Οι ακυβέρνητες Πολιτείες της Ευρώπης

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η κρίση της Eυρωζώνης μετατρέπεται σε κρίση της δημοκρατίας,

 καθώς η βούληση των ψηφοφόρων συγκρούεται με την ισχύ των αγορών

Στο βιβλίο του «Μετά το Εθνος – Κράτος», που εκδόθηκε το 2000, ο Γερμανός στοχαστής Γιούργκεν Χάμπερμας διατύπωσε ορισμένες σκέψεις, οι οποίες στο φως της σημερινής κρίσης της Eυρωζώνης μοιάζουν προφητικές:

«Ο εξοστρακισμός της πολιτικής από την αγορά μεταφράζεται στο γεγονός ότι το εθνικό κράτος χάνει βαθμιαία τη δυνατότητά του να επιβάλλει δασμούς, να αναζωογονεί την οικονομική ανάπτυξη και κατ' αυτόν τον τρόπο να σταθεροποιεί τις βάσεις της κοινωνικής του νομιμοποίησης (…). Αντιμέτωπες με τη διαρκή απειλή της διαφυγής κεφαλαίων, οι εθνικές κυβερνήσεις μπαίνουν σε μια τρελή κούρσα κατεδάφισης των κρατικών, προστατευτικών μέτρων και μείωσης του κόστους εργασίας. Αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση εξοργιστικών προνομίων για τους λίγους, η διεύρυνση σε πρωτοφανή βαθμό των εισοδηματικών ανισοτήτων, η αύξηση της ανεργίας και η κοινωνική περιθωριοποίηση ολοένα και μεγαλύτερου πληθυσμού φτωχών».

Η ανατροπή 12 Ευρωπαίων προέδρων και πρωθυπουργών από την έναρξη της κρίσης, το 2008, και ιδιαίτερα οι πρόσφατοι εκλογικοί σεισμοί σε Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία και Ρηνανία – Βεστφαλία διαμηνύουν ότι η κρίση του ευρώ μετατρέπεται σε κρίση του πολιτικού συστήματος, κρίση εξουσίας. Μία μετά την άλλη, οι κυβερνώσες πλειοψηφίες «λιώνουν σαν παγωτά κάτω από τον ήλιο», έγραφαν τις προάλλες οι Financial Times. «Ο Ντε Γκωλ αναρωτιόταν πώς θα μπορούσε κανείς να κυβερνήσει μια χώρα που φτιάχνει 246 διαφορετικά τυριά, αλλά η διακυβέρνηση μιας ηπείρου με ένα μόνο νόμισμα αποδεικνύεται ακόμη δυσκολότερο έργο», σχολίαζε στο κύριο άρθρο του ο Guardian.

Προβλέποντας με ακρίβεια το πολιτικό τσουνάμι που επρόκειτο να πλήξει την Ευρώπη, ο Βόλφγκανγκ Στρικ, διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στην Κολωνία, έκανε λόγο το περασμένο φθινόπωρο, από τις στήλες του περιοδικού New Left Review, για «κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού». Ο Γερμανός κοινωνιολόγος προειδοποιούσε ότι, σε συνθήκες γενικευμένης λιτότητας, έρχονται σε σύγκρουση οι δύο θεμελιώδεις αρχές των μεταπολεμικών, ευρωπαϊκών κοινωνιών: Η αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της ελεύθερης αγοράς και η ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών μέσω του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.

«Οι αγορές έχουν αρχίσει να υπαγορεύουν με πρωτοφανείς τρόπους σε κατ' όνομα κυρίαρχα και δημοκρατικά κράτη τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν» γράφει ο Στρικ. «Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης, που εδρεύουν στο Μανχάταν και έπαιξαν βασικό ρόλο στην καταστροφή των χρηματαγορών, απειλούν σήμερα να υποβαθμίσουν κρατικά ομόλογα (…) Αποτέλεσμα είναι οι πολίτες να βλέπουν τις κυβερνήσεις τους όχι σαν εκπροσώπους της δικής τους βούλησης, αλλά ως πράκτορες άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών, σαν το ΔΝΤ ή την Ε.Ε.». Η ανάλυση του Στρικ τελείωνε με μια δυσοίωνη πρόβλεψη: «Στον βαθμό που οι ψηφοφόροι δεν έχουν πραγματικά περιθώρια επιλογής, μπορεί να αντιμετωπίσουν τις εκλογές ως φάρσα, κάτι που ενδέχεται να προκαλέσει κάθε είδους πολιτική αταξία, από την αποχή και την άνοδο λαϊκιστικών κομμάτων, μέχρι και εξεγέρσεις στους δρόμους».

Δυστυχώς, αντί να εξαγάγει τα οφθαλμοφανή συμπεράσματα από αυτό που η γαλλική Le Monde αποκαλεί «εξέγερση των ψηφοφόρων», το κυρίαρχο τμήμα των ελίτ έχει αποδυθεί σε μια προσπάθεια «να βάλει μυαλό» στις «καθυστερημένες» μάζες μέσω ενός είδους οικονομικής τρομοκρατίας. Με άρθρο του στη Wall Street Journal, ο εκδότης της γερμανικής Die Zeit, Γιόζεφ Γιόφε, χαρακτήρισε την ψήφο Γάλλων και Ελλήνων ως «ευρωπαϊκή εξέγερση εναντίον της πραγματικότητας», υποστηρίζοντας ότι «οι νικητές των εκλογών είναι εκείνοι που φώναζαν: Σταματήστε τον κόσμο, θέλουμε να κατέβουμε»!

Σε μια ανάλογη εκδήλωση ολιγαρχικής περιφρόνησης των πολιτών, ο Economist χαρακτήρισε την ετυμηγορία των Ελλήνων «σπασμό μανίας» και σκιαγράφησε το σενάριο που δεν αποκλείεται να εκτυλιχθεί εν όψει των νέων εκλογών του Ιουνίου: Διακοπή της χρηματοδότησης από ΔΝΤ – Ε.Ε., αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων – «μια προοπτική που μπορεί να φέρει τους ψηφοφόρους στα σύγκαλά τους». Η ιστοσελίδα του βρετανικού περιοδικού προσέθετε, επικαλούμενη Ελληνα πρώην υπουργό: «Ίσως θα έπρεπε να δούμε τα χθεσινά αποτελέσματα ως τον πρώτο γύρο των εκλογών, όπου ο κόσμος εκτονώθηκε, ενώ στον δεύτερο γύρο θα ψηφίσει σύμφωνα με τα πραγματικά του συμφέροντα». Θα δούμε…

Περί εκτροπής

Το μέγα ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν η συνέχιση της δρακόντειας λιτότητας οδηγεί όχι μόνο σε οικονομικό αδιέξοδο, αλλά και σε κάποιου είδους απολυταρχική εκτροπή. Χαρακτηριστικά, οι Irish Times, σε κύριο άρθρο τους, σημείωναν:

«Η Ελλάδα δικαιούται τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη της Ε.Ε., την αναγνώριση της δημοκρατικής επιλογής της και των επικίνδυνων συνεπειών που θα είχε η εγκατάλειψη οποιουδήποτε κράτους, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου φασιστικών κινημάτων ή ακόμη και σκέψεων για στρατιωτικό πραξικόπημα». Στο ίδιο μήκος κύματος, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel παραλλήλιζε την ταπείνωση που υφίσταται η Ελλάδα σήμερα με εκείνη που υπέστη η Γερμανία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, επισείοντας τον κίνδυνο να προκύψει «μια τεταμένη κατάσταση, που θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε στρατιωτικό πραξικόπημα».

Εκφράζοντας τη γνώμη πολλών που θεωρούν ότι η σημερινή πορεία της Ευρώπης είναι αυτοχειριαστική, ο Ζαν – Πολ Φιτουσί, οικονομικός σύμβουλος του νέου προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, δήλωσε με συνέντευξή του σε ιταλική εφημερίδα: «Το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είναι τρέλα για δύο λόγους: δεν συμβάλλει καθόλου στην αντιμετώπιση του χρέους και υπονομεύει την εθνική μας δημοκρατία, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για την άνοδο του εξτρεμισμού». Τίποτα μέχρι στιγμής δεν υποδηλώνει, ωστόσο, ότι παρόμοιες εκκλήσεις βρίσκουν ευήκοα ώτα στο πραγματικό κέντρο βάρους της σημερινής Ευρώπης, το Βερολίνο.

Σε ρόλο πολιτικού πειραματόζωου η Ελλάδα

Μέχρι την περασμένη Κυριακή η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως οικονομικό πειραματόζωο της Ευρωζώνης. Μετά την ανατροπή που έφεραν οι εκλογές, φαίνεται ότι αρκετοί θα ήθελαν να δουν τη χώρα μας στον νέο ρόλο του πολιτικού πειραματόζωου: Το ριψοκίνδυνο στοίχημα είναι να «συνετισθεί» το εκλογικό σώμα, αφού προηγουμένως τιμωρηθεί με κάποιο οικονομικό σοκ που θα δημιουργήσει έκρυθμη κοινωνική κατάσταση, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των υπολοίπων, δυνητικά απείθαρχων Ευρωπαίων.

Το σκεπτικό όσων υποστηρίζουν σενάρια καταστροφής συνοψίζεται ως εξής: Η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή, δεν εξάγει σχεδόν τίποτα, έχει μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα, επομένως δεν θα μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις αν οι Ευρωπαίοι της κόψουν τα δάνεια. Αν λοιπόν φύγουμε από το Μνημόνιο, θα αναγκαστούμε να φύγουμε και από το ευρώ, κάτι που σημαίνει οικονομική καταστροφή και κοινωνική διάλυση – κάτι τόσο αυτονόητο, όσο τα αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. ΄Η μήπως όχι;

Πρώτα απ' όλα, όσο και αν ο κ. Σόιμπλε διαμηνύει ότι η Ευρωζώνη δεν φοβάται ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας γιατί έχει ήδη θωρακιστεί απέναντι σ' αυτό το ενδεχόμενο, είναι αμφίβολο αν το πιστεύει στ' αλήθεια ή αν πρόκειται για πόλεμο νεύρων με την Αθήνα. Πολλοί είναι αυτοί που εκτιμούν ότι, με βάση το χάλι των ισπανικών τραπεζών και την εύθραυστη κατάσταση όχι μόνο της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, αλλά και της Ιταλίας, ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας θα μπορούσε να πυροδοτήσει φαινόμενο ντόμινο απρόβλεπτης έκτασης και έντασης. Ήδη, ο οίκος Fitch προειδοποίησε ότι, αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ, θα υποβαθμίσει σειρά ευρωπαϊκών χωρών, ακόμη και τη Γαλλία.

Αναφορικά με το πρωτογενές έλλειμμα (αυτό δηλαδή που θα πρέπει να καλύψουμε αν κάνουμε στάση πληρωμών), σύμφωνα με τα εντελώς πρόσφατα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους είναι αυτή τη στιγμή 1,68 δισ. ευρώ και προβλέπεται μέχρι το τέλος της χρονιάς να έχει μειωθεί σε 1,089 δισ. Μιλάμε δηλαδή για ένα ποσό που αντιστοιχεί σε 100 μόλις ευρώ κατά κεφαλή – όχι και τόσο τρομερό όσο συνήθως ακούμε.

Έπειτα, όπως έγραψε τη βδομάδα που πέρασε ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, η Ελλάδα του σήμερα, με όλα τα προβλήματά της, έχει περισσότερες εξαγωγές, σε σύγκριση με το ΑΕΠ, από ό,τι είχε η Αργεντινή όταν έκανε στάση πληρωμών και αποδεσμεύτηκε από το δολάριο. Και αν η Αργεντινή είχε κυρίως βιομηχανικές και αγροτικές εξαγωγές, οι δύο βασικές βιομηχανίες της Ελλάδας είναι η ναυτιλία και ο τουρισμός, ο οποίος θα ωφεληθεί αμέσως από ένα λιγότερο σκληρό νόμισμα.

Ακόμη και σε φιλελεύθερα έντυπα, όπως οι Financial Times του Λονδίνου, οι ενθαρρυντικές φωνές προς την Ελλάδα ακούγονται ολοένα και ισχυρότερες. Ιδού τι έγραφε, την επομένη των εκλογών, ο Βόλφγκανγκ Μίνχαου:

«Ακολουθώντας το πρόγραμμα Ε.Ε. – ΔΝΤ, η Ελλάδα θα καταλήξει σε δέκα χρόνια ύφεσης, αναπόδραστη έξοδο από το ευρώ και πιθανόν κατάρρευση της Δημοκρατίας. Θεωρώ την προσέγγιση του κ. Τσίπρα πολύ ριψοκίνδυνη. Αλλά αντιλαμβάνομαι γιατί οι Ελληνες θα τον ψήφιζαν. Η θέση του είναι οπωσδήποτε περισσότερο λογική από εκείνη του κεντρώου κατεστημένου υπέρ της λιτότητας, που δεν μπορεί να προσφέρει προοπτική οικονομικής ανάπτυξης».

Και ζήλια;

Περισσότερο προωθημένος, ο οικονομολόγος Αρβίντ Σουμπραμανιάν έγραψε στην ίδια εφημερίδα άρθρο με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας μπορεί να προκαλέσει ζήλια στην Ευρωζώνη»! Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι, αν και οι άμεσες συνέπειες από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα είναι οδυνηρές, η ανάκαμψη θα έρθει γρήγορα, θα είναι δυναμική και θα διαρκέσει πολλά χρόνια. Η ανάλυσή του καταλήγει ως εξής:

«Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως παρίας που μολύνει την Ευρωζώνη, αλλά η έξοδός της μπορεί να την καταστήσει πολύ μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση του κοινού νομίσματος. Αν η εγκατάλειψη του ευρώ δημιουργήσει συνθήκες ζωηρής ανάκαμψης στην Ελλάδα, το μοντέλο μπορεί να αποδειχθεί μεταδοτικό. Η ελληνική τραγωδία μπορεί τελικά να μην εξελιχθεί με τόσο οδυνηρό τρόπο για τους Ελληνες, αλλά να φέρει την πραγματική τραγωδία στην Ευρωζώνη και στο ίδιο το ευρωπαϊκό σχέδιο».

Περί κυβερνήσεων «τεχνοκρατών»

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της πολιτικής κρίσης που πλήττει την Ευρώπη είναι ο σχηματισμός κυβερνήσεων «τεχνοκρατών», μη εκλεγμένων, όπως η κυβέρνηση Μόντι.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός υπήρξε στέλεχος της Goldman Sachs, της Coca Cola και του οίκου αξιολόγησης Moody's, ο οποίος εξόργισε τους Ιταλούς υποβαθμίζοντας 26 τράπεζες της χώρας τους. Επί πλέον, υπήρξε επικεφαλής του ευρωπαϊκού βραχίονα της Τριμερούς Επιτροπής – ανωτάτου επιπέδου think tank των ελίτ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας- και στέλεχος του Ατλαντικού Συμβουλίου. Αποστολή του τελευταίου είναι «να προωθήσει την εποικοδομητική αμερικανική ηγεσία και εμπλοκή στις διεθνείς υποθέσεις» και σημαίνον στέλεχός του ο Χένρι Κίσινγκερ.

Όπως γράφει στο τελευταίο της τεύχος η γαλλική Le Monde Diplomatique, μεταξύ των υπουργών της κυβέρνησης Μόντι ξεχωρίζουν: ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Κοράντο Πασέρα, γενικός διευθυντής της εταιρείας Intesa San Paolo, η υπουργός Εργασίας Ελσα Φορνέρο, αντιπρόεδρος της ίδιας εταιρείας, ο υπουργός Παιδείας και Ερευνας Φραντσέσκο Προφούμο, στέλεχος της τράπεζας UniCredit και Telecom Italia, ο υπουργός Τουρισμού και Αθλητισμού Πιέρο Γκνούντι, στέλεχος της UniCredit και ο συντονιστής του κοινοβουλευτικού έργου Πιέρο Τζιάρντα, αντιπρόεδρος της τράπεζας Banco Popolare και μέλος της διοίκησης της Pirelli.

Ιnfo

– Geoffrey Geunes, «Les marches ont un visage», Le Monde Diplomatique, Mai 2012.

– Wolfgang Streek, «Markets versus Voters», New Left Review, Sept/Oct 2011.

