Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι

Του Μάνου Χατζηδάκη

«O Mάνος Χατζιδάκις αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός.

Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία». 

***

"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ' αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ' αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή το

υς ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι' αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν' αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

ΠΗΓΗ: This entry was posted on 07/05/2012, http://antikleidi.wordpress.com/2012/05/07/nazi_xatzi/#more-23772

Συναφές:

Ψήφος χωρίς προφύλαξη

Σκέψου πριν ψηφίσεις Χρυσή Αυγή

Μάνος Χατζιδάκις – συνέντευξη στον Ρένο Αποστολίδη

Μάνος Χατζιδάκις – Το Νησί

Μετά τις εκλογές

Του Χρήστου Πατούχα

Αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς, θα επιχειρήσουμε μια πρώτη αποτίμηση των αποτελεσμάτων, μία ερμηνεία της βούλησης του εκλογικού σώματος, μία πρώτη προσέγγιση των προσταγμάτων για το τι πρέπει, άμεσα, τώρα να κάνει η Αριστερά.

1. Η  πολιτική της μνημονιακής σωτηρίας, η πολιτική της Ε.Ε., της Τρόικας και των αγορών, ηττήθηκε συντριπτικά! Απονομιμοποιήθηκε πλήρως. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της εφαρμογής της, τα κόμματα της δοσιλογικής εξουσίας και οι δορυφόροι τους, μετά βίας συγκέντρωσαν όλοι μαζί εκλογικό ποσοστό 37%. Ο λαός μας, αρνείται το ρόλο του παγκόσμιου πειραματόζωου. Αρνείται να πεινάσει με την συναίνεση του, με δυνάστες και επιτηρητές,αρνείται να εκχωρεί την εθνική του ανεξαρτησία, να υποθηκεύσει τον επίγειο και υπόγειο εθνικό πλούτο, αρνείται την υποταγή και την υποδούλωση.

Και δεν μπορεί κανένας να διαπραγματεύεται την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής από την πίσω πόρτα. Ας αφήσουν τις αλχημείες, ότι τάχα οι «φιλοευρωπαϊκές» δυνάμεις έχουν ευθύνη να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας. Όπως και να βαφτίσουν την πολιτική της τελευταίας διετίας και όχι μόνο, αυτή η πολιτική ηττήθηκε κατά κράτος. Απορρίφτηκε! Δεν θέλει ο λαός να την ακολουθήσει, δεν μπορούν να την εφαρμόσουν! Και για να φτάσει σε αυτή την απόρριψη, ξεπέρασε αλλεπάλληλα διλήμματα,εκβιασμούς και απειλές. Από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Το ταξικό και το πολιτικό του αισθητήριο, οι αγωνιστικές του καταβολές, τον οδήγησαν στο να τα υπερβεί. Είμαστε βέβαιοι, ότι μπορεί να συντρίψει και όσα στο εξής θα επινοήσουν. Μπορεί να ολοκληρώσει την νίκη του, μπορεί να αντιστρέψει την πορεία.

2. Η αναμενόμενη πτώση του ΠΑΣΟΚ, πήρε χαρακτηριστικά συντριπτικής κατάρρευσης. Η λαϊκή οργή για την αλαζονική και αυταρχική εκδοχή της καταστροφικής πολιτικής του λαού και της χώρας, για την απόλυτη εθελοδουλία τους, έστειλε τους κεραυνούς της, σημάδεψε τον καθέναν από τους πρωταγωνιστές του με το στίγμα της διάπραξης πολιτικών εγκλημάτων. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ,  πρώτος και με χαιρεκακία το βράδυ της Κυριακής, επεχείρησε την τρίπλα της δήθεν πλειοψηφίας της φιλοευρωπαϊκής ορθοφροσύνης και έδωσε την γραμμή άμυνας του συστήματος. Για να επαναληφθεί από τον ίδιο και από άλλους η ίδια πολιτική εξόντωσης των λαϊκών στρωμάτων. Και ας γίνει επί τέλους σαφές το ελάχιστο: Άλλο πράγμα ο λεγόμενος φιλοευρωπαισμός και άλλο να γδέρνουν, να ξεφλουδίζουν τον λαό, τα τραπεζικά και ευρωπαϊκά διευθυντήρια.

3. Η λαϊκή ψήφος, έφερε την Αριστερά στο κέντρο των εξελίξεων. Εξακόντισε τον ΣΥΡΙΖΑ, και με το ιστορικό του αισθητήριο, σεβάστηκε το ΚΚΕ. Χαιρόμαστε πάρα πολύ για αυτό. Αναγνωρίζουμε στο αισθητήριο του λαού μας, την άλλη μία, καινούργια ευκαιρία. Πρέπει ωστόσο, όλοι να αντιληφθούν, ότι σήμερα είναι άλλη μέρα. Ότι ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος.

Η σοφία θα ήταν, αυτό που ο καθένας θα πει σήμερα, να παίρνει υπόψη του το χτες, να παίρνει υπόψη του την σημερινή εντολή του λαού. Η Αριστερά, έχει ιστορική της ευθύνη να σώσει τον λαό. Να ακούσει την απελπισμένη αλλά αποφασιστική φωνή των ανέργων, τον δυναμισμό της νεολαίας, την κραυγή της χρεοκοπίας των μικρομεσαίων, την φωνή ολόκληρης της κοινωνίας που στενάζει.

Αυτό που απαιτείται είναι το ενιαίο πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς. Με το ελάχιστο πρόγραμμα για την σωτηρία του λαού. Κανενός το σχέδιο, δεν είναι πλήρες, κανενός η πρόταση και η μεμονωμένη δράση δεν είναι αρκετή. Χωράει διάλογος με ειλικρίνεια, είναι δυνατές οι συγκλίσεις.

Ας επεξεργαστούν τώρα οι δυνάμεις της Αριστεράς, το κοινό άμεσο σχέδιο. Η ευκαιρία της διερευνητικής εντολής, αν υπάρξει, ας αξιοποιηθεί όχι για σπατάλη χρόνου εκεί που δεν υπάρχει ελπίδα καμιά,αντίθετα είναι δυνατόν να εμφιλοχωρήσουν πολλές αυταπάτες, αλλά για αυτόν τον ειλικρινή διάλογο και για τον πληρέστερο σχεδιασμό της ευθύνης μας απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Από κοινού να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες. Για να μην αποδειχτούν ανυπέρβλητες.

Αυτό θα δώσει φτερά στο μαζικό κίνημα, αυτό θα ανοίξει δρόμους για νίκες, για την νίκη. Το ενιαίο αριστερό πολιτικό μέτωπο, θα μπορούσε να είναι και κοινό εκλογικό μέτωπο. Με το κοινό άμεσο και μεσοπρόθεσμο σχέδιο.

Είναι προφανές, ότι η ανάλυση μας δεν είναι πλήρης. Της λείπουν πολλές κατηγορίες συμπερασμάτων και το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ακόμα ότι η γνώμη μας αφορά την αριστερά και σε αυτήν απευθύνεται.

Και ελπίζουμε, αγαπητοί συναγωνιστές, να μην επαναλάβουμε εμμονές, βερμπαλισμούς και ανοησίες των προηγούμενων μηνών, των προηγούμενων χρόνων.

Πάτρα 7/5/2012

Κρίση και αριστερή διέξοδος – Η πρόκληση της επόμενης μέρας

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ*

Tων Στάθη Κουβελάκη & Κώστα Λαπαβίτσα

«Η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ, η σύγκρουση με την ΕΕ και η υιοθέτηση εκτεταμένου αντικαπιταλιστικού προγράμματος θα λειτουργήσει ως παράδειγμα για τους ευρωπαϊκούς λαούς… Η Ελλάδα μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς για τη δράση των άλλων ευρωπαϊκών λαών που δέχονται τεράστιες πιέσεις λόγω της κρίσης και επιζητούν μεγάλες αλλαγές, όπως δείχνουν οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία. Σε μια τέτοια προοπτική η Ευρώπη θα μπορέσει ίσως να μπει σε διαφορετική πορεία, προωθώντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών με πραγματικούς όρους και όχι με τη σημερινή υποκρισία που καλύπτει την ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Θα πρόκειται για το πρώτο ουσιαστικό πλήγμα κατά του νεοφιλελευθερισμού και της χρηματιστικοποίησης που οδήγησαν στην τεράστια κρίση του 2007. Η ανατρεπτική αριστερά μπορεί όντως να κάνει την Ελλάδα να αλλάξει τον εαυτό της συμβάλλοντας σε ευρύτερες παγκόσμιες αλλαγές».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας και ο Στάθης Κουβελάκης καταθέτουν 54 θέσεις – προτάσεις, χαράσσουν τους άξονες της Αριστερής Διεξόδου από την Κρίση, ενώ αναδεικνύουν την αναγκαιότητα μετωπικής συμμαχίας των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με πυρήνα μια Αριστερά με ανατρεπτικό προσανατολισμό.

Οι θέσεις χωρίζονται σε τρία μέρη:

Γενικευμένη καπιταλιστική κρίση: Ευρώπη και Ελλάδα (θέσεις 1-17)

Κοινωνικές δυνάμεις και πολιτική εξουσία στην εποχή των μνημονίων (θέσεις 18-41)

Αριστερή πρόταση για επίλυση της κρίσης και κοινωνική αλλαγή (θέσεις 42-54) 

Σας παρουσιάζουμε μια σύντομη περίληψη των θέσεων.

