Της δικής μου προσφυγιάς

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*

Όϊ, μαρός μαρός…

Μέρα ζεστή, σχεδόν καλοκαίρι, 24 Σεπτεμβρίου του 2008. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα για πάντα, στην οδό Χρυσαλλίδος, μέσα σε μια μυστήρια παγωνιά, μέρα ζεστή, σχεδόν καλοκαίρι, σε μια παγωνιά ειδικά για μένα. Πέρασα την έξοδο σέρνοντας τις ρίζες μου. Βίωσα το κρακ-κρακ τους, καθώς τις τραβήξαν βίαια απ'το χώμα, και πονούσαν πολύ πάρα πολύ! Πιο πολύ απ' ο,τιδήποτε άλλο στην απέλασή μου από το σπιτικό μου. Να σου πω εγώ, τι σημαίνει ξερριζωμός εν Αθήναις…

Στη ζωή του παλιού μου καθηγητή στη Νομική, Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη είχε υπάρξει ένα περιστατικό, το οποίο από τα νιάτα μου το θεωρούσα ύψιστη ευλογία. Όταν η δικτατορία τον έδιωξε από τη Σχολή, ο Μαγκάκης μπόρεσε να κάνει το τελευταίο του μάθημα και έτσι, ως δάσκαλος, αποχαιρέτισε τους φοιτητές του – το σπιτικό του. Είναι ακριβώς αυτό που στερήθηκα εγώ. Κρακ κρακ οι ρίζες… Την απόφαση της απέλασης την εξύφαναν ιεροκρυφίως επί τρίμηνο σχεδόν και, μόλις ήρθε η ώρα της κοινοποίησής της, κανόνισαν να σταλεί η απόφαση με φαξ – για να τραβήξει τις ρίζες με μιας! Οι ιεροκρύφιοι υπολόγιζαν ότι δεν θα κλαυθμήριζα στις ποδιές τους και ότι, άρα, η έξοδός μου ήταν μονόδρομος. Υπολόγιζαν σωστά. Μάζεψα αυθωρεί τα μπογαλάκια μου από το γραφείο και άφησα μόνο το απόσπασμα από τη Σοφία Σειράχ, που είχα αναρτήσει λίγο καιρό πριν: "Ποτέ να μην έχεις για κάτι να ντραπείς… Σε άνθρωπο ανόητο μην υποταχτείς και το δυνάστη μην τον λογαριάσεις… Να μη λιχνίζεις σ' όποιον λάχει άνεμο, μην παίρνεις όποιο να 'ναι μονοπάτι". Το μονοπάτι μου δεν ήταν όποιο να 'ναι, και είχε πολύ κρύο… 

Νιέ μαρός μινιά!

Είναι παγίδα η παγωνιά! Με στιβαρή λογική σε προκαλεί να απελπιστείς, σε προκαλεί να ξημεροβραδυάζεσαι με οργή, σε προκαλεί με τις εικόνες που έχασες με μιας, σε προκαλεί να αφήσεις την ψυχή σου δαγκωμένη στη μιζέρια. Η παγωνιά σε μαρμαρώνει στην κατάψυξη του δίκιου σου. Σου ψιθυρίζει να πεις: "Ιεροκρύφιοι, σας εγκαλώ ενώπιον του κριτή. Δεν θα σας συγχωρέσω ποτέ, μέχρι να μου φέρετε πίσω ένα μόνο αυτό που δεν στερήθηκε ο Μαγκάκης"! Θέλει καλπασμό γερό, για να μη σε ξεράνει η παγωνιά! Θέλει κάτι σαν Αβραάμ, κάτι σαν Λωτ, σε μετανάστευση χωρίς επαναπατρισμό, με έναν ξερριζωμό που δεν ξεγίνεται και δεν παύει στιγμή να πονάει, αλλά που παρ' όλ' αυτά κυοφορεί νεόφαντες και εκπλήσσουσες χαρές. Άντρες φοιτητές άναψαν φωτιές στα ξέφωτα και στα περάσματα, στον ανοιχτό αέρα. Κι ο άνεμος που κατεβάζει στο Ζεφύρι η Πάρνηθα είναι ζεστασιά. Και η Σάρρα εκεί, μαζί στον καλπασμό για να μην σε νυστάξει η παγωνιά. Δεν μαγειρεύω την ανάγκη σε φιλότιμο! Όλ' αυτά είναι αληθινά η αποκάλυψη ευτυχίας ανείπωτης, στα νέα τοπία του ταξιδιού μέσα σου κι έξω σου, στο φτάσιμο εκεί που πριν δεν φαινόταν.

Μάγιεβο κανιά!

Απ' τους αναβολείς ανεμίζουν γυμνές οι ρίζες, χτυπούν στα πλευρά του αλόγου, και τ' άλογο τραβά. Μη σταματάς – θα μαρμαρώσουμε στο δίκιο μας! Κρυφοκυττάς στα πίσω και βλέπεις δρόμο πολύν, ακόμα πριν κι από την οδό Χρυσσαλίδος. Το 1989 πέρασε ο Αρέθας απ' τα αντίσκηνά μας στην Υεμένη για δευτερόλεπτα. Ίσα που κοντοστάθηκε στην είσοδο, κι έφυγε. Ίσα που μας είπε "σηκωθείτε και τραβάτε". Για τον αστραπιαίο Αρέθα τίποτα δεν ψελλίσαμε σε κανέναν, πάρεξ της υπόκρυφης αφιέρωσης στον "Θεό μου τον αλλοδαπό". Και τ' άλογο τράβηξε βορειότερα, πάντα με την αγωνία μην κουραστεί. Μακρύ ταξίδι κι ανομολόγητοι σταθμοί, και πάντα η παγωνιά να απειλεί… Άλλη φορά τα λέμε… 

Κι άλλο βορειότερα, δίχως χάρτη. Ο άγγελός μας ο αλλοδαπός ήρθε τραγουδώντας μας το τραγούδι μας: ένα τραγούδι που το πρωτοακούσαμε απ' αυτόν ως ξένοι, σε ξένη γλώσσα, σε ξένη χώρα. Μα ήταν το τραγούδι της δικής μας ζωής! Άραγε το τραγουδούσε κι ο Αλέξανδρος Νιέφσκι των πάγων; Το τραγουδούσαν οι κοζάκοι της ξένης χώρας; Στα τέλη Οκτώβρη του 2011 το τραγούδι ήρθε σαν κάλαντα που φανερώνουν αφανέρωτα, σαν πρόσωπο που ανατέλλει έξω από την πόρτα. Όχι ένα πρόσωπο που σου χτυπά την πόρτα, αλλά το πρόσωπο που συναντάς όταν χτυπήσεις τη δική σου πόρτα για να βγεις.

Όϊ, μαρός μαρός / Ω, παγωνιά, παγωνιά

Νιέ μαρός μινιά! / Μη με παγώσεις εμένα,

Μάγιεβο κανιά / μήτε τ' άλογό μου!

Είναι το τραγούδι των δρόμων που βρίσκονται μπροστά. Είναι προσευχή. Αχ, να μπορούσα να το πω στην ξένη μου τη γλώσσα, και να βεβαιώσω την αλήθεια του στον άγγελό μας! Να του πω για την ευλογία των γυμνών ριζών, που ανεμίζουν στους αναβολείς μας και χτυπούν τα πλευρά του αλόγου, κι αυτό τραβά! Προσώρας μιλά τα πλούσια άρρητά της η καρδιά, μιλούν τα μέλη, μιλά η ξαγρύπνια, μιλά το τραγούδι το σοφό. Κι αν η ψυχή σου, άγγελέ μας αλλοδαπέ, ρωτά σαν τον Οστάπ, "Πατέρα! Πού είσαι; Ακούς;", η απάντησή μας είναι με μια φωνή, ιλιγγιωδώς μονολεκτική, σαν του Ταράς:

"Ακώ!".   

