Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ:

Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ”, γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός κ. A. Ritschl, “είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους…..

Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Το ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.

“Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας».

Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός (τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δις €, από έναν αξιόπιστο Γάλλο οικονομολόγο – πολύ περισσότερα από το δημόσιο χρέος της).

Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία, με βάση τις εμπειρίες από τις δικές μας χρεοκοπίες, είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού χρέους. Κάποιες τράπεζες θα αντιμετώπιζαν βέβαια προβλήματα, αλλά θα μπορούσαν να διασωθούν με ορισμένα βοηθητικά προγράμματα. Για τη Γερμανία ίσως είναι ακριβό, αλλά πρέπει να πληρώσουμε – έτσι ή αλλιώς, αφού χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α.”.

Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις του έγκυρου ιστορικού η Ελλάδα, με δική της σε μεγάλο βαθμό ευθύνη, είναι ξανά αντιμέτωπη με το εκβιαστικό δίλημμα που της τέθηκε το 1940 – ενώ έχει απλά διαφοροποιηθεί ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου: εκείνη την εποχή, τα χρησιμοποιούμενα μέσα ήταν στρατιωτικά, ενώ σήμερα είναι οικονομικά.

Εν τούτοις, το τότε ερώτημα παραμένει το ίδιο: Να συνθηκολογήσει η Ελλάδα με τον πανίσχυρο εχθρό, ο οποίος την απειλεί με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να κερδίσει («είτε υπογράφετε ότι θέλουμε, είτε χρεοκοπείτε», μας εκβιάζουν οι Γερμανοί), ή να αντισταθεί στις προσπάθειες υποδούλωσης και λεηλασίας της, ακόμη και αν οι Πολίτες της υποφέρουν, όπως επίσης υπέφεραν το 1940;

Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να θέσουμε ακόμη κάποια ερωτήματα, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Ειδικότερα, εάν η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας επέλεγε την αντίσταση οι σημερινοί, σχετικά εύποροι Έλληνες, είναι σε θέση να υποστούν τα δεινά ενός πολέμου, ή μήπως προτιμούν την ησυχία τους, έστω και σκλαβωμένοι; Πόσο σημαντική είναι η υπερηφάνεια, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια για τους Έλληνες; Είναι αλήθεια σε θέση σύσσωμοι οι Πολίτες να επωμισθούν τα όποια βάρη της ενδεχόμενης άρνησης υποταγής τους, με στόχο τη διάσωση της δημόσιας περιουσίας και την διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας;

Είναι η κυβέρνηση ικανή να πάρει οδυνηρές, «πατριωτικές» αποφάσεις ή μήπως όχι; Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία τι ακριβώς επιθυμούν οι Έλληνες, όταν πιέζει ακόμη και τους βουλευτές της να αποδεχθούν ένα πρόγραμμα εξαθλίωσης και λεηλασίας της χώρας τους – ένα πρόγραμμα που δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ στην έξοδο από την κρίση; Θα προτιμήσουν οι βουλευτές αυτοί να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο και να αγωνισθούν για τα δικαιώματα των Πολιτών που τους εξέλεξαν ή, μήπως, θα επιλέξουν τις «καρέκλες» τους; 

Δεν είναι αλήθεια υποχρεωμένη η κυβέρνηση να διαπιστώσει τι ακριβώς θέλουν οι Πολίτες, με τη βοήθεια ενός δημοψηφίσματος, πριν ακόμη υπογράψει την αποικιοκρατική, μονομερή σύμβαση συνθηκολόγησης με τον εχθρό; Γιατί θέτει εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει μία σειρά από όπλα, ικανά να αναχαιτίσουν επιτυχημένα τις επιθέσεις της Γερμανίας – όπλα που όμως σύντομα θα έχουν εξουδετερωθεί;

Έχει το κυβερνών κόμμα σαφή γνώση των τεράστιων ευθυνών του απέναντι στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους – επίσης απέναντι σε εκείνους τους Γερμανούς Πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ενώ πανικοβάλλονται στην ιδέα μίας γερμανικής Ευρώπης; Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιούνται έντρομοι οι ίδιοι οι Γερμανοί, «μήπως η κατά τα άλλα συμπαθέστατη καγκελάριος τους εγκυμονεί έναν νέο Χίτλερ»;          

Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

 Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στις δύο πλευρές της Γερμανίας, στα δύο πρόσωπα του Ιανού που την διακρίνουν, έτσι ώστε να είμαστε όσο περισσότερο γίνεται αντικειμενικοί – αφού θα μπορούσε κανείς εύλογα να μας χαρακτηρίσει εμπαθείς, επηρεασμένους δηλαδή είτε από τη δύσκολη θέση της χώρας μας, είτε από την «ψυχολογική» ανάγκη μας να ενοχοποιήσουμε άλλους, για τα δικά μας μεγάλα σφάλματα (άρθρο μας).   

“Οι Έλληνες μπορούν να παράγουν μόνο ελαιόλαδο, να περιποιούνται υπέρ του δέοντος τους συνταξιούχους τους και να μας φτωχαίνουν. Η Ευρώπη είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας”, διαβάζουμε τον τίτλο ενός άρθρου σε μία σοβαρή γερμανική εφημερίδα, ευρείας αποδοχής και κυκλοφορίας, η οποία παραθέτει τα παρακάτω στοιχεία (Πίνακας Ι):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συγκρίσεις Ελλάδας και Γερμανίας

* Το ελάχιστο ποσοστό της συμμετοχής των τριών χωρών στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ τεκμηριώνει το ότι, η άρνηση διάσωσης τους έχει μόνο «σαδιστικές» αιτίες.

** Εάν η Ελλάδα δεν πληρώσει το 66% του χρέους της   

Πηγή: Z, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο μέσος μισθός στη Γερμανία είναι υψηλότερος κατά 80% σε σχέση με την Ελλάδα – ενώ η παραγωγικότητα των εκεί εργαζομένων είναι 54% μεγαλύτερη (ποσοστό που υποδηλώνει το μέγεθος της υπερτίμησης του Ελληνικού ευρώ, αλλά και της υποτίμησης του Γερμανικού). Εάν δε στο μισθό προσθέσουμε τις κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία κλπ.), οι οποίες προσφέρονται στους Γερμανούς από το κράτος τους, θα συμπεράνουμε εύκολα ότι, το βιοτικό τους επίπεδο είναι συγκριτικά αρκετά υψηλότερο. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο θέμα μισθών αλλά, επίσης, κεφαλαίων, μεθόδων παραγωγής, επενδύσεων, σωστού προγραμματισμού, ορθολογικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης κλπ.   

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, όπως διαπιστώνεται από ένα μέρος των στοιχείων που καταγράφει η εφημερίδα, πρόθεση της είναι αφενός μεν να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των Γερμανών σε σχέση με τους Έλληνες, αφετέρου να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη – την οποία θεωρεί πλέον ότι δεν έχει ανάγκη, επικρίνοντας την σκόπιμα.  

Εάν τώρα η Ευρώπη είναι πρόθυμη να επιτρέψει σε μία εθνικιστική πλέον, «πρωσική» Γερμανία και σε μία μερκαντιλίστρια καγκελάριο να ηγηθεί, καθώς επίσης εάν η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση να συμβιβασθεί, παραδίδοντας αμαχητί τη χώρα και τους Πολίτες της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ασφάλεια.   

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 26. Ιουνίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2372.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο Αίσωπος, ο όχι και πολύ γνωστός πλέον μυθοπλάστης της αρχαιότητας μεταξύ των άλλων μύθων μας κληρονόμησε και αυτόν του βουβάλου και του κώνωπα, την εισαγωγή του οποίου σε έμμετρη απόδοση στη λόγια νεοελληνική παραθέτουμε:

                        Εις βουβάλου τρισμεγάλου κέρατον κογχυλωτόν

                        ήλθ’ ακρότως κώνωψ, πρώτος των κωνώπων αυλητών

                        και καθήσας και αρχίσας ως το σύνηθες ν’ αυλή

                        εφαντάσθη πως επλάσθη ον τι μέγα και πολύ. 

Κατά την αναχώρησή του, μετά από ώρα, το κουνούπι (κώνωψ ο ανωφελής στη γλώσσα των “αντιδραστικών” του παρελθόντος) αισθάνθηκε την υποχρέωση να ευχαριστήσει τον βούβαλο, επειδή το υπέμεινε αγόγγυστα. Έλαβε τότε την απάντηση πως ούτε όταν κάθησε στο κέρατο το είχε αντιληφθεί ούτε τώρα που φεύγει θα γινόταν αισθητό, αν δεν το χαρακτήριζε η ευγένεια να ευχαριστήσει για τη “φιλοξενία”!

Μεταφορά του μύθου στα σύγχρονα δεδομένα: Στον βούβαλο της παγκόσμιας οικονομίας κάθησε ανωφελής κώνωψ ονομαζόμενος νεοελληνικό κράτος. Δεν επέλεξε όμως το κέρατο ως σημείο ανάπαυσής του, αλλά το παχύ δέρμα του με την ελπίδα να απομυζήσει σταγονίδια από τον πακτωλό του αίματός του! Ίσως σε αντίθεση προς το ευγενικό κουνούπι του Αισώπου να είχε την εντύπωση πως δεν θα γινόταν αντιληπτή η ενέργειά του. Όμως ο σύγχρονος βούβαλος δεν χαρακτηρίζεται από γενναιοδωρία. Έχει αριθμήσει τα κουνούπια, που στην αλαζονεία τους φαντάστηκαν πως πλάσθηκαν όντα μεγάλα και τα διευκολύνει να χώσουν τις προβοσκίδες τους υποδορίως! Γνωρίζει όμως πως από τη στιγμή που γίνει αυτή η επαφή τροφοδοσίας τα κουνούπια είναι καταδικασμένα να σβήσουν, αφού προηγουμένως αποδόσουν στο πολλαπλάσιο τα σταγονίδια που κατανάλωσαν κατά την περίοδο της μέθης! Και βέβαια δεν θα τα σώσει ένα ευχαριστώ που στην αλαζονεία τους είχαν όλη τη διάθεση να προφέρουν κατά την αποχώρησή τους, αφού το αν θα φύγουν ή θα παραμείνουν δεν εξαρτάται από τα ίδια.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το κακό. Ο βούβαλος επιτείνει την αρχική αλαζονεία των κουνουπιών καλλιεργώντας την αντίληψη ότι κατέστησαν σημαντικά τμήματα του βουβάλου. Το αίμα το κατέχουν πλέον από κοινού και σε περίπτωση αδυναμίας των κουνουπιών διατρέχει κίνδυνο ο βούβαλος. Γι’ αυτό τα κουνούπια είναι υποχρεωμένα όχι απλώς να μεταγγίσουν το αίμα που ήπιαν αλλά και εκείνο που τα ίδια διέθεταν πριν επικαθήσουν! Ακούγεται λοιπόν ότι ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας μας θα οδηγήσει σε παράλυση την παγκόσμια οικονομία! Γι’ αυτό και πρέπει συνεχώς να προσφέρουμε το αίμα μας στον “βούβαλο”! Αν όμως θα μπορούσαμε να επιφέρουμε την παράλυση της οικονομίας και δεν ενεργούμε προς την κατεύθυνση αυτή είμαστε υπόλογοι έναντι της πλανητικής ιστορίας. Με την κίνησή μας αυτή θα προσφέραμε ανυπολόγιστες υπηρεσίες στην ανθρωπότητα που στενάζει υπό την απληστία του αδηφάγου “βούβαλου”! Υπηρεσίες πολύ πιο σημαντικές από εκείνες των προγόνων μας προς τον πλανητικό πολιτισμό. Η κατάρρευση του συστήματος της “αγοράς” θα αποτελέσει μέγιστη ευεργεσία προς τους αποκλήρους της γης, οι οποίοι χωρίς να έχουν διαδραματήσει ρόλο κώνωπος, όπως εμείς, υφίστανται τις συνέπειες από την είσοδο του “βουβάλου” στην επικράτειά τους αιώνες τώρα. Οι κυβερνήσεις μας (όχι εμείς) συμπεριφέρονταν αλαζονικά έναντι όλων αυτών των καταφρονεμένων, καθώς με “εργώδεις” προσπάθειες (ένας ακόμη μύθος) είχαν επιτύχει να θρονιάσουν τη χώρα μας ως ισότιμο μέλος (τρομάρα μας) πλείστων όσων διεθνών οργανισμών της εκμετάλλευσης και της απάτης! Φυσικά οι πλείστοι από μας γνωρίζουμε, τουλάχιστον τώρα, ότι είμαστε “η τελευταία τρύπα του ζουρνά”, όμως ανεχόμαστε να μας παραμυθιάζουν με το ότι από μας εξαρτάται η παγκόσμια οικονομία! Η αλήθεια είναι απλή. Αν δεν επιτύχει το πείραμα στην Ελλάδα, αν δηλαδή οι Έλληνες δεν καθήσουν φρόνιμοι κατά την απομύζηση του αίματός τους ώς την τελευταία ρανίδα, το “σύστημα” διατρέχει τον κίνδυνο να μην είναι σε θέση να το επαναλάβει και στις χώρες που έχουν προδιαγραφεί ως τα επόμενα θύματα. Αν οι “Πέρσες” διαβούν από την Ελλάδα, τότε θα είναι εύκολο να εισβάλουν στις υπόλοιπες χώρες – “γουρούνια” (PIGS). Αλλά τα κουνούπια, αν και αποδυναμωμένα πλέον, καθώς αντλείται το αρχικό τους αίμα, παραμένουν κατά πλειονοψηφία αλαζονικά στις εμμονές που καλλιέργησαν οι εντόπιοι “σωτήρες” τους: Ανήκομεν είς την Δύσιν. Ανήκομεν εις την χορείαν των μεγάλων χωρών! Έτσι όχι μόνο έχουμε απωλέσει την αξιοπρέπειά μας και, ακόμη πιο σημαντικό, την εθνική μας κυριαρχία, αλλά και επιμεριζόμαστε τις ευθύνες για τα πλείστα όσα εγκλήματα έχει διαπράξει ο δυτικός άνθρωπος σε όλη την έκταση του πλανήτη. Γινόμαστε συνένοχοι για την πείνα και την εξαθλίωση δισεκατομμυρίων συνανθρώπων μας!

