτοβουλίες και προνομιακά από τη Σπίθα, και κορυφώνεται σήμερα στις πλατείες των αγανακτισμένων, θα αρχίσει να μετεξελίσσεται σε ένα οργανωμένο και συνεκτικό κίνημα. Θέσαμε τις προϋποθέσεις γι’ αυτό. Όμως καθυστερούμε απελπιστικά και αυτή η καθυστέρηση θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα στην παράδοσή μας σε συμφωνίες κορυφής και μόνο και στη συρρίκνωση, ακόμα και την πιθανή διάλυση της ΚΑΠ.

16 Ιουνίου 2011

*Κείμενο που είχα γράψει πριν τη Συνδιάσκεψη της ΚΑΠ της 18^η-19^ης Ιουνίου και το οποίο, για να μην πυροδοτήσει τότε αντιπαραθέσεις, δεν δημοσιεύτηκε. Αντ’ αυτού, προτιμήθηκε το κείμενό μου, «Η Σπίθα και οι Αγανακτισμένοι», που είχε δημοσιευτεί στις 17 Ιουνίου στην κεντρική ιστοσελίδα της Κίνησης, όπου οι ίδιες απόψεις παρουσιάζονταν με πιο συνοπτικό και ήπιο τρόπο.

Αυτές τις απόψεις μου τις γνώριζαν και πολλά μέλη της Συμβουλευτικής και άλλα μέλη των Σπιθών και, βεβαίως, οι φίλοι μου στο Άρδην, ακόμα και έξω από αυτό. Εξ άλλου, στην τελευταία Συμβουλευτική όπου συμμετείχα, στις 16 Ιουνίου, την ημέρα που είχα γράψει και αυτό το κείμενο, προσπαθούσα με επιμονή να πείσω τον Μ. Θ. πως δεν πρέπει να νιώθει εχθρότητα με τις πλατείες και το κίνημα των Αγανακτισμένων, και αυτό το γνωρίζουν και κάποιοι από αυτούς που σήμερα σιωπούν. 

 Δημοσιοποιώ, λοιπόν, το κείμενο μου, ώστε να κατανοήσουν όλοι τα πολιτικά αίτια μιας, από πρώτη άποψη, δήθεν προσωπικής και «οργανωτικίστικης» αντιπαράθεσης. Η εμμονή στα οργανωτικά υποκρύπτει πάντα πολιτικές διαφωνίες.

Γ.Κ.  26 Ιουνίου 2011

ΠΗΓΗ: June 26, 2011, http://ardin-rixi.gr/2011/06/26/%…..BD/

«Μεσοπρόθεσμη» απάτη

Του Δημήτρη Καζάκη

Θα δοθεί η 5η δόση ή δεν θα δοθεί; Ιδού η απορία! Από την άλλη, ο πρωθυπουργός της χώρας, σε μια παράσταση απίστευτου κάλλους και γελοιότητας, ανακοίνωσε χρηματοδότηση – μαμούθ για τη ρύθμιση του κύριου μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας. Την ίδια ώρα, ο Ομπάμα φαίνεται να πιέζει τη Μέρκελ για την Ελλάδα, ενώ το Συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης φαίνεται να μην μπορεί να καταλήξει πουθενά. 

Οι γερμανικές τράπεζες δηλώνουν έτοιμες να στηρίξουν την Ελλάδα. Οι επικεφαλής 35 ευρωπαϊκών κολοσσών, όπως η Siemens, η Τhyssen, η Repsol, η Total κ.ο.κ., ζητούν με δήλωσή τους να διασωθεί η Ελλάδα. Όλοι φαίνεται να κόπτονται για το τι θα απογίνει η ψωροκώσταινα. Εκδήλωση ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ή, πολύ απλά, συμφέρον και σκοπιμότητα; Γιατί όλη αυτή η φασαρία; 

Την απάντηση δίνει ο επικεφαλής της μεγαλύτερης εταιρείας διαχείρισης ομολόγων παγκοσμίως, της Pimco. Αύξηση του κινδύνου άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας και επιδείνωσης των επιπτώσεων από τη μετάδοση της κρίσης χρέους εκτιμά λοιπόν η Pimco. 

Ο επικεφαλής της Pimco Μοχάμεντ Ελ Εριάν δήλωσε την Τετάρτη 22.6 από την Ταϊπέι πως τα επόμενα τρία χρόνια θα αυξηθούν τα προβλήματα για τις οικονομίες διεθνώς και εκτίμησε πως ειδικά η Ελλάδα θα έλθει αντιμέτωπη με την πτώχευση. «Θα δούμε διαφορετικές οικονομίες να αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα. Για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, ειδικά την Ελλάδα, αυτό θα είναι η πτώχευση» δήλωσε. Πάντως, χαρακτήρισε «απίθανο» να πυροδοτήσει η ελληνική χρεοκοπία μια νέα παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση, σημειώνοντας πως αυτό δεν είναι και αδύνατο. 

Ο επικεφαλής του τμήματος διαχείρισης ευρωπαϊκού χαρτοφυλακίου της Pimco Άντριου Μπολς δήλωσε στην τηλεόραση του Bloomberg ότι η Ελλάδα είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη και οποιαδήποτε προσπάθεια να λυθεί το πρόβλημα χρέους της με νέο μηχανισμό διάσωσης απλώς μεταθέτει χρονικά το πρόβλημα. 

Σύμφωνα με τον ίδιο, η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου δίνει χρόνο στην Ευρώπη για να αποτρέψει τη μετάδοση της κρίσης και σε άλλες οικονομίες, όπως η Ισπανία. «Η ανησυχία που έχουμε είναι ότι, όταν μεταθέτεις το πρόβλημα, αυξάνεις τον κίνδυνο μιας άτακτης χρεοκοπίας και χειρότερων επιπτώσεων από τη μετάδοση της κρίσης» δήλωσε, προσθέτοντας πως η Ευρώπη θα έπρεπε να βρει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο για μια ομαλή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. 

Πίεση αγορών στην ευρωζώνη

Η επιμονή στην αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας έχει αφενός άμεση σχέση με τη συσσώρευση μεγάλης ποσότητας CDS για τα ελληνικά ομόλογα στις ΗΠΑ. Πάνω από το 63% των αγορασμένων CDS για τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται στις ΗΠΑ και, όπως είναι φυσικό, οι αμερικανικές αγορές είναι εξαιρετικά εκτεθειμένες, έστω έμμεσα, σε κάθε μονομερή ενέργεια της Ελλάδας. Η αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να είναι καταστροφική για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες που δεν έχουν ακόμη ξεφορτωθεί τα πακέτα ελληνικού χρέους που κατέχουν, αλλά η καλύτερη λύση για όσους έχουν επενδύσει σε ελληνικά CDS. 