Η κρίση που αντιμετωπίζει ο ελληνικός καπιταλισμός είναι οικονομική, κοινωνική, πολιτική, κρατική, ιδεολογική και ηθική. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ελλάδα αντιμετωπίζει γενικευμένη κρίση που δεν οφείλεται σε πόλεμο αλλά πηγάζει ενδογενώς από τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις… Η ελληνική κρίση είναι μέρος της παγκόσμιας αναταραχής που ξεκίνησε το 2007 και άρα πηγάζει από τις γιγαντιαίες αντιφάσεις του χρηματιστικοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού της εποχής μας… Η συσσώρευση στις ώριμες καπιταλιστικές χώρες δεν έχει μπει σε νέα και δυναμική βάση, ενώ δεν έχει ανεβεί αποφασιστικά η μακροπρόθεσμη κερδοφορία του κεφαλαίου. Παράλληλα η παραγωγική βάση της παγκόσμιας οικονομίας αναδιαρθρώνεται προς όφελος της αναδυόμενης Ασίας και σε βάρος των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Το θεσμικό και νομικό πλαίσιο της καπιταλιστικής συσσώρευσης, από την άλλη, καθορίζεται από τις νεοφιλελεύθερες θεσμικές αλλαγές των τελευταίων τριών δεκαετιών. Η κυριότερη αλλαγή είναι η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών… Ο ώριμος καπιταλισμός της εποχής μας δεν έχει έντονο αναπτυξιακό δυναμισμό, αλλά δημιουργεί αλλεπάλληλες φούσκες στις οποίες συμμετέχει και το βιομηχανικό κεφάλαιο αποσπώντας χρηματοπιστωτικά κέρδη. Η γιγαντιαία φούσκα του 2001-2007 οδήγησε στην κρίση που ξέσπασε το 2007, εκφράζοντας τη βαθύτερη δυστοκία της συσσώρευσης με τη μορφή της διόγκωσης του ιδιωτικού και του δημόσιου χρέους…

Η ΟΝΕ ασκεί τεράστιες πιέσεις στη μισθωτή εργασία και έχει δημιουργήσει νέα αντίθεση κέντρου–περιφέρειας στην Ευρώπη. Η αντίθεση παίρνει τη μορφή απώλειας ανταγωνιστικότητας από πλευράς περιφέρειας … οδηγώντας έτσι σε διόγκωσης του χρέους… Το χρέος της περιφέρειας είναι εν μέρει εγχώριο, λόγω της γιγάντωσης των περιφερειακών τραπεζών, και εν μέρει διεθνές, λόγω του δανεισμού από τις τράπεζες του κέντρου… Για τις χώρες της περιφέρειας, αλλά και τα εργατικά στρώματα κέντρου και περιφέρειας, δεν υπάρχει προοπτική κεϋνσιανής πολιτικής, ή εκ νέου ενίσχυσης του κράτους πρόνοιας. Το μέλλον θα φέρει μόνο λιτότητα, μειώσεις και αυστηρό έλεγχο του κόστους εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, περαιτέρω απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και εξασθένιση του κράτους πρόνοιας. Είναι στρατηγικό λάθος που πηγάζει από την αποτυχημένη ιδεολογία του ευρωπαϊσμού να πιστεύεται ότι οι εξελίξεις αυτές είναι συγκυριακές και οφείλονται σε πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων της Γερμανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών του κέντρου. Απεναντίας, τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης απορρέουν από τη φύση της ΟΝΕ και σκοπεύουν στην προστασία των συμφερόντων του μεγάλου τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου.

Η νομισματική ένωση είναι ένα αντιφατικό και εκμεταλλευτικό πλέγμα σχέσεων που δε μπορεί να διατηρηθεί επί μακρόν, είτε γιατί οι χώρες της περιφέρειας θα αντιδράσουν, είτε γιατί θα υπάρξει γενικευμένη αντίδραση της μισθωτής εργασίας. Το σπάσιμο της ΟΝΕ με τη σημερινή μορφή της είναι θέμα χρόνου. Οι επιλογές της ελληνικής αστικής τάξης αποδείχθηκαν απολύτως τυχοδιωκτικές απειλώντας τη χώρα και την κοινωνία της με κατάρρευση. Πρόκειται για τεράστια ιστορική αποτυχία που οδηγεί σε νέα μορφή αποικιοποίησης της Ελλάδας…

Η αντιμετώπιση της κρίσης υπό την αιγίδα της τρόικας έχει επίσης άμεσες επιπτώσεις στη λειτουργία και τη σύσταση του ελληνικού κράτους. Με την έξαρση της ευρωπαϊκής ‘ενοποίησης' καθ' οδόν προς την ΟΝΕ, το ελληνικό κράτος απώλεσε σειρά μηχανισμών παρέμβασης και ελέγχου της οικονομίας. Η ΕΕ επέβαλε την αντίληψη ότι η απελευθέρωση των αγορών θα φέρει από μόνη της τα επιθυμητά αποτελέσματα ανάπτυξης. Οι ελληνικοί κρατικοί μηχανισμοί φαίνεται ότι σταδιακά έχασαν ακόμη και τη δυνατότητα να διαμορφώνουν ανεξάρτητη άποψη αποδεχόμενοι την επικυριαρχία των ευρύτερων μηχανισμών της ΕΕ… Πρόκειται για εξέλιξη πρωτοφανή στην ελληνική ιστορία, η οποία εμπεριέχει μεγάλους κινδύνους για την κοινωνία, αλλά και για την εθνική υπόσταση… Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μία λιμνάζουσα και ασήμαντη γωνιά της ΕΕ, με περιορισμένη εθνική κυριαρχία και δημοκρατικές διαδικασίες υπό αίρεση, που θα φέρει μονίμως ένα τεράστιο χρέος. Το τίμημα της συνεχιζόμενης παραμονής στην ΟΝΕ και της αποδοχής των πολιτικών της ΕΕ είναι οικονομικός, κοινωνικός και εθνικός μαρασμός. Πρόκειται για εθνική αυτοχειρία χωρίς προηγούμενο…

Η κύρια ευθύνη για την αντιπρόταση ανήκει στην εργατική τάξη που θα πρέπει να δώσει προοπτική και κατεύθυνση και στις άλλες τάξεις που πλήττονται από την κρίση. Αλλά, δεν έχει ως τώρα δημιουργήσει ανεξάρτητη πρόταση για έξοδο από την κρίση, πέραν της απόρριψης της πολιτικής της τρόικας και της αυξανόμενης δυσπιστίας προς την ΟΝΕ… Παρά την αδυναμία σχηματισμού ταξικής αντιπρότασης, η αντίδραση της μεγάλης πλειοψηφίας ήταν εντυπωσιακή το 2010-11. Είναι απολύτως λάθος να λέγεται ότι ο ελληνικός λαός συναίνεσε σιωπηλά στην πολιτική της τρόικας. Απεναντίας, αποδείχτηκε μαχητικός, δημιουργικός και με πλήρη συναίσθηση της κατάρρευσης της εθνικής του αξιοπρέπειας. Τον πρώτο λόγο είχε η εργατική τάξη με κύματα απεργιών και καταλήψεων που δεν σταμάτησαν ποτέ, παρά την ταχύτατη άνοδο της ανεργίας. Εμφανίστηκαν οι πρώτες μορφές αυτοδιαχείρισης και αυτοδιοίκησης επιχειρήσεων και άλλων μονάδων, όπως νοσοκομεία, που δείχνουν τη δυνατότητα εναλλακτικής οργάνωσης της κοινωνικής ζωής.

Αποφασιστική σημασία στην αδυναμία σχηματισμού συνεκτικής αντιπρότασης έχουν παίξει δύο ακόμη παράγοντες, διαφορετικής βαρύτητας αλλά συνδεόμενοι μεταξύ τους. Ο πρώτος, και λιγότερο σημαντικός, είναι η ανεπάρκεια της ελληνικής διανόησης μπροστά στην κρίση. Αντιμέτωπη με την βαθύτερη κρίση του ελληνικού καπιταλισμού στα νεότερα χρόνια, η εγχώρια διανόηση δεν κατάφερε να παραγάγει καμία ουσιαστική συζήτηση για τα αίτια της κρίσης, αλλά και τις προοπτικές επίλυσής της… Ο δεύτερος, και κατά πολύ σημαντικότερος, παράγοντας είναι η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να διαμορφώσει οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση που να περιλαμβάνει έξοδο από την ΟΝΕ. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι καθόλου ανοργάνωτο, ανίκανο, τυχάρπαστο και τα άλλα άσκεφτα που συχνά ακούγονται γι' αυτό. Καθ' όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης αποδείχτηκε σε ένα από τα πλέον σταθερά συστήματα της ευρωπαϊκής ηπείρου, υπηρετώντας αποτελεσματικά τις επιλογές της μεγάλης ελληνικής αστικής τάξης. Κεντρικό στοιχείο αυτών των επιλογών… ήταν ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός… Για το λόγο αυτό ο ευρωπαϊσμός αναδείχτηκε σε αποφασιστικό κριτήριο διαχωρισμού ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα κατά την διάρκεια της κρίσης. Η πρόσδεση στον ευρωπαϊσμό, ή η αποφυγή της ουσιαστικής ρήξης μαζί του, που χαρακτηρίζει και τα τέσσερα μεγάλα κόμματα της Μεταπολίτευσης, έχει λειτουργήσει αποτρεπτικά για το σχηματισμό αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης αντιμετώπισης της κρίσης. Δεν επιτρέπει επίσης να εκφραστεί η αντίδραση και ο σκεπτικισμός προς την ΟΝΕ και την ΕΕ που αναμφίβολα υπάρχουν μέσα στα εργατικά, τα μικρομεσαία και τα αγροτικά στρώματα.

Μέσα στις συνθήκες αυτές η Αριστερά θα πρέπει να πάρει θέση αποδεχόμενη τον ιστορικό της λόγο ύπαρξης. Με άλλα λόγια, επιδίωξη της Αριστεράς θα πρέπει να είναι ακριβώς η διαμόρφωση της εναλλακτικής λύσης που λείπει, και που θα ανοίγει με τρόπο αξιόπιστο το δρόμο για την αντικαπιταλιστική αλλαγή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Η λύση θα πρέπει να βασίζεται στην ταξική συμμαχία της μισθωτής εργασίας, των μικρομεσαίων και των αγροτών… Για να έχει πολιτική αξιοπιστία δεν θα πρέπει απλώς να είναι συνεκτική, αλλά και να εδράζεται σε πολιτική συμμαχία που θα πρέπει να σχηματιστεί με την Αριστερά στο επίκεντρο. Το ζητούμενο της περιόδου, με άλλα λόγια, είναι να σχηματιστεί το πολιτικό μέτωπο που θα δώσει πολιτική έκφραση και θα συμβάλει στη δημιουργία του κοινωνικού μετώπου των τάξεων που πλήττονται από την κρίση.

Η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ, η σύγκρουση με την ΕΕ και η υιοθέτηση εκτεταμένου αντικαπιταλιστικού προγράμματος θα λειτουργήσει ως παράδειγμα για τους ευρωπαϊκούς λαούς… Η Ελλάδα μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς για τη δράση των άλλων ευρωπαϊκών λαών που δέχονται τεράστιες πιέσεις λόγω της κρίσης και επιζητούν μεγάλες αλλαγές, όπως δείχνουν οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία. Σε μια τέτοια προοπτική η Ευρώπη θα μπορέσει ίσως να μπει σε διαφορετική πορεία, προωθώντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών με πραγματικούς όρους και όχι με τη σημερινή υποκρισία που καλύπτει την ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Θα πρόκειται για το πρώτο ουσιαστικό πλήγμα κατά του νεοφιλελευθερισμού και της χρηματιστικοποίησης που οδήγησαν στην τεράστια κρίση του 2007. Η ανατρεπτική αριστερά μπορεί όντως να κάνει την Ελλάδα να αλλάξει τον εαυτό της συμβάλλοντας σε ευρύτερες παγκόσμιες αλλαγές.

* Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Α. Α. ΛΙΒΑΝΗ ένα κείμενο θέσεων που προκαλεί και προσκαλεί σε διάλογο και δράση. Κρίση και Αριστερή Διέξοδος – Θέσεις για ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο. Κώστας Λαπαβίτσας – Στάθης Κουβελάκης

ΠΗΓΗ: contramee. Το είδα: http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7691:2012-05-07-11-56-31&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

Νικητές ή "νικητές";

Από «Ο εξαποδώ»

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης πέθανε σήμερα, 6 Μαΐου 2012, δύο χρόνια ακριβώς μετά τον θάνατο της ίδιας, όταν ο πιο εμβληματικός πολιτικός οργανισμός της, το ΠΑΣΟΚ, υπό την ηγεσία ενός Παπανδρέου παρέδωσε τη χώρα στα χέρια των διεθνών πλιατσικολόγων και νέο-αποικιοκρατών με την ψήφιση του πρώτου μνημονίου.

Απόψε, με μια από τις γνωστές πανουργίες της, η Ιστορία φέρνει το ΠΑΣΟΚ στα ίδια ποσοστά με τα οποία ξεκίνησε τον πολιτικό του κύκλο, το 1974 και του δείχνει την άγουσα προς τα αποδυτήρια της πολιτικής ιστορίας, τουλάχιστον με την πολιτική μορφή που είχε ως τα σήμερα. Εντός ολίγου φαίνεται να το ακολουθεί και η Νέα Δημοκρατία μετά τη γελοιοποίηση από το εκλογικό σώμα του αιτήματος για αυτοδυναμία του αρχηγού της Α. Σαμαρά.

Ο τελευταίος, όμηρος του ανυπόφορου αστισμού του και μιας δράκας ψωνισμένων «συμβούλων» ξεκομμένων από τη λαϊκή πραγματικότητα, αυτοκτόνησε πολιτικά το Νοέμβρη με την αποδοχή του Μνημονίου 2. Απόψε ο λαός τού το αποκάλυψε στην περίπτωση που ακόμα φαντασιωνόταν ότι θα τη γλιτώσει.

Το παρόν, εν θερμώ γραμμένο, κείμενο σκοπεύει να ασχοληθεί περισσότερο με τους «νικητές» και νικητές των σημερινών εκλογών με αύξουσα σειρά σπουδαιότητας της νίκης τους. Το κόμμα-συμμορία, η Χρυσή Αυγή, λοιπόν, παρά το εντυπωσιακό αποτέλεσμά της, δεν κρίνω ότι μπορεί να παίξει μεγαλύτερο ρόλο στην αναδιαμόρφωση του πολιτικού συστήματος από αυτόν που ήδη έχει προδιαγραφεί. Δηλαδή του μπαμπούλα, του συκοφάντη του πατριωτισμού,  του θεσμικού (πια, ελέω Βουλής) προβοκάτορα και αν χρειαστεί, του παραστρατιωτικού τάγματος που θα κληθεί να «αποκαταστήσει την τάξη» σε περίπτωση που η κοινωνική σύγκρουση στη χώρα πάρει ανεξέλεγκτες για το σύστημα διαστάσεις. Παράλληλα, άθελα της θα λειτουργεί σαν μια διαρκή υπόμνηση προς όλους (και ειδικά τους αριστερούς) για το τι δρόμους μπορεί να ακολουθήσει η λαϊκή οργή όταν οι λαϊκές ανάγκες αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, σνομπισμό και μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά της ιδεοληψίας.

Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» του Καμμένου, ο ένας από τους πολιτικούς σχηματισμούς που ανέτρεψαν το πολιτικό σκηνικό (ο άλλος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), πολύ σύντομα θα χρειαστεί να αποδείξει, με βασανιστικό για την εσωτερική του ενότητα τρόπο, την αντιμνημονιακή του δέσμευση. Από αύριο κιόλας θα πλαγιοκοπηθεί και εκβιαστεί με πρόσχημα τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας και είναι σίγουρο ότι ο αρχηγός του ή αρκετοί βουλευτές του θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν το ασήκωτο επικοινωνιακά βάρος μιας επαπειλούμενης χρεοκοπίας που θα τους προσάψουν τα κουρέλια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση άρνησής τους. Ο όψιμος επαναστατικός οίστρος και η ποιότητα των εκλεγμένων του βουλευτών καθόλου δεν αποτελούν εχέγγυα ότι θα μείνουν πιστοί στις αρχές τους και δεν θα επιχειρήσουν μια Καρατζαφέρειου τύπου κωλοτούμπα, που θα τους οδηγήσει ακαριαία στην πολιτική ανυποληψία και στην ατυχή κατάληξη του πρώτου διδάξαντα. Ακόμα και αν μια πιθανή είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή τους απαλλάξει από αυτόν τον κόπο σήμερα, στις επόμενες εκλογές (που δεν θα αργήσουν ως φαίνεται) πάλι το ίδιο θανατηφόρο δίλημμα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν.

Ο μεγαλύτερος νικητής των εκλογών ήταν χωρίς αμφιβολία ο ΣΥΡΙΖΑ του Α. Τσίπρα. Και μάλιστα προσωποποιώ την παράταξη γιατί είναι ξεκάθαρο ότι η λαϊκή, εθνικοανεξαρτησιακή και γειωμένη στην κοινωνική πραγματικότητα στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια στρατηγική που ακολούθησε ο Τσίπρας – είτε την πίστευε είτε όχι αδιάφορο – σε κόντρα με την πλειοψηφία της λαοφοβικής, ελιτίστικης, αυτοαναφορικής και εθνομηδενιστικής πλειοψηφίας του κόμματός του και των κομματιδίων της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς και των «κινημάτων», που αποτελούσαν το μέχρι σήμερα λαϊκά ανυπόληπτο και μεσοστρωματικά εδρασμένο συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ. Στηριγμένος σε κάποιες μόνο «συνιστώσες», στο Μ. Γλέζο, και ελάχιστους ακόμη μπόρεσε να αναπτύξει μια στρατηγική που «μίλησε» στα σε απόγνωση κοινωνικά στρώματα και ενισχυμένος από την ακραία αριστερίστικη και εν τέλει απωθητική γραμμή του ΚΚΕ, πλαγιοκόπησε μέχρις τελικής εξουθενώσεως το ΠΑΣΟΚ. Η δεύτερη θέση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί εκτός από μια μεγάλη επιτυχία ταυτόχρονα και μια τρομακτική πρόκληση για το πώς θα την διαχειριστεί, πρόκληση με ισόποσες πιθανότητες πολιτικής απογείωσης και θανάσιμου τέλους. Αν γίνει η υπόθεση εργασίας ότι στο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τρομάξουν από το μέγεθος της πρόκλησης και κάτσουν στα αυγά τους, όπως κάνει το ΚΚΕ, επιστρέφοντας στον γνώριμο για αυτούς αγώνα για απλή εκλογική επιβίωση, τότε οι στρατηγικές που έχουν να ακολουθήσουν μεσοπρόθεσμα είναι ουσιαστικά δύο.

Στην πρώτη, θα επιδιώξουν με ηγεμονικούς πια όρους την ανασύσταση της διαλυμένης κεντροαριστεράς και με αιχμή του δόρατος τη ΔΗΜΑΡ του παλιού συντρόφου Κουβέλη και τους πάμπολλους ΠΑΣΟΚους που είχαν τη φρόνηση να εγκαταλείψουν το καράβι πριν το εκλογικό του ναυάγιο θα επιχειρήσουν να δορυφοροποιήσουν και τα υπολείμματα του επίσημου ΠΑΣΟΚ διαμορφώνοντας ένα πρόγραμμα εξουσίας που μπορεί να ενισχυθεί και από σοβαρές πολιτικές αλλαγές στο εσωτερικό της Ευρώπης, αρχής γενομένης με τη νίκη Ολάντ. Η στρατηγική αυτή δεν είναι μακριά από τις ιδεολογικές επιλογές της πλειοψηφίας των στελεχών του ΣΥΝ (αναδιανεμητική λογική – υποτίμηση του εθνικού/ευρωπαϊσμός), την κοινωνική τους διαστρωμάτωση, τις πολιτικές τους βλέψεις και την οργανωτική κατάσταση του κόμματος του ΣΥΝ και των συνιστωσών. Για να προωθηθεί μια τέτοια στρατηγική χρειάζεται η σύντομη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα με το συνακόλουθο πέταγμα εκτός όσων συνιστωσών ή προσώπων δεν συναινέσουν στο κεντροαριστερό σχέδιο.

Στη δεύτερη, θα προκριθεί μια στρατηγική συμμαχία με το ΚΚΕ – του οποίου το εκλογικό βάλτωμα και η αδιέξοδη αριστερίστικη στρατηγική σύντομα θα το φέρουν ενώπιον υπαρξιακών διλημμάτων – και άλλες δυνάμεις πέραν των ΠΑΣΟΚογενών και μέσω μιας Τσαβεσικού τύπου απεύθυνσης στα λαϊκά στρώματα, θα τεθεί ζήτημα λαϊκής εξουσίας μέσα από ένα ευρύ ποικιλόμορφο κοινωνικό ρεύμα με σαφή πατριωτικά και αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά. Στη συμμαχία αυτή ο Τσίπρας θα μπορούσε να προσφέρει τον (καλώς νοούμενο) αριστερό λαϊκισμό και το ΚΚΕ την άτυπη πολιτική και οργανωτική στήριξη επενδύοντας στη διαμόρφωση μιας δυναμικής στη βάση της κοινωνίας που θα υπερβεί οριστικά τους παλαιούς πολιτικούς διαχωρισμούς που έτεμναν το λαϊκό σώμα. Μια τέτοια στρατηγική πάλι προϋποθέτει ρήξη με τον μηχανισμό του ΣΥΝ και πολλών συνιστωσών και τράβηγμα της κόντρας ίσως και στα άκρα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε αυτό που θα προκύψει λίγο να μοιάζει με το σημερινό απωθητικό συνονθύλευμα.

Είναι φανερό ότι η πρώτη επιλογή ταιριάζει γάντι με την ούτως ή άλλως σοσιαλδημοκρατικού τύπου ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας που κάνουν μέχρι σήμερα η πλειοψηφία των οργανωμένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, είτε το παραδέχονται κάτι τέτοιο είτε δεν θέλουν να το παραδεχτούν και θα μπορούσε να τους επιφέρει μέγιστο πολιτικό όφελος χωρίς ιδιαίτερες αποστάσεις από την κυρίαρχη ιδεολογία τους. Η δεύτερη επιλογή, όμως, είναι πιο κοντά στην κοινωνική πραγματικότητα ακραίας φτώχιας και απελπισίας  που θα δημιουργηθεί σύντομα ως αποτέλεσμα του μνημονίου και στις ακόμα πιο έντονες ανάγκες προάσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας που φέρνει η σημερινή γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας. Χρειάζεται, όμως, επώδυνες διαδικασίες υπέρβασης που είναι άγνωστο αν ο νεαρός Τσίπρας θα θελήσει ή θα μπορέσει να φέρει εις πέρας.