*  Π α π α θ α ν α σ ί ο υ,  Θ α ν ά σ η ς  Ν.  (1959). Γεννήθηκε στην Αθήνα. Διδάκτωρ Θεολογίας, πτυχ. Νομικής και Θεολογίας. Είναι καθηγητής στο Λύκειο Ζεφυρίου Δυτ. Αττικής και αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη. Έργα του: "Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται", "Ο Θεός μου ο αλλοδαπός", "Κανόνες και ελευθερία" κ.ά.

Δημοσιεύτηκε: περιοδικό  Νέα Ευθύνη 9 (2012), σσ. 36-37.

Το ευαγγέλιο και το φραγγέλιο…

Του παπα Ηλία Υφαντή

«Αλίμονο σε σας»! λέει Ο Χριστός, στην ευαγγελική περικοπή, που διαβάζεται στις εκκλησιές απόψε, το βράδυ της Μ. Δευτέρας. Αλλά, σε ποιους;

Μα, στους γραμματείς και τους φαρισαίους όλων των εποχών… Κι αν δεν θέλετε να πάτε στην εκκλησιά και ν' ακούσετε τους παπάδες, μπορείτε να διαβάστε το ΚΓ΄ κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Όπου και θα δείτε την ακτινογραφία του ψυχικού υπεδάφους των υποκριτών:

Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η ασυμφωνία ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό τους:

Είναι, όπως λέει ο Χριστός, οι «κεκονιαμένοι τάφοι», που απέξω αστραποβολούν από ομορφιά και από μέσα βρωμοκοπούν απ' τις σαπισμένες σάρκες. Είναι τα πεντακάθαρα ποτήρια με το ακάθαρτο και μολυσμένο περιεχόμενο. Είναι, όπως σοφά λέει ο λαός, «απέξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα»!

Όπως πολλοί πολιτικοί και θρησκευτικοί πρίγκιπες.! Και όχι μόνο…

Και βέβαια φροντίζουν να αποκρύπτουν με κάθε προσοχή την εσωτερική τους βρωμιά και δυσωδία. Και σαν πρώτο καμουφλάζ χρησιμοποιούν τα λόγια τους:

Λένε τα τελείως αντίθετα απ' αυτά που σκέφτονται και αισθάνονται. Κι έτσι, ενώ έχουν την κόλαση στην ψυχή τους, δείχνουν τον παράδεισο στα χείλη τους. Όσο όμως κι αν οι σκέψεις τους και τα αισθήματά τους διαφωνούν με τα λόγια τους, τόσο συμφωνούν προς τα έργα τους. Κι όσο τα λόγια τους είναι ζαχαρωμένα, τόσο τα έργα τους είναι δηλητηριασμένα.

Ένα δεύτερο καμουφλάζ τους είναι η απαράμιλλη ικανότητά τους να διαστρέφουν και να αντιστρέφουν την πραγματικότητα:

Αυξομειώνουν τα πρόσωπα και τα πράγματα σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους και τα συμφέροντά τους. Μεγιστοποιούν τις δικές τους αρετές και εκμηδενίζουν τα σφάλματά τους. Ενώ εκμηδενίζουν τις αρετές και μεγιστοποιούν τα σφάλματα των άλλων. Βέβαια για τους φωστήρες του δικομματισμού «μας», που συνεργάζονται αρμονικότατα, αλληλοκατηγορούμενοι, δήθεν, για να μεγαλώνουν την εκλογική πελατεία των ηλίθιων οπαδών τους, ισχύει το ότι, υπάρχουν μόνο τα ειδεχθή κακουργήματά τους ….

Και φυσικά οι φαρισαίοι είναι αυστηρότατοι με τους άλλους και επιεικέστατοι με τους εαυτούς τους και το συνάφι τους:

Κι ενώ, όπως λέει ο Χριστός, «εξετάζουν με το μικροσκόπιο τη σκόνη που είναι στα μάτια των άλλων, προσπερνούν απαρατήρητα τα δοκάρια πού' ναι μπηγμένα στα δικά τους τα μάτια». Τις ανομολόγητες, δηλαδή, και ανεκδιήγητες παλιανθρωπιές τους.

΄Η «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο». Καταδικάζοντας αμείλικτα κάποιον φουκαρά για ασήμαντα παραπτώματα… Και αφήνοντας ελεύθερους μεγάλους εγκληματίες, για να συνεχίζουν ανενόχλητοι το «θεάρεστο» έργο τους.

Όπως συμβαίνει συχνά με τους λειτουργούς της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης μας… Ή μήπως δεν είναι οι πολιτικοί φαρισαίοι, που δίνουν σκανδαλώδεις αυξήσεις στις πλουσιοπάροχες αποδοχές τις δικές τους και των «ημέτερων» τους, καθώς φορτώνουν βάρη δυσβάστακτα στους ώμους του φτωχού λαού, κατακρεουργώντας τους μισθούς και τις συντάξεις. Επιβάλλοντας παράλληλα και φόρους εξοντωτικούς.

Είναι και αλλοπρόσαλλοι:

Αντιμετωπίζουν τους ισχυρούς με δουλικότητα και τους αδύνατους με σκαιότητα. Προσκυνούν, όσους έχουν ανάγκη και ποδοπατούν, όσους δεν λογαριάζουν: Ή μήπως δεν είδατε πώς οι αστυνομικοί φαρισαίοι κακομεταχειρίζονται τους αγαναχτισμένους πολίτες και με ποιο υπερβάλλοντα ζήλο προστατεύουν τους πολιτικούς αλήτες!…

Είναι και τυπολάτρες οι φαρισαίοι. Και γι' αυτό οι χειρότεροι ειδωλολάτρες: Είναι οι Προκρούστες, που θεοποιούν τους νόμους, που οι ίδιοι κατασκευάζουν, για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Και στο βωμό των οποίων θυσιάζουν όχι μόνο τους συνανθρώπους τους, αλλά και τον ίδιο το Θεό. Όπως οι σταυρωτές του Χριστού. Όπως οι ιεροεξεταστές του Μεσαίωνα.. Όπως όλοι οι διεστραμμένοι όλων των εποχών…

Ζητιανεύουν την αναγνώριση και τις ζητωκραυγές των ανθρώπων: Και βέβαια θέλουν τις πρώτες θέσεις, όπου κι αν βρεθούν, και δεν ανέχονται να είναι δεύτεροι και παραγνωρισμένοι. Όσο μεγαλύτερο είναι το κενό και η μωρία που έχουν μέσα τους, τόσο μεγαλύτερους και πομπωδέστερους τίτλους επιζητούν και επικαλούνται!…

Αλίμονο σ' αυτούς, που θα τολμήσουν ν' αμφισβητήσουν την ανύπαρκτη ανωτερότητά τους και να αποκαλύψουν την κοχλάζουσα βρωμερότητά τους. Η κακοδαιμονία των επικριτών τους είναι προδιαγεγραμμένη και το τέλος τους σύντομο.

Θα τους δολοφονήσουν πρώτα ηθικά: Με καταχθόνιες διαδόσεις και συκοφαντίες. Κι αφού διαμορφώσουν το κατάλληλο κλίμα – όπως οι φαρισαίοι για το Χριστό – τότε προχωρούν και στη βιολογική τους εξόντωση.

Αλλά και στην περίπτωση αυτή είναι ασυναγώνιστοι στην υποκρισία τους.

Αφού δολοφονήσουν κάποιον ύστερα καπηλεύονται τη δόξα του και το ηθικό μεγαλείο του. Σπεύδουν πρώτοι και καλύτεροι να ελεεινολογήσουν «αυτούς» που τον εξόντωσαν και να τον τιμήσουν με όλους τους δυνατούς τρόπους το θύμα τους.