Στην προσπάθεια “να σώσουμε τη διεθνή οικονομία” (βέβαια αυτό είναι δική μου υπερβολή, οι της εξουσίας κάνουν λόγο για τη σωτηρία της χώρας) αναζητούμε εναγώνια την πολιτική συναίνεση! Ποιός δεν θα ήθελε να μονιάσουμε επί τέλους, αφού από τη λήξη του αιματηρού εμφυλίου πολέμου ζούμε τον διαρκή διχασμό με πρωταγωνιστές τα κόμματα εξουσίας και δευτεραγωνιστές τους ηττημένους; “Συγκινητική” η αναφορά (επί τέλους) στην πατρίδα, η οποία επί δεκαετίες εκποιείται ιδεολογικά στις αγορές του διεθνισμού και κατά τον πλουτοπαραγωγικό της πλούτο στο αδηφάγο κεφάλαιο από οπαδούς των δυτικών ιδεολογιών με τελευταία αυτή των “λαμόγιων”, που πιστεύουμε αφελώς ότι είναι δική μας ανακάλυψη! Είναι άθλιος μόνο αυτός που χρηματίζεται όχι όμως και ο άλλος που χρηματίζει!

Τελικά ο “βούβαλος” θα επιβάλει τη συναίνεση στα “κουνούπια”, ώστε να μην κοπιάζει να δίνει εντολές προς πολλές κατευθύνσεις; Να μην ενοχλείται από τις διαφορετικές ερμηνείες και προτάσεις. Π.χ. κάποια “κουνούπια” αρχίζουν να ρίχνουν το σύνθημα: Πίσω στον “βάλτο” της δραχμής. Κάποια άλλα εμμένουν στην άποψη ότι ο “βούβαλος” δια του ευρώ θέλει το καλό μας και μόνο. Βέβαια δεν αποκλείεται όλα αυτά να είναι ένα επί πλέον “παιχνίδι” σύγχυσης. Τελικά η συναίνεση ίσως να μην είναι τίποτε περισσότερο από σχέδιο με στόχο τη συγκυβέρνηση, ώστε να διασωθεί το καταβαραθρωμένο στην εκτίμηση του λαού πολιτικό σκηνικό και να μην αναγκαστεί το “σύστημα” να προχωρήσει σε λύση τύπου Μπερλουσκόνι. Μήπως όμως ο νέος “σωτήρας” μας έχει χρισθεί και θα προβληθεί στον λαό μας σε λίγους μήνες;

                                                                        “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 4-7-2011

Φλερτάροντας με τον θάνατο

Του Γιώργου Αυγερόπουλου

 Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι  και διεφθαρμένοι.  Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα"  μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος.  Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες  προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον  άλλον.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.

Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.

Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά  πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.

Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν  τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν.  Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.

Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων.   Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο  χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει"

Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;

Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ  δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… "παρεξήγηση". Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί,  που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.  

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 30 Ιούνιος 2011 18:02, http://www.exandasdocumentaries.com/gr/news/interesting-articles/241-flertarontas-me-ton-thanato

Ο αγώνας συνεχίζεται αλλά πώς;

Του Στάθη Κουβελάκη

1) Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και η ηρωϊκή μάχη του πρωτοπόρου τμήματος του αθηναϊκού λαού αντιμέτωπου με την αστυνομική αγριότητα σηματοδοτούν το τέλος ενός εξεγερσιακού κύκλου που άνοιξε στις 25 Μαϊου με το κίνημα των πλατειών. Ο κύκλος αυτός, αν και τελειώνει με ήττα στον άμεσο στόχο του, αποτελεί καθοριστική τομή στην πολιτικο-κοινωνική σύγκρουση που την είσοδο στην εποχή του Μνημονίου.

Μια τομή που διαπερνά όλα τα επίπεδα του κοινωνικού σχηματισμού, από τη διαμόρφωση της συνείδησης και των πρακτικών πλατειών λαϊκών στρωμάτων μέχρι τις μεταβολές στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος και του κράτους. Η συνέχιση του αγώνα προϋποθέτει κατανόηση του περιεχομένου και των συνεπειών αυτής της τομής.

2) Η ορμητική είσοδος του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, έξω από οποιαδήποτε προϋπάρχον πλαίσιο, ανέτρεψε το μέχρι τότε σκηνικό. Ενεργοποίησε καινούργιες δυνάμεις, έσπασε το κυριάρχο κλίμα παθητικότητας και παγωμάρας του «μνημονιακού χειμώνα». Εδωσε έναν αέρα αυτοπεποίθεσης στον σκληρά δοκιμαζόμενο κοινωνικό κορμό, έφερε καινούργιες πρακτικές, άρχισε να ανιχνεύει συμμαχίες, μορφές οργάνωσης και κεντρικά πολιτικά ερωτήματα – με αιχμές τη δημοκρατία, το χρέος, την εθνική κυριαρχία. Ακριβώς γι αυτό το λόγο, και παρά την αναμφισβήτητη παρουσία των (εκτός ΚΚΕ) αγωνιστών της, κατέδειξε και την έκταση της κρίσης της αριστεράς. Κρίση οργάνωσης, κρίση στρατηγικής και προγράμματος, κρίση ιδεολογική, κρίση που συμπυκνώνεται στην αδυναμία μονιμότερης ενοποίησης των (αναπόφευκτα) ετερογενών δυνάμεων που απελευθερώνει μια τέτοια δυναμική γύρω από συγκεκριμένους στόχους και με νικηφόρα προοπτική. Για να το πούμε διαφορετικά, αυτή η εξεγερσιακή φάση (όπως, με διαφορετικό τρόπο, και ο Δεκέμβρης του 2008) κατέδειξε και πάλι τα απαράβατα όρια που θέτει στη λαϊκή παρέμβαση ο διαχωρισμός του κοινωνικού με το πολιτικό.

3) Οι εντός αριστεράς απόψεις που μας καλούν να συμφιλιωθούμε, ή και να χαρούμε μ’αυτήν την πραγματικότητα (είτε δοξάζοντας τις πλατείες ως το νέο περίπου παντοδύναμο «υποκείμενο» είτε χαιρετίζοντας το τέλος των «ηγεμονικών κομμάτων» και των «ηγεσιών»), απλά συγκαλύπτουν το πρόβλημα, δηλαδή το θέμα των πολιτικών διαμεσολαβήσεων. Γι αυτό και υποτιμούν τα στοιχεία υπέρβασης που ανέδειξε η συγκυρία, έστω και αποσπασματικά, με κύριο την απαρχή συνάντησης των πλατειών με το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα που σηματοδότησε η λαϊκή έκρηξη της 15^ης Ιούνη. Οπως και υποτιμούν τη δυνατότητα πολιτικοποίησης με μαζικούς όρους των πιο προχωρημένων αιτημάτων που ακούστηκαν στις πλατείες, με αιχμή το «δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω». Σε μια «ομαλή» περίοδο όλα αυτά θα ήταν θέματα μιας συζήτησης μακράς πνοής. Ας λάβουμε όμως υπ’όψη μας ότι καμμία αριστερά δεν έχει ως τώρα επιβιώσει σε κοινωνίες που υπέστησαν «θεραπείες-σοκ» του τύπου αυτής που εφαρμόζεται τώρα στην Ελλάδα. Θα ήταν τραγικό ο κύκλος αυτός να τελειώσει χωρίς την ανάδειξη ενός «δια ταύτα», μιας ριζοσπαστικής πολιτικής πρότασης της αριστεράς στα κρίσιμα θέματα της συγκυρίας, αρχίζοντας από το χρέος και τη δημοκρατία.

4) Η τομή που επέφεραν τα «Ιουνιανά» προκαλεί καθοριστικής σημασίας κλυδωνισμούς στο πολιτικό σύστημα και τη μορφή του κράτους. Βαθειά απονομιμοποιημένο, χωρίς ορατή προοπτική ακόμη και απλής σταθεροποίησης της οικονομικο-κοινωνικής κατάστασης, το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε φάση αυξανόμενης αυτονόμησης από τις συνήθεις σχέσεις εκπροσώπησης και γενικότερα από τους κανόνες του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτισμού, τείνοντας σε κάτι που ο Γκράμσι χαρακτήρισε ως «καισαρισμό χωρίς καίσαρα». Η κοινοβουλευτική μορφή ναι μεν διατηρείται πλην όμως τείνει να μετατραπεί σε απλό περίβλημα εντός του οποίου το κυρίαρχο μπλοκ συγκροτείται πάνω σε λογικές «μεγάλων συμμαχιών», που διαπραγματεύονται άμεσα τα ενδοαστικά συμφέροντα, μακρυά από τις κοινωνικές συναινέσεις που διαμεσολαβούνται από τα «κόμματα μαζών», έστω και με την εκφυλισμένη πελατειακή μορφή της τελευταίας περιόδου. Εκεί εντοπίζεται το ουσιαστικό περιεχόμενο των διαδικασιών που άρχισαν με την δοκιμαστική, αλλά πρόωρη, διαπραγμάτευση της 15 Ιούνη, που συνεχίζονται με τη συναίνεση/συνενοχή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στο μεγάλο φαγοπότι των «αποκρατικοποιήσεων» και που πιθανά θα καταλήξουν σε συνταγματική μεταρρύθμιση. Με δυό λόγια, δεν πρόκειται για απλή αντιδημοκρατική «εκτροπή» ή «ανωμαλία» αλλά για τάση προς μια πολύ πιο οργανική, αν και σταδιακή, καθεστωτική μετάλλαξη. Μια νέα τάξη πραγμάτων με πρόδηλα τα στοιχεία αυταρχικής θωράκισης του κράτους και μόνιμης αντιμετώπισης της όποιας παρουσίας των λαϊκών μαζών στο πολιτικο-κοινωνικό πεδίο ως άμεσης απειλής.

