Το τέλος των ψευδαισθήσεων – Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει!

Του Γιώργου Καββαδία

Η βαθιά οικονομική κρίση και η κυρίαρχη πολιτική για την αντιμετώπισή της σφραγίζουν το τέλος πολλών ψευδαισθήσεων για όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας, όπως φανερώνουν και οι   μαζικότερες διαδηλώσεις μετά τη μεταπολίτευση  του τελευταίου διημέρου.

Πρώτα από όλα η κρίση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για το κεφάλαιο, το τραπεζικό ειδικότερα, να αυξήσει τα προνόμια και τα πλεονεκτήματά του με συνέπεια την  εξουθένωση των εργαζομένων και των μικρομεσαίων, αλλά και την απώλεια ελπίδας για το άμεσο μέλλον.  Η ανισότητα ανάμεσα στους φτωχότερους και τους πλουσιότερους ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο βαθιά όσο σήμερα την εποχή της παγκόσμιας δικτατορίας  των αγορών.

Η μεγάλη φούσκα της πλασματικής ευημερίας που στη χώρα μας εκφράστηκε με το σύνθημα – πλάνη «η ισχυρή Ελλάδα» επί κυβέρνησης Σημίτη έσπασε.  Όλο και λιγότεροι αποκοιμίζονται με τον κυβερνητικό μύθο της «σωτηρίας της πατρίδας». Στο ψευτοδίλημμα που θέτουν θυσίες ή χρεοκοπία, οι κυβερνώντες και οι κυρίαρχες τάξεις έχουν ήδη απαντήσει: Και θυσίες και πτώχευση της κοινωνίας. Την ίδια στιγμή που θυσιάζονται οι εργαζόμενοι στο βωμό του κέρδους, χαρίζονται 863 εκ. στην Proton Bank. Οι δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας που συνθέτουν το ταξικό περιεχόμενο της «εθνικής προσπάθειας» της κυβέρνησης για «διάσωση» της «χώρας».           

Η κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου για το νέο μισθολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία,  το προαναγγελθέν φορολογικό νομοσχέδιο, οι περικοπές στις επικουρικές συντάξεις και το εφάπαξ   οδηγούν σε βαθιά και μόνιμη πτώχευση τον κόσμο της εργασίας, προκειμένου να διασφαλιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου.  Η πρωτοφανής επιθετικότητα των κυρίαρχων και του πολιτικού προσωπικού σε ρόλο πιστού υπηρέτη  με βάση το δόγμα «σοκ και δέος» της σχολής του Σικάγο και του Μ. Φρίντμαν, δεν επιδιώκει να ελέγξει το δημόσιο χρέος, αλλά να εξασφαλίσει την απαξίωση της εργασίας, προκειμένου να εκκινήσει ένας νέος γύρος άγριας εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών (υγεία-παιδεία).

Η δραματική συρρίκνωση των εισοδημάτων θα οδηγήσει σε μια ύφεση που θα θυμίζει εμπόλεμη περίοδο και θα αυξήσει την ανεργία. Αυτή την ύφεση την επιδιώκουν για να πραγματοποιηθεί η συσσώρευση του κεφαλαίου: Ένα πάρτι κανιβάλων με θύματα πολλές μικρομεσαίες ακόμα και μεγάλες επιχειρήσεις. Μόνο που το μενού θα περιλαμβάνει και τους εργαζόμενους ως έδεσμα. Η περιβόητη «ανάπτυξη» που υπόσχονται θα βασίζεται πάνω στον εργασιακό μεσαίωνα. 

Όμως οι σχεδιασμοί των ισχυρών δεν εφαρμόζονται πάντα. Η κρίση και οι αντιθέσεις οξύνονται. Ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί που μπορεί ανά πάσα στιγμή να σπάσει κάτω από το βάρος των κοινωνικών αντιστάσεων. Μόνο που οι αντιστάσεις δεν πρέπει να είναι της μιας ζαριάς. Χρειάζονται σχεδιασμό και βάθος χρόνου. Άλλωστε και ιστορικά δικαιώνεται ότι οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στις αδικίες και τις ανισότητες αποτελούν την κινητήριο δύναμη της Ιστορίας. Εύστοχα ο Δ. Γληνός τόνιζε: «οι δρόμοι, που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δυο : ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης, ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tetrium non datur (τρίτος δρόμος δεν υπάρχει)».

* Γιώργος Κ. Καββαδίας, http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 21-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=48530

Ελεύθερος ή δούλος*

Του Γ. Παπαδόπουλου – Τετράδη (ΚΑΙΡΟΣ)

Η ΜΕΓΑΛΗ πλειονότητα του κόσμου πιστεύει – και δικαίως – ότι με την πληρωμή των δυσβάσταχτων φόρων και την περικοπή των αμοιβών θα έρθει μια μέρα που θα ξεπληρωθεί το χρέος, ή θα ισορροπήσει ο προϋπολογισμός σ' ένα βιώσιμο σημείο.

ΞΕΡΕΙ ο κόσμος ότι όλα όσα του ζητούνται σήμερα είναι ακραία και άδικα. Και υποψιάζεται σφόδρα ότι τον περιμένουν χειρότερα μέτρα σε βάρος της τσέπης του.

ΟΜΩΣ, η μεγάλη πλειονότητα, αν και βρίζει με ακραίες εκφράσεις την κυβέρνηση και το κομματικό κατάντημα, δεν επαναστατεί. Δεν έχει βγει να ξεσπάσει την οργή του στους δρόμους και εναντίον αυτών που θεωρεί υπεύθυνους για τα μελλοντικά – κυρίως – δεινά του.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ αυτό, γιατί ο λαός προσπαθεί να δει, κατ’ αρχήν, πώς θα επιβιώσει με την υπάρχουσα κατάσταση. Δευτερευόντως, γιατί ελπίζει ότι, πληρώνοντας και στερούμενος, η σωτηρία του δεν θα αργήσει.

ΙΣΩΣ δεν έχει υποψιαστεί ότι αυτό που συμβαίνει αυτή την περίοδο δεν είναι το ξήλωμα των αποδοχών του και των εργασιακών του δικαιωμάτων. Αυτό που συμβαίνει είναι το ξήλωμα των υποδομών της χώρας. Όσων έτυχε να υπάρχουν.

ΟΤΑΝ μιλάμε για υποδομές, δεν εννοούμε μόνο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Εννοούμε όλο τον ιστό αυτού, που σήμερα λέγεται Ελλάδα.

ΣΗΜΕΡΑ, η κυβέρνηση κινείται με έναν και μοναδικό γνώμονα: να μαζέψει λεφτά γρήγορα. Για να πετύχει αυτόν τον ένα και μοναδικό στόχο, έχει ήδη διαλύσει την υπ’ αριθμόν ένα κινητήριο δύναμη της οικονομίας, μέσα στην οποία ζει ο σημερινός κόσμος, και η χώρα: την κατανάλωση αγαθών.

ΚΑΘΟΛΟΥ κακό αν έχεις για στόχο μια άλλη κοινωνία, των αναγκών, και όχι της βλακώδους υπερκατανάλωσης. Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση δεν στοχεύει στην κοινωνία των αναγκών. Ούτε η τρόικα. Αντιθέτως, στραγγαλίζοντας την κατανάλωση, επιδιώκουν να σώσουν την κοινωνία της κατανάλωσης!!! Σχιζοφρενικό; Φυσικά. Αλλά, αυτό κάνει αυτή τη στιγμή η δυτική οικονομία!

Μ' ΑΥΤΟΝ τον τρόπο χτυπιέται πρώτος και σφοδρότερα ο στυλοβάτης αυτής της οικονομίας: ο έμπορος. Αυτός που πάνω του χτίστηκε ο σημερινός πολιτισμός εδώ και χιλιάδες χρόνια.

ΜΑ, ήταν κλέφτης. Κλέφτης-ξεκλέφτης αυτός που έβαζε άλλα τόσα πάνω στην τιμή του προϊόντος, έσπρωχνε τον πρωταγωνιστή του συστήματος: τον παραγωγό. Και με το χρήμα των τραπεζών ζούσε και τον παραγωγό και τον υπάλληλο. Τώρα, με το εισπρακτικό παραλήρημα της κυβέρνησης δεν ζει κανέναν. Ούτε τον εαυτό του.

ΕΧΟΥΜΕ, λοιπόν, μια διακυβέρνηση, που διαλύει τη μισθωτή εργασία, τη σύνταξη, την εργατική αμοιβή, την υπαλληλική αμοιβή, την εμπορική και παραγωγική υπόσταση, προσθέτοντας: ανέργους, φτωχούς, αστέγους, κλειστά μαγαζιά, κλειστές και άρρωστες επιχειρήσεις, διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες.

ΑΣ έχει κατά νου ο αναγνώστης ότι η κορύφωση αυτού του δράματος θα γίνει σε 2-3 χρόνια. Ακόμη, δεν έχουμε δει τα χειρότερα.

ΟΤΑΝ ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι τα πάντα πρέπει να κατατείνουν στη μείωση του χρέους και του ελλείμματος και για να γίνει αυτό, πρέπει να ξηλωθεί όλο το πουλόβερ που λέγεται Ελλάδα, τι νομίζει ότι θα μείνει; Τι θα αφήσει πίσω του;

ΦΘΗΝΑ ακίνητα για ξένα, μεγάλα, γραφεία Real Estate, που θα πουλάνε και θα νοικιάζουν στους Έλληνες τα ίδια τους τα σπίτια, αγορασμένα κοψοχρονιά.

ΕΛΕΥΘΕΡΟ πεδίο για ξένες, μεγάλες, εμπορικές αλυσίδες με μαζικά προϊόντα φτηνιάρικης ποιότητας.

ΣΤΡΑΤΙΑ ανέργων και υποαπασχολούμενων για μεγάλες ξένες φίρμες, που θα φτιάχνουν εδώ φθηνότερα τα προϊόντα τους.

ΦΘΗΝΗ γη για ξένες μεγάλες εταιρείες εκμετάλλευσης πλουτοπαραγωγικών και – προσέξτε – τουριστικών πόρων.

ΑΥΤΗ την Ελλάδα χτίζει σήμερα η κυβέρνηση. Κι αυτό είναι που δεν μπορούν να δουν ακόμα καθαρά οι πολίτες, που τρομοκρατημένοι προσπαθούν να περισώσουν το εισόδημά τους. Αφού επί τόσα χρόνια έκαναν το παν για να απαξιώσουν τον πλούτο της χώρας, τη δημόσια ζωή, τους κανόνες.

ΔΕΝ ξέρουν, γιατί τα τελευταία 50 χρόνια καλοπεράσαμε, ότι το πιο πολύτιμο αγαθό είναι να διαφεντεύεις το σπίτι σου. Την πατρίδα σου. Κι αυτό δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τα λεφτά. Εξαρτάται από το πόσο θέλεις να είσαι ελεύθερος ή δούλος.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ – ΤΕΤΡΑΔΗΣ

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=318659 

* Το τελευταίο άρθρο του Τετράδη (ΚΑΙΡΟΣ) στην Ελευθεροτυπία. Πληροφορίες λέγουν ότι … κατόπιν, με συνοπτικές διαδικασίες, ως είθισται, ΑΠΟΛΥΘΗΚΕ! Μένει να επιβεβαιωθεί…

Αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα μου

+ Του Γεωργίου-Αλέξανδρου Μαγκάκη*

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να 'στε όλοι καλά.

Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».

Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του Γεώργιου – Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του σκέψεις, παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

Χθες, παρουσία συγγενών, συνεργατών και φίλων, στο Α' Νεκροταφείο τελέστηκε σαρανταήμερο τρισάγιο στη μνήμη του νομικού, αγωνιστή της δημοκρατίας, πανεπιστημιακού, υπουργού και πολιτικού.

[Ο Γεώργιος Αλέξανδρος-Μαγκάκης ως πρόεδρος του κόμματος της Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας έχοντας δίπλα του τον νυν αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών Βαγγέλη Βενιζέλο, στέλεχος της Νεολαίας του (1977)]

Επίκαιρα όσο ποτέ τα λόγια του από το κελί του στις φυλακές του Κορυδαλλού, Φεβρουάριος του 1971. Στρέφει το μυαλό του στην Ευρώπη και, εκτός από την προσμονή βοήθειας, προχωρά, αρκετά προφητικά, και σε σκέψεις για το μέλλον. «Γράμμα από τη φυλακή για τους Ευρωπαίους»:

«Τρέμουμε για την τύχη της χώρας μας, που τη λέμε Ευρώπη. Γιατί ξέρουμε πως σ' αυτήν κρατιέται η ελπίδα και πως γι' αυτόν το λόγο απειλείται. Είναι πολύ επικίνδυνο να συντηρείς την ελπίδα του ανθρώπου. Της Ελλάδας η υποδούλωση τι άλλο νόημα έχει; Φτιάξανε προγεφύρωμα. Άλλο ένα δίπλα σ' εκείνα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Φοβούνται την Ευρώπη. Αυτήν την βασανισμένη νερομάνα ιδεών. Στα παμπάλαια χώματά της υπάρχουν πάντα οι σπόροι τους. Οι απλοί της άνθρωποι τους συντηρούνε μέσα στον κόρφο τους μ' αυτήν την τόσο αυτονόητη εδώ ανησυχία του πνεύματος. Σωστά την φοβούνται οι δήθεν πάμπλουτοι και πάνοπλοι. Εδώ, όταν λέμε για άνθρωπο, καταλαβαίνουμε νόημα. Αυτό που τον κάνει να είναι το μέτρο για όλα τα πράγματα. Αυτή η πιο παλιά, η πιο σοφή και η πιο εκρηκτική μας σκέψη. Γι' αυτήν τη σκέψη φοβούνται την Ευρώπη. Ξέρουνε πως κάποτε αναπόφευκτα θα παίξει το ρόλο της. Ετσι κι εμείς φοβόμαστε σήμερα γι' αυτήν. Αυτήν έχουμε έγνοια. Εμείς, τα πιο αδύναμα πλάσματα. Κι όμως αυτό δεν είναι καθόλου αστείο».

Γ.Α.Κ.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=316775

* O Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης, του Αντωνίου ήταν ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και δικηγόρος ποινικολόγος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Ιουνίου του 1922 και απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 2011. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου έλαβε το πτυχίο το 1946. Στη διάρκεια της κατοχής έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΔΕΣ. Την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δικηγόρος ξεκίνησε στην Αθήνα το 1947. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1953 και το 1955 εξελέγη υφηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά το διάστημα 1962-1963 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας ως επισκέπτης καθηγητής, ενώ το 1968 εξελέγη παμψηφεί έκτακτος καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Όμως η δικτατορία δεν ενέκρινε τον διορισμό του. Τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομακρύνει και από τη θέση του υφηγητή. Οι παραδόσεις του στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αποτέλεσαν ευθείες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιούλιο του 1969 στη σύλληψη. Για πέντε μήνες παρέμεινε σε απομόνωση και υποβάλλεται σε βασανιστήρια, ενώ τον Απρίλιο του 1970 καταδικάζεται σε κάθειρξη 18 ετών. Από τη φυλακή γράφει αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας το καθεστώς. Ένα από τα κείμενα αυτά, το Γράμμα από τη φυλακή, δημοσιεύεται εκτενώς από τα Μέσα Ενημέρωσης του Εξωτερικού ενώ ένα άλλο με τίτλο Η Ελλάδα μου συμπεριλαμβάνεται στην αντιστασιακή έκδοση Νέα Κείμενα που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971. Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του 1972 αποφυλακίζεται, για λόγους υγείας και καταφεύγει στη Χαϊδελβέργη όπου διδάσκει Ποινικό Δίκαιο χωρίς να σταματά ούτε στιγμή τον αντιδικτατορικό του αγώνα.

Μετά την πτώση της δικτατορίας (1974) επιστρέφει στην Ελλάδα και μετέχει στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ως υπουργός Δημοσίων Έργων (24/07/1974-09/10/1974). Παράλληλα αρχίζει ξανά τις παραδόσεις του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγκεκριμένα στη πανηγυρική έναρξη των παραδόσεων ξεκίνησε τον λόγο του προς τους φοιτητέςμε την περίφημη φράση: "Κύριοι και τώρα συνεχίζουμε από εκεί που μας σταμάτησαν".
Η φράση αυτή προκάλεσε ξέφρενο ενθουσιασμό και συγκίνηση όπου οι ακροατές του όρθιοι επί 15 λεπτά της ώρας τον χειροκροτούσαν, μη μπορώντας και ο ίδιος να κρύψει την συγκίνησή του.

Εξελέγη βουλευτής με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και διετέλεσε υπουργός σε τρεις κυβερνήσεις του (υπό την πρωθυπουργία του Α. Παπανδρέου): Δικαιοσύνης (1982-84, 1984-85, 1985-86), Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1987) και, τέλος, αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (1995). Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ποινικού Δικαίου, της Διεθνούς Αμνηστίας, καθώς και της Διεθνούς Ένωσης Νομικών. Έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καθώς και σε πολλά διεθνή σοσιαλιστικά και επιστημονικά συνέδρια

Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Γονατά, κόρη του Στυλιανού Γονατά, ομιλούσε επίσης αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος κεντρικής συνοικίας της Αθήνας.

ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org/wiki/….82

Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας

Του Κώστα Μπαξεβάνη

"Κύριε Βενιζέλο,

Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην "αντιπαράθεσή" μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον "κάλο" με αυτό το "είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό". Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.

Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως "με πληρώνει ο ελληνικός λαός" είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να "αξίζω το μισθό μου". Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.

Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το "πόθεν" και όχι το "έσχες" των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.

Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως "ασπίδα προστασίας" του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος "περί ευθύνης υπουργών", περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.

Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να "αυτορυθμίζονται".

Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.

Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου "επιθετική σχεδίαση" αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.

Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;

Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.

Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι' αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…

Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε.»

ΠΗΓΗ: Δημοσιευμένο στις 19 Οκτ 2011 | ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ | Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης,  http://www.koutipandoras.gr/?p=10256

Σημείωση: Το βίντεο με την αναφερόμενη διένεξη στο Alter είναι εδώ: http://tomtb.com/wp-content/uploads/uploads/smartsection/images/item/mpaksevanis%20veniyelos.jpg

Ποια Ελλάδα πλάθει η τρόικα

Του Σταύρου Λυγερού

Aκόμα και οι υποστηρικτές…  του Μνημονίου ένιωσαν έκπληξη, όταν τη Δευτέρα το βράδυ άκουσαν από τα δελτία ειδήσεων ότι η τρόικα απαίτησε να συρρικνωθεί περαιτέρω ο κατώτατος μισθός (καθαρά 550 ευρώ το μήνα). Η πρώτη αντίδραση του Γιώργου Παπανδρέου ήταν αρνητική. Δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει Ινδία, αλλά κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι είναι ζήτημα ημερών για να συμβεί και σ’ αυτό το ζήτημα ό,τι έχει συμβεί μ’ όλες τις προηγούμενες απαιτήσεις της τρόικας. Το επιχείρημα που θα επικαλεστεί είναι το ίδιο κι απαράλλακτο: Σώζουμε την Ελλάδα! Το ίδιο επιχείρημα θα αναμασήσουν και οι υπουργοί αλλά και οι βουλευτές, όταν η παραβίαση της συλλογικής σύμβασης έρθει στη Βουλή για ψήφιση.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συνειδητοποιούν ότι το κόμμα τους βυθίζεται και ότι οι ίδιοι συμπαρασύρονται στην πολιτική απαξίωση. Αρκετοί εξ αυτών διαπιστώνουν ότι η κυβερνητική πολιτική, εκτός από αντικοινωνική, είναι και από οικονομικής απόψεως αδιέξοδη. Παρ’ όλα αυτά, παραμένουν στο μαντρί, επειδή έχουν μάθει να λειτουργούν ως στελέχη εταιρείας κι όχι ως αντιπρόσωποι του λαού. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα έχει μετατραπεί σε όργανο ψήφισης και νομιμοποίησης αποφάσεων, στη διαμόρφωση των οποίων δεν έχει συμμετοχή.

Ο ορίζοντας της κυβέρνησης είναι το «όσο πάει». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όσο ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί του θα μπορούν να κυβερνούν τόσο θα παραμένουν στις θέσεις τους. Το γεγονός ότι όλες οι προβλέψεις τους διαψεύδονται παταγωδώς και ότι η κυβέρνηση έχει απονομιμοποιηθεί, με αποτέλεσμα η κοινωνία να στρέφεται ολοένα και περισσότερο εναντίον της, δεν είναι ικανός λόγος να αλλάξουν πορεία.

Φόβος χρεοκοπίας

Όσο τα γεγονότα διαψεύδουν την ελπίδα υπέρβασης της κρίσης, τόσο αμβλύνεται ο φόβος για τις επιπτώσεις της χρεοκοπίας. Όσο κλιμακώνεται η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων και διογκώνεται η ανεργία, τόσο συσσωρεύεται κοινωνική απόγνωση. Κι όσο συσσωρεύεται απόγνωση, τόσο μετατρέπεται σε οργή. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί για πολύ να στηρίζεται μόνο στον εκβιασμό. Η κοινωνική δυναμική δεν μπορεί να ανασχεθεί με εκβιαστικά διλήμματα, που επιδέχονται μονοσήμαντη απάντηση. Μία ασήμαντη αφορμή μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να προκαλέσει κοινωνική ανάφλεξη. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση Παπανδρέου παίζει με τη φωτιά.

Η πείρα διδάσκει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ψήφιση των αλλεπάλληλων μέτρων, αλλά το γεγονός ότι τα μέτρα δεν φέρνουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ο λόγος είναι ότι η οικονομία βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα η ελληνική κρίση να εξελίσσεται σε τραγωδία.

Η ύφεση δεν είναι απροσδόκητη. Είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής, που υπαγορεύει η τρόικα. Δεδηλωμένος στόχος αυτής της πολιτικής δεν είναι μόνο η δραστική μείωση του ελλείμματος. Είναι και η ύφεση, επειδή μέσω αυτής γίνεται η εσωτερική υποτίμηση, η οποία υποτίθεται ότι θα αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Απλώς, η ύφεση προσέλαβε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ όσο είχαν υπολογίσει το ευρωπαϊκό «ιερατείο» και το ΔΝΤ. Αλλά κι αυτό δεν ήταν έκπληξη, δεδομένου ότι υπήρχαν έγκαιρες προειδοποιήσεις.