Η αλήθεια είναι ότι οι όποιες διαδικασίες θα επιταχυνθούν με τρομακτικό ρυθμό κάτω από την πίεση των ανεξέλεγκτων διαστάσεων που θα τείνει να πάρει η κρίση σε εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό πεδίο. Μέσα από το πώς θα ανταποκριθούν σε αυτήν την επιτάχυνση θα φανεί πολύ σύντομα αν οι αποψινοί «νικητές» κατήγαγαν πύρρειο νίκη ή όχι. Ούτως ή άλλως το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης εξέπνευσε. Η ανάδυση νέων πολιτικών δυνάμεων και ενός νέου συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων είναι αιτούμενο και μεγάλη ανάγκη της εποχής. Το αν θα προλάβουμε, όμως, κάτι τέτοιο ή θα μας προλάβει μια πρωτοφανής καταστροφή είναι ακόμη ένα ανοιχτό ενδεχόμενο. Η ενδεχομενικότητα αυτή κάνει ακόμα πιο κατεπείγουσα την ανάδυση νέων πολιτικών σχηματισμών που θα αναλάβουν να εκφράσουν με αυθεντικό τρόπο τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων και της χώρας.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΗΝΥΜΑΤΑ;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Εκλογές διεξήχθησαν, παρά την ασθενή φήμη ότι δεν θα διεξαχθούν. Η χώρα μας οδηγείται στο χάος υπό τα ισχυρά πλήγματα των απλήστων κερδοσκοπών, οι οποίοι απροσωποποιούνται πίσω από τους όρους αγορές και διεθνής οικονομία. Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η χώρα μας έχει καταδικαστεί σε εντεινόμενη οικονομική ύφεση και η ανάκαμψη, την οποία κατά καιρούς οι δήμιοί μας δια των εγχωρίων εντολοδόχων τους υπόσχονται, μετατοπίζεται συνεχώς στο μέλλον. Γιατί χρειάζονταν οι εκλογές, αφού υπήρχε ισχυρή κοινοβουλευτική πλειονοψηφία, ώστε να υπερψηφιστούν τα όποια νέα μέτρα προτείνουν σε βάρος της χώρας μας και του λαού της οι κατακτητές μας; Για να ικανοποιήσουν την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία επειγόταν να αναλάβει πρωτεύοντα ρόλο στην συγκυβέρνηση;

Δεν το νομίζουμε. Οι κύκλοι που απεργάζονται τον αφανισμό των λαών υπό τα πλήγματα της ιδιοπροσωπείας τους και τη λεηλασία των πόρων τους ήθελαν να εξασφαλίσουν κάτι πολύ πιο σημαντικό: Την ανανέωση της εμπιστοσύνης του λαού μας προς εκείνους, οι οποίοι υπεύθυνοι όντες για τη συμφορά μας, ανέλαβαν ρόλο εγγυητού της εξόδου μας από την κρίση.

Υπήρχε αναμφισβήτητα κάποιος κίνδυνος για τα κόμματα εξουσίας. Γι' αυτό και ετέθησαν σε λειτουργία με ιδιαίτερη ένταση οι μηχανισμοί συσπείρωσης των ψηφοφόρων. Στο παρελθόν σε κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις υπήρχαν προτάσεις ικανές να επιφέρουν την εκλογική ανατροπή. Ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές του 1920, επειδή η αντιπολίτευση υποσχέθηκε να φέρει τάχιστα πίσω τον στρατό μας, που από έτους και πλέον αναπτυσσόταν στο έδαφος της Μικράς Ασίας υπηρετώντας τα συμφέροντα των ισχυρών «συμμάχων» μας. Εκείνο που πρυτάνευε στην βασιλική αντιπολίτευση ήταν η επάνοδος του βασιλιά και όχι η τύχη του στρατού μας, ο οποίος τελικά θυσιάστηκε, καθώς και ο μικρασιατικός ελληνισμός. Το 2009 το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» του αρχηγού της τότε μείζονος αντιπολίτευσης στάθηκε αρκετό, ώστε να αναθέσει σ' εκείνον ο λαός τη διακυβέρνηση της χώρας και να συρθούμε στο κάτεργο του Διεθνούς νομισματικού ταμείου. Τώρα τι άραγε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα η συμπράττουσα στον κυβερνητικό σχηματισμό μείζων αντιπολίτευση; Η εγγύηση επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της υποταγής μας δεν ήταν αρκετή. Όταν οι υποσχέσεις παύουν να είναι πειστικές, τότε καλλιεργείται έντονα ο φόβος της αβεβαιότητας. Οι ώριμοι κατά την ηλικία ψηφοφόροι υπήρξαν κυρίως τα θύματα της ψυχολογικής βίας. Μπορεί η σύνταξή τους να ψαλλιδίζεται, πλην όμως εξακολουθεί να καταβάλλεται. Τι θα γίνει αν επικρατήσει αναστάτωση λόγω κυβερνητικής μεταβολής και κοπούν οι συντάξεις; Πώς θα επιβιώσουν τα άνεργα παιδιά τους; Βέβαια υπάρχει και μικρή μερίδα ψηφοφόρων αυτής της κατηγορίας, η οποία διατηρεί σχέσεις λατρείας με τον υποστηριζόμενο κομματικό σχηματισμό. Αυτοί είναι αποφασισμένοι να παραμείνουν «πιστοί μέχρι θανάτου» στο κόμμα κι ας χαθεί η πατρίδα!

Η νέα γενιά είναι εκείνη που τιμώρησε τους διαχειριστές της παρακμής μας! Πλείστοι όσοι οι λόγοι: Διαθέτει τον νεανικό ιδεαλισμό, που την εμποδίζει να υποταγεί σε διλήμματα απόρροια δήθεν λογικής σκέψης στην ουσία όμως ιδιοτέλειας. Βλέπει να ορθώνονται ολόγυρα αδιέξοδα και μόνον αδιέξοδα. Οι πολιτικοί των σχηματισμών εξουσίας ξέπεσαν στα μάτια τους ανεπανόρθωτα. Από την άλλη δεν πολυπιστεύουν ότι θα πεινάσουν, όσο ζουν οι συμβιβασμένοι με το «κατεστημένο» ώριμοι κατά την ηλικία της οικογενείας τους. Μία ψήφο διαμαρτυρίας και τιμωρίας ήταν λοιπόν εύκολο να καταθέσουν.

Κάποιοι σχηματισμοί καρπώθηκαν την ψήφο των οργισμένων νιάτων. Δεν έχουν βέβαια επαρκή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ούτε και συγκλίνουν τα προγράμματά τους, ώστε να συνεργαστούν προς σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτό μαρτυρεί τον βαθύ διχασμό της ελληνικής κοινωνίας. Οι ψηφοφόροι της Δεξιάς, οι οποίοι αντέδρασαν στη βίαια (ας το παραδεχθούμε) επιβολή της συνεργασίας με τον ως τότε, καθώς διακήρυτταν, «εχθρικό» σχηματισμό προς ευχερέστερη εφαρμογή των όρων των μνημονίων (που δεν τέλειωσαν ακόμη) βρήκαν λυτρωτική για τα συνειδησιακά τους αδιέξοδα την κίνηση των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων». Οι ψηφοφόροι του ψευδεπίγραφου πλέον σοσιαλιστικού σχηματισμού, οι κατά πολύ πιο οργανωμένοι και γνώστες του πολιτικού παιχνιδιού, οι θεωρούμενοι ως ισχυρότερα προσκολλημένοι στον σχηματισμό τους έκαναν ισχυρότερη την έκπληξη! Μετακινήθηκαν κυρίως σε δύο σχηματισμούς της «ανανεωτικής» λεγόμενης αριστεράς, τις διαφορές μεταξύ των οποίων αμφιβάλλω, αν ο μέσος πολίτης κατανοεί. Ίσως όμως σύντομα κατανοήσει. Οι λόγοι της μετακίνησης είναι άραγε οι ίδιοι για τους μετακινηθέντες από τους δύο σχηματισμούς εξουσίας και μάλιστα οικονομικοί και μόνο; Πόσο σημαντικός υπήρξε για τους μετακινηθέντες ο πόνος για την εθνική αναξιοπρέπεια πέρα από τον θυμό για την οικονομική αφαίμαξη; Πόσο αποφασισμένοι είναι αυτοί να απαιτήσουν υπέρβαση των διαφορών των σχηματισμών της αντιπολίτευσης στη βάση ενός αντιμνημονιακού αγώνα για την αποτίναξη του ζυγού; Ερωτήματα δύσκολο να απαντηθούν, όταν τόσο οι μεν όσο και οι δε αναλύουν τα πάντα με βάση όρους της οικονομίας και μόνο. Αν πραγματικά είχαμε ορθόδοξη πίστη και φιλοπατρία, τότε δεν θα υποκύπταμε στα ιδεολογικά παραμύθια. Θα βλέπαμε ότι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι φυσικός μηχανισμός, αλλά τεχνητός στην υπηρεσία των ισχυρών του κεφαλαίου, προκειμένου να αφανιστεί η ιδιοπροσωπεία των λαών της γης. Τίποτε δεν μας εμποδίζει Έλληνες, Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους να συναγωνιστούμε διατηρούντες την εθνική μας ταυτότητα. Στο μέτρο που αρνούμαστε αυτήν, συμβάλλουμε στη διόγκωση του ολοκληρωτικής φύσεως εθνικισμού, ο οποίος εισήλθε εντυπωσιακά στην ελληνική Βουλή στηριζόμενος στην άφρονα διεθνιστική πολιτική δεξιάς και αριστεράς. Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε, όπως τα «παπαγαλάκια»της δημοσιογραφίας, πώς το 7% του ελληνικού λαού αποδέχεται τη ναζιστική ιδεολογία. Αν συνεχίσουν την πολιτική τους τα κόμματα θα οδογήσουν με μαθηματική ακρίβεια τα ποσοστά αυτά εκεί που βρίσκονται του αντίστοιχου σχηματισμού στη Γαλλία. Και δεν υπερβάλλω γράφοντας ότι εκεί ο συγκλονισμός θα επέλθει, όταν εκλεγεί στη Μασσαλία μουσουλμάνος δήμαρχος.