Έτσι δεν κάμαμε εμείς οι ΄Ελληνες, στην αρχαιότητα με το Σωκράτη και στις μέρες μας με το Γρηγόρη Λαμπράκη; Και κάποιοι δεσποτάδες με τον Άγιο Νεκτάριο! Και πολλοί άλλοι με πολλούς άλλους…

Βέβαια όλοι οι φαρισαίοι ισχυρίζονται ότι δεν βλέπουν το πρόσωπό τους και δεν αναγνωρίζουν τα χαρακτηριστικά τους μέσα σ' αυτό το πορτραίτο-καθρέφτη του αιώνιου φαρισαίου, που μας προσφέρει ο Χριστός..

Αλλά αυτό είναι ακριβώς το φοβερότερο όπλο της υποκρισίας: Να εξαπατά και δολοφονεί πριν απ' όλους τους άλλους τους ίδιους τους οικοδεσπότες της. Και γι' αυτό η διαστροφή της υποκρισίας είναι το θανασιμότερο απ' όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα:

Η κατά του Πνεύματος βλασφημία, όπως λέει ο Χριστός. Γιατί κλείνει το δρόμο προς την αυτογνωσία, που είναι η μοναδική διέξοδος για τη σωτηρία. Με αποτέλεσμα οι υποκριτές να είναι στην πραγματικότητα ελεεινοί αυτόχειρες. Ζωντανοί νεκροί! Που η πτωμαΐνη τους, στην περίπτωσή μας, μολύνει όχι μόνο την εθνική, αλλά και τη συνολική μας ζωή.

Άμποτε να βρεθούν – εδώ και τώρα – αυτοί, που θα πάρουν το φραγγέλιο, για να λευτερώσουν την πατρίδα μας απ' τους αδίστακτους και αδηφάγους ντόπιους και ξένους φαρισαίους!

παπα-Ηλίας, Απριλίου 9, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/04/09/….BF/

Η ανάσταση του ανθρώπου, η μουμιοποίηση της Siemens,  η μαρτυρία του Δ. Χριστούλα και το πουλάρι της Παλαιστίνης…

Από το ΜτΒ

Ασύνδετα φαίνονται εκ πρώτης όψεως τα τέσσερα ζητήματα του τίτλου. Δυο από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα: η ανήθικη πολιτική απαλλαγή από την εκτός κοινωνικής πραγματικότητας βουλή (164 βουλευτές από τη δεξαμενή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) της Siemens και η πολιτική αυτοκτονία του αγανακτισμένου συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα έξω απ' αυτήν…

Οι 164 αποδέχτηκαν την μεταφυσική και άσαρκη «συγγνώμη» της εταιρείας για τις πολιτικές και οικονομικές τερατογενέσεις στην χώρα μας, ενώ αν ήσαν έστω και κατά τι σώοι θα ζητούσαν μια έμπρακτη στάση: Τη δημόσια παράδοση της λίστας Χριστοφοράκου – υιού, για να δούμε «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος» από τους υπηρέτες της ελλαδικής ελίτ)πολιτικούς, δημοσιογράφους, διανοητές, μάνατζερ…).

Αντίθετα ο πολιτικός αυτόχειρας πολιτικός νεομάρτυρας  Δημήτρης Χριστούλας έπαιξε με το θάνατο για να δώσει κατά τη φιλοσοφία του και θεο-λογία του, ελπίδα και ζωή στα νιάτα αφού έγραψε στην ιδιόχειρη διαθήκη του ενδεικτικά, εκτιμώντας ότι οι νέοι θα πάρουν τα όπλα «…Οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι (πιάτσα Παρέτο του Μιλάνου) ».

Στη συνέχεια πήρε τη σκυτάλη   η κόρη του η Έμμυ Χριστούλα και συνεχίζει, απευθυνόμενη στον νεκρό: «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου. Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες. Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα ενός νέου. 'Το όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία. Μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομά μας είναι Αντίσταση"».

Παρά το γεγονός ότι τόσο η τελευταία μορφή της αντίστασής του ήταν η πολιτική αυτοκτονία-μαρτυρία έξω από τη βουλή που πρόδωσε πλειοψηφικά λαό και χώρα, όσο και η τεκμαιρόμενη επιθυμία του για πολιτική κηδεία και καύση του λειψάνου του (στη Βουλγαρία) δείχνουν μια απόσταση από την ορθόδοξη χριστιανική κοινωνική πρακτική, όμως επειδή η ορθόδοξη πίστη δεν είναι ιδεολογία, αλλα κάτι που αγγίζει και τους βυθούς της προσωπικής συνείδησης διαβλέπω με τα δικά μου ακάθαρτα μάτια και ομοιότητες, αλλά και διαφορές με τα γεγονότα του εκκλησιαστικού διημέρου: Την ανάσταση του Λαζάρου και την είσοδο του Ιησού-Μεσσία στα Ιεροσόλυμα από την περιφέρεια με στόχο να φανερώσει  πιο δυναμικά (καβαλόντας δίχρονο πουλάρι όνου) τη δική Του αφήγηση για τη Ζωή, Κοινωνία, Ιστορία και πλάση δείχνοντας μια άλλου τύπου ηγεμονική πρακτική ενάντια στην εμπορευματοποίησης της παλαιοδιαθηκικής παράδοσης στο Ναό του Σολομώντα…

Η συνέχεια του άρθρου στο ιστολόγιο Το Μανιτάρι του Βουνού….

ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Κύλισαν αιώνες από τότε που ο Θεός έγινε άνθρωπος και προσέφερε τον εαυτό του θυσία, με σκοπό να καταργήσει τις θυσίες αίματος που ζητούσε ο ίδιος ή οι ψευτοθεοί, που λάτρευαν οι άνθρωποι της αποστασίας.

Ο Χριστός, ως άνθρωπος, εισήλθε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα. Αλλά σε τι συνίστατο ο θρίαμβός του; Είχε ήδη συντρίψει τον προαιώνιο εχθρό μας, τον θάνατο, ανασταίνοντας τον Λάζαρο. Η φήμη του θαύματος είχε ταχέως εξαπλωθεί και ο λαός τον υποδεχόταν ως βασιλιά, βασιλιά χορηγό της ζωής. Ο Χριστός ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο να αποφεύγει να σχηματίζει ο λαός ψευδείς εντυπώσεις για το έργο του. Αυτή τη φορά δεν απέφυγε τους αίνους του λαού, όπως τότε που, μετά τον χορτασμό, αυτός έσπευσε να το ανακηρύξει βασιλιά. Τους άκουγε χωρίς να αντιδρά, με συνέπεια να σκανδαλίσει τους άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι θορυβήθηκαν από το πλήθος που έτρεξε να τον υπαντήσει και το εγκώμιο που του έπλεκαν. Βέβαια ο Χριστός δεν είχε ανάγκη από επευφημίες, γνώρισμα διαχρονικό των ανθρωπαρέσκων ηγετών του κόσμου. Γνώριζε πολύ καλά το ευμετάβλητο της γνώμης και των αισθημάτων του βασανισμένου λαού. Του αρκούσε όμως το ότι τον αναγνώριζαν ως βασιλιά ακόμη και καθισμένο σε γαϊδουράκι κι αυτό αγγαρευμένο με κάπως περίεργο τρόπο. Ίσως ήταν αυτή του η κίνηση άκρως συμβολική, για να απαντήσει έμπρακτα στους μαθητές του που ζήτησαν πρωτοκαθεδρίες. Αυτός δεν σχημάτισε αυλή κατά το πρότυπο των επιγείων αρχόντων. Τους μαθητές του αποκαλούσε φίλους και ζητούσε απ' αυτούς που θέλουν να ασκούν εξουσία να είναι υπηρέτες όλων. Ακατανόητα πράγματα στην ιστορία του ανθρώπου αλλά ισχύοντα στη βασιλεία του Θεού. «Η βασιλεία η εμή ουκ εκ του κόσμου τούτου» θα πει μετά από λίγες ημέρες στον Πιλάτο. Τότε που οι αρχιερείς του Ισραήλ τον παρέδωσαν με την βαρειά κατηγορία της αντιποίησης της αρχής του μισητού σ' εκείνους Καίσαρα. Αλλά το μίσος που έτρεφαν προς τον Ιησού Χριστό ήταν απείρως βαθύτερο. Ενώ είχε καθ' όλες τις μαρτυρίες τα εχέγγυα, ώστε να τον αναγνωρίσουν ως μεσσία, τους βασάνιζε αφόρητα επί τρία έτη τηρώντας αναξιοποίητη την ισχύ του, η οποία ενεργουμένη θα έφερε στον Ισραήλ την πολυπόθητη εθνική ελευθερία και θα τον οδηγούσε, ως εκλεκτό λαό του Θεού, στην παγκόσμια κυριαρχία. Ο Χριστός κορυφώνει την αγανάκτησή τους με τα «ουαί» που εκστομίζει εναντίον τους ακόμη και στα έσχατα κηρύγματά του. Πώς είναι δυνατό να βρίσκονται αυτοί οι «δίκαιοι» διαρκώς στο στόχαστρό του και να παραβλέπονται οι αμαρτωλοί της εποχής, οι τελώνες και οι πόρνες;