Φταίνε οι… άλλοι

Ευρισκόμενη στην πλεονεκτική θέση του εντολοδότη, η τρόικα δεν αναγνωρίζει τις δικές της ευθύνες. Ισχυρίζεται ότι δεν φταίει η δική της συνταγή, αλλά ο τρόπος που εφαρμόζεται. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει επιδείξει και ολιγωρία και ασυνέπεια, αλλά δεν είναι αυτές οι αιτίες που προκαλούν την ύφεση. Κανένα, όμως, από τα μέτρα για τη μη εφαρμογή των οποίων κατηγορεί την κυβέρνηση δεν θα άλλαζε την κατάσταση.

Θα αντιτείνει κανείς ότι οι τροϊκανοί συστήνουν μείωση του κράτους και πάταξη της φοροδιαφυγής. Αυτό είναι αληθές, αλλά αυτές οι συστάσεις τους είναι τόσο γενικές κι αφηρημένες, που έχουν καταντήσει ευχές. Για την επιβολή πρόσθετων φόρων, για την περικοπή μισθών και συντάξεων, για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και τις ιδιωτικοποιήσεις, για τη μείωση του κατώτατου μισθού βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό της κυβέρνησης. Δεν της το βάζουν, όμως, για να λάβει συγκεκριμένα μέτρα, για παράδειγμα, εναντίον της φοροδιαφυγής.

Η τρόικα αντιλαμβάνεται την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας με όρους βίαιης απαξίωσης. Προσπαθούν να καταστήσουν την Ελλάδα ελκυστική για το ξένο κεφάλαιο, μετατρέποντάς τη σε χώρα ευκαιριών, αφενός, λόγω του ξεπουλήματος ακινήτων και επιχειρήσεων και, αφετέρου, λόγω του χαμηλού κόστους εργασίας. Μια τέτοια Ελλάδα μπορεί να είναι το όραμα των δανειστών και εταίρων μας,  αλλά όχι των Ελλήνων.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 6/10/11, 12/10/2011,  http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=32088&category_id=100

"Νομιμότητα" ή υποδούλωση;

Του Χρήστου Γεωργίου*

Η κυβέρνηση σφετερίστηκε τη λαϊκή κυριαρχία, εξαπατώντας μας προεκλογικά, υπέρ των διεθνών τοκογλύφων-κατακτητών.

Ακολούθησαν αλλεπάλληλες συνταγματικές παραβιάσεις με αφετηρία την πρωθυπουργική παραδοχή «…αφαιρέθηκε ένα κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας», που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα και από τον επικυρίαρχο υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε («…κράτη που λαμβάνουν βοήθεια πρέπει σε αντάλλαγμα να παραχωρούν μέρος της κυριαρχίας τους στην Ε.Ε.»). Σ’ αυτό συνέβαλλαν Ν.Δ.-ΛΑΟΣ-ΔΗΣΥ με νόμους όπως μνημόνια/μεσοπρόθεσμο, «έκτακτες» εισφορές/τέλη, εργασιακή εφεδρεία, νόμος-πλαίσιο ΑΕΙ και ων ουκ έσται τέλος.

Όμως όταν το Σύνταγμα παραβιάζεται, η τήρησή του «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». Προβλέπει δε τη δίωξη του «σφετερισμού, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή…».

Εντούτοις, ανεχόμαστε τη συνταγματική εκτροπή τηρώντας μοιρολατρικά την κυβερνητική «νομιμότητα». Όχι μόνο εκ της ασκούμενης μιντιακής /αστυνομικής τρομοκρατίας, αλλά και διότι το διαιωνιζόμενο σύστημα εξουσίας εκφύλισε τις έννοιες «νομιμότητα», «έθνος», «πατριωτισμός».

Εγκλωβίζοντάς μας σε ένα συνταγματικό καθεστώς που υπερθεματίζει το ατομικό συμφέρον έναντι του κοινωνικο-εθνικού, το σύστημα απέκλεισε την ανάπτυξη ενός λαϊκού εθνικού πολιτισμού, κάνοντάς μας πατριώτες… της πάρτης μας. Σήμερα, μάλιστα, μας μετάλλαξε σε αλληλοσπαρασσόμενους κοινωνικούς ρατσιστές και δωσίλογους συνεργούς του· σε χαιρέκακους χειροκροτητές εξοντωτικών μέτρων, ληφθέντων κατ’ εντολή ξένων επικυριάρχων, εναντίον άλλων «λιγότερο χρήσιμων» επαγγελματικών ομάδων.

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα εκφυλισμένης νομιμοφροσύνης και πατριωτισμού αποτέλεσε η πρόσφατη αντιπαράθεση μερίδας καθηγητών με φοιτητές αντίθετους στο νόμο για τα ΑΕΙ. Οι καθηγητές διορίζονται ομνύοντες «…πίστη εις την Πατρίδα, υπακοή εις το Σύνταγμα…», κι επομένως στη συνταγματική νομιμότητα. Ο δε νόμος είναι αντισυνταγματικός διότι «τουλάχιστον 23 επιμέρους διατάξεις ή και δέσμες ολόκληρες διατάξεών του παραβιάζουν εμφανώς το άρθρο 16 του ισχύοντος Συντάγματος […], ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για αναίρεση της λειτουργίας των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ως πλήρως αυτοδιοικούμενων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, για έμμεση κατάργηση της ιδιότητας των καθηγητών τους ως δημοσίων λειτουργών και για καίριο πλήγμα σε βάρος της ακαδημαϊκής ελευθερίας». Επιπλέον, ο νόμος καταργεί τη σφαιρική μόρφωση των φοιτητών, αχρηστεύοντας έτσι τα ΑΕΙ και αποκλείοντας από αυτά τα παιδιά των οικονομικά χαμηλότερων στρωμάτων.

Κατόπιν τούτων, οι καθηγητές θα όφειλαν σύσσωμοι να συνταχθούν με τους φοιτητές στην ανατροπή του νόμου «με κάθε μέσο», και όχι μόνο με βολικά χρονοβόρες προσφυγές στο πολιτικά ελεγχόμενο ΣτΕ. Εντούτοις, σε πολλούς υπερίσχυσε η κυβερνητική νομιμότητα του «ανοικτού πανεπιστήμιου»· για να απολαμβάνουν το μικρόκοσμο του γραφείου/εργαστηρίου/ιατρείου τους, «παραμορφώνοντας» τους φοιτητές· κι ας υποδουλώνεται το έθνος εν μέσω αντισυνταγματικών ναρκών.

Τα διεθνοποιημένα οικονομικο-πολιτικά συμφέροντα πέτυχαν να μετατρέψουν τους διανοούμενους, γενικότερα, σε νομιμόφρονες κότες, που αποψιλώνουν τα κατάλοιπα του ελευθεραγορίτικου έστω πατριωτισμού, που παλαιότερα ενίσχυαν ώστε να λειτουργούν ως ντόπιες ελίτ. Πράγμα εύκολο, αφού εκχώρησαν την εθνικιστική καπήλευσή του σε εκκλησία και ΛΑΟ(Σ) πλάνους αρχαιο-χριστέμπορους.

Πατριωτισμός, έθνος, μεσοαστικές τάξεις και κρατικές δομές (δημόσια διοίκηση, ΑΕΙ, κ.λπ.)  είναι άχρηστα σε μια, κατά τον πρωθυπουργό, αναγκαία «παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση», καθότι οι εγχώριες αστικές ελίτ έχουν διεθνοποιήσει επιχειρηματικές δραστηριότητες και εκπατρίσει περιουσίες. Έτσι, η σταδιακή κατάργηση του έθνους για χώρες-δορυφόρους περιλαμβάνει το γκρέμισμα μέσης αστικής τάξης και δημόσιου τομέα, και τη διεθνοποίηση των εθνικών Συνταγμάτων.

Η διεθνής κρίση αξιοποιείται στη μετατροπή των χωρών σε χώρους μπίζνας μέσω της ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Επιλέγοντάς την, οι κλεπτοκράτες διαπραγματεύονται το βαθμό υποδούλωσης, ξεπουλήματος και γυψώματος της Ελλάδας. Αντιθέτως, τρέμουν την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία επειδή τους ανατρέπει και είναι πατριωτική υπό προϋποθέσεις (διαγραφή χρέους, κοινωνικοποίηση τραπεζών, έξοδος από Ε.Ε.). Εξάλλου, είναι διαχειρίσιμη σύμφωνα με μελέτη του ΔΝΤ.

Κι ενώ η χώρα φλέγεται, η κοινοβουλευτική αριστερά αψιμαχεί με εκλογοκελευστικές αναποτελεσματικές κινητοποιήσεις για …(ευρω)λύσεις, ζητιανεύοντας ψήφο από πολίτες εθισμένους να σκέπτονται μικροσυμφεροντολογικά και υπό καθεστώς «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «ο θάνατός σου η ζωή μου». Αντίθετα θα όφειλε, σήμερα κατ’ εξοχήν, να δράσει ενωτικά, γνήσια πατριωτικά, ανατρεπτικά, και καταλυτικά υπέρ μιας απελευθερωτικής χρεοκοπίας, αποχωρώντας-καταγγέλλοντας-απονομιμοποιώντας το κοινοβούλιο της κατοχής. Έχει τα σοσιαλιστικά κότσια να το κάνει, ή είναι… κοινοβολεμένη;

* Ο Χρήστος  Γεωργίου είναι Καθηγητής Βιοχημείας, Τμήματος Βιολογίας, Πανεπιστημίου Πατρών

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=318477. Το είδα: Τρίτη, Οκτωβρίου 18th, 2011, http://epam-patras.net/2011/10/18/…B7/

Τράπεζες και πτώχευση

Του Δημήτρη Καζάκη*

Στις 20 Οκτωβρίου (ημέρα Πέ­μπτη) ανακοινώθηκε ότι θα παραδοθεί η έκθεση των ελε­γκτών της τρόικας επί της πο­ρείας της ελληνικής οικονομίας και στις 23 Οκτωβρίου (ημέρα Κυριακή) οι ηγέτες της ευρωζώνης θα αποφα­σίσουν για την «τελική λύση» στο ελ­ληνικό πρόβλημα. Σημειώστε τις ημέ­ρες, και προπαντός την Κυριακή, που θα συνεδριάσει το Eurogroup.

Οι ερ­γάσιμες ημέρες της εβδομάδας έχουν γίνει πια πάρα πολύ επικίνδυνες για να συνεδριάζουν και να παίρνουν αποφά­σεις τα όργανα της ευρωζώνης. Σε λί­γο θα συνεδριάζουν δίχως να το ανα­κοινώνουν και σε μέρη τελείως άγνω­στα, μην τυχόν και οι αγορές τους πά­ρουν μυρωδιά.

Από την άλλη, το διάστημα από Πέμπτη έως Κυριακή είναι αρκετά πρόσφορο για να δουν οι ηγέτες του Eurogroup τις αντιδράσεις των αγορών και να αποφασίσουν αν η Δευτέρα (24 Οκτωβρίου) που θα ξημερώσει για την Ελλάδα θα είναι ημέρα επίσημης πτώ­χευσης ή όχι. Διότι, όπως έχουμε ξαναπεί,  οι  πόλεμοι  και  οι επίσημες πτωχεύσεις  συμβαίνουν  πάντα  Δευτέρα  πρωί, για λόγους αιφνιδιασμού, αλλά και κατάλληλης προετοιμασίας, ειδι­κά για τις τράπεζες, οι οποίες θα πα­ραμείνουν κλειστές προκειμένου να σωθούν από τους αλαφιασμένους πο­λίτες που θα τρέχουν να σηκώσουν τις καταθέσεις τους.