Ας εγκαταλείψουν οι μεν την προπαγάνδιση ότι το κράτος είναι κακός επιχειρηματίας και ότι πρέπει να εκποιηθούν τα πάντα στους ιδιώτες. Οι ασκήσαντες την εξουσία διαπλεχθέντες με τους ιδιώτες επιχειρηματίες οδήγησαν το κράτος στην παράλυση μέσω της διαφθοράς και της χαμηλής παραγωγικότητας. Ας εγκαταλείψουν και οι μεν και οι δε τα διεθνιστικά φληναφήματα περί πλυπολιτισμικών κοινωνιών. Είναι πλέον εμφανέστατο ότι το Ισλάμ, που προκαλείται βάναυσα από τη Δύση θα σαρώσει εντός του αιώνα την Ευρώπη, ίσως και τις ΗΠΑ. Υπάρχει λοιπόν δυνατότητα συνεργασίας στη βάση ενός πατριωτισμού, ο οποίος θα μας απομακρύνει από τους «εταίρους» μας και συνάμα διαχειριστές των δημίων μας. Δεν μας σώζει το ευρώ, αλλά ο πατριωτισμός μας. Η Ελλάδα δεν πρέπει να παραμείνει ξέφραγο αμπέλι, χώρος υποδοχής των αποκλήρων της γης, τους οποίους εξωθούν προς τους «οικονομικούς παραδείσους» οι άπληστοι του κεφαλαίου με τους πολέμους και τη καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών τους. Οι Έλληνες πρέπει επί τέλους να συνειδητοποιήσουν ότι φέρνουν στις πλάτες τους βαρειά την κληρονομιά που τείνουν να αποποιηθούν. Χωρίς όμως αυτή θα πάψουν να υπάρχουν στο προσκήνιο της ιστορίας.             

Ο εκλογικός νόμος αρκούντως ευνοϊκός υπέρ του πρώτου κόμματος δίνει σ' αυτό τη δυνατότητα να σχηματίσει συγκυβέρνηση. Δεν θα έχουμε σύντομα εκλογές. Ο λαός πρέπει να υποστεί και άλλες συνέπειες εκ του ότι αγνοεί ότι η κρίση είναι πρωτίστως πνευματική, καθώς αγνοεί πλέον και το τι σημαίνει πνευματικός.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 7-5-2012

Δαγκωτό «ακυβερνησία»

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ποιά θα είναι τελικά η εικόνα που θα καταγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο από τις εκλογές της 6ης Μάη; Η σύναξη των τελευταίων πραιτοριανών του Βενιζέλου στο Σύνταγμα αποτελεί αναμφίβολα μια εικόνα εξίσου γεμάτη σε νοήματα όσο ήταν τα πλάνα από την Τιεν αν Μεν για τους Κινέζους ή η εκτέλεση του Τσαουσέσκου για τους Ρουμάνους. Είναι το τέλος μιας εποχής.

Η ισχυρότερη εικόνα της προεκλογικής περιόδου, όμως, ήταν αυτή που δεν κυκλοφόρησε. Η στιγμή, όπως την περιέγραψαν αρκετοί συνάδελφοι, όπου οι οροθετικές ιερόδουλες μεταφέρονται σιδηροδέσμιες με νοσοκομειακές μάσκες. Είναι περιττό να μιλήσει κανείς για τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που πίστεψαν ότι αυτή η εικόνα μπορεί να αυξήσει τα ποσοστά τους πριν από τον οριστικό, πολιτικό τους θάνατο. Ακόμη και τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα που πέρασαν από το πρόσωπο της γης δεν τόλμησαν ποτέ να διαπομπεύσουν με τέτοιο τρόπο τα θύματα ενός σκλαβοπάζαρου για να προστατεύσουν τους θύτες – χωρίς να προσφέρουν ούτε ένα ηθικό άλλοθι για την πράξη τους. Μόνο οι πρώην ομόσταυλοι του Μπεν Αλί και του Μπουμπάρακ στη Σοσιαλιστική Διεθνή το επιχείρησαν.

Κρίνοντας από τη σημερινή στάση τους μπορούμε με βεβαιότητα να υποθέσουμε ποιά θα ήταν η συμπεριφορά αυτών των στελεχών σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους. Στη κατοχή θα ήταν μαυραγορίτες και κουκουλοφόροι συνεργάτες των ναζί, στη χούντα θα ήταν βασανιστές. Το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον ένα βαθια ακροδεξιό και αντιδραστικό κόμμα, αρκετά στελέχη του οποίου έχουν φασίζουσες τάσεις. Πρέπει να τσακιστεί με την ίδια πολιτική και ιδεολογική αποφασιστικότητα με την οποία τσακίστηκε ο φασισμός σε κάθε περίοδο της ιστορίας.

Θα ήταν όμως τραγικό λάθος να υποθέσει κανείς ότι οι κινήσεις της «σοσιαλιστικής παράταξης» αποτελούν απλώς τις σπασμωδικές αντιδράσεις ενός κτήνους που πεθαίνει. Τα κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, σε συνεργασία με τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ έφεραν είς πέρας μια από τις πιο δύσκολες αποστολές στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Μέσα σε δυο χρόνια έσβησαν εργασιακά δικαιώματα που χρονολογούνταν από τα τέλη του 19ου αιώνα. Καταπάτησαν ατομικά και συλλογικά δικαιώματα που κερδήθηκαν στην Ευρώπη από την εποχή της γαλλικής επανάστασης. Έφτασαν στο σημείο να προσάγουν, χωρίς καμία δικαιολογία, αντιφρονούντες και να ανέχονται τις προσπάθειες φυσικής εξόντωσης δημοσιογράφων (βλ. ανακοίνωση ΠΟΕΣΥ). Έκαναν ακριβώς ότι τους ζήτησαν οι δανειστές της χώρας και οι εγχώριες οικονομικές ελίτ – και το έκαναν με τρομακτική επιδεξιότητα και ταχύτητα.

Η φρικιαστική εικόνα των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων αποτελεί το πραγματικό πρόσωπο του σημερινού οικονομικού συστήματος. Τώρα, καθώς ο μηχανισμός τους καταρρέει, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι ακροδεξιοί δορυφόροι τους επιχειρούν ως ύστατη λύση τον εκφασισμό ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Η συντονισμένη ανάδειξη του μεταναστευτικού από τα μέσα ενημέρωσης (δηλαδή από συγκεκριμένους διευθυντές και αρχισυντάκτες) και η ναζιστικού τύπου δημόσια διαπόμπευση οροθετικών σκλάβων είναι μερικές μόνο από τις εκφάνσεις αυτής της επιχείρησης σκοταδισμού.

Μπήκαμε λοιπόν σε ένα νέο μεσαίωνα; Αναμφίβολα, αλλά ποτέ δεν ήμασταν και τόσο έτοιμοι για μια νέα Αναγέννηση. Παρά τη συντονισμένη προσπάθεια των μέσων ενημέρωσης να παρουσιάσουν σαν διακύβευμα των εκλογών την άνοδο της Χρυσής Αυγής η ουσία βρίσκεται στην πρωτοφανή άνοδο της Αριστεράς. Οι νεοναζιστές, δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής δεν έχουν ρίζες στην ελληνική κοινωνία. Δεν υπήρξαμε και δεν θα υπάρξουμε ποτέ Ουγγαρία για να ανακηρύξουμε μια ακροδεξιά κυβέρνηση και μια φιλοφασιστική αντιπολίτευση. Το γεγονός ότι ποσοστό των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ μετακινήθηκε προς τη Χ.Α δείχνει απλώς ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του Παπανδρέου και του Βενιζέλου μπορεί να ανοίξει τα συγκοινωνούντα δοχεία με το φασισμό. Εκλογικά όμως είναι ασήμαντο. Χωρίς τη συντονισμένη στήριξη των ΜΜΕ και τις κοινές επιχειρήσεις με την ελληνική αστυνομία αυτή η εγκληματική συμμορία θα ήταν ανύπαρκτη.

Οι εκλογές της 6ης Μάη δεν θα σώσουν την Ελλάδα (αν μπορούσαν να το κάνουν θα ήταν παράνομες) είναι όμως μια μάχη που πρέπει να δοθεί μέχρις εσχάτων. Η ελληνική Αριστερά ίσως κατηγορηθεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος για μια «ιδεολογική Βάρκιζα» γιατί εγκατέλειψε τους πολίτες και αναλώθηκε σε μικροπολιτικά παιχνίδια. Πρέπει όμως όλα τα κόμματα αριστερότερα της Δημοκρατικής Αριστεράς να κερδίσουν μια ισχυρή παρουσία στη Βουλή. Αυτά δεν ξέρουν γιατί. Οι ψηφοφόροι τους ξέρουν.

Προσωπικά μπορεί να θεωρώ την φιλοευρωζωνική πολιτική του Σύριζα σαν τη βασική αιτία της διάσπασης της Ελληνικής Αριστεράς. Θα χαρώ όμως με την ψυχή μου να τον δω στη δεύτερη θέση. Οι ψηφοφόροι του βγαίνουν από την καλύτερη πάστα που έχει δημιουργήσει αυτός ο τόπος, έχουν τα ισχυρότερα κινηματικά αντανακλαστικά και δεν θα επιτρέψουν τη δεξιά στροφή της ηγεσίας τους.

Η ηγεσία του ΚΚΕ μπορεί να κατηγορηθεί ότι ήταν απούσα αν όχι επιθεατικά αντίθετη σε όλες τις φάσεις της ελληνικής ιστορίας που ο λαός ήταν έτοιμος για μια μεγάλη ανατροπή. Οι ψηφοφόροι του όμως έχουν δώσει και συνεχίζουν να δίνουν τις μεγαλύτερες μάχες για τα δικαιώματα του πολίτη και του εργαζόμενου. Είναι οι καθημερινοί ήρωες που θα σύρουν το κόμμα (απ το μανίκι) στη σωστή κατεύθυνση.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε πιθανότατα την πιο συνεπή στάση απέναντι στην κρίση μιλώντας από την πρώτη στιγμή για στάση πληρωμών και έξοδο από το Ευρώ και δικαιουτε όσο κανένας τη στήριξή μας για την είσοδο και στο κοινοβούλιο. Μαζί με ορισμένες από τις αριστερές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να αλλάξει με τις ιδέες της το δημόσιο διάλογο – και ας έμεινε στην αφάνεια από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.  Ίσως γιατί έντυσε αυτές τις ριζοσπαστικές ιδέες με ξύλινο λόγο ενώ δεν ξέφυγε ούτε αυτή από το σεχταρισμό που κατατρύχει όλα τα κόμματα του συγκεκριμένου χώρου. Και πάλι όμως οι ψηφοφόροι της θα είναι εκεί για να τη συνετίσουν.

Αυτά τα τρία κόμματα μπορούν να ανατρέψουν τις ισορροπίες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο πλανήτης περιμένει με κομμένη την ανάσα την επόμενη κίνηση της Ελλάδας. Αν πει ένα ηχηρό όχι στη δικτατορία των τραπεζών θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια μέσα σε λίγα 24ωρα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις αυριανές εκλογές. Οι κάλπες είναι μια ελάχιστη μάχη σε έναν τεράστιο πόλεμο. Θα σηματοδοτήσουν την κατάρρευση του δικομματισμού και θα δημιουργήσουν τις συνθήκες για να γεννηθεί το καινούργιο.

Δεν θέλω να σας αγχώσω… αλλά γράφετε ιστορία.