 – Guy Hermet, «L' Hiver de la Democratie ou le Nouveau Regime», Armand Collin, 2007.

– Jurgen Habermas, «Apres l' Etat- Nation», Fayard, 2000.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την Κυριακή 20/5/2012, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_20/05/2012_482880

Μια πολιτική αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων στις 6 Μάη, υπό το πρίσμα της νέας εκλογικής αναμέτρησης

του Γιώργου Καλημερίδη

1. Oι εκλογές στις 6/5 κατέγραψαν με ηχηρό, αλλά και αντιφατικό τρόπο, την καταδίκη των πολιτικών της κοινωνικής λεηλασίας που εφάρμοσαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου (Ν.Δ-ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΛΑΟΣ). Η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση αποτελεί μια ποιοτική τομή στην πολιτική ιστορία της Μεταπολίτευσης, καθώς καταδικάστηκε, όχι απλά η άσκηση μιας συγκεκριμένης κυβερνητικής πολιτικής, αλλά διαμέσου της αμφισβήτησης του Μνημονίου, αποδομήθηκε  το κυρίαρχο πλαίσιο οργάνωσης του αστικού πολιτικού συστήματος και των όρων αντιπροσώπευσης των λαϊκών στρωμάτων.

Οι παραπάνω εξελίξεις απονομιμοποιούν το σύνολο των κυρίαρχων επιλογών του αστισμού την τελευταία διετία, δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην υλοποίηση των προαποφασισμένων αντιλαϊκών μέτρων του Ιουλίου και θέτουν, ευρύτερα, πολιτικά εμπόδια στην παραπέρα ανάπτυξη της καπιταλιστικής επίθεσης στον κόσμο της εργασίας. Η αναζωπύρωση των εκβιασμών, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αποδεικνύει περίτρανα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η συνέχιση της πολιτικής  εσωτερικής υποτίμησης και απαξίωσης της μισθωτής εργασίας. Οι ελληνικές εκλογές επιβεβαίωσαν την άποψη ότι η Ελλάδα παραμένει ο αδύναμος κρίκος του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, στο οποίον συμπυκνώνονται το σύνολο των αντιφάσεων (οικονομικών, πολιτικών, ιδεολογικών) της ευρωπαϊκής και νομισματικής ολοκλήρωσης και των πολιτικών υπέρβασης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου.

2. Οι μεγαλειώδεις αγώνες της τελευταίας διετίας, ιδίως από το καλοκαίρι του 2011 και μετά, εκφράστηκαν τελικά στην κεντρική πολιτική σκηνή με την κατάρρευση των βασικών πυλώνων της αστικής πολιτικής διαχείρισης. Η αναίρεση του μεταπολιτευτικού συμβολαίου, ακόμα και στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του, από την καπιταλιστική κρίση του 2008 και τη μνημονιακή διαχείρισή της, αποτυπώνεται στο πολιτικό πεδίο από τον κλονισμό του δικομματισμού. Το 32% περίπου που συγκέντρωσαν ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ν.Δ αποτελεί έναν πραγματικό πολιτικό σεισμό, ιδιαίτερα αν δει κάποιος τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του αποτελέσματος και ειδικότερα την ακόμη μεγαλύτερη κατάρρευση των ποσοστών τους στα μεγάλα αστικά κέντρα, που αποτελούν πολύ πιο κρίσιμους κοινωνικούς χώρους πολιτικής αντιπαράθεσης, καθώς και την ηλικιακή κατανομή του αποτελέσματος. Στις εκλογικές περιφέρειες των δύο μεγαλύτερων αστικών κέντρων (Α-Β Αθήνας, Α-Β Πειραιά-Α Θες/νίκης) και οι δύο μαζί συγκεντρώνουν μόλις το 22.1% του εκλογικού σώματος και αντίστοιχα συρρικνωμένα είναι τα ποσοστά τους στις πιο παραγωγικές ηλικίες του πληθυσμού. Ποτέ άλλοτε, μεταπολεμικά, δεν ήταν τόσο χαμηλό το ποσοστό των δύο βασικών κομμάτων της αστικής διαχείρισης. Ακόμη και στις μεταβατικές εκλογές του 1950, μετά τον εμφύλιο, αθροιστικά, τα τότε βασικά αστικά κόμματα (Λαϊκό Κόμμα-Κόμμα Φιλελευθέρων) είχαν 36%. Από την άποψη τώρα της αστικής κυριαρχίας, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η κατάρρευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ, γιατί σε όλες τις ιστορικές του μεταλλάξεις και παρά τη σταδιακή του μετατροπή σε βασικό εκφραστή της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης μπορούσε να διατηρεί την εκλογική του επαφή με το βασικό όγκο των μισθωτών και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Το κενό αντιπροσώπευσης, που δημιουργείται, απελευθερώνει, εν δυνάμει, κρίσιμες κοινωνικές δυνάμεις προς ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. 

3. Η κατάρρευση του δικομματισμού δεν μπορεί παρά να επηρεάσει το σύνολο των μορφών αντιπροσώπευσης, γεγονός που αναμφίβολα θα έχει συνέπειες στην οργάνωση και τους συσχετισμούς  στις μεγάλες ομοσπονδίες του Δημοσίου και στη ΓΣΕΕ. Το κοινωνικό στρώμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που λειτουργούσε ως ιμάντας μεταβίβασης της κρατικής πολιτικής στις κυριαρχούμενες κοινωνικές ομάδες και μπορούσε όλη την προηγούμενη περίοδο να οριοθετεί, ως ένα βαθμό, το εύρος και την ένταση της κοινωνικής αντιπαράθεσης είναι αυτή τη στιγμή πολιτικά μετέωρο. Σε αυτό το πεδίο, που είναι από κάθε άποψη κρίσιμο για την εξέλιξη της πάλης των τάξεων, για τις ριζοσπαστικές δυνάμεις ανοίγονται πολύ  πιο ξεκάθαρα πλέον τα ερωτήματα τι σωματεία, τι μορφές εργατικής οργάνωσης στη νέα συγκυρία. H απονομιμοποίηση και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας δημιουργεί, επομένως, καλύτερους όρους για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, αλλά ενέχει και τον κίνδυνο της συνολικής κατάρρευσης των συλλογικών οργανώσεων των εργαζομένων.   

4. Η αμφισβήτηση των Μνημονίων και η κατάρρευση του δικομματισμού είχε, με πλειοψηφικό τρόπο, αριστερά χαρακτηριστικά. Οι εκλογές στις 6Μάη κατέγραψαν το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς. Το αθροιστικό ποσοστό των βασικών δυνάμεων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) είναι 26,45% και είναι μεγαλύτερο από το 24,42 % της ΕΔΑ του 1958. Επαναεπιβεβαιώθηκε η ταξικότητα της ψήφου και η πολιτική επανασύνδεση μισθωτών και εργατικών στρωμάτων με την πολιτική Αριστερά. Ενδεικτικά, στο σύνολο των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα το άθροισμα ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ έφτασε το 30%, ενώ στις χαμηλότερες βαθμίδες της κατηγορίας αυτής (τις πιο «εργατικές» δηλαδή) ξεπέρασε το 45%. Αντίστοιχα, στο σύνολο των μισθωτών του δημοσίου τομέα, το άθροισμα ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ έφτασε το 34%, ενώ στις χαμηλότερες βαθμίδες ξεπέρασε το 52%. Μαζί δε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αγγίζεται ένα ποσοστό 55%[1]. Κατά συνέπεια, η πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των μισθωτών στρωμάτων της νέας μικροαστικής τάξης αναζητεί λύσεις από τα αριστερά.

5. Οι 4 προηγούμενες θέσεις δε θα πρέπει ωστόσο να οδηγήσουν σε λανθασμένα και υπεραισιόδοξα συμπεράσματα που υπονομεύουν τελικά την αναγκαία πολιτική συγκρότηση του εργατικού κινήματος και της ίδιας της Αριστεράς. Η εκλογική αποτύπωση και οι εκλογικοί συσχετισμοί θα πρέπει να ιδωθούν, υπό το πρίσμα των ευρύτερων πολιτικο-ιδεολογικών συσχετισμών. Με μια πρώτη ματιά, κάποιος μπορεί να διαπιστώσει ότι η ελληνική Δεξιά, αν και κατακερματισμένη, βρίσκεται στα ιστορικά της ποσοστά- ίσως και λίγο πιο πάνω- με αναβαθμισμένη αφενός την ακραία νεοφιλελεύθερη πτέρυγά της (Δράση, Δημιουργία-Δημοκρατική Συμμαχία) και αφετέρου την ακροδεξιά της είτε στη ανοικτά φασιστική της εκδοχή (Χρυσή Αυγή) είτε στη λαϊκίστικη-αυταρχική (ΛΑΟΣ-Ανεξάρτητοι Έλληνες). Επίσης, με βάση και την προηγούμενη θέση, γίνεται ξεκάθαρο πώς το λεγόμενο «αντιμνημονιακό μέτωπο» είναι ένας ασαφής πολιτικός χυλός που κρύβει στο εσωτερικό του δυνάμεις που είτε δεν αμφισβητούν ουσιαστικά τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία  και κινούνται στα όρια της κυρίαρχης συναίνεσης (π.χ ΔΗΜΑΡ-Οικολόγοι) είτε αποτελούν ανοικτά αυταρχικούς πολιτικούς σχηματισμούς με αντιλαϊκό πολιτικό πρόσημο φασιστικής ή νεοφιλελεύθερης κοπής (οι διάφορες πολιτικές ομάδες της Δεξιάς). Κατά συνέπεια, η «κοινωνική οργή που συνάντησε την κάλπη» θα πρέπει να συνδεθεί με τις κοινωνικές ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας και με σαφείς προλεταριακές ταξικές τοποθετήσεις, να  πολιτικοποιηθεί, με άλλα λόγια, με αριστερόστροφους, ριζοσπαστικούς όρους, ώστε να συμβάλλει στην ανατροπή της καπιταλιστικής επίθεσης. Σε διαφορετική περίπτωση, δημιουργούνται οι πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την προώθηση αυταρχικών-αντιδημοκρατικών λύσεων. Η βιοποικιλότητα της αντιμνημονιακής ψήφου είναι, ως ένα βαθμό, το τίμημα που πληρώνει η Αριστερά είτε λόγω σεκταρισμού απέναντι στα κινήματα (ΚΚΕ) είτε λόγω αποθέωσης του «αυθόρμητου των μαζών» (ΣΥΡΙΖΑ-τάσεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς), γεγονός που είχε διαφανεί τόσο στο κίνημα των πλατειών, όσο και στις λαϊκές παρελάσεις. Ένα αποφασιστικό κομμάτι των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων (άνεργοι, νεολαία, τμήματα της εργατικής τάξης) αν και οργισμένο, παραμένει πολιτικά απροσανατολισμένο και παγιδευμένο στα ιδεολογικά δεσμά που διαμόρφωσε ο νεοφιλελευθερισμός τις δύο τελευταίες δεκαετίες (αποπολιτικοποίηση-ιδεολογία της «μη ιδεολογίας», εξατομίκευση), τάσεις που ποδηγετούν την προοπτική της ρήξης και της χειραφέτησης. O πολιτικός αποπροσανατολισμός κρίσιμων λαϊκών στρωμάτων επιτείνεται από την έλλειψη ενός συνεκτικού αριστερού προγράμματος υπέρβασης της κρίσης προς όφελος της εργατικής τάξης και από την αντίστοιχη απουσία αυτόνομων θεσμών εργατικής αυτοοργάνωσης και πάλης. .

6. Η κατάρρευση του δικομματισμού δε σημαίνει, απαραίτητα και κατάρρευση της αστικής πολιτικής κυριαρχίας. Για δύο λόγους. Ο πολυκερματισμός των αστικών πολιτικών σχηματισμών, αν και δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην απρόσκοπτη αστική πολιτική διαχείριση, δεν είναι ενδεικτικός του κατακερματισμού του αστικού στρατοπέδου και της εντατικοποίησης των ενδοαστικών αντιθέσεων (όπως την περίοδο 1915-1917 ή 1932-6). Αντίθετα σήμερα καταγράφεται μια εντυπωσιακή ενοποίηση των κυρίαρχων μερίδων του αστισμού γύρω από το στόχο της εσωτερικής υποτίμησης και της ολομέτωπης επίθεσης στον κόσμο της εργασίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ενώ ο πολιτικός κατακερματισμός είναι το αναγκαίο πολιτικό τίμημα για την αποφυγή μιας ενοποιημένης αντίθεσης από τα αριστερά που θα δημιουργούσε η έλλειψη πολλαπλών πολιτικών αναχωμάτων σε όλο το εύρος του πολιτικού χάρτη. Ο διεθνής «δογματισμός της αγοράς» αποδεικνύει ότι η σημερινή κρίση δεν είναι στενά κρίση του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος και των ιδεολογικών εμμονών της άρχουσας τάξης, αλλά σχετίζεται με τον πυρήνα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και εκμετάλλευσης. Χωρίς αποκλείουμε, δογματικά, την πιθανή ευελιξία του συστήματος, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η σημερινή εμπειρία της κρίσης είναι διαφορετική από αυτήν του Μεσοπολέμου και των τότε διαφοροποιημένων πολιτικών στρατηγικών υπέρβασης της κρίσης (φασισμός, New Deal, σοσιαλδημοκρατία, λαϊκά μέτωπα). Δεύτερο και πιο σημαντικό. Ο κύριος πολιτικός φορέας ενοποίησης και αντιπροσώπευσης της άρχουσας τάξης δεν είναι οι επιμέρους κομματικοί μηχανισμοί (Ν.Δ-ΠΑ.ΣΟ.Κ), αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος. Δεν είναι το κόμμα που απορροφά το «ουδέτερο» κράτος, όπως ισχυρίζεται η νεοφιλελεύθερη κοινοτυπία, αλλά το καπιταλιστικό κράτος που απορροφά τα πολιτικά κόμματα.

7. Οι δύο παραπάνω διαστάσεις θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη ιδιαίτερα σήμερα που έχει ανοίξει η συζήτηση περί αριστερής κυβέρνησης και μιας εναλλακτικής στρατηγικής εντός Ε.Ε. Δεν αποτυπώνεται σήμερα μια αντίθεση μεταξύ διακριτών αστικών στρατηγικών υπέρβασης της κρίσης, δηλαδή εναλλακτικών μορφών άσκησης της αστικής κυριαρχίας επί των εργαζόμενων στρωμάτων είτε σε εθνικό είτε σε διεθνές επίπεδο. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πραγματώνεται πάνω στο έδαφος της ενότητας όλων των εθνικών αστικών τάξεων απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Η συζήτηση που έχει ανοίξει σε επίπεδο Ε.Ε, περί ανάπτυξης ή δημοσιονομικής σταθερότητας, είναι πέρα για πέρα προσχηματική, καθώς δεν αμφισβητεί τα κεκτημένα της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης: ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποιήσεις, επιβολή των αρχών της αγοράς στις δομές του κοινωνικού κράτους. Ακόμη και αν προχωρήσουν σε αλλαγές του ρόλου της ΕΚΤ-ευρωομόλογο- κάτι τέτοιο δεν θα συνεπάγεται απαραίτητα μείωση ή εξάλειψη της πίεσης στον κόσμο της εργασίας. Κατά συνέπεια, οι δράσεις για την «ανάπτυξη» ταυτίζονται με κίνητρα μαύρης απασχόλησης των νέων και στοχευμένες δράσεις του ΕΣΠΑ που στην καλύτερη περίπτωση γενικεύουν την επισφαλή εργασία και υπονομεύουν τη σταθερή και μόνιμη απασχόληση. Αντίστοιχα, ο κεντρικός ρόλος του καπιταλιστικού κράτους στην οργάνωση της αστικής κυριαρχίας κι ιδιαίτερα σήμερα στη φάση διεθνοποίησης και των κρατικών μηχανισμών θέτει αυστηρά όρια σε οποιαδήποτε αριστερή διαχείριση μέσα στα όρια του ευρωενωσιακού καπιταλισμού. Η χώρα δεν είναι ακυβέρνητη αυτή τη στιγμή, καθώς ο σκληρός διοικητικός πυρήνας του καπιταλιστικού κράτους που αποτελείται από εγχώρια (ΙΟΒΕ-ομάδες Παπαδήμου) και διεθνή (οι περιβόητες Task Force) τεχνοκρατικά στρώματα συνεχίζουν να υλοποιούν το μνημονιακό σχεδιασμό, από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέχρι τα νέα οργανογράμματα του δημόσιου τομέα. Εν ολίγοις, τα παραπάνω θέτουν σαφή όρια σε όσους επενδύουν σε νέες διεθνείς συμμαχίες εντός Ε.Ε ή σε προοδευτικές κυβερνήσεις, χωρίς ποιοτικές τομές στις σχέσεις εξουσίας.