Η… τελική λύση

Φυσικά, οι ευρωζωνούχοι πιστεύ­ουν ότι μέχρι τότε θα έχουν επεξεργα­στεί την «τελική λύση» για το ελληνικό πρόβλημα. Μια «λύση» συμφέρουσα γι’ αυτούς και τις τράπεζές τους, για την οποία το μόνο που ακούγεται εί­ναι το «κούρεμα». Τίποτε άλλο. Το γε­γονός ότι μια τέτοια «λύση» σημαίνει επίσημη πτώχευση κανείς δεν το λέ­ει. Όπως και κανείς δεν λέει ότι αρκεί και μόνο μια τέτοια ανακοίνωση του Eurogroup για να τεθεί η Ελλάδα από τους οίκους αξιολόγησης σε κατάστα­ση SD (Selective Default – Επιλεκτική Πτώχευση) ή D(Default – Πτώχευση) τις αμέσως επόμενες ημέρες. Για μια χώρα που επίσημος στόχος της είναι να τα βρει με τις αγορές, αυτή η υποβάθμιση θα σταθεί μοιραία.

Όμως οι κοτζαμπάσηδες της ευρω­ζώνης έχουν πειστεί ότι η ταχύτερη «εσωτερική υποτίμηση» της Ελλά­δας, αλλά και το μαζικό ξεπούλημα της χώρας δεν θα προχωρήσει με τον ρυθμό που θέλουν αν δεν την οδηγή­σουν στην κατάσταση αυτή. Αρκεί να παραμυθιάσουν τον κόσμο με το υπο­τιθέμενο «κούρεμα» 50% ή 60% του ελληνικού χρέους. Κανείς δεν λέει ότι όσο «κούρεμα» υποστεί το ελληνικό χρέος, άλλο τόσο «κούρεμα» θα υπο­στούν μισθοί, συντάξεις, καταθέσεις, δουλειές, δικαιώματα και δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο.

Το μόνο που θα παραμείνει ακέραιο είναι το ύψος του Ιδιωτικού δανεισμού. Μη φοβάστε, δεν είναι τίποτε η επιλε­κτική πτώχευση. Μπορεί να χάσετε τον μισθό σας, τη δουλειά σας, τη σύντα­ξή σας, τις καταθέσεις σας, αλλά δεν πρόκειται να χάσετε τα δάνειά σας, τα οποία θα συνεχίσουν να τρέχουν. Μπο­ρεί να μην έχετε να τα πληρώσετε, αλ­λά δεν πειράζει, η ιδιοκτησία στην Ελ­λάδα είναι παρά φύση εκτεταμένη και καιρός είναι να συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια, όπως είναι το φυσικό και ανα­γκαίο.

Όμως μη φοβάστε. Η αυτού μεγαλειότης Μπενίτο, υπουργός Οικονομι­κών και εστεμμένος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μας έχει διαβεβαιώσει ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι απολύτως διασφαλισμένες. Μιλάμε βέβαια για όσους ελάχιστους από τους Έλληνες έχουν ακόμη καταθέσεις στις τράπεζες. Γιατί είναι διασφαλισμένες; Διότι, προσέξτε το επιχείρημα, είμα­στε μέρος του ευρωσυστήματος και επομένως ολόκληρη η ευρωζώνη εγ­γυάται τις καταθέσεις των Ελλήνων. Το ίδιο φυσικά επαναλαμβάνουν όλα τα γνωστά παπαγαλάκια. Αυτό βέβαια που κάνει εντύπωση είναι το γιατί δεν αναφέρουν πια το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, γνωστό ως ΤΕΚΕ. Υποτίθεται ότι αυτό έχει φτι­αχτεί για να εγγυάται τις καταθέσεις σε περίπτωση που μια ή περισσότερες τράπεζες καταρρεύσουν. Τι απέγινε αυτό το ταμείο; Μάλλον πήγε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Όχι πως απο­τελούσε καμιά ουσιαστική εγγύηση, αλλά τέλος πάντων ήταν κάτι, ειδικά όταν η κατάρρευση αφορά μια μικρή τράπεζα. Όπως, π.χ., συνέβη με την Proton Bank.

Περίεργη υπόθεση

Η εν λόγω τράπεζα (Proton Bank) είναι μια πολύ περίεργη και σκοτεινή υπόθεση. Η αντίστροφη μέτρηση για την Proton Bank ξεκίνησε με τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης υπεξαίρεσης από τον βασικό της μέτοχο (επιχειρηματία Λαυρεντιάδη), η οποία προκά­λεσε την εκροή σημαντικού ύψους κα­ταθέσεων. Η υπεξαίρεση ξεχάστηκε, όταν ο εν λόγω επιχειρηματίας επέ­στρεψε το καταχρασθέν ποσό και η τόσο ανεξάρτητη, αλλά και αμερόληπτη Δικαιοσύνη μας έβαλε την υπόθε­ση στο αρχείο. Φανταστείτε να είχατε καταχραστεί εσείς ένα ποσό από εκεί που δουλεύετε και όταν σας πιάνανε στα πράσα να λέγατε «α, συγγνώμη, θα τα γυρίσω πίσω, τώρα που με πιάσατε!». Φυσικά, η Δικαιοσύνη θα σας άφηνε ελεύθερο. Αμ δε! Θα σας έχω­νε μέσα και θα έπαιρνε υπόψη της, αν ήθελε, την επιστροφή των χρημάτων ως μεταμέλεια για να μειώσει την ποι­νή. Όμως εσείς δεν είσαστε Λαυρεντιάδης και ούτε η τράπεζα την οποία καταχραστήκατε έχει πρόεδρο τον κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ, πρώην πρέσβη των ΗΠΑ.

Θα μου πείτε, πολύ περίεργες συ­μπτώσεις. Τι θα λέγατε αν σας έλεγα μία ακόμη πολύ περίεργη σύμπτωση; Τράπεζες (συνήθως μικρού μεγέθους σαν την Proton) με επικεφαλής διπλω­μάτες των Η ΠΑ και έμπιστους επιχει­ρηματίες έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον ανά τον κόσμο και ιδίως στη Λα­τινική Αμερική για υπόγειες χρηματο­δοτήσεις των ΗΠΑ προς πολιτικά κόμ­ματα και άλλες ύποπτες καταστάσεις. Θα μου πείτε, και πάλι σύμπτωση. Και έχετε απολύτως δίκιο. Όμως, αν ήσα­σταν εσείς υπουργός Οικονομικών και η Δικαιοσύνη έπιανε τον βασικό μέτοχο με το χέρι στο ταμείο της τράπεζας, τι θα κάνατε; Το φυσιολογικό θα ήταν να κάνετε την τράπεζα φύλλο και φτερό για να δείτε τι έχει συμβεί και αν υπάρ­χει ιστορικό υπεξαιρέσεων και ατασθα­λιών. Αυτό τουλάχιστον υποδεικνύει η κοινή λογική όταν πρόκειται για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και του καταθετικού κοινού.

Όμως αυτά δεν ισχύουν στην μπα­νανία που λέγεται Ελλάδα. Η κοινή λογική, όπως και το δημόσιο συμφέ­ρον, έχουν πάει προ πολλού περίπατο. Εδώ, στο αποικία Ελλάντα, όταν πιά­νεις κολλητό επιχειρηματία με διακρι­τές σχέσεις με έναν από τους επικυρίαρχους, τον αθωώνεις και κλείνεις την πόρτα σε κάθε πιθανή διερεύνηση της υπόθεσης. Έτσι η εν λόγω τράπεζα βρέθηκε αισίως υπό την εποπτεία εκ­καθαριστή της Τράπεζας της Ελλάδος (κοινώς, ο μπάρμπας μου ο ψεύτης) – ενός οργανισμού που δεν ελέγχεται καν από το ελληνικό κράτος – και στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερό­τητας για να πληρώσει ο Έλληνας φο­ρολογούμενος, το γνωστό υποζύγιο, τις μαύρες τρύπες του ενεργητικού της Proton Bank. Κατά τ’ άλλα, φυσικά, οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι απολύτως προστατευμένες.

Πληρώνουμε τους τραπεζίτες

Μην ξεχνάμε ότι το εν λόγω Ταμείο είναι δημιούργημα της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης που μας επέβα­λε η τρόικα και στο οποίο έχει προβλε­φθεί να καταλήξουν τα 10 δισ. ευρώ από τα 110 δισ. ευρώ του αρχικού δα­νείου. Με άλλα λόγια, ο Έλληνας πο­λίτης δανείζεται χάνοντας «άνευ όρων και αμετάκλητα» την εθνική του κυρι­αρχία για να διασώσει όχι μόνο τους Γερμανούς, Γάλους και άλλους τραπεζίτες, αλλά και τους ντόπιους του επι­πέδου ενός Λαυρεντιάδη.

Μα γιατί με πιάνει αυτός ο παροξυ­σμός κινδυνολογίας; Πώς είναι δυνα­τόν να φαντάζομαι ότι καμιά κατάθε­ση νοικοκυριού δεν είναι προστατευ­μένη; Εδώ ολόκληρο ευρωσύστημα στήθηκε για να στηρίξει τις ελληνικές καταθέσεις κι εγώ τολμώ να το αμφι­σβητώ; Όχι βέβαια, απλώς αναρωτιέ­μαι: Ποιον μηχανισμό έχει το ευρωσύ­στημα για να εγγυηθεί συγκεκριμένα τις καταθέσεις; Στην Ελλάδα υπάρχει, έστω τυπικά, το ΤΕΚΕ. Στην ευρωζώνη τι υπάρχει; Τίποτε! Δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για κάλυψη ή εγγύηση των καταθέσεων, γιατί πολύ απλά το ευρώ θεμελιώθηκε ως μηχανισμός που εξαρχής αποκλείει τις πιστωτικές κρί­σεις σαν αυτή που ζούμε.

Τότε, πού βασίζονται όλοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι που διαβεβαιώ­νουν τον κόσμο ότι οι καταθέσεις τους είναι εγγυημένες; Μα στην ύπαρξη της ΕΚΤ. Μην ανησυχείτε, μας λένε, υπάρ­χει η ΕΚΤ του κ. Τρισέ που εγγυάται τις καταθέσεις. Ερώτηση: Πόσα ρευστά διαθέσιμα διαθέτει η ΕΚΤ στην άκρη προκειμένου να εγγυηθεί τις κατα­θέσεις; Μην κάνετε τον κόπο να τους ρωτήσετε, δεν πρόκειται να απαντή­σουν, απλώς θα αρχίσουν τις γνωστές κραυγές. Θα σας απαντήσω ευθέως: η ΕΚΤ δεν διαθέτει κανενός είδους πρό­βλεψη για εγγύηση των καταθέσεων. Ούτε χρυσό, ούτε ρευστό. Μάλιστα, η ίδια η ΕΚΤ είναι σε τόσο δεινή θέση προσπαθώντας να αγοράσει ομόλογα των υπό πίεση και χρεοκοπία χωρών της ευρωζώνης, αλλά και λόγω της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, που βρίσκεται ήδη σε κατάσταση φα­λιμέντου. Γι’ αυτό και συνασπίστηκαν 6 κεντρικές τράπεζες, οι πιο μεγάλες και ισχυρές παγκόσμια, με επικεφα­λής την αμερικανική Fed, για να βοη­θήσουν την ΕΚΤ να συνεχίσει να παρέ­χει ρευστότητα στις τράπεζες και να εξακολουθήσει να αγοράζει κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης.

