Οι "Αμνήμονες" του Μνημονίου

Σχολιάστε

Οι "Αμνήμονες" του Μνημονίου

 

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)


 

Αυτοί που έφεραν το Μνημόνιο, τώρα διαφωνούν μαζί του..!!!

Ένας ένας, χωρίς αιδώ και τσίπα, σκάνε μύτη στην Αγορά και δηλώνουν:

εγώ διαφωνούσα…

εγώ την ανάγκη φιλοτιμίαν εποίησα…

εγώ δεν ήξερα, διάβαζα "Μικρόν Ήρωα" και μπέρδεψα τον Σεϊταν Αλαμάν με την φράου Ντιαβολίκ,

έτσι ξετσίπωτα! Πασόκοι, Νεοδημοκράτες και Κωλοτούμπες (του ΛΑΟΣ) σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μην έκλεισαν σπίτια, σαν να μην έκλεισαν μαγαζιά, σαν να μην έσφαξαν μισθούς, βγαίνουν τώρα ένας ένας στο Μεϊντάνι και στη Μέση Οδό κι αρχίζουν σαν τις βρεγμένες γάτες τις γυριστές – φτου κακά ότι ψήφισα ψήφισα, δεν το ξαναψηφίζω.

Σας έβγαλα τα μάτια, αλλά δεν θα σας τα ξαναβγάλω. Σας έκοψα τα πόδια, αλλά τώρα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια, πιρουέτες και κωλοτούμπες.

Το ίδιο και τα "ντόμπερμαν της ενημέρωσης". Αφού υποστήριξαν το Μνημόνιο και τους Μνημονιακούς λες και έτρωγαν για κάθε κουβέντα που έλεγαν μία μπριζόλα, αφού πήραν κόσμο και κοσμάκη στον λαιμό τους βγαίνουν τώρα στις οθόνες, ασπόνδυλοι, αναξιοπρεπείς και ολολύζουν για τα βάσανα του κοσμάκη τα οποία οι ίδιοι αυτοί αληταράδες του καθωσπρεπισμού δεν έβαλαν μόνον το χεράκι τους για να επισυμβούν, αλλά και τις κραυγές τους, τις απειλές τους, τους ιταμούς εκβιασμούς τους.

Όλοι αυτοί, γνωστοί – δεν είναι δα Νέα Υόρκη ή Ιερουσαλήμ όποι όλοι κατοικούμε, είχαν προειδοποιηθεί για το ερεβος που φέρνουν, για το βάραθρο στο οποίο σπρώχνουν τη χώρα.

Ατάραχοι όμως, διότι πολλές φορές εως τώρα την έχουν γλυτώσει, συκοφαντούσαν τους εχέφρονες ως γραφικούς και τους σοβαρούς ως κολλημένους, επιδαψιλεύοντας επι δικαίους κι όχι αδίκους όλα τα γνωστά τους κλισέ και τις συνήθεις ρετσινιές περί λαϊκισμού κι έλλειψης προτάσεων.

Με θράσος χιλίων πιθήκων.

Αλήθεια τώρα, δεν αισθάνονται το "αίμα στα χέρια τους"; Για τα εκατομμύρια ζωές ανθρώπων που τίναξαν στον αέρα. Για τις εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειών που έσπρωξαν στην ανέχεια, ακομα και στην πείνα;

Υποθέτω, όχι.

Διότι τα ίδια έκαναν με το Χρηματιστήριο κι έμειναν ατιμώρητοι. Διότι τα ίδια έκαμαν και με το Σχέδιο Ανάν κι έμειναν ατιμώρητοι. Διότι διαπλέκονται, χρόνια τώρα, με νταβατζήδες και λαμόγια χωρίς να έχουν λογοδοτήσει ποτέ.

'Οντως! με τον καιρό έγιναν αδιάβροχοι, παχύδερμα. Ιδιοτελείς και δόλιοι. Εν τέλει Εχθροί του Λαού.

Τώρα προσπαθούν να τη γλυτώσουν πάλι.

Υπολογίζουν στην αμνησία μας για την αμνηστεία τους.

Θα τα καταφέρουν;

Δεν είναι θέμα εκδίκησης, ούτε απόδοσης δικαιοσύνης ή καθαιρεσή τους απ΄την Αγορά, είναι πολιτική αναγκαιότης.

Αυτοι που κατ' εξακολούθησιν έβλαψαν τον λαό, θα συνεχίσουν να τον βλάπτουν. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και πρέπει κάποια στιγμή να λυθεί, όπως και πολλά άλλα.

Όχι με κυνήγι μαγισσών, αλλά με την ψήφο, την ανάγνωση, το γράψιμο, την οργάνωση (των ονείρων σας) κι όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν έναν πολίτη. Που σέβεται τον εαυτό του κι απαιτεί να τον σέβονται τα κόμματα, ο Τυπος, τα συνδικάτα, η Δημοκρατία.

Η Δημοκρατία είναι δική μας υπόθεση, κι όταν λειτουργεί (ακόμα και η αστική δημοκρατία) είναι το μόνον που φοβούνται τα λαμόγια και οι νταβατζήδες.

Τον σοσιαλισμό δεν τον φοβούνται (ακόμα). Ας φοβούνται τους πολίτες κι όσους πολιτικούς τους εκφράζουν…

 

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

 

ΠΗΓΗ: Ο Στάθης στον eniko, Πρώτη καταχώρηση: 02/02/2012, http://www.enikos.gr/stathis/9641,Oi_Amnhmones_toy_Mnhmonioy.html

ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ ΤΑΞΙΚΩΝ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΩΝ & ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ

Σχολιάστε

ΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ

 

Η "παλινόρθωση" μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου, όχημα για την αποψίλωση του μαθητικού πληθυσμού και την αξιολόγηση – απόρριψη των εκπαιδευτικών

 

Του Χρήστου Κάτσικα


 (Υπογράφουν και: Εκπαιδευτικός Όμιλος / Αντιτετράδια της εκπαίδευσης)

 
                Αν κανείς κοιτάξει, τα τελευταία τριάντα χρόνια, τις διακηρύξεις των υπουργών Παιδείας, και άλλων παραγόντων, κάθε φορά που μιλούσαν για αλλαγή ή άλλαζαν το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα εκπλαγεί: τα αποτελέσματα των νέων τρόπων πρόσβασης στα ΑΕΙ – ΤΕΙ ήταν εντελώς αντίθετα από τις υποσχέσεις τους!

Παράλληλα κάθε φορά που η όποια πολιτική ηγεσία του Υπουργείου προχωρούσε σε αλλαγές στη Λυκειακή βαθμίδα και στο σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη εκπαίδευση, δικαιολογούσε τις αλλαγές μέσα από μια ανελέητη κριτική του προηγούμενου συστήματος ξεχνώντας βέβαια ότι οι ίδιοι το είχαν θεσπίσει.  Για παράδειγμα οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που πριν λίγα χρόνια έκαναν αλλαγές στο Λύκειο και στο σύστημα πρόσβασης, οι ίδιες ακριβώς (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ) ανακαλύπτουν ότι «το Λύκειο, όπως λειτουργεί σήμερα, είναι κατά βάση μια βαθμίδα που προσφέρει αποσπασματικού χαρακτήρα γνώσεις»…ότι «αποθαρρύνει τη δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία και ανταμείβει τη στείρα απομνημόνευση της ύλης» και ότι «φορτώνει με υπέρμετρο άγχος και πίεση τους μαθητές» ότι «ακυρώνεται ο παιδαγωγικός ρόλος των εκπαιδευτικών» και ότι «αποτέλεσμα όλων των προαναφερθέντων ελλειμμάτων είναι η ελληνική οικογένεια να αιμορραγεί οικονομικά».

 

Οι ίδιοι που πανηγύριζαν πριν λίγα χρόνια για τις αλλαγές που έκαναν στο σύστημα πρόσβασης, οι ίδιοι ακριβώς ανακαλύπτουν σήμερα ότι «το σημερινό σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι έγκυρο» και ότι «αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι μια σειρά από παθογένειες οι κυριότερες από τις οποίες είναι: Με το σημερινό σύστημα, ανθεί ένα τεράστιο οικονομικό κύκλωμα παραπαιδείας, και δυστυχώς είναι σαφές ότι δημιουργούνται και αναπαράγονται κοινωνικοί φραγμοί, καθώς τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά οικογενειών έχουν σαφέστατα πολύ λιγότερες ευκαιρίες». 

 

Τα λέμε αυτά για να δείξουμε πόση αξία έχουν οι «υποσχετικές» με τις οποίες περιβάλλουν την πρόταση για το νέο Λύκειο και το σύστημα πρόσβασης καθώς όσα λένε δεν είναι τίποτε περισσότερο από «copy paste» των διακηρύξεων που συνόδευαν τις αλλαγές μέσα στα αποκαίδια των οποίων αναπνέουν σήμερα εκπαιδευτικοί και εκπαιδευόμενοι.

 

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ

 

Να το ξεκαθαρίσουμε κι ας μην υπάρχει καμιά αυταπάτη: Αυτό που αντιμετώπισαν πρώτα οι μαθητές φέτος ήταν ένα φθηνό Λύκειο, με περισσότερους μαθητές στην τάξη, χωρίς Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη (ΠΔΣ), με εκπαιδευτικούς πιεσμένους από τη μείωση των μισθών και την δραματική αλλαγή των εργασιακών τους σχέσεων,  χωρίς βιβλία, με εξαιρετικά περιορισμένες λειτουργικές δαπάνες,  και με ένα ωρολόγιο πρόγραμμα υποταγμένο πλήρως στο νέο σύστημα εισαγωγής που ψώνισε το Υπουργείο Παιδείας από τα καλάθια προσφορών των χρησιμοποιημένων και χιλιοαποτυχημένων συστημάτων πρόσβασης. Το «Νέο Λύκειο» αποτελεί μια βαθμίδα δεμένη απ’ το λαιμό με την πρώιμη εξειδίκευση, τη βαθμοθηρία, την παραπαιδεία, την εισαγωγή στην τριτοβάθμια.

 

Το  «Νέο Λύκειο» ήρθε, ως ένα νέο, κλωνοποιημένο υβρίδιο, μια νέα καλλιέργεια σε φτωχό, αλίπαστο, κακοπαθημένο, αποαζωτοποιημένο έδαφος:

 

– καλλικρατικές συγχωνεύσεις,  υποβιβασμοί και  λουκέτα στα σχολεία,

– διάλυση 50 εκπαιδευτικών οργανισμών, ανάμεσα στους οποίους ο ΟΣΚ και ο ΟΕΔΒ (με παραχώρηση του ψηφιακού βιβλίου στην ιδιωτική πρωτοβουλία μετά από κοινοτική επιδότηση),

– απόλυτη ελαστικοποίηση στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών (αναπληρωτές κανονικού ωραρίου, αναπληρωτές μειωμένου, ωρομίσθιοι και ΕΣΠΑτζήδες

– επιχείρηση για νέο διοικητικό μοντέλο του υπερδιευθυντή και του ισοπεδωμένου συλλόγου,

– καλλικρατική κατάτμηση του ενιαίου της εκπαίδευσης και  ‘αποκέντρωση’ του τύπου ‘βγάλτε τα πέρα μόνοι σας’,

– δρομολογούμενη,  στην πράξη πια,  «αξιολόγηση» της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού,

–  δραματική κατρακύλα του προϋπολογισμού για την παιδεία, από το 3,1 στο 2,7%.

 

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

Αν κανείς ανιχνεύσει το «σώμα» της πρότασης για το Λύκειο και την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, θα διαπιστώσει ότι κεντρική θέση στις αλλαγές έχει μια ρύθμιση για την οποία οι επιτελείς του Υπουργείου Παιδείας και οι συνοδοιπόροι τους (ο Πανεπιστημιακός και πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Γ. Μπαμπινιώτης) έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να «καταθέσουν» το ρεπερτόριο της υλοποίησής της: πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου. Αυτές φαίνεται να αποτελούν το «παιδαγωγικό ευαγγέλιο» και τη «γραμματική» του και καθορίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να πριμοδοτούν, χωρίς να το δηλώνουν, την «παλινόρθωση» μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου.

 

Πράγματι! Αν κανείς ξύσει τα γνωστά παραπλανητικά σοβατίσματα, θα ανακαλύψει ότι ο το Υπουργείο Παιδείας προτείνει το παρακάτω: Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου, από την Α΄ έως την Τρίτη Λυκείου) οι μαθητές θα διαγωνίζονται στο τέλος της χρονιάς σε εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα σε όλα τα μαθήματα με κοινά θέματα που θα έρχονται τον λεγόμενο Ανεξάρτητο Εθνικό Οργανισμό Εξετάσεων και όποιος καταφέρει και «επιζήσει σχολικά» και ενδιαφέρεται να διεκδικήσει την εισαγωγή του στην Ανώτατη εκπαίδευσης, στην τελευταία τάξη του Λυκείου, περνάει από έναν ακόμη γύρο πανελλαδικών εξετάσεων σε 3-4 μαθήματα. (τα οποία στην πραγματικότητα θα είναι τα διπλάσια καθώς το Υπουργείο παιδείας, ως μέγας αλχημιστής, προσφέρει τρία σε ένα τα φιλολογικά μαθήματα, τις φυσικές και μαθηματικές επιστήμες).

Παράλληλα, το Υπουργείο Παιδείας στα πλαίσια της «σκέψης Μπαμπινιώτη» ερωτοτροπεί με την ιδέα, ανάμεσα σε άλλα, οι εξεταστικές δοκιμασίες να βασίζονται σε ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, ως ασπίδα στη μηχανική αποστήθιση και παπαγαλία.

 

Αντικειμενική μεταμφίεση ανισοτήτων

 

Να το πούμε καθαρά: όλο πιο έντονα και έντεχνα, προβάλλονται με διάφορες ταχυδακτυλουργίες, παραδοσιακές πρακτικές ως πρωτότυπα και μαγικά ελιξίρια για την «ανανέωση» του σχολείου. Με τα περιφερειακά τεστ ο κ. καθηγητής επιδιώκει να καλλιεργήσει την αυταπάτη ότι το σύνολο της διαδικασίας θα είναι απόλυτα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, αποκρύπτοντας έντεχνα το γεγονός ότι όσο «αντικειμενικό» κι αν είναι το διαδικαστικό μέρος, τα υπόλοιπα στοιχεία που «συναρμολογούν» τη λογική του, και διαμορφώνουν την κρίση για την επιλογή / πρόκριση – απόρριψη του μαθητικού πληθυσμού δεν μπορούν να «απογαλακτιστούν» από τις ανισωτικές λειτουργίες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτήν και τις λειτουργίες της, γνωρίζουν καλά ότι αν οι εκπαιδευτικές ανισότητες μεταξύ των μαθητών αποτελούσαν στο σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων την εκπαιδευτική τους ιστορία, τώρα θα είναι το ζωντανό τους παρόν. Παράλληλα, η κρυφή ενσωμάτωση του συστήματος επιλογής στην καρδιά της λυκειακής βαθμίδας, με τις ετήσιες πανελλαδικές εξετάσεις  από την Α΄ τάξη – που όλοι γνωρίζουν πόσο εύκολα μπορεί να απλώσουν τη «σκιά τους» στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας – μεταμφιέζεται από το Υπουργείο Παιδείας σε «απελευθέρωση του λυκείου ως αυτόνομης μορφωτικής βαθμίδας». Ωστόσο, τα αποτελέσματα στις ετήσιες εξετάσεις πανελλαδικού τύπου δεν θα φωτογραφίζουν, δεν θα αποτιμούν απλώς την απόδοση και την πρόοδο του μαθητή από τάξη σε τάξη, αλλά θα καθορίζουν (νωρίς – νωρίς) ποιες σχολές θα «ανοίξουν» γι’ αυτόν στο μέλλον και αν θα «ανοίξουν».