Ο Χριστός προς του τελευταίου επί γης δείπνου με τους μαθητές του προβαίνει και σε άλλη άκρως προκλητική ακόμη και γι' αυτούς κίνηση. Πλένει τα πόδια τους! Ο απόστολος Πέτρος έχοντας περισσότερο θάρρος από τους υπολοίπους αρνείται. Συνιστά η άρνηση την πλέον συγκαλυμμένη μορφή εγωισμού. Δεν ήθελε αποδεχόμενος να δεσμευθεί με την υποχρέωση να πλένει κι αυτός τα πόδια των δικών του μαθητών στη συνέχεια. Δεν θέλουμε και εμείς σήμερα όχι να πλένουμε τα βρώμικα πόδια των αδελφών μας των ελαχίστων αλλά ούτε και να κοινωνούμε στις ανάγκες τους προσφέροντας τουλάχιστον από το περίσσευμά μας! Μόνο ο επί γης «αντιπρόσωπος του Θεού» εμμένει στο να θεατρινίζει πλύνοντας τα πλυμένα πόδια των καρδιναλίων του! Στο δείπνο του Χριστού με τους μαθητές του λαμβάνει χώρα η παράδοση του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας. Το σωτηριώδες αυτό μυστήριο, σύμφωνα με την πίστη μας, οι χριστιανοί του κόσμου των διαμαρτυρομένων έχουν υποβιβάσει σε αναμνηστική τελετή και πλείστοι όσοι άλλοι, μεταξύ των οποίων και ορθόδοξοι, προσέρχονται σπανιότατα, ώστε να διατηρηθεί το έθιμο ή η οικογενειακή παράδοση. Ο Χριστός πορεύεται προς το πάθος και καθ' οδόν διαπιστώνει ότι ολοένα και λιγότεροι τον συνοδεύουν!  

Προ του πάθους ο Χριστός περνά δοκιμασία, την οποία δεν κατανοούμε, άπιστοι αλλά και πιστοί. Είναι η δοκιμασία στον κήπο της Γεθσημανή. Ζητά από τον Πατέρα Του να απομακρύνει το ποτήριο της δοκιμασίας. Η αγωνία του κορυφώνεται και κατ' αυτήν αισθάνεται εντελώς μόνος, καθώς οι κουρασμένοι μαθητές καταβάλλονται από τον ύπνο. «Το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε σαρξ ασθενής». Εκεί τον βρίσκουν οι διώκτες του. Ο Πέτρος για μία ακόμη φορά εκφράζει το πνεύμα του κόσμου τούτου με τη χρήση βίας. Αμέσως μετά το σκηνικό ανατρέπεται, καθώς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης παρακινεί τον καθένα με το σύνθημα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Μόνον ο Ιωάννης, αυτός που ζητούσε εγκόσμιες πρωτοκαθεδρίες, αίρεται επάνω από τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ο Πέτρος έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του καταρρέει προδίδοντας τον δάσκαλό του ακόμη και μπροστά σε μια αδύναμη υπηρετριούλα!

Οι δικαστές  του Χριστού τηρούν συνοπτικές διαδικασίες. Βιάζονται να τον θανατώσουν και θεωρούν οδυνηρό το ότι οι κατακτητές απαγορεύουν σ' αυτούς την θανατική καταδίκη. Ο Πιλάτος βρίσκεται μπροστά σε ιδιάζουσα υπόθεση αιτήματος θανατικής καταδίκης για λόγους, τους οποίους αγνοεί και δεν πολυενδιαφέρεται να μάθει. Είχε όλη τη διάθεση να αθωώσει το Χριστό, εκφράζοντας την αντιπάθειά του προς τους διώκτες του. Αυτοί όμως δεν ήσαν διατεθειμένοι να αφήσουν το θύμα τους να διαφύγει. Είχαν αυτή τη φορά με το μέρος τους τον λαό που επευφημούσε τον Χριστό ως βασιλιά μόλις πριν από λίγες ημέρες! Και όταν ο Πιλάτος εμμένει στην άποψη της αθωώτητας καταφεύγουν στο τελευταίο και ισχυρότερο όπλο τους: Την τρομοκρατία: Δεν είναι δυνατόν να αδιαφορεί ο διοικητής για την αντιποίηση της αρχής του Καίσαρα! Παύει με τη στάση του να είναι φίλος του αυτοκράτορα. Αλλά τότε κινδυνεύει η θέση του. Ο Πιλάτος δεν είχε λόγους να διακινδυνέψει για κάποιον, έστω και αν τον έκρινε αθώο. Ήταν εκπρόσωπος του παλαιού κόσμου. Τον παραδίδει «εις το σταυρώσαι».

Κάτω από το σταυρό οι άρχοντες των Ιουδαίων παραμένουν να δουν το τέλος. Αυτός που βασάνιζε επί τριετία τις ψυχές τους σε λίγο θα πάψει να αναπνέει. Βρίσκουν ευκαιρία πρώτης τάξεως να ειρωνευθούν τον Χριστό, που υφίσταται το μαρτύριο του σταυρού, το πλέον απάνθρωπο του αρχαίου κόσμου (στον νέο ανακαλύψαμε πολλά απείρως φρικτότερα): «Άλλους έσωσεν εαυτόν ου δύναται σώσαι»! Και ο Χριστός αντιμετωπίζει αυτούς και τους στρατιώτες με το αίτημα προς τον Πατέρα του: «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

Θα ακούσουμε και εφέτος, καθώς κάτι μας οδηγεί στους ναούς, πιστούς, «πιστούς» και «απίστους» το «σήμερον κρεμάται επί ξύλου». Λίγο αργότερα θα ακούσουμε το «Χριστός ανέστη». Πόσοι θα θεωρήσουμε τον λόγο ως παραλήρημα των όντως πιστών; Σε μας ποιος ρόλος απ' εκείνους των ανθρώπων που παρακολούθησαν την πορεία του Χριστού προς το πάθος και την ανάσταση μας ταιριάζει; Μήπως είναι καιρός να αναζητήσουμε άλλον ρόλο;

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 9-4-2012

Η Ευρώπη υπό ελλειμματική… γερμανική κατοχή*

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η Άνγκελα Μέρκελ συναντά εμπόδια στην εφαρμογή του Δημοσιονομικού Συμφώνου

Το πιο εύκολο για την Μέρκελ στην διαδικασία επιβολής του Δημοσιονομικού Συμφώνου ήταν να αποσπάσει την αποδοχή των ευρωπαίων ηγετών, έστω των 25 από τους 27. Έκτοτε όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο για το Τέταρτο Ράιχ καθώς οι πολιτικές αντιδράσεις πληθαίνουν και τα οικονομικά μηνύματα που υποδεικνύουν τις καταστροφικές συνέπειες από την εφαρμογή του Δημοσιονομικού Συμφώνου γίνονται όλο και πιο ανησυχητικά.