Αυτούς άλλωστε έτρεξαν και οι οίκοι αξιολόγησης να υπερασπιστούν όταν ανακοίνωσαν ότι μια συνολική ρύθμιση του χρέους της Ελλάδας θα θεωρεί επίσημα ως πτώχευση (default). Δεν έχουν άδικο. Όμως το βασικό ζητούμενο των αντιπαραθέσεων που γίνονται με αφορμή την Ελλάδα, δεν αφορά την τύχη του χρέους της, αλλά την ανάγκη μετεξέλιξης της ευρωζώνης. 

Οι αγορές, ειδικά οι υπερατλαντικές, έχουν πειστεί ότι η ευρωζώνη με την υπάρχουσα δομή και αρχιτεκτονική δεν είναι πλέον βιώσιμη. Από την άλλη, δεν θέλουν με τίποτα να δουν τη Γερμανία να φεύγει από την ευρωζώνη. Επομένως πιέζουν με κάθε τρόπο να προχωρήσει γρήγορα η ευρωζώνη σε μια ακόμη πιο συγκεντρωτική και απόλυτα ανελαστική οικονομική ζώνη, όπου τα κράτη – μέλη, ακόμη και η Γερμανία, θα παραδώσουν την κυριαρχία τους στα υπερεθνικά όργανα και τις αγορές κεφαλαίου. 

Βασικό εργαλείο για μια τέτοια μετεξέλιξη της ευρωζώνης είναι η εισαγωγή του ευρωομολόγου. Κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που αντιστέκεται σθεναρά η Γερμανία, η οποία γνωρίζει ότι το ευρωομόλογο δεν θα είναι μόνο ένα θαυμάσιο εργαλείο κερδοσκοπίας σε βάρος της, αλλά και η αγχόνη με την οποία θα απαγχονιστεί η οικονομία της τα αμέσως επόμενα χρόνια. 

Η ελληνική πτώχευση

Η αλήθεια είναι ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας έχει μπει στην τελική της φάση. Γι’ αυτό και το όλο μέλημα των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, αλλά και των αγορών, είναι τα θραύσματα της επίσημης πτώχευσης να μην είναι θανατηφόρα για την ευρωζώνη και την παγκόσμια οικονομία. Προπαντός δεν πρέπει να είναι μια άτακτη ή μη ελεγχόμενη πτώχευση. Δηλαδή μια μονομερής πτώχευση χωρίς πρώτα να έχουν εξασφαλιστεί τα συμφέροντα των δανειστών. Γι’ αυτό πασχίζουν άπαντες. 

Στο ίδιο μήκος κύματος δουλεύει και η κυβέρνηση Παπανδρέου. Είναι αποφασισμένη να τελειώσει τη βρόμικη δουλειά που της έχει ανατεθεί πάση θυσία και έπειτα να φύγει. Βασική αποστολή της ανασχηματισμένης κυβέρνησης συλλογικής ευθύνης του ΠΑΣΟΚ είναι, αφενός, να περάσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα παρεμβάσεων (δηλαδή μέτρων) και αποκρατικοποιήσεων (δηλαδή ξεπουλήματος) και, αφετέρου, να στήσει τον συγκεκριμένο μηχανισμό ταχύτατης εκποίησης της χώρας. 

Κι επειδή η ταχύρρυθμη εκποίηση της χώρας προσκρούει σε πολλά και μεγάλα νομικά κωλύματα με βάση το ισχύον εγχώριο δίκαιο και τους νόμους, επιλέχθηκε ο μετρ της νομικής παραπλάνησης να ηγηθεί του υπουργείου Οικονομικών. Ο κ. Βενιζέλος μπορεί να μην έχει ιδέα από οικονομία και οικονομικά, αλλά γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη της συγκάλυψης κατάφωρων παρανομιών. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον αρχιτέκτονα της ενσωμάτωσης στο Σύνταγμα των διατάξεων για τη (μη) ευθύνη των υπουργών. Πρόκειται για κάποιον που έχει διαπρέψει στον συγκεκριμένο τομέα. 

Ο κ. Βενιζέλος προΐσταται ενός υπουργείου που έτσι κι αλλιώς έχει τεθεί στον αυτόματο πιλότο της τρόικας. Η παρουσία του εκεί μπορεί να του δίνει την ευκαιρία να εκφωνεί ομιλίες βλαχοδήμαρχου, όπως αρέσκεται να κάνει, νομίζοντας ότι είναι πρωθυπουργός στη θέση του πρωθυπουργού, αλλά η βασική του αποστολή είναι να καλύψει νομικά τις απίστευτες παρανομίες που έχουν συντελεστεί και συντελούνται από την κυβέρνησή του. Να απαλλάξει, δηλαδή, υπουργούς και στελέχη της σημερινής κυβέρνησης από το άγχος του ειδικού δικαστηρίου. Κι επίσης να δημιουργήσει το νομικό υπόβαθρο της ανεξάρτητης εταιρείας που απαιτεί η τρόικα για να αναλάβει την ταχύτατη εκποίηση δημόσιου πλούτου και αγαθών. 

Βεβαίως, όσο μάστορας κι αν είναι ο κ. Βενιζέλος σε τέτοιες πρακτικές, το σκαμνί επί εσχάτη προδοσία δεν πρόκειται να το γλιτώσει κανείς. 

Επενδύσεις αρπαχτής

Κατά τ’ άλλα, τώρα προέχει η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Τι είναι αυτό το Μεσοπρόθεσμο; Πρόκειται για ένα πρόγραμμα παρεμβάσεων, όπως αποκαλείται, με σκοπό να συγκεντρώσει την περίοδο 2011-2015 πάνω από 28 δισ. ευρώ από τον δραστικό περιορισμό των δημόσιων δαπανών (κοντά 15 δισ. ευρώ) και από την αύξηση των δημόσιων εσόδων (σχεδόν 13 δισ. ευρώ). 