5) Καθοριστικό ρόλο στη «μεταδημοκρατική» μετάλλαξη της κρατικής μορφής παίζει το καθεστώς επιτήρησης που έχει επιβληθεί από τον τρόϊκα, με πρωτεύοντα το ρόλο της ΕΕ. Οι βάσεις του τέθηκαν από το Μνημόνιο και έκτοτε ο κλοιός σφίγγει ολόενα και περισσότερο. Είναι βέβαια απόλυτα σωστό ότι νεοφιλελευθερισμός και δημοκρατία, ακόμη και στην περιορισμένη αστική μεταπολεμική μορφή της, έρχονται σε δομική αντίθεση, ή, για να το πούμε με τους όρους του Πουλαντζά, ότι ο αυταρχικός κρατισμός αποτελεί κυρίαρχη τάση των δυτικών κοινωνιών μετά την καπιταλιστική κρίση της δεκαετίας του 1970. Πρέπει όμως να τονιστεί η πόλωση κέντρου/περιφέρειας που είναι σύμφυτη με την Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν αφορά μόνο το οικονομικό επίπεδο. Με την παρούσα κρίση προεκτείνεται πλέον ραγδαία και στο πολιτικό εποικοδόμημα. Οπως τονίζουν σε άρθρο τους στη βρετανική Γκάρντιαν οι Κ. Δουζίνας και Π. Παπακωνσταντίνου «η απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας συνοδεύεται από μια πρωτοφανή επίθεση στην πολιτική και νομική ακεραιότητα της χώρας. (…) Δημιουργείται υπόρρητα μια νέου τύπου αποικιοκρατία δια της οποίας οι ελίτ των Βρυξελλών αντιμετωπίζουν τον ευρωπαϊκό Νότο ως κακομαθημένους φτωχούς, αποικιακά υποκείμενα που οφείλουν να μεταρρυθμιστούν και να εκπολιτιστούν»[1]. Γι αυτό και η ρήξη με την ΕΕ δεν είναι αναγκαία μόνο για λόγους ταξικούς και οικονομικούς, για την αντιμέτωπιση του θέματος του χρέους και των εντεινόμενων ανισοτήτων εντός της Ευρωζώνης, αλλά πολύ απλά για λόγους στοιχειώδους δημοκρατικής λειτουργίας, ανάκτησης του δικαιώματος των πολιτών αυτής της χώρας να αποφασίσουν ελεύθερα για τις υποθέσεις τους. Η προοπτική αυτή δεν έχει τίποτε το εθνικιστικό ή το απομονωτικό, αποτελεί αντίθετα τη συμβολή του ελληνικού λαού στο διεθνιστικό στόχο της ανατροπής του σημερινού αντιδημοκρατικού, μη-μεταρρυθμίσιμου και ακραία νεοφιλελεύθερου οικοδομήματος που λέγεται ΕΕ. Μιας ανατροπής με τερράστια διεθνή δυναμική, ένα ντόμινο των λαών που θα ανοίξει το δρόμο σε μια πραγματικά διαφορετική Ευρώπη.

[1] Βλέπε http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/jun/27/greece-bailout-eu-neocolonialism

ΠΗΓΗ: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3904:2011-07-02-08-37-53&catid=54:anpolitiki&Itemid=284

Τα μαθήματα από τη βαρύτατη λαϊκή ήττα

Του Τάκη Φωτόπουλου

Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «Χούντας του Γιωργάκη». Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης Χούντας το 1967.

Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ’ αόριστο καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου τη μόνη επιλογή που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας – αν όχι Κίνας – σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βόρειο-ευρωπαίοι «εταίροι» μας, είτε να μεταναστεύουν.

Για να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της ήττας δεν έχει παρά να δει την ευφορία των ξένων και ντόπιων οικονομικών ελίτ όταν, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας των επαγγελματιών πολιτικάντηδων (και δωσίλογων!), τα χρηματιστήρια εδώ και στο εξωτερικό ξανάνθισαν. Και είναι, βέβαια, δωσίλογοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες (οι οποίοι πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό, και όχι μόνο πολιτικό, εξοστρακισμό από τον ελληνικό λαό) γιατί στήριξαν μια Χούντα που δεν είχε τη παραμικρή λαϊκή εντολή να πάρει τα καταστροφικά για τον λαό δομικά  μέτρα που πήρε. Αντίθετα, στηρίχθηκε μόνο στην τρομοκρατία των ΜΑΤ που οι «αντιστασιακοί» του ΠΑΣΟΚ διέταξαν να φερθούν σαν εσωτερικός στρατός κατοχής, χειρότερος  και από την Χουντική αστυνομία της 7ετίας, κατά του αντιστεκόμενου λαού!

Πού οφείλεται όμως η βαρύτατη αυτή ήττα και πώς μπορεί να ανατραπεί; Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνήθων μέσων πάλης και των νεοπαγών του «κινήματος» των αγανακτισμένων. Τα συνήθη μέσα πάλης, δηλαδή   οι σπασμωδικές απεργίες και οι συνήθεις πορείες-λιτανείες, που οργανώνονταν κατά κανόνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων, (οι οποίες κατ’ αρχή ανήκουν σε κόμματα εξαρτώμενα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ), ήταν αναπόφευκτο να αποτύχουν, εφόσον ουσιαστικά στόχευαν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της λαϊκής οργής. Αλλά και οι ανάλογες απεργίες και λιτανείες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είχαν επίσης την ίδια τύχη, όχι μόνο γιατί τις υιοθετούσε μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων και των πολιτών γενικότερα, αλλά και γιατί και η Αριστερά αυτή δεν είχε να προσφέρει συγκεκριμένους στόχους στο λαϊκό κίνημα για να αγωνιστεί κατά των πραγματικών αιτίων της κρίσης – απαιτώντας, κυρίως, την άμεση έξοδο από την ίδια την ΕΕ. Όμως, μόνο έτσι θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επανακτήσουν δυνητικά κάποια οικονομική κυριαρχία, η οποία αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να παλέψουν κατά των ξένων και ντόπιων ελίτ. Αντίθετα, τμήμα μεν της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μιλούσε μόνο για έξοδο από το Ευρώ, και «συνολική ρήξη με την ΕΕ» (που ανάγεται στα τρία τέρμινα), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της συνέδεε την έξοδο από την ΕΕ με τη «λαϊκή εξουσία» που – όπως έδειξε και το άνετο πέρασμα των καταστροφικών μέτρων – είναι αδύνατη στο προβλέψιμο μέλλον.    

Το ίδιο όμως το  πέρασμα των μέτρων έδειξε και τη κενότητα της ρητορικής της ρεφορμιστικής Αριστεράς που στήριξε το «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο διακήρυσσε ότι θα παρεμπόδιζε τους Χουντικούς να περάσουν τα μέτρα τους. Σήμερα, όλοι μέμφονται  τους «κουκουλοφόρους» (που πολλοί από αυτούς απλά φορούσαν κουκούλα για να προστατευθούν από τα δολοφονικά χημικά των Χουντικών πραιτοριανών) διότι δήθεν εμπόδισαν το ειρηνικό κίνημα στο Σύνταγμα να επιβάλλει τα γενικόλογα αιτήματά του («έξω η τρόικα, έξω τα Μνημόνια» κ.λπ), που δεν ήταν όμως παρά ευχολόγια εφόσον δεν πρόβλεπαν συγκεκριμένα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξη τους. Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στη πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας (οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλί έπεσαν, γιατί την έξωση τους ενέκρινε και η υπερεθνική ελίτ, ενώ ο Γιωργάκης είναι «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα»!). Ούτε βέβαια καμία περιφερειακή χώρα  ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση της εφαρμόζοντας τις «ασπιρίνες» των «ειδικών» της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τους οποίους καλούσε δήθεν η Λαϊκή Συνέλευση στην παρωδία Άμεσης Δημοκρατίας που στήθηκε στο Σύνταγμα (αλλά στη πραγματικότητα καλούσαν οι «ανοικτές» επιτροπές που επάνδρωναν στελέχη της Αριστεράς αυτής). Δηλαδή, τα γιατροσόφια που αποπροσανατόλιζαν τα λαϊκά στρώματα με ανώδυνες (για τις ελίτ) ανοητολογίες ότι η κρίση οφείλεται στο Χρέος (δηλαδή στο σύμπτωμά της) και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να παλέψουμε για τον Λογιστικό Έλεγχό του, ώστε να μάθουμε ποιο τμήμα του είναι παράνομο – λες και για το υπόλοιπο Χρέος, που θα το έβρισκε «νόμιμο»,  ρώτησε κανένας τα λαϊκά στρώματα!

Όσον αφορά στο πώς θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα καταστροφικά μέτρα και την ίδια τη Χούντα που τα υιοθέτησε, που κατά τη γνώμη μου περνά μέσα από  γενική απεργία διαρκείας που θα οργανωθεί «από κάτω», θα επανέλθω στο επόμενο.

ΠΗΓΗ: [Ελευθεροτυπία, 2 Ιουλίου], http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/2011_07_02.html

Οργανωμένο έγκλημα

Του Δημήτρη Καζάκη*

Βρέθηκε επιτέλους στο στοι­χείο του ο κ. Βενιζέλος. Με τον εφαρμοστικό νόμο για την ίδρυση Ταμείου Αξιο­ποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, επιχειρείται να νομιμο­ποιηθεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο τουλάχιστον της μεταπολεμικής πε­ριόδου στην Ελλάδα. Το γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας.

Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου μοιάζει ιδιαίτερα με το αντίστοιχο Ταμείο που ιδρύθηκε από τον καγκελάριο Κολ για τη μαζική εκποίηση της δη­μόσιας περιουσίας της προσαρτημέ­νης Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας. Το συγκεκριμένο Ταμείο (Τρόιχαντ) αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα της Γερμανίας στα μέσα της δεκαετί­ας του '90, που παραλίγο να καταβαραθρώσει τον Κολ και το κόμμα του. Ο πρώτος πρόεδρός του δολοφο­νήθηκε επίσημα από τρομοκρατικό χτύπημα, αλλά ανεπίσημα από το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο είχε αναπτύξει στενότατες σχέσεις με το συγκεκριμένο ίδρυμα. Όταν αυτό διαλύθηκε στα 1995, η τότε πρόεδρός του Μπρόιλερ παραδέχτηκε ότι ειδι­κά στα προσαρτημένα κρατίδια της άλλοτε ΓΛΔ ήταν «το πλέον μισητό ίδρυμα»!