8. Όπως σωστά έχει επισημανθεί[2], το εντυπωσιακό εκλογικό αποτέλεσμα στις 6 Μάη, ιδιαίτερα για το ΣΥΡΙΖΑ που είναι ο πραγματικός νικητής των εκλογών,  δεν είναι απαραίτητα προϊόν της ηγεμονίας της πολιτικής πρότασής του ή των οργανικών δεσμών που ανέπτυξε τη τελευταία διετία με τα εργαζόμενα στρώματα. Καρπώθηκε, μάλλον, το αντιφατικό λαϊκό ρεύμα αμφισβήτησης, παρά το δημιούργησε ή διαμόρφωσε αποφασιστικά το πολιτικό του περίγραμμα. Η εκλογική του επομένως επιτυχία  δεν είναι η φυσική κατάληξη ενός οργανωμένου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος αμφισβήτησης, με σαφή σχέδιο ρήξης και ανατροπής. Οι τακτικισμοί των δύο τελευταίων εβδομάδων και η δεξιά μετατόπισή του, ακόμη και με βάση το δικό του πρόγραμμα, είναι ενδεικτικό της αδυναμίας να πλαισιώσει την εκλογική του επιτυχία με ένα σαφή λαϊκό κοινωνικό ρεύμα αντίστασης και πάλης. Στο βαθμό ωστόσο, που η αριστερή πολιτική-εκλογική μετατόπιση, δε βασίζεται και δεν τροφοδοτεί, παράλληλα, ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα , περιορίζονται οι αναγκαίες κοινωνικές αντιστάσεις και τα λαϊκά αγωνιστικά αναχώματα, απέναντι στην αναμενόμενη αστική επιθετικότητα του επόμενου διαστήματος, πόσο μάλλον όταν αυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλά οι συσχετισμοί εξουσίας στο εσωτερικό ή ακόμα χειρότερα η μορφή του νέου κυβερνητικού σχήματος, αλλά και το ίδιο το καπιταλιστικό σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στη σημερινή φάση της κρίσης του καπιταλισμού. Θέλω να πω δηλαδή ότι η εκλογική αριστερή στροφή δε θα πρέπει να ταυτίζεται με ριζική αλλαγή των ταξικών συσχετισμών και από αυτή την άποψη η προσομοίωση με το 1981 ή έστω το 1977 είναι στην καλύτερη περίπτωση εικονοκλαστική και παραπλανητική, καθώς λείπουν οι ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις εκείνης της περιόδου (μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός). Επομένως, όσο λάθος είναι η απόσυρση από την άμεση διαμάχη της κεντρικής πολιτικής σκηνής (ΚΚΕ) στο όνομα γενικά των αγώνων, αλλά τόσο λάθος είναι ο περιορισμός της αντιπαράθεσης στα όρια της τυπικής-μηντιακής – κομματικής αντιπαράθεσης, πέρα από τα άμεσα κοινωνικά επίδικα του κόσμου της εργασίας και της ανάγκης ο τελευταίος να οργανωθεί, να παλέψει και να σφραγίσει με την παρουσία του το επόμενο χρονικό διάστημα τις εξελίξεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πολιτική αδυναμία δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων, παρά την εκλογική απονομιμοποίηση του Μνημονίου, να τεθεί στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Αν στο επόμενο διάστημα ο κόσμος της εργασίας παραμείνει απλά ένας ανυπάκουος ψηφοφόρος μπορεί να δούμε, σύντομα, εξίσου εντυπωσιακές αλλαγές, αλλά αυτή τη φορά σε αντιδραστική κατεύθυνση και με μακροπρόθεσμες πολιτικές συνέπειες. Το επίδικο συνεπώς είναι το ρήγμα να βαθύνει σε όλα τα επίπεδα και η εκλογική στροφή να βασιστεί και να γονιμοποιήσει την κοινωνική αντιπαράθεση.             

9. Το σύνηθες πρόβλημα των αναλύσεων των εκλογικών αναμετρήσεων είναι ότι είναι στατικές και φωτογραφικές, επιδιώκουν να ερμηνεύσουν την εκλογική καταγραφή, ενώ το κρίσιμο συνήθως είναι η δυναμική του αποτελέσματος δηλαδή το επικαθοριστικό αποτέλεσμα των εκλογών στην πολιτική αντιπαράθεση. Για το αστικό στρατόπεδο το ζητούμενο είναι σαφές: εν μέσω πολλαπλών πολιτικών εκβιασμών να κλείσει ή έστω να διαχειριστεί το πολιτικό ρήγμα που δημιουργήθηκε, προκειμένου να περπατήσει ο μνημονιακός σχεδιασμός, με ενδεχόμενες τροποποιήσεις του σε επιμέρους ζητήματα (π.χ. χρονική διάρκεια της δημοσιονομικής προσαρμογής). Μεσοπρόθεσμα στο πολιτικό πεδίο, θα τεθεί επιτακτικά η ανάγκη να ανασυγκροτηθεί ο πολιτικός χάρτης με νέα πολιτικά υποκείμενα, ιδιαίτερα στο χώρο του λεγόμενου Κέντρου. Το δίλημμα που θα πρέπει να τίθεται για τις δυνάμεις της Αριστεράς είναι σε ποιο βαθμό, οι σημερινές πολιτικές εξελίξεις, μπορούν να αποτρέψουν την επίθεση και να ανοίξουν, παράλληλα, το δρόμο της ανατροπής στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού. Με τις θέσεις 5-8 προσπάθησα να δείξω – με σχηματικό τρόπο – τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει κάθε αριστερό κυβερνητικό πρόγραμμα, πόσο μάλλον όταν δεν έχει σαφή πολιτική στρατηγική και στόχευση. Η αδυναμία θεωρητικοποίησης της Ε.Ε και του καπιταλιστικού κράτους, η έλλειψη αντικειμενικής εκτίμησης των πολιτικών και ιδεολογικών συσχετισμών, η απουσία μιας συγκροτημένης πολιτικής γραμμής για το εργατικό κίνημα και η αντικατάσταση όλων των παραπάνω από τον εκλογικισμό και τον τακτισμό που συχνά, μάλιστα, επιχειρεί να ενσωματώσει ή να αναδιαμορφώσει ότι έχει ήδη πολιτικά καταδικαστεί (τον παλαιοκομματισμό του ΠΑ.ΣΟ.Κ) ενέχει το κίνδυνο, όχι απλά της ενσωμάτωσης, αλλά και της προοπτικής πολιτικής συντριβής του ίδιου του εργατικού κινήματος.

10. Σε συνθήκες κρίσης είναι προφανές ότι το περιεχόμενο και η άσκηση της πολιτικής τροποποιείται και για την Αριστερά και κυρίως για την εργατική τάξη: η πολιτική δεν έχει απλά το  χαρακτήρα μιας  γενικής πολιτικο-ιδεολογικής ζύμωσης, αλλά μετατρέπεται σε ζήτημα άμεσης επιβίωσης. Από αυτή την άποψη, η ζύμωση γύρω από την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού (ΚΚΕ), κάθε άλλο παρά επαναστατική και ανατρεπτική είναι σήμερα. Από την άλλη όμως, η πολιτική ως επιβίωση στο σήμερα,  δε μπορεί να γίνεται το άλλοθι για έναν αμυντικό ρεφορμισμό που αδυνατεί να κατανοήσει το μέγεθος και το ιστορικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής επίθεσης, η οποία συνδέεται άμεσα με το αντιδραστικό χαρακτήρα της Ε.Ε, η οποία αποτελεί το πολιτικό κέντρο συντονισμού της καπιταλιστικής επίθεσης. Η προβολή του μίνιμουμ και η οριοθέτηση των εργατικών αναγκών μέσα στο ασφυκτικό ευρωενωσιακό πλαίσιο, τελικά, μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες θυσίες και υποχωρήσεις.  

11.Κατά συνέπεια, το ζήτημα του αριστερού προγράμματος, άρα και της άμεσης αποτροπής της επίθεσης – διαγραφή χρέους, αναίρεση των μνημονιακών μέτρων κτλ – θα πρέπει να συνδέεται, με τρεις βασικές προϋποθέσεις:

α. Σαφή τοποθέτηση απέναντι στο ευρώ και την Ε.Ε στην κατεύθυνση της ρήξης και της αποδέσμευσης,

β. Διαλεκτική σύνδεση της αποδέσμευσης με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας. Στο βαθμό που η αποδέσμευση δεν προσδιορίζεται από την οπτική των εργατικών ταξικών συμφερόντων και της εργατικής εξουσίας (π.χ απόψεις Λαπαβίτσα, Καζάκη), αλλά από την οπτική ενός ανεξάρτητου ελληνικού καπιταλισμού με δυναμικό παραγωγικό και εξαγωγικό προσανατολισμό, ανακυκλώνουμε, όχι απλά το ρεφορμισμό, αλλά και την κυρίαρχη αστική συναίνεση που περιστρέφεται ακριβώς γύρω από τα ζητήματα της ανταγωνιστικότητας και των κατάλληλων στρατηγικών για την ενίσχυση των ελληνικών εξαγωγών,

γ. Το αριστερό πρόγραμμα άμεσης απάντησης στην κρίση πρέπει να βασίζεται σε ένα αναγεννημένο εργατικό κίνημα και σε πρωτότυπες μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης και πάλης, διαφορετικά μετατρέπουμε ριζοσπαστικούς-επαναστατικούς στόχους σε διαχειριστικό κυβερνητικό πρόγραμμα, χωρίς κοινωνική γείωση και προοπτική.

Το ποια τάση θα επικρατήσει, τελικά, μένει να αποδειχθεί στο καμίνι της ταξικής πάλης.

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από kokkiniotis σε 21/05/2012, http://vathikokkino.com/2012/05/……BD/

[1] Βερναδάκης, Οι εκλογές της νέας μεταπολίτευσης: www.aristerovima.gr  

[2] Μαυρουδέας Σ. Μια (αργοπορημένη) αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος http://kokkinhshmaia.wordpress.com/

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Μέρος Ι

Μετά την ασυμφωνία για συγκυβέρνηση η χώρα μας οδηγείται σε νέες εκλογές, που οπωσδήποτε δεν ήθελε η πλειονοψηφία του λαού μας. Δεν πρέπει όμως να επιρρίψουμε την ευθύνη στους πολιτικούς σχηματισμούς, επειδή στάθηκαν δήθεν ανήμποροι να συνειδητοποιήσουν τις κρίσιμες στιγμές που διέρχεται η πατρίδα μας. Το πρόβλημα της διχοστασίας και από μακρού χρόνου υφίσταται και οξύτατο παραμένει.

Είχαμε αναγράψει σε προηγούμενο άρθρο ότι τα κόμματα διαιρούν τον λαό, χωρίς αυτά όμως δεν νοείται δημοκρατία. Αν καλοσκεφθούμε θα δούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι στην ουσία τα κόμματα, αλλά οι άνθρωποι που τα στελεχώνουν. Αν αυτοί ήσαν έμπλεοι από υψηλά ιδανικά, ασφαλώς δεν θα έθεταν τα κομματικά (και κατά βάθος προσωπικά) οφέλη υπεράνω των εθνικών και του δικαίου. Συνέπεια αυτού θα ήταν η έλλειψη έξαρσης των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Στην πραγματικότητα από ιδεολογία εμφορούνται πλέον οι οραματιζόμενοι την μεταβολή ή ανατροπή του συστήματος χωρίς να υπάρχει βεβαιότητα περί αυτού.

Ας εξετάσουμε βαθύτερα τα ουσιώδη γνωρίσματα των κομμάτων που ανταγωνίζονται στον εκλογικό στίβο.

Το αστικό καθεστώς καυχάται για τις πολιτικές ελευθερίες που απολαμβάνουν υπ' αυτό οι λαοί. Στην πραγματικότητα αυτοί είναι «ελεύθεροι» να επιλέξουν, κατά κανόνα, μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας. Μάλιστα στην Ελλάδα, την κοιτίδα της δημοκρατίας, στα κόμματα αυτά η κληρονομική διαδοχή στις θέσεις των κομματικών στελεχών και κατά συνέπεια στα βουλευτικά έδρανα αποτελεί όνειδος. Τα κόμματα εξουσίας στην έκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού κόσμου συνέκλιναν τόσο πολύ κατά τις πολιτικές τους, ώστε να μην υφίστανται πλέον ουσιώδεις διαφορές. Τα αντίστοιχα ελληνικά είναι υπεύθυνα για την ένταξή μας στην ΕΟΚ -ΕΕ, αν και το ένα εξ αυτών διέδιδε το πλάνο σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», και στη συνέχεια στη ζώνη του ευρώου. Πολιτική τους είναι η πολιτική του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, το οποίο υπηρετεί πιστά τα συμφέροντα του τραπεζικού κεφαλαίου σε βάρος των λαών. Αυτοί παρέμειναν αδιόρθωτοι, αν και μας υποσχέθηκαν ότι στην ενωμένη Ευρώπη θα υποχρεωθούμε να αναμορφώσουμε τον κρατικό μηχανισμό. Ο μηχανισμός αυτός παρέμεινε υποταγμένος στα κόμματα εξουσίας και τους κατά καιρούς συνεργάτες τους. Μέσω αυτού εκθεμελίωσαν την παιδεία με συνεργάτη την αριστερά, η οποία άλωσε το αστικό πανεπιστήμιο.

Η αστική τάξη τη θεώρησε ακίνδυνη για την ίδια, καθώς κατά τη μεταπολίτευση είχε ενδυθεί τον μανδύα του κοσμοπολίτικου διεθνισμού, άκρως όμως αποτελεσματική στην επίθεση κατά της πίστης, της φιλοπατρίας και της παράδοσης του λαού μας! Η αστική εξουσία ανέλαβε την εφαρμογή σχεδίου εκμαυλισμού του λαού μέσω του πρακτικού υλισμού, που ακούει στο όνομα καταναλωτισμός. Και ήταν τόσο πρόσφορο το έδαφος γι' αυτά μετά την πτώση της δικτατορίας, η οποία καπηλεύτηκε στο έπακρο το τρίπτυχο «θρησκεία – πατρίς – οικογένεια», που στη συνέχεια έγινε αντικείμενο χλευασμού, καθώς δεν βρέθηκε έκτοτε υπερασπιστής τους.

Η Διοικούσα Εκκλησία παρέμεινε σιωπηλή ως εκ της κατακριτέας στάσεως της έναντι του ξενοκίνητου δικτατορικού καθεστώτος. Οι ασκούντες την εξουσία γνωρίζουν ότι με την ωριμότητα η γαστέρα και το υπογάστριο νικούν τον εγκέφαλο, συνεπώς η επαναστατική ορμή κατευνάζεται!

Σήμερα βιώνουμε την τελική φάση του σχεδίου, του οποίου προηγηθέντα στάδια υπήρξαν: Μείωση βιομηχανικής και πρωτογενούς παραγωγής – στροφή αλόγιστη προς τον τριτογενή τομέα – αρρωστημένος καταναλωτισμός εισαγομένων κυρίως προϊόντων – αλόγιστος  εξωτερικός δανεισμός προς ικανοποίηση των επιπλάστων αναγκών μας. Η τελική φάση συνιστά την έφοδο κατά της περιουσίας του δημοσίου και της άλλης των πολιτών χαμηλών ή μεσαίων εισοδημάτων με την έξαρση της ανεργίας, την μείωση των αποδοχών, την ανάπτυξη φοροεισπρακτικών μηχανισμών προς αφανισμό των καταθέσεων και πληρωμή των τραπεζιτών, οι οποίοι σύμφωνα με πληθώρα στοιχείων αισχροκέρδισαν και αισχροκερδίζουν ακόμη από την πολιτική της υποτέλειας.