Αν σκεφτεί κανείς ότι με βάση τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος το ΑΕΠ την περίοδο 2011-2015 εκτιμάται αυθαίρετα ότι θα αυξηθεί κατά 26,5 δισ. ευρώ, στην πράξη αυτή η αύξηση θα εξανεμιστεί από τις περικοπές και τη λιτότητα του Μεσοπρόθεσμου. Στην πραγματικότητα, με βάση και την εμπειρία του πρώτου χρόνου του μνημονίου, το Μεσοπρόθεσμο θα βουλιάξει το ΑΕΠ της περιόδου 2011-2015 τουλάχιστον κατά 12%.

Όμως μην ανησυχείτε, θα υπάρξει ανάπτυξη γιατί, σύμφωνα με τους οπαδούς του Μεσοπρόθεσμου, θα ανοίξουν όλες οι αγορές, μαζί και η εργασίας, θα καταργηθεί κάθε έννοια κοινωνικής ή άλλης προστασίας, ώστε να έρθουν επενδυτές για να επενδύσουν. Βεβαίως το τι επενδυτές θα έρθουν ήδη το ξέρουμε, όπως ξέρουμε από τώρα και το πού θα επενδύσουν. Μια ανοιχτή οικονομία με τα εξωγενή ελλείμματα παραγωγής, όπως είναι η Ελλάδα, είναι προνομιακός χώρος για κερδοσκοπία άνευ προηγουμένου από κρατικοδίαιτα ιδιωτικά μονοπώλια της ημεδαπής και της αλλοδαπής. 

Αυτός άλλωστε ο χαρακτήρας των επενδυτών και των επενδύσεων που αναμένονται στην ελληνική οικονομία εξασφαλίζεται και από το πρωτοφανές πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και ιδιωτικοποιήσεων που περιλαμβάνεται στο Μεσοπρόθεσμα Πρόγραμμα. Από αυτό το πρόγραμμα η κυβέρνηση υπολογίζει να εισπράξει έως το 2015 γύρω στα 50 δισ. ευρώ. Για το πρόγραμμα αυτό και για το τι σημαίνει αυτή η μαζική εκποίηση δημόσιας περιουσίας, έχουμε αναφερθεί παλιότερα και θα αναφερθούμε αναλυτικότερα σε επόμενο σημείωμα. 

Αυτό που αξίζει να επισημάνουμε είναι ότι αυτή η εκποίηση αγγίζει περιουσιακά στοιχεία που ξεπερνούν τα 120 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από 50% του ΑΕΠ της χώρας. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρόγραμμα εκποίησης που έχει εκπονηθεί για ευρωπαϊκή χώρα. Εφάμιλλο των μαζικών εκποιήσεων που επιβλήθηκαν στη Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία (98% επί του ΑΕΠ), όταν προσαρτήθηκε από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στην Πολωνία (68% επί του ΑΕΠ), στη Σλοβακία (92% επί του ΑΕΠ) και αλλού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του ’90. 

Δημοσιονομικό αδιέξοδο

Ας δούμε, όμως, συγκεκριμένα τι προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο. Ο Πίνακας 1 δίνει τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης για την εξέλιξη βασικών δεικτών του προϋπολογισμού για ολόκληρη την περίοδο 2009-2015. Αυτό που καταρχάς κάνει εντύπωση είναι το πόσο διαφέρουν οι εκτιμήσεις του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης που δίνονται σήμερα με το Μεσοπρόθεσμο σε σύγκριση με τις εκτιμήσεις που δίνονταν την εποχή του μνημονίου. 

Όταν επιβαλλόταν το μνημόνιο, η εκτίμηση από τρόικα και κυβέρνηση ήταν ότι μέχρι το 2014 το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης θα είχε πέσει κάτω από το 3%! Σήμερα, έναν χρόνο μετά, οι επίσημες εκτιμήσεις της κυβέρνησης είναι ότι, παρά τα απανωτά μέτρα του μνημονίου, παρά το λιντσάρισμα εισοδημάτων και δαπανών, το έλλειμμα αυτό θα βρίσκεται το 2014 κοντά στο 14%! Τι σημαίνει αυτό; Καταρχάς σημαίνει πλήρη και παταγώδη αποτυχία των δημοσιονομικών στόχων του μνημονίου. Κι όχι μόνο αυτό. Οι πολιτικές του μνημονίου αποτέλεσαν βασικό παράγοντα δραστικής επιδείνωσης της όλης κατάστασης, οδηγώντας την ελληνική οικονομία σε ελεύθερη πτώση. 
Θα απολογηθεί κανείς γι’ αυτό; Θα μας εξηγήσει κανείς πώς γίνεται να πέφτουν τόσο έξω οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις των εμπνευστών της εφαρμοζόμενης πολιτικής και οι ίδιοι να επιμένουν ότι οι συνταγές τους είναι οι μόνες σωστές; Πώς γίνεται οι πολιτικές του μνημονίου να οδηγούν σε μια τόσο δραματική επιδείνωση και να εμφανίζεται ως λύση η συνέχιση των ίδιων πολιτικών; Τι άλλο εκτός από ακόμη βαθύτερη ύφεση, που παίρνει πια διαστάσεις ανθρωπιστικής καταστροφής, μπορεί να περιμένει κανείς από το Μεσοπρόθεσμο; 

Τι θα πουλήσουμε… μετά το ξεπούλημα;

Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο από τον πίνακα 1 είναι η εκτίναξη των τόκων. Αν προσέξει κανείς τα στοιχεία, θα διαπιστώσει ότι η εκτίναξη των τόκων είναι το βασικότερο πρόβλημα του σημερινού δημοσιονομικού αδιεξόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πληρωτέοι τόκοι έως το 2015 θα ξεπεράσουν τα 30 δισ. ευρώ, με τους μισθούς και τις συντάξεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα να κινούνται γύρω στα 22 δισ. ευρώ. 

Ο καθένας πλέον αντιλαμβάνεται τι σημαίνει το επιχείρημα της κυβέρνησης και των υπολοίπων ότι δίχως δάνεια δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Είναι τόσο πορωμένοι, τόσο ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των δανειστών, ώστε δεν έχουν κανένα πρόβλημα να θυσιάσουν μισθούς και συντάξεις προκειμένου να πληρωθούν τα τοκογλυφικά. Αυτή η νοοτροπία είναι σίγουρο ότι θα μας οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση, όπου μισθοί, συντάξεις, καταθέσεις, περιουσία θα γίνουν βορά των δανειστών της χώρας. 