 

Εξετάσεις «παρακυβέρνησης»

 

Να το πούμε καθαρά: Δεν υπάρχει καλύτερο έδαφος για να βαθύνει ακόμη περισσότερο τις ρίζες της η εκπαίδευση της ακριβοπληρωμένης αμάθειας, καλύτερη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας για να τρέξουν ακόμη πιο γρήγορα οι εργολάβοι των εξετάσεων, τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα! Χέρι – χέρι, ο πάλαι ποτέ «μέγας εξισωτής», όχι μόνο δεν θα ελαφρώνει αλλά θα επικυρώνει και θα νομιμοποιεί με τον πιο «αντικειμενικό» τρόπο το στένεμα των διόδων! Στην υλοποίηση των προτάσεων του Υπουργείου Παιδείας, εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος, η μαθησιακή διαδικασία να καταδυναστευτεί ολοκληρωτικά από το «άπλωμα» των εξεταστικών δοκιμασιών και την ανάγκη ανταπόκρισης σ’ αυτές και εκπαιδευτικοί και εκπαιδευόμενοι να μεταφέρουν στην «καρδιά» της σχολικής αίθουσας ρόλους εξεταστών – διορθωτών – βαθμολογητών, αφ’ ενός, και εξεταζομένων, αφ’ ετέρου, αφού το εκπαιδευτικό έργο καλείται να εστιάσει σε μια «τεχνολογία» των εξετάσεων, στην οργάνωση και διευθέτηση των προβλεπόμενων εξεταστικών δοκιμασιών. Στο πλαίσιο αυτό, η λυκειακή βαθμίδα θα «ξεχάσει» πολύ γρήγορα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ότι οι μαθητές που φοιτούν στις τάξεις της έχουν διαφορετικές, άνισες μορφωτικές «αποσκευές», καθώς θα είναι επιφορτισμένη όχι στο να προετοιμάσει το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού αλλά κυρίως να διαπιστώσει – νομιμοποιήσει την ικανότητα εκείνων που προορίζονται να φοιτήσουν στις «καλές» σχολές, μέσα από διαδικασία επιλογής που θα επεκτείνεται χρονικά σε όλο το εύρος του Λυκείου και θα προσφέρει στη διαχειριστική αρμοδιότητα των καθηγητών – κριτών, ως στοιχεία για την κρίση των υποψηφίων, «αυτούσια» την ποιότητα των μορφωτικών «αποσκευών» που ο κάθε ένας θα μεταφέρει ανάλογα με το κοινωνικό – οικονομικό του «βάρος».

Παράλληλα, να τονίσουμε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι τα τεστ τύπου πολλαπλής επιλογής προάγουν την κριτική σκέψη και άλλες συναφείς δραστηριότητες, καθώς δέχονται σοβαρές αμφισβητήσεις. Τι ελέγχεται, αλήθεια, με αυτά που παρουσιάζονται σαν τη λυδία λίθο της αξιολόγησης των μαθητών; Θραύσματα γνώσεων και επιλεκτικής μνήμης που δεν είναι παρά μία από τις μορφές που παίρνει η ικανότητα συγκράτησης πληροφοριών, η οποία δρομολογείται στα ίδια ίχνη της αποστήθισης που υποτίθεται έρχεται να αναιρέσει. Δεν θα ήταν υπερβολή να σημειώσουμε ότι πολλές φορές καμιά άσκηση δεν εξηγεί τόσο πλήρως τις διανοητικές ελλείψεις των μαθητών όσο η εσωτερική συσχέτιση γνώσης και σκέψης με τη σημείωση των επιλογών πάνω σε διακεκομμένες γραμμές.

 

ΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

 

 

Λιγότερα μαθήματα, ερευνητικές εργασίες, ελεύθερος χρόνος!  Αυτά είναι, μαζί με τις χιλιοπαιγμένες υποσχετικές, τα νέα συνθήματα του Υπουργείου Παιδείας για το «νέο Λύκειο». Να επισημάνουμε βεβαίως ότι το Υπουργείο Παιδείας είναι άσσος στις ταχυδακτυλουργίες. Η μείωση των μαθημάτων έγινε, τουλάχιστον σε ένα μέρος, με την παλιά διαφήμιση των σαμπουάν (2 σε 1, 3 σε 1 κλπ). Πήρε τρία φιλολογικά μαθήματα (Αρχαία, Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία) που διδάσκονται στο σημερινό Λύκειο 9 ώρες και τα «βάφτισε» ένα με τις ίδιες ώρες. Πήρε άλλα τρία μαθήματα (Φυσική, Χημεία και Βιολογία) και τα «βάφτισε» πάλι ένα.

 

Να πούμε, βέβαια, ότι τα τελευταία πολλά χρόνια, υπήρχαν πλήθος μαθήματα στο Λύκειο και αυτό δεν ήταν ότι καλύτερο καθώς δεν πατούσε σε κάποια πραγματική ανάγκη των μαθητών αλλά σε άλλες «ανάγκες». Ωστόσο το κύριο ζήτημα δεν είναι τόσο τα λιγότερα ή τα περισσότερα μαθήματα που διδάσκεται ένας μαθητής, αλλά η κατεύθυνση, τα περιεχόμενα μάθησης, η ποιότητα των διδακτικών εγχειριδίων, οι τρόποι διδασκαλίας και προπάντων οι επιδιώξεις της.

 

Όσον αφορά στην υποσχετική για περισσότερο ελεύθερο χρόνο των μαθητών αυτό μόνο πικρό γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Η διάρθρωση του «νέου λυκείου» και οι νέοι όροι πρόσβασης στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μετατρέπουν το «νέο λύκειο» σε μαραθώνιο πολλών εμποδίων και εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι αυτή η κατάσταση είναι το έδαφος που λιπαίνει την εξαφάνιση του ελεύθερου χρόνου.

 

Επανασύνδεση του Λυκείου με την εργασία

 

Στη συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης, οφείλουμε να επισημάνουμε τους οικονομικούς, κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς όρους που επιδρούν, στη διάρκεια της φοίτησης, πολύ πριν οι μαθητές, ως υποψήφιοι, φτάσουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, στην έκβαση αυτής της φοίτησης και σε τελευταία ανάλυση στη διαφοροποιημένη κατάταξη των υποψηφίων. Οφείλουμε να στρέψουμε το μικροσκόπιο του ενδιαφέροντος, της πολιτικής και εκπαιδευτικής μας ανάλυσης στις λειτουργίες του υπαρκτού σχολείου από την πρώτη μικρή του δημοτικού, πολύ, δηλαδή πριν από το τέλος της λυκειακής βαθμίδας.

Δεν υπάρχει «φαεινή ιδέα» για το εξεταστικό, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει αντίπαλη πρόταση, αν δεν τοποθετηθεί κανείς για την ουσία της σχολικής εκπαίδευσης, καθώς, είναι σαφές ότι το σύστημα πρόσβασης δεν μπορεί να βρει δίκαιη λύση στο πλαίσιο των άνισων όρων που δημιουργεί η σημερινή εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα. Οφείλουμε να μιλήσουμε για την εκπαίδευση και το σχολείο σε συνάρτηση με τις υπαρκτές σχέσεις παραγωγής, με το σύστημα εκμετάλλευσης που προσδιορίζει και καθορίζει τη σχολική εκπαίδευση.

Η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να κοιτάξει το δάσος και όχι το δέντρο και να μιλήσει για όλα τα παιδιά. Αλλιώς θα «εγκλωβιστεί» σε μια επιφανειακή συζήτηση που θα επικεντρώνεται στην τελευταία τάξη του λυκείου, θα μεγαλοποιεί το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει αυτό καθαυτό το «σύστημα πρόσβασης» και θα αφήνει απέξω τα μεγάλα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Χρειάζεται, επίσης, να αποκαλύψουμε ότι η «αυτονομία» ή «αποδέσμευση του Λυκείου» δεν εξαρτάται, σε τελευταία ανάλυση, από τις εξετάσεις πρόσβασης. Πρώτον γιατί κάθε βαθμίδα είναι λογικό να δένεται με την επόμενη. Δεύτερον, γιατί όπου κι αν μετατεθούν οι εξετάσεις πρόσβασης χρονικά, το Λύκειο θα συνεχίσει να είναι προθάλαμός τους, καθώς η «αξία» των τίτλων του Λυκείου στον υφιστάμενο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας δεν είναι, εδώ και χρόνια, συνδεδεμένη με κανένα επαγγελματικό δικαίωμα, είναι απαξιωμένη εργασιακά.

 

ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 

 

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ακόμη μια πλευρά εξόχως σημαντική που είναι λάθος να ξεφεύγει από την προσοχή της εκπαιδευτικής κοινότητας. Το "Νέο Λύκειο" αποτελεί οργανικό τμήμα του "Νέου Σχολείου" της ημιμάθειας, του κατακερματισμού,  των αποσπασματικών γνώσεων, της μεγάλης διαφοροποίησης. Παράλληλα δένεται με ένα νήμα με την πολιτική των συγχωνεύσεων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών. Γιατί είναι φανερό ότι το Υπουργείο Παιδείας σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τις διαφοροποιημένες επιδόσεις των Λυκείων στις πανελλαδικού τύπου εξετάσεις στα όρια των τριών τάξεων για να νομιμοποιήσει την απορριπτική αξιολόγηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών καθώς θα τους συνδέει με τα αποτελέσματα των μαθητών. Από την άλλη με το επιχείρημα της ανάπτυξης των προγραμμάτων επιλογής μαθημάτων θα επιχειρήσει να δικαιολογήσει την πρόθεσή του για συνένωση λυκείων, δηλαδή για κατάργηση σχολικών μονάδων ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα.

 

                                                                                                                                                                                                                                       3-2-2012

Για το «δράμα της πατρίδας»

Σχολιάστε
Για το «δράμα της πατρίδας»

Επιστολή Μακ. Αρχιεπ. Ιερώνυμου στον Παπαδήμο

 
 
 
 


«Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις» τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος και προσθέτει:
«Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους.

» Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».

«Στις δύσκολες και – αναντίλεκτα – κρίσιμες αυτές ώρες» συνεχίζει ο Αρχιεπίσκοπος «οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους».

«Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαΐ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους» προσθέτει, τονίζοντας:

«Δυστυχώς, όμως, όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις».
 
Σκληρή γλώσσα χρησιμοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος για τα νέα μέτρα που θα εφαρμοστούν και τα οποία θα είναι σκληρότερα, όπως λέει, κάνει λόγο για υποθήκευση του εθνικού μας πλούτου και τονίζει ότι οι Έλληνες απαιτούν ειλικρινείς απαντήσεις.

«Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας. Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία. Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας» λέει ο αρχιεπίσκοπος και σημειώνει ότι «στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά».

«Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό. Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας. Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι. Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης» τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος και καταλήγει με δραματικό ύφος:

«Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους. Έχοντας, πάνω απ' όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε. Η Ελλάδα του πολιτισμού, η Ελλάδα της ιστορίας, η Ελλάδα των παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

» Εξοχότατε κύριε πρόεδρε, αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα».

ΠΗΓΗ: ΠΕΜΠΤΗ, 02 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012, http://topontiki.gr/article/29454

Πτήσεις και πτώσεις – ποίημα του Γιάννη Ποτ.

Σχολιάστε
Πτήσεις και πτώσεις

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 
 

Ταξιδεύοντας στις Συρακούσες
είδαμε τον Αρχιμήδη
                                  νεραϊδόπληκτο
να τρέχει γυμνός στους δρόμους
κράζοντας αλλοπαρμένος
                                         «εύρηκα»

Απέναντι στον Κρότωνα
συναντήσαμε
                τον μουσηγέτη Πυθαγόρα  
να ιερουργεί στο Ομακοείο αρμονία
λοιδορούμενος απ’ το ασύμμετρο
               κάθετης και υποτείνουσας

Παρέκει ακούσαμε τον λογοπαίχτη
                                    Ελεάτη Ζήνωνα
να χλευάζει το άπειρο
                     κυνηγώντας μια χελώνα

Έτσι κι εγώ μαζί με τα παιδιά
                             γυρίσαμε  στην τάξη
να μουτζουρώνουμε
                  στον μαυροπίνακα
                                              Ευκλείδη

Αχ πόσο θαλερή και χυμώδης
                    παρελαύνει η γεωμετρία
καθώς τρίγωνα και τετράγωνα
αποκαλύπτουν
        τις απόκρυφες συμμετρίες τους

Όμως τότε ήταν
                          που ξαφνικά κάηκα  
στην άδολη ματιά των μαθητών μου
                                    και κατέρρευσα
Γιατί πόσο ν’ αντέξεις πετώντας
                                στον ονειροπίνακα
Όταν γρανίτης η ζωή
          ανελέητα κρούει το κουδούνι

Έτσι ακριβώς, κάθε μέρα  
κέρινα τα φτερά μου, λιώνουν
             στην ανελέητη βαρβαρότητα
Να μαραίνεται  η γνώση νηστική
στο μίζερο τραπέζι της ανέχειας
 

           12 Ιανουαρίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

 

Εμπρός για εκλογές: Τέρμα τα δίφραγκα και οι κριτικές

Σχολιάστε
Τέρμα τα δίφραγκα και οι κριτικές, εμπρός για εκλογές

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

 
 
 


Κριτική κάνεις όσο υπάρχουν «δίφραγκα», όσο υπάρχει προορισμός, όσο υπάρχουν στόχοι και πρόγραμμα, όσο βλέπεις να αναπτύσσεται μια συγκεκριμένη στρατηγική. Όσο πιθανολογείς και ελπίζεις ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν όλα αυτά στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής αλλαγής ενός τελματωμένου πελατειακού κράτους. Αν τίποτε από αυτά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, με γνώμονα την πρόοδο και ευημερία μιας κοινωνίας, τότε η…. κριτική είναι πόρνη που εκδίδεται στο πεζοδρόμιο της συμφοράς. Δεν με συμφέρει η καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας και από τη στιγμή που δεν μπορώ να συμβάλω στην αναδημιουργία της, δίχως προηγουμένως να την δω να γίνεται στάχτη, δεν έχω λόγο να αναλύω κριτικά τα φαινόμενα της απόλυτης παρακμής. Τουλάχιστον στο διαδίκτυο.

Στο επίπεδο των επιστημών και της συστηματοποίησης της γνώσης που θα μπορούσε να προκύψει από τη μεθοδολογική διερεύνηση και μελέτη αυτών, επ' ωφελεία των επόμενων γενεών όλου του κόσμου, είναι προφανώς άλλο ζήτημα. Αυτή είναι η απάντηση προς τους ελάχιστους φίλους που κατέκριναν την πρόθεση μου να σιωπήσω αυτή την περίοδο της… κοινωνικής τρέλας και της πολιτικής προστυχιάς! Με εντυπωσίασε θετικά η «κατανόηση» της στάσης μου από τους περισσότερους, στο βαθμό που δεν αποτελούσε ασφαλώς έκφραση αδιαφορίας ή ανακούφισης.