Να υπενθυμίσουμε ότι το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που αποφασίστηκε για πρώτη φορά στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ στις 9 Δεκεμβρίου 2011 στην πράξη απαγορεύει τους ελλειμματικούς προϋπολογισμούς καθιερώνοντας μάλιστα αυτόματους μηχανισμούς τιμωρίας, δια της επιβολής χρηματικών προστίμων για τα απείθαρχα κράτη – μέλη. Ειδικότερα, το «δομικό έλλειμμα» δεν επιτρέπεται να ξεπερνά το 0,5% του ΑΕΠ. Με το νέο αυτό όρο (δομικό έλλειμμα) περιγράφεται το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα μείον το κυκλικό, μείον επίσης τα μέτρα άμεσης απόδοσης. Χαρακτηριστικό δε στοιχείο για το πόσο ψηλά τοποθετείται πλέον ο πήχης είναι ότι τώρα 4 μόνο χώρες πληρούν αυτό το κριτήριο: Το Λουξεμβούργο (που δεν αποτελεί και κράτος με την …συνήθη έννοια του όρου), η Σουηδία (που δεν συμμετέχει στην ευρωζώνη καθώς έχει το δικό της εθνικό νόμισμα, την σουηδική κορώνα), η Φινλανδία και η Εσθονία. Ούτε καν η Γερμανία δεν πληροί το κριτήριο! Ιδιαίτερα σημαντική πλευρά είναι πως η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση, το φρένο χρέους, όπως συχνά περιγράφεται, θα έχει πάγια χαρακτηριστικά καθώς το Βερολίνο απαίτησε να συνοδευτεί από τροποποίηση του συντάγματος. Όπως είχε δηλώσει χαρακτηριστικά η γερμανίδα καγκελάριος «το φρένο χρέους θα είναι δεσμευτικό και θα ισχύει για πάντα. Ποτέ δεν θα είναι δυνατό να αλλάξει μέσω μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας». Το Τέταρτο Ράιχ επομένως δεν βγάζει εκτός νόμου μόνο τον Κεϋνσιανισμό, που αποτέλεσε την πιο επιτυχημένη συνταγή οικονομικής ανάπτυξης με κριτήριο την κοινωνική ωφέλεια, αλλά και το ίδιο το δικαίωμα των ψηφοφόρων να αποφασίζουν για την οικονομική πολιτική που προτιμούν!

Τα πολιτικά εμπόδια ωστόσο που έχει να αντιμετωπίσει ο γερμανικός οικονομικός φονταμενταλισμός είναι αρκετά, χωρίς να θέτουν σε αμφισβήτηση την υιοθέτησή του καθώς γι' αυτήν αρκεί η θετική ψήφος 12 μόνο χωρών. Τα εμπόδια ξεκινούν από την Ιρλανδία που είναι αναγκασμένη, λόγω του συντάγματός της κι όχι της δημοκρατικής ευαισθησίας των πολιτικών της, να θέσει σε δημοψήφισμα τις επικείμενες αλλαγές. Οι δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι στιγμής συνηγορούν στην άνετη επικράτηση του στρατοπέδου του «ναι». Σε μια από τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις το 44% των ερωτηθέντων τασσόταν υπέρ της συμφωνίας, ενώ απορριπτική θέση έπαιρνε το 29%. Παρόλα αυτά με ένα ποσοστό της τάξης του 27% να δηλώνει αναποφάσιστο, σε μια περίοδο μάλιστα που η οικονομία βυθίζεται στην ύφεση, κανείς στο Δουβλίνο ή το Βερολίνο δεν μπορεί να δηλώνει σίγουρος για το αποτέλεσμα που θα βγάλουν οι κάλπες. Τα ανησυχητικά νέα εμφανίστηκαν στην Ιρλανδία την προηγούμενη Πέμπτη, όταν έγινε γνωστό πως και το τέταρτο τρίμηνο του 2011, μετά και το τρίτο τρίμηνο, συρρικνώθηκε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν. Εξέλιξη που ισοδυναμεί με ύφεση, σύμφωνα με τον τεχνικό ορισμό που την περιγράφει ως δύο συνεχόμενα τρίμηνα μείωσης του ΑΕΠ, τοποθετώντας την χώρα του Τζέιμς Τζόις δίπλα στις άλλες έξι χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται μέχρι στιγμής σε ύφεση: Ελλάδα, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία, Σλοβενία και Ολλανδία.

Αντιδρούν Ολλανδία, Ισπανία, Γαλλία

Συνεχίζοντας με τα πολιτικά εμπόδια που είναι υποχρεωμένη να υπερπηδήσει η γερμανίδα καγκελάριος αν θέλει να επιβάλλει τον σιδερένιο νόμο των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών στην Ευρώπη ξεχωρίζουμε επίσης αυτά που προέρχονται από την Ολλανδία, την Ισπανία και την Γαλλία. Στο Άμστερνταμ συγκεκριμένα, το Εργατικό Κόμμα, χωρίς τις ψήφους του οποίου η κυβέρνηση μειοψηφίας του Μαρκ Ρουτ δεν μπορεί να περάσει το νόμο, έθεσε όρο για να ψηφίσει να μην υπάρξουν περικοπές κοινωνικών δαπανών για φέτος. Ο δεξιός πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι δήλωσε ενώπιον όλων των ευρωπαίων ηγετών, στην τελευταία σύνοδο κορυφής της ΕΕ, ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα στη χώρα του θα κυμανθεί στο 5,3% του ΑΕΠ δηλαδή σε υψηλότερα επίπεδα απ' αυτά που είχαν ενσωματωθεί στον προϋπολογισμό, παραβιάζοντας προηγούμενη δέσμευσή του.

Στη Γαλλία τέλος ο υποψήφιος για την προεδρία επικεφαλής των σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ (κι επικρατέστερος μέχρι τα αιματηρά και ύποπτα γεγονότα της Τουλούζης) έχει ξεκαθαρίσει ότι σκοπεύει να επαναδιαπραγματευτεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο στο Βερολίνο ότι το Παρίσι στο εξής δεν θα είναι δεδομένο όπως ήταν μέχρι τώρα. «Αυτή η στροφή δεν έχει να κάνει τόσο με την ιδεολογία όσο με τα μηνύματα που στέλνουν τώρα οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι απ' όλο το πολιτικό φάσμα προς τους ηγέτες τους: Χόρτασαν από πολιτικές λιτότητας που δεν αποδίδουν και δεν επιθυμούν οι κυβερνήσεις τους να αποποιηθούν όλα τα δημοσιονομικά εργαλεία που διαθέτουν για την αντιμετώπιση των υφέσεων», έγραφε στο εντιτόριάλ της η International Herald Tribune την Παρασκευή 23 Μαρτίου. Τίτλος του: «Η ανελαστικότητα της Μέρκελ – Οι πολιτικοί ηγέτες στην Ευρώπη αρχίζουν να αποστασιοποιούνται από την εκστρατεία της για αδιάκοπη δημοσιονομική λιτότητα».

Μήνυμα αποτυχίας της πολιτικής λιτότητας που διατάσουν Βερολίνο και Βρυξέλλες να πυροδοτήσει την μεγέθυνση της οικονομίας είναι και οι αλλεπάλληλες ενδείξεις συρρίκνωσης του προϊόντος. Ενδεικτικά, παρότι δεν υπάρχουν ακόμη τα επίσημα τελικά στοιχεία θεωρείται βέβαιο πως το πρώτο τρίμηνο του 2012 το παραγόμενο προϊόν της ευρωζώνης συρρικνώθηκε, όπως συνέβη και το τελευταίο τρίμηνο του 2011. Και τυπικά επομένως η ευρωζώνη βρίσκεται σε ύφεση. Επίσης οι βιομηχανικές παραγγελίες τον Ιανουάριο σε σχέση με τον Δεκέμβρη μειώθηκαν.