Το γερμανικό… μοντέλο

Να ποια ήταν τα κατορθώματα του Τρόιχαντ: Στα μέσα του 1990, υπήρ­χαν στη ΓΛΔ γύρω στα 9.000.000 επαγγελματικά απασχολούμενοι, ανάμεσα στους οποίους 3,5 – 4 εκα­τομμύρια σε κρατικές επιχειρήσεις, που περιήλθαν στη διαχείριση του Τρόιχαντ. Στα τέλη του 1994, οι ιδιω­τικοποιημένες στο μεταξύ επιχειρή­σεις απασχολούσαν περί τα 1,4 εκα­τομμύρια προσωπικό. Σύμφωνα με έρευνες: Από τους απολυμένους ερ­γάτες, τεχνικούς και επιστήμονες των επιχειρήσεων, ο ένας στους τέσσερις έμεινε άνεργος, μερικοί συμπεριλή­φθηκαν σε προσωρινά μέτρα δημι­ουργίας εργασιακών σχέσεων και πολ­λοί – ικανοί ακόμα για δουλειά – ανα­γκάστηκαν να περάσουν σε μειωμένη σύνταξη. Οκτώ χιλιάδες επιχειρήσεις παραδόθηκαν σε προηγούμενους ιδιοκτήτες, ενώ 3.700 επιχειρήσεις διαλύ­θηκαν με το δικαιολογητικό ότι δεν συ­νέφερε ο εκσυγχρονισμός τους. Οι νέ­οι ιδιοκτήτες είχαν αναλάβει υποχρέωση να επενδύσουν 142 δισ. μάρκα, που ποτέ δεν τήρησαν. Σαράντα δύο χιλιάδες ακίνητα (σε σύνολο 104.000) επιστράφηκαν σε παλιούς ιδιοκτήτες, ενώ 62.000 οικόπεδα πουλήθηκαν κοψοχρονιά. Μαζί με 1.500.000 εκτά­ρια χωραφιών και λιβαδιών, όπως και 770.000 εκτάρια δασών, καθώς επίσης και η διαχείριση της περιουσίας των επιχειρήσεων εξωτερικού εμπορίου της ΓΛΔ. Το Τρόιχαντ έκλεισε με χρέος 270 δισ. μάρκων, που ανέλαβε το ομοσπονδιακό κράτος να πληρώσει.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον γερμανικό Τύπο, το Τρόιχαντ υπήρξε το πιο διεφθαρμένο, διαπλεκόμενο ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα, ίδρυμα που υπήρξε ποτέ στο έδαφος της Γερ­μανίας από την εποχή του χιτλερισμού. Όμως αυτό το γερμανικό μοντέλο είναι που οι «Ιππότες της Αποκαλύψεως» στην Ελλάδα έθεσαν εξαρχής ως πρό­τυπό τους. Να τι μας έλεγε ένας από τους πρυτάνεις της διατεταγμένης δη­μοσιογραφίας, ο κ. Πρετεντέρης, στα «Νέα», 16.5: «Όταν η Γερμανία ενώθη­κε ξανά το 1990, η ομοσπονδιακή κυ­βέρνηση βρέθηκε με όλα τα σκουπίδια μιας κομμουνιστικής χώρας στα χέρια της. Τι έκανε; Έφτιαξε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, την Τρόιχαντανσταλτ, και του ανέθεσε να καθαρίσει το θέμα. Αποτέλεσμα; Γερμανικού τύπου. Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Τρόιχαντ αναδι­άρθρωσε, πούλησε ή έκλεισε 8.500 κρατικές επιχειρήσεις της Ανατολικής Γερμανίας και παραχώρησε σε ιδιώτες 25 εκατ. στρέμματα γης. Μπορεί να εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο και στην Ελλάδα; Από τη στιγμή που είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευ­ρώπης, δεν βλέπω γιατί όχι».

Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο εν λό­γω κύριος «ξεχνά» ορισμένες λεπτο­μέρειες της δράσης του Τρόιχαντ, ούτε βέβαια το γεγονός ότι κατ' αυτόν η Ελ­λάδα είναι η «τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης» υπό την εξουσία των δικών του αφεντικών. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι το θράσος και η χυδαιότητα.

Αμέσως μετά, λες και πήρε γραμ­μή από τον Πρετεντέρη, βγήκε και ο Γιούνκερ. Ισχυρότατες πιέσεις για την αυστηρή εφαρμογή των μέτρων που έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση ασκούν οι Ευρωπαίοι, σύμφωνα πάλι με τα «Νέα» (23.5). Ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ζητά να προχωρήσουν αμέσως οι ιδιωτικοποιή­σεις, τις οποίες η Ε.Ε. θα παρακολουθεί στενά, «σαν να τις κάναμε εμείς οι ίδιοι», όπως λέει. Επίσης έθεσε το θέ­μα της διακομματικής συναίνεσης για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Συγκεκριμένα, ο Γιούνκερ ζητά από την Ελλάδα να δημιουργηθεί ανεξάρτητο ίδρυμα ιδιωτικοποιήσεων, όπως αυτό που είχε συγκροτηθεί για την ιδιωτι­κοποίηση της κρατικής περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μετά την επανένωση. Όπως είπε μάλιστα στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», το ίδρυμα αυτό μπορεί να έχει στελέχη και ξένους ειδικούς.

Κι όπως ήταν φυσικό, ανταποκρίθη­κε αμέσως η κυβέρνηση. «Ουσιαστικά αποφασίστηκε η αποσοβιετοποίηση του κράτους και η δημιουργία ενός νέου ισχυρού οικονομικού προτύπου με χαρακτηριστικά του την εξωστρέφεια, τον δυναμισμό και την καινοτομία» τό­νισε Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, μιλώντας τη Δευτέρα (24.5) στην ανοιχτή γενική συνέλευση του Συνδέσμου Βιομηχανι­ών Βορείου Ελλάδος και τονίζοντας με­ταξύ άλλων ότι λήφθηκαν «δύσκολες αλλά κρίσιμες αποφάσεις».

Το ελληνικό Τρόιχαντ

Σκέψεις μεγάλων ανδρών που συνα­ντώνται ή υπόγειες διαδρομές και ταυτίσεις μεγάλων συμφερόντων; Προφα­νώς το δεύτερο. Έτσι μας προέκυψε το δικό μας Τρόιχαντ, που μπορεί να ονο­μάζεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, αλλά στη δικαιοδοσία του μπορεί να περιέλθει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας με απλή απόφαση υπουργού, με μοναδι­κό σκοπό την εκποίηση. Πού θα πάνε οι εισπράξεις από το ξεπούλημα; Μα πού αλλού; Στους δανειστές. Όπως λέει ο ίδιος ο νόμος: «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας».

Οι μέθοδοι, με βάση τις οποίες θα ξεπουληθεί το Δημόσιο και η χώρα, εί­ναι οι εξής:

1) Η τιτλοποίηση των βασικών χρη­ματικών ροών του ελληνικού κρά­τους. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά στα­θερών χρηματικών ροών του Δημοσίου (δημόσια έσοδα) θα δεσμευτούν από τράπεζες και αγορές προκειμένου να εκδοθούν ομόλογα που θα βοηθήσουν το κράτος να συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Η τιτλοποίηση αυτή δεν γνωρίζει όρια. Πρακτικά όλα τα πραγ­ματικά και εν δυνάμει έσοδα του Δημο­σίου μπορούν να τιτλοποιηθούν.

Για παράδειγμα, μια ιδέα που αρέ­σει ιδιαίτερα στις αγορές είναι η πα­λιά σκέψη του υπουργού Οικονομίας των κυβερνήσεων Σημίτη, Νίκου Χριστοδουλάκη, ο οποίος είχε θελήσει να τιτλοποιήσει τα έσοδα από την Ακρό­πολη.

Τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά και τουριστικά αξιοθέατα της χώρας είναι πρώτα στις λίστες των διεθνών επεν­δυτών για τέτοιου τύπου συμφωνίες (business deals). Φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί η τυπική κυριότητα να παραμένει στο ελληνικό Δημόσιο, αλλά ο επενδυτής έχει καθοριστικό λό­γο στην αξιοποίηση του τιτλοποιημένου παγίου, ώστε να εισπράξει τουλά­χιστον αυτά που του έχουν υποσχεθεί.

2) Η μετοχοποίηση του Δημοσίου, των οργανισμών και των υπηρεσι­ών του. Αυτό που ζητούν επισταμένα οι συντελεστές του σχεδίου εκποίησης της χώρας είναι όχι μόνο η διάθεση του πακέτου των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο, αλλά και η δημιουργία εταιρειών χαρτοφυλακίου στις οποίες θα ανατεθεί η διαχείριση δημόσιων οργα­νισμών, υποδομών και παρεχομένων υπηρεσιών.

Τυπικό παράδειγμα, η ανακοινωθεί­σα από την κυβέρνηση εταιρεία χαρτοφυλακίου (holding) που θα αναλάβει τα λιμάνια του Πειραιά, της Ελευσίνας, του Λαυρίου και της Ραφήνας. Οι εται­ρείες αυτές διεθνώς στήνονται για δυο λόγους:

♦ Πρώτον, επιτρέπουν την ιδιωτικο­ποίηση της διαχείρισης και αξιοποίη­σης υποδομών, οργανισμών και έργων με μόνη την παραχώρηση ενός πακέ­του μετοχών σε ιδιώτες με συμφωνίες συχνά κάτω από το τραπέζι.

♦ Δεύτερον, συγκεντρώνουν το εν­διαφέρον των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς, που αποβλέπουν σε μια γρήγορη μπάζα παίζοντας με τη χρηματιστική αξία της επένδυσης και όχι με το όποιο τυχόν επιχειρη­ματικό κέρδος. Η πράξη έχει αποδεί­ξει ότι οι εταιρείες αυτές, μαζί με τις υπεράκτιες εταιρείες (Offshore), είναι οι καλύτεροι τρόποι ξεπλύματος πολι­τικού και μη χρήματος διεθνώς. Ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε κάθε μορφή επένδυσης.

Στις υπερχρεωμένες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής εταιρείες Ηolding, μέσω των οποίων το κράτος εγγυάται τα κέρδη των ιδι­ωτών επενδυτών, χτίζονται νοσοκο­μεία, σχολεία, δρόμοι, αεροδρόμια, λιμάνια κ.ο.κ.

Άλλωστε αυτό είναι το περιεχόμε­νο της στρατηγικής συμφωνίας με την Κίνα, η οποία δεν ήρθε να επενδύσει, ούτε καν σε υποδομές. Ήρθε να εξα­σφαλίσει διευκολύνσεις σε υπάρχου­σες υποδομές – λιμάνια, οδικές μεταφορές, σιδηρόδρομο – προκειμέ­νου να διευκολυνθεί η μεταφορά των εμπορευμάτων της στην καρδιά της ευρωζώνης. Η χώρα με τη συμφωνία αυτή εκχωρεί τις βασικές της υποδο­μές για να γίνει μεταπράτης της διε­θνούς κίνησης εμπορευμάτων.

3) Η εκποίηση της ακίνητης περιου­σίας του Δημοσίου, την οποία οι εκτιμήσεις της αγοράς ανεβάζουν στα 280 ή και 300 δισ. ευρώ. Κι εδώ δεν πρόκειται απλώς για κτήρια και εγκα­ταστάσεις που ανήκουν στο Δημόσιο, αλλά και για το σύνολο της δημόσι­ας περιουσίας. Εδώ εντάσσεται και η απαίτηση για πώληση των ακατοίκη­των νησιών της χώρας, η οποία δεν εί­ναι τωρινή πρόταση.

Αυτός που πρώτος την έθεσε στο τραπέζι ήταν ο Στ. Μάνος ως υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο οποίος θεώρησε ότι έτσι όχι μόνο θα εισέρρεαν λεφτά για τους δανειστές, αλλά θα ξεκαθάριζε μια και καλή το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και των «γκρίζων ζω­νών» με την όμορη Τουρκία.

Μια άλλη πρόταση που έχει ήδη πέ­σει στο τραπέζι και συζητά σοβαρά η αγορά, είναι ο δανεισμός του κράτους με εγγύηση τη δημόσια γη. Στο πακέτο περιλαμβάνονται και προτάσεις αξιο­ποίησής της με ποικίλους τρόπους, από θεματικά πάρκα μέχρι ιδιωτικά θέρε­τρα. Σε αυτή την περίπτωση η γη θα δεσμευτεί εξαρχής από τους επενδυτές προς αξιοποίηση μέχρις ότου το κράτος αποπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Fast track υψηλής όχλησης

4) Η εφαρμογή καθεστώτος Fast track για ιδιωτικές επενδύσεις στον ελληνικό χώρο. Αυτό σημαίνει την αξιοποίηση της Ελλάδας για ιδιωτικές επενδύσεις υψηλής όχλησης για το περιβάλλον και την κοινωνία. Πρόκειται για επενδύσεις, των οποίων κανονικά η εθνική νομοθεσία θα απαγόρευε ρητά την υλοποίηση για λόγους δημόσιας υγείας, προστασίας του περιβάλλοντος ή ωμής παραβίασης των ανθρωπίνων και εργατι­κών δικαιωμάτων.

Η νομοθεσία Fast track ψηφίστηκε ήδη το προηγούμενο καλοκαίρι από την κυβέρνηση Καραμανλή και τη συμπλήρωσε ο περιβόητος κ. Παμπούκης.