Κριτική – στην περίπτωση μας – κάνεις είτε για να βελτιωθεί η λειτουργία, είτε για να μεταβληθεί η δομή, που συμβάλει στην παραγωγή πολιτικών φαινομένων. Συνήθως τα πράγματα όμως είναι πιο σύνθετα στο πλαίσιο του κριτικού σχολιασμού, καθώς η λειτουργία μόνον δογματικά ή καθαρά θετικιστικά (οικονομιστικά) θα μπορούσε να διακριθεί από την δομή στην οποία εντάσσεται. Όπως έγινε φανερό, μέσω της δικής μου κριτικής ανάλυσης, η μελέτη της λειτουργίας (εκφράσεις και πολιτικές της αγοράς, επιλογές και τακτικές του πολιτικού συστήματος, κυβερνητικές αποφάσεις, διεθνείς σχέσεις, πρωτοβουλίες εντός της ΕΕ, λειτουργία των κομμάτων κλπ.), είναι κρίσιμο μέγεθος στο βαθμό που ενσωματώνει (αποκρυσταλλώνουν)  μικροδομές εξουσίας και ισχύος, που αποτελούν συστημικό (systemic), τμήμα της γενικότερης δομής, που είναι το σύγχρονο κεφαλαιοκρατικό κράτος ή ο σημερινός μεταβιομηχανικός καπιταλισμός.

Έχει σημασία, στο σημείο που βρισκόμαστε ως χώρα και κοινωνία, μια τέτοια κριτική; Ίσως, αλλά αποκλειστικά στο βαθμό που συνδυαζόταν ή απλώς συνοδευόταν από μια στρατηγική εμπέδωσης μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στην Ελλάδα, όπως επανειλημμένα επιχείρησα να εξηγήσω. Σε άλλη περίπτωση θα ήταν είτε μια άστοχη «φιλολογία» της κρίσης, είτε στρατευμένη δημοσιογραφία, είτε δραματουργία σε ένα σκηνικό παραπλάνησης του αποδέκτη. Εμείς όμως είχαμε στόχο να διεισδύσουμε και να αποκαλύψουμε τα δίχτυα των σημαντικών σχέσεων (significant relationships), που αναπαράγουν το πολιτικό φαινόμενο στην Ελλάδα και το συνδέουν με τις διεθνείς πολιτικές και σχέσεις εντός της ΕΕ, αποκαλύπτοντας το ιδεολογικό και πρακτικό καθεστώς που διευθύνει τον μηχανισμό, ο οποίος δίνει νόημα στις κυβερνητικές, κοινωνικές, οικονομικές ή ατομικές συμπεριφορές. Πρόκειται για το μονοπώλιο της εξουσίας. Έτσι, εστιάσαμε ιδιαίτερα στον μηχανισμό της διαπλοκής και στα επικοινωνιακά μοτίβα που αυτός ορίζει, στο πλαίσιο της κουλτούρας μέσω της οποίας τόσο οι πολίτες, όσο και (κυρίως) οι συλλογικοί φορείς πολιτικής ισχύος αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Και γιατί όλα αυτά; Μα, για να προσδώσει η κριτική μας πολιτική δυναμική στις πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις. Σε εκείνους που επιθυμούσαν να μην καταστραφεί η κοινωνία και να διαλυθεί το κράτος στη φάση ενός τυφλού νεοφιλελευθέρου μετασχηματισμού, όπου μας οδήγησε (εγκλώβισε) το καιροσκοπικό καθεστώς της Ελλάδας, για να διασώσει τα προνόμιά του και να διαιωνίσει την  κυριαρχία του ως εντολοδόχος των νέων προστάτιδων δυνάμεων της χώρας.  Όλα αυτά είχαν νόημα στο βαθμό που δεν θα φτάναμε στο σημείο, όπου οι κυβερνήτες σαν τον εισπράκτορα των παλιών αστικών λεωφορείων, θα φώναζαν: «τέρμα τα δίφραγκα», δηλαδή, εδώ αποβιβάζονται όσοι πλήρωσαν για την διαδρομή μέχρι εδώ. Όποιος θέλει να συνεχίσει θα πρέπει να καταβάλει άλλο ένα δίφραγκο. Εντάξει, αλλά τι γίνεται με αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν, αλλά δεν έχουν τις δύο δραχμές; Μα, τι λέμε τώρα! Ο ρεαλισμός επιτάσσει είτε να δανειστούν το ποσό για να το καταβάλουν στον εισπράκτορα, είτε να κατέβουν από το όχημα (ευρωζώνη, καθημερινότητα, επιχειρηματικότητα κλπ.). Και όσοι δεν μπορούν να δανειστούν τι θα κάνουν;  Θα μείνουν στη στάση να κοιτούν τα λεωφορεία να φεύγουν, μέχρι να πέσουν λιπόθυμοι στο πεζοδρόμιο ή ας κάνουν …χαρακίρι, διδάσκει το καθεστώς των πολιτικάντηδων που μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε καθεστώς τεχνοκρατών. Άλλη λύση δεν υπάρχει: «τέρμα τα δίφραγκα», καθώς τα ψέματα περί ισχυρής Ελλάδας και περί χωρών-μελών της ευρωζώνης που δεν πτωχεύουν τελείωσαν.  Τώρα αρχίζουν οι απειλές, τα τελεσίγραφα και οι τσαμπουκάδες από τον «εισπράκτορα». Άντε τώρα να κάνεις κριτική, δίχως να αρχίσει ή επανάληψη όσων μέχρι τώρα εξιστόρησες και εναγωνίως επισήμανες!

Όχι, ας μην δώσουμε τη διάσταση της φάρσας στην πενταετή διαδικτυακή επικοινωνία μας! Ας σώσουμε τουλάχιστον το επίπεδό της, καθώς οι προοδευτικές-κοινωνικές δυνάμεις  που δήθεν δεν «μασάνε» από απειλές και τελεσίγραφα, μοιάζει να αντεπιτίθενται με αντίστοιχα «μέσα» του λόγου, δίχως όμως … μέσα πρακτικής πολιτικής και στρατηγική. Τα τελευταία τα κατασκευάζεις στη κοινωνία, μέσω της κριτικής ανάλυσης και μέσω μιας ευέλικτης πολιτικής στάσης συνεργασιών πολιτικών φορέων και με μεθοδολογία συμπόρευσης κοινωνικών στρωμάτων που μετατρέπονται ταχύτατα σε μια κοινή τάξη, ως αποτέλεσμα της κρίσης: την τάξη των αποκλεισμένων. Αναφέρομαι στους ανέργους, στους εργάτες, στους φτωχούς αγρότες, στους νέους επιστήμονες, στους φτωχούς μισθοσυντήρητους, στους απελπισμένους μικροεπιχειρηματίες και έντιμους επιτηδευματίες που γονατίζουν μπροστά στην δομική ύφεση. Όλοι αυτοί έχουν λόγους να συμπράξουν για να απαντήσουν στην επίθεση των διαπλεκομένων και των ύπουλων Συγκυβερνόντων, οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μεταφέρουν στην ελληνική κοινωνία τους εκβιασμούς «συμμόρφωσης στο αδιέξοδο», που με απίθανο θράσος, ιδεολογικές παρωπίδες μηχανιστικού τύπου και επιπολαιότητα ορίζουν το ΔΝΤ και το χρηματοπιστωτικό λόμπυ που βρίσκεται από πίσω του καθώς και η βιομηχανική ελίτ της ΕΕ.

Η συνεννόηση και πολιτική σύμπραξη ιδεολογικά διακριτών κοινωνικών ομάδων, θα μπορούσε να δώσει δημοκρατική λύση στο αδιέξοδο της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους και της επιχειρούμενης επιβολής μιας κατάφορα αντεθνικής και αντικοινωνικής δανειακής σύμβασης στο κοινωνικό σώμα. Και τούτο προϋποθέτει την άμεση προσφυγή σε γενικές εκλογές, προτού το χρεοστάσιο αποκτήσει αυξημένη θεσμική ισχύ, διαστρέφοντας ασφαλώς το σύνταγμα. Αυτή η βουλή δεν νομιμοποιείται να κυρώσει καμία απολύτως νέα δανειακή σύμβαση, από τη στιγμή κατά την οποία πρόκειται να διαλυθεί αμέσως μετά. Όπως είναι έξω από οποιαδήποτε δημοκρατική ηθική η λάθρα επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους, όχι από την χώρα μας (με πρωτοβουλία της χώρας μας), αλλά μετά από (την μεταξύ τους) συμφωνία των ιδιωτών και κρατικών ή υπερκρατικών δανειστών της χώρας. Φτάσαμε ακόμα και η αναδιάρθρωση μετά από δύο χρόνια παραπλάνησης και κερδοσκοπίας με το ελληνικό χρέος, να μας επιβάλλεται αντί να την έχουμε αναζητήσει εμείς ως προϋπόθεση για την ένταξη σε οποιονδήποτε μηχανισμό της ΕΕ!! Αυτό δεν είναι αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους ενός ανεξάρτητου κράτους, αλλά μιας υποτελούς πολιτείας που έχει απεμπολήσει το δικαίωμα άσκησης της κυριαρχίας της, προσβάλλοντας ασφαλώς κατάφωρα την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας. Στο σημείο αυτό καλό είναι να αφήσουμε τα «παραπλανητικά», κατανοώντας, ότι άλλο είναι η υποχώρηση της λαϊκής κυριαρχίας σε θεσμικό επίπεδο λόγω της ένταξης της χώρας μας σε υπερεθνικές δομές και εντελώς διαφορετικό η απεμπολή δικαιωμάτων που παραμένουν αναπαλλοτρίωτα στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς οικονομικής πρακτικής.

Αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους δεν έκανε ποτέ κανείς μετά από συμφωνία  των δανειστών μεταξύ τους, την οποία να καλείται να αποδεχθεί το κράτος που χρεοκοπεί και μάλιστα ως δήθεν δώρο για να αντισταθμιστεί η στρατηγική εσωτερικής υποτίμησης, ώστε θεωρητικά μετά από μία δεκαετία το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να φτάσει στο ύψος που είχε πριν την δήλωση αδυναμίας δανεισμού από την κυβέρνηση της χώρα μας. Δεν έχει τόσο σημασία το τελευταίο, το οικονομικό μέρος που ούτως ή άλλως είναι αυθαίρετο, το κρίσιμο είναι η διαδικασία που ακολουθείται. Η Ελλάδα έχει πάψει να συμπεριφέρεται ως κυρίαρχο κράτος και είναι απόλυτη χυδαιότητα να θεωρεί κανείς ότι αυτό είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα κάθε «χρεωμένου». Το ελληνικό κράτος δεν είναι ιδιώτης, αλλά συμπεριφέρεται σαν ιδιώτης, ακυρώνοντας μαζοχιστικά την ύπαρξη του. Νομικά προκύπτει ένα τεράστιο ζήτημα και πολιτικά ένα μεγαλύτερο: Η Ελλάδα πρώτα διολίσθησε σε χώρα υπό καθεστώς υποτέλειας με την ένταξη της στον ατομικό μηχανισμό – μέσω του άμεσου κρατικού δανεισμού από χώρες της ευρωζώνης – ενώ τώρα το διευθυντήριο της ευρωζώνης παζαρεύει με τους τραπεζίτες την μεταφορά της κυριαρχίας της χώρας για τα επόμενα χρόνια. Δηλαδή ενόψει το νέου χρεοστασίου η κυριαρχία της Ελλάδας διαμοιράζεται μεταξύ του τραπεζικού συστήματος και των θεσμικών και παραθεσμικών κέντρων των αποφάσεων της ΕΕ. Και τούτο γίνεται ΚΑΤ’ ΕΞΑΙΡΕΣΗ και με πραξικοπηματική διαδικασία που στηρίζεται σε ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που ισοδυναμεί με καθεστώς πολιορκίας.


Η κοινοβουλευτική ομάδα του  ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, παραδίδουν την χώρα στο χρηματοπιστωτικό λόμπυ και στους Γερμανούς με τους Κεντροευρωπαίους συμμάχους τους. Αυτό καταδηλώνει σοβαρή εκτροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τέτοιο δικαίωμα δεν θα είχαν ακόμη και αν είχαμε χάσει πόλεμο. Πόσο μάλλον που καταλήξαμε σε αυτή την διαδικασία μετά από διαρκείς διολισθήσεις, και αφού πρώτα διεξήχθησαν εκλογές με πλαστά στοιχεία, παραπλανητικά δήθεν προγράμματα και πασιφανή εξαπάτηση του εκλογικού σώματος. Η μορφή του εκλογικού σώματος που ανέδειξε την παρούσα βουλή, είναι  εύλογο ότι δεν έχει καμία σχέση με την τρέχουσα, καθώς η πραγματικότητα τότε ήταν απολύτως διαφορετική από την σημερινή. Ενώ την κύρια ευθηνή στην εξαπάτηση και σε όσα ακολούθησαν με τα μνημόνια και τα χρεοστάσια φέρει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, την κύρια ευθύνη για την παράδοση της χώρας για την επόμενη δεκαετία (τουλάχιστον) φέρει η ηγεσία της ΝΔ. Ο κ. Σαμαράς αποδείχθηκε εξίσου δόλιος με τον κ. Παπανδρέου. Φαίνεται ότι δεν τον ενδιαφέρει να κυβερνήσει, αλλά να αναλάβει την διαχείριση μιας υποτελούς χώρας (vessel state). Δικαίωμά του οι επιθυμίες του, αλλά όχι η πρακτική που ακολουθεί.   

Εδώ πλέον ο λόγος περνά στον λαό. Μόνον αυτός μπορεί να επιβάλει εκλογές ακυρώνοντας την συμφωνία του πολιτικού υποκόσμου που καμώνεται ότι πολιτεύεται στο πλαίσιο της «Συμφωνίας (των) Κυρίων» Παπαδήμου, Παπανδρεόυ, Σαμαρά, Καρατζαφέρη. Ακριβολογώ χαρακτηρίζοντάς τους πολιτικό υπόκοσμο, καθώς ο πολιτικός κόσμος κυβερνά με λαϊκά σύμφωνα και όχι παραβιάζοντας κάθε έννοια δημοκρατικού πολιτεύματος. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα διότι τα οικονομικά ατυχήματα αντιμετωπίζονται πολιτικά μέσω της πολιτικής συμμετοχής. Τα οικονομικά αδιέξοδα δεν μετατρέπονται σε πολιτικά από την στιγμή που παρεμβαίνει ο μηχανισμός των γενικών εκλογών. Στην Ελλάδα σήμερα η οικονομική κατάρρευση ακολουθείται από ένα πολιτικό αδιέξοδο και αυτό με τεράστια ευθύνη του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και των διαπλεκομένων. Τι κάνετε τέλος πάντων εδώ; Οδηγείτε την χώρα στην ανωμαλία για να επιβιώσει όπως-όπως ένα ελεεινό πελατειακό καθεστώς και ένα κομματικό σύστημα απόλυτα εξευτελισμένο διεθνώς, έχοντας στην πλάτη σωρεία σκανδάλων; Μετατρέπετε την χρεοκοπία που προκαλέσατε και αυτή σε σκάνδαλο: στο μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών της νεότερης ελληνικής ιστορίας; Δεν αντιλαμβάνεστε ότι είναι τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο να διαπραγματεύεστε δήθεν την αναδιάρθρωση και το νέο πρόγραμμα  εσωτερικής υποτίμησης, όλοι εσείς που δεν είχατε την πολιτική αρετή να αποφύγετε την πτώχευση ή αργότερα να κάνετε την αναδιάρθρωση ορθόδοξα και  επ’ ωφελεία του ελληνικού λαού και όχι των τραπεζιτών και των χρηματιστών; Άραγε πόσο μεγαλύτερο σκάνδαλο από αυτό προετοιμάζεστε να διαπράξετε εντός του κοινοβουλίου; Θα μπορούσε ποτέ μία βουλή που εξελέγη με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», να παραδώσει την χώρα και τον ορισμό του εθνικού συμφέροντος στους δανειστές της, αφού πρώτα τους μετέτρεψε σε επικυρίαρχους; Αυτό το πολιτικό έγκλημα είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι δεν θα έρθει στιγμή που θα αναζητήσει φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς; Γιατί οδηγείτε τα πράγματα στα άκρα; Γιατί τόση ανευθυνότητα;