Τι μας λένε λοιπόν όλοι αυτοί οι ανευ­θυνοϋπεύθυνοι; Ότι η ΕΚΤ, που μόλις μετά βίας και με σωρηδόν χρηματοδο­τική ενίσχυση από το εξωτερικό – κυρίως τη Fed, που από το 2009 κόβει χρή­μα για να ενισχύει με δολαριακά swap και την ΕΚΤ – ίσα που ψιλοκαταφέρνει να κρατά στην επιφάνεια τις ευρωπαϊ­κές τράπεζες αλλά και τα κράτη που βρίσκονται υπό την πίεση των αγορών, εγγυάται τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών, αλλά και των άλλων Ευρωπαί­ων. Μα δεν κατάλαβες καλά, μπορεί να πει κάποιος. Αυτό που εξασφαλίζει η ΕΚΤ είναι η βιωσιμότητα των τραπεζών και επομένως απομακρύνει τον κίνδυ­νο μιας κατάρρευσης οπότε θα χαθούν οι καταθέσεις. Πόσο αλήθεια είναι κά­τι τέτοιο; Ας θυμηθούμε ένα τελευταίο περιστατικό: Την 1.9 φέτος κυκλοφό­ρησε επίσημα η πληροφορία ότι οι ειδι­κοί του ΔΝΤ εκτιμούν ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα χρειαστούν τουλάχιστον 200 δισ. ευρώ επανακεφαλαιοποίηση, προκειμένου να μην καταρρεύσουν. Η εκτίμηση αυτή είναι εύκολο να κατα­λάβει κανείς από πού βγαίνει, μια και βασίζεται στην υπόθεση ότι οι τράπε­ζες θα δεχτούν ζημιά από την έκθεσή τους στο χρέος των χωρών του Νότου, το πολύ 10% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Πρόκει­ται βέβαια για εκτίμηση εξαιρετικά αι­σιόδοξη με βάση τις εξελίξεις.

Ωστόσο, η πληροφορία αυτή προκά­λεσε πανικό στην ευρωζώνη. Ο Μπαρόζο και άλλοι αξιωματούχοι της Κομισιόν διέψευσαν με τα μανίας αυτές τις εκτιμήσεις. Ο εστεμμένος αυτο­κράτορας της ευρωζώνης, ο πρόεδρος της ΕΚΤ κ. Τρισέ, τόνιζε σε δηλώσεις στο Reuters (5.9) ότι οι τράπεζες της ευρωζώνης είναι υγιέστατες. Πράγμα που αποδείκνυαν και τα stress tests , τα οποία είχαν βγάλει ως ανάγκη επανακεφαλαιοποίσης των τραπεζών μό­λις 1,7 δισ. ευρώ. Και σχολιάζοντας τις εκτιμήσεις των ειδικών του ΔΝΤ, ο κ. Τρισέ απάντησε με όλο το αυτοκρατο­ρικό του μεγαλείο: «Υπάρχει μια πολύ σοβαρή διαφωνία σχετικά με τις μεθό­δους για τον υπολογισμό των αναγκών σε κεφάλαιο… Είμαι σίγουρος ότι η τε­λική εκτίμηση του ΔΝΤ δεν θα είναι αυ­τή». Ύστερα από δυο ημέρες βγαίνει η κ. Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, και διαψεύδει τους δικούς της ειδικούς σχετικά με τα 200 δισ. ευρώ.

Ξηλωθείτε για να τους σώσουμε

Δεν πέρασε ένας μήνας και ξαφνικά οι κάννουλες ρευστότητας έχουν ανοίξει στο μέγιστο δυνατό και όλοι στην ευρωζώνη συζητούν για την ανάγκη διάσωσης των τραπεζών. Αυτών που ήταν όλο υγεία, κατά δηλώσεις των ίδι­ων. Η Dexia για μια ακόμη φορά μέσα σε δυο χρόνια μπαίνει σε διασωλήνωση και καλούνται ο Βέλγος και ο Γάλλος φορολογούμενος να τη διασώσουν για μια ακόμη φορά. Πρόκειται για μια τράπεζα που, σύμφωνα με τα stress tests, είχε υπερεπάρκεια κεφαλαίων ακόμη και για

το πιο δυσμενές σενάριο. Κοινώς, παραμύθια. Ο Μπαρόζο ξαφνικά ανακάλυψε ότι οι τράπε­ζες χρειάζονται επείγουσα βοήθεια για να ενι­σχύσουν τα κεφάλαιά τους και ετοιμάζεται να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα επανακεφαλαιοποίησης.

Kaθ’ έξιν ψεύτες

Μπορείτε να μαντέψετε το ύψος αυτής της προτεινόμενης στήριξης; Αν σας έλεγα ότι κι­νείται στο ύψος των 200 δισ. ευρώ, θα λέγατε τίποτε; Ο έτερος δε Καππαδόκης, ο κ. Τρισέ, δήλωσε στο Ευρωκοινοβούλιο μόλις στις 11.10 ότι «η κρίση έχει αποκτήσει πια συστημική διά­σταση». Κι επομένως πρέπει να πληρώσουν για μια ακόμη φορά οι λαοί και τα κράτη της ευρω­ζώνης για να διασώσουν τις τράπεζες. Κοινώς, «κύριοι ξηλωθείτε»! Φυσικά δεν ενδιαφέρει κανέναν τους από πού θα αντληθούν τα κεφά­λαια αυτά, πόσοι άνεργοι θα δημιουργηθούν επιπλέον ως αποτέλεσμα αυτής της επανακεφαλαιοποίησης, ούτε η έκταση της ανέχειας και της φτώχειας που θα αγκαλιάσει το μεγα­λύτερο μέρος της κοινωνίας. Πρέπει να δια­σωθεί η πλασματική, εικονική οικονομία των τραπεζικών ενεργητικών, σε βάρος της πραγ­ματικής οικονομίας των μισθών, των συντάξε­ων, της δουλειάς, της μικρής και μεσαίας επι­χείρησης.

Γιατί όμως πρέπει να τους πιστέψουμε για μια ακόμη φορά; Γιατί να πιστέψουμε ότι με τη νέα δόση επανακεφαλαιοποίησης θα βγούμε σε ξέφωτο; Εδώ πρόκειται για καθ’ έξιν ψεύτες και κατ’ επάγγελμα λωποδύτες. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Το καπιταλιστικό σύστημα, η οικονο­μία της αγοράς, ή όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε, κατέληξε να διοικείται διεθνώς και ιδίως στην ευρωζώνη από μια ληστοσυμμορία, από έναν υπόκοσμο στις κορυφές της. Και εμείς φυσικά πρέπει να τους πιστεύουμε πάντα. Ακόμη κι όταν πιάνονται στα πράσα να λένε τα χειρότερα ψέματα προκειμένου να χώ­σουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι τους στην τσέπη των λαών και των κρατών.

Βεβαίως υπάρχουν και εκείνοι που λένε ότι το να πεις ψέματα, π.χ. ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών είναι απολύτως διασφαλι­σμένες, δεν είναι κακό γιατί έτσι αποτρέπεις τον πανικό.

Την κοπανάνε…

Το δυστύχημα γι’ αυτούς είναι ότι δεν υπάρ­χει καλός και κακός απατεώνας. Υπάρχει μόνο απατεώνας. Κι απατεώνας είναι εκείνος που λέει ενσυνείδητα ψέματα για να παραπλανήσει την κοινή γνώμη και να αποστρέψει το βλέμμα της από τη ληστεία που συντελείται σε βάρος των νοικοκυριών από τους τραπεζίτες.

Όσο για την επίσημη πτώχευση, μην ανησυ­χείτε. Έχει ήδη ξεκινήσει. Δείτε τι συμβαίνει με τις τράπεζες. Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι άκρως διαφωτιστικός. Τι σημαίνουν αυ­τές οι κάθετες πτώσεις: Οι βασικοί μέτοχοι των τραπεζών, οι μεγαλοτραπεζίτες και τα επενδυ­τικά κεφάλαια ξεπουλούν και την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια μαζί με τα λεφτά των καταθετών στις τσέπες τους. Πιστεύουν ότι με την επίσημη πτώχευση της χώρας θα καλυφθούν τα ίχνη τους μέσα στον πανικό και έτσι θα τη γλιτώσουν με την κατάχρηση των καταθέσεων που έχει ήδη συντελεστεί στις τράπεζές τους. Άλλωστε, υπάρχει πάντα το γνωστό πολιτικό προσωπικό για να φορτώσει τα σπασμένα στο γνωστό υποζύγιο. Αρκεί να του δοθεί η ευκαι­ρία. Κι ο κ. Σαμαράς είναι πάντα διαθέσιμος να συνδράμει, εκεί που θα αποτύχει η σημερινή κυβέρνηση.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος – Αναλυτής

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 13-10-11), http://www.topontiki.gr/article/23615

Συγκλονιστικό!!!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Μέσω του ιμέηλ lefana@shaw.ca, έλαβα το παρακάτω, όντως συγκλονιστικό και εκπληκτικό κείμενο, για την αποστολή του οποίου ευχαριστώ θερμά τον( ή την) αποστολέα.

Το αναδημοσιεύω και το προωθώ, γιατί αποκαλύπτει ότι ο προφητικός λόγος δεν αφορά μόνο κάποιες άλλες περασμένες εποχές, αλλά εκπέμπεται και σήμερα απ’ τα στόματα ή τις γραφίδες κάποιων φωτισμένων ανθρώπων….

Ας με συχωρέσουν ο π. Χριστόδουλος και ο/η lefana για κάποιες προσθαφαιρέσεις, που κάνω στα γραφόμενά τους, στην προσπάθειά μου να τα απλουστεύσω όσο γίνεται περισσότερο.

«Σας μεταφέρω, λέει ο/η lefana, αυτούσια αποσπάσματα του αγιορείτη ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγγελόγλου από το βιβλίο του «Σκεύος εκλογής» (σελ. 421), που κυκλοφόρησε το 1996 και αναφέρεται στο Γέροντα Παΐσιο.
Διαβάζοντας σήμερα και πάλι κάποιος τα κείμενα, που θα αναφέρω, νομίζει ότι διαβάζει το σημερινό Τύπο του 2011. Και όμως γράφτηκαν το 1996»!!!

Τι λέει, λοιπόν, το κείμενο αυτό;

«Επέβαλαν (και θα επιβάλλουν) στη χώρα μας, λέει ο ιερομόναχος Χριστόδουλος Αγγελόγλου, ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος. Τόσο μεγάλο που, όχι μόνον να μη μπορούμε να το ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε να πληρώσουμε.

Με αυτό καταφέρνουν με εύλογη δικαιολογία να επιβάλλουν στο λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων. Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα, δυσβάστακτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει.

Και τι θα πετύχουν με αυτό;

Ακούστε: Ο λαός καταπιεζόμενος από τα δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ. Παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα.

Θα λένε:

Έχετε δίκιο που διαμαρτύρεσθε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος και αυτοί που έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν”. Για να μη σας επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους κτλ. πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου. Έτσι ώστε να βλέπουμε ποιοί είναι οι νομοταγείς πολίτες και ποιοί οι φοροφυγάδες. Ταυτόχρονα θα παρέχουν μέσω του ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις.

Αδελφοί, μας εξαπατούν με τερατώδη ψέματα. Δεν πρόκειται με όσα αυστηρά οικονομικά μέτρα κι αν λάβουν να ξεχρεώσουμε το χρέος μας αυτό. Γιατί δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους η ύπαρξη μιας εύρωστης οικονομικά Ελλάδας.