Παράκαμψη

Με βάση αυτόν τον νόμο, οι προσφυγές πολι­τών αλλά και οι αποφάσεις των δικαστηρίων μπο­ρούν να παρακάμπτονται ως «γραφειοκρατικά εμπόδια» προκειμένου να προχωρήσουν αυτές οι επενδύσεις γρήγορα. Στη διεθνή αγορά σήμερα ακμάζει η έκδοση ομολόγων για την υποστήριξη της βιομηχανίας μεταποίησης πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με δημοσι­εύματα του διεθνούς Τύπου αλλά και πληροφο­ρίες από την αγορά, η επίσκεψη του Νετανιάχου, πρωθυπουργού του Ισραήλ, συνοδεύτηκε από επιχειρηματικές συμφωνίες που αφορούν και τον τομέα της ενέργειας. Στην πραγματικότη­τα, πρόκειται για την εναπόθεση σε ελληνικό έδαφος πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων από το Ισραήλ. Οι πληροφορίες λένε ότι οι περιοχές εναπόθεσης προετοιμάζονται ήδη στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικότερα στη Μακεδονία και τη Θράκη.

Θα πουλάνε στην Ελλάδα τον πλούτο της

5) Η εκχώρηση των πιο σημαντικών πλου­τοπαραγωγικών πόρων της χώρας. Σ' αυ­τούς εντάσσεται πρώτα και κύρια ο ορυκτός πλούτος. Τον Φεβρουάριο του 2010 στο Λον­δίνο έγινε άτυπη σύσκεψη επενδυτών, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, υπήρξε ενδιαφέ­ρον για την ιδιωτική αξιοποίηση των ορυκτών αποθεμάτων της Ελλάδας. Για τον σκοπό αυτόν προτάθηκε να συσταθούν εταιρείες με έδρα το Μπαχρέιν, τα Αραβικά Εμιράτα κ.α. Αυτού του τύπου τις επενδύσεις προτίθεται να προ­σελκύσει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Ιδιώτες κερδοσκόπους που θα αναλά­βουν να πουλούν στην Ελλάδα τον δικό της φυ­σικό πλούτο. Αν και το κύριο ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα γνωστά, αλλά και στα πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και αλλού. Ενδιαφέρον γι' αυτά εκδηλώνουν κατά κύ­ριο λόγο αμερικανικές εταιρείες, που θεω­ρούν ότι σ' αυτό το επίπεδο της διεθνούς τιμής του πετρελαίου, αλλά και στην προοπτική ανό­δου της, ακόμη και κοιτάσματα που είχαν εκτι­μηθεί παλιότερα ως ασύμφορα προς εκμετάλ­λευση, σήμερα κρίνονται διαφορετικά.

Αυτό συμβαίνει ήδη με την οργανωμένη πα­ραγωγική αποδυνάμωση της ΔΕΗ, της οποίας η ηλεκτροπαραγωγή έχει υποστεί καθίζηση άνω του 10% τους τελευταίους μήνες. Κάτι που οφείλεται πρώτα και κύρια στη διάλυση της λιγνιτοπαραγωγής. Η Ελλάδα προγραμματίζεται να μετατραπεί σε ενεργειακά εξαρτώμενη χώ­ρα, με τις βασικές υποδομές της ηλεκτροπα­ραγωγής ιδιωτικοποιημένες.

Ήδη το θέμα των μεγάλων υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων της ΔΕΗ έχει μπει στο τραπέζι της συναλλαγής με ιδιωτικά κυκλώματα. Κάτι που συνδέεται άμεσα και με την ιδιωτικοποίη­ση του νερού που ετοιμάζει για το 2011 η κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε διαπραγματεύ­σεις με μεγάλες πολυεθνικές. Μια από αυτές είναι η γνωστή μας Bechtel, που έχει αφήσει ιστορία με την ιδιωτικοποίηση του νερού στη Λατινική Αμερική. Φυσικά, επειδή υπάρχουν πολλά μεσιτικά, μαύρο χρήμα, αλλά και πολιτικά ενδιαφερόμενοι για ένα τόσο μεγάλο η ιδιωτικοποίηση θα προχωρήσει μέσα από εν­διάμεσα επιχειρηματικά σχήματα.

Παραχώρηση αιγιαλού

6) Η ιδιωτικοποίηση ολόκληρων περιφερειών της χώρας, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια σε μια σειρά υπερχρεωμένων χωρών της Λατι­νικής Αμερικής και της Αφρικής, όπου εκχωρείται σε πολυεθνικές ή σε διεθνείς οίκους η διαχείριση και εκμετάλλευση περιοχών ιδιαί­τερου ενδιαφέροντος για την παγκόσμια αγο­ρά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο Σχέδιο Νόμου του Μεσοπρόθεσμου, ειδικά στο Κε­φάλαιο Β με τίτλο «Πολεοδομική Ωρίμανση και Επενδυτική Ταυτότητα Δημόσιων Ακινήτων και λοιπές ρυθμίσεις για την αξιοποίηση της Δη­μόσιας Περιουσίας», δεν προβλέπεται μόνο η κατάργηση κάθε έννοιας περιβαλλοντικής και αρχαιολογικής προστασίας χώρων, μνημείων και περιοχών, αλλά ακόμη και η «Παραχώρηση χρήσης αιγιαλού και παραλίας».

Τα πάντα σε γενικευμένη εκποίηση. Όταν μια χώρα έχει παραδοθεί στο χειρότερο οικονομι­κό καθεστώς κατοχής στην Ιστορία της, είναι μάλλον αστείο να μιλά κανείς για εθνική κυρι­αρχία και προάσπιση των συμφερόντων της.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος – Αναλυτής.

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 30-06-11), http://www.topontiki.gr/article/18879

Τα ΜΜΕ και η «κοινή γνώμη»

και ένα ερώτημα προς την εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

Του Νικήτα Χιωτίνη

Στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» του Σαββάτου-Κυριακής 3 Ιουλίου 2011, δημοσιεύθηκε ολοσέλιδη συνέντευξη του Κου Στ. Ράμφου με τίτλο «Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία» και υπότιτλο «ο κόσμος απαιτεί: ζητείστε μια συγγνώμη, τιμωρείστε κάποιον». Στη συνέντευξη αυτή ο Κος Ράμφος, με συλλογισμούς τύπου «Ο Διαφωτισμός δεν έφερε μόνο τη λογική. Έφερε και την κρίση δια του παραλογισμού της Λογικής. Η μεγάλη συνεισφορά του Καντ είναι ότι ήταν ο μεγάλος αναλυτής των παραλογισμών της Λογικής», «…ποιοι είναι οι όροι καθολικότητας;

Ο Λόγος. Δηλαδή το μεγάλο κεκτημένο που μας έφερε ο Διαφωτισμός ήταν η Λογική. Το μεγάλο τίμημα που έφερε ο Ρομαντισμός ήταν η μερικότητα. Εμείς ποτέ δεν προσχωρήσαμε στον Λόγο. Επομένως τι μας μένει; Η διαίρεση.

Άρα αυτό είναι πολύ εύκολο να εκφραστεί: επειδή δεν έχουμε εσωτερική ωρίμανση να πάρουμε από μόνοι μας την εικόνα του εαυτού μας, την παίρνουμε από τον εχθρό μας ή το θύμα μας»  και άλλα ανάλογα και περισσότερα δυσνόητα, με κορωνίδα τον αφορισμό «σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ. Ήμασταν έμποροι, ενδιάμεσοι. Και  όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί, συν το γεγονός ότι δεν έχουμε κάποια εμπιστοσύνη και πίστη για τη ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο», που τέθηκε και ως προμετωπίδα της όλης συνέντευξης, κάτι δηλαδή σαν τελικό συμπέρασμα. Στο εσωτερικό δε του κειμένου συνεχίζει το παραπάνω απόφθεγμα ως εξής: «..έχουμε μια βαθύτερη πίστη και εμπιστοσύνη για τον άλλο κόσμο. Και το κυριότερο: το πρόβλημα το ανθρώπινο έχει την αρχή του -θρησκευτικά- και τη λύση του στο παρελθόν. Με την έννοια ότι όλα κρίθηκαν στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας. Τότε έγινε η αμαρτία, τότε έγινε η πτώση και αν θα ξαναμοιάσουμε στην αρχική στιγμή θα σωθούμε…».

Το ζήτημα δεν είναι ότι προβαίνει σε απόψεις με τρόπο «εντυπωσιακό» αλλά  κυρίως   δυσνόητο (τουλάχιστον), όχι μόνο από τον μέσο αλλά και από τον πιο μορφωμένο αναγνώστη. Μάλιστα, σε κάποιους από αυτούς ενδεχομένως να δείχνεται και ολίγον ανιστόρητος και απληροφόρητος για να καταπιάνεται με τέτοια θέματα. Το ζήτημα είναι ότι με αυτά τα στερούμενα κάθε αποδεικτικού λόγου αποφθέγματα, καταλήγει σε συμπεράσματα που το όλο στήσιμο της δημοσιευμένης αυτής συνέντευξης, κάνει τα πάντα για να τα προβάλει ως θέσφατα: η όλη δημοσίευση καταλαμβάνει μία σελίδα ( εκ της οποίας περίπου το ήμισυ καταλαμβάνεται από δύο εικόνες του Κου Ράμφου, από το βιογραφικό του και από τα παραλειπόμενα του γεύματος της συνέντευξης αυτής), ο τίτλος είναι πηχυαίος – κάτι σαν στις αθλητικές εφημερίδες – για να μας εντυπωθεί πλήρως το μήνυμα, τα τελικά συμπεράσματα προβάλλονται με μεγάλα γράμματα.

Οι περισσότεροι των αναγνωστών θα αρκεστούν σε αυτά, γιατί δεν νομίζω να πασχίσουν να ερμηνεύσουν τα ανερμήνευτα, θα τα θεωρήσουν θέσφατα, η όλη εικόνα του ολοσέλιδου αυτού δημοσιεύματος  επιδιώκει να μην  αφήσει περιθώρια αμφισβητήσεων πως «Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία»  «ο κόσμος απαιτεί: ζητείστε μια συγγνώμη, τιμωρείστε κάποιον (σημ.: δηλαδή και μόνο με ένα-δύο αποδιοπομπαίους τράγους  καθαρίζουμε – και αυτό γίνεται τώρα)», «σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ… και  όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί». Η προπαγάνδα που ασκείται από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης τα λέει  ο Τζίμης Πανούσης) δείχνει να μετέρχεται των πάντων… δυνατών και αδυνάτων (που τους κάνει «δυνατούς»).

2-7-2011

Θέλουν «τελική λύση» για την Ελλάδα

Οι Έλληνες αντιστέκονται, εδώ πάλλεται η δημοκρατική καρδιά της Ευρώπης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Μπράβο αδέλφια Έλληνες, φτιάξατε την δική σας Ταχρίρ»…

Ένας Αιγύπτιος στο Facebook.

Στο τέλος του Μεσαίωνα, οι άσπονδοι δυτικοί φίλοι μας, και σημερινοί «εταίροι» της Ε.Ε., άνοιξαν τα κελιά των άθλιων φυλακών τους και εξαπέλυσαν όλα τα καθάρματα, τους μαχαιροβγάλτες και θανατοποινίτες ενάντια στην Ρωμανία, δηλαδή την Ελλάδα, με την οποία είχε ταυτιστεί ήδη η παραπαίουσα βυζαντινή αυτοκρατορία. Το αποτέλεσμα ήταν, μετά από συνεχή εγκλήματα, λεηλασίες και καταστροφές σε βάρος των Ελλήνων και των άλλων χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής μας, να επέλθει η οριστική παρακμή της και η παράδοση στους Οθωμανούς.

Το επιχείρημα για να ορμήξει καταπάνω μας εκείνο το σιδερόφρακτο λεφούσι ήταν ότι ήρθαν να μας «ελευθερώσουν»… εμάς τους «αιρετικούς». Σήμερα, στην αυγή του 21ου αιώνα, οι ίδιες φεουδαρχικές φάρες, που διέπραξαν διαδοχικά ανοσιουργήματα σε βάρος του λαού μας, επιτίθενται ξανά στην χώρα μας με το μεταμοντέρνο προσωπείο των «golden boys», των τραπεζιτών και των χρηματιστών.