Τώρα δεν υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο. Ή ο λαός δηλώνει την αποφασιστικότητά του να περιφρουρήσει την λαϊκή κυριαρχία, απαιτώντας να προηγηθούν εκλογές της απόφασης για τη νέα δανειακή σύμβαση και την αναδιάρθρωση, που πολύ κακώς ξεκίνησε όπως ξεκίνησε και συνδέθηκε απολύτως με την μορφή της εσωτερικής υποτίμησης και υποβάθμισης των αξιών στην χώρα, ή θα σκύψουμε το κεφάλι και θα υποστούμε τον εξευτελισμό από όσους ορίζουν την σημασία του «τέρμα τα δίφραγκα». Μήπως ήρθε η ώρα του ελληνικού λαού να επαναορίσει την σημασία αυτής της φράσης, λέγοντας «τέρμα τα δίφραγκα» σε όσους λάθρα επιβαίνουν και μάλιστα σοφάρουν το «λεωφορείο» που φέρει την ταμπέλα Ελληνική Δημοκρατία; Σε κάθε περίπτωση, η κριτική στο πλαίσιο αυτό αισθάνεται άβολα. Ασκήθηκε από τον γράφοντα για να επηρεάσει αυτούς οι οποίοι θα μπορούσαν θεωρητικά να δράσουν για να διαμορφώσουν συνθήκες εναλλακτικής ηγεμονίας στον τόπο, ώστε να αναπτυχθεί ένα ρεύμα εκδημοκρατισμού και ριζικής παραγωγικής αναδιάρθρωσης. Από την στιγμή που αυτοί στην πλειονότητά τους δεν δείχνουν ικανοί να δώσουν πολιτική διάσταση με πρακτικό τρόπο στις παρατηρήσεις του γράφοντα σε ο, τι αφορά στόχους, πρόγραμμα και στρατηγική για μία αυτόνομη προοδευτική διακυβέρνηση – την οποία όρισα με πολλές δεκάδες διαδικτυακά σημειώματα – ας αναλάβει ο λαός να τους πείσει επί του πρακτέου. Τώρα που η κριτική τελειώνει μαζί με τα δίφραγκα, ήρθε η ώρα του λαού να κρίνει αν θα συνεχίσει να διαβιεί λάθρα και υποκριτικά ή αν θα αναζητήσει εκ νέου την εθνική αξιοπρέπεια παράλληλα με ένα νέο καθεστώς, που αν μη τι άλλο θα γεννά την ελπίδα ότι η ισότητα και η ελευθερία, όπως και η ευημερία, δεν αποτελούν δανεικό όνειρο.  

ΠΗΓΗ:   kafeneio, 1-2-2012,  http://kafeneio-gr.blogspot.com/2012/02/blog-post_5060.html  

Επιχείρηση εκβιασμού των πανεπιστημίων

Σχολιάστε
Επιχείρηση εκβιασμού των πανεπιστημίων

Του Παναγιώτη Σωτήρη


 
 
 
Σε έναν πρωτοφανή εκβιασμό ενάντια στα Πανεπιστήμια έχει προχωρήσει το τελευταίο διάστημα το Υπουργείο Παιδείας. Με πρόσχημα ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία εκλογής των Συμβουλίων Ιδρύματος, αρνείται να εγκρίνει τους προϋπολογισμούς των πανεπιστημίων και αντίθετα χορηγεί απλώς κάθε μήνα το μισό του δωδεκατημορίου του περσινού προϋπολογισμού. Θυμίζουμε εδώ ότι οι προϋπολογισμοί των ιδρυμάτων, που αφορούν όλες τις λειτουργικές δαπάνες τους, έχουν ήδη μειωθεί σημαντικά και κατά μέσο όρο τα πανεπιστήμια πήραν το 2011 το 50-60% των προϋπολογισμών του 2009. Την ίδια στιγμή το Υπουργείο Παιδείας με παρεμβάσεις του απαγορεύει στα ΑΕΙ να διαχειριστούν όπως μπορούν τυχόν ταμειακά υπόλοιπα που έχουν.

Όλα έχει ήδη οδηγήσει πολλά ιδρύματα σε μια συνθήκη πραγματικής χρηματοδοτικής ασφυξίας με συνέπειες που έχουν ήδη γίνει ορατές. Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας πρόσφατα ανακοίνωσε ότι αδυνατεί να καλύψει μεγάλο μέρος από τις δαπάνες του καθώς αντιμετωπίζει χρέος πάνω από 3 εκατομμύρια ευρώ. Σε πολλά πανεπιστήμια περιορίζονται ακόμη και στοιχειώδεις δαπάνες όπως αυτές που αφορούν τη θέρμανση των κτιρίων. Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου έγινε έκκληση των τεχνικών υπηρεσιών να μην γίνεται υπερβολική χρήση ηλεκτρικών αερόθερμων γιατί αυτό απειλούσε με σοβαρά τεχνικά προβλήματα.

Αυτή είναι η εικόνα του πανεπιστημίου που οραματίζεται η κ. Διαμαντοπούλου και – φανταζόμαστε – οι απαραίτητοι τοποτηρητές της Τρόικας που βρίσκονται εγκατεστημένοι μονίμως σε κάθε υπουργείο: πανεπιστήμια χωρίς θέρμανση, χωρίς δυνατότητα να καλύψουν δαπάνες, με τεράστια λειτουργικά προβλήματα. Και βέβαια όλα αυτά χωρίς να είναι καθόλου σαφές ποιο θα είναι το μέλλον, εάν αναλογιστούμε ότι το επόμενο βήμα θα είναι η επιχείρηση συρρίκνωσης της ανώτατης εκπαίδευσης, με τις περιβόητες συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων ή ακόμη και ολόκληρων ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης. Καθόλου τυχαίο επομένως και το κύμα επιστημονικής μετανάστευσης προς το εξωτερικό.

Αυτή η επίθεση στην ανώτατη εκπαίδευση ως κοινωνικό δικαίωμα εξηγεί και την ιδιαίτερη επιμονή στην επιβολή των Συμβουλίων Διοίκησης. Είναι προφανές ότι ένα πανεπιστήμιο που είναι έστω και στοιχειωδώς αυτοδιοικούμενο και δημοκρατικό δεν έχει άλλο δρόμο παρά να είναι αγωνιζόμενο και αντιστεκόμενο. Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται και τώρα με το πλήθος αποφάσεων Συλλόγων ΔΕΠ, φοιτητικών συλλόγων, συντονισμών συλλόγων, κοινών συνελεύσεων διδασκόντων – φοιτητών- εργαζομένων, αλλά και πανεπιστημιακών οργάνων (Συγκλήτων κ.λπ.) που έχουν ταχθεί κατά του νόμου και της εφαρμογής του. Αυτό δείχνει το γεγονός ότι σε αρκετά ΤΕΙ δεν έχουν πραγματοποιηθεί εκλογές με απόφαση των συλλόγων των σπουδαστών. Αυτό αποδεικνύει και οι διαρκείς αναβολές στα πανεπιστήμια. Απέναντι σε αυτό η πολιτική εξουσία προσπαθεί με κάθε τρόπο να τσακίσει την ηθική και ακαδημαϊκή ραχοκοκαλιά της πανεπιστημιακής κοινότητας επιβάλλοντας τη συνθήκη υποταγής και απεμπόλησης της δημοκρατίας και της αυτοδιοίκησης που θα συνεπάγονται τα Συμβούλια Διοίκησης με τους περιβόητους εκπροσώπους του «κόσμου της οικονομίας» και η νέα διοικητική διάρθρωση που θέλει τους διδάσκοντες, τους φοιτητές και τους εργαζομένους ομήρους μιας νέας ακαδημαϊκής ολιγαρχίας.

Ότι σε αυτή τη συνθήκη καταστροφής το Υπουργείο έχει βρει πρόθυμους συνεργάτες μέσα στο σώμα των πανεπιστημιακών καθηγητών δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το φαινόμενο της συμμόρφωσης με αντιδημοκρατικές και αντιδραστικές καταστάσεις έχει υπάρξει και στο παρελθόν. Ευτυχώς, υπάρχουν και όλοι οι υπόλοιποι: πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που θέλουν να τιμήσουν την ιδιότητά τους και να αντισταθούν στην επιχείρηση κατεδάφισης του δημόσιου πανεπιστημίου. Ο εκβιασμός δεν θα περάσει!

 
ΠΗΓΗ: 1-2-2012, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=56361

Ακύρωση Μνημονίων-άρνηση χρέους-έξοδος από ΟΝΕ

Σχολιάστε
Ακύρωση των Μνημονίων – άρνηση του χρέους – έξοδος από το ευρώ

Του Νίκου Φωτόπουλου

 
 

Ακύρωση των μνημονίων – άρνηση του χρέους – έξοδος απο το ευρώ: Aρρηκτη ενότητα, ελάχιστο σημείο  αφετηρίας, αλλά όχι επαρκές πλαίσιο στρατηγικό πλαίσιο πάλης.

Υποστηρίζεται η άποψη, ότι το αίτημα της στάσης πληρωμών είναι δυνατόν να αποσυνδεθεί από το αίτημα της εξόδου από το ευρώ καθώς και από τον αγώνα για την ανατροπή του ειδικού καθεστώτος το οποίο έχει επιβληθεί στη χώρα.
 
Σύμφωνα με τη θέση αυτή, η οποία με διάφορες παραλλαγές διατυπώνεται από μερίδες της ρεφορμιστικής και της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο αγώνας για την έξοδο από το ευρώ δεν πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων, αλλά αντίθετα, θα πρέπει να έχει ένα χαρακτήρα ''ζύμωσης'' και ότι πρώτιστα οφείλουμε να παλεύουμε για αυτά καθ' αυτά τα ζητήματα της απαλλαγής από το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων, της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης, της νέας Δανειακής Σύμβασης που ετοιμάζεται κλπ.
 
Οι απόψεις αυτές είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές, καλλιεργούν κλίμα αναμονής-παραμονής στο ευρώ και σπέρνουν την αυταπάτη ότι είναι δυνατόν στις σημερινές συνθήκες, με τη συγκεκριμένη μορφή που έχει τελεσίδικα πάρει η ευρωαπολυταρχία, αλλά και με την πραγματικότητα της μεταφοράς του ελληνικού ''χρέους'' από τους ιδιώτες στα κράτη, να πετύχει το λαϊκό κίνημα την επιβολή μονομερών ενεργειών αντιμετώπισης του ''χρέους'' (και ιδίως την στάση πληρωμών με μη αναγνώρισή του), δίχως ταυτόχρονα και αυτόματα να έρθει σε ρήξη με την ΟΝΕ.
 
Και ακόμα χειρότερα,επιχειρούν να εμφανίσουν το ζήτημα της παραμονής ή μη στην ΟΝΕ ως καθαρά και μόνο οικονομίστικο αίτημα, με τον ισοπεδωτικό (και στην ουσία του συμψηφιστικό) ισχυρισμό ότι είτε με εθνικό νόμισμα είτε με ευρώ το πρόβλημα είναι ''με ποιές πολιτικές'', ξεχνώντας τόσο ότι η ίδια η παραμονή στην ΟΝΕ ακυρώνει εξ' αρχής, καταστατικά, κάθε δυνατότητα άσκησης εναλλακτικής πολιτικής υπέρ του λαού, όσο και ότι κάθε αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας της ΟΝΕ στερεί και θα στερεί ακόμη περισσότερο όχι μόνο τα περιθώρια αυτοδύναμης υπέρ του λαού ανάπτυξης αλλά και τα παραδοσιακά εργαλεία άσκησης δημοσιονομικής κυριαρχίας ακόμα και αυτού του αστικοδημοκρατικού κράτους.

                                                                                            Όμως αυτή η αυταπάτη στις σημερινές συνθήκες είναι το λιγότερο επικίνδυνη.

Η παραμονή ή όχι στο ευρώ δεν είναι οικονομίστικο αίτημα, είναι καθαρά πολιτικό, και από την απάντησή σε αυτό το ερώτημα καθορίζεται κατ' αρχάς αν η χώρα θα ελέγχει τη νομισματική της κυκλοφορία, αν θα μπορεί να ασκεί αυτοδύναμα δημοσιονομική πολιτική που αποτελεί ένα εκ των βασικών στοιχείων του πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας, αν θα διαθέτει τα εργαλεία άσκησης πιστωτικής πολιτικής, αν θα μπορεί να υποστηρίζει τις πολιτικές και τους τομείς που η ίδια κυρίαρχα κρίνει ότι εξυπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες, αν θα μπορεί να εφαρμόζει δική της αγροτική πολιτική προγραμματίζοντας και σχεδιάζοντας ποιά και πόσα προϊόντα θα παράγει αλλά και πώς και πού θα τα διαθέτει, αν θα υπάρχουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χώρα και πώς θα ενισχύονται, και κυρίως αν θα μπορεί να ελέγχει την Τράπεζα της Ελλάδας ώστε να ασκεί με κεντρικό έλεγχο, συνολικότερα, σχεδιασμένα την οικονομική και κοινωνική της πολιτική.
 
Για πολλά από αυτά τα επίδικα, και πριν απ' όλα για το ζήτημα του ελέγχου της κεντρικής τράπεζας, είναι σαφές ότι δεν αρκεί καν η έξοδος απ' την ΟΝΕ. Επί παραδείγματι, η κεντρική τράπεζα της χώρας βρισκόταν σε ιδιωτικά χέρια και πριν από την είσοδο στο ευρώ. Συνεπώς εδώ δεν γίνεται λόγος για μια απλή επιστροφή στην προ της ΟΝΕ περίοδο, μολονότι ακόμα και τότε τα περιθώρια άσκησης κρατικής πολιτικής ήταν αρκετά μεγαλύτερα εν συγκρίσει με τη δεκαετία της νομισματικής, πιστωτικής, δημοσιονομικής, γενικότερα οικονομικής, και πολιτικής φυλακής των λαών.
 
Η προσπάθεια απόσπασης της στάσης πληρωμών από την έξοδο από το ευρώ είναι έωλη και για έναν ακόμη απλούστατο λόγο, ο οποίος αναφέρεται στον αντίπαλο. Διότι ο αντίπαλος δεν πρόκειται να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ αν εκείνη προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, ιδιαίτερα δε αν μιλάμε για στάση πληρωμών με μη αναγνώριση του χρέους, σπάσιμο της σχέσης οφειλέτη-δανειστή και μονομερή διαγραφή χωρίς καμία διαπραγμάτευση. Στην πραγματικότητα, ούτως ή άλλως είναι εξαιρετικά πιθανό να την εκδιώξει από το ευρώ και να την οδηγήσει σε υγειονομική ζώνη ασφαλείας με ένα ελεγχόμενο από αυτόν νόμισμα ''ευρωδραχμής'', ακόμα και δίχως να του βάλουμε το μπουρλότο της άρνησης του χρέους, διότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην ευρωζώνη και στην ΕΕ, οι αυξημένες δανειακές ανάγκες Ιταλίας, Ισπανίας και Γαλλίας, η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών αυτών αλλά και του ίδιου του EFSF καθώς και η επικείμενη της Γερμανίας(!) θα καταστήσουν ασύμφορη έως και επικίνδυνη την παραμονή με τους σημερινούς όρους της Ελλάδας, εάν φυσικά δεν την έχουν καταστήσει ήδη και απλώς μετράμε βδομάδες μέχρι τις τελικές ανακοινώσεις… Η μόνη περίπτωση για να μη συμβεί αυτό είναι η υλοποίηση του εναλλακτικού τους πλάνου, της λεγόμενης ''πτώχευσης μέσα στο ευρώ'' που θα αποτελέσει έναν πραγματικό Αρμαγεδώνα για το λαό.
 