Απογείωση του χρέους

Αν και κανένας από τους τροϊκανούς ή τους κυβερνητικούς δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει πώς γίνεται να πέσουν τόσο έξω στους δημοσιονομικούς στόχους του μνημονίου, ωστόσο χρησιμοποιούν το γεγονός αυτό για να πείσουν τον κόσμο ότι χρειάζονται «διορθωτικές παρεμβάσεις». Τι θα αποφέρουν οι διορθωτικές παρεμβάσεις; Δείτε τον πίνακα 2, όπου βλέπουμε τις εκτιμήσεις για την εξέλιξη του δημόσιου χρέους χωρίς το Μεσοπρόθεσμο και με τις παρεμβάσεις του Μεσοπρόθεσμου. 

Αυτό που κάνει εντύπωση με την πρώτη ματιά είναι ότι με τις παρεμβάσεις και τις αποκρατικοποιήσεις το δημόσιο χρέος το 2015 εκτιμάται ότι θα βρίσκεται στα 351 δισ. ευρώ περίπου. Να θυμηθούμε ότι στις 31.12 του 2009 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν λίγο πάνω από τα 298 δισ. ευρώ, ενώ το 2010 λίγο πάνω από 328 δισ. ευρώ. 

Με άλλα λόγια, μετά το στράγγισμα της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών νοικοκυριών, καθώς και το γενικευμένο ξεπούλημα, το δημόσιο χρέος θα βρίσκεται, με βάση τις ευνοϊκότερες εκτιμήσεις, σε επίπεδο υψηλότερο από το 2009 και το 2010. Βέβαια η κυβέρνηση εκτιμά ότι το ύψος του δημόσιου χρέους θα βρίσκεται σχεδόν στο 140% του ΑΕΠ της χώρας. Στο ίδιο, δηλαδή, περίπου ύψος που βρισκόταν το 2009 και το 2010. 

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι το εξής: Τι θα έχουμε να πουλήσουμε για να συνεχιστεί η πτώση του δημόσιου χρέους μετά το 2015; Τι πρόσθετη αφαίμαξη θα υποστεί ο Έλληνας εργαζόμενος, το νοικοκυριό του και η ελληνική οικονομία, προκειμένου να συνεχιστεί η πτώση του δημόσιου χρέους, έστω και ως προς το ΑΕΠ; Ή μήπως μέχρι τότε θα έχει κριθεί η τύχη της χώρας και του λαού της; Μήπως μέχρι τότε φτάνει η μέγιστη παράταση ζωής που προορίζεται για τη χρεοκοπημένη Ελλάδα; 

Τότε τι νόημα έχει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και οι πιέσεις της τρόικας; Κανένα. Το μόνο που θέλουν είναι να αγοράσουν λίγο περισσότερο χρόνο, μπας και μπορέσουν να γλιτώσουν το ευρώ από το τσουνάμι των χρεοκοπιών. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι διέξοδος από την κρίση εντός της ευρωζώνης δεν πρόκειται να υπάρξει για την Ελλάδα. Ούτε για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. 

Το… ορθό ερώτημα

Συνεπώς το σωστό ερώτημα που πρέπει να θέτει κανείς στον εαυτό του δεν είναι αν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά πότε και υπό ποιες συνθήκες. Κι επομένως θα πρέπει να αναρωτηθεί πολύ σοβαρά τι άλλο μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί μια τόσο σίγουρη καταστροφή. Θα πρέπει εδώ και τώρα να μετρήσει τι επιθυμεί να ρισκάρει. 

● Να δοκιμαστεί με τις δυσκολίες και τις απειλές μιας ριζικά διαφορετικής πορείας που ξεκινά με τη μη αναγνώριση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ, η οποία είναι σίγουρο ότι μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες εποχές τη χώρα και την εργαζόμενη πλειονότητα του πληθυσμού της; 

● Ή να αφεθεί στη βεβαιότητα ενός κοινωνικού και οικονομικού ολοκαυτώματος μέσα στο ευρώ; 

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/06/blog-post_27.html

Αγαπητέ αστυνομικέ!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Σε λέω αγαπητό, παρότι… Όταν έδινα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, με είχες φιλοδωρήσει με ένα φάκελο ικανό να φράξει το δρόμο τα ζωής μου.

Και φοιτητή στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου με μια παρέα συναδέλφων σου μας είχατε δείρει, όσο τραβούσε η όρεξή σας, γιατί φωνάζαμε για το δίκιο.

Σε λέω, λοιπόν, αγαπητό, γιατί μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί φάγαμε μαζί το ψωμί της φτώχειας. Δουλεύοντας είκοσι ώρες το 24ωρο, για να καλοτρώει το τεμπελχανείο των πάσης φύσεως παρασίτων.

Πρέπει όμως να σου εξομολογηθώ ότι για ένα χρονικό διάστημα σε μισούσα. Γιατί σε έβλεπα να κακομεταχειρίζεσαι τ’ αδέλφια μας: Τους αγρότες, τους εργάτες, τη φτωχολογιά. Με τα ροζιασμένα χέρια και τα πονεμένα πρόσωπα. Τη στιγμή, που φωνάζουν για το δίκιο τους. Που μονίμως καταπατούν τα παχύδερμα του κατεστημένου.

Σε μισούσα. Γιατί σε έβλεπα σαν τους γενίτσαρους. Που οι Τούρκοι τους άλλαζαν την πίστη, τη συνείδηση και την καρδιά. Και τα έκαναν τους φοβερότερους εχθρούς εκείνων, που τα γέννησαν. Για ν’ απολαμβάνουν ανενόχλητοι τα πλούτη, που άρπαζαν απ’ τους σκλαβωμένους λαούς. Όπως σήμερα απ’ τον ελληνικό λαό οι βδέλλες της ολιγαρχίας.

Μετά όμως έπαψα να σε μισώ. Γιατί κατάλαβα πως δεν είσαι ο θύτης αλλά το θύμα. Αφού τ’ αφεντικά σε μεταχειρίζονται, όπως θέλουν, αλλά δεν σε πληρώνουν ανάλογα με τις ανάγκες σου. Και την επικίνδυνη, συνήθως, εργασία, που κάνεις.

Κι ακόμη, γιατί είσαι παγιδευμένος. Αφού έχουν ριζώσει μέσα στη συνείδησή σου την απατηλή πεποίθηση ότι είσαι ο εκπρόσωπος και ο εφαρμοστής του νόμου. Κι εσύ νιώθεις, ίσως, περήφανος γι’ αυτό.