Τα σχέδιά τους, εξ ίσου απάνθρωπα  και κυνικά, τα υπηρετούν οι νεογενίτσαροι και οι εξωμότες, μια νομενκλατούρα πολιτικών, πνευματικών και άλλων ταγών, που έχουν κλίνει δουλικά το γόνυ στους σημερινούς Επικυρίαρχους. Αυτά τα ενεργούμενα των ψυχολογικών σεμιναρίων της CIA και της νεοφιλελεύθερης Σχολής του Σικάγου, υλοποιώντας εντολές εξωθεσμικών κέντρων, αποδόμησαν το κοινωνικό κράτος, διέβρωσαν συστηματικά την παιδεία, τη νεολαία και την οικονομία για να μας καταντήσουν σήμερα ένα «αποτυχημένο κράτος» (failed state).

Έτσι, από την σταυροφορία στην χρεοκρατία και από τους «αιρετικούς» στους «κοπρίτες», εμείς οι Έλληνες, που πολεμάμε αιώνες για την ελευθερία μας, βρισκόμαστε ξανά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για την ιστορική μας επιβίωση.

Η κατάρρευση του ελληνικού κράτους μετά την απόβαση των οικονομικών δολοφόνων της Τρόϊκας και του ΔΝΤ, πρωτοφανής για αναπτυγμένη χώρα του κόσμου, συνιστά την μεγαλύτερη πολιτική κρίση μετά τις αποσχιστικές συγκρούσεις των κρατών της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, όπως ομολογούν οι ίδιοι οι ευρωκράτες.

Στο διάστημα ενός χρόνου επιβολής του μνημονίου χάσαμε σχεδόν μια δεκαετία οικονομικής επέκτασης και επιβαρυνθήκαμε με άλλα 42 δις ευρώ πρόσθετο δημόσιο χρέος. Οι πολιτικές της «ελεγχόμενης χρεωκοπίας» κόστισαν στο μέσο ελληνικό νοικοκυριό γύρω στα 20.000 ευρώ σε ετήσια βάση, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη, μέσα από τις μειώσεις εισοδημάτων, τις περικοπές, την εκτίναξη της ανεργίας και την καταβαράθρωση της αγοράς. Το αποτέλεσμα, μεγαλύτερα χρέη και χειρότερη ύφεση.

Κι ενώ πίστευαν ότι, κάτω από την πίεση των εκβιασμών και της συνεχούς υπνωτιστικής προπαγάνδας των ΜΜΕ, οι Έλληνες θα έσκυβαν το κεφάλι και θα δέχονταν αδιαμαρτύρητα την μετατροπή τους σε δουλοπάροικους και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ήρθε ο ξεσηκωμός του Μαΐου.

Στην αρχή, οι αλαζόνες της εξουσίας δεν μας υπολόγισαν, νόμισαν ότι θα κουραστούμε γρήγορα ή θα διασπαστούμε εύκολα και είπαν: «ποιοι είναι αυτοί;» – «ο κανένας!»… Φαίνεται πως οι κύριοι αυτοί δεν έλαβαν κανένα μάθημα από την Κερατέα. Όταν οι Κερατιώτες, με λιγοστούς συμπαραστάτες στην αρχή, βγήκαν στα μπλόκα, κανείς πολιτικάντης δεν πίστευε ότι θα κρατούσαν πάνω από 2-3 ημέρες. Και κράτησαν 4 μήνες συνεχώς με αυξανόμενη συμπαράσταση από παντού ώσπου τους έδιωξαν.

Το ίδιο θα γίνει και με το κίνημα των Αγανακτισμένων των πλατειών: αργά ή γρήγορα θα διώξει και αυτούς και το μνημόνιο. Γιατί ο «κανένας» είναι στην ουσία ο διαχρονικός Οδυσσέας, που θα βγάλει για άλλη μια φορά το μάτι του Πολύφημου, του σύγχρονου απάνθρωπου τοκογλυφικού τέρατος και θα δημιουργήσει μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, αλληλεγγύης.

Στο Μουσείο Μπενάκη εκτίθεται ένα μικρό ξυλόγλυπτο τραπέζι, με ένα μελανοδοχείο πάνω και μια πένα από φτερό χήνας. Πρόκειται για το τραπέζι του υπασπιστηρίου των ανακτόρων, που πάνω του υπέγραψε ο Όθωνας το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας.

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μπροστά στον χώρο της σημερινής Βουλής το σημαδιακό βράδυ της 3^ης του Σεπτέμβρη του 1843 προκλήθηκαν όταν μια οργάνωση οπλαρχηγών και αγωνιστών του 1821, παραγκωνισμένων από την Βαυαροκρατία, αποφάσισαν ότι τα κόμματα πρέπει να εμπνέονται από την αγάπη για την πατρίδα και δεν πρέπει να κατευθύνονται από ξένες δυνάμεις, όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης.

Έτσι, μια ξαφνική λαοσύναξη των τότε «αγανακτισμένων» Ελλήνων άλλαξε τον ρου της ιστορίας αυτού του τόπου και απέτρεψε την αλλοίωση του φρονήματος του λαού, ο οποίος είχε δικαιολογημένα αντιδράσει στην απολυταρχία.

Μετά την αποδοχή των αιτημάτων των εξεγερμένων και την έκδοση των βασιλικών διαταγμάτων, συγκλήθηκε η Α’ εν Αθήναις Εθνική Συνέλευση του 1843.

Σήμερα, ανάλογα συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα γύρω από την πλατεία Συντάγματος για: νέα εθνοσυνέλευση, νέους θεσμούς, νέο Σύνταγμα, Δημοκρατία Τώρα! Εδώ πάλλεται για ένα μήνα η καρδιά της ελεύθερης Ευρώπης. Όπως έγραψε ο Alfred Martin Bucher στο Almabus Blog: «Οι Έλληνες έχουν μια μοναδική ευκαιρία να μας ανοίξουν τα μάτια ώστε να θέσουμε ένα τέλος σε αυτή την τρέλλα. Ποιος ξέρει, μετά την δημοκρατία που μας έδωσαν πριν από χιλιάδες χρόνια, μπορεί να μας φέρουν την ελευθερία από το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο, αυτή την ιερή αγελάδα και μάστιγα του 21^ου αιώνα». (almabu.wordpress.com, 20/06/2011).

Ο ίδιος μας λέει: «Μην σέρνεσαι Ελλάδα… Αυτοί οι εκβιαστές της Ε.Ε. έχουν να χάσουν πολύ περισσότερα απ’ ό,τι η Ελλάδα! Ακυρώστε όλες τις συμφωνίες! Μην αναγνωρίσετε τα χρέη! Ακυρώστε συμβόλαια για εξοπλισμούς αξίας δισεκατομμυρίων! Επαναφέρετε την Δραχμή! Κλείστε τα σύνορά σας για τα προϊόντα της Ε.Ε. Θα έρθουν οι Ρώσσοι και οι Κινέζοι και θα βοηθήσουν να συνέλθει η ελληνική οικονομία, η γεωργία, οι βιοτεχνίες και η μεσαία τάξη. Ο ήλιος θα συνεχίσει να λάμπει πάνω από την Ελλάδα! Ανακηρύξτε την Ελλάδα ζώνη εκτός της Ε.Ε.! Θα ακολουθήσουν και άλλοι – αυτό είναι εγγυημένο! Η Μέρκελ θα συνειδητοποιήσει γρήγορα ότι δεν μπορούν να προδώσουν ένα κράτος αφού σίγουρα θα ακολουθήσουν οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί και αργότερα οι Ιταλοί. Μόλις ξεπεραστεί η κεντρική εξουσία της Ε.Ε. και καταργηθεί, η καλή προαίρεση θα επανέλθει στην Ευρώπη! Χρειαζόμαστε μια νέα αρχή!».

Το αυτο-οργανωμένο λαϊκό κίνημα του «Ελληνικού Μάη» είναι η αρχή μιας ιστορικής μάχης που πρέπει να κερδηθεί από τον ελληνικό λαό. Ακόμα και αν δεν πραγματώθηκαν τώρα οι άμεσοι στόχοι, καταψήφιση «μεσοπρόθεσμου»-πτώση της κυβέρνησης, το κίνημα γρήγορα θα γιγαντωθεί και θα διώξει το ΔΝΤ με ειρηνικό ή βίαιο τρόπο. Αυτό θα προκαλέσει ένα ντόμινο εξελίξεων μέσα στην Ε.Ε. απελευθερώνοντας δυνάμεις που εναντιώνονται στην χρηματιστική ολιγαρχία και τις νεοταξικές δομές της Ευρώπης.

Η «πλατεία» έδειξε ότι οι εξεγερμένοι Έλληνες δεν είναι μια εικασία, αλλά ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Η διαφαινόμενη κατάθλιψη και σιωπή του λαού ήταν μια πρόσκαιρη βουβή οργή πριν από την εξεγερσιακή καταιγίδα.

Οι Έλληνες στους δρόμους και τις πλατείες επαναπροσδιορίζονται με βάση τις αρχαίες και ευγενείς αξίες της Σεισάχθειας και της Άμεσης Δημοκρατίας, που γέννησε αυτός ο τόπος.

Αν το μυστικό για να καταλάβεις ένα έθνος βρίσκεται στην κατανόηση των θεμελίων του, αυτοί που προσπαθούν να κατανοήσουν την Ελλάδα θα έπρεπε να ψάξουν στον Σόλωνα. Ο Σόλωνας είναι ο θεμελιωτής της ελληνικής δημοκρατίας, δηλαδή είναι ο θεμελιωτής της δημοκρατίας γενικότερα. Και μια από τις πιο γνωστές πράξεις του ήταν η αποκήρυξη του χρέους.

Όταν ο Σόλων εμφανίστηκε στην ελληνική σκηνή τον 6^ο π.Χ. αιώνα, η Αθήνα βρισκόταν σε αναστάτωση. Το 594 π.Χ., ο Σόλων διορίστηκε άρχων των Αθηνών. Η λύση του για την αναταραχή στην πόλη ήταν να απαλείψει τόσο τα δημόσια όσα και τα ιδιωτικά χρέη και να τερματίσει την δουλεία λόγω χρεών.

«Ακούστε προσεκτικά τους διαδηλωτές στην Ελλάδα. Όταν επικρίνουν τα προγράμματα λιτότητας επειδή «μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε σκλάβους», απηχούν τα αισθήματα του αρχαίου θεμελιωτή της δημοκρατίας τους», έγραψε ο ανταποκριτής του CNBC στις 3 Ιουνίου!

Οι αγανακτισμένες πλατείες κατέγραψαν, ούτως ή άλλως, την σαρωτική χρεωκοπία του λεγόμενου «πνευματικού κόσμου». Η παντελής απουσία των περισσότερων διανοουμένων, καλλιτεχνών και ακαδημαϊκών τούς καθιστά πλέον εντελώς αναξιόπιστους και πνευματικούς νάνους στα μάτια των Ελλήνων. Είναι άλλη μια δικλείδα ασφαλείας του συστήματος, που έχει εξουδετερωθεί.

Είδαμε ακόμα και το θλιβερό φαινόμενο κάποιων, κρατικοδίαιτων κατά βάση, διανοητών να αποστρέφονται τον «λαϊκισμό» της πλατείας και να καλούν την πολιτική εξουσία «να τολμήσει» την διάλυση της κοινωνίας ψηφίζοντας το «μεσοπρόθεσμο». Έστω και αν δεν το είπαν ανοικτά, αυτό εννοούσαν. Το αφ’ υψηλού σνομπάρισμα του λαού είναι, όπως και ο εθνομηδενισμός, δύο αρνητικές εκφράσεις της δυτικόπληκτης κουλτούρας. Και οι δύο είναι εξ ίσου ανθελληνικές.

Η ξενοκίνητη πολιτική εξουσία, συνεπικουρούμενη από επίορκους δικαστές και αστυνομικούς, εφαρμόζει διατεταγμένα το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων. Τα προσωπεία αρχίζουν να πέφτουν και μαζί να αποκαλύπτεται το μεγάλο σχέδιο της Ευρώπης για την Ελλάδα. Επιδιώκουν σχέδιο «Τελικής Λύσης» για την Ελλάδα με την πλήρη διάλυση και κατακερματισμό της. Με την ψήφιση του «Μεσοπρόθεσμου» και των συναφών νομοθετήσεων διαλύεται ο κοινωνικός ιστός της χώρας, πτωχοποιείται το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, καταργείται ο δημόσιος τομέας, χάνονται τα κοινωνικά αγαθά της παιδείας, ασφάλισης, υγείας, τα οποία ήταν ιστορικές κατακτήσεις του ελληνικού λαού.