Παρά τις ψευδαισθήσεις ορισμένων μερίδων της αριστεράς, η απόλυτα ελεγχόμενη από τον αντίπαλο ''πτώχευση μέσα στο ευρώ'' αποτελεί τη μόνη πιθανότητα απόσπασης της στάσης πληρωμών από το ζήτημα της παραμονής στο ευρώ.Μόνο που εν προκειμένω δεν θα μιλάμε ούτε για στάση πληρωμών ούτε και για ''θετική'' μεταβολή των όρων συμμετοχής στο κοινό νόμισμα κατά τις επιθυμίες ή τις ψευδαισθήσεις αριστερών μερίδων. Αντίθετα, εν προκειμένω μιλάμε για ατιμωτική χρεωκοπία που θέτει τη χώρα, τα περιουσιακά της στοιχεία, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, στη διάθεση των ''δανειστών'' (χρεωκοπία που θα βαφτιστεί ως…  εθνοσωτήρια ''αναμόρφωση του προφίλ του χρέους''), και παράλληλα μιλάμε για (''προσωρινή'', όπως θα πλασαριστεί στο λαό) μεταβολή των όρων συμμετοχής μας στο ευρώ από τους ''δανειστές''.
 
Σίγουρα δεν είναι αυτό που επιθυμούν όσοι στην αριστερά προβάλλουν τις ανωτέρω επικίνδυνες και αποπροσανατολιστικές θέσεις… Το κύριο σήμερα είναι να μην καλλιεργούμε κλίμα αναμονής και να προετοιμαζόμαστε για την επόμενη μέρα, η οποία κατά πάσα πιθανότητα, είτε με δική μας πρωτοβουλία είτε με πρωτοβουλία των τοκογλύφων που παριστάνουν τους δανειστές, θα είναι για την Ελλάδα επόμενη μέρα χωρίς ευρώ, τουλάχιστον στη σημερινή μορφή του.
 
Ο αντίπαλος (ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι, μονοπώλια, τράπεζες, βιομηχανίες, ερευνητικά κέντρα, ινστιτούτα και επιτροπές, κυβερνήσεις, ευρωπαϊκά όργανα) προετοιμάζεται από καιρό για αυτήν την εξέλιξη. Την έχει μεθοδικά δρομολογήσει,τουλάχιστον από την περίοδο του αρχικού Μνημονίου του Μαΐου του 2010, και στην ουσία ήδη από το 2008 με τα πρώτα πακέτα δισ. στο δήθεν ''πανίσχυρο και απρόσβλητο από την κρίση'' (όπως τότε μας έλεγε το καθεστώς) τραπεζικό σύστημα. Επιχειρεί να ενσωματώσει στην στρατηγική του ακόμα και το ενδεχόμενο του λαϊκού ξεσπάσματος, έχοντας μάλιστα προεξοφλήσει ότι θα εκδηλωθεί σύντομα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η λαϊκή οργή.

                                                                                         Ο τρόπος με τον οποίο ο αντίπαλος προγραμματίζει τη δράση του είναι διπλός.

Αφενός επιχειρεί να περιορίσει με κάθε μέσο τις συνέπειες της σημερινής ''συντεταγμένης'' και αυριανής ''ασύντακτης'' χρεωκοπίας για το καθεστώς της ευρωζώνης και της ΕΕ. Αφετέρου παρεμβαίνει στο ελληνικό κράτος, διορίζοντας απευθείας πρωθυπουργό και κυβέρνηση και ωθώντας προς μια ταχεία περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του καθεστώτος στην Ελλάδα, όχι τόσο διότι θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό θα κατορθώσει να αποτρέψει τον λαϊκό ξεσηκωμό που έρχεται, αλλά κυρίως διότι επιδιώκει να εκτρέψει το βέβαιο λαϊκό ξέσπασμα προς μια τυφλή κατεύθυνση εκτόνωσης ώστε να έλθει ύστερα ως ''εγγυητής της ομαλότητας, της ασφάλειας και της κοινωνικής ειρήνης'' και να εμπεδώσει, με την πρόθυμη συνδρομή των μπιστολιών του καθεστώτος σε ΜΜΕ και ''διανόηση'', ένα κατ' ουσίαν καθεστώς έκτακτης ανάγκης.
 
Άλλωστε, δίχως ένα κατ'ουσίαν καθεστώς έκτακτης ανάγκης, συρρικνωμένων ελευθεριών και επιβολής σιωπής του νεκροταφείου, δεν είναι δυνατή η εγκατάσταση και απρόσκοπτη λειτουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στη χώρα, κάτι το οποίο δείχνει ξεκάθαρα η εμπειρία της λειτουργίας τέτοιων Ζωνών ανά την υφήλιο.
 
Ο πρώτος και άμεσος στόχος του αντιπάλου είναι οι επικείμενες, σχεδιαζόμενες και εν πολλοίς προεξοφλημένες αυτές εξελίξεις να μην οδηγήσουν σε γενικευμένη λαϊκή αμφισβήτηση του ''χρέους'', δηλαδή του βασικού εργαλείου της εξουσίας των μονοπωλίων και των τοκογλύφων, εκείνου δηλαδή του εργαλείου με το οποίο σήμερα ''νομιμοποιείται'' η επιχείρηση ληστείας του πλούτου της χώρας και ισοπέδωσης της ζωντανής εργασίας της.
 
Ακριβώς επειδή η επιχείρηση αυτή (ληστείας του πλούτου και ισοπέδωσης της εργασίας), για την υλοποίηση της οποίας επιβάλλεται σήμερα το ειδικό καθεστώς και καταργούνται ακόμα και τα αυτονόητα για μια ομαλή αστικοδημοκρατική τάξη, βασίζεται στο δήθεν ''χρέος'', είναι θεμελιώδεις σκοποί για τον αντίπαλο το να αναγνωρίζεται το ''χρέος'' ως τέτοιο και να συνεχίζεται απρόσκοπτα η αποπληρωμή του. Κι όταν η συνέχιση αποπληρωμής καταστεί για ένα διάστημα αδύνατη, επιχειρεί με κάθε μέσο να διαφυλάξει ότι το ''χρέος'' θα συνεχίσει να αναγνωρίζεται, καθώς η αναγνώριση του χρέους, η σχέση οφειλέτη-δανειστή, είναι η λυδία λίθος της ληστείας της χώρας.
 
Ακριβώς για το λόγο αυτό, στήνει το πολιτικό σκηνικό με τέτοιο τρόπο, ώστε από τη μια πλευρά οι συγκυβερνήσεις του μαύρου μετώπου (η σημερινή κι αυτές που σχεδιάζει να τη διαδεχθούν) να συνεχίζουν την αποπληρωμή και φυσικά να αναγνωρίζουν το χρέος (κάτι που σημαίνει αυτόματα παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και τη δέσμευση των μελλοντικών εσόδων και πόρων της χώρας), και από την άλλη οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, αριστερές ή μη, που αναπότρεπτα θα ισχυροποιούνται, να μη διανοούνται ή να μην τολμούν να θέσουν ζήτημα μη αναγνώρισης αλλά να περιορίζονται σε διαχειριστικές λύσεις ''επαναδιαπραγμάτευσης'' ή ακόμα και προσωρινού παγώματος, υπό την βασική προϋπόθεση να αποδέχονται και να αναγνωρίζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την ύπαρξη του χρέους και τη σχέση οφειλέτη-δανειστή.
 
Επιμέρους παραχωρήσεις για λόγους κατευνασμού ή υπό την πίεση του λαϊκού παράγοντα είναι διατεθειμένοι να κάνουν (λόγου χάριν, θα μπορούσαν να αποδεχτούν ένα κατευθυνόμενο από τους ίδιους ''πάγωμα'' που δε θα απειλήσει,αντίθετα ίσως και να ωφελούσε μεσοπρόθεσμα, την επιχείρηση ληστείας της χώρας), αλλά η κόκκινη γραμμή τους, η αναγνώριση του χρέους, δεν πρόκειται να σπάσει παρά μόνο με σκληρό, οργανωμένο και στοχευμένο απελευθερωτικό αγώνα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί κάποιος σήμερα να εμφανίζεται στα σοβαρά ως ''αντιμνημονιακός'' δίχως ταυτόχρονα να χτυπάει στη ρίζα το εργαλείο επιβολής των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και του ειδικού καθεστώτος, δηλαδή το δήθεν ''χρέος''. Όσο υπάρχει και αναγνωρίζεται το δήθεν ''χρέος'', τόσο θα εφαρμόζονται τα μνημόνια.
 
Επομένως, με βάση όλα τα παραπάνω, όχι μόνο η αντιμνημονιακή ρητορεία δεν μπορεί να διαχωρίζεται από το ζήτημα του ''χρέους'' αν δεν θέλει φυσικά να ξεπέφτει σε καρικατούρα, όχι μόνο το ζήτημα του ''χρέους'' δεν μπορεί να διαχωριστεί από το αίτημα για έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά, απεναντίας, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι ακόμα και η ανάδειξη της ενότητας των ζητημάτων-στόχων αυτών δεν είναι αρκετή.
 
H άρνηση του χρέους και η έξοδος από το ευρώ αποτελούν αναγκαίες (sine qua non) αλλά όχι από μόνες τους ικανές προϋποθέσεις για την επιτυχία της λαϊκής αντεπίθεσης. Είναι μεν άμεσοι στόχοι πάλης και συσπείρωσης γιατί οδηγούν στο σπάσιμο των κρίσιμων, αδύνατων κρίκων της κυριαρχίας του καθεστώτος, κρίκων που είναι αναγκαίο αλλά ταυτόχρονα και ρεαλιστικά πιθανό με σκληρό αγώνα να σπάσουμε σήμερα (γι' αυτό άλλωστε απαιτείται η μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων σήμερα σε αυτούς τους δυο στόχους).
 
Οφείλουν όμως, για να αποκτήσουν γερά πόδια και προοπτική, να τεθούν στο πλαίσιο μιας συνολικής στρατηγικής ρήξης με την ΕΕ και τα μονοπώλια και της κατάκτησης της εξουσίας από τον ίδιο το λαό ξεπερνώντας τη λογική της ανάθεσης στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό και δημιουργώντας τώρα, από τα κάτω, μορφές και θεσμούς που θα αποτελούν έμβρυα της λαϊκής εξουσίας. Διαφορετικά, οι επιμέρους κατακτήσεις της ακύρωσης των μνημονίων, της άρνησης του χρέους και της εξόδου από το ευρώ, καθόλου αμελητέες φυσικά και πολύ δύσκολες, είναι εξαιρετικά πιθανό να χαθούν στην πρώτη στροφή ανασύνταξης του καταρρέοντος σήμερα πολιτικού συστήματος.
 
Οι ίδιες άλλωστε οι εφιαλτικές για τους λαούς της ΕΕ αποφάσεις της 9ης Δεκεμβρίου, η κατάργηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας, η (και τυπική) ακύρωση της ισοτιμίας των κρατών μελών με την κατάργηση του βέτο, η εισαγωγή της απίστευτα προκλητικής πρόβλεψης για προληπτικό οικονομικό έλεγχο και της εξ ίσου απίστευτης διαδικασίας υπερβολικών ανισορροπιών, σηματοδοτούν το οριστικό τέλος της αυταπάτης ότι είναι ποτέ δυνατόν να προκύψει κάποιου είδους Ευρώπη των λαών δίχως πρώτα να γκρεμιστούν τα θεμέλια της ευρωαπολυταρχίας, του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ, δίχως πρώτα να υπάρξει ένα κύμα αποδέσμευσης λαών και κρατών από αυτό το αντιδραστικό μόρφωμα.
 
Σε αυτήν τη διαδικασία ρήξης και αποδέσμευσης, μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα. Να ξετυλίξουμε εμείς το κουβάρι της απελευθέρωσης των λαών από τη νέα Ιερά Συμμαχία. Είναι πατριωτικό αλλά συνάμα και διεθνιστικό καθήκον μας να αμφισβητήσουμε τώρα, ανοιχτά, χωρίς αναμονές και αυταπάτες, την ευρωαπολυταρχία στη χώρα μας. Πολλοί λαοί κοιτάζουν προς εμάς. Δεν πρόκειται να τους απογοητεύσουμε.
 
 
ΠΗΓΗ: 30-01-2012, http://www.tometopo.gr/home/ideas/309-2012-01-20-09-59-53.html

ΑΪΣΕ ΧΙΟΥΡ – Τουρκία – Μειονότητες: ΕΚΘΕΣΗ ΝΤΡΟΠΗΣ

Σχολιάστε
Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΪΣΕ ΧΙΟΥΡ
«Η αλήθεια για τις Μειονότητες στην Τουρκία»

Λιάνα Μυστακίδου

 

Με πόνο ψυχής ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο δικός μας ΓΑΠ, αναγκάστηκε πιθανότατα να καταδικάσει την αυταρχική, καταπιεστική, αντιδημοκρατική  πολιτική του «καρντάση» Ερντογάν.
Όσοι γνωρίζουν την Ιστορία της Τουρκίας δεν εκπλήσσονται με την πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Άγκυρας, γιατί αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο της εξουσίας στη γειτονική μας χώρα από τη σύστασή του ως κράτους μέχρι σήμερα. Για αυτό και δεν εξαπατήθηκαν με το δημοκρατικό, φιλικό προφίλ που πρόβαλε ο κ. Ερντογάν τα πρώτα χρόνια της παντοδυναμίας του.

Σε μια χώρα όπου κρατούνται στις Φυλακές εκατό δημοσιογράφοι μια γυναίκα, η Αϊσέ Χιουρ συνέταξε την  Έκθεση για της Μειονότητες την περίοδο της Δημοκρατίας. 

 Η κ. Χιουρ κατέγραψε επιγραμματικά όλα όσα έγιναν σε βάρος των Μειονοτήτων από την ίδρυση της τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα.  Αξίζουν συγχαρητήρια στη δημοσιογράφο για το θάρρος και το σθένος της προσπάθειάς της. 

Εμείς απλά θα αναδημοσιεύσουμε το άρθρο της από την εφημερίδα Ταράφ της  22ας  Ιανουαρίου.

«Δεν με εξέπληξε η απόφαση που εκδόθηκε στη δίκη του Χραντ Ντινκ. Γιατί γνωρίζω πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της εχθρότητας εναντίον των μη Μουσουλμάνων και πόσο πλατιά είναι τα κλαδιά της σε αυτά τα χώματα. Υποθέτω και το πώς θα ολοκληρωθεί η διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την οποία χρησιμοποίησε το κυβερνών κόμμα για να κατευνάσει τις αντιδράσεις. Γιατί βλέπω το πώς  ενοποιείται σταδιακά το ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) με το κράτος της Εργκενεκόν.
Γνωρίζω, επίσης τις αποφάσεις που εξέδωσε  το Ανώτατο Δικαστήριο σε άλλες υποθέσεις όπως αυτές των Pinar Selek, Ugur Kaymaz και  Baskin Oran.  Αυτή την εβδομάδα θα δημοσιεύσω μια σύντομη περίληψη των εγκλημάτων που διέπραξε η τουρκική Δημοκρατία εναντίον των μη Μουσουλμάνων. Για να διαπιστώσουμε πόσο δύσκολη είναι η θέση μας και να ευπρεπιστούμε. 