Οι πολιτικοί μηχανισμοί εξουσίας εμμένουν στην βασική πολιτική θέση της υποτέλειας: Η υποταγή στα κελεύσματα του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου είναι η μόνη στάση που εγγυάται τη μη πτώχευση. Άσφαλώς, δίχως να το επεξηγούν, εννοούν την άμεση πτώχευση, διότι δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις, για να συμπεράνει κανείς ότι οι πλείστοι όσοι, πλην της εγχώριας πλουτοκρατίας, πτωχαίνουμε σταδιακά με την έξαρση της ανεργίας, τη συνεχή μείωση των εισοδημάτων, τη συρρίκνωση της αγοράς, την φοροεισπρακτική επέλαση και την παρατεταμένη ύφεση που έγινε μόνιμη συνοδός μας. Όχι μόνο δεν ανέλαβαν την ευθύνη για το κατάντημα της χώρας, αλλά και επιμένουν ότι είναι οι μόνοι που μπορούν να οδηγήσουν εκ νέου τη χώρα έξω από την κρίση, προς την ανάπτυξη!

Κατά τις εκλογές του Μαΐου σημαντικό μέρος της εκλογικής βάσης των κομμάτων εξουσίας τόλμησε επί τέλους να τιμωρήσει αυτούς που θεωρεί υπευθύνους για την κατάντια μας. Ποιοι καρπώθηκαν από τη μετακίνηση του εκλογικού σώματος; Σχηματισμοί, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως «αντιμνημονιακοί».  Ότι το μνημόνιο συνιστά επαίσχυντη συμφωνία, την οποία θα μπορούσαμε να αποφύγουμε, αν οι εκπρόσωποί μας έθετα ν ως πρώτιστο το συμφέρον της χώρας, το δέχονται ολοένα και περισσότεροι Έλληνες. Τα δύσκολα αρχίζουν από το ερώτημα: Τι κάνουμε από ‘δώ και πέρα; Να αποδεχθούμε τη σκληρή πραγματικότητα και να υποταχθούμε στους δημίους μας, όπως μας προτείνουν το μέχρι πρότινος ισχυρά κόμματα ή να παλέψουμε για την οικονομική μας ανάκαμψη, για την οποία και μόνο γίνεται λόγος; Και πώς;                

Μέρος ΙΙ

Ας θέσουμε το ουσιώδες ερώτημα: Κατά του μνημονίου, ναι! Κατά της ΕΕ; Είναι αρκετό να εκτονώνουμε την οργή μας καταψηφίζοντας τα θεωρούμενα ως υπεύθυνα για την κατάντια μας κόμματα και να θέλουμε να αντιπαλέψουμε το σύστημα της νέας τάξης πραγμάτων εντός του μηχανισμού που έστησαν για τον αφανισμό των λαών; Πιστεύουμε ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια η ΕΕ να επανέλθει στην πορεία που οραματίστηκαν οι λαοί κατά την ίδρυσή της; Αν το πιστεύουμε, όπως διατείνονται οι αντιμνημονιακοί ευρωπαϊστές, πρέπει να παραθέσουμε και τρόπους αντιμετώπισης των απλήστων του χρήματος που αιματοκυλούν καθημερινά την ανθρωπότητα. Αρκεί εκ μέρους του λαού η παροχή ψήφου σ' εκείνους που καταγγέλλουν το μνημόνιο; Όλα τα άλλα θα τα αναλάβουν εκείνοι; Δεν οφείλουν αυτοί οι νέοι επίδοξοι «σωτήρες» να πουν με ειλικρίνεια στον πολύπαθο λαό ότι το σύστημα δεν παραδίδει εύκολα την εξουσία και ότι θα βρει πλείστους όσους τρόπους, ώστε να αλλοιώσει τη λαϊκή βούληση και να παραπλανήσει τον λαό; Ότι έχει και ο λαός μέρος ευθύνης, επειδή ολοπρόθυμα υποτάχθηκε στη λαγνεία του καταναλωτικού πνεύματος; Ότι πρέπει ο λαός να συνέλθει και να αλλάξει τρόπο ζωής; Ότι θα χρειαστεί να υποστεί θυσίες οικονομικές (το λιγότερο) και αίματος; Είναι ο λαός έτοιμος για τέτοιες θυσίες, προκειμένου να επαναποκτήσει την εθνική και προσωπική του αξιοπρέπεια πρωτίστως και αργότερα να απολαύσει τους κόπους του;

Πώς όμως να απαιτήσουν από τον εκμαυλισμένο λαό τέτοιου είδους θυσίες; Αυτός αποδέχεται να τον αποκαλούν «γουρούνι» αρκεί να του εξασφαλίζουν την επιούσια ποσότητα βαλανιδιών! Μερίδα αντιμνημονιακών δεν κάνουν λόγο για τις συμμορίες των ισχυρών, στις οποίες και εμείς, ως χώρα, μετέχουμε, και υπερτονίζουν τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ως πανάκειας για την υπέρβαση της κρίσης! Έχουν απομακρυνθεί τόσο από το κοινοτικό πνεύμα της ορθόδοξης παράδοσης, ώστε το μόνο που βλέπουν είναι κάποια διαφορετική διαχείριση στα πλαίσια που ορίζει το σύστημα, το οποίο δεν τολμούν να κρίνουν! Εμφανίζονται βέβαια ευαίσθητοι περί τα εθνικά μας θέματα, τα οποία έχουν κακοφορμίσει, πλην όμως δεν καταγγέλλουν τους «φίλους», «συμμάχους» και «εταίρους» μας για την άθλια πολιτική τους σε βάρος της χώρας μας. Είναι ή δεν είναι αυτοί εχθροί μας; (προσοχή, όχι οι λαοί).

Οι αντιμνημονιακοί της αριστεράς κάνουν λόγο κυρίως για την οικονομική κρίση. Οι όροι έθνος και πατρίδα είναι σχεδόν απαγορευμένοι στο ιδεολογικό τους οπλοστάσιο. Αρκεί γι' αυτούς να τους εμπιστευθούμε κι ας μην μας αγγίζουν τα αποφθέγματα «εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης» ή «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία»! Δεν έχουν κατανοήσει, καθώς η μαρξιστική ιδεολογία γίνεται αποδεκτή ως δόγμα, ότι δεν είναι εύκολο να οδηγήσεις στα υψηλά έναν λαό στραγγαλίζοντας την πίστη του και τη φιλοπατρία του. Ο λαός ρέπει προς τα πάθη, γι' αυτό και τον κερδίζει ο καπιταλισμός. Ακόμη και ο απόκληρος της κοινωνίας αποδέχεται ο ηγέτης να είναι σκληρός, αδιάφορος και εκμεταλλευτής, αφού στο νου του έχει παρόμοιες επιθυμίες, τις οποίες απλά δεν μπορεί να ικανοποιήσει.

Το κακό δεν είναι ταξικό! Ας μάθουν επί τέλους ότι εμείς οι χριστιανοί είμαστε οι κατ' εξοχήν προδότες του ευαγγελικού μηνύματος, ακριβώς επειδή ήταν αντίθετο προς το καπιταλιστικό «ιδεώδες», το οποίο με θλιβερή συνέπεια υπηρετήσαμε. Εμείς εγκαταλείψαμε το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, για να περιέλθει αυτό στα χέρια των μαρξιστών – κομμουνιστών. Αυτοί όμως έθεσαν ως απαραίτητα πρϋπόθεση, για να γευθούν οι λαοί την δικαιοσύνη, την αποδέσμευση από τον μύθο της θρησκευτικής πίστης και την υπέρβαση της πατρίδας στο όνομα του προλεταριακού διεθνισμού!

Νοείται όμως δικαιοσύνη χωρίς Θεό; Στο όνομα ποιάς ηθικής αρχής θα καταγγείλουμε το ανελέητο σύστημα των απλήστων πλουτοκρατών; Μόνο στο όνομα της επανάστασης των αποκλήρων. Εξαντλώντας οι μαρξιστές τις δυνάμεις τους με την εργώδη προσπάθεια να ξερριζώσουν από τον άνθρωπο τη θρησκευτική του πίστη και τη φιλοπατρία, τον καλούν στη συνέχεια σε κατ' εξοχήν ηθικό αγώνα, τον οποίο εμείς οι χριστιανοί εγκαταλείψαμε. Αλλά αν ο άνθρωπος είναι ζώο που κάνει εργαλεία και όχι πρόσωπο κατ' εικόνα Θεού, τότε ο αγώνας έχει νόημα μόνο όταν γίνεται για το ψωμί μου ή το παντεσπάνι μου! (homo homini lupo). Τίποτε πιο αθεμελίωτο από τα πανανθρώπινα ιδανικά.

Το λενινιστικό επαναστατικό πρότυπο είναι συνεπές: Ουδεμία συνεργασία με το κρατούν σύστημα! Όταν όμως οι συγκυρίες (για τη στήριξη της επανάστασης εκ μέρους του ίδιου του συστήματος ουδείς λόγος) τελεσφορήσουν και η επανάσταση καταστεί γεγονός, έχουμε την εμφάνιση του σταλινικού προτύπου με τα στρατόπεδα και τις εκτελέσεις. Το σύστημα όμως κρατά το πρότυπο αυτό στο απυρόβλητο, από τότε που οι «σύμμαχοι» από κοινού κατέβαλαν το ναζιστικό τέρας! Ο μαρξισμός, στην όποια εκδοχή του γίνεται αποδεκτός απ' αυτό, ιδίως σε ιδεολογικό επίπεδο. Γι' αυτό και στην αρχή του άρθρου γράψαμε ότι το πανεπιστήμιο έχει εν πολλοίς εκχωρηθεί σ' αυτόν και καλλιεργείται εκεί μια ακίνδυνη για το σύστημα αριστερή ιδεολογία, άκρως όμως επικίνδυνη για τους λαούς που χάνουν πίστη, φιλοπατρία και παράδοση. Ας έχουν όμως κατά νου όλοι αυτοί οι οραματιστές της κοινωνικής μεταβολής ή ανατροπής που διαδίδουν το σύνθημα «σοσιαλισμός» η βαρβαρότητα»: «Ο κοινωνισμός (communismus, για όσους αδυνατούν να συλλάβουν την έννοια του όρου) ή θα είναι χριστιανικός ή δεν θα επικρατήσει ποτέ επί της γης.

Για να συνειδητοποιήσουμε την ουσία του προβλήματος που μας ταλανίζει παραθέτω αγωνιώδες ερώτημα γραμμένο σε τοίχο πανεπιστημιακής σχολής στη Θεσσαλονίκη το 1974 αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας: «Σύντροφε, μήπως εκτός από τον ταξικό εχθρό υπάρχει και η μοναξιά;». Μήπως προέχει να πληρωθεί το υπαρξιακό κενό και όχι τα άδεια ταμεία; 

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 21-5-2012

Quo vadis Domine; Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;
Τι έδειξαν οι εκλογές και ποια είναι η προπαγάνδα των καθεστωτικών δημοσιογράφων έναντι του μηνύματος της κάλπης!

Του Γιώργου Αδαλή

Μια πανστρατιά δημοσιογράφων, δημοσκόπων, αναλυτών και καθηγητών, έχει εξαπολύσει «νυν υπέρ πάντων αγών», για τη Σωτηρία της Πατρίδας! Ποιοι είναι αυτοί; Μα ποιοι άλλοι;

Όλοι δαύτοι που έσωζαν την Πατρίδα τα τελευταία 30 χρόνια! Ανεπάγγελτοι κομματάνθρωποι του ΠΑΣΟΚ , που δεν εργάστηκαν ποτέ στη ζωή τους και χωρίς κανένα ένσημο, προσπάθησαν να λύσουν ακόμη και το … Ασφαλιστικό!

Δημοσιογράφοι που έμαθαν «γράμματα», στα υπόγεια των κομμάτων, γιατί ως αγράμματοι, έπρεπε να … διαχειριστούν τις τύχες μας με τον καλύτερο τρόπο!

«YESmen» που χωρίς καμιά επιλογή, χωρίς καμιά απολύτως εναλλακτική λύση, προπαγανδίζουν δεκαετίες τώρα, τα κόμματα, και τους εργολάβους δημοσίων έργων που τους βάφτισαν «διαμορφωτές της κοινής γνώμης»!

Όλος αυτός ο συφερτός σήμερα, προσπαθεί να πείσει τον Ελληνα, ότι το συμφέρον του είναι «η παραμονή μας στο Ευρώ και μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ & ΝΔ, που θα εξασφαλίσουν το μέλλον της χώρας»!!!!

Ανθρωπάρια συνυπεύθυνα και συνένοχα με τα εξαμβλώματα του πολιτικού μας συστήματος! Κάποια απλά συνυπεύθυνα γιατί ποτέ δεν έψαξαν τι συμβαίνει με τα μαύρα ταμεία των κομμάτων και κάποια αρκετά συνένοχα, γιατί γνώριζαν καλά τις μπίζνες των υπουργών και αντάλλασσαν την παραμονή τους στο «πόστο τους», με την σιωπή τους!

Και αυτά στη πιο αθώα εκδοχή τους! Γιατί υπήρχε και η πιο ένοχη, που σύντομα θα κληθούν ορισμένα από αυτά τα ανθρωπάρια να λογοδοτήσουν για τα «μαύρα ταμεία της Ελληνικής Δημοσιογραφίας»!

Την Δευτέρα 7 Μαΐου, την επόμενη μέρα των εκλογών, αισθάνθηκαν για πρώτη φορά, την καυτή ανάσα του κόσμου στο σβέρκο τους! Κάτι που ήταν πρόδηλο στα πρόσωπά τους, στη φωνή τους και στη γραφή τους! Και αμέσως εξαπέλυσαν έναν αγώνα για να σηκώσουν στις πλάτες τους το καταρρέον σύστημα!

Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο, δεν συμφωνούσα με καμία θέση του, σε θέματα Εθνικά, ειδικά όταν στο Συνασπισμό ήταν ο Φώτης Κουβέλης, και η συνιστώσα του συνεργαζόταν στενά με το προοδευτικό ΠΑΣΟΚ που «ξεχαρβάλωνε» τη χώρα!

Θα συμφωνήσω μαζί με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους σε ένα μόνο πράγμα! Ότι η Ελλάς είναι σε κίνδυνο! Μόνο που στην θέση αυτή, την έφεραν οι ίδιοι, με τις χολιγουντιανές υπερπαραγωγές στήριξης των λωποδυτών και των απατεώνων που καταλήστεψαν τούτη τη χώρα!

Πράγματι η Ελλάδα κινδυνεύει, αλλά κινδυνεύει από αυτούς και τα αφεντικά τους! Προχτές μάλιστα έγιναν ρεζίλι διεθνώς, όταν τους έκραξε στην υφήλιο το Αλ Τζαζίρα, με εκτενέστατο ρεπορτάζ για τις σαθρές σχέσεις, δημοσιογράφων, καναλιών και πολιτικών κομμάτων!

Προσπαθούν λοιπόν όλη την εβδομάδα να μας πείσουν ότι η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ μάχονται για την πρώτη θέση, με τις … έγκυρες δημοσκοπήσεις των εταιριών, που τρεις μήνες πριν τις εκλογές … κατάφεραν το εξής ακατόρθωτο:  ΔΕΝ έπεσαν μέσα σε καμία πρόβλεψη!!!

Έδιναν – σχεδόν – αυτοδυναμία στη ΝΔ, δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ με – κοντά – στο 20, τρίτο το Συριζα και κάπου στα ψιλά τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Καμμένου!

Κανένας δημοσκόπος δεν «βρήκε» το μοναδικό πολιτικό φαινόμενο της Μεταπολίτευσης! Ένα νεοσύστατο κόμμα, αμέσως μετά την ίδρυσή του, να παίρνει διψήφιο ποσοστό στις εκλογές! Αυτό είναι πρώτη φορά που συνέβη στη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία και ως σαν να μην έφτανε που ΔΕΝ κατάφεραν να το εντοπίσουν οι δημοσκόποι, ακολούθως, δεν βρέθηκε ένας καθεστωτικός δημοσιογράφος, να το σχολιάσει έστω και αρνητικά! Αν και αυτό αποτελούσε την πολιτική αναζήτηση μετά το 1981, ως φαινόμενο, δεν κατάφεραν ούτε να το εντοπίσουν αλλά ούτε και ασχολήθηκαν με αυτό. Γιατί προφανώς τους πόνεσε!