Η σημερινή Ευρώπη, που καταδιώκει την Ελλάδα όπως τους Εβραίους το ’40, θυμίζει το χιτλερικό σχέδιο γι’ αυτήν όπως το παρουσίαζαν τρεις κορυφαίοι υπουργοί του Γ’ Ράϊχ σ’ ένα βιβλίο που τιτλοφορείται «Europaische Wirtschaftsgemeinschaft» (Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα), το οποίο δημοσιεύθηκε στο Βερολίνο το 1942 από τον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων του Βερολίνου και τη Σχολή Οικονομικών του Βερολίνου.

Το Δ’ Γερμανικό Ράϊχ, που έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της Γερμανίας 3 εκατομ. ανέργους και 4.500.000 Γερμανούς οι οποίοι ζουν με 358 ευρώ τον μήνα, επιχειρεί να βάλει σε «τάξη» πρώτα τους Έλληνες.

Για τους Έλληνες, όμως, η υπέρτατη αξία ήταν πάντα η ελευθερία και, όπως λέει ο Ελύτης, «όταν ακούς τάξη, ανθρώπινο αίμα μυρίζει»…Ετσι οι Ελληνες βγήκαν στούς δρόμους και φωνάζουν ξανά ΑΕΡΑ! Πρέπει να έχουμε βαθειά εμπιστοσύνη στον λαό μας, στο υποσυνείδητο του οποίου είναι ανεξίτηλα χαραγμένο αυτό που μάθαιναν γενιές και γενιές στα μαθητικά θρανία: «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει».

*Από το Hellenic Nexus, τ.54, που κυκλοφορεί.

ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Θεολογία και Οικολογία

Συμβολή στην Περιβαλλοντική Αγωγή και την Αειφόρο Ανάπτυξη*

Του Αθανάσιου Ι. Καλαμάτα**

Η προσέγγιση των πτυχών της κρίσης στη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, φαίνεται ότι στις μέρες μας απασχολεί όλο και περισσότερο το σύγχρονο κόσμο. Κατά το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, εκδηλώθηκαν οι αρνητικές συνέπειες από την επικίνδυνη «λογικοποίηση του πολιτισμού»[1], που μόνο, βέβαια, προβλήματα δημιούργησε:

μόλυνση των θαλασσών, εκτεταμένη ρύπανση της ατμόσφαιρας, ανάδυση του φαινομένου του θερμοκηπίου, πυρηνικά προϊόντα και κατάλοιπα, αφανισμό των φυσικών πηγών και ιδιαίτερα σήμερα, σημαντική μείωση των υδάτινων πηγών και σημαντική καταστροφή των δασών, καταδεικνύουν το μέγεθος της οξύτατης οικολογικής κρίσης, για την οποία ωστόσο, εκφράζεται έντονη ανησυχία από διεθνείς οργανισμούς και οικολογικές οργανώσεις. Αποτέλεσμα τούτων των προβλημάτων, είναι η σε παγκόσμια κλίμακα εκστρατεία ευαισθητοποιήσης της κοινής γνώμης για διάσωση του φυσικού περιβάλλοντος.

Στην πρωτοπορία τούτων των κινητοποιήσεων, βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή όλες οι θρησκείες. Οι δραματικές εκκλήσεις πολλών αρχηγών Εκκλησιών – αναφέρω εδώ ενδεικτικά το μήνυμα του προηγούμενου Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου για την ημέρα προστασίας του περιβάλλοντος (1η Σεπτεμβρίου 1989), αλλά και το Διεθνές & Διαθρησκειακό Συμπόσιο ΙΙ: Η Μαύρη Θάλασσα σε κίνδυνο, που έγινε υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στις 20-28 Σεπτεμβρίου 1997 – είδαν την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος υπό τη σκοπιά της πνευματικής και υπαρξιακής αλλοτρίωσης της ανθρώπινης εικόνας.

Στη διάσταση αυτή, η ορθόδοξη απάντηση κλείνει μέσα της τη μοναδική δυνατότητα για απεμπλοκή από το αδιέξοδο του οικολογικού προβλήματος. Είναι ιδιαιτέρως παράδοξο ότι ενώ, βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα «βιασμού του ανθρώπου και της φύσης»[2], σε μέγιστο βαθμό, αρκετές οικολογικές οργανώσεις προσπερνούν επιδεικτικά τη συμβολή της Θεολογίας. Κι αυτό, βέβαια, οφείλεται σε λανθασμένες ερμηνείες κυρίως βιβλικών κειμένων[3]. Κατά καιρούς ορθά έχει υποστηριχθεί ότι στις εν λόγω οργανώσεις, τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει η παραμικρή υποψία, ότι η κρίση δεν είναι μόνο επιστημονική, αλλά πρωτίστως και προπάντων πνευματική. Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται η ουσία της συμβολής της Ορθοδοξίας στο οικολογικό πρόβλημα.

Κι εδώ είναι που το παρουσιαζόμενο σήμερα βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου, Σχολικού Συμβούλου Θεολόγων της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, αποκτά βαρύνουσα σημασία, διότι θέτει επί τάπητος τον προβληματισμό της επιστροφής του ανθρώπου στο «κατ’ εικόνα», την έξοδό του από την ψευδαίσθηση της ανασφάλειας και τη σωτήρια σχέση του με το περιβάλλον. Ζητήματα δηλαδή που αποτελούν για την Ορθοδοξία, κριτήρια υπέρβασης του οικολογικού αδιεξόδου. Διαρθρωμένο σε τέσσερες μικρές ενότητες, το βιβλίο παρουσιάζει επιτυχώς τη θεολογική προσέγγιση της οικολογικής κρίσης, τη σχέση του Θεού και του ανθρώπου με την κτίση – ο όρος κτίση πέραν της τεκμηρίωσής του στα πατερικά κείμενα, με γλαφυρό τρόπο αναλύεται σ’ ολόκληρη τη θεολογική βιβλιογραφία περί του οικολογικού προβλήματος[4] – τη θέση της Εκκλησίας ότι ο άνθρωπος δεν έχει σώμα και πνεύμα, αλλά είναι σώμα και πνεύμα, και τη στάση των σημερινών χριστιανών έναντι της οικολογικής κρίσης.

Υπ’ τις παραπάνω συνιστώσες, τις οποίες ο συγγραφέας έγκυρα τεκμηριώνει παραπέμποντας συχνά σε κείμενα της βιβλικής και πατερικής παράδοσης – κι όχι μόνον, αλλά και σε κείμενα της νεοελληνική λογοτεχνίας[5] – εδώ, θα ήθελα σύντομα να εστιάσω την προσοχή του αναγνώστη σε μερικά ζητήματα που έχουν σχέση με το θέμα μας. Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά. Σ’ ότι αφορά στο περιβάλλον και το οικολογικό πρόβλημα, η Ορθοδοξία διαθέτει δύο βασικά γνωρίσματα, τα οποία απουσιάζουν απ’ όλες τις άλλες οικολογικές θεωρήσεις. Πρώτον, βλέπει το περιβάλλον ως θεϊκό δημιούργημα[6], γι’ αυτό χαίρεται το παραμικρό και ασήμαντο ζούδι του. Και δεύτερον, η αναφορά της σ’ αυτό γίνεται με θέματα δανεισμένα από την ίδια τη φύση και τις λειτουργίες της. Αυτή η υψηλή αντίληψη για έναν τρόπο «κατά φύσιν» ζωής, κατά κανόνα συνιστά την ευχαριστιακή θέαση του περιβάλλοντος, με έντονο το λειτουργικό της χαρακτήρα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατανόησης αυτής, είναι ο υμνογραφικός και εικονογραφικός πλούτος της Ορθόδοξης Θεολογίας. Αν ανατρέξει κανείς σ’ αυτόν, θα διαπιστώσει, ότι πολλοί υμνωδοί εξυμνούν ο περιβάλλον με τέτοιο τρόπο, όπου ακόμη και η ευφορία του να συνεπάγεται τη διάσωση της κτίσης, τη διατήρηση της αρμονίας σ’ ολόκληρο τον κόσμο[7].

Ο συγγραφέας απέναντι στα ανώδυνα ευχολόγια και της οικολογικές ηθικολογίες που ουκ ολίγοι σήμερα πρεσβεύουν[8], η Ορθοδοξία μιλά για την «υπέρβαση των αδιεξόδων στα οποία έχει οδηγηθεί ο πλανήτης», προτείνει έναν «άλλο πολιτισμό», στηριγμένο στο «ασκητικό και αντικαταναλωτικό ήθος που προβάλει ο Χριστός και οι Πατέρες της Εκκλησίας» [9]. Κάμει τη ριζοσπαστική πρόταση: ο άνθρωπος είναι «ιερέας της κτίσεως» [10]. Υιοθετώντας την άποψη αυτή ο κ. Α. Αργυρόπουλος ορθότατα υποστηρίζει ότι «ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει ότι είναι μεσίτης μεταξύ του Θεού και του κόσμου. Απ’ αυτόν εξαρτάται η πορεία της Δημιουργίας σε μεγάλο βαθμό». Υπ΄ αυτό το πρίσμα θα πετύχει να «μεταμορφώσει τον κόσμο» κάνοντάς τον «κοινωνία αγάπης και ομορφιάς» και οδηγώντας τον μακριά από την καταστροφή[11].

Κατά βάθος, λοιπόν, χρειάζεται πρώτα εξανθρωπισμός του ανθρώπου, και αυτός είναι αδύνατος αν δεν περνάει μέσα από την ενεργοποίηση της σχέσης του με το Θεό. Μια τέτοια προσέγγιση θα απαλύνει την αγριότητα της πεπτωκυίας φύσεως και θα μεταβάλει τον άνθρωπο από δυνάστη της δημιουργίας, σε προνοητή και συνδημιουργό του Θεού[12]. Κύριο χαρακτηριστικό της σχέσης αυτής, είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτή αποτελεί την πεμπτουσία της χριστιανικής ζωής και αυτή δίνει τον κανόνα για την ορθή τοποθέτηση του ανθρώπου έναντι του κτίσης. Για μια καλύτερη κατανόηση του οικολογικού προβλήματος τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί ο ορθόδοξος μοναχισμός. Πράγματι, αν κανείς ενσκήψει με προσοχή σ’ αυτόν, θα διαπιστώσει ότι ο (ορθόδοξος μοναχισμός) δίνει βάσιμη ελπίδα για μια «καλύτερη προοπτική της οικολογίας»[13]. Στην παράδοση της Εκκλησίας η μοναστική ζωή με το ασκητικό ιδεώδες, μέσα από τη νέκρωση του εγωκεντρισμού, δίνει το πλαίσιο πάνω στο οποίο ο άνθρωπος μπορεί να αποδεχθεί ως μέτρο του βίου του τη μεσότητα, την αποδέσμευσή του από τα περιττά και τον περιορισμό της καθημερινότητάς του στα αναγκαία. Η κίνηση αυτή της μοναστική ζωής ξεκινά από την αρχική παραδείσια συμφιλίωση του ανθρώπου με την κτίση. Και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς τούτο. Πολλές βιογραφίες ασκητών της ερήμου του Σινά, του Αγίου Όρους και των παγωμένων στεπών της αχανούς Ρωσίας, μαρτυρούν πολύ συχνά, άγρια θηρία να υπηρετούν και να διαλέγονται με τον τρόπο τους με τους μοναχούς της προσευχής και της άσκησης.

Σ’ αυτή τη θεώρηση της πνευματική ζωής, διαφαίνεται μια από τις πιο βασικές αρχές της πατερικής παράδοσης: η συμφιλίωση του ανθρώπου με την κτίση ξεπερνά την αλογία στη σχέση τους και δημιουργεί τις προϋποθέσεις σύμμετρης κοινωνίας τους. Άλλωστε η σχέση αυτή, δεν διαφέρει καθόλου από το μυστήριο της Εκκλησίας, το μυστήριο της ευχαριστιακής κοινωνίας, όπου τα πάντα ορατά και αόρατα, λογικά και άλογα λειτουργούν σε μια υπέρλογη ενότητα. Πρόκειται εδώ, για τον εκκλησιασμό του κόσμου. Άνθρωπος και κτίση εξαγιάζονται. Πνεύμα και ύλη δένουν[14].