16 Μαρτίου 1923. Ο Ατατούρκ μιλώντας σε μικροεπαγγελματίες είπε: «Τελικά η χώρα παρέμεινε στα χέρια των πραγματικών δικαιούχων της.  Οι Αρμένιοι και οι υπόλοιποι δεν έχουν κανένα δικαίωμα εδώ. Τα εύφορα αυτά εδάφη  ανήκουν στη χώρα των γνήσιων και φανατικών Τούρκων». Με αυτά τα λόγια του καθόρισε το πλαίσιο της μειονοτικής πολιτική της Δημοκρατίας.
Ιούνιος 1923. Απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντά τους οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι υπάλληλοι, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από Μουσουλμάνους. Περιορίστηκε η ελεύθερη διακίνηση των μη Μουσουλμάνων στην Μικρά Ασία. Η απόφαση εκδόθηκε τόσο αιφνιδιαστικά που πολλοί δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στον τόπο τους. Σαν να μην έφθανε αυτό έβαλαν εμπόδια για τη μετανάστευση των Εβραίων στην Παλαιστίνη.
Σεπτέμβρης 1923. Εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε στους Αρμενίους που είχαν φύγει από την Κιλικία και την Ανατολική Μικρά Ασία, λόγω του πολέμου ,να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Δεκέμβρης 1923. Διατάχθηκε η απομάκρυνση της εβραϊκής κοινότητας που αριθμούσε μερικές εκατοντάδες άτομα , από την πόλη Τσόρλου εντός 48 ωρών.  Μετά από έκκληση του αρχιραββίνου αναβλήθηκε η εκτέλεση της απόφασης.  Παρόμοια, όμως, απόφαση που εκδόθηκε για την πόλη Τσατάλτζα εφαρμόστηκε αμέσως.
24 Ιανουαρίου 1924. Στο νόμο που εκδόθηκε για τη λειτουργία των Φαρμακείων, οι μειονοτικοί θα μπορούσαν να ανοίξουν κατάστημα υπό την προϋπόθεση της «παρουσίας Τούρκου».
3 Μαρτίου 1924. Με τον ιστορικό νόμο Tevhid-i Tedrisat έκλεισαν 40 γαλλικά και ιταλικά σχολεία.  Τέθηκαν περιορισμοί στις επισκευές, επεκτάσεις των κτιρίων των Μειονοτικών Σχολείων, καθώς και στην κατασκευή νέων. Το υπουργείο εθνικής παιδείας άρχισε να ελέγχει τα προγράμματα διδασκαλίας και τη διεξαγωγή εξετάσεων στα μειονοτικά σχολεία.
3 Απριλίου 1924.  Βάσει του νόμου που εκδόθηκε για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος υποβλήθηκαν σε εξετάσεις  960 μειονοτικοί δικηγόροι για να διαπιστωθεί αν είναι ηθικοί ή όχι. Μετά από αυτό αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης επαγγέλματος από 460 δικηγόρους. Από αυτούς το 57% ήταν Εβραίοι. Ένας στους τρεις Έλληνες δικηγόρους έμειναν άνεργοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τους Αρμένιους δικηγόρους.
29 Ιανουαρίου 1925. Ο νεοεκλεγμένος Πατριάρχης Κωνσταντίνος Αράμπογλου επιβιβάζεται σε τρένο και στέλνεται στη Θεσσαλονίκη.  Ποιο ήταν το έγκλημά του; Δεν τον συμπαθούσε η κυβέρνηση. Η ελληνική κυβέρνηση μετέφερε το θέμα στο Δικαστήριο της Χάγης και στην Κοινωνία των Εθνών, αλλά με την απειλή της Τουρκίας  «να διώξει το  Πατριαρχείο έξω από τα σύνορά της», η Ελλάδα απέσυρε τις καταγγελίες της και το θέμα έκλεισε  με την «αυτόβουλη παραίτηση του Πατριάρχη».
22 Απριλίου 1926. Με νόμο ορίστηκε η υποχρεωτική χρήση της τουρκικής γλώσσας στις εμπορικές συναλλαγές. Οι μη Μουσουλμάνοι που εργάζονταν σε επιχειρήσεις και δεν γνώριζαν καλά την τουρκική γλώσσα άρχισαν να απολύονται. Ο αριθμός των Ελλήνων που έχασαν τη δουλειά τους αγγίζει τις πέντε χιλιάδες.
17 Φεβρουαρίου 1926. Μετά την ψήφιση του Αστικού κώδικα εξαναγκάστηκαν οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι να δηλώσουν παραίτηση από τα μειονοτικά δικαιώματά τους, τα οποία ορίζονται στη Συνθήκη της Λοζάνης.
1 Αυγούστου 1926. Το κράτος ανακοίνωσε ότι έχει το δικαίωμα να δημεύσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησαν τα μέλη των μη Μουσουλμανικών Μειονοτήτων πριν την 23η Αυγούστου 1924, πριν την εφαρμογή δηλαδή της Συνθήκης της Λοζάνης.
17 Αυγούστου 1927. Ο Οσμάν Ρατιπ μπέη, έγγαμος με εγγόνια δολοφόνησε την 22χρονη εβραιοπούλα  Ελίζα  Νιγέγκο, την οποία  είχε ερωτευτεί και βίαζε για πολύ καιρό. Η εβραϊκή κοινότητα που είδε την πρόθεση του κράτους να κουκουλώσει την υπόθεση, ύψωσε για πρώτη φορά τη φωνή της. Τότε ξεκίνησε μια έντονη εχθρική καμπάνια στον Τύπο εναντίον των Εβραίων.  Ορισμένοι Εβραίοι οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια με την κατηγορία ότι «εξύβρισαν τον τουρκισμό».
13 Ιανουαρίου 1928. Με πρωτοβουλία των φοιτητών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πόλης, οι οποίοι ήθελαν να γίνουν αρεστοί στο καθεστώς τοιχοκόλλησαν στα πλοία και τα λεωφορεία αφίσες που έγραφαν «συμπολίτη μίλα τουρκικά». Πολλά μέλη των Μειονοτήτων οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια γιατί δεν υπάκουσαν σε αυτή την εντολή, με την κατηγορία της προσβολής του Τουρκισμού.
11 Απριλίου 1928. Με τον Νόμο “Tababet ve suabati Sanatlarinin Tarz-i Icrasi” τέθηκε ο όρος  να  πρέπει να είναι κανείς Τούρκος για να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού.   Έτσι, οι μη Μουσουλμάνοι δεν μπορούσαν να γίνουν γιατροί.
Σεπτέμβρης 1929. Η Εφορία αποφάσισε να φορολογήσει τις δωρεές και τις μεταβιβάσεις  που γίνονταν στα εβραϊκά Σχολεία, το νοσοκομείο Or Ahayim, το Ορφανοτροφείο του Ορτάκιοϊ και τις Συναγωγές, επειδή τα θεωρούσε εμπορικές επιχειρήσεις. Η φορολογία είχε αναδρομική ισχύ  και ξεκίνησε από το 1925. Επιβλήθηκε κατάσχεση στον Αρχιραββίνο επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τόσο υψηλό φόρο.
1929-1930 Σε διάστημα 18 μηνών εξαναγκάστηκαν 6.373 Αρμένιοι να μεταναστεύσουν στη Συρία.
18 Σεπτεμβρίου 1930. Ο υπουργός δικαιοσύνης Μαχμούτ Εσάτ Μποζκούρτ, σε ομιλία του στην κοιλάδα του Οντεμις είπε το περίφημο απόφθεγμα του: «Νομίζω ότι η χώρα αυτή ανήκει στους γνήσιους Τούρκους. Όσοι δεν είναι γνήσιοι Τούρκοι έχουν μόνο ένα δικαίωμα σε αυτή τη χώρα, να είναι υπηρέτες και σκλάβοι».
Οκτώβρης 1930. Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των Μειονοτήτων επειδή στις δημοτικές εκλογές το νεοσύστατο Κόμμα Serbest Cunhuriyet συμπεριέλαβε στον κατάλογο των υποψηφίων του έξι  Έλληνες, τέσσερις Αρμένιους και τρεις Εβραίους. Το Κόμμα αναγκάστηκε να κλείσει 99 μέρες μετά την ίδρυση του, αλλά η οργή εναντίον των μη Μουσουλμάνων δεν καταλάγιασε.
11 Ιουνίου 1932. Απαγορεύτηκε η άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων σε ξένους υπηκόους. Η απαγόρευση αφορούσε κυρίως τους Έλληνες υπηκόους που ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες, επιτηδευματίες και πλανόδιοι  πωλητές.
Νοέμβριος 1932. Υποχρέωσαν τους Εβραίους της Σμύρνης να υπογράψουν ένα υποσχετικό με το οποίο υπόσχονταν να υιοθετήσουν τον τουρκικό πολιτισμό και να μιλούν την τουρκική γλώσσα. Μετά τους Εβραίους της Σμύρνης υπέγραψαν το ίδιο υποσχετικό και οι Εβραίοι της Προύσας, του Κιρκλάρελι, της Αδριανούπολης, των Αδάνων, του Ντιγιάρμπακιρ και της Άγκυρας.
1933. Ο Πατριάρχης των Ασσυρίων μη μπορώντας να αντέξει τις κρυφές και φανερές  πιέσεις έφυγε «προσωρινά» από το Μάρντιν και εγκαταστάθηκε στην πόλη Humus της Συρίας.  Έκτοτε ,όμως, δεν κατέστη δυνατή η επιστροφή του.
14 Ιουνίου 1934. Με τον νόμο για την εγκατάσταση που χώριζε τους πολίτες σε τρεις κατηγορίες σε γνήσιους Τούρκους, σε Τούρκους  (Κούρδους) που δεν μιλούν τουρκικά και σε μη Μουσουλμάνους, εκτόπισαν Έλληνες και Αρμένιους από πολλά μέρη της Μικράς Ασίας σε καταλληλότερες περιοχές.
21 Ιουνίου-4 Ιουλίου 1934. Ομάδες πολιτών που ξεσηκώθηκαν από τα δημοσιεύματα ρατσιστών συγγραφέων όπως ο Cevat Rifat Atilhan και ο Nihat Atsiz εναντίων των Εβραίων, επιτέθηκαν σε αθώους κατοίκους των περιοχών  των Δαρδανελίων, της Καλλίπολης , της Αδριανούπολης, του Κιρκλάρελι, του Λουλέμπουργκαζ και του Μπαμπάεσκι. Λεηλάτησαν σπίτια και καταστήματα Εβραίων , βίασαν γυναίκες και σκότωσαν ένα ραβίνο.  
Εξαναγκάστηκαν δεκαπέντε χιλιάδες Εβραίοι να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους και να μεταναστεύσουν σε άλλες πόλεις και χώρες για να σώσουν τη ζωή τους. Τα γεγονότα, όπως, αποκαλύφθηκε τα οργάνωσε το τμήμα Θράκης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Σύμφωνα με έκθεση του κόμματος  έφυγαν από τη Θράκη και τα Δαρδανέλια 3.000 από τους 13.000 Εβραίους που ζούσαν στην περιοχή, εκποιώντας σε εξευτελιστικές τιμές την περιουσία τους.
24 Ιουλίου 1937. Σε προκήρυξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ απαραίτητη προϋπόθεση για την εισαγωγή μαθητών στη Στρατιωτική Σχολή στην Άγκυρα ήταν η τουρκική φυλή.
Αύγουστος 1938. Εκδόθηκε το υπ’ αριθμ 2/9498 διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε η είσοδος και η διαμονή  των Εβραίων που υπέστησαν πιέσεις και περιορισμούς στις μετακινήσεις τους στις χώρες που ζούσαν αδιακρίτως ποιο ήταν σήμερα το θρήσκευμα τους. Απομακρύνθηκαν από το Πρακτορείο Ανατολής 26 Εβραίοι εργαζόμενοι και όλος ο Τύπος κατακλύστηκε από δημοσιεύματα και γελοιογραφίες εναντίον των Εβραίων.
1938-1939 Με πρόφαση την απειλή της εθνικής ασφάλειας λόγω του επικείμενου πολέμου οι μη Μουσουλμάνοι που ζούσαν σε αγροτικές περιοχές μεταφέρθηκαν αστικά κέντρα. Όσοι δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες έφυγαν από τη χώρα.
Ιούλιος 1939. Οι Αρμένιοι που ζούσαν στην περιοχή της Αλεξανδρέττας , από τις αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν την περίοδο της προσάρτησης της πόλης στην Τουρκία μετανάστευσαν στη Συρία.
8 Αυγούστου 1939. Το πλοίο Parita που μετέφερε 860 Εβραίους πρόσφυγες από διάφορα μέρη της Ευρώπης, αναγκάστηκε να καταφύγει στο Λιμάνι της Σμύρνης για κάποια προβλήματα που αντιμετώπιζε. Παρά τις κραυγές των επιβατών  «σκοτώστε μας αλλά μη μας στέλνετε πίσω» το πλοίο αναχώρησε από το λιμάνι συνοδευόμενο από δυο σκάφη του Λιμενικού στις  14 Αυγούστου.  Η  εφημερίδα Ουλούς που υποστήριζε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είχε τίτλο «Έφυγαν οι αλήτες οι Εβραίοι από τη Σμύρνη».
28 Δεκεμβρίου 1939. Οι Εβραίοι του Τελ-Αβίβ, της Χάιφα, της Νέας Υόρκης, της Γενεύης, του Καϊρου συγκέντρωσαν χρήματα και ρούχα για τους σεισμόπληκτους του Έρζιντζαν και τα έστειλαν στην Τουρκία. Ο Τύπος όμως γελοιοποίησε και χλεύασε την ενέργειά τους.
12 Δεκεμβρίου 1940. Το πλοίο Salvador που ήταν γνωστό ως «πλωτό φέρετρο» ξεκίνησε από το λιμάνι Κοστάντσα της Ρουμανίας με 342 Εβραίους, ενώ η χωρητικότητά του ήταν μόνο για σαράντα άτομα και έφθασε στην Κωνσταντινούπολη.  Οι τουρκικές αρχές πίεσαν το πλοίο να αναχωρήσει παρ’ όλο ότι δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει ούτε ένα μίλι. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Στις 13 Δεκεμβρίου το πλοίο βυθίστηκε στα ανοιχτά της Σιλιβριάς εξαιτίας μιας τρομερής θύελλας. Περισυνέλεξαν 219 πτώματα.
22 Απριλίου 1941. Οι στρατοχωροφύλακες συγκέντρωσαν 12.000 άνδρες μέλη των Μειονοτήτων και τους οδήγησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι στρατιώτες των 20 ηλικιών οδηγήθηκαν στο Ζόγκουλντακ για να σκάβουν τούνελ, στην Άγκυρα για την κατασκευή του Πάρκου της Νεολαίας, στο Αφιόν, στο Καραμπούκ, στο Ικόνιο, στην Κιουτάχια για να σπάνε πέτρες και να φτιάχνουν δρόμος. Απολύθηκαν στις 27 Ιουλίου του 1942.
15 Δεκεμβρίου 1941. Το πλοίο Struma που μετέφερε 769 Εβραίους πρόσφυγες από το λιμάνι της Κοστάντσα για να τους πάει στην Παλαιστίνη παρέμεινε 2,5 μήνες στα ανοιχτά του Σαράιμπουρνου, γιατί οι τουρκικές αρχές δεν επέτρεπαν σε κανέναν να αποβιβαστεί από το πλοίο.  Το οδήγησαν δια της βίας στη Μαύρη Θάλασσα την ώρα που οι επιβάτες πέθαιναν από αρρώστια, πείνα και δίψα. Το πλοίο χτυπήθηκε από άγνωστο υποβρύχιο τη νύχτα της 24ης Φεβρουαρίου. Από την τραγωδία αυτή σώθηκε μόνον ένας.
11 Νοεμβρίου 1942. Ο πρωθυπουργός Σουκρού Σαράτσογλου με πρόφαση να αντιμετωπίσει τα έξοδα του Πολέμου επέβαλε τον φόρο περιουσίας, το γνωστό βαρλίκι.  Το 87% των φορολογουμένων  που κλήθηκαν να πληρώσουν το φόρο ήταν μη Μουσουλμάνοι. Οι Αρμένιοι επιβαρύνθηκαν με το 232% των κεφαλαίων τους, οι Εβραίοι με το 179%, οι Έλληνες με το 156% και οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι με 4,94%. Όσοι δεν μπορούσαν να καταβάλουν τους φόρους τους οδηγήθηκαν στα Τάγματα εργασίας στο Άσκαλε. Ο νόμος εφαρμόστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 1944. Σε αυτό το διάστημα άλλοι έχασαν την περιουσία τους, άλλοι τη ζωή τους και οι περισσότεροι την εμπιστοσύνη τους στην Τουρκία.
1946. Επετράπη για πρώτη φορά στους μη Μουσουλμάνους, απόφοιτους Πανεπιστημίων, να υπηρετήσουν στο Στρατό ως έφεδροι αξιωματικοί. Από τότε μέχρι σήμερα κανένας μη μουσουλμάνος δεν έγινε διοικητής.
1946. Σε έκθεση για τις Μειονότητες που συνέταξε το 9ο Γραφείο του  Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος αναφερόταν ότι έπρεπε να ληφθούν σοβαρά μέτρα εναντίον των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη.  Αυτά συνοψίζονταν σε μια φράση «Δεν πρέπει να μείνει ούτε ένα Έλληνας στην Πόλη μέχρι την επέτειο των 500 χρόνων της Αλώσεως».
1948. Όταν οι Εβραίοι ήθελαν να πάνε στο νεοσύστατο Ισραήλ και οι Αρμένιοι στην Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας, εκείνοι που έκαναν τα πάντα για να τους απομακρύνουν από τη χώρα, τώρα αποκαλούσαν «προδότες» αυτούς που έφευγαν.
6-7 Σεπτεμβρίου 1955 Για να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας στην τριμερή διάσκεψη για το Κυπριακό οργάνωσαν μια μεγάλη λεηλασία σε βάρος των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με κάποιες πηγές σκοτώθηκαν τρεις και σύμφωνα με άλλες 11 άνθρωποι. Τραυματίστηκαν 300 άτομα.  Βιάστηκαν πολλές γυναίκες και καταστράφηκαν 5.300 και κατά ανεπίσημες πηγές 7000 κτίρια.  Το ύψος των ζημιών υπολογίζεται σε 150 εκ λίρες ή κοντά σε ένα δις λίρες.
1964. Η Τουρκία κατάργησε μονομερώς το Σύμφωνο Φιλίας που υπέγραψαν ο Ατατούρκ και ο Βενιζέλος το 1930. Η κυβέρνηση απέλασε δεκάδες χιλιάδες Έλληνες υπηκόους που είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Τουρκία. Τους επέτρεψαν να πάρουν μαζί τους μια βαλίτσα και 200 λίρες.  Οι Έλληνες με τουρκική υπηκοότητα που ήταν παντρεμένοι με απελαθέντες, αναγκάστηκαν να φύγουν μαζί τους, έτσι η ελληνική μειονότητα έφτασε στο σημείο εξαφάνισης της.
1974. Σε μια δίκη μεταξύ του Θησαυροφυλακίου και της διοίκησης του Ελληνικού Νοσοκομείου Βαλουκλή οι μη Μουσουλμάνοι πολίτες αναφέρθηκαν για πρώτη φορά ως «εκείνοι που δεν είναι Τούρκοι». Τέλος, η δημοσιογράφος αναφέρει το κλείσιμο της Θεολογικής, τις δολοφονίες του ιερέα Σαντόριο, και  του Χράντ Ντίνκ, τις επιθέσεις στις Συναγωγές στην Κωνσταντινούπολη  και την πυρπόληση βιβλιοπωλείου που πουλούσε χριστιανικά βιβλία».