ΠΗΓΗ:  http://www.xstefanou.gr/details.php?id=268

Η εμμονή της Αριστεράς για το ευρώ θα γίνει το Βατερλώ της

Του Πάνου Λεονταράκη

Τα Μνημόνια των τελευταίων δύο χρόνων ήρθαν να επιβάλλουν ένα έκτακτο ειδικό καθεστώς οικονομικής επιτήρησης και κηδεμονίας της χώρας, από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κρίση χρέους, οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί και η αδυναμία της χώρας να καλύψει τους δανειστές της ήταν το αποτέλεσμα μιας σταδιακής κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας σε επίπεδο παραγωγής που έλαβε χώρα τα τελευταία χρόνια. Από την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ, μέσω της αποαγροτοποίησης, αποβιομηχάνισης, λιγότερου κράτους – εκχώρησης δημόσιου πλούτου και ξεριζώματος της εγχώριας παραγωγής, επιβλήθηκε σταδιακά το λεγόμενο μεταπρατικό μοντέλο.

Ένα μοντέλο που δεν περιλαμβάνει εγχώρια παραγωγική διαδικασία και είναι συνεπώς εξαρτημένο στις διαθέσεις του ξένου κυρίως κεφαλαίου. Ένας μεγάλος κατάλογος συνθηκών, ευρωσυνταγμάτων και ευρωντιρεκτίβων επέβαλλε τα παραπάνω. Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά με την επιβολή του «κοινού νομίσματος».

Σήμερα πλέον γίνεται ευρύτερα κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο το ευρώ λειτούργησε προκειμένου οι πλούσιες και ανεπτυγμένες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά να αφαιμάξουν τις φτωχότερες και μη ανταγωνιστικές οικονομίες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Όπως γίνεται ευρύτερα κατανοητή η ανάγκη αποδέσμευσης από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά του διευθυντηρίου της Ε.Ε. Και σαν πρώτο απαραίτητο βήμα προκειμένου η χώρα να ανακτήσει ένα σημαντικό τμήμα του ελέγχου της οικονομικής πολιτικής της, είναι η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα. Η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη δεν θα αποτελεί από μόνη της διέξοδο από την κρίση. Γι' αυτό, όπως και για την αναστήλωση της ελληνικής οικονομίας σε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης από αυτό που μας έφερε στο γκρεμό, που θα προτάσσει τις ανάγκες του λαού έναντι των τραπεζών και των δανειστών, χρειάζεται ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο θα υλοποιηθεί προφανώς από μια κυβέρνηση που θα απολαμβάνει την ενεργό στήριξη του λαού. Και αυτό φυσικά απαιτεί την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών στην κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής του σάπιου πολιτικού συστήματος – υπηρέτη της τρόικας, των δανειστών και των αγορών. Η έξοδος από την ευρωζώνη όμως θα δώσει στη χώρα μια πρώτη ανάσα, καθώς θα καταστήσει άμεσα ανταγωνιστική την οικονομία, προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί σε μια πρώτη μεταβατική περίοδο που μια ευρεία παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα αρχίσει να πραγματοποιείται, ενώ θα βοηθήσει εξαιρετικά στις εμπορικές συναλλαγές με τρίτες χώρες προκειμένου να καλυφθούν άμεσες ανάγκες επιβίωσης του λαού. Θα απελευθερώσει από την ευρω-φυλακή τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και τις οικονομικές σχέσεις της με χώρες πέραν των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (π.χ. Βαλκάνια, Λατινική Αμερική). Ταυτόχρονα, θα προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαϊκό εποικοδόμημα και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες που βρίσκονται ή θα βρεθούν άμεσα σε καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης. Το πείραμα «Ελλάδα» θα έχει αποτύχει. Το πειραματόζωο θα το έχει σκάσει.

Η προπαγάνδα που συνοδεύει τους πολέμιους της άποψης αυτής, περί χάους, χρεοκοπίας και διεθνούς απομόνωσης, είναι τρομοκρατική. Κανείς δεν υπερασπίζεται ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι εύκολη υπόθεση. Είναι όμως η μοναδική επιλογή αν θέλουμε στο μέλλον να ζήσουμε σαν άνθρωποι με αξιοπρέπεια και όχι σαν ζώα στη ζούγκλα του κοινωνικού χάους, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της ανεξέλεγκτης εγκληματικότητας και του μαφιόζικου συμμοριτισμού, όπου η ιδιωτικοποιημένη παιδεία και υγεία θα είναι για τους λίγους που έχουν να πληρώσουν, το προσδόκιμο ζωής θα μειωθεί δραστικά, ο αναλφαβητισμός θα σαρώνει, ξένες πολυεθνικές θα απομυζούν ότι δημόσιο πλούτο έχει απομείνει στο προτεκτοράτο και ένα μεγάλο κομμάτι του μέλλοντος της χώρας, της νεολαίας, θα έχει ήδη μεταναστεύσει προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής. Η επιλογή αυτή θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει. Κάθε μέρα, κάθε μήνας που περνάει, αφενός σφίγγει η ευρωθηλειά γύρω από τη χώρα και το λαό (PSI, Nέα Μνημόνια, κτλ) παρατείνοντας την επιτήρηση και τη λιτότητα για δεκαετίες, αφετέρου οι υπαίτιοι (τράπεζες, ευρωδιευθυντήριο, ιμπεριαλιστικές χώρες) εξοπλίζονται απέναντι στις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε μια εθελούσια έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη. Αν η Αριστερά θέλει να υπηρετήσει το λαό και τη χώρα, τότε πρέπει να υπερασπιστεί σθεναρά το ζήτημα της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Να το θέσει θαρρετά στο λαό. Να το επιστρέψει στο μνημονιακό μπλοκ, στην ΕΚΤ και στις Βρυξέλλες βάζοντας σε αυτούς τον εκβιασμό της εθελούσιας εξόδου. Να μετατρέψει το «ευρώ ή χάος» σε «ευρώ με χάος». Να εξηγήσει στο λαό ότι τα πολύ δύσκολα χρόνια που θα ακολουθήσουν είτε στη μία περίπτωση, είτε στην άλλη, δεν θα έχουν την ίδια κατάληξη. Με το ευρώ θα υπάρχει οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Με τον επανέλεγχο της νομισματικής πολιτικής, σαν ένα αναπόσπαστο τμήμα ενός συνολικότερου πολιτικού σχεδίου διεξόδου, υπάρχει σοβαρή προοπτική για να φτιαχτεί το διαφορετικό μοντέλο παραγωγής.

Αν η Αριστερά δεν ανοίξει το ζήτημα της ευρωζώνης, όπως έπραξε με το μεταναστευτικό και τα εθνικά ζητήματα, ουσιαστικά το παραδίδει και αυτό σε άλλες δυνάμεις που θα καλύψουν το πολιτικό κενό, με καταστροφικά αποτελέσματα. Γιατί η έξοδος από την ευρωζώνη, αν δεν γίνει με όρους Αριστεράς και λαού, συνοδευόμενη από ένα γενικότερο σχέδιο διεξόδου, θα γίνει με όρους που θα επιβάλλουν οι δανειστές και που θα υποστηρίζονται στο εσωτερικό από τις μαριονέτες τους. Στις πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία, η ακροδεξιά Μαρί Λεπέν συγκέντρωσε το 17% με κεντρικό σύνθημα «έξω η Γαλλία από το Ευρώ»! Όχι φυσικά για να φτιαχτεί η Ευρώπη των Λαών, αλλά γιατί εξέφρασε τμήματα του γαλλικού κεφαλαίου που πλέον ασφυκτιούν μέσα στην γερμανοκρατούμενη, ακόμη και για τη σαρκοζυκή Γαλλία, ευρωζώνη. Αν κάτι τέτοιο συμβεί και στην Ελλάδα, η Αριστερά θα χάσει το ραντεβού με την Ιστορία και θα βιώσει το βατερλώ της.

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 05 Μαΐου 2012,  http://antapocrisis.gr/index.php/2012-04-24-19-38-44/item/111-wat

Η κρίση είναι viral

Από «το Βλέμμα»

[…] Σαν Ελληνaς, Hellene, Greek, Ρωμιός, Γραικός, Γιουνάν, βλέποντας την υστερική κλιμάκωση του βίντεο με τον εθνικό ύμνο στο τέλος, ένιωσα, πώς το λένε, embarassed. Η στερεοτυπικότητα και εντέλει το kitsch, που σφραγίζουν το περιεχόμενο και τη φόρμα του viral, προκύπτουν αναπόφευκτα από την εννοιολογική προσέγγιση του θέματος. Οι Έλληνες, η Ελλάδα, η ελληνικότητα προσεγγίζονται ως προϊόν για rebranding. Αλλά μια χώρα, ένας λαός, ένα έθνος, οι αναπαραστάσεις τους και το συμβολικό πεδίο το οποίο συγκροτούν διαχρονικά, δεν είναι βεβαίως ένα προϊόν ή μια εταιρεία, δεν είναι μπίρα, κινητό ή αυτοκίνητο, δεν είναι καν τουριστικός προορισμός.

Είναι δυναμικές έννοιες και ιστορικά υποκείμενα, με περιεχόμενα και ζητήσεις διαρκώς ανασημασιοδοτούμενα, είναι διαρκή διακυβεύματα και πολύσημη ανοιχτότητα. Η εννοιολογική αστοχία οδηγεί αναπόφευκτα στα απλοϊκά δίπολα του βίντεο, όπου το καλό στερεότυπο αντιπαραβάλλεται στο κακό στερεότυπο.

– Η συμπαθητική, ερασιτεχνική και ανυστερόβουλη προσπάθεια της νέας καλλιτέχνιδος, προκαλεί εντούτοις το ενδιαφέρον μας: ακριβώς διότι μέσα από την εννοιολογική της σύγχυση δείχνει πράγματι την πολλαπλή πνευματική σύγχυση στην οποία βρίσκονται οι Έλληνες σήμερα. Η κρίση ράγισε την εικόνα εαυτού, μάλλον, τις εικόνες εαυτού που είχαμε στα χρόνια της πλησμονής και της αμεριμνησίας. Ας συγκρίνουμε μόνο την αυτοαντίληψη του Έλληνα το 2004 και το 2010-12 μέσα σε ελάχιστα χρόνια εξατμίστηκε η αυταρέσκεια, γκρεμίστηκε η πίστη στην Ισχυρά Ελλάδα, φάνηκε τοξική η λατρεία της συσσώρευσης.

– Ράγισε η εικόνα: θα ήταν ορθότερο να λέγαμε ότι ραγίζει ο εαυτός η κρίση μας κάνει άλλους, δεν μας δείχνει απλώς άλλους. Ζώντας όμως βυθισμένοι σε έναν κόσμο εικόνων, σε έναν κόσμο θεάματος και φενάκης, περιτριγυρισμένοι από αντίγραφα και ομοιώματα, όταν ραγίζει ο εαυτός, το σώμα κι η ψυχή, νομίζουμε ότι ραγίζει η εικόνα του, ενώ ο πυρήνας, το ον, παραμένει αδιατάρακτος. Γι' αυτό λαχταράμε: βλάπτεται η εικόνα, να διορθώσουμε την εικόνα, τι βλέπουν οι ξένοι, τι θα πουν οι άλλοι.