Αναλογίστηκες όμως ποτέ τι, σε μεγάλο βαθμό, αντιπροσωπεύει ο νόμος; Έπρεπε ν’ αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη. Αυτή την όμορφη ιδέα και ορμή, που φύτεψε ο Θεός μες στις καρδιές μας. Για να καταλαβαίνουμε ότι οφείλουμε να απολαμβάνουμε όλοι τ’ αγαθά, που μας έδωσε ο Θεός.

Αλλά πλάι στη δικαιοσύνη φύτεψε και ο διάβολος τα δηλητηριώδη αγκάθια της αδικίας. Σύμφωνα με την οποία τ’ αγαθά πρέπει να τα ’χουν οι λίγοι. Για να μπορούν να καταδυναστεύουν το κοπάδι των πολλών. Και αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα αντιπροσωπεύει ο νόμος στην κοινωνική του διάσταση: Τα ληστρικά πλούτη των ελαχίστων και τη φτώχεια και τη δυστυχία των περισσοτέρων.

Ξημεροβραδιάζεσαι σε ατέλειωτες βάρδιες. Κουράζεσαι και διακινδυνεύεις. Για να εξιχνιάσεις κάποια εγκλήματα. Ή να συλλάβεις κάποιους ληστές ή διαρρήκτες. Αναλογίστηκες όμως ποτέ πως οι μεγαλύτεροι κλέφτες και διαρρήκτες μπορεί να είναι αυτοί, που προστατεύει ο νόμος κι εσύ; Και που τόσο χειρότεροι μπορεί να είναι, όσο μεγαλύτερη κουστωδία αστυνομικών χρειάζονται. Κι ακόμη χειρότεροι μπορεί να είναι αυτοί, που κάνουν τους νόμους. Αφού οι νόμοι είναι «κατ’ εικόνα και ομοίωση δική τους. Δηλαδή σαρξ εκ της σαρκός της αδικίας. Και γι’ αυτό ακριβώς δεν θα πρέπει να αισθάνεσαι καθόλου περήφανος.

Και σκέφτεσαι πόσο αστείο και συνάμα θλιβερό είναι να καταδιώκεις τους ψιλικατζήδες της εγκληματικότητας και να προστατεύεις τους χοντρέμπορους και επιχειρηματίες της κακουργίας! Να δέρνεις τους μικροαπατεώνες. Κι από το άλλο μέρος να στέκεσαι προσοχή και να υποκλίνεσαι και να είσαι έτοιμος να δώσεις ακόμη και τη ζωή σου για την τιμή και το συμφέρον και την υπόληψη των μεγαλοαπατεώνων!…

Και το ακόμη χειρότερο, να χτυπάς απάνθρωπα τα’ αδέρφια σου και τους γονείς σου. Που φωνάζουν για το δίκιο τους. Που το καταπατούν οι εχθροί εκείνων και του εαυτού σου. Στο όνομα της αδικίας. Επιτήδεια τυλιγμένης με το χρυσόχαρτο της νομιμότητας. Για να εξαπατούν και να φοβίζουν εσένα και το λαό.

Και το πάντων φοβερότερο: Να χτυπάς και δηλητηριάζεις με τα’ ασφυξιογόνα τους συμπολίτες σου. Επειδή διαμαρτύρονται-όπως τώρα- για την εφιαλτική προδοσία και το ξεπούλημα της πατρίδας. Που ήρωες και μάρτυρες πότισαν με το αίμα τους και λευτέρωσαν με τη θυσία της ζωής τους!

Αλλά ως πότε οι άνθρωποι του λαού θα χτυπιόμαστε και θα σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Όχι απλά «για τα’ αφέντη το φαΐ», όπως λέει ο Βάρναλης. Αλλά, για να πλουτίζουν και να ασωτεύουν οι ντόπιοι κοπρίτες και οι διεθνείς μεγαλοαπατεώνες. Και να καγχάζουν σε βάρος μας!

Σε λέω, λοιπόν, αγαπητό, γιατί κατάλαβα. Εύχομαι ολόψυχα κι εσύ να καταλάβεις. Και να βοηθήσεις. Για ν’ απαλλάξουμε το νόμο απ’ την αδικία και την πατρίδα μας απ’ την έσχατη προδοσία και την ανελέητη και καλπάζουσα, τώρα, λεηλασία. Για να νιώθεις κι εσύ δίκαια περήφανος. Αλλά και αξιαγάπητος απ’ όλους τους τίμιους και πατριώτες Έλληνες!

Παπα-Ηλίας,  25-6-2011, http://papailiasyfantis.wordpress.com

Η ΚΡΙΣΗ ΩΣ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΙΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Συνέχεια από το Μέρος Ι [21-6-2011] Το κράτος είναι από τους πρώτους στόχους που πλήττει η νέα τάξη πραγμάτων. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού ο καπιταλισμός έχοντας απαλλαγεί από το αντίπαλο δέος (ήταν πράγματι; δεν το εξέτασε ουδείς ιστορικός αναλυτής) με τη μορφή του νεοφιλελευθερισμού επιδόθηκε στη μετά μανίας επίθεση κατά του κράτους. Εξυφάνθη η κατηγορία ότι αυτό αποτελεί άθλιο επιχειρηματία, συκοφαντία αισχρή ακόμη και για το πιο κομματικό κράτος.

Το κομμουνιστικό κράτος έδωσε στους άπληστους κεφαλαιοκράτες άφθονα και ισχυρά (έτσι φαίνονταν μετά το 1990) επιχειρήματα. Με τη βοήθεια όλων των ώς τότε υποτιθεμένων κρατιστών του καπιταλιστικού στρατοπέδου, δηλαδή των οπαδών της οικονομικής σχολής που πρεσβεύει ότι οι σημαντικοί τομείς της παραγωγής πρέπει να ελέγχονται από το κράτος (και αυτό είναι το ορθό είτε το κράτος λειτουργεί σωστά είτε όχι. Το αντιλαμβανόμαστε τουλάχιστον τώρα;) επέτυχαν σε μία εικοσαετία να εισαγάγουν τις πιό σημαντικές κρατικές (έστω κομματικές, όπως και άλλοτε γράψαμε) επιχειρήσεις στο χρηματιστήριό τους. Από εκεί και πέρα λίγη εργασία απόμεινε για να απωλέσει το κράτος την περιουσία του. Μήπως πονούσαν οι ταγοί περισσότερο τα χρήματα του λαού από το τμήμα εκείνο του λαού που εναπέθεσε τις οικονομίες του στα χέρια τυχάρπαστων χρηματιστών κατά τη “μεγάλη ακμή” του χρηματιστηρίου; Άλλωστε η πληθώρα των σκανδάλων μαρτυρεί περίτρανα τον βόρβορο του χρηματισμού. Ας λάβουν υπ΄ όψη τους όλοι αυτοί που “υπηρέτησαν” τον λαό από σημαντικές θέσεις και διατείνονται ότι δεν “λέρωσαν τα χέρια τους”, ότι η συγκάλυψη των ενόχων, λόγω κομματικής “αλληλεγγύης” (αχ, δύσμοιρη λέξη!) ή λόγω δειλίας συνιστά ενοχή.