Το βιβλίο του κ. Ανδρέα Αργυρόπουλου, τεκμηριωμένο και από την παρατιθέμενη βιβλιογραφία (σσ. 47-50) και φροντισμένο από τις εκδόσεις manifesto, αποτελεί ευπρόσδεκτη συμβολή στη θεώρηση της οικολογικής κρίσης από θεολογική σκοπιά.

Παραπομπές

[1] Βασίλειος Γιούλτσης, «Κοινωνικές συνέπειες της κοινωνικής αναστροφής», Πρακτικά Διατµηµατικού Συµποσίου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: Ορθοδοξία και Φυσικό Περιβάλλον, Θεσσαλονίκη 1997, 49-63.

[2] Phillip Serrard, Ο βιασμός του ανθρώπου και της φύσεως. Διερεύνηση των αρχών και των συνεπειών της σύγχρονης επιστήμης, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1994.

[3] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία. Συμβολή στην Περιβαλλοντική Αγωγή και την Αειφόρο Ανάπτυξη, εκδ. Manifesto, Αθήνα 2011, 13.

[4]  Ενδεικτικά αναφέρω εδώ τη μελέτη του Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα), Η κτίση ως Ευχαριστία. Θεολογική προσέγγιση στο οικολογικό πρόβλημα, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1998, [Σειρά: «Ορθόδοξη Μαρτυρία», αρ. 44].

[5] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία, 19, 35, όπου οι αναφορές του συγγραφέα στο Φώτη Κόντογλου και το Γιάννη Ρίτσο.

[6] Αυτόθι 15, 21-22.

[7]  Αυτόθι, 24-26.

[8] Αυτόθι, 36-37.

[9] Αυτόθι, 42.

[10] Ιωάννης (Ζηζιούλας) Μητροπολίτης Περγάμου, «Ο άνθρωπος, ιερέας της κτίσεως. Μια συμβολή στη συζήτηση του οικολογικού προβλήματος», στον τόμο: Ζωντανή Ορθοδοξία στον σύγχρονο κόσμο, Επιμέλεια: Andrew Walker – Κώστας Καρράς, Πρόλογος: Βαρθολομαίος, Οικουμενικός Πατριάρχης, μτφρ. Ιωσήφ Ροϊλίδης, εκδ. Εστία, Αθήνα 2001, 215-226.

[11] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία, 23.

[12] Αυτόθι, 33.

[13]  Γεώργιος Μαντζαρίδης, Η εμπειρική θεολογία στην οικολογία και την πολιτική, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1994, 103.

[14] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία, 27-33.

(βιβλιοπαρουσίαση στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης 28-06-2011) http://www.emprosnet.gr/ArtAndEntertainment/?EntityID=ae3b856e-29c3-4b34-b3ce-d3412e198134

* Εκδόσεις: Manifesto, Αθήνα 2011

** Ο Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας είναι  Δρ. Θεολογίας ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011, http://e-theologia.blogspot.com/2011/06/blog-post_1982.html?spref=fb

Αναρχικοί – ριζοσπάστες στον αγώνα κατά της οθωμανικής κυριαρχίας και για την ελληνική ανεξαρτησία

Του Σπύρου Κουτρούλη

Στο παρελθόν υπήρξαν αναρχικοί και ριζοσπάστες γενικότερα, που θεώρησαν ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση ενός καταπιεζόμενου έθνους, όχι μόνο δεν αντιφάσκει με τις αρχές τους, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος τους.

Ο Σταύρος Καλλέργης ένας από τους πρώτους Έλληνες σοσιαλιστές επαναστάτες, με ενεργό δράση στο εργατικό κίνημα, εκδότης περιοδικών όπως «ο Σοσιαλιστής» και «Οδηγός παντός ανθρώπου» (όπου δημοσίευσε και κείμενα του Μπακούνιν), οργανωτής του πρώτου εορτασμού της Πρωτομαγιάς, εγκαταλείπει το 1898 την Αθήνα και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη.

Εκεί θα συμμετάσχει στην επανάσταση κατά των Τούρκων και θα εκλεγεί μάλιστα αντιπρόσωπος του επαναστατημένου έθνους. Όπως γράφει στο αυτοβιογραφικό του κείμενο με τον τίτλο «Επιστολή προς τους Έλληνας Σοσιαλιστάς»: «Μετά την έκρηξιν της Κρητικής Επαναστάσεως επανήλθον εν Κρήτη. Έφθασα εις το Χουμέρι Μυλοποτάμου και εξελέγην αντιπρόσωπος εις την Κρητικήν επαναστατικήν συνέλευσιν. Εκεί διοργανώσαμεν μετά τινών ιταλών σοσιαλιστών, ελθόντων εις βοήθειάν μας, μιαν σοσιαλιστικήν ομάδα».

Επίσης σε έκθεση του Αναρχικού Συνδέσμου της Αθήνας προς το Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο, που έγινε στο Παρίσι το 1900, μεταξύ των άλλων αναφέρεται στην δράση του Γάλλου οπαδού του Μπλανκί, Φλουράνς, για την απελευθέρωση της Κρήτης, από τους Τούρκους:

«Στην Αθήνα διατηρούμε ακόμα θερμή την ανάμνηση της εδώ διαμονής στα 1868 του αγαπημένου μας Γουσταύου Φλουράνς. Μαζί με τον σύντροφο Αμιλκάρε Τσιπριάνι ήταν μες στους γαριβαλδινούς εθελοντές, που ήλθαν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή των επαναστατημένων δυνάμεων του Κρητικού λαού ενάντια στην τουρκική καταπίεση. Κατά την δεύτερη στην χώρα μας παραμονή του ο Φλουράνς εκδίδει το περιοδικό «L’independant». Την ίδια εποχή σε μια ομιλία του στην συνάθροιση της ελληνικής νεολαίας μπρος στο Πανεπιστήμιο δημιούργησε τέτοιον ενθουσιασμό στο πλήθος, ώστε ξέσπασε μια εξέγερση, την οποία με δυσκολία κατάστειλε το ιππικό, που αναγκάστηκε να αποστείλει η κυβέρνηση.»

Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα www.apatris.gr «Η μόνη συνιστώσα της ευρωπαϊκής αριστεράς (με την ευρεία έννοια της λέξης…) που τάχθηκε εξαρχής με το μέρος των Κρητών ήταν οι αναρχικοί. Ο λόγος ήταν ότι, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη, κάθε εξέγερση των καταπιεσμένων ανθρώπων ενάντια στο ζυγό τους ήταν καταρχήν γεγονός θετικό και άξιο υποστήριξης». Η υποστήριξη τους δεν περιορίστηκε σε θεωρητικό επίπεδο αλλά «ήταν σε θέση να οργανώνουν επιτροπή οικονομικής ενίσχυσης του κρητικού αγώνα, να κινούν καμπάνιες πίεσης και προώθησης των αιτημάτων του κι ακόμα να στέλνουν εθελοντές να αγωνιστούν στο πλευρό των Κρητών, στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης». Είναι ενδιαφέρον να τονιστεί η επανάσταση ότι η κρητική επανάσταση του 1866 ξεκινά από την αντίθεση των Τούρκων στην διανομή των μισών εσόδων των μοναστηριών για την ενίσχυση των ελληνικών σχολίων. Στην ίδια ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι στο συλλαλητήριο που οργάνωσε ο Φλουράνς στην Αθήνα για την Ένωση με την Κρήτη αντιτάχθηκε η μοναρχία διότι δεν «δεν συμμεριζόταν τους πόθους των επαναστατών για ένωση, μη θέλοντας να μπλεχτεί ξανά, μετά το 1821, σε πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία».

Όμως στην συνέχεια ο «Φλουράνς, που μόλις αφέθηκε ελεύθερος, κατέβηκε στην Κρήτη κι εντάχθηκε αμέσως στους κύκλους των επαναστατών, τους οποίους ήδη είχαν συνδράμει κι άλλοι ευρωπαίοι σοσιαλιστές και αναρχικοί από διάφορες χώρες, μαζί με 100 περίπου Πατρινούς εθελοντές. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, έγινε γνωστός και κέρδισε την εκτίμηση των ντόπιων, οπότε του δόθηκε ο βαθμός του λοχαγού και το καλοκαίρι του 1868 η Κρητική Εθνοσυνέλευση του χορήγησε τιμητική ιθαγένεια και τον όρισε πρέσβη της απέναντι στο βασίλειο της Ελλάδας.

Με τηλεγραφήματά του, ο Φλουράνς ζήτησε από τη γαλλική κυβέρνηση την προάσπιση των δικαίων των Κρητικών κι έφυγε για την Αθήνα προκειμένου να συναντήσει το μονάρχη Γεώργιο τον Α’. Εκείνος όμως όχι μόνο δεν τον δέχτηκε αλλά διέταξε και τη σύλληψή του. Μετά από πολλές (δια)δηλώσεις συμπαράστασης προς το πρόσωπό του από δημοκράτες και ριζοσπάστες, όπως ο βουλευτής Ρόκκος Χοϊδάς, αφέθηκε ελεύθερος, μετά από λίγο όμως συνελήφθη ξανά και μετά από αίτημα του Γάλλου πρέσβη απελάθηκε στη Μασσαλία.

Στη Γαλλία ο Φλουράνς συνέχισε ασυμβίβαστος τον αγώνα του υπέρ των προλετάριων και γενικότερα των καταπιεσμένων, με αποκορύφωμα την ενεργό συμμετοχή του στην περίφημη Κομμούνα του Παρισιού (Μάρτιος – Μάιος 1871). Σ’ αυτήν εξελέγη από το λαό μέλος της «Επαναστατικής Επιτροπής» και τοποθετήθηκε στρατηγός. Σκοτώθηκε σε μια μάχη ενάντια στην πιστή στις Βερσαλλίες χωροφυλακή, στις 3 Απριλίου του 1871, σε ηλικία 33 ετών».

Κείμενα του Φλοράνς, μετάφρασε ο Επτανήσιος Ριζοσπάστης Π. Πανάς, ένας από τους οραματιστές της Βαλκανικής συνεργασίας. Στον ατυχή για την Ελλάδα πόλεμο του 1897 στο πλευρό του ελληνικού λαού, που αγωνιζόταν για την απελευθέρωση από τον Οθωμανό δυνάστη, πολέμησαν αναρχικοί και ριζοσπάστες: «Υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους έφτασε τους 1000-1500 εθελοντές, που πήραν μέρος στις μάχες της Θεσσαλίας (Δομοκός) και της Ηπείρου, ενταγμένοι στον ελληνικό στρατό υπό μορφή τριών σωμάτων: ένα οι πολυπληθέστεροι Γκαριμπαλντινοί, ένα η «Φάλαγγα των Φιλελλήνων» που αποτελούνταν από τη λεγεώνα των μαυροντυμένων αναρχικών του Αμιλκάρε Τσιπριάνι κι ένα με συμμετοχή αναρχικών και σοσιαλιστών υπό τον συνταγματάρχη Μπερτέ».

Συνεπώς σε αντίθεση με διάφορες σύγχρονες ιδεοληψίες που αντιπαραθέτουν τους κοινωνικούς, στους εθνικούς αγώνες οι αναρχικοί στους οποίους αναφερθήκαμε δεν δίστασαν ούτε στιγμή και κατανόησαν τους αγώνες εθνικής απελευθέρωσης ως προέκταση των κοινωνικών αγώνων και των αγώνων για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Γι’ αυτό πολλοί από αυτούς, που αγωνίστηκαν στο πλευρό των Ελλήνων, κατά της οθωμανικής σκλαβιάς, πέθαναν κατόπιν στα οδοφράγματα της Κομμούνας του Παρισιού.

*Δημοσιεύτηκε: ΡΗΞΗ τεύχος 74

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 14 Μαΐου 2011, http://koutroulis-spyros.blogspot.com/2011/05/blog-post_6452.html