Τι κάνουν λοιπόν;

Ενώ βρισκόμαστε σε οικονομικό χάος και δεν μπορούμε ούτε τους τρέχοντας τόκους του χρέους να πληρώσουμε, δημιουργούν τεχνητές κρίσεις με τις γειτονικές μας χώρες έτσι ώστε, φοβούμενοι από τις απειλές τους να ξοδεύουμε τρισεκατομμύρια δραχμές για την αγορά πολεμικών αεροπλάνων, πλοίων κτλ. Ακούμε συνεχώς για θερμά επεισόδια, αμφισβητούνται τα σύνορά μας, τα νησιά μας…..

Με όλα αυτά μας αποπροσανατολίζουν για να μπορέσουν με πολύ εύσχημο τρόπο και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί να μπουν στο σπίτι μας…..»

Και, όπως λέει σε άλλο σημείο ο π. Χριστόδουλος, όλα αυτά δεν θα μπορούμε να τα καταλάβουμε, γιατί τα ΜΜΕ, θα μας αποπροσανατολίζουν.

Αφού θα λειτουργούν, όπως λέει η Αγία Γραφή, και αυτά στη συχνότητα της καθολικής απάτης («εν πάση απάτη», Β Θεσσαλ. 2,10) και της τερατώδους ψευδολογίας («τέρασι ψεύδους»,Β. Θεσσαλ.2,9). Ή μήπως δεν συμβαίνουν έτσι ακριβώς, όπως ο π. Χριστόδουλος Αγγελόγλου τα περιγράφει το…1996;;;

Δεν είναι όντως συγκλονιστικό!!!

19-10-2011

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: ΟΡΑΜΑ ή ΕΦΙΑΛΤΗΣ;

Του Χρήστου Τσουκαλά

«Ευρωπαϊκή Ένωση; Και ποιον να πάρω τηλέφωνο, όταν χρειαστεί;» Ρωτούσε  με διπλωματική….. αφέλεια ο Χένρυ Κίσινγκερ, υπουργός  εξωτερικών των ΗΠΑ γύρω στα 1970. Ερώτημα,  που παρότι  προβλήθηκε από την ανταγωνιστική υπερδύναμη, αποδείχτηκε προφητικά εύστοχο καθώς παραμένει, μισόν αιώνα μετά, ουσιαστικά αναπάντητο, παρά τις εργώδεις προσπάθειες των ισχυρών της Ευρώπης και τις κατά καιρούς πιθανές και απίθανες εκδοχές απάντησης.

Το σχέδιο «ένωσης» της Ευρώπης δεν πήρε ποτέ ως τώρα τελική μορφή. (Αν υπάρχει κάτι τέτοιο, βρίσκεται  σε κλειστά συρτάρια ή σε διάσπαρτες, αποσπασματικές διακηρύξεις προσώπων). Δεν παρουσιάστηκε ποτέ ολοκληρωμένο, δεν καταστάλαξε κάπου, έστω και προσωρινά. Ήταν πάντα μια πορεία βήμα το βήμα, μια διαδικασία, μια διαρκής προσαρμογή γεμάτη παλινωδίες, αντιφάσεις, συγκρούσεις απόψεων, σχεδιασμών, συμφερόντων, δομών.  Ένα οικοδόμημα που χτίζεται τούβλο, το τούβλο πλην όμως αταίριαστα, πραγματική σύγχρονη Βαβυλωνία αλλά με αξιοθαύμαστη είναι αλήθεια επιμονή.

Οι δυσκολίες του εγχειρήματος είναι πολλαπλές και ίσως τελικά αποδειχτούν ανυπέρβλητες.  Άλλωστε το μόρφωμα της ΕΕ είναι καινοφανές και χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ένας πειραματισμός από μαθητευόμενους μάγους. Κράτος δεν είναι, ομοσπονδία δεν θα το έλεγες, συμμαχία ανεξάρτητων κρατών δεν είναι, σε ηγεμονία φαίνεται να επιδιώκουν (ιδίως οι οικονομικά ισχυροί.. Γερμανοί) να την μετατρέψουν αλλά  δεν είναι ακριβώς, αυτοκρατορία δεν είναι, εμπορική ένωση ούτε. Από πολλές απόψεις μοιάζει υπερβολικά φιλόδοξο, ουτοπικό, παράλογο και σίγουρα αντιφατικό.

Αυτό που κρατά το σχέδιο ζωντανό είναι η διακηρυγμένη βούληση των κυρίαρχων τάξεων των ευρωπαϊκών κρατών. Είναι το δικό τους ¨όραμα¨ και μάλιστα στον πληθυντικό ως οράματα αφού κάθε κυρίαρχη τάξη το φαντάζεται με το δικό της τρόπο. Πρόκειται για διαγνωσμένο βολονταρισμό, για ιδεοληψία, που όμως πηγάζει και εδράζεται στις ανάγκες της τάξης τους, στις αντιφάσεις  και στις αντιθέσεις του υπερώριμου καπιταλισμού. Έτσι συχνά η Ευρώπη μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι που οι πολλοί καπεταναίοι του τραβάνε για αλλού αλλά χωρίς κανείς  να το εγκαταλείπει προς το παρόν. Ταξιδεύουν λοιπόν όλοι μαζί αλλά προς ένα αβέβαιο μέλλον, ομφαλοσκοπώντας σε ένα «πλανητικό χωριό» που εξελίσσεται ραγδαία μεν αλλά  απρόβλεπτα και αντιφατικά. Μόνο για τις ανατροπές στον παγκόσμιο συσχετισμό ισχύος  είμαστε σίγουροι ότι θα συνεχίσουν να κυλούν σε βάρος της. Όπως και σε βάρος της εργασίας (όσων δηλαδή αυτή είναι το μοναδικό ή έστω το κυριότερο εμπόρευμα που ίσως μπορέσουν να πουλήσουν στην  ‘‘Αγορά’’).  

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Η λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε τη Δυτική Ευρώπη κατεστραμμένη. Τα σχέδια  του Άξονα (Ναζιστική Γερμανία-Φασιστική Ιταλία κλπ), που άρχισε τον πόλεμο, είχαν αποτύχει και, σαν σε σύγχρονη τραγωδία, είχαν μεταστραφεί εναντίον του. Αντί για παγκόσμια κυριαρχία η Γερμανία είχε κοντύνει και είχε διαιρεθεί σε ζώνες υπό ξένη κυριαρχία. Αντί για κατάπνιξη του κομμουνισμού η κόκκινη σημαία κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ και σε λίγο (1949) ο σοσιαλιστικός κόσμος θα απλωνόταν  στο 1/3 του πλανήτη, από το Ανατολικό Βερολίνο ως τη Σαγκάη. Αντί να επικρατήσει η «καθαρή»  Άρεια Φυλή κυρίαρχο κράτος στη Δύση ήταν πια αυτό όπου κατοικούσε η «νέα ράτσα ανθρώπου», η χώρα χωνευτήρι των πολιτισμών, το σχεδόν χωρίς ιστορία  αμερικάνικο έθνος…. .

Οι χώρες  της  Δυτικής Ευρώπης ήταν πλέον δυνάμεις δεύτερης κατηγορίας.  Στριμωγμένες  από ανατολή και  δύση στις συμπληγάδες που συνιστούσαν οι δυο  Υπερδυνάμεις,  προσέφυγαν για προστασία στην αμερικάνικη ομπρέλα. Η ανοικοδόμηση των ερειπίων τους  και η «αποσόβηση της κομμουνιστικής απειλής» βασίστηκαν στο σχέδιο Μάρσαλ και στο ΝΑΤΟ. Παρ’ όλη βέβαια την καταστροφή δεν ξέχασαν το ‘‘ένδοξο’’ ιμπεριαλιστικό παρελθόν τους, φρόντισαν   όμως  να το συγκαλύψουν… προσωρινά.

Στις συνθήκες αυτές το 1951 ιδρύθηκε η (ΕΚΑΧ). Η δικτυακή πύλη της ΕΕ  μας ‘‘πληροφορεί’’: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να τεθεί τέλος στους συχνούς και αιματηρούς πολέμους μεταξύ των γειτονικών χωρών που κατέληξαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήδη από το 1950, με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα αρχίζει η ένωση των ευρωπαϊκών χωρών σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο με στόχο τη διασφάλιση διαρκούς ειρήνης. Τα έξι ιδρυτικά μέλη είναι το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο και οι Κάτω Χώρες. Η δεκαετία του 1950 κυριαρχείται από τον Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Το 1956, τα σοβιετικά τανκς καταστέλλουν το κύμα διαμαρτυρίας που ξέσπασε στην Ουγγαρία κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος, ενώ το επόμενο έτος, το 1957, η Σοβιετική Ένωση πρωτοστατεί στον «αγώνα δρόμου του διαστήματος», εκτοξεύοντας τον πρώτο τεχνητό διαστημικό δορυφόρο Σπούτνικ 1. Επίσης, το 1957, με τη Συνθήκη της Ρώμης ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), ή «Κοινή Αγορά».

—————————————————————————————————————————————

Σχόλιο

«… διασφάλιση διαρκούς ειρήνης… για να τεθεί τέλος στους συχνούς και αιματηρούς πολέμους μεταξύ των γειτονικών χωρών… » Είναι αλήθεια, είναι γεγονός, ότι σταμάτησαν οι πόλεμοι μεταξύ των μελών της Ε.Ε. Όμως αυτή είναι μια μικρή αλήθεια που κρύβει τεράστια  ψεύδη. Γιατί σε διαφορετική ανάγνωση η Ε.Ε  γεννήθηκε ακριβώς από τον πόλεμο, ως άρνησή του,  ως κατάργησή του, αλλά ταυτόχρονα γεννήθηκε για χάρη μεγαλύτερων πολέμων!

Δυο χρόνια μόλις κράτησε η ειρήνη μεταξύ των νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο «Ψυχρός Πόλεμος» ξεκίνησε ήδη από το 1947 με το δόγμα Τρούμαν. Αφορμή ήταν ο ελληνικός ‘‘εμφύλιος’’ στον οποίο οι ΗΠΑ, διαδεχόμενες ‘‘φιλικά’’ τη Μεγάλη Βρετανία, είχαν την «ευγενική» χορηγία, την καθοδήγηση και τις …ολοκαίνουργιες ναπάλμ.  Και όλες σχεδόν οι χώρες που ίδρυσαν την ΕΚΑΧ ήταν ήδη μέλη του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, του ΝΑΤΟ. Αυτοί οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί συγκροτούνταν με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και με διακηρυγμένους στόχους:  την  προάσπιση της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς», «την υπεράσπιση του ελευθέρου κόσμου από την απειλή του ‘‘σιδηρούν παραπετάσματος’’».

Οι αστικές  τάξεις των χωρών της τότε ΕΚΑΧ συντάσσονται και συμμαχούν με τις ΗΠΑ με δικιά τους επιλογή, έτσι όπως  τους υπαγορεύουν οι ανάγκες τους, οι αδυναμίες τους, τα ταξικά τους συμφέροντα, τα σχέδιά τους και στη βάση του συσχετισμού ισχύος. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τους επιβλήθηκε αλλά απεναντίας αυτοί οι ίδιοι είναι οργανικό κομμάτι του, συμπρωταγωνιστές σε αυτόν.   Η ίδια η ίδρυση της ΕΚΑΧ–ΕΟΚ-Ε.Ε είναι ταιριαστή και μάλιστα συμπληρώνει  τους παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς στους οποίους  συμμετέχει και μάλιστα στις κορυφαίες θέσεις και ρόλους. Αν κάτι τους ενοχλούσε είναι που δεν βρίσκονταν αυτοί στην κορυφή, στην ηγεσία της συμμαχίας αλλά ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις ΗΠΑ. Εννοείται πως και το μερίδιό τους στα κέρδη, ή στη λεία αν προτιμάτε, από την εκμετάλλευση του πλανήτη ήταν μειωμένο ανάλογα.