Ο κατάλογος είναι μακρύς και έχει αρκετές  ελλείψεις. Είναι, όμως σημαντικός για να μάθουν οι γείτονες μας τι έκαναν και ενδεχομένως τι θα συνεχίσουν να κάνουν αν δεν αλλάξουν νοοτροπία. Επειδή, οι παροικούντες στην Πλατεία Συντάγματος δεν συνηθίζουν να διαβάζουν ούτε καν τα Μνημόνια  που θα δεσμεύσουν για πολλές γενιές τους Έλληνες, ας κρατήσουν αυτό τον  σύντομο κατάλογο σαν εγχειρίδιο για τις διαπραγματεύσεις τους με τους γείτονες…

 
ΠΗΓΗ: 30/01/2012, http://www.elzoni.gr/html/ent/105/ent.18105.asp

ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ & ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Σχολιάστε
ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Του Αντώνη Κακαρά*

 
 
Μία είδηση που εντυπωσίασε τις τελευταίες  ημέρες του Νοέμβρη, παράλληλα με τα της κρίσης, είναι η συμπεριφορά του Αρχηγού και μερίδας των Ευέλπιδων κατά τον εορτασμό της σχολής τους στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Ο νέος αυτός παρότρυνε (κατά τις εφημερίδες) και τραγουδήθηκε ο ύμνος της χούντας μετά το τέλος της εκδήλωσης αφού αναχώρησαν αξιωματικοί, αλλοδαποί και Κύπριοι ευέλπιδες. Νωρίτερα είχε δώσει εντολή «να κατεβεί αυτή η μπούρδα» δηλαδή η εικόνα του Πολυτεχνείου, ενώ σημείωσε πως «η επανάσταση της 21ης Απριλίου έχει διαστρεβλωθεί».

Η εστίαση των δημοσιευμάτων «σε χουντοσταγονίδια» στο στράτευμα ήταν, νομίζουμε, ανεπαρκής. Με τον τρόπο αυτόν περιορίζεται το πρόβλημα στην ύπαρξη κάποιων νοσταλγών της χούντας που εν προκειμένω ήταν και αγέννητοι επί δικτατορίας. Δεν αναρωτιούνται πώς οι φοιτούντες στην σχολή γνωρίζουν το συγκεκριμένο τραγούδι-ύμνο της χούντας. Γεγονός που σημαίνει πως έχει κατ’ επανάληψιν τραγουδηθεί.
Δεν ξένισε επίσης τους γνωρίζοντες τα των Ενόπλων Δυνάμεων η αθώωση προ ημερών του εύελπι στο αρμόδιο συλλογικό όργανο όπου παραπέμφθηκε με ερώτημα για τιμωρία του. Αντίθετα αναρωτιέται κανείς πώς εξηγείται το φαινόμενο να επιδιώκεται η ικανοποίηση για την ατασθαλία  με τον εξοβελισμό σπουδαστή στρατιωτικής σχολής και μάλιστα τέσσερα χρόνια από την έναρξη της εκπαίδευσής του και λίγο πριν ορκιστεί ως αξιωματικός. Παραμένοντας στο απυρόβλητο οι ηθικοί αυτουργοί για την παραβίαση κανονισμών αν όχι νόμων, πίσω απ την οποία κρύβεται το θέμα πώς και με τι στόχους εκπαιδεύονται τα στελέχη του στρατεύματος. Το σωστό θα ήταν να ερευνηθεί αυτό το ζήτημα και να παραπεμφθούν σε αντίστοιχα όργανα οι πραγματικοί ένοχοι ήτοι οι διοικητές του, οι υπουργοί της εθνικής άμυνας, οι μεταπολιτευτικοί κυβερνήτες της χώρας..
Εάν ανατρέξουμε πιο πίσω στη ματαιωθείσα παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, θα δούμε το άγημα της ίδια σχολής με επικεφαλής τον ίδιο εύελπι να εμφανίζεται σε βήμα σημειωτόν να τραγουδά άψογα το γνωστό «Μακεδονία ξακουστή». Η έμφαση στο «γνωστό» παραπέμπει  στον υπερεθνικιστικό χαρακτήρα που έχει προσλάβει το συγκεκριμένο άσμα με τα χρόνια, και κυρίως στις διαφορές μας με τα Σκόπια.
Την ίδια μέρα κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τη Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων ενώ είχε προκληθεί και σχετική δημοσιότητα. Τέλος μνημονεύουμε τις παρελάσεις με παρόμοια άσματα ή και το ίδιο περί Μακεδονίας που κάθε τόσο τραγουδιέται σε παρελάσεις από τμήματα Ειδικών Δυνάμεων καθώς και συντεταγμένους ένστολους εφέδρους των ίδιων Μονάδων.
Εάν αυτά συνδεθούν με τα περί Χρυσής Αυγής και της προτίμησης που χαίρει κατά τις εκλογές από μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας αλλά και ιδιαιτέρως μεταξύ σπουδαστών της παραπάνω παραγωγικής σχολής, τότε έχουμε μια εικόνα που αιτιολογεί  τον προβληματισμό για το τί συμβαίνει στις Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και σε μερίδα της κοινωνίας μας γενικότερα.
Η έξαρση του φαινομένου του υπερεθνικισμού με τις τελευταίες αυτές εκδηλώσεις οφείλεται και στην κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, τα μνημόνια της ντροπής και της υποτέλειας, με συνέπεια τέλος τη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ- Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ.  
Δεν ήταν επομένως δόκιμο που περιορίστηκε ο  προβληματισμός σε αστυνομικού χαρακτήρα προσεγγίσεις όπως, τι είναι ο πατέρας και τι ο παππούς του αρχηγού της Σχολής Ευελπίδων, και τι έκανε ο καθένας τους ώστε να τους εμφανίζουν με εντυπωσιακές αναφορές σε διάφορες φάσεις της στρατιωτικής τους καριέρας. Ή ακόμα γιατί σημαντική μερίδα του πληθυσμού εξανίσταται με την αδυναμία (ηθελημένη ή μη) των κυβερνόντων να αντιμετωπίσουν σωστά και δίκαια το θέμα των οικονομικών μεταναστών.
Εν προκειμένω και με αφορμή το συγκεκριμένο θέμα του εύελπι, τα ουσιαστικά ερωτήματα που προκύπτουν άπτονται της εκπαίδευσης στο στράτευμα, πώς και με τι τρόπους γαλουχούνται οι αυριανοί μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί, πώς και γιατί τόσα χρόνια υποτιθέμενου «εκδημοκρατισμού» έχουν αφήσει σημαντικά τμήματα να αλώνονται από ιδέες περί την «επανάσταση της 21ης Απριλίου»,  γιατί και με τι τρόπους διοχετεύεται ο υπερεθνικισμός στις παραγωγικές σχολές, τις Ειδικές Δυνάμεις και στα μόνιμα στελέχη.
Τέλος γιατί έχει τόσο πολύ διαβρωθεί και παρεξηγηθεί η έννοια του πατριωτισμού, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται αποκλειστικά με τον υπερεθνικισμό. Δεν μπορεί να γίνει δεκτό πως διαπνέονται από φασιστικές αντιλήψεις όλοι οι άδοντες τα συγκεκριμένα τραγούδια, ούτε είναι, ελπίζουμε, εθνικοσοσιαλιστές οι νέοι των είκοσι χρόνων.  Πιστεύουν πως είναι πατριωτικό να θέλουν και την υπόλοιπη γεωγραφική Μακεδονία, πιστεύουν πως το Πολυτεχνείο και η γενιά του οδήγησαν τη χώρα και τους ίδιους στη σημερινή κρίση, πιστεύουν ίσως πως  η Βόρεια Ήπειρος πρέπει να γίνει ελληνική, μερικοί πως θα πάρουμε την Πόλη ακόμα, πως η Κύπρος πρέπει εδώ και τώρα να ενωθεί με την Ελλάδα!
Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να ταυτίζεται αποκλειστικά με τον υπερεθνικισμό. Οι νεαροί ευέλπιδες πιθανότατα αγνοούν πως η δικτατορία επιβλήθηκε το 1967 (εκτός από τα περί «κομμουνιστικού κινδύνου») και από έναν περίεργο «πατριωτισμό» που απέβλεπε, εκτός των άλλων, στη λύση του Κυπριακού με τη διπλή ένωση. Άλλη εξήγηση έχουν δώσει για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, που παρείχε την ευκαιρία στους Τούρκους να εισβάλλουν. Τις όποιες ευθύνες για τις εξελίξεις και τη συμφορά τις αποδίδουν μόνον στους «άλλους», τους πολιτικούς που κυβέρνησαν και εδώ και στην Κύπρο. Δικαστήρια δε λειτούργησαν ποτέ γι’ αυτά, δυστυχώς. Είναι απορίας άξιο πώς και γιατί δεν διδάσκονται αυτήν την ιστορία οι σπουδαστές των στρατιωτικών σχολών! Να πούμε λοιπόν στους νεαρούς αυτούς αλλά να θυμίσουμε και στους λοιπούς νοσταλγούς της δικτατορίας,  πως πεποίθηση κάποιων τότε, που την εκφράσανε και δημόσια, ήταν ότι, «από τους Τούρκους μπορεί κάποτε να απαλλαγεί η Κύπρος ενώ από τους Ρώσους και τον Κομμουνισμό που θα φέρει ο Μακάριος, ποτέ», επομένως προτιμούσαν την κατοχή και ιδού τα αποτελέσματα!
Αυτά έγιναν, είναι πολύ πιο ωφέλιμο να το μάθουν και εμπεδώσουν οι εν λόγω σπουδαστές, πως έγιναν ακριβώς έτσι. Ένα εξίσου βέβαιο είναι πως για την άγνοια δεν φταίνε αυτοί οι νέοι, ακόμα ούτε μόνον οι οικογένειές τους, αλλά όλες οι μεταχουντικές κυβερνήσεις, όλες οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες των ενόπλων δυνάμεων..
Όσον αφορά τα Σκόπια με τις βλέψεις τους και στο τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας που ανήκει σήμερα στην Ελλάδα, καθώς και την έωλη και ανιστόρητη πίστη τους πως αποτελούν τους διάδοχους των αρχαίων Μακεδόνων, κάμποσοι δεν κρύβουν την επιθυμία για τη μοιρασιά του κρατιδίου αυτού στις όμορες χώρες, ως λύση σ’ αυτές τις προκλήσεις. Κανείς δεν έχει αντίρρηση για το ποια είναι και σε ποιον ανήκει η μακεδονική ιστορία, τα σύμβολα, η γλώσσα. Άλλο όμως εννοούν οι άδοντες, αλλού αποβλέπουν και εκεί εντοπίζεται ο υπερεθνικισμός…!
Και ιδού τα απλά ερωτήματα: Δεν βλέπουν τη ζημιά που προκύπτει από τις εξαλλοσύνες…; Δεν προτιμούν να εξασφαλιστούν τα σημερινά μας σύνορα, να μην προσβάλλει κανείς την ιστορία του τόπου μας; Αγνοούν την απόφαση των τελευταίων ημερών της Χάγης που θα οδηγήσει τα Σκόπια στο όνειρό τους, δηλαδή στο «προκομμένο» ΝΑΤΟ και αμέσως μετά την επίσης «προκομμένη» Ευρωπαϊκή Ένωση; Γνωρίζουν, άραγε, τι σημαίνει αυτό για εμάς τους καταχωνιασμένους από παλιά στους ίδιους «λατρεμένους» Οργανισμούς; Δε βλέπουν πως με την τακτική τους ρίχνουν νερό στο αυλάκι των Σκοπιανών υπερεθνικιστών και των πατρόνων τους (που είναι και «σύμμαχοι» τρομάρα μας), ενώ δίνουν επιχειρήματα για την επέμβαση των Τούρκων στην Κύπρο, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν; Δεν τους έγινε μάθημα η διχοτόμηση του νησιού; Δεν βλέπουν τον ορατό κίνδυνο στη Θράκη;
Για το συγκεκριμένο πρόβλημα του υπερεθνικισμού με τα ανάλογα φαινόμενα και προκλήσεις, χρειάζεται πολύχρονη προσπάθεια και σωστή εκπαίδευση. Όχι μόνον και ειδικά στις παραγωγικές σχολές των ενόπλων δυνάμεων, αλλά και ευρύτερα, κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε σφόδρα, όσο κυβερνούν αυτόν τον τόπο Κόμματα που τον έφεραν και σ’ αυτήν την κατάσταση. Ούτε η εκπαραθύρωση από τη σχολή τού νεαρού αρχηγού των ευέλπιδων θα έλυνε κανένα πρόβλημα, αντίθετα θα αναζωπύρωνε τον υπερεθνικισμό και τη νοσταλγία της δικτατορίας. Ήδη έχει τιμωρηθεί πολύ με τον κουρνιαχτό που ξεσηκώθηκε, να αποκαλυφθούν και τιμωρηθούν όμως οι παραπάνω και οι ακόμα πιο πάνω, οι ουσιαστικοί υπεύθυνοι.
Σωτήριο θα ‘ταν να εκπαραθυρωθούν οι κυβερνώντες, και μαζί τους όλες οι ντόπιες και ξένες εξαρτίσεις που τροφοδοτούν με το δικό μας ιδρώτα και αίμα και συντηρούν την κρίση στον τόπο μας. Σωτήριο θα ήταν να πεταχτούν στα αζήτητα αυτοί ακριβώς που προωθούν με την πολιτική τους ανέκαθεν την έξαρση του υπερεθνικισμού, που ανοίγουν με τη αδιαφορία, και γιατί όχι συγγνωστά κάποιοι, το δρόμο στους νοσταλγούς της δικτατορίας. Μόνο με τον τόπο τούτο κυβερνώμενο από δυνάμεις πατριωτικές, από δυνάμεις που θέλουν και υπηρετούν το συμφέρον τού λαού και προέρχονται/ ελέγχονται απ’ αυτόν, μόνον έτσι υπάρχουν ελπίδες να εξαφανιστούν φαινόμενα υπερεθνικισμού και εκδηλώσεις που ταράζουν μνήμες και προκαλούν ανησυχίες.
Πάνε παράλληλα και χέρι χέρι όλα αυτά, όλα τελικά εξυπηρετούν τους ίδιους κύκλους, την ίδια μερίδα που καρπώνεται όχι μόνον τον ιδρώτα των εργαζομένων αλλά και το μέλλον των παιδιών μας, ακόμα και το μέλλον αυτών των νέων που εξοκέλλουν με τις φιλοχουντικές κορώνες και τα άσματα, αφού κι αυτοί δεν ανήκουν στους έχοντες και τους εκμεταλλευτές του τόπου, αλλά απλά δεν το βλέπουν…..
01-02-2012