Αναλογικά σήμερα λοιπόν, και λαμβάνοντας υπ όψιν το πάγιο ποσοστό λάθους τους τα τελευταία δέκα χρόνια (που κυμαίνεται μεταξύ 10-12%), γιατί να μην σκεφτώ, ότι αφού δίνουν μια μονάδα (μ.ο.) μπροστά τον ΣΥΡΙΖΑ, η πραγματικότητα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται τουλάχιστον … 11 μονάδες της ΝΔ!!!

Ειδικά εδώ στους www.aegeantimes.gr, όποιος γράψει ένα άρθρο, ακολουθούν περίπου δέκα άσχετα σχόλια που βρίζουν τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκαθαρίζω λοιπόν, ότι με τις Εθνικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφωνώ και σε ορισμένα σημεία δεν έχουν ξεκαθαριστεί αρκετά πράγματα, ειδικά μετά την αποχώρηση Κουβέλη!

Αλλά αλήθεια αγαπητοί μου νεοδημοκράτες και πασόκοι. Μήπως θυμάστε ποιο κόμμα και ποιος αρχηγός του κατέβαζε από τους … μιναρέδες τους υποψήφιους για να τους κάνει βουλευτές;

Πως έγινε υποψήφια Νομάρχης η Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν;; Ξεχνάτε ότι στα Εθνικά θέματα το ΠΑΣΟΚ δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα και τώρα φοβάστε μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύσει το … Έθνος;

Πως βρέθηκαν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ άνθρωποι που δήλωναν ότι αισθάνονται Τούρκοι και σήμερα ο Σαμαράς, μιλά για Εθνική πολιτική, ξεχνώντας ότι μέχρι χτες, έψαχνε κι αυτός στους μιναρέδες, μπας και βρει κανέναν να πάρει τους ψήφους των μουσουλμάνων;

Τα δύο αυτά κόμματα, διέλυσαν κάθε είδους εθνικής ταυτότητα με πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ, όπου απίθανοι υπουργοί του όπως ο Ν. Σηφουνάκης, δεν ήθελαν ούτε τον σταυρό στη Σημαία! Απίστευτοι τύποι που τα έβαζαν με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, την ώρα που τα συντρόφια τους, καταλήστευαν τα ταμεία του κράτους!

Και η προπαγάνδα καλά κρατεί, γιατί για την Ρεπούση του Φώτη Κουβέλη, που συνεργαζόταν άψογα με το ΠΑΣΟΚ αλλά και με τη ΝΔ της Μαριέττας-Γιαννάκου Κουτσίκου, για να εκδίδει βιβλία εξαμβλώματα της ιστορικής αλήθειας, δεν μιλάει κανείς!

Πολύ απλά, διότι θέλουν τον Κουβέλη, να τον χρησιμοποιήσουν ως δεκανίκι τους, στο σχέδιο παράδοσης της χώρας στους Τραπεζίτες! Μπορεί να διαφωνώ σε πολλά με τον Τσίπρα, αλλά ο … «Τσάβεζ, της Ελλάδας» όπως τον αποκάλεσαν, ούτε χόρεψε ζεϊμπέκικα με τον συχωρεμένο τον Ισμαήλ Τζεμ, ούτε κολοτούμπες έκανε μπροστά στον Ερντογάν και ούτε έγινε Κουμπάρος στο γάμο της κόρης του! Αυτά τα έκανε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ και η ΝΔ του Κ. Καραμανλή.

Δεν είχε ο Τσίπρας προσωπικό σύμβουλο τον Τούρκο υπουργό Οικονομίας και στέλεχος του ΔΝΤ, Κεμάλ Ντερβίς αλλά το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη! Δεν είπε ο Τσίπρας «ας αφήναμε τα Σκόπια να ονομάζονται όπως θέλουν», αλλά ο Κ. Μητσοτάκης της ΝΔ.

Δεν ήταν ο Συνασπισμός που παρέδιδε την δασοπροστασία στους Τούρκους που κατηγορούνται ανοιχτά για εμπρησμούς Ελληνικών Δασών αλλά η Κυβέρνηση Παπαδήμου του Βαγγέλη και του Αντώνη!

Δεν ξεχαρβάλωσε το Στρατό ο Τσίπρας αφήνοντας τον χωρίς ανταλλακτικά και καύσιμα αλλά ο Παπαδήμος και το ΠΑΣΟΚ με την υψηλή επιστασία της ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά!

Δεν εξευτέλισε μισθολογικά τους Ελληνες πιλότους (και τους στρατιωτικούς γενικά) ο ΣΥΝ αλλά αυτοί που σήμερα κατηγορούν τους … άλλους! Αυτά όμως κατά τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους αποτελούν … «Ελληνοτουρκική φιλία» ενώ οι θέσεις του Τσίπρα, αποτελούν προδοσία!!! Δύο μέτρα και δύο σταθμά, γιατί το σύστημα πλέον ζορίζεται αρκετά!

Και με δεδομένη την βούληση του λαού για «επανάσταση στις κάλπες», είναι βέβαιο ότι «οι καθεστωτικοί» ήδη θα έχουν σκεφτεί σοβαρά την πιθανότητα να έχουν έτοιμη μια βαλίτσα κι ένα εισιτήριο … one way!!! Χωρίς επιστροφή!

Ο Τσίπρας και ο Καμμένος αποτελούν τα πρόσωπα που θα πρωταγωνιστήσουν στα επόμενα ΔΕΚΑ χρόνια, πολύ απλά διότι έκαναν επίσημες θέσεις τους, την βούληση του λαού!

Ακόμη κι αν σχηματίσει Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με δεκανίκια αριστερά, θα είναι βραχύβια ! Πολύ βραχύβια! Τόσο βραχύβια που βλέπω τα μέλη της να … «συνοστίζονται» στα αεροδρόμιο για να εξασφαλίσουν μια θέση σε αεροπλάνο με προορισμό την πόλη … «Όπου Νάναι».

Και ένα τέτοιο εξάμβλωμα, θα οδηγήσει τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, σε τεράστια επιτάχυνση της διάλυσής τους, πολύ απλά, διότι μέχρι και σήμερα, δεν έχουν ξεκαθαρίσει κάτι το οποίο, Τσίπρας, Καμμένος το έχουν κάνει ήδη! Θα υπακούσουν στην Τρόικα για νέες περικοπές και επιβολές πρόσθετων φόρων;

Θα άρουν το νομοσχέδιο προστασίας της πρώτης κατοικίας ή μόλις βγουν στην εξουσία θα παραδώσουν το βιος των ανυπεράσπιστων Ελλήνων βορά στις τράπεζες και στους δανειστές μας;

Σας καλώ να παρατηρήσετε την εβδομάδα που έρχεται, την «κολοτούμπα» ακόμα και δημοσιογράφων που έδωσαν μάχες προεκλογικά κατά του Μνημονίου, καθώς και πως θα προσπαθήσουν να διαμορφώσουν την εξής άποψη: «ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία στον δικομματισμό»!

Παρακολουθείστε το φαινόμενο αυτό και θα καταλάβετε πόσο μεγάλη είναι πλέον η διείσδυση της χούντας των δανειστών μας, ακόμη και σε φίλα προσκείμενους προς το λαό δημοσιογράφους! Θα εκπλαγείτε!

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, ο λαός έστειλε μήνυμα, που λέει, ότι μόλις βρεθεί κάποιος που θα σκίσει το μνημόνιο, θα τον κάνει ηγέτη για τα επόμενα ΕΙΚΟΣΙ χρόνια! Δεν έδωσε εντολή για επαναδιαπραγμάτευση αλλά για κατάργηση της Δανειακής Σύμβασης και επαναδιαπραγμάτευση της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη, από μηδενική βάση, από άτομα που δεν είναι πολιτικά και βιολογικά, ξεπουλημένοι!

Δεν γνωρίζω αν την διαπραγμάτευση αυτή είναι ικανοί να την κάνουν ο Τσίπρας, ο Καμμένος ή κάποιος άλλος! Αυτό που γνωρίζω σίγουρα, είναι ότι δεν είναι ικανοί ο Βενιζέλος κι ο Σαμαράς!

Κι αν δεν άκουσαν την Τετάρτη πριν τις εκλογές που τους έγραψα ότι ο πρώτος θα χάσει 30 μονάδες και ο δεύτερος θα χάσει 15, ή έκαναν ότι δεν άκουσαν, τότε να προσέξουν καλύτερα τούτη την Τετάρτη, γιατί τα «μερομήνια» δίνουν το 30 να γίνεται 37% και το 15% να γίνεται 16%. Αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό να τα ξαναπούμε!

ΠΗΓΗ: αρχική καταχώρηση στις 20/5/2012, 12:59, τελ. ενημέρωση 20/5/2012, http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=48418&type=21

 Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ:

Διλήμματα και εκβιασμοί, του τύπου «δραχμή ή μνημόνιο» δεν υπάρχουν, είναι ψευδή και δεν πρέπει να δώσουμε σημασία – πόσο μάλλον όταν κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι       Η ΙΤΑΛΙΑ

Όπως και στην Ισπανία, επιχειρείται στην Ιταλία μία σιωπηλή επίθεση στις τράπεζες (bank run), από τους τρομοκρατημένους καταθέτες – οι οποίοι τοποθετούν τις αναλήψεις τους σε γερμανικά ομόλογα δημοσίου και αλλού (με αποτέλεσμα να χρηματοδοτείται η Γερμανία με επιτόκια της τάξης του 1,5%). Μέχρι στιγμής η ΕΚΤ, με τη βοήθεια των κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ευρωζώνης, ελέγχει σε κάποιο βαθμό το πρόβλημα – ενώ η γερμανική κεντρική τράπεζα έχει δανείσει το ευρωσύστημα (Target II), με περίπου 600 δις €.

Όσον αφορά τη διατήρηση των επιτοκίων δανεισμού, για την αγορά ομολόγων του δημοσίου (χρηματοδότηση των κρατών), σε σχετικά βιώσιμα επίπεδα, η ΕΚΤ έχει φροντίσει επίσης – αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό την ποσότητα χρήματος (1 τρις €) και το δανεισμό των εμπορικών τραπεζών με χαμηλά επιτόκια. Παράλληλα, οι πλεονασματικές χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), διακινδυνεύουν τεράστια ποσά από τις πωλήσεις επί πιστώσει, καθώς επίσης από τις επενδυτικές τοποθετήσεις τους, στις ασθενείς οικονομίες της Ευρωζώνης.

Αν και το πρόβλημα της Ιταλίας είναι εύκολα επιλύσημο (όπως και της Ελλάδας), επειδή το ιδιωτικό χρέος της δεν είναι τόσο μεγάλο, όσο αυτό της Ισπανίας, η κατάσταση στο εσωτερικό της είναι εξαιρετικά έντονη. Για να μην επεκταθούμε περισσότερο, αρκούν ίσως τα παρακάτω για να την περιγράψουν:

"Σύμφωνα με την επικρατούσα πεποίθηση στην Ιταλία, αυτοί που ανέκαθεν πλήρωναν για όλους τους υπόλοιπους, ήταν οι φτωχοί εργαζόμενοι – όχι οι μεγάλοι φοροφυγάδες, οι «φοροαποφεύγουσες» πολυεθνικές και οι πλούσιοι, οι οποίοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν «φορολογική ασυλία», με τη διαφθορά και τη διαπλοκή να βασιλεύει παντού. Αυτό όμως που εξοργίζει περισσότερο από κάθε τι άλλο τους Ιταλούς είναι η ασυδοσία του δημοσίου, όσον αφορά την πληρωμή των υποχρεώσεων του. Το κράτος χρωστάει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις περισσότερα από 300 δις € – με αποτέλεσμα πολλές μικρομεσαίες εταιρείες να «κάθονται» επάνω σε απλήρωτα τιμολόγια, τα οποία αφορούν τις απαιτήσεις τους απέναντι στο δημόσιο, για υπηρεσίες που έχουν προ πολλού ολοκληρωθεί. Από την άλλη πλευρά, τόσο οι πολίτες, όσο και οι επιχειρήσεις, είναι υποχρεωμένοι να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος εμπρόθεσμα – γεγονός που προκαλεί βίαιες αντιδράσεις, όπως τις επιθέσεις στην ιδιωτική εταιρεία είσπραξης φόρων Equitalia.

Αντίθετα με την Ελλάδα, στην οποία οι αντιδράσεις είναι ακόμη πολύ περιορισμένες, στην Ιταλία έχουν εμφανισθεί καταστάσεις αναρχίας – όπως συμπεραίνει κανείς από τις ατομικές ενέργειες εναντίον κρατικών υπηρεσιών, καθώς επίσης από την επίθεση εναντίον ενός «manager» την προηγούμενη εβδομάδα, ο οποίος πυροβολήθηκε στο δρόμο.

Την ευθύνη αυτής της ενέργειας ανέλαβε μία αναρχική ομάδα – γεγονός που θύμισε τη δεκαετία του 70, κατά την οποία οι πυροβολισμοί στα πόδια χαρακτήριζαν τον τρόπο επίθεσης της «ερυθρής ταξιαρχίας» (μίας τρομοκρατικής ομάδας, η οποία ήταν τότε υπεύθυνη για δολοφονίες και απαγωγές, με στόχο την «απορρύθμιση» της χώρας).

Στην Ιταλία, οι Αρχές υποπτεύονται τη σύνδεση των σημερινών αναρχικών ομάδων, με αντίστοιχες Ελληνικές – με αποτέλεσμα να έχει προβληματιστεί το κράτος σε μεγάλο βαθμό. Η επιτροπή εθνικής ασφάλειας της χώρας θα αποφασίσει πιθανότατα τη δραστηριοποίηση του στρατού, για την προστασία των δημοσίων οργανισμών και των κεντρικών εγκαταστάσεων των μεγάλων επιχειρήσεων.

Πολλοί αναρωτιούνται, εάν θα δούμε σύντομα και στην Ευρώπη τη δημιουργία «πράσινων ζωνών», όπως στη Βραζιλία, στο Ιράκ κλπ. – ζώνες ερμητικά κλεισμένες και προστατευμένες με αστυνομικούς ή/και με στρατό, εντός των οποίων θα ζουν και θα εργάζονται εκείνοι οι πολίτες, οι οποίοι θα μπορούν να ανταπεξέλθουν με το κόστος.

Όπως λέγεται στην Ιταλία, η άγρια πολιτική λιτότητας, σε συνδυασμό με την υπερβολική φορολόγηση όλων εκείνων, οι οποίοι δεν μπορούν να την αποφύγουν, αφενός μεν εκτρέφει τον εξτρεμισμό (ακροδεξιό και ακροαριστερό), αφετέρου την καθαρή τρομοκρατία και την αναρχία – με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και μεγαλύτερος ο κίνδυνος κοινωνικών εξεγέρσεων σε μία κλίμακα, η οποία θα είναι αδύνατον να ελεγχτεί".

Η ΓΑΛΛΙΑ

Κατά την άποψη μας, το πρόβλημα της Γαλλίας είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας – όχι μόνο λόγω του απολύτου μεγέθους του, αλλά και των δομών του δημοσίου της χώρας (γραφειοκρατία κλπ.), για τις οποίες είναι απαραίτητη μία αναδιάρθρωση, σχεδόν ανάλογη με αυτήν της Ελλάδας. Δυστυχώς για τη Γαλλία, η βιομηχανία της έχει συρρικνωθεί σε μεγάλο βαθμό, οι επιχειρήσεις της είναι υπερβολικά χρεωμένες, ενώ οι τράπεζες της αρκετά εκτεθειμένες στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Η Γαλλία είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ισπανίας (112 δις € – πηγή BBC, Ιούνιος 2011), η οποία είναι με τη σειρά της ο κύριος δανειστής της Πορτογαλίας (65,7 δις €) – επίσης της Ελλάδας (41,4 δις €) και της Ιταλίας, η οποία οφείλει στη Γαλλία το τεράστιο ποσόν των 309 δις €. Επομένως, είναι εγκλωβισμένη επικίνδυνα στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης, αποτελώντας το κεντρικό συγκοινωνούν δοχείο του Νότου. Τέλος, η εκτίμηση της Γερμανίας για τη Γαλλία είναι η παρακάτω:

"Η Γαλλία είναι τόσο λίγο αυτάρκης, όσο και η οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική χώρα της Ευρώπης ή του πλανήτη. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, πρέπει να είναι ανταγωνιστική ή, καλύτερα, να γίνει ξανά. Κάτι τέτοιο μπορεί να το πετύχει, εντός της Ευρωζώνης, είτε με τη βοήθεια της εσωτερικής υποτίμησης (μειώσεις μισθών), είτε με ένα «άγριο» πρόγραμμα λιτότητας, όπως αυτό που εφαρμόζεται στην Ελλάδα.