Όλα αυτά τα δραματικά μάλιστα συμβαίνουν την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Δεκέμβρη έχει πλημμυρίσει τις εμπορικές τράπεζες με πρωτοφανή ρευστότητα, που υπερέβη το 1 τρις. ευρώ! Η συνταγή επομένως της Μέρκελ «λεφτά υπάρχουν για τις τράπεζες» δεν σήμανε την υπέρβαση της κρίσης, αλλά τον παροξυσμό της καθώς η κρίση δημόσιου χρέους συνέχισε να λειτουργεί διαβρωτικά για τη σταθερότητα των δημόσιων οικονομικών των κρατών μελών, ενώ η κρίση της πραγματικής οικονομίας συνέχισε να στερεί θέσεις εργασίας και να μειώνει μισθούς και εισοδήματα.

Πλημμυρίδα ρευστού σε μεγάλες εταιρείες

Δεν είναι όμως μόνο οι τράπεζες που έχουν ωφεληθεί από το μείγμα οικονομικής πολιτικής που έχει επιβάλλει το Βερολίνο. «Ένας τομέας της οικονομίας αποτελεί μια σημαντική εξαίρεση στον κανόνα της ύφεσης» έγραφε η Wall Street Journal του Σαββατοκύριακου. «Είναι οι εταιρείες, ειδικά οι μεγάλες. Σε όλη την Ευρώπη οι εταιρείες κάθονται σε ένα βουνό από ρευστό. Το πρόβλημα είναι πως δεν καταναλώνουν πολύ απ' αυτό. Αυτό σημαίνει πως μια πιθανή διέξοδος στην οικονομική κρίση της Ευρώπης – μια μεγάλη ώθηση των επιχειρηματικών επενδύσεων – έχει αποκλειστεί. Δεν είναι μόνο στην Ευρώπη που οι επιχειρήσεις αποθησαυρίζουν σωρούς από χρήμα. Σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Χρηματοοικονομικής, το ίδιο ισχύει και σε έναν αριθμό ώριμων και αναδυόμενων οικονομιών. Τον Ιανουάριο ο οργανισμός με έδρα την Ουάσινγκτον υπολόγισε πως οι εταιρείες με έδρα τις ΗΠΑ, την ευρωζώνη, την Αγγλία και την Ιαπωνία διαθέτουν σε ρευστό μια ποσότητα χρήματος χωρίς προηγούμενο, περίπου 7,75 τρισ. δολ. Το πρόβλημα στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα οξύ. Ο λόγος επενδύσεων προς ΑΕΠ στην Ευρώπη βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο 60 ετών καθώς οι εταιρείες συσσωρεύουν ρευστό. Τα αποθέματα των εταιρειών σε ρευστό είναι 2 τρισ. ευρώ στην ευρωζώνη και ένα ασυνήθιστο ποσό περίπου 750 δις. λίρες στην Αγγλία». Μεταξύ των αιτιών για την εποχή των παχιών αγελάδων που βιώνει ο ιδιωτικός τομέας ξεχωρίζουμε την ακόλουθη: «Γιατί να γίνουν επενδύσεις στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών σε οικονομίες που έχουν ελάχιστη πιθανότητα να αναπτυχθούν;»

Εν κατακλείδι η άλλη όψη των κοινωνικά ολέθριων πολιτικών αιώνιας λιτότητας που έχει ήδη επιβάλλει το Βερολίνο στην ΕΕ και επιδιώκει να υιοθετηθούν με ακόμη πιο δεσμευτικούς όρους μέσω του Δημοσιονομικού Συμφώνου είναι μια προσωρινή ανάσχεση στη δράση των οικονομικών μηχανισμών εξ αιτίας της ανεπαρκούς ζήτησης. Έτσι, πλημμυρίδα ρευστού σε τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις από την μια και χρηματοδοτική ξηρασία σε κράτη και νοικοκυριά αποτελούν το άκρως πολωτικό και εξαιρετικά ασταθές αποτέλεσμα της λιτότητας, μέχρι τώρα. Ας φανταστούμε τι θα γίνει αν αυτή η οικονομική πολιτική αποκτήσει και συνταγματική ισχύ, μέσα από την ενσωμάτωση του Δημοσιονομικού Συμφώνου!

* (Επίκαιρα 5-11/4/2012)

ΠΗΓΗ: 05/04/2012, http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2012/04/05/….BA/ 

Οι Επιστήμες Αγωγής είναι «Χαρούμενες» Επιστήμες

Του Γιώργου Μαυρογιώργου*

 Το χειμερινό εξάμηνο 2011-12, είχα την ευκαιρία να διδάξω σε Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Νηπιαγωγών, του Τμήματος Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου, το μάθημα «Εισαγωγή στις Επιστήμες της Αγωγής», σε πρωτοετείς φοιτήτριες  και το Χριστόδουλο.  Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διδάσκεις σε πανεπιστήμιο, σε πρωτοετείς φοιτήτριες, με δεδομένη την απαξίωση των σπουδών, την αποσύνδεση των σπουδών από το δικαίωμα στην εργασία και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας  πτυχιούχων. Δεν είναι εύκολο να διδάσκεις σε  Τμήμα, που από ό, τι φαίνεται, δεν είναι  πρώτη επιλογή.

Γιατί, λοιπόν, οι πρωτοετείς φοιτήτριες στο Πρόγραμμα Νηπιαγωγών,  να είναι  «όλο αυτιά» ενεργητικής ακρόασης σε μάθημα «μαύρης παιδαγωγικής» που  επιβάλλει τον πειθαναγκασμό και την υποχρεωτική φυσική παρουσία για ένα πτυχίο χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα; Θεωρούμε ότι η «Εισαγωγή στις Επιστήμες της Αγωγής» είναι απόπειρα ακαδημαϊκού «προσανατολισμού», συμβουλευτικής, ευαισθητοποίησης και «προσηλυτισμού» πρωτοετών φοιτητριών σε ένα πρόγραμμα σπουδών διάρκειας τεσσάρων ετών.

Διεκδικήσαμε να «πάρουν στα σοβαρά» τις σπουδές τους και να μπουν, από το πρώτο έτος, σε μια ουσιαστική σχέση με μαθήματα «δημιουργικής αϋπνίας» και εγρήγορσης.  Κι εννοώ  μαθήματα άσκησης  στη διαφωνία, την αμφιβολία, το σεβασμό  στο λάθος, σε ερωτήσεις  που αφυπνίζουν τη σκέψη για γνώση.  Μαθήματα που  γίνονται ξυπνητήρι διακριτικής απόσυρσης της αυθεντίας του δασκάλου. Μαθήματα αντοχής στην αποκαθήλωση της κοινοτυπίας και του απλοϊκού. Μαθήματα έμμονης περιέργειας,  αμφισβήτησης και συναγερμού μπροστά σε εμπρηστικό υλικό που «βάζει φωτιές».

Από πολύ ενωρίς στα μαθήματά μας, καταλήξαμε σε ένα άτυπο «συμβόλαιο». Συμφωνήσαμε ότι είμαστε  δεσμευμένοι  ώστε να απολαύσουμε και να χαρούμε τις σπουδές. Χωρίς να διεκδικούμε την πατρότητα της «Χαρούμενης Επιστήμης» απ τον Νίτσε, δώσαμε στο μάθημα τον τίτλο «Επιστήμες της Αγωγής: Χαρούμενες Επιστήμες»! Έτσι κι αλλιώς, η σπουδή του παιδιού και της εξελικτικής και δυναμικής του σχέσης με το σχολείο και τη γνώση, εμπεριέχει τη χαρά. Αυτή, ωστόσο, δε χαρίζεται. 