Άλλωστε από τότε ήταν γνωστό ότι μέσα από τις χιλιάδες αντιθέσεις της ζωής στον μεταπολεμικό κόσμο ξεχώριζαν τέσσερις:

1η  η αντίθεση του Δυτικού  (καπιταλιστικού) – με τον Ανατολικό (σοσιαλιστικό) κόσμο.

2η αντίθεση: αστική τάξη-εργατική τάξη.

3η  αντίθεση: ιμπεριαλισμός-λαοί. (αγώνες από-αποικιοποίησης,  πόλεμοι ανεξαρτησίας των χωρών του «Τρίτου Κόσμου».)

4η   αντίθεση: οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. (όπως έδειξε η καταδίκη της εισβολής των αγγλογάλλων στο Σουέζ το 1956 από τις  ΗΠΑ.

Η πρώτη μάλιστα χαρακτήριζε με το όνομά της την εποχή «Ψυχρός Πόλεμος». Η τέταρτη ατονούσε όταν ερχόταν σε σύγκρουση με τις άλλες τρεις. Άλλωστε διεξαγόταν με άλλα μέσα, έπαιρνε άλλη μορφή.  Μην ξεχνάμε ότι οι αντιθέσεις δεν λειτουργούν μεμονωμένα σαν σε χημικό εργαστήριο αλλά πάντα σε συνδυασμό, σε διαλεκτική σύνθεση. Στην πραγματική ζωή ζούμε  την κάθε φορά  συνισταμένη των αντιθέσεων.

Εξάλλου δεν πείθει  η ΕΕ ότι σκοπός ίδρυσής της  είναι το ιδανικό της ειρήνης, γιατί κύριο χαρακτηριστικό της αστικής ιδεολογίας και του αστικού πολιτισμού είναι το ψεύδος, η απάτη, η υποκρισία, οι οβιδιακές μεταμορφώσεις, ο χαμαιλεοντισμός. (Όταν χρειάζεται ακόμα και τα σφυροδρέπανα χρησιμοποιεί για να κτυπήσει την εργατική τάξη.)  Πρόκειται για κορυφαία αντινομία του αστικού πολιτισμού:  ενώ προβάλλει πανανθρώπινες αξίες  και ιδανικά, ενώ υπόσχεται τον επίγειο παράδεισο, την ανθρώπινη ευτυχία, ενεργεί με τον πιο ακραίο κυνισμό, την πιο ακραία βαρβαρότητα. Είναι ο πολιτισμός των διαψευδόμενων υποσχέσεων και προσδοκιών. Χωρίς ιερό, χωρίς όσιο, χωρίς όριο, χωρίς περιορισμό. Ανερμάτιστος. Αυτοί δεν είναι υπηρέτες αξιών αλλά χυδαίοι έμποροί τους. Κάτω ακριβώς από τις υψηλότερες αξίες κρύβουν τη πιο ποταπή βαρβαρότητα. Γιατί  η κοινωνία των εμπορευμάτων, εμφορείται επίσης από την ιδεολογία  του εμπορεύματος  (- θεάματος).  «Το πνεύμα του εμπορίου είναι το πνεύμα του κόσμου….» όπως έγραφε ο Νοβάλις.

Και ο  Φόιερμπαχ  υποστήριζε:   «Χωρίς αμφιβολία, η εποχή μας προτιμά την εικόνα από το αντικείμενο, το αντίγραφο από το πρωτότυπο, την αναπαράσταση από την πραγματικότητα, το φαινόμενο από το είναι. Το ιερό γι’αυτήν δεν είναι παρά η ψευδαίσθηση, και το ανίερο είναι η αλήθεια. Ή μάλλον, το ιερό μεγαλώνει στα μάτια της στο μέτρο που μικραίνει η αλήθεια και αυξάνεται η ψευδαίσθηση, έτσι ώστε γι’αυτήν, το αποκορύφωμα της ψευδαίσθησης ν’ αποτελεί επίσης το αποκορύφωμα του ιερού.»

Στο μυθιστόρημα του  Όσκαρ Ουάιλντ , κανένα ψεγάδι, καμιά φθορά δεν σκίαζε το πρόσωπο του  Ντόριαν Γκρέη. (Όπως ακριβώς είχε συμφωνήσει με το διάβολο, όταν του πούλησε την ψυχή του.) Η φοβερή του ασκήμια, η φθορά του, φαινόταν μόνο στο κρυμμένο πορτραίτο του.

Ακόμη η συμμετοχή της ΕΕ είτε ως συνόλου, είτε μεμονωμένα  των κρατών μελών της, σε αναρίθμητους πολέμους, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι από τη συμφωνία της Γιάλτας, ήδη από το Δεκέμβρη του ΄44 στην Ελλάδα, στην Κορέα, στο Ντιέν Μπιέν Φου  του Βιετνάμ, στην Αλγερία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, πιστοποιεί για τον μη ειρηνικό χαρακτήρα της. 

Τέλος για τη σχέση της οικονομίας με τον πόλεμο και την πολιτική έχουν γίνει τόσες αναλύσεις. Ο Μαρξ  και ο Λένιν απέδιδαν τους πολέμους  στην οικονομική βάση και  πιο συγκεκριμένα, ο δεύτερος απέδιδε  τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ο Κλαούζεβιτς απέδειξε ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα». Οι ευρωπαίοι εμπνευστές της ΕΕ λειτουργώντας αντίστροφα και εμπειρικά  πίστευαν ότι μπορούσαν να αποσοβήσουν τους μεταξύ τους πολέμους, αν  δέσμευαν αμοιβαία την οικονομία τους και κυρίως τις παραγωγικές δομές που είναι απαραίτητες για τη διεξαγωγή του πολέμου.

«Στο πλαίσιο αυτό γεννήθηκε η ιδέα να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό  μια κοινή αρχή και δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ). Η απόφαση αυτή δεν βασίστηκε μόνο σε οικονομικούς λόγους, αλλά και σε πολιτικούς, δεδομένου ότι οι δύο αυτές πρώτες ύλες βρίσκονταν στη βάση της βιομηχανίας και της ισχύος των εν λόγω δύο χωρών. Βασικός πολιτικός στόχος αυτής της απόφασης ήταν η ενίσχυση της γαλλογερμανικής αλληλεγγύης, η απομάκρυνση του φόβου του πολέμου και η δημιουργία των προϋποθέσεων για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.» Ιστοσελίδα της ΕΕ.

Αποτροπή λοιπόν των μεταξύ των πολέμων μέσω του αμοιβαίου ελέγχου (με μια σειρά μηχανισμών, δεσμεύσεων  και κανόνων) της πολεμικής βιομηχανίας στην ευρεία έννοιά της. Ταυτόχρονα  πέτυχαν να δημιουργήσουν στους λαούς μια σειρά διαψευδόμενων προσδοκιών. Δημιουργήθηκε μια βασική πλάνη στα μυαλά των ανθρώπων: ότι τάχα ο πόλεμος ταυτίζεται με την πολιτική και το σύνολο των διακρατικών σχέσεων ενώ αυτός είναι μόνο μια μορφή επίλυσης διαφορών, μόνο ένα μέσο υπηρετικό της πολιτικής. Η αποτροπή των  πολέμων εντός της ΕΕ δεν αλλάζει  τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα των σχέσεών τους, η οποία καθορίζεται από την ίδια τη φύση των κρατών  και την ανταγωνιστική φύση της καπιταλιστικής οικονομίας. (Γιατί η  καπιταλιστική παραγωγή είναι παραγωγή εμπορευμάτων βασισμένη στην ατομική ιδιοκτησία). Έτσι η οξύτητα και η αγριότητα των ανταγωνισμών, των εντεινόμενων ανισοτήτων διοχετεύεται σε άλλες μορφές. Ο κατηργημένος πόλεμος δίνει τη θέση του σε άλλα είδη πολέμων (οικονομικούς, εμπορικούς, ταξικούς, νομισματικούς, ιδεολογικούς, ψυχολογικούς, που  αν και συχνά γίνονται χωρίς αιματηρή βία, εντούτοις  προκαλούν  περισσότερα θύματα και  μεγαλύτερο κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Οφείλουμε βέβαια να τους αναγνωρίσουμε ότι είναι μαέστροι στην απάτη. Γι’ αυτό συναντούν μικρή σχετικά αντίδραση από τους λαούς.

18-10-2011

Η Ελληνική κρίση και η Τουρκία

Του Νίκου Χειλαδάκη*

Πριν από λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 5 Οκτώβριου 2011, ένας πολύ γνωστός Έλληνας διανοούμενος, καθηγητής πανεπιστήμιου, ο Δ. Κ., τουρκολόγος, πήγε στην Τουρκία και μίλησε στο πανεπιστήμιο Gediz της Κωνσταντινούπολης, (εφημερίδα Sabah 6/10/2011), λέγοντας στο τουρκικό ακροατήριο του τα έξης καταπληκτικά: «Μόνο οι Τούρκοι μπορούν να σώσουν την Ελλάδα από την οικονομική κρίση. Η μόνη σωτηρία της Ελλάδας είναι η… ένωση και η ενσωμάτωσή της με τη Τουρκία».

Αυτό είναι άλλο ένα θλιβερό δείγμα του πώς παρουσιάζεται η χώρα μας με την δεδομένη οικονομική κρίση από τους ίδιους τους Έλληνες στην Τουρκία και ποιες εντυπώσεις επικρατούν για την Ελλάδα στην τουρκική κοινωνία.