Είπαμε: εικόνες εαυτού. Δεν μοιράζονται όλοι οι Έλληνες μία εικόνα εαυτού. Απλώνονται σε ένα συνεχές: από τον υπεραυτάρεσκο Ελληναρά, που κακοβλέπει όλους όσοι δεν του μοιάζουν, έως τον κομπλεξικό που μυκτηρίζει την Ελλάδα και τη συγκρίνει διαρκώς με το Έξω. Κλειστότητα, υπεραναπλήρωση, στασιμότητα, πτωχαλαζονία. Κατωτερότητα, εθελοδουλία, σουσουδισμός, υποτέλεια. Και στα δύο άκρα εξόριστες είναι η υπερηφάνεια, η αυτογνωσία, η αυτονομία, ο αυτοκαθορισμός, οι στοχαστικές προσαρμογές.

– Η ελληνικότητα δεν είναι προϊόν που αποζητά branding. Την φέρεις και σε φέρει, την ξεχνάς ενώ υπάρχει, την αλλάζεις και σε τρέφει. Είναι πολιτική και πνευματική αναζήτηση, είναι ταυτότητα υπό διαπραγμάτευση, είναι υπόσταση δυναμική εντός ιστορίας, με ρηγματώσεις, με τομές, με συνοχή και συνέχεια έχει πριν, έχει μετά, αλλά κυρίως έχει τώρα. Η κρίση είναι πικρή και viral – και μας διδάσκει.

ΠΗΓΗ: 26 Απριλίου 2012,  http://vlemma.wordpress.com/2012/04/26/i-krisi-einai-viral/

ΥΓ: Ευχαριστώ το φίλο Βασίλη Μ. για την … νύξη, ενώ οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

Της παραλυσίας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Τι περίεργη σύμπτωση!… Οι εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 θα διεξαχθούν την Κυριακή του παραλύτου. Που είναι ταυτόχρονα και η ημερομηνία της επετείου της παράδοσης της χώρας στους Γερμανούς.

Και το ακόμη περιεργότερο: Ο παράλυτος της Βηθεσδά, για τον οποίο γίνεται λόγος στη σχετική περικοπή της ημέρας, υπέφερε απ' την παράλυση τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Όσα κι εμείς απ' το καθεστώς της δικομματικής πολιτικής παραλυσίας. Και είναι χαρακτηριστική η ερώτηση του Χριστού προς τον παράλυτο: Θέλεις, του είπε, να γίνεις καλά;

Και θα ήταν τελείως αφύσικο, αν ο παράλυτος έλεγε ότι δεν θέλει ν' απαλλαγεί απ' το αφόρητο πολυχρόνιο μαρτύριό του. Και όμως αυτό, το πάντων παρολογότατο, ισχύει για μια σημαντική μερίδα Ελλήνων πολιτών. Οι οποίοι δεν θέλουν ν' απαλλαγούμε απ' το καθεστώς της δικομματικής παραλυσίας και προδοσίας, για χάρη της της γερμανικής αποικιοκρατίας.

Το καταδικάζουν, ενδεχομένως, με τα λόγια!  Γιατί ντρέπονται να πούνε φανερά ότι, κατά βάθος, το συμπαθούν και με κάθε τρόπο το υποστηρίζουν. Γιατί σαν τους φαρισαίους θέλουν να φαίνονται καλοί και δίκαιοι μπροστά στα μάτια των ανθρώπων…

Όταν όμως έρχεται η μέρα των εκλογών και η ώρα της ψηφοφορίας, αφήνουν το δόλιο και υποκριτικό χαρακτήρα τους να διαπράξει εκεί, πίσω από το παραβάν, το δολοφονικό και ανόσιο έργο τους. Μετά τη θεραπεία ο Χριστός συνάντησε και πάλι τον παράλυτο: Είδες, του είπε, πόσο ωραίο είναι να έχεις την υγεία σου!

Είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις ότι τόσα χρόνια υπέφερες εξαιτίας των αμαρτιών σου. Πρόσεξε, λοιπόν, μην επαναλάβεις τα ίδια, για να μην πάθεις ακόμη χειρότερα.

Κι αυτό επαναλαμβάνει και σε μας σήμερα: Η πολιτική παραλυσία και η δική σας παράλυση, μας λέει, οφείλεται στις προσωπικές και, ιδιαίτερα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στις κοινωνικές σας αμαρτίες.

Τόσα χρόνια οι ψεύτες και οι κλέφτες και οι απατεώνες πολιτικοί σας λήστευαν ποικιλοτρόπως. Κι όμως εσείς, κάθε τέσσερα χρόνια, που σας δινόταν η ευκαιρία ν' απαλλαγείτε απ' αυτούς τους ξαναψηφίζατε.

Και τους δίνατε έτσι τη δυνατότητα να συνεχίσουν το ολέθριο για σας και την πατρίδα κακούργημά τους. Και να πού σας κατάντησαν! Να ζείτε σε μια απ' τις πιο όμορφες και πιο πλούσιες χώρες του κόσμου κι όμως να είστε ένας απ' τους πιο δυστυχισμένους και εξευτελισμένους λαούς της Γης.

Κι αναρωτιέται κανείς, αλήθεια, δεν σας αρέσει η ελευθερία και η αξιοπρέπεια!

Ίσως κάποιους από σας να μη σας έχει αγγίξει ακόμη η δυστυχία. Έχει όμως συνθλίψει και συντρίψει τους συνανθρώπους σας. Που είναι άστεγοι και πεινασμένοι. Και αυτοκτονούν απ' την απελπισία. Και ασφαλώς δεν θ' αργήσει να έρθει και η δική σας η σειρά. Γιατί η τσουνάμι της παραλυσίας δεν γνωρίζει όρια…

Και είναι τώρα η τελευταία ευκαιρία, που σας δίνεται, να σταματήσετε τον κατήφορο προς την καταστροφή. Γιατί είναι αδιανόητο να νομιμοποιήσετε και να επικυρώσετε με την ψήφο σας την προδοσία, τη σκλαβιά και τη λεηλασία σε βάρος της πατρίδας σας και του εαυτού σας!

Όπως έχουν το απύθμενο θράσος να σας ζητούν οι αρχιτέκτονες του πρωτοφανούς αυτού ανοσιουργήματος να κάμετε! Κάνοντας το άσπρο μαύρο και βαφτίζοντας το φως σκοτάδι. Όπως υπαγορεύουν τα σκοτεινά συμφέροντα τα δικά τους και των πατρώνων τους! Κι ακόμη…

Μπορεί να είστε τόσο διεστραμμένοι, ώστε να μη θέλετε το καλό της πατρίδας και των συνανθρώπων σας; Και, αντίθετα, να νιώθετε ευχαρίστηση με τη δυστυχία και την καταστροφή τους!

Εγώ σας έδωσα σάρκινες καρδιές. Γιατί όμως εσείς τις κάματε πέτρινες; Ως πότε θα πηγαινοέρχεστε από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη! Από τις πράσινες κάμπιες στις γαλάζιες ακρίδες! Απ' τα Σόδομα στα Γόμορρα!

Μέχρι τώρα συμπεριφερόσασταν, απέναντί τους, σαν πρόβατα, γιατί σας εξαπατούσαν με την προβιά, που φορούσαν. Τώρα όμως, που έβγαλαν τις προβιές και είδατε τα λυκοτόμαρά τους και δοκιμάσατε τα λυκόδοντά τους, είναι αδιανόητο να συμπεριφέρεστε κατά τον ίδιο τρόπο!

Και να φτάσετε στο κατάντημα να θέλετε ν' ανακηρύξετε και πάλι τους ολετήρες σας προστάτες και σωτήρες σας!

παπα-Ηλίας,  Μαΐου 3, 2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/05/03/… Της παραλυσίας…82/ 

Κωλοτούμπα Τσίπρα για το δημόσιο χρέος – «ΟΧΙ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ»

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

Εξόχως αποκαλυπτική αποδείχτηκε η απάντηση που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, στην διακαναλική συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σε ερώτηση του Γιώργου Λαουτάρη, εκ μέρους του Πριν. Η ερώτηση ήταν η εξής: «Κύριε πρόεδρε, παρατηρώ με προσοχή τις δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και έχω διαπιστώσει μια σταδιακή έκπτωση σε ένα από τα βασικά σας συνθήματα σχετικά με το χρέος. Το 2010 κάνατε λόγο για στάση πληρωμών για το δημόσιο χρέος προς τους πιστωτές. Το 2011 μιλήσατε για τριετή αναστολή πληρωμών του δημοσίου χρέους. Στην εκλογική διακήρυξη τώρα του 2012 αναφέρετε την αναστολή πληρωμών μόνο ως διαπραγματευτικό μέσο. Και ήθελα να ρωτήσω: Γι' αυτή τη μετατόπιση ευθύνεται η πολιτική συμμαχιών σας το τελευταίο διάστημα; Και εν πάση περιπτώσει ποιες προϋποθέσεις θέτετε για να επιβάλετε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους προς τους πιστωτές;»

Τα βασικά σημεία από την απάντηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν τα εξής: «Αλλιώς ήταν τα πράγματα πριν από δύο χρόνια, αλλιώς ήταν πριν από το PSI, αλλιώς είναι τώρα μετά το PSI. Τώρα το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι θεσμικό, είναι κρατικό. Διακρατικών σχέσεων πρόβλημα είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις με τη λογική ότι θα το λύσεις μονάχα με μια μονομερή απόφαση απέναντι στους πιστωτές, τους ιδιώτες πιστωτές. Είναι και ζήτημα διακρατικών σχέσεων. Γι' αυτό είπα ότι είναι και ζήτημα μιας συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης των όρων με τους οποίους η χώρα μας εντάσσεται στο διεθνές γίγνεσθαι, στον διεθνή και ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Μια ισχυρή επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξής μας, αν θέλετε, στην ίδια την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Κι εκεί πρέπει να κάνεις και συμμαχίες. Συμμαχίες με τις άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα και κυρίως κοινωνικές συμμαχίες, να έχεις λαϊκό κίνημα να σε στηρίζει σ' αυτή την προοπτική… Και σε κάθε περίπτωση λέμε ότι δίκαιη και βιώσιμη λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από μια πολιτική λύση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο».