*Α. Κακαράς, αρχιπλοίαρχος (ε.α.)

Ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα, Ισλ. βόλτες

Σχολιάστε
Μια φαινομενικά «άσχετη ιστορία»:
Ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα, Ισλανδικές βόλτες

Του «Πετεφρή»

 
 
 
Ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα,Η Ελλάδα, ελευθερώνοντας το Αγιον Ορος το 1912, βρίσκουν τους πολυάριθμους Ρώσους μοναχούς σε αναστάτωση.Είναι χωρισμένοι σε «Ονοματολάτρες» (Imiaslavtsy) και “Ονοματοδιώκτες” (Imiabortsy). H ελληνική επiκράτηση στο Αιγαίο τους ενοχλεί. Μισού αιώνος αγώνες, διπλωματικές και στρατηγικές κινήσεις πάνε στράφι. Αγωνίστηκαν να γεμίσουν τον Άθωνα πεπαιδευμένους, αφοσιωμένους καλογερους, ξόδεψαν τεράστια ποσά σε χρήματα, υπηρεσίες και εξοπλισμό (ακόμη και ειδική ταχυδρομική υπηρεσία διέθεταν στον Άθω από το 1910) και τώρα, ένα βιβλίο με τίτλο Na Gorakh Kavkaza (“εκ του Όρους Καυκάσου») που έγραψε ένας μεγαλόσχημος μοναχός που έζησε ως στάρετς στα βουνά, δημιούργησε μέγα σχίσμα στην Ρώσικη Εκκλησία.

Ονοματολάτρες;


Ο συγγραφέας του βιβλίου Ιλαρίων υποστήριζε απλά, αυτό που περιείχε τόσο ο πλατωνισμός, όσο και η Καμπάλα, ακόμη και επιστημολογικές θεωρίες συνδεδεμένες με τα μαθηματικά

Ο Θεός είναι το όνομά του.


Η θεωρία δεν ήταν πρωτοφανής, αλλά αγρίεψε, και άρχισαν συζητήσει και εντάσεις στην Ρώσικη Ιερά σύνοδο. Ο επιφανέστερος ονοματολάτρης ήταν ένας ευγενής, Ουσάρος, ο Αλέξανδρος Μπουλάτοβιτς, αργότερα μοναχός Αντώνιος, που έζησε ένα διάστημα στην Αιθιοπία, βοηθώντας τους εντόπιους εναντίον των Ιταλών και νωρίς έγινε καλογερος και ήρθε στο Ρωσικό.

Η διαμάχη


Οι Ρώσοι δεν άλλαξαν το αίτημά τους στις δαιδαλώδεις διαπραγματεύσεις του Λονδίνου, το 1913.  Ήθελαν να διοικηθεί τον άγιον Όρος από τις έξι ορθόδοξες εκπροσωπήσεις ως διεθνώς κατοχυρωμένο ανεξάρτητο κρατίδιο, με προεδρεύουσα την Ρωσική πλευρά. Έχοντας το 60% του αριθμού των μοναχών, ήλπιζαν να κερδίσουν ως μονές τις πελώριες ρώσικες σκήτες που δεν μπορούσαν να μετατραπούν σε κάτι καλύτερο με την υπάρχουσα ρύθμιση. Αλλά αντιτάχτηκαν λυσσαλέα οι ρωμέικες μονές που έστειλαν αντιπροσωπείες στο Λονδίνο. Η ίδια η Ελλάδα, το συζητούσε χωρίς πάθος, αφού εκείνους τους μήνες είχε τον μπελά της Βουλγαρίας. Οι μεγάλες δυνάμεις απέρριψαν αυτήν την πρόδηλη επιθυμία αδάπανης επιρροής στην Μεσόγειο, της ρωσικής πλευράς. Οι Ρώσοι μάλλον το περίμεναν. Αλλά η βασική συνέπεια, ήταν καταστροφική γι’ αυτούς. Οι σκήτες δεν μπορούσαν να είναι αδέσποτες ή ομοδέσποτες. Η μεγάλη σκήτη του Αγίου Ανδρέα, το λεγόμενο Σαράι, υπαγόταν πλεον στην μονή Βατοπεδίου.

Σε λίγα χρόνια δεν υπήρχε «ρωσικός κίνδυνος» στο Όρος. Όλα τα ξεκίνησε το ρωσικό πολεμικό «Ντόνετς» που μαζί με άλλα τρία μεταφορικά πλοία, κατέφθασε στο Όρος με τον αρχιεπίσκοπο Χερσώνος Νίκωνα. Ο στολίσκος στάθμευσε στην Πόλη και σε ελάχιστο διάστημα, φτάνοντας στο Ρωσικό, επιτέθηκε στους Ονοματολάτρες με γυμνές ξιφολόγχες. Ήξεραν ποιοι ήταν, διότι είχε προηγηθεί μια εσωτερική ψηφοφορία. Τέσσερις νεκροί και σαράντα οκτώ τραυματίες που έμειναν στο νοσοκομείο και  εκατοντάδες ονοματολάτρες που οδηγήθηκαν στην Ρωσία, αποσχηματίστηκαν και έμειναν εκεί. Ας σημειωθεί ότι οι εχθροί των Ονοματολατρών απαξιώθηκαν, η σύνοδος που είχε συγκληθεί για να επιλυθεί το θέμα τους, δεν έγινε ποτέ λόγω Οκτωβριανής Επανάστασης και ότι το βιβλίο του Ιλαρίωνα κυκλοφόρησε πάλι το 1999, πρώτη φορά από το 1907 και οι Ονοματολάτρες δεν διώκονται μήτε θεωρούνται επισήμως αιρετικοί στην Ρωσία.

Τι σχέση έχουν οι ονοματολάτρες με το σήμερα;


Έχουν σχέση με την προσέγγιση των σημερινών Ρώσων στον Εφραίμ, ηγούμενο της Βατοπεδίου. Όπως γράφει ένας απουδαστής που έκανε μάστερ για το ζήτημα: (http://www.samizdat.com/imiaslavtsy.html)  «Η σκήτη του αγίου Ανδρέα υπήχθη στο ελληνικό μοναστήρι του Βατοπεδίου, κι έτσι, κάθε σημαντική ενέργεια, όπως η αντικατάσταση ηγουμένου της  σκήτης, απαιτούσε την επίσημη έγκρισή του ηγουμένου της Βατοπεδίου».
Με την θερμή φιλία και υποστήριξη προς τον Εφραίμ, ιδίως του Ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος» που έχει αναλάβει μεταξύ άλλων και τον ορθόδοξο διάλογο με τις άλλες θρησκείες ακόμη και το Σαράι μπορεί να «εποικισθεί» πάλι με Ρώσους μοναχούς (αφού στον Άγιο Παντελεήμονα οι μοναχοί δεν είναι Ρώσοι, αλλά Ουκρανοί). Δεκάδες σκήτες ορθοδόξων από τα Ρώσικα κράτη μπορούν να διαμορφωθούν, υπαγόμενα στο Βατοπέδι, χωρίς να μπορεί να παραβιαστεί από την Ιερά Σύναξη το αυτοδιοίκητο της Βατοπεδίου. Αυτό το Ίδρυμα είναι γνωστό παγκοσμίως και μάλιστα, στη ιστοσελίδα του, έχει προαναγγείλει θεολογικό συνέδριο στον Βόλο (24-27 Μαίου 2012: Εκκλησιολογία και Εθνικισμός στην μεταμοντέρνα Εποχή).

Τι γυρεύεις στο Ρέικιαβικ, εσύ, ένας Κύπριος;


Εξάλλου σε φιλικό προς το Ίδρυμα site (Voices from Russia) όπως και σε πολλά ακόμη ρώσικα, η ειδησεογραφία υπέρ του Εφραίμ και εναντίον των Αμερικανών καλα κρατεί. Ένα μέλος των «Λύκων της Νύχτας» ονόματι Βλαδισλάβ, που γνωρίζει προσωπικά τον πατέρα Εφραίμ, μίλησε για την ασκητική ζωή του και εξήγησε ότι ο πραγματικός λόγος για τον κατατρεγμό τουείναι «η απόπειρα της Ε.Ε να απογυμνώσει τον Άθω από το θείον, να τον καταστρέψει ως Αγιον Τόπο, να τον μετατρέψει σε τουριστικό κέντρο αναψυχής και να τιμωρήσει τον Ηγούμενο Εφραίμ για την Ρωσοφιλία του και για την πίστη του στην Ορθόδοξη Ανασυγκρότηση της Ρωσίας.» Δεν λείπουν και «πληροφορίες» όπως «η υπόθεση  μοιάζει με την περίπτωση των αμερικάνικων ραδιουργιών εναντίον του Πατριάρχη Μάξιμου Βαπορτζή το 1948. Οι Αμερικανοί έστειλαν τον «δικό τους» υποψήφιο στο Φανάρι με το προσωπικό αεροπλάνο του προέδρου Τρούμαν». Ο Βαπορτζής ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για δυό χρόνια. Οι συντάκτες εννοούν τον διάδοχό του Αθηναγόρα και ο «αμερικανικος» ρόλος του Οικουμενικοί Πατριαρχείου είναι πρόδηλος. Δεν ανατυπώνω το κλίμα και την εξαγριωμένη προπαγάνδα ενάντια στην «πουλημένη» ελληνική ηγεσία, αλλα ανάμεσα σε διαφορα τραγικά και δύσκολα, βγαίνει και μια ενδιαφέρουσα ειδησούλα: τον περασμένον Αύγουστο, ήταν στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας ο Εφραίμ αυτοπροσώπως! Προσευχήθηκε υπέρ της ανέγερσης ορθόδοξου ναού στο Ρέικιαβικ στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολαου, του Πατριαρχείου της Μόσχας εκεί. Όταν λέμε Ρωσόφιλος, το εννοούμε εμπράκτως. Έως τα Φράατα και τους Υπερβορείους. Τελικά, ποιος αποφάσισε για την Ρωσία; Ο «ρωσόφιλος» ή ένα βαθέως κοιμώμενον «κλίμα Κωνσταντινουπόλεως» που νομίζει πως γιορτάζουμε την πρωτοχρονιά του «Χατι –Χουμαγιούν»;

Σύνοψη

Ο Εφραίμ που  έγινε ηγούμενος το 1990 (χρονολογία επίσης της ίδρυσης του Ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος») κατέχει κάτι πολυτιμο για τους Ρώσους, λόγω της ηγουμενείας του: την διαδικασία αποκατάστασης των ρωσικών σκητών που ανήκουν στο Βατοπέδι, χωρίς παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας ή άλλων μονών. Σε συνδυασμό με την εκ νέου εκλογή του Πούτιν, την καταγγελία ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακολουθεί τα βήματα των Αμερικανών, και με την δόμηση μιάς πολιτικής κίνησης τύπου Ναπαίων, από αποσπάσματα του ΛΑΟΣ και ομάδων εναντίον του Οικουμενισμού, προδήλως αντιτουρκικών, σε συνδυασμό και με μη θρησκευτικές κινήσεις από Ρώσους πολίτες ελληνικής καταγωγής.
Η Ελλάδα πληρώνει πανάκριβα την ανοησία της  στρατιωτικής της επέμβασης, ως απολειφάδι της Αντάντ, στην Ουκρανία.  Από πτωχαλαζονεία και βλακώδη αίσθηση πως είναι καλύτερα να είσαι ακόλουθος μιάς αποικιακής δύναμης, παρά αντίπαλός της. Αυτά που σημειώνω δεν έχουν καμία μορφή καταγγελίας. Απλώς ζητώ ως πολίτης από τον ελληνικό δημόσιο και την Ιερή κοινότητα του Αγίου Ορους να εγκύψει στο ζήτημα, αφήνοντας στην άκρη την αιδήμονα σιωπή και τα λανθασμένα μετρήματα σε σχοινία και μοδίους. Ο ελληνικός πολιτικός λόγος, ειδικά στη εξωτερική πολιτική, πρέπει να καταστεί επειγόντως δημόσιος, διότι από την πολλή μυστικοπάθεια, γνωρίζουν τις προθέσεις μας οι αγρότες της Βανδέας και κτηνοτρόφοι Γκαγκαούζοι, αλλά όχι, φοβούμαι, οι καλόγεροι που τιμούν τον Άθωνα και τα νέα παιδιά του Υπουργείου του εξωτερικού Φλοιού.

 
ΠΗΓΗ: Τρίτη, Ιανουάριος 03, 2012, http://petefris.blogspot.com/2012/01/blog-post.html….30