Σήμερα την Άγκυρα πιστεύουν ότι εμείς είμαστε ο πιο αδύνατος κρίκος στον τουρκικό περίγυρο, (ένας περίγυρος που όπως θα δούμε παρακάτω είναι άκρως προβληματικός) και ότι θα ήμασταν πραγματικά μια υπέροχη «λιχουδιά» για το τουρκικό κατεστημένο είτε αυτό είναι κεμαλικό, είτε ισλαμικό του Ερντογάν, που όπως αποδεικνύεται είναι ακόμα πιο χειρότερο από το πρώτο καθώς διαπνέεται από ένα ακατάσχετο ιμπεριαλισμό που συμπλέει την θρησκεία με τον τουρκικό εθνικισμό. Το πρόβλημα όμως για τους Τούρκους, που λαχταράνε να κάνουν περίπατο στο Αιγαίο και στην Θράκη, είναι ότι ο επιτιθέμενος πάντα καταδικάζεται διεθνώς και συχνά αναγκάζεται να πληρώσει τις συνέπειες της επιθετικότητας του, (όχι πάντα). Για τον λόγο αυτό οι Τούρκοι δεν θα ήθελαν ποτέ να εμφανιστούν σαν οι επιτιθέμενοι και οι πολεμοχαρείς. Έτσι εμφανίζονται σαν οι «αθώες περιστερές» που απέναντι στους κακούς, μπαταξήδες και αναρχικούς Έλληνες, είναι οι ειρηνοποιοί και εγγυητές της σταθερότητας στην περιοχή. Δεδομένης αφορμής όμως…

Παράλληλα γίνεται μια μεγάλη εκστρατεία στους Τούρκους επενδυτές και άλλους να έρθουν και να αγοράσουν «κοψομεσιά» κάθε τι το ελληνικό, από κότερα, επιχειρήσεις, τράπεζες, μέχρι και νησιά και υφαλοκρηπίδες που έχουν τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα. «-Τρέξτε η ευκαιρία είναι μεγάλη!» προτρέπουν οι τουρκικές εφημερίδες, η Ελλάδα ξεπουλιέται στην μισή τιμή και ακόμα χαμηλότερα, μην χάσετε τέτοια ευκαιρία. Σώστε την Ελλάδα !!! ! Χαρακτηριστικό του κλίματος είναι το άρθρο της δημοσιογράφου της Hurriyet, Sevin Turan, στις 8 Οκτωβρίου, που απευθύνεται στους Έλληνες και τους συμβουλεύει «στοργικά» να μην κάνουν πια αερομαχίες αλλά τα λεφτά για την αεροπορία να τα δώσουν στα …ελληνικά χρέη. Μέχρι και οι ελληνικές ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ, όπως της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης, όπως αποκάλυψε η τουρκική εφημερίδα Yeni Şafak στις 14 Οκτωβρίου, σπεύδουν να ζητήσουν την… «οικονομική προστασία» της Τουρκικής Αεροπορικής Εταιρείας, «Türk Hava Yolları» ενώ η εφημερίδα Zaman, στις 13 Οκτωβρίου καλεί τους Τούρκους επιχειρηματίες να σπεύσουν να αγοράσουν όσο – όσο τις ελληνικές επιχειρήσεις για να τις σώσουν. Δηλαδή τα πρόβατα καταφεύγουν στην προστασία του …Λύκου. Αλλά τι να πει κανείς όταν Έλληνες μεγιστάνες, όπως οι ελληνοκαναδοί αδελφοί Λαζαρίδη, (ομογενείς από την Κωνσταντινούπολη), αντί να έρθουν να στηρίξουν την δοκιμαζόμενη ελληνική οικονομία, πηγαίνουν στην Τουρκία για μεγάλες επενδύσεις, όπως αναφέρει πανηγυρικά η εφημερίδα Mıllıyet, στις 10 Οκτωβρίου. Α ρε κατακαημένο Ελλαδιστάν!!!

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει καλλιεργηθεί ένα κλίμα φοβίας και ένα κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στην γειτονική χώρα. Η αντίληψη αυτή στηρίχτηκε από τις ελληνικές κυβερνήσεις πρώτα με τον κ Μητσοτάκη και στη συνέχεια με τον κ. Σημίτη. Στη συνέχεια είχαμε το περίφημο «άνοιγμα» του κ Παπανδρέου που άνοιξε τις πύλες της Ευρώπης στο Ελσίνκι το 1999 με τις βαρύγδουπες τότε δηλώσεις του ότι θα σταματούσαν οι αεροπορικές εμπλοκές στο Αιγαίο, λες και δεν ήξερε τι πραγματικά σημαίνει τουρκικός επεκτατισμός. Η Ελλάδα επαφιόταν στην αυταπάτη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας για να καταστρώσει την εξωτερική της πολιτική, μια στρατηγική που όπως φάνηκε αργότερα ήταν μια τραγική αυταπάτη καθώς δεν λύθηκε κανένα ελληνοτουρκικό πρόβλημα. Η τουρκική επιθετικότητα με το τρίο Ερντογάν – Νταβούτολγου και Γκιούλ, αναβαπτισμένη τώρα, διακατέχεται και από το όραμα της αναβίωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αυτό το αίσθημα κατωτερότητας και του κόμπλεξ καλλιεργήθηκε και από μια μεγάλη ελίτ των ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων πολλοί γνωστοί επώνυμοι δημοσιογράφοι που έσπευδαν να φωτογραφηθούν δίπλα στον αρχιτέκτονα της εισβολής στην Κύπρο, Μπουλέν Ετσεβίτ, στην πρώτη συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων στην Κωνσταντινούπολη το Φθινόπωρο του 1999.

Στο ίδιο μήκος κύματος και πολλοί υποτιθέμενοι στρατηγικοί αναλυτές προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα αναγκαιότητας υποχωρήσεων στην τουρκική επιθετικότητα, γιατί η διαμάχη, όπως υποστήριζαν, είναι αδιέξοδο και έθεταν πάντα το πλαστό ερώτημα «δηλαδή θέλετε πόλεμο;». Ακολούθησε ένα χείμαρρος παραπληροφόρησης ενώ τελευταία ενέσκηψε σαν ένα πολύ χρήσιμο όπλο στην κατεύθυνση της υποτακτικότητας και ένας τηλεοπτικός ορυμαγδός με τα περίφημα τουρκικά σήριαλ. Εδώ φάνηκε πραγματικά η τραγική ειρωνεία και η ελληνική βλακεία σε όλο της το μεγαλείο. Σήριαλ που δεν είχαν τίποτα να προσφέρουν παρά μόνο μια ψεύτικη εικόνα της Τουρκίας με πολύ γνωστούς ηθοποιούς που έτριβαν τα χέρια τους από τα ελληνικά ευρώ που έρρεαν στις τσέπες τους για να ειρωνεύονται την Ελλάδα κατέκτησαν το ελληνικό κοινό. Σήμερα στην Τουρκία προβάλλεται ένα κατάπληκτο σήριαλ, (που φυσικά κανείς δεν θα τολμήσει να το φέρει στην Ελλάδα), με φόντο τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο με τον τίτλο «Mazi kalbımde yaradir». Στο σήριαλ αυτό οι «Τούρκοι απελευθερωτές» του νησιού κυνηγούν τους «παράνομους» και «εγκληματίες» Έλληνες και τους «καθαρίζουν» σε κάθε ευκαιρία. Ξέρετε ποιος είναι ο ήρωας των Τούρκων εκδικητών στην μεγαλόνησο; Είναι ο ηθοποιός Özgür Çevik, ο περίφημος Νίκος από το γνωστό τουρκικό σήριαλ, «Ιστορίες Αγάπης», δηλαδή ο Έλληνας γαμπρός που είχε συγκινήσει τους Έλληνες τηλεθεατές. Στο ίδιο σήριαλ πρωταγωνιστεί και η Sedef Avcı, η περίφημη Μπαχάρ από το γνωστό που έσπασε ρεκόρ τηλεθέασης σήριαλ, Εζέλ. Η Μπαχάρ είναι αιχμάλωτη των κακών Ελλήνων, καταφέρνει και δραπετεύει και γυρίζει στα χωριά όπου οι «αιμοβόροι εγκληματίες Έλληνες» έσφαζαν και έκαιγαν κάθε τι το τουρκοκυπριακό. Θάνατος λοιπόν στους εγκληματίες Έλληνες από δυο πολύ γνωστούς Τούρκους ηθοποιούς που έχουν ηρωοποιηθεί από το ελληνικό κοινό. Μπράβο μας!!

 Αλλά ποια είναι η πραγματικότητα για την ίδια την Τουρκία; Όσο και αν δεν το πιστεύετε, ο Ερντογάν έπαιξε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι και τώρα οι φλόγες αγγίζουν την ίδια την Άγκυρα. Το κουρδικό ξαναγύρισε στην δεκαετία του ενενήντα όταν κάθε μέρα είχαμε αιματηρές μάχες με νεκρούς και από τις δυο πλευρές. Το Ιράν είναι εξαγριωμένο με την Άγκυρα εξ αιτίας της εγκατάστασης των περίφημων ραντάρ του ΝΑΤΟ στην Μαλάτεια και τα οποία, όπως υποστηρίζουν στην Τεχεράνη, εξυπηρετούν τις επιθετικές προθέσεις των ΗΠΑ. Η Συρία του Άσαντ πνέει μένεα κατά του Ερντογάν εξ αιτίας της στάσης που έχει κρατήσει η Άγκυρα στο συριακό. Η Συρία του Άσαντ έχει δηλώσει στον ίδιο τον Νταβούτογλου ότι όσα γίνονται τώρα στην Συρία αν ανατραπεί ο Άσαντ, θα… τα βρουν πολύ χειρότερα στην ίδια την Τουρκία. Το αραβικό «άνοιγμα» του Ερντογάν έχει ξεφουσκώσει καθώς οι ίδιοι οι Άραβες δεν έχουν καμία κοινή γραμμή ενώ ήδη πολλοί επικρίνουν την Άγκυρα ότι υποκρίνεται καθώς ο πραγματικός της σκοπός είναι η αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας που ξυπνάει ζοφερές αναμνήσεις στον αραβικό κόσμο. Η κρίση με το Ισραήλ είναι σε εξέλιξη και εδώ φάνηκε ξεκάθαρα ότι η αλαζονεία του Ερντογάν δημιουργεί συνεχώς καινούργια αδιέξοδα. Οι Τούρκοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το Ισραήλ για τον απλούστατο λόγο ότι η στρατοκρατική τους μηχανή σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από τους Ισραηλινούς. Από την άλλη, η στάση των ΗΠΑ που είναι σε προεκλογική περίοδο και εδώ το ισραηλινό λόμπυ παίζει καθοριστικό ρόλο, είναι καθαρά υπέρ του Ισραήλ. Και εκτός από όλα αυτά υπάρχει και το περίφημο πρόβλημα ταυτότητας που συνεχώς μεγαλώνει καθώς τα εκατομμύρια των κατοίκων της Ανατολίας συνειδητοποιούν πως είναι ουσιαστικά χωρίς εθνική και θρησκευτική ταυτότητα.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και η Άγκυρα βρίσκεται σε άκρως δυσχερή θέση, εμείς για άλλη μια φορά οδηγούμαστε από άκρως ανυπόληπτους ανθρώπους κατευθείαν στον γκρεμό. Και δεν είναι ο οικονομικός γκρεμός που θα μας βαραθρώσει, αλλά κυρίως ο εθνικός. Προσέξτε! Η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας θα είναι πολύ πιο βαριά από την απώλεια της καλοπέρασής μας όπως την είχαμε μάθει τις τελευταίες δεκαετίες αδιαφορώντας για την ιστορία και την Ορθόδοξη παράδοση μας.

* Ο Νίκος Χειλαδάκης είναι Δημοσιογράφος –Συγγραφέας- Τουρκολόγος. Ο κ. Νίκος Χειλαδάκης γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και παρακολούθησε μαθήματα τουρκολογίας στο Παρίσι. Πέραν των δεκάδων άρθρων που έχει γράψει σε εφημερίδες και περιοδικά (Έθνος, Αγγελιοφόρος, Μακεδονία, Θεσσαλονίκη, Στρατηγική, Άβατον) και τη συνεργασία του με ειδησεογραφικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς σε θέματα σχετικά με τα ελληνοτουρκικά, έχει συγγράψει αρκετές μελέτες. Έχει εκδώσει μεταξύ άλλων τα βιβλία: Η εμφάνιση των Τούρκων: Μια απάντηση στον Τουργκούτ Οζάλ, Φάκελος Οτσαλάν και Τουρκία: Ένας πονηρός διπλωμάτης, Μυστική Τουρκία, Ανατολική Αυτοκρατορία κ.α. [ http://www.oodegr.com/oode/biblia/kritiki/poioi_tourkoi_1.htm]

ΠΗΓΗ: Δημιουργία αρχείου: 18-10-2011, Τελευταία ενημέρωση: 18-10-2011, http://oodegr.com/oode/koinwnia/ethnika/tourkia_krisi_1.htm