Η πραγματικότητα είναι ότι, αδιαμφισβήτητα, η σύνθεση του χρέους έχει αλλάξει άρδην μετά την αναδιάρθρωση που έγινε επ' αφορμή το PSI. Ειδικότερα μετά την αναδιάρθρωση το δημόσιο χρέος έπαψε να είναι ιδιωτικό (όπως ήταν κατά τα δύο τρίτα περίπου) κι έγινε διακρατικό ή «θεσμικό» (κατά την ίδια σχεδόν αναλογία). Συγκεκριμένα, και με βάση πρόσφατα στοιχεία της ελβετικής τράπεζας UBS, πριν την αναδιάρθρωση το ελληνικό χρέος ανήκε: Πρώτο σε ελληνικές τράπεζες κατά 22% (73,9 δισ. ευρώ), σε άλλους έλληνες επενδυτές κατά 8% (26 δισ.) και μη έλληνες επενδυτές κατά 32% (106,1 δισ.). Αυτές οι τρεις κατηγορίες με συνολική ποσοστιαία συμμετοχή της τάξης του 62% απαρτίζουν το λεγόμενο ιδιωτικό χρέος. Από την άλλη, το δημόσιο χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανερχόταν στο 16% του συνόλου (55 δισ. ευρώ), στο ΔΝΤ 6% (20,7 δισ.) ενώ διμερή δάνεια αντιπροσώπευαν το 16% (55,3 δισ.). Το σύνολο του λεγόμενου θεσμικού ανερχόταν επομένως πριν την αναδιάρθρωση στο 38% γενικού δημόσιου χρέους.

Μετά την αναδιάρθρωση η παραπάνω σχέση σχεδόν αντιστρέφεται! Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν το 10% (25,3 δισ. ευρώ), άλλοι έλληνες επενδυτές 3% (8,9 δισ.) και μη έλληνες επενδυτές το 14% (36,3 δισ.). Το ιδιωτικό μέρος του δημόσιου χρέους επομένως αντιπροσωπεύει το 27% του συνόλου. Από την άλλη, το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέρχεται στο 21% (55 δισ. ευρώ), προς το ΔΝΤ 8% (20,7 δισ.), προς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μέσω του οποίου δάνεισαν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης το 23% (58,4 δισ.) και τα διμερή δάνεια το 21% (55,3 δισ. ευρώ). Το θεσμικό μέρος του ελληνικού δημόσιου δανεισμού επομένως αντιπροσωπεύει πλέον το 73% του συνόλου.

Όμηρος της ευρωλαγνείας του ο πρόεδρος του ΣΥΝ κι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει υποταγή στους πιστωτές

Η μεταβολή ωστόσο που συντελέστηκε δεν ήταν τεχνικής φύσεως, ουδέτερη δηλαδή πολιτικά και κοινωνικά. Η απόφαση της Τρόικας και πιο συγκεκριμένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναδιαρθρώσει το ελληνικό δημόσιο χρέος ισοδυναμούσε στην πράξη με μια ιδιόμορφη «κρατικοποίησή» του. (Πρακτική που έχει ακολουθηθεί απαράλλακτη και σε άλλες χώρες στο παρελθόν, όπου έγινε αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους, όπως στη Βραζιλία). Με άλλα λόγια τα κράτη της ευρωζώνης, λειτουργώντας σαν «λευκοί ιππότες», παρείχαν στο ελληνικό δημόσιο την απαραίτητη ρευστότητα και κυρίως εγγυήσεις υπό δρακόντειους, τιμωρητικούς όρους εξοντωτικής λιτότητας, βοηθώντας με αυτό τον τρόπο να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα ανταλλαγής των ομολόγων, για να σώσουν τις τράπεζες τους. Όχι την Ελλάδα! Ο κίνδυνος τον οποίο ήθελαν να αποτρέψουν ήταν η παύση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου προς τους πιστωτές που θα μετέτρεπε τα ομόλογα σε παλιόχαρτα. Γι' αυτό και δέχθηκαν προς ώρας την «κρατικοποίηση» του δημόσιου δανεισμού, μεταβιβάζοντας στους φορολογούμενούς τους το κόστος διάσωσης των τραπεζών τους. Τα κράτη της ευρωζώνης σε αυτό το πλαίσιο δεν κλήθηκαν να υπηρετήσουν τις αρχές της αλληλεγγύης, επάνω στις οποίες έχει ιδρυθεί η ΕΕ, σύμφωνα με το ερμηνευτικό σχήμα των ευρωλάγνων! Με τον τρόπο που λειτούργησαν επιβεβαίωσαν όχι μόνο την φύση τους ως κράτη υποταγμένα στην ιδιωτική, καπιταλιστική κερδοφορία, αλλά επίσης και τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, προς διάψευση προφανώς αφελών έως παιδαριωδών ερμηνειών που πίσω από την ίδρυση της ΕΕ ακόμη και της ευρωζώνης διακρίνουν την πραγμάτωση της φιλίας των λαών και την διεθνιστική αλληλεγγύη. Αυτή ακριβώς είναι η ανάλυση των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για την ευρωπαϊκή ενοποίηση: κανένα ταξικό πρόσημο, καμιά ιεραρχική σχέση μεταξύ των 17 κρατών μελών της ευρωζώνης ή των 27 της ΕΕ.

Μια έμπρακτη απόδειξη των ανταγωνιστικών σχέσεων που διέπουν την λειτουργία της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης ήρθε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. Αφορούσε την αποκάλυψη ότι η Φινλανδία έλαβε τελικά τα 311 εκ. ευρώ που ζητούσε ως εγγύηση για την συνεισφορά της στο δεύτερο δάνειο προς την Ελλάδα, που κατ' ευφημισμό αποκαλείται «πακέτο διάσωσης». Το σημαντικότερο θέμα εδώ προφανώς είναι η υποκρισία της κυβέρνησης Παπαδήμου και των αρμόδιων υπουργών που ενώ διαβεβαίωναν με κάθε τρόπο, ακόμη και από το βήμα της Βουλής, ότι δεν υφίσταται συμφωνία παροχής εγγυήσεων προς την Φινλανδία, στην πράξη είχαν συνομολογήσει! Κι αποκαλύφθηκε τώρα. Οι λεπτομέρειες μάλιστα προκαλούν ανατριχίλα, γιατί τα χρήματα που έλαβαν τελικά οι Φιλανδοί κόπηκαν από συντάξεις. Κατά συνέπεια η άλλη όψη της μετατροπής του δημόσιου χρέους σε ιδιωτικό είναι: πρώτο, οι δραματικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις που επιβλήθηκαν κατ' απαίτηση των κρατών – δανειστών, των θεσμικών δηλαδή πιστωτών, δεύτερο οι σχέσεις σύγκρουσης που διαμορφώθηκαν μεταξύ Ελλάδας και κρατών – πιστωτών και τρίτο η μαχητική παρέμβαση των αστικών κρατών της ΕΕ στην πλευρά των τραπεζών τους!

Όλα τα παραπάνω μόνο ο Αλέξης Τσίπρας και οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν τα είδαν! Εξακολουθώντας όμως ακόμη και σήμερα να αντιμετωπίζουν την ΕΕ και την ευρωζώνη ως «σπίτι των λαών» και συμπύκνωση του διεθνισμού της Αριστεράς (λες και δεν είναι οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές που αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη για την προώθηση της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης από την δεκαετία του '50 μέχρι σήμερα) στην πράξη δηλώνουν την υποταγή τους στους πιστωτές και υπονομεύουν την πάλη για διαγραφή του δημόσιου χρέους. Όμηροι της ευρωλαγνείας τους δεν βλέπουν ότι ειδικά σήμερα οποιαδήποτε προσπάθεια για μονομερή παύση πληρωμών και διαγραφή μέρους ή όλου του δημόσιου χρέους περνάει μέσα από την σύγκρουση με τους πιστωτές και μονομερείς αποφάσεις. Κι αν πριν την εφαρμογή του προγράμματος ανταλλαγής των ομολόγων πιστωτές ήταν οι τράπεζες, πλέον σχεδόν σε αποκλειστικό βαθμό είναι τα κράτη μέλη της ΕΕ και η ίδια η ΕΕ που έχει αναλάβει την θεσμική τους εκπροσώπηση και την υπεράσπιση των αυτοτελών συμφερόντων τους ως πιστωτών.

Από την «πολιτική λύση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο» που ευαγγελίζεται ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ έχει εξοβελιστεί κάθε σύγκρουση και στην πράξη σημαίνει υποταγή στους πιστωτές! Οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτή η προσέγγιση τους κάνει να αποδεχθούν στην πράξη τον εγκλωβισμό στην Λέσχη του Παρισιού (όπου διεκπεραιώνονται οι αναδιαρθρώσεις διακρατικών δανείων) κι η οποία αποτελεί αποδεδειγμένα κρεματόριο σε βάρος κρατών – οφειλετών, όπως δείχνει κι η εμπειρία της Αργεντινής. Ενδεχομένως κι η Λέσχη του Παρισιού να χαρακτηριστεί κι αυτή …σπίτι των λαών.

Αντίθετα με τις θεσμικές αυταπάτες που δημιουργεί η ευρωλιγούρικη άποψη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για το δημόσιο χρέος οι τελευταίες όχι μονοσήμαντα αρνητικές εξελίξεις γύρω από την σύνθεσή του υπογραμμίζουν τα εξής συμπεράσματα:

Πρώτον, απαιτείται πλέον πολύ πιο μαχητική και ριζοσπαστική πάλη για να μην πληρωθεί. Τα τμήματα του χρέους που εύκολα διαγράφονται, αναδιαρθρώθηκαν κι έχουν σχεδόν εξανεμιστεί.

Δεύτερο, πάλη ενάντια στο δημόσιο χρέος σημαίνει πολύ πιο έντονα (ακόμη και σε σχέση με το 2011 ή το 2010!) πάλη ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ.

Τρίτο, κι αυτό είναι το μοναδικό αισιόδοξο, η πάλη για τη διαγραφή του χρέους διευκολύνεται στον βαθμό που ο προηγούμενος κατακερματισμός του (ο οποίος επέβαλε την αναζήτηση κάθε ξεχωριστού ομολόγου και την απόδειξη ότι αυτό αντιστοιχούσε σε απεχθές ή παράνομο χρέος) έχει ξεπερασθεί και πλέον το δημόσιο χρέος είναι συγκεντρωμένο σε λιγότερα χέρια.

Η καταγγελία επομένως των δύο δανειακών συμβάσεων (η πρώτη εκ των οποίων δεν έχει καν ψηφισθεί από την Βουλή ενώ η δεύτερη βρίθει από συγκρούσεις με το διεθνές δίκαιο και το σύνταγμα) μπορεί αυτομάτως να παραγράψει τα δύο τρίτα του δημόσιου χρέους. Προϋπόθεση όμως είναι η σύγκρουση με τους δανειστές, δηλαδή την ΕΕ, κι όχι η δήλωση νομιμοφροσύνης απέναντί της όπως κάνουν ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας ακόμη και να χρησιμοποιήσουν τον όρο καταγγελία των δανειακών συμβάσεων!

* Πριν, 5 Μαΐου 2012

ΠΗΓΗ: 04/05/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/05/04/….BF/