Ήταν χαρά που αποφύγαμε το μαρτύριο της βιβλιογραφικής ανηδονικής απομνημόνευσης  φορμαλιστικών  ορισμών,  αφορισμών, εννοιών και όρων. Η απομνημόνευση  ταλαιπωρεί  τη μνήμη και υποθάλπει την «αμνησία». Δε δώσαμε προτεραιότητα στους πλατωνικούς διαλόγους και ιδέες, αν και θυμηθήκαμε  το «Μένονα» για να ανιχνεύσουμε τη σωκρατική  θέση του «λάθους»  στη μάθηση ή τη θέση του λάθους στην ιστορία των επιστημών. Δε λέω, ανοίξαμε και το «Φαίδρο» για να εντοπίσουμε τις απαρχές της κριτικής που γίνεται σήμερα για τη βίαιη εισβολή των τεχνολογιών στην εκπαίδευση.

Με χαρά αποδεσμευτήκαμε από τις καθιερωμένες προσεγγίσεις  εγχειριδίων «Εισαγωγής» στους επιμέρους κλάδους των Επιστημών της Αγωγής, αν και οριοθετούσαμε  τις θεμελιώδεις θεωρητικές και μεθοδολογικές τους προκείμενες κάθε φορά που έρχονταν για συζήτηση επιλεγμένα «παραδειγματικά» πεδία της εκπαίδευσης. Μας  ενθουσίασε η πρωτοβουλία «Φιλοσοφία για Μικρά Παιδιά»  και το project «Μικροί  Πλάτωνες» σε  νηπιαγωγείο στο Παρίσι. Αυτά σιγά-σιγά μας εξοικείωναν με την ιδέα ότι οι θεωρητικές αναζητήσεις, η εμβάθυνση κι ο στοχασμός δεν  είναι   αινιγματικά και απρόσιτα εγχειρήματα αλλά ότι προσφέρονται για όσες σπουδάζουν με χαρά Επιστήμες Αγωγής της προσχολικής  ηλικίας.

Ο «Μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σαιντ- Εξυπερύ μας έδωσε την εναρκτήρια ευκαιρία για να αισθανθούμε το συγκλονιστικό αίτημα και την παράκληση της αλεπούς προς το «Μικρό Πρίγκιπα»: «Σε παρακαλώ… ημέρωσέ με»! Ψάχναμε την απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα του Πρίγκιπα: «Τι πάει να πει ημέρωσέ με» για να πλησιάσουμε, μετά από πολλά, στην άποψη της αλεπούς: «Να ημερώνεις σημαίνει να δημιουργείς δεσμούς»! Δεσμούς, δεσμεύσεις και σχέσεις με τις συμφοιτήτριες/τές,  με τους καθηγητές/τριές τους, με τη γνώση, με τη σπουδή. Εσωτερικές δεσμεύσεις για μια «πρώτη επαφή και γνωριμία» με εκδοχές παιδαγωγίας και «ψυχαγωγίας», σχέσης, επικοινωνίας, διδασκαλίας,  μάθησης, κ.α.

Ακούσαμε το γνωστό τραγούδι "Another Brick in the Wall" των Pink Floyd. Μια ομάδα φοιτητριών εμπνεύστηκε να μελετήσει και να παρουσιάσει με μεράκι – κι ας ήταν σε power point – τις απόψεις του Ίλλιτς, για «Κοινωνία χωρίς σχολεία». Μια άλλη ομάδα παρουσίασε την εκδοχή Πόστμαν για την «εκπαίδευση ως μέσο ανατροπής του κατεστημένου». Μια τρίτη ομάδα μας μίλησε για τη θεωρία της «αντιαυταρχικής εκπαίδευσης» του Νήλ.  Όλα αυτά  σε συνδυασμό μας έφεραν, συχνά, σε εμπειρίες «ιδεοθύελλας».

 Τα γνωστά προγράμματα παιδαγωγικής αισιοδοξίας, το High Scope και το Head Start μας έκαναν να εμπιστευτούμε το νηπιαγωγείο και το σπίτι  για έγκαιρη προληπτική αντισταθμιστική  παιδαγωγική. Αυτά μας έπεισαν ότι οι σπουδές για την προσχολική ηλικία και το νηπιαγωγείο μπορούν να «πιάσουν τόπο». Στο κάτω-κάτω, αν είναι δύσκολο να εργαστείς ως νηπιαγωγός, οι σπουδές δεν «πάνε χαμένες». Έχουν προσωπική και κοινωνική αξία: οι σημερινοί φοιτητές και φοιτήτριες θα είναι οι μελλοντικοί ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι γονείς.

Κι αν όλα αυτά αναφέρονται στο μέλλον, υπάρχει μια άλλη πτυχή που είχε να κάνει με το παρελθόν: οι πρωτοετείς έρχονται στο πανεπιστήμιο έχοντας τουλάχιστον δώδεκα χρόνια σχολικής ζωής. Τώρα, όσες/οι σπούδαζαν «Επιστήμες της Αγωγής» είχαν το προνόμιο  να «ξεσκονίσουν» τα βιώματα και τις αντιλήψεις που έφερναν μαζί τους, σπουδάζοντάς τα, σε μια  αποκαλυπτική  οπτική και προοπτική.

Τόσο το περιεχόμενο όσο και οι παιδαγωγικές διευθετήσεις που υιοθετήσαμε ενσωμάτωναν το αίτημα μιας ενημερωμένης ενεργητικής συμμετοχής. Οι φοιτήτριες μελετούσαν και συμμετείχαν υποψιασμένες πάνω σε συγκεκριμένα θέματα μέσα από κείμενα μελέτης. Καμιά εργασία η δραστηριότητα δεν ήταν υποχρεωτική. Ακόμα και η συμμετοχή στις τελικές εξετάσεις! Υπήρχε μια ρητή δέσμευση από τη μεριά του διδάσκοντα: «Δεν έχει νόημα να γίνεται κάτι, εκτός και έχει νόημα γι' αυτήν που το κάνει». Στην τελευταία μας συνάντηση, οι φοιτήτριες μου έδωσαν συμπληρωμένο το «Ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης» και το «Ημερολόγιο Σπουδής» που γράφανε κατά τη διάρκεια των δώδεκα εβδομάδων του εξαμήνου. Η Μαριλένα γράφει: «Σκεφτόμουν αυτό που είχατε πει, ότι δηλαδή αυτό το Ημερολόγιο δε θα το κάνουμε για σας, αλλά για μας, και επιπλέον δε θα το θεωρήσουμε ως δουλειά. Τελειώνοντας, λοιπόν, κατάλαβα ότι αυτό το έκανα για μένα, και με βοήθησε πολύ. Σας ευχαριστώ για τη συνεργασία». Η Μαριλένα, κατά πώς φαίνεται, έγραφε το ημερολόγιο τα βράδια, γι' αυτό και ευχόταν «καληνύχτα». Με αυτά και μ αυτά, συμπληρώσαμε εικοσιτέσσερις συναντήσεις, χωρίς να έχουμε εξαντλήσει τις δυνατότητές μας για χαρά στη σπουδή… Αυτό είναι το δικό μου «Ημερολόγιο χαράς». Τις ευχαριστώ! Ιδιαιτέρως, ευχαριστώ και την αγαπητή συνάδελφο και πρόεδρο του Τμήματος. Ξέρει καλά  και τη χαρά των Επιστημών της Αγωγής.  

* Ο Γιώργος Μαυρογιώργος είναι άμισθος αντιπρόεδρος του Επιστημονικού Συμβούλιου στο ΠΙ/ΚΕΕΑ

ΠΗΓΗ: 6-4-2012, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=61560

Η Ύβρις της «Χρυσής Αυγής» (κοινώς, η Διαθήκη των δωσιλόγων)…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι η «Χρυσή Αυγή» θα  μπει στη Βουλή. Άλλωστε δεν χρειάζεται, τη βρώμικη δουλειά χάριν του Συστήματος της Διαφθοράς και της Διαπλοκής την κάνουν συστημικά κόμματα του δικομματισμού. Όχι, οι Δυνατοί δεν χρειάζονται μελανοχίτωνες στη Βουλή, τουλάχιστον όχι ακόμα. Τουλάχιστον όχι όλοι.