Εάν η Γαλλία αποφασίσει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, τότε διακινδυνεύει έναν εμφύλιο πόλεμο, μέσα από εκτεταμένες κοινωνικές αναταραχές.

Η μοναδική εναλλακτική δυνατότητα του νέου προέδρου της είναι να εγκαταλείψει αμέσως τη ζώνη του ευρώ, να υιοθετήσει ξανά το φράγκο και να το αφήσει να υποτιμηθεί όσο περισσότερο γίνεται. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί η Γαλλία να κερδίσει ξανά την εξαγωγική ισχύ της, την οποία έχει χάσει εντελώς, καθώς επίσης ο πρόεδρος της να αποφύγει τη μάχη εναντίον της αριστεράς – επίσης, την μη τήρηση των (σοσιαλιστικά υπερβολικών) προεκλογικών του υποσχέσεων" (W. Hanke).

ΤΟ ΔΟΜΙΚΟ (ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΟ) ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη των οικονομολόγων μεγάλης επενδυτικής τράπεζας, υπάρχει ένα όριο ταχύτητας (speed limit) στην επιδιωκόμενη πολιτική λιτότητας και περιορισμού των ελλειμμάτων μίας χώρας. Ειδικότερα, όταν οι μειώσεις των δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων φτάσουν σε ένα ορισμένο «ανώτατο» μέγεθος, τότε επενεργούν αρνητικά σε μία Οικονομία, δυσχεραίνοντας «αντιπαραγωγικά» τη συνολική της θέση και προοπτική.

Το όριο αυτό επιτυγχάνεται, κατά μέσον όρο, όταν οι κυβερνήσεις προσπαθούν να περιορίσουν αμέσως τα «δομικά ελλείμματα» της χώρας τους, προ τόκων, περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ της. Για να έχουμε μία συγκριτική εικόνα, η Ελλάδα, έχει μειώσει το «δομικό» της έλλειμμα περισσότερο από το 12% του ΑΕΠ της από το 2009 – κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι σήμερα σε μία ανεπτυγμένη οικονομία (η Γερμανία, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής του δικού της προγράμματος λιτότητας, με την ονομασία «Agenda 2010», δεν είχε υπερβεί ποτέ το 2% του ΑΕΠ της).

Πάντοτε κατά την ίδια μελέτη, τα επιτρεπόμενα «όρια ταχύτητας» μείωσης των δομικών ελλειμμάτων, διαφέρουν από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή – ενώ μπορεί να είναι χαμηλότερα από το 2%, αλλά ποτέ υψηλότερα. Εάν η οικονομία ενός κράτους είναι εξαγωγική, όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας ή της Ολλανδίας, τότε η ζημία που προκαλούν τα προγράμματα λιτότητας είναι μικρότερη, επειδή η μείωση της εσωτερικής κατανάλωσης αντισταθμίζεται από την αύξηση των εξαγωγών – για εκείνο το χρονικό διάστημα όμως και εφόσον η ανάπτυξη στις υπόλοιπες χώρες του εξωτερικού είναι θετική.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, στις σημερινές συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης, καθώς επίσης μίας γενικότερης κρίσης χρέους και δανεισμού, το 2% «δομική λιτότητα», ακόμη και για ένα εξαγωγικά ισχυρό κράτος, θα ήταν αδύνατον να επιτευχθεί – πόσο μάλλον σε μία αδύναμη εξαγωγικά χώρα, όπως η Ελλάδα, η οποία οδηγείται στην κυριολεξία στο «ικρίωμα» από τη Γερμανία, ένα κράτος που γνωρίζει πολύ καλά ότι, απαιτεί το ανέφικτο από τη χώρα μας.

Περαιτέρω, εάν υπάρχουν επί πλέον σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, όπως στην περίπτωση των χωρών-μελών της Ευρωζώνης,  οι οποίες αποκλείουν την υποτίμηση του νομίσματος, τα «όρια ταχύτητας» μείωσης των δομικών ελλειμμάτων είναι ακόμη μικρότερα. Επίσης, όταν η εκάστοτε κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να βοηθήσει, μειώνοντας τα βασικά επιτόκια δανεισμού.

Στην περίπτωση λοιπόν της Ελλάδας, οι εξαγωγές της οποίας είναι της τάξης του 10% του ΑΕΠ, ενώ η κεντρική της τράπεζα δεν μπορεί να βοηθήσει, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, το ΑΕΠ της έχει συρρικνωθεί σχεδόν κατά 20% από το ξεκίνημα της κρίσης – επίσης δεν αποτελεί έκπληξη το ότι, το ποσοστό του δημοσίου χρέους της, ως προς το ΑΕΠ, συνεχίζει να αυξάνεται, παρά τη τρομακτική πολιτική λιτότητας.

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, το «δομικό» (διαρθρωτικό) έλλειμμα είναι εκείνο το έλλειμμα του τακτικού προϋπολογισμού, στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται (απομονώνονται) οι επιδράσεις από τις διακυμάνσεις του ρυθμού ανάπτυξης – οι οποίες είναι εποχιακές, με αποτέλεσμα να διαφοροποιούν, μη ισορροπημένα, τα μεγέθη (φορολογικά έσοδα κλπ.). Στο παράδειγμα της Ελλάδας, το έλλειμμα λόγω της ύφεσης από τα «έκτακτα μέτρα», δεν θα έπρεπε να συνυπολογίζεται, εάν θα επιθυμούσαμε να εξετάσουμε αντικειμενικά το ποσοστό μείωσης του.

Ειδικότερα, εάν το ΑΕΠ της Ελλάδας επανερχόταν στο προηγούμενο μέγεθος του (240 δις €), τότε τα έσοδα του δημοσίου θα αυξάνονταν κατά περίπου 9 δις € – με αποτέλεσμα να εμφανίζει πρωτογενές (προ τόκων) πλεόνασμα, ενώ το έλλειμμα (20 δις €) να περιορισθεί από περίπου 9,5% του σημερινού ΑΕΠ (206 δις €), στα 4,6% του ΑΕΠ πριν από την ύφεση (αριθμοί κατά προσέγγιση).

Εάν δε η Ελλάδα δανειζόταν με το επιτόκιο που δανείζεται η Γερμανία (1,5%), τότε οι τόκοι θα μειώνονταν στα 4 δις €, από περίπου 14 δις € (στα 270 δις € σημερινό χρέος), οπότε το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα μηδενιζόταν. Ήδη η Κομισιόν έχοντας κατανοήσει το θέμα του δομικού (διαρθρωτικού) ελλείμματος, προσανατολίζεται σε έναν νέο τρόπο αποτύπωσης των μεγεθών, ο οποίος θα το συμπεριλαμβάνει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

"Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό". 

Από την παραπάνω ανάλυση συμπεραίνουμε ξανά ότι, η Ελλάδα χρησιμοποιείται για την κάλυψη των τεράστιων προβλημάτων της Ευρωζώνης, των ισχυρών κρατών της (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), καθώς επίσης των Η.Π.Α. – από όπου αναμένεται να ξεσπάσει κάποια στιγμή η μητέρα των κρίσεων.

Οφείλουμε λοιπόν να κάνουμε υπομονή, να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να πάψουμε να επηρεαζόμαστε – περιμένοντας να δούμε εάν θα συμφωνηθεί είτε η από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), είτε η διάλυση της Ευρωζώνης. Φυσικά δεν πρέπει να ληφθεί κανένα απολύτως νέο μέτρο – πόσο μάλλον να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, ή να αυξηθεί η φορολογία.

Περαιτέρω, όπως έχουμε αναφέρει αρκετές φορές, διλήμματα και συνεχιζόμενοι εκβιασμοί, από όπου και αν προέρχονται, του τύπου «δραχμή ή μνημόνιο» δεν υπάρχουν – είναι ψευδή και δεν πρέπει να δώσουμε καμία απολύτως σημασία, όταν κληθούμε να επιλέξουμε ξανά στις εκλογές. Άλλωστε, ο μοναδικός τρόπος για να καταλήξουμε οικιοθελώς στη δραχμή, δεν είναι άλλος από την πιστή εφαρμογή του μνημονίου – το οποίο επινοήθηκε ενδεχομένως με αυτόν ακριβώς το σκοπό. 

Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ πρέπει να εκδιωχθεί άμεσα από την Ευρωζώνη και από την Ελλάδα, εάν δεν θέλουμε να καταστραφούν όλες οι επόμενες γενιές – εάν δεν επιθυμούμε να επιτρέψουμε τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, την εξαθλίωση των συμπολιτών μας και το διεθνή εξευτελισμό της Ελλάδας.

Φυσικά, οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να παραμείνουμε στο ευρώ και στην Ενωμένη Ευρώπη – κάτι που κανένας δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει, κανένας δεν μπορεί να μας αναγκάσει να κάνουμε το αντίθετο, αλλά ούτε και να το συνδέσει με «ενδοτικές παραχωρήσεις» εκ μέρους μας. Ακόμη και αν μας υποχρεώσουν να χρεοκοπήσουμε, σταματώντας τη χρηματοδότηση του δημοσίου, εμείς θα προτιμούσαμε να συμβεί εντός της Ευρωζώνης – αφού κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλλει κάτι άλλο.  

Επίσης δεν υπάρχουν διλήμματα «κυβέρνησης ή ακυβερνησίας», αφού έχουν λυθεί από το σύνταγμα μας – πόσο μάλλον όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Ελλάδα έχει μία κυβέρνηση, έστω προσωρινή, για την οποία δεν συντρέχει κανένας λόγος να ντρεπόμαστε.

Ως οφείλει, ένας γιατρός είναι στο υπουργείο υγείας, ένας στρατιωτικός στο υπουργείο άμυνας, ανιδιοτελείς επιστήμονες σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα – συνολικά, ένας περιορισμένος αριθμός υπουργών, ανάλογος με τον πληθυσμό, τις οικονομικές δυνατότητες και τις υποχρεώσεις της πατρίδας μας.

Παράλληλα, αν και για διαδικαστικούς λόγους (υπηρεσιακή κυβέρνηση), υπάρχει για πρώτη φορά σαφής διαχωρισμός της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς, εάν θα ήταν αυτή η τελική λύση (σε συνδυασμό ίσως με την άμεση δημοκρατία) που θα επιθυμούσαν οι Έλληνες Πολίτες – αφού οι βουλευτές και τα κόμματα είναι αυτά ακριβώς που επιλέχθηκαν, από την πλέον ώριμη, από τη μοναδική καλύτερα «εκλογική ανατροπή» σε ολόκληρη την Ευρώπη, για την οποία είμαστε όλοι υπερήφανοι. 

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 20. Μαΐου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2605.aspx

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ:

Διλήμματα και εκβιασμοί, του τύπου «δραχμή ή μνημόνιο» δεν υπάρχουν, είναι ψευδή και δεν πρέπει να δώσουμε σημασία – πόσο μάλλον όταν κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Ο J. M. Keynes, μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1919, έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο περιέγραφε τις εμπειρίες του από τις διαπραγματεύσεις των Βερσαλλιών, με τον τίτλο «Οι οικονομικές συνέπειες της Ειρήνης».

Το γενικό συμπέρασμα του ήταν ότι, εάν αντιμετωπίσεις μία χώρα με μεγάλη αυστηρότητα και την πιέσεις οικονομικά, επάνω από τα όρια αντοχής της, τότε τα αποτελέσματα για όλα τα υπόλοιπα κράτη θα είναι καταστροφικά. Κανένας δεν τον άκουσε – γεγονός που οδήγησε τη Γερμανία στον υπερπληθωρισμό, στη χρεοκοπία, στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, στην άνοδο του ναζισμού, στις μαζικές εκτελέσεις των Εβραίων και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Αντίστοιχα σήμερα, εάν έγραφε κανείς ένα βιβλίο με τον τίτλο «Οι οικονομικές συνέπειες της καταπίεσης της Ελλάδας», ίσως κατέληγε στα απαισιόδοξα, δυσοίωνα δυστυχώς συμπεράσματα ότι,

(α) αφενός μεν η χώρα μας πολύ δύσκολα θα ξεφύγει από την άδικη, απάνθρωπη οικονομική πίεση που ασκείται στους Πολίτες της, σε συνδυασμό με τον επικίνδυνο «αφελληνισμό» που επιχειρείται σκόπιμα (λαθρομετανάστευση), διατηρώντας το δημοκρατικό πολίτευμα,

(β) αφετέρου δε ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί ανεξέλεγκτα, με κίνδυνο να προκληθούν μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και φυλετικές αντιπαραθέσεις – ενδεχομένως δε, στρατιωτικά πραξικοπήματα.

Όμως, εάν εμείς οι Έλληνες κατανοούσαμε πόσο μικρό και εύκολο στην επίλυση του είναι το πρόβλημα μας, συγκριτικά τουλάχιστον με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Δύσης, τότε τα συμπεράσματα μας θα ήταν πολύ πιο αισιόδοξα – αρκεί φυσικά να επιλέγαμε μία επαρκή, ικανή και υπερήφανη ηγεσία, η οποία αφενός μεν θα μπορεί να σταθεί αντάξια των περιστάσεων, αφετέρου δε θα πάψει να σκύβει διαρκώς το κεφάλι στους ξένους".

Ανάλυση

Όλοι αναφερόμαστε στην ανάπτυξη, θεωρώντας εύλογα ότι, είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει μία χώρα να ξεφύγει από την κρίση χρέους και δανεισμού – τα σύννεφα της οποίας σκεπάζουν όλο και πιο πολύ τον άλλοτε καταγάλανο ουρανό της Δύσης. Την ίδια στιγμή βέβαια οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν ότι, υπάρχει ένα σοβαρότατο εμπόδιο στο δρόμο μας, το οποίο καθιστά σχεδόν αδύνατη, ανυπέρβλητη ίσως, την αντιμετώπιση του προβλήματος: το ύψος των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών.

Σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία, όταν τα χρέη ξεπερνούν το χρυσό κανόνα «60%-60%-60% του ΑΕΠ», όσον αφορά το δημόσιο, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, οι συνεχώς αυξανόμενοι τόκοι, σε συνδυασμό με τα χρεολύσια (δόσεις επιστροφής), εμποδίζουν την ανάπτυξη – έως εκείνη τη στιγμή που εισερχόμαστε σε μία εξαιρετικά καταστροφική ύφεση, σε ένα καθοδικό «σπιράλ του θανάτου», όπου παύει πλέον το χρέος να είναι βιώσιμο (τέτοιου είδους «υπερβολές» αντιμετωπίζονται στο τέλος, εάν καθυστερήσει δηλαδή ο σωστός χειρισμός τους, με βάση την ιστορία, ή με πολέμους, ή με εκτεταμένες διαγραφές – σεισάχθεια).

Όσον αφορά το δημόσιο χρέος, η επίλυση του προβλήματος είναι δυνατή είτε (α) πληθωριστικά (αύξηση της ποσότητας χρήματος), με τεχνητά χαμηλά επιτόκια (financial repression), είτε (β) με την κοινωνικοποίηση των χρεών (αύξηση των φόρων, μεταφορά της ατομικής περιουσίας από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο κλπ.), είτε (γ) με την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, είτε (δ) με τη διαγραφή (haircut) του ποσού που υπερβαίνει το «χρυσό κανόνα», εκ μέρους των πιστωτών, είτε (ε) με τη χρεοκοπία (αδυναμία εξόφλησης). 