Σήμερα η κρατική εξουσία, αν υπάρχει ακόμη, η οι εντολοδόχοι των ισχυρών του κεφαλαίου βιάζονται να εκποιήσουν σε εξευτελιστικές τιμές (αυτό “πετυχαίνει” η “μαγεία” του χρηματιστηρίου) τον ιδρώτα του λαού δεκαετιών! Πώς γίνεται αυτό; Μα θέλει οικονομική ανάλυση με ειδικές γνώσεις της “επιστήμης” (δηλαδή της θεσμοθετημένης απάτης) της οικονομίας. Όλοι μας δεν σταθήκαμε μάρτυρες εκποίησης της περιουσίας ενός συμπολίτη μας που χρωστούσε “πολλά” (έτσι μας έμαθαν να λέμε) στις τράπεζες. Αν πράγματι χρωστούσε τόσα όσα του ζητούσαν, δεν αναλύσαμε ποτέ ούτε διερωτηθήκαμε. Έτσι λοιπόν συνέβη με το δημόσιο. Έχοντας εθιστεί στον δανεισμό (τη φοβερότερη μορφή εθισμού) ήταν υποχρεωμένο να καταφεύγει στις “αγορές” (πόσοι διερωτηθήκαμε, ποιές είναι αυτές;) για τις “δόσεις” του. Και οι “αγορές” γνωρίζοντας τον εθισμό του κράτους αύξαναν διαρκώς τις απαιτήσεις τους με τη μορφή του αυξητικού ολοένα επιτοκίου δανεισμού. Και για να είναι συνεπείς προς την “επιστήμη” της οικονομίας οι “αγορές” “έστησαν διάφορους οίκους αξιολόγησης (περισσότερους από έναν για να μην μας θυμίζει το καθεστώς τον κομμουνισμό!). Αυτοί οι “οίκοι” δεν αποτελούν θεσμικό όργανο ουδενός υπερκρατικού (διεθνούς συνηθίσαμε νά λέμε) οργανισμού, όπως δεν είναι θεσμικό όργανο ο των τραπεζών “Τειρεσίας” (αχ, αν είχαν διαβάσει τα λόγια προς τον Κρέοντα, που έβαλε στο στόμα του ο Σοφοκλής. Προσοχή: Ουδεμία σχέση με την οδό Σοφοκλέους!), άγνωστοι προ ολίγων ετών “οίκοι”, εξαπέλυσαν ξαφνικά άγρια επίθεση κατά των χωρών με αδύναμη οικονομία. Πρώτο “πειραματόζωο” η χώρα μας, η οποία δοκιμάζεται από την εκτίναξη των spreads,  λέξη που αναμασούν με ιδιαίτερη ικανοποίηση τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας. Κάπου κάπου κάνουν λόγο και για την “πιεση της αγοράς” και την άλλη των κεφαλαιούχων που ζουν για να αισχροκερδίζουν σε βάρος των οικονομιών των λαών, τελικά όμως μας “καθησυχάζουν” τονίζοντας ότι οι “μεγάλοι” και “καλοί” και “ηθικοί” της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ νυχθημερόν πασχίζουν να σώσουν την ελληνική οικονομία από τους άλλους, που δεν τους ονομάζουν αισχρούς, άθλιους και πωρωμένους από τη δίψα του χρήματος, που πιέζουν, ώστε να συντελεστεί η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Και εμείς στηνόμαστε μπροστά στη μικρή οθόνη, για να μάθουμε τί το καλό για μας αποφάσισαν σήμερα οι “καλοί” της Ευρώπης αλλά και πιο πέρα της Αμερικής!

Οι πολυπράγμονες οικονομικοί αναλυτές, οι καταγγέλοντες το κράτος για τις άθλιες επιδόσεις του στην οικονομία, οι υποστηρικτές της πολιτικής εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και της μείωσης του εισοδήματος των πολιτών της χώρας, ποτέ δεν έθεσαν και ούτε θα θέσουν υπό συζήτηση ερωτήματα όπως τα ακόλουθα: Είναι η οικονομία επιστήμη κατά το ανάλογο των θετικών επιστημών και υπάρχουν οικονομικοί νόμοι, οι οποίοι ρυθμίζουν τα των αγορών (ας μη χρησιμοποποιήσουμε εισαγωγικά) ή είναι καλοστημένη απάτη των ισχυρών του χρήματος; Τα “παιχνίδια” με τις ισοτιμίες των νομισμάτων, την κίνηση του χρηματιστηρίου και την εκτίναξη των spreads των ομολόγων καθώς και η διαφορετική νομισματική πολιτική ΕΕ και ΗΠΑ υπαγορεύονται από οικονομικούς νόμους που θα μπορούσε να μάθει και μαθητής του λυκείου; Οι ισχυροί του κεφαλαίου είναι οργανωμένοι σε ομάδες κατά το ανάλογο των γκάγκστερς του παρελθόντος, που εξοντώθηκαν κατά το “ξεκαθάρισμα” των μεταξύ τους λογαριασμών, ή υπάρχει διεθνής του κεφαλαίου πανίσχυρη που φιλοδοξεί όχι απλώς να σωρεύσει τον πλούτο της γης στα χέρια της, αλλά να υποκαταστήσει τα κράτη;  Είναι άλλα τα συμφέροντα των Κεντρικών τραπεζών, του ΔΝΤ, των οίκων αξιολόγησης των οικονομιών και των οίκων συμβούλων χωρών με ανίσχυρη οικονομία ή μήπως το παιχνίδι είναι ένα (η κατάρρευση της οικονομίας) και οι παίκτες πολλοί έχοντας αναλάβει ο καθένας τον ρόλο του; Και ποιοί είναι οι ρυθμιστές των εξελίξεων; Μήπως κατά τη σύνοδο διαφόρων “λεσχών”, πολύ γνωστών πλέον κατά την ονομασία τους, δίδονται εντολές προς εκτελεστικά όργανα; Γιατί δεν σχολιάζεται ποτέ ο λόγος της προβαλλόμενης ανάγκης παγκόσμιας κυβέρνησης, λόγος που ακούγεται και από τα χείλη του πρωθυπουργού μας;  