Χρειάζονται απλώς μια «Χρυσή Αυγή» εκτός Βουλής (και μόνον σε μεγάλη ανάγκη εντός) ως μπαμπούλα, ως «χρήσιμο φόβητρο», που μάλιστα, τροφοδοτώντας τη θεωρία του «κινδύνου εκ των δύο άκρων» σκοπό έχει να αποδυναμώνει την Αριστερά.

Η συκοφαντική ταύτιση των «δύο άκρων» παρ' ότι είναι τελείως αντίθετα μεταξύ τους, έχει μακράν προϊστορία στην αστική προπαγάνδα. Αλλά, αν δεν θέλουν οι αστικές δυνάμεις, τουλάχιστον όχι όλες, τους ναζί της «Χρυσής Αυγής» στο Κοινοβούλιο, θέλει να μπει σε αυτό η «Χρυσή Αυγή»…

Προς τούτο η φρασεολογία αυτής της οργάνωσης, όπως κάθε φασιστικής οργάνωσης στην πρώιμη φάση της, στρέφεται κατά τις «σαπίλας του κράτους», κατά της «διαφθοράς στην κοινωνία» και κατά της δημοκρατίας της ίδιας ως πολιτεύματος «κλεφτών κι απατεώνων».

Ακριβώς τα ίδια έλεγαν εναντίον των αστών οι Γερμανοί ναζί την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϋμάρης, ώσπου πήραν την εξουσία με την ψήφο του λαού κι έγιναν οι καλύτεροι υπηρέτες των αστών. Οι πιο αιμοσταγείς και οι πιο αισχροί σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.

Σε κάποιους πολίτες που δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι η «Χρυσή Αυγή», η ρητορική της και η σημειολογία της εναντίον του καπιταλισμού φαντάζει φιλολαϊκή, ακόμα κι αριστερή. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Οπως απέδειξαν οι φασίστες του Μουσολίνι και οι Ναζί του Χίτλερ σφάζοντας «φιλολαϊκά» εκτός από τους άλλους λαούς εν τέλει και τους δικούς τους.

Για τους φασίστες, ο λαός είναι μια μάζα άξια περιφρόνησης, χρήσιμη μόνον για να τους φέρει στην εξουσία. Το τελευταίο που έκανε ο Χίτλερ πριν να πάει στον Διάολο, ήταν οι φιλιππικοί του εναντίον των Γερμανών (με 12.000.000 νεκρούς ήδη) που δεν στάθηκαν άξιοι του πεπρωμένου του. Οχι του πεπρωμένου τους (γελοίο κι αυτό ου μην και μεταφυσικό) αλλά του πεπρωμένου… του!

Οι τελευταίες διαταγές του Χίτλερ (μάλιστα επί μήνες) αφορούσαν στην καταστροφή της ίδιας της Γερμανίας, την εκθεμελίωσή της. Το φόλκστουρμ, ο «ολοκληρωτικός λαϊκός πόλεμος» του Γκαίμπελς δεν φανέρωνε κανένα ηρωισμό, αλλά την εκδικητική μανία των ναζί εναντίον του γερμανικού λαού, που δεν κατάφερε ο έρμος να αποδείξει ότι ήταν υπεράνθρωποι – οι ναζί βεβαίως.

Όντως, οι ναζιστές άνθρωποι δεν ήταν. Αλλά ούτε θεοί. Θηρία ήταν. Τέρατα.

Μάλιστα τέρατα αγροίκα. Οταν οι ναζί και οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής» μιλούν για το έθνος δεν μιλούν στη βάση του «εκάστοτε πολιτικού προσδιορισμού περί το συνανήκειν» (που είναι ένα έθνος), αλλά στη βάση του αίματος, της φυλετικής συνέχειας.

Τόσον πρωτόγονοι είναι. Και για αυτό είναι ρατσιστές. Διότι πιστεύουν στο «αίμα» (κάτι στο οποίο θα μπορούσαν αν πιστεύουν οι σκίουροι, αλλά όχι οι άνθρωποι).

Οι Έλληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είναι ρατσιστές (παρά τις φιλότιμες «προσπάθειες» του κράτους με το μεταναστευτικό να γίνουν), δεν έκαναν ποτέ πογκρόμ εναντίον των αλλοεθνών, ούτε γενοκτονίες.

 «Ποιος θυμάται τη γενοκτονία των Αρμενίων απ' τους Τούρκους;», έλεγε ο Χίτλερ και προχώρησε στη γενοκτονία των Εβραίων. Πιστεύουν σήμερα οι «Χρυσαυγίτες» επίγονοι του Χίτλερ ότι έχουμε ξεχάσει;

Οι «Χρυσαυγίτες» μιλούν (και επιτίθενται) εναντίον των μεταναστών, όπως ο Χίτλερ κατά των Εβραίων. Ωσπου ύστερα να μαντρώσει, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλδημοκράτες, τους ομοφυλόφιλους, τους χριστιανούς, τους τρελούς, τους τσιγγάνους, τους Σλάβους, τους πάντες.

Όχι, οι «Χρυσαυγίτες» δεν είναι πατριώτες, είναι εθνικιστές. Δεν αγαπούν την Ελλάδα, μισούν τους «άλλους». Είναι απλώς οι επίγονοι αυτών που τη διαμέλισαν. Δεν έχουν σχέση με τα ελληνικά γράμματα, είναι ανελλήνιστοι. Κυρίως αυτό!

Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι η άρνηση του ανθρωπισμού των ελληνικών γραμμάτων. Ο δε «φιλελληνισμός» του Χίτλερ, η «λατρεία» του για τη μιλιταριστική, όπως νόμιζε, Σπάρτη (πριν εν τέλει να ανακηρύξει τους σύγχρονους Ελληνες «υπάνθρωπους») βασίζεται στην πομπώδη κενότητα εκείνου που θαυμάζειαγνοεί το περιεχόμενο. το κέλυφος, αλλά κάτι σαν τους λαϊφοστυλάδες που θαυμάζουν τους μπρατσαράδες κι από μυαλό, κουκούτσι.

Οι «Χρυσαυγίτες» είναι τόσο Ελληνες κατά την παιδεία, όσον ο Κόναν ο Βάρβαρος. Οσο για την εξιδανίκευση του αρχαιοελληνικού κόσμου στην οποίαν καταφεύγουν για να ντοπάρονται, αυτό και μόνον δείχνει, ότι από τον αρχαιοελληνικό κόσμο δεν έχουν καταλάβει γρυ. Η (όποια) «εξιδανίκευση» χρειάζεται μόνον στους αμόρφωτους που θέλουν να πιστεύουν σε κάτι – σε έναν φύρερ, στο «πεπρωμένο του αίματος» (ή μήπως των κοπράνων), στο υπεράνθρωπον της αφεντομουτσουνάρας τους. Αυτός είναι εν τέλει ο αταβισμός του φασισμού: να μπορεί το θηρίο να πιστεύει ότι είναι θεός. Όμως, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, ο άνθρωπος ούτε θηρίο είναι ούτε θεός. Είναι ον πολιτικό.

Τι δουλειά λοιπόν έχουν οι Ελληνες με τον ναζισμό; Για ανάλυση αίματος (μη μας περιμένει καμιά αρρώστια) πάμε στα μικροβιολογικά εργαστήρια, όχι στις κάλπες. Πόσω μάλλον για να υπερψηφίσουμε «υπεράνθρωπους» που το «καθαρό τους» αίμα, τους επιτρέπει (!!!) να χύσουν το «βρώμικο» αίμα των άλλων.

Ελληνες είμαστε συμπατριώτες μου και η «Χρυσή Αυγή» μια Υβρις εναντίον των ελληνικών γραμμάτων, της λαϊκής μας παράδοσης, των ποιητών μας, των ηρώων και των αγίων μας…

Η ψήφος είναι ιερή, είναι όπλο, δεν είναι για πέταμα…