Όσον αφορά το ιδιωτικό χρέος, επιλέγεται συνήθως η δικαιότερη αναδιανομή των εισοδημάτων (αύξηση της φορολογίας για τους πλουσιότερους, μείωση για τους υπόλοιπους κλπ.) – χωρίς όμως να εμποδίζονται οι κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και οι χρεοκοπίες, ενώ είναι δυνατόν να νομοθετηθεί η διαγραφή μέρους των χρεών ή/και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους, με χαμηλά επιτόκια.

Σε σχέση τώρα με την Ευρωζώνη (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά), η επιστροφή στην ανάπτυξη προϋποθέτει, πριν από όλα, τη ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος εκείνου του χρέους, το οποίο υπερβαίνει το «χρυσό κανόνα». Στη συνέχεια, οφείλει να ακολουθήσει η «δημοσιονομική εκλογίκευση» (ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, δαπάνες όχι υψηλότερες των εσόδων) και στο τέλος η αύξηση της ανταγωνιστικότητας – κυρίως μέσω των επενδύσεων και πολύ λιγότερο μέσω της μείωσης των αμοιβών.

Σε κάθε περίπτωση, η αύξηση των εξαγωγών, με τον ταυτόχρονο περιορισμό των εισαγωγών, είναι αδύνατον να λειτουργήσει ως μέθοδος επίλυσης προβλημάτων εντός της Ευρωζώνης, αφού κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί, όταν εφαρμόζεται από πολλές μαζί χώρες, σε μία κοινή αγορά. Από την άλλη πλευρά βέβαια, ούτε ο υπόλοιπος πλανήτης θα το ανεχόταν, αφού μόλις και μετά βίας δέχεται εκείνες τις πλεονασματικές χώρες, οι οποίες έχουν υιοθετήσει αυτή τη μέθοδο επίλυσης (εξωτερίκευσης) των προβλημάτων τους (Ιαπωνία, Κίνα, Γερμανία κλπ.).  

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Με βάση τα παραπάνω, άμεση προτεραιότητα της Ευρωζώνης είναι η στρατηγική, η οποία θα ακολουθηθεί, για τη μείωση των συνολικών χρεών των κρατών-μελών της. Στα πλαίσια αυτά, στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, εμφανίζεται το τεράστιο μέγεθος του προβλήματος, για τις περισσότερες χώρες.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: ΑΕΠ σε δις € και συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, χωρίς τις τράπεζες

*  Το διπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα, με τον ίδιο αριθμό εργαζομένων!

** Μετά από την αφαίρεση των 100 δις € χρέους (PSI), χωρίς την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.  

Πηγή: MM (IMF), World Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, εάν ακολουθήσουμε το χρυσό κανόνα (60-60-60: 180), τότε απαιτείται μία μείωση του χρέους της Ιρλανδίας, για παράδειγμα, της τάξης του 297% του ΑΕΠ της (477-180) – ήτοι κατά 505,9 δις €, πάντοτε χωρίς να υπολογίσουμε τις τράπεζες. Ο κυριότερος «ασθενής» δε είναι οι επιχειρήσεις της χώρας, από τις οποίες θα έπρεπε να διαγραφούν περί τα 185% του ΑΕΠ – δηλαδή, 314 δις €.

Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί, καταγράφονται οι μέσες συνολικές «άριστες» μειώσεις ανά χώρα:  

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ σε δις €, συνολικά χρέη 2011, χωρίς τις τράπεζες, «άριστο» ποσόν διαγραφής ως προς το ΑΕΠ (άριστο ποσοστό χρέους 180% του ΑΕΠ) και συνολικό απαιτούμενο ποσόν διαγραφής, σε δις €

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τους αριθμούς στον Πίνακα ΙΙ κατανοούμε ότι, αν και η πλέον επικίνδυνη χώρα της Ευρωζώνης είναι η Ιρλανδία, ακολουθούμενη από την Πορτογαλία κοκ, η πραγματική απειλή είναι η Γαλλία – αμέσως μετά η Ισπανία και η Ιταλία. Η αιτία είναι το απόλυτο μέγεθος σε € του συνολικού χρέους των χωρών αυτών, το οποίο είναι σχεδόν απίθανο να αντιμετωπισθεί «κεντρικά» από την Ευρωζώνη (με τη βοήθεια του ταμείου σταθερότητας κλπ.).

Επίσης συμπεραίνουμε ότι, οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας έχουν αποκλειστικά και μόνο στόχο, να καλύψουν τα πολύ μεγαλύτερα προβλήματα των άλλων κρατών, αφού η χώρα μας θα όφειλε να διαγράψει (ποσοστιαία και αριθμητικά), τα λιγότερα χρέη από όλες τις υπόλοιπες.

Η ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Η χώρα, ευρισκόμενη υπό την «αιγίδα» της Τρόικας, έχει περιορίσει τις κοινωνικές δαπάνες της κατά πολλές εκατοντάδες εκ. €, έχει μειώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά μέσον όρο 14%, ενώ έχει αυξήσει το ΦΠΑ στο 23% – παράλληλα, έχει κοινωνικοποιήσει τις τεράστιες ζημίες των τραπεζών της, τυπώνοντας χρήματα με την άδεια της ΕΚΤ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το δημόσιο χρέος της στο τετραπλάσιο: από περίπου 25% του ΑΕΠ της το 2007, πάνω από το 100% σήμερα.

Παρά τα πακέτα διάσωσης δε και την άγρια πολιτική λιτότητας, στην οποία υποβλήθηκαν αδιαμαρτύρητα οι πολίτες της, το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνεται και υπολογίζεται να ανέλθει στο 118% του ΑΕΠ της το 2013.

Αν και η οικονομία της επανήλθε στην ανάπτυξη το 2011 (0,9%), με τη βοήθεια των εξαγωγών (όπου δραστηριοποιούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου ξένες επιχειρήσεις, κυρίως αμερικανικές, λόγω της χαμηλής φορολογίας, σε συνδυασμό με το ότι αποτελεί τη «πύλη εισόδου» για τις πωλήσεις τους στη  Ευρωζώνη), η εσωτερική αγορά της χαρακτηρίζεται από μία βαθειά ύφεση – στην οποία η χώρα βυθίστηκε, μετά την χρηματοπιστωτική κρίση. Το ΑΕΠ της περιορίσθηκε κατά 14%, η ιδιωτική κατανάλωση μειώθηκε κατά 13%, ενώ το ποσοστό των επενδύσεων των νοικοκυριών της κατέρρευσε κατά 75% – ένα τρομακτικό μέγεθος.

Όπως τεκμηριώσαμε με τους Πίνακες Ι και ΙΙ, το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας είναι το μικρότερο πρόβλημα της – αφού, εάν υπολογισθεί η υπερχρέωση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών της, θα φτάσει κανείς σήμερα στο αστρονομικό ποσόν του 389% του ΑΕΠ της.

Ακόμη λοιπόν και αν τα νοικοκυριά της πουλούσαν ολόκληρη την περιουσία τους αμέσως, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να εξοφλήσουν τα χρέη τους – κάτι που φυσικά δεν ισχύει για την Ελλάδα, η ιδιωτική περιουσία των νοικοκυριών της οποίας είναι πολλαπλάσια των χρεών τους.

Επομένως, η Ιρλανδία είναι αθεράπευτα χρεοκοπημένη, από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς. Εν τούτοις, η χώρα είναι μικρή, οπότε τα προβλήματα της δεν είναι τόσο σημαντικά για την υπόλοιπη Ευρωζώνη – αφού τα χρέη της δεν είναι υπερβολικά, σε απόλυτα μεγέθη (όπως επίσης της Πορτογαλίας).

Η ΙΣΠΑΝΙΑ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρωζώνης αυτή τι στιγμή είναι η Ισπανία – επειδή, όπως υπολογίζεται από τους διεθνείς οίκους, το δημόσιο, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις της χρωστούν περί τα 3,1 τρις €  – ένα γιγαντιαίο ποσόν, το οποίο αντιστοιχεί στο τριπλάσιο σχεδόν του ΑΕΠ της. Η αιτία του δράματος είναι η ραγδαία ανάπτυξη, στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά στον κατασκευαστικό τομέα (φούσκα ακινήτων), η οποία διήρκεσε πάνω από τα δεκαπέντε τελευταία χρόνια (αυτό συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία).  

Όπως οι Ιρλανδοί και οι Αμερικανοί, έτσι και οι Ισπανοί εμπιστεύθηκαν τις συνεχώς αυξανόμενες τιμές των ακινήτων, τα οποία χρηματοδοτούταν από τις τράπεζες με χαμηλά επιτόκια, καθώς επίσης με υπερτιμολογημένες εγγυήσεις (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης). Τέλη του 2011 λοιπόν τα δάνεια των νοικοκυριών πλησίαζαν το 1 τρις € – περισσότερα από το δημόσιο χρέος της χώρας.

Παράλληλα, οι κατασκευαστικές επιχειρήσεις της Ισπανίας, εκμεταλλευόμενες επίσης τη φούσκα των ακινήτων στη χώρα τους, αγόραζαν ξένες εταιρείες, ιδίως στο χώρο των υποδομών, δαπανώντας τεράστια ποσά – τα οποία δανείζονταν από τις ισπανικές τράπεζες, με εξαιρετικά συμφέρουσες συνθήκες.

Για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, ο οποίος ελέγχει την κατασκευαστική εταιρεία ACS, εξαγόρασε για περισσότερα από 2 δις € τη γερμανική ανταγωνίστρια του επιχείρηση – τη γνωστή μας Hochtief. Από την άλλη πλευρά, ο όμιλος έργων υποδομής Abertis εξαγόρασε το 7% της ανταγωνίστριας του ιταλικής εταιρείας Atlantia, ενώ ελέγχει ταυτόχρονα 1.500 χιλ. του γαλλικού δικτύου εθνικών οδών (πηγή: MM). 

Στην Ferrovial, στο νούμερο τρία της ισπανικής κατασκευαστικής βιομηχανίας, ανήκουν εθνικοί οδοί στις Η.Π.Α. και στον Καναδά – ενώ συμμετέχει έναντι 10 δις € στη βρετανική ΒΑΑ, η οποία ελέγχει, μεταξύ άλλων, αεροδρόμια στη Γλασκόβη, στο Λονδίνο και στο Εδιμβούργο. Συνολικά, οι τέσσερις μεγαλύτερες κατασκευαστικές επιχειρήσεις της Ισπανίας έχουν χρέη ύψους 87,4 δις € – περί το εφταπλάσιο των ιδίων κεφαλαίων τους.      

Υπολογίζεται ότι, το σύνολο των χρεών των μεγάλων επιχειρήσεων της Ισπανίας υπερβαίνει το 1,5 τρις € – είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσιο από το δημόσιο χρέος της χώρας. Κατ' επακόλουθο, η επιβάρυνση του τραπεζικού τομέα είναι τόσο μεγάλη, ώστε είναι πλέον αδύνατη η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων – γεγονός που δεν επιτρέπει καμία ελπίδα ανάπτυξης.

Περαιτέρω, η πρόσφατη επείγουσα κρατικοποίηση της ιδιωτικής τράπεζας Bankia, τεκμηριώνει το γεγονός ότι, η κυβέρνηση της Ισπανίας (ο νέος υπουργός οικονομικών είναι πρώην στέλεχος της Goldman Sachs) σχεδιάζει επίσης, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, να κοινωνικοποιήσει τις ζημίες του ιδιωτικού τομέα, επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους πολίτες της χώρας.

Απλούστερα, η «συνταγή» που χρησιμοποιείται είναι η λήψη νέων χρεών εκ μέρους του δημοσίου, για την εξυγίανση των χρεοκοπημένων τραπεζών – οι οποίες, στη συνέχεια, θα πρέπει να εξυγιάνουν τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις: ένας φαύλος κύκλος χωρίς καμία προοπτική. 

Κατά την άποψη μας, πρόκειται για μία «συνταγή», η οποία θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα προβλήματα στη χώρα (μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας, επιδείνωση της ύφεσης κλπ.), από αυτά που θα επιλύσει – επίσης στην Ευρωζώνη, η οποία δεν είναι σε θέση να ελέγξει μίας πιθανότατη ισπανική χρεοκοπία.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 20. Μαΐου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2605.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Οι τρομοκρατημένοι τρομοκράτες…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Μ' ένα σβωλαράκι λάσπης, που ο Χριστός έκαμε με το σάλιο του, θα μας πει το Ευαγγέλιο της Κυριακής (20-5-2012), έδωκε στον εκ γενετής τυφλό το φώς του.

Και το σβωλαράκι αυτό της λάσπης, το ακολούθησε ένας καταιγισμός λάσπης, που εκτοξεύτηκε εναντίον του Χριστού απ' τη συμμορία των φαρισαίων.

Με σκοπό να τρομοκρατηθεί ο λαός και να αποθαρρυνθεί, έτσι ώστε να μην τον ακολουθήσει. Γιατί η δημοτικότητά του ανέβαινε κατακόρυφα και είχε κατατρομοκρατήσει το φαρισαϊκό κατεστημένο. Αφού απειλούσε τα συμφέροντα και τα προνόμιά του.

Και η λάσπη αυτή ήταν ανάλογη με τη λάσπη, που εκσφενδονίζουν οι σύγχρονοι φαρισαίοι εναντίον του λαού. Προκειμένου να τον αποπροσανατολίσουν και να τον τρομοκρατήσουν!

Για να κλονίσουν την σταθερή και αμετάκλητη απόφασή του να απομακρυνθεί από τα Σόδομα και τα Γόμορρα του δοσίλογου και ληστρικού δικομματισμού και των αδηφάγων τοκογλύφων!..

Είναι παράνομος και αμαρτωλός ο Χριστός, έλεγαν, «τω καιρώ εκείνω», οι «πανεπιστήμονες» και «νομιμόφρονες» φαρισαίοι… Γιατί έκαμε το «μεγάλο έγκλημα» να φκιάσει, το Σάββατο, λάσπη και ν' ανοίξει τα μάτια του τυφλού.

Όπως είναι μεγάλο το έγκλημα του λαού, που θέλει, τώρα, ν' απαλλαχτεί απ' την τύφλωση των προδοτικών μνημονίων και των ατιμωτικών και εξανδραποδιστικών δανειακών συμβάσεων.

Για τα οποία και την υπερβάλλουσα βαρβαρότητα και απανθρωπιά τους, τιμώρησε αυστηρά τους δοσίλογους και απατεώνες πολιτικούς. Και μάλιστα μερικούς τους έστειλε στον αγύριστο. Απ' τον οποίο μακάρι ποτέ να μη γυρίσουν. Αλλά να τους ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι ομογάλακτοί τους…

Οι τότε φαρισαίοι, προσπαθούσαν να τυφλώσουν, όχι μόνο το λαό, αλλά και τον ίδιο τον πρώην τυφλό: Κι αφού είδαν κι απόειδαν ότι δεν μπορούσαν να κάμουν σκοτάδι το φως, που άστραψε, όχι μόνο στα μάτια του, αλλά και στην ψυχή του, τον απέπεμψαν σκαιότατα:

Ο Χριστός, που πληροφορήθηκε τα περιστατικά, είπε: Τι κρίμα, που εγώ ήρθα στον κόσμο, για να βλέπουν οι τυφλοί και να τυφλώνονται οι ανοιχτομάτηδες! Και οι φαρισαίοι, που τον ακολουθούσαν σαν τη σκιά του και κατάλαβαν το υπονοούμενο, τον ρώτησαν:

– Αυτό το λες για μας;

– Αν, δεχόσαστε, τους αποκρίθηκε ότι είστε τυφλοί, θα ζητούσατε και θα βρίσκατε τη θεραπεία σας. Αλλά εσείς λέτε ότι βλέπετε. Γι' αυτό και η τύφλωσή σας είναι αγιάτρευτη…

Όπως αγιάτρευτος είναι και ο προδοτικός οίστρος των δοσίλογων απατεώνων του δικομματισμού, που υποστηρίζουν τη μνημονιακή απάτη και προδοσία.

Και ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους όλοι αυτοί οι θανάσιμα αλληλομισούμενοι βρυκόλακες, που χρόνια τώρα μας ρουφούσαν το αίμα. Προκειμένου να ματαιώσουν την απόδραση του λαού απ' το δικό τους και των τοκογλύφων δολοφονικό κρεματόριο.