Θα ήταν μικρό το κακό, αν η επίθεση γινόταν στον τομέα της οικονομίας και μόνο. Πέρα από την αποδόμηση των κρατών ως διαχειριστών των εθνικών οικονομιών διαφαίνεται ότι επιτυγχάνεται ο ακόμη σοβαροτέρων συνεπειών στόχος της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας. Και είναι ευκολότερο να επιτευχθεί ο στόχος αυτός σε εποχή που οι πάντες έχουν πεισθεί ότι η μόνη αξία είναι το χρήμα. Τα εθνικά ζητήματα δεν συζητούνται πλέον και θα μπορούσαν όλα να τακτοποιηθούν σε βάρος μας με συνοπτικές διαδικασίες, αν οι εχθροί μας και όχι φίλοι μας έκριναν κατάλληλο τον καιρό. Ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων μέσω του καταναλωτισμού έχει συντελεστεί και ο μέσος πολίτης εκδηλώνει αισθήματα ενοχής αποδεχόμενος σιωπηλά το ότι “όλοι μαζί τα φάγαμε”! Αυτός διαθέτοντας ακόμη ίχνη αξιοπρέπειας δεν λησμονεί το πόσο αναξιοπρεπής υπήρξε όταν δρασκέλιζε το κατώφλι του πολιτικού γραφείου ή πόσο πλήγωνε την πατρίδα (ένοια που είχε λησμονήσει και του την υπενθυμίζουν οι “σωτήρες” των ημερών), όταν δεν διέθετε γι’ αυτήν τον ιδρώτα του. Βέβαια αδυνατεί να συνειδητοποιήσει πόσα έφαγαν οι άλλοι, καθώς στην έπαρσή του αισθάνεται ακόμη “ημέτερος” και όχι θύμα!

Θρηνώντας επάνω στη χαμένη μας αγοραστική δύναμη, αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε τις βαθύτερες συνέπειες της κρίσης που βιώνουμε. Αδυνατούμε να συλλάβουμε τις συνέπειες στην προδομένη νέα γενιά, που βλέπει να ορθώνονται ολόγυρά της αδιέξοδα. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι το σχέδιο δεν σταματά στην οικονομική εξαθλίωση των λαών μέσω της οικονομίας υπό τη στενή έννοια του όρου. Η Ινδία έχει από ετών επιλεγεί ως “πειραματόζωο” για τον ασφυκτικό έλεγχο επί της φυτικής παραγωγής των μεγάλων πολυεθνικών της γεωργίας. Από τότε εκατοντάδες χιλιάδες πεινασμένοι αγρότες αυτοκτόνησαν, λόγω χρεών προς τις τράπεζες, αφήνοντας στην αθλιότητα απροστάτευτα τα μέλη των οικογενειών τους. Οι ίδιοι ισχυροί του κεφαλαίου ίδρυσαν χρηματιστήριο ειδών διατροφής και εντός διετίας διπλασδίασαν την τιμή των βασικών από αυτά, με αποτέλεσμα να εξανεμίζεται η ανθρωπιστική βοήθεια, όση απόμεινε! Αυτοί προωθούν τον τροφοδοτικό κώδικα, ώστε να θέσουν υπό ασφυκτικό έλεγχο τη μικροκαλλιέργεια, και οι ίδιοι διεκδικούν την αποκλειστική διαχείριση των υδάτων. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν την πορεία του πλανήτη; Ας μην πέσουμε μία ακόμη φορά θύματα υπολογίζοντας στενά και μόνο τις συνέπειες της κρίσης στον καταναλωτισμό μας.

                                                              “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 27-06-2011  

Το κουκούτσι

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Πέφτει απ’ το δέντρο ο καρπός,

σαπίζει

Μα εγώ στο κουκούτσι έκρυψα

                          όσα θησαύρισα

στους δύσκολους καιρούς

τα περιφρονημένα,

                           τα αιρετικά

Τα ανυπότακτα σε θεούς και εξουσίες

Και να ξέρεις πως το κουκούτσι

Που οι άλλοι πέταξαν

                           μετά το φαγοπότι

Εγώ το κρατώ ακόμα

Τρυφερά το νανουρίζω σαν μωρό

Ξέροντας

Πως ζηλότυπα φυλάει το μυστικό

της αναγέννησης

                                          28 Απριλίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Η παραίτησή μου από τη ΣΠΙΘΑ….

Του Γιώργου Καραμπελιά

«Σύντροφοι γρηγορείτε, ο παλιός κόσμος είναι ήδη πίσω σας»*…

 Τα τελευταία γεγονότα στο εσωτερικό της Ανεξάρτητης Κίνησης Πολιτών έχουν τροχοδρομήσει αρνητικότατες εξελίξεις για το εγχείρημά μας. Η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας, που παρατηρήθηκε στη συνδιάσκεψη, δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά συνέχεια μιας τακτικής μηνών, με διαρκείς αντεγκλήσεις και συγκρούσεις χωρίς αρχές· αυτές, δυστυχώς, δεν αντανακλούν μόνο προσωπικές στρατηγικές, ή απειρία σε επίπεδο Σπιθών, αλλά εκπορεύονται κατ’ εξοχήν από λανθασμένες επιλογές και τακτικές της ίδιας της ηγεσίας της κίνησης:

Η αλλαγή τριών (ή μήπως τεσσάρων;) οργανωτικών υπευθύνων, η προώθηση πέντε ή έξι νέων «οργανωτικών» σχημάτων και η έλλειψη παραγωγής πολιτικής –δεν υπάρχει ούτε μία επιτροπή επεξεργασίας θεμάτων– καταδεικνύουν μια μονόπλευρη εμμονή σε ένα μοντέλο οργάνωσης, σύμφωνα με το οποίο οι Σπίθες λειτουργούν μόνο ως μηχανισμοί προετοιμασίας μαζικών εκδηλώσεων της ηγεσίας της κίνησης, με πενιχρή αν όχι ανύπαρκτη παρέμβαση σε μαζικά κινήματα.

Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τη συνδιάσκεψη, έθετα σε δεύτερη μοίρα αυτές τις διαπιστώσεις μου, κρίνοντας πως η «εξωτερική» δυναμική της Κίνησης υπερκάλυπτε τις εσωτερικές αδυναμίες –κάποτε και φαιδρότητες– στη λειτουργία μας. Εξ άλλου, είχα αποδεχτεί τη συμμετοχή μου στην Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή της Κίνησης, παρά τους ενδοιασμούς μου, διότι η κρίση που περνάει η χώρα υποχρεώνει σε συστράτευση όλους όσους συμφωνούν γύρω από το τετράπτυχο, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, άμεση δημοκρατία.

Η Συνδιάσκεψη αποτέλεσε όντως ένα σημείο καμπής, όπως έγραφα σε πρόσφατο κείμενό μου. Κατ’ αρχάς θετικά, διότι με μεγάλη προσπάθεια κατορθώσαμε να μη βγούμε διασπασμένοι από αυτήν, παρά τις αντίθετες και συντονισμένες προσπάθειες, γεγονός που δείχνει τη δύναμη ενός συλλογικού σώματος. Επειδή όμως, για κάποιους, ο κίνδυνος είναι ακριβώς η συγκρότηση ενός συλλογικού υποκειμένου που διασκέπτεται, συνεδριάζει και αποφασίζει, αμέσως μετά, επικράτησαν τα αρνητικά στοιχεία και άρχισε μια μεθοδευμένη συκοφαντική εκστρατεία, με στόχο την αποχώρηση ενός μέρους της Κίνησης. Και δεν μπορώ να ερμηνεύσω διαφορετικά την αθρόα δημοσίευση ψευδολόγων κειμένων, τη στιγμή που, επί μήνες, κείμενά μου –που συχνά είχα γράψει με προτροπή του ίδιου του Μ. Θεοδωράκη (για παράδειγμα, κείμενό μου για τις Θέσεις της Σπίθας ή για τα γεγονότα της Κερατέας, κ.λπ.)– έμειναν αδημοσίευτα σε αυτή την, ξαφνικά, τόσο «δημοκρατική» ιστοσελίδα.

Αυτά θα πρέπει να συνδυαστούν με τις πρόσφατες συμμαχίες με ένα κομμάτι του συστήματος, το οποίο γυρεύει σήμερα να επιπλεύσει πάνω σε ένα αντιμνημονιακό σωσίβιο, οπότε ο ρόλος της Σπίθας γίνεται πολύ πιο διακοσμητικός, ενώ ενισχύεται η παρουσία και ο ρόλος παραγόντων που επιζητούν εκλογική επιβεβαίωση και βουλευτικούς θώκους. Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε «μια από τα ίδια», τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, μέσα στη δίνη της κρίσης, δεν έχει ανάγκη από ένα πολιτικό σχήμα συναρμολογημένο από τα ερείπια του υπό κατεδάφιση παλιού κόσμου.

Ο ελληνικός λαός, μέσα από τον υπό εξέλιξη ελληνικό «Μάη», χρειάζεται νέα πολιτικά εργαλεία, τα οποία, μέσα στο κλίμα της πραγματικής δημοκρατίας, θα απελευθερώσουν τις δημιουργικές δυνάμεις του. Η ανάπτυξη ενός νέου μαζικού κινήματος, στο οποίο η Κίνηση και ο Μίκης Θεοδωράκης συνέβαλαν, αποτέλεσε το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, σήμερα όμως χρειάζονται νέα βήματα και αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε, και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσω να στρατεύομαι.

Οι σχεδόν πέντε δεκαετίες μιας αδιάλειπτης πολιτικής δραστηριότητας, δίχως συστημικές παρεκβάσεις, δεν μου επιτρέπουν να ανεχτώ άλλο την επανάληψη πρακτικών που οδήγησαν τον ελληνικό λαό στη σκληρότερη ματαίωση της πρόσφατης ιστορίας του και θέτουν σε κίνδυνο το νέο που γεννιέται. Και αυτή τη διαδρομή μου δεν θα την αμαυρώσουν αστεία ανταλλάγματα, όπως μια περίοπτη θέση σε ένα πολιτικό σχήμα, ή μια κοινοβουλευτική έδρα.

Το δικό μου όραμα είναι φτιαγμένο από άλλα υλικά. Γι’ αυτό και σας κοινοποιώ την παραίτησή μου από την Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή της ΚΑΠ, η οποία υπήρξε όντως και κατ’ εξοχήν «συμβουλευτική»! Για περισσότερες εξηγήσεις και λεπτομέρειες θα επανέλθω αν και όταν χρειαστεί.

Υ.Γ. Κάποιοι, ανενδοίαστα, αναφέρονται υβριστικά στο Άρδην και τη Ρήξη. Μπορώ να πληροφορήσω τους καλόπιστους –όχι βέβαια τους υβριστές–, ότι το Άρδην από το 1996 και η Ρήξη σε δύο περιόδους μετά το… 1980, αποτελούν συλλογικά εγχειρήματα μιας αναγνωρισμένης ποιότητας με εκατοντάδες συνεργάτες και συμβολή όσο κανένα άλλο έντυπο στην Ελλάδα στη διαμόρφωση του ιδεολογικού χώρου στον οποίο κινείται και η ΚΑΠ. Μερικοί από αυτούς συμμετέχουν στη Σπίθα, όχι όλοι βεβαίως, ούτε καν ολόκληρη η συντακτική επιτροπή των εντύπων μας. Και αν επαίρομαι για κάτι δεν είναι για τα δεκάδες βιβλία που έχω γράψει, ούτε για τους προσωπικούς μου αγώνες, όσο για το ότι μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες έχω συμβάλει στη διαμόρφωση συλλογικών υποκειμένων που διαμορφώνουν ανθρώπους με υψηλό πνευματικό επίπεδο, γενναίο φρόνημα και υψηλό ήθος. Αυτό το ήθος που λείπει από τους υβριστές και όσους δεν πάσχισαν ποτέ ειλικρινά για τίποτε το συλλογικό στη ζωή τους.

Γιώργος Καραμπελιάς

* Σύνθημα από τους τοίχους του Μάη του ’68

ΠΗΓΗ: http://www.tsantiri.gr/koinonia-kinimata/paretisi-tou-karampelia-apo-ti-spitha.html

Σημείωση: Για να ενημερωθείτε ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΑ για την κατάσταση που οδήγησε στην παραίτηση μπορείτε να ανατρέξετε:

1) στο άρθρο του Μίκη ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ, ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ από την Συνδιάσκεψη ΚΑΠ.

2) ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ  του Όθωνα Ιακωβίδη