Που σημαίνει ότι η ευαγγελική αυτή διήγηση δείχνει, για μια ακόμη φορά, ότι το Ευαγγέλιο δεν αφορά μόνο «τον καιρό εκείνο». Αλλά τα όσα ζούμε στον τόπο μας και στις μέρες μας.

Καθώς οι συνειδητά ασυνείδητοι τωρινοί φαρισαίοι, τρομοκρατημένοι οι ίδιοι απ' το άπλετο φως, που χύθηκε στα πρωτοφανή κακουργήματά τους, πασχίζουν να τον πείσουν ότι το να 'χει ανοιχτά τα μάτια του εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους.

Και τον καλούν, εδώ και τώρα, να βγάλει τα μάτια του. Και ν' αφεθεί να τον οδηγήσουν, για μια ακόμη φορά, οι ολετήρες αυτοί στον τελειωτικό όλεθρο και την ολοσχερή καταστροφή!…

Και επιστρατεύουν ηλίθιους ειδικούς και πολυξεράδηδες, δήθεν, προφέσσορες, οι οποίοι μέσα απ' τα εξωνημένα ΜΜΕ προσπαθούν να κάμουν το φως σκοτάδι και το σκοτάδι φως.

Έτσι ώστε να μη μπορέσει να αποδράσει ο λαός από την κόλαση των προδοτικών μνημονίων και των αποικιοκρατικών συμβάσεων, όπου τον κρατούν εγκάθειρκτο.

Και μεγιστοποιούν ασήμαντες λεπτομέρειες ή επουσιώδη περιστατικά, για να συσκοτίσουν την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Και επειδή καταλαβαίνουν ότι ο παραλογισμός τους δεν έχει πέραση σε έναν λαό, που ανήγαγε τη λογική σε υπέρτατη τέχνη και επιστήμη, επιστρατεύουν την τρομοκρατία.

Γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει, σε καμιά περίπτωση, να υποκύψουμε στο τρομοκρατικό τους παραλήρημα. Ώστε να επιτρέψουμε την επιστροφή στην εξουσία του αποκρουστικού θιάσου των απατεώνων και δοσίλογων.

Και η απάντηση και η τελεσίδικη απόφασή μας, απέναντι στην επιχείρηση βρώμικης και τρομοκρατικής λάσπης πρέπει να είναι: Το καθολικό μας ΟΧΙ στους τρομοκρατημένους τρομοκράτες!

παπα-Ηλίας,  Μαΐου 18, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/05/18/…82/ 

Το δίκαιο δεν είναι κολοσσός της Ρόδου, για να πατάει σε δύο όχθες

Του Τάσου Σταυρόπουλου*

Το δίκαιο δεν είναι κολοσσός της Ρόδου,

για να πατάει σε δύο όχθες.
( Βίκτωρ Ουγκώ)

Αν η οικονομική κρίση μπορεί να λυθεί στα πλαίσια της Ευρωζώνης με επανατοποθέτηση, αναδιαπραγμάτευση, επαναδιαπραγμάτευση, απαγκίστρωση, σταδιακή απαγκίστρωση, μερική αποδέσμευση, μεταρρύθμιση, τροποποίηση των μνημονίων, τότε έχουν δίκιο ο Σύριζα, η ΔΗΜ.ΑΡ και ετεροχρονισμένα, μετά το βατερλώ τους στις εκλογές, ο Σαμαράς, και ο Βενιζέλος. Επομένως πρέπει όλοι να προσβλέπουμε σε μια καλύτερη διαπραγμάτευση, για να ανακουφισθεί ο λαός από την πίεση των μνημονίων;

– Αν όμως η οικονομική κρίση δεν μπορεί να λυθεί στα πλαίσια της ευρωζώνης, αν το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί μισθούς και συντάξεις, αν δεν μπορεί καμία κυβέρνηση να καταργήσει τους αντεργατικούς νόμους, να επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις, να αποκαταστήσει τους μισθούς και συντάξεις προ μνημονίων, να κινήσει την οικονομία με γενναίες κρατικές χρηματοδοτήσεις, να ανασυγκροτήσει την οικονομία  χωρίς να υπερβεί τα εμπόδια της Ε.Ε, τότε οφείλουμε σαν ΜΑΑ να πούμε την αλήθεια στους εργαζόμενους, στους 1.000.000 άνεργους, ότι η έξοδος της χώρας μας από την κρίση μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε είναι φενάκη και, όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο, καλλιεργούν επικίνδυνες αυταπάτες.

– Είναι εύκολο να υποστηρίξει κανείς αυτή τη θέση τόσο απλά; Όχι. Γι' αυτό για τη θέση απέναντι στα μνημόνια επιστρατεύθηκε ο πλούτος της Ελληνικής γλώσσας με αποτέλεσμα ο λαός να μην γνωρίζει τις διαφορές των κομμάτων ή το χειρότερο να απαιτεί μια οικουμενική κυβέρνηση, αφού τα περισσότερα κόμματα επιθυμούν «μια κάποια λύση» στα πλαίσια της Ευρωζώνης και του €.

– Κυβέρνηση της αριστεράς, χωρίς σύγκρουση με την Ευρωζώνη, δεν μπορεί να υπάρξει. Μέσα στην Ευρωζώνη «λύσεις» προτείνουν όλα τα αντιμνημονιακά κόμματα, αλλά τέτοιες λύσεις εξυπηρετούν την απενοχοποίηση των Παπανδρέου-Βενιζέλου και Σαμαρά που μας οδήγησαν σε αυτό το χάλι.

– Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέξει την Ευρωζώνη και το €, αν στις επόμενες εκλογές στο δίλημμα Ευρωζώνη με χρέος και επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων ή διαγραφή του χρέους και έξοδο από Ευρωζώνη και € ο Τσίπρας συναγωνίζεται στο ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα μέσα στο λάκκο των λεόντων, η αριστερά και οι εργαζόμενοι θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.

– Η αναμφισβήτητη νίκη του Σύριζα στις εκλογές έχει δημιουργήσει προσδοκίες στο λαό. Αναπόφευκτο ήταν ο δικομματισμός και τα ΜΜΕ να κάνουν το παν, για να τον σπρώξουν να διολισθήσει σε επιλογές που εξυπηρετεί το σύστημα. Αν οι αντιστάσεις είναι μικρές ή από την αρχή ήταν δεδομένη η υποχώρηση ή η υποταγή στις γραμμές του «εφικτού» είναι αναπόφευκτη, τότε το εργαζόμενοι να ετοιμάζονται να γευθούν ακόμη μία απογοήτευση. Παρά τις επιφυλάξεις που έχω, είναι πολύ θετικό η μέχρι τώρα αντίστασή του να μη συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

– Στο δια ταύτα: Το ΜΑΑ οφείλει να πει την αλήθεια: ότι η έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη. Ο λαός έδωσε πολλά . Σηκώνει το βάρος της κρίσης, διέλυσε το δικομματισμό, αμφισβήτησε έμπρακτα στους δρόμους και τις πλατείες την πολιτική της τρόικας, κτυπήθηκε άγρια, λούστηκε με τόνους δακρυγόνα, προδόθηκε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά τιμώρησε αυτούς που επί δύο χρόνια του επέβαλαν τον εργασιακό Μεσαίωνα. Έφτασε η ώρα η αριστερά να σταθεί στο ύψος της και στο πλευρό του και όχι να δίνει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης στην Ευρωζώνη που ευθύνεται για την εξαθλίωση του κόσμου της εργασίας.

* Ο Τάσος Σταυρόπουλος είναι συντονιστής του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 12 Μάιος 2012, http://tometopo.gr/home/metopo/723-2012-05-12-13-44-08.html. Το είδα: Μαΐου 18, 2012, http://seisaxthia.wordpress.com/2012/05/18/…8C/

Χρυσή αυγή, pericolosamente vivere, μια προσπάθεια ερμηνείας

Του Άκη Κατσούλα*

Ο σκοπός  της περιορισμένης αυτής μελέτης, ένεκα της πυκνότητας του ιστορικού χρόνου, έχει αφετηρία, την έκπληξή ορισμένων, την ανεπάρκεια αντιμετώπισης και την αδυναμία εξήγησης (από όσα έχουμε διαβάσει και ακούσει) της θεαματικής αύξησης της πολιτικής επιρροής της Χ. Α., το τελευταίο διάστημα και ειδικά στις τελευταίες εκλογές.

Σκοπός όχι μόνο η ερμηνεία αλλά και πολιτική (προπάντων), επιστημονική αντιμετώπιση του επικίνδυνου αυτού μορφώματος.

1. Γιατί μόρφωμα και όχι απευθείας ένταξη σε φασιστική ομάδα; Γιατί πρώτα πρέπει να αναλύσουμε τα χαρακτηριστικά της και μετά να την εντάξουμε στην κατηγορία της φασιστικής ομάδας. Ας εξηγήσουμε τι είναι Φασισμός…

Βασικά, πρόκειται για πολιτικό κίνημα, που εμφανίστηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με μεγάλη διάδοση μέχρι το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Κύρια πολιτική, θεωρητική βάση του φασισμού είναι ότι το έθνος λαμβάνεται ως «ενιαία ενότητα», που αποτελεί ιστορική οντότητα σε εξέλιξη και που την μορφή της καθορίζουν αίτια που ανάγονται στην προϊστορική διαμόρφωση της, τους αιώνιους φυσικούς νόμους και την θεία πρόνοια. Ο φασισμός ερμηνεύει την ακμή και παρακμή των κοινωνιών – προκειμένου να αυτοεκπληρωθεί η απόλυτη αλήθεια του – όχι σαν προϊόν της κοινωνικής εξέλιξης, της αλλαγής του τρόπων παραγωγής, των κοινωνικοπολιτικών συγκρούσεων, τα οποία θεωρεί δευτερεύοντες παράγοντες, αλλά σαν αποτέλεσμα της φθοράς της φυσικής τους ζωτικότητας και του εκφυλισμού τους.

Στην βάση αυτή η ερμηνεία του σύγχρονου κόσμου γίνεται στο απίθανο σχήμα, ότι λόγω της έλλειψης «φωτισμένων ηγετών και υγιών λαών» έχει διαταραχθεί η σχέση  μεταξύ φυσικής και κοινωνικής τάξης στα διάφορα έθνη. Έτσι για τους θεωρητικούς του φασισμού η παραπέρα εξέλιξη των εθνών, εξαρτάται  από την αναγέννηση της φυσικής και κοινωνικής ζωτικότητας, ενός έθνους, κάτω από την καθοδήγηση  των «φωτισμένων ηγετών» (Μουσολίνι, Χίτλερ, κ. α.) και της επικράτησης στο κόσμο «υγιών εθνών και λαών», γύρω από τους φωτισμένους ηγέτες-αρχηγούς οι οποίοι θα δημιουργήσουν την νέα τάξη πραγμάτων. Σε αυτή την νέα τάξη (όρος που χρησιμοποιούν φασιστικοί- εθνικιστικοί εκδοτικοί οίκοι και περιοδικά με παραλλαγές π.χ. νέα θέση) τα έχοντα ζωτικότητα και φυσική υπεροχή έθνη, θα βρεθούν υπεράνω όλων των άλλων εθνών, απαλλαγμένα από τον φυσικό εκφυλισμό, τις κοινωνικές ταξικές αντιθέσεις, με την υποταγή όλων σε ένα υγιές Κράτος, υπεράνω κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Κύριο χαρακτηριστικό και οργάνωση του Φασιστικού Κράτους – Έθνους, αποτελεί υπέρτατη θέση του «φωτισμένου ηγέτη» του οποίου η θέληση αποτελεί νόμο, η κλιμακούμενη ιεραρχία, και η στρατιωτική ρώμη.

Αυτό το Κράτος, σύμφωνα με τις θεωρητικές αρχές του Μουσολίνι θα ενσαρκώσει το pericolosamente vivere (ζειν επικινδύνως), το «οι πόλεμοι ανανεώνουν το Έθνος», τα περί «ζωτικού χώρου», «ανώτερων και κατώτερων λαών», «νέας τάξεως πραγμάτων», «φυσικής και φυλετικής υπέροχης», κ.λ.π..

Να λοιπόν, η απάντηση σε αυτούς που αναρωτιούνται, γιατί δεν καταπολεμούν τα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη, τις διάφορες εκδοχές του φασισμού. Με όσα υποστηρίξαμε παραπάνω, η θεωρητική βάση του φασισμού αποτελεί το καλύτερο υπόβαθρο συναίνεσης των μαζών στις επεκτατικές διαθέσεις του κεφαλαίου, των καπιταλιστών. Αποτελεί την καλύτερη εφεδρεία εξουδετέρωσης των μαζών και ενσωμάτωσης των λαϊκών στρωμάτων στις επιδιώξεις τους, ιδιαίτερα σε περιόδους όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων και οικονομικής κρίσης.

2. Μετά από όλα αυτά, πράγματι μπορούμε να εντάξουμε την χρυσή αυγή (με τις ιδιαιτερότητες  της) στον χώρο των φασιστικών, εθνικιστικών ομάδων που δραστηριοποιούνται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Υπάρχουν αρκετές μελέτες, κοινωνιολόγων, για το πώς αναπτύσσονται αυτές οι ομάδες (Αντόρνο-κλίμακα F φασισμού, Γκουρβιτς φασιστικές κοινωνίες, Παρέτο ορισμένοι τον θεωρούν θεωρητικό του φασισμού, κ. α.). Να αναφερθούμε επίσης στο γεγονός, ότι μπορεί ο φασισμός να είναι σύγχρονο πολιτικό ρεύμα, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αντλεί στοιχεία από ολοκληρωτικές κοινωνίες του παρελθόντος. Π.χ. Αναλογικά (και με μια δόση υπερβολής) με το Άουσβιτς, ο καιάδας της Αρχαίας Σπάρτης δεν διέφερε στην λογική της καθαρότητας της φυλής. Πως λοιπόν αναπτύσσονται, διαδίδονται οι φασιστικές θεωρίες και δημιουργούνται ανάλογες ομάδες.

Η ανάπτυξη και διάδοσή τους, είναι  αποτέλεσμα του αντικειμενικού και υποκειμενικού παράγοντα της ιστορίας. Οι αντικειμενικές συνθήκες (π.χ. οικονομική κρίση, καταστροφές, συνθήκες πολέμου) μπορούν να επιταχύνουν την ανάπτυξη τους και ειδικά όταν υπάρχει κενό στον αντίποδα αυτού (πολιτικό υποκείμενο με προοδευτικό χαρακτήρα), γίνονται αυτές οι ομάδες,  το υποκείμενο που προσφέρει «σωτηρία», «λύση», «λύτρωση»,  εκμεταλλευόμενες το ένστικτο της λαϊκής μάζας, προλαβαίνοντας την συνειδητοποιημένη αντίδραση, ίσως αυτός να είναι και ο λόγος, που οι πρώτοι υποστηρικτές τους, είναι νεανικά στρώματα που δεν βλέπουν μέλλον, και καταστραμμένα εργατικά και μικρο-μεσαία στρώματα που ζητούν βοήθεια και ψάχνουν ελπίδα.

Κάτι ανάλογο συνέβη και την Ελλάδα. Η ελληνική αστική τάξη δεν ήταν σε θέση να  διαχειριστεί την κρίση από μόνη της (όπως συνήθως στο πρόσφατο παρελθόν) και βεβαίως, δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς ανθρωποφαγία, βαρβαρότητα, εκτεταμένη βία και κατάργηση βασικών αρχών της αστικής δημοκρατίας. Σύντομα πήρε (η κρίση) το χαρακτήρα της ανθρωπιστικής καταστροφής. Τεράστια ανεργία, βαθιά φτώχεια, απειλή φυλάκισης, διακοπή παροχής ρεύματος ή δήμευση περιουσίας στους πολίτες που αντικειμενικά δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν τα δυσβάστακτα και συνεχόμενα χαράτσια. Αύξηση των αυτοκτονιών, των ψυχικών ασθενειών, της απόγνωσης. Πλήρης κατάρρευση των κοινωνικών υπηρεσιών. Για πρώτη φορά τα τελευταία 40 χρόνια το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων έδειξε τάση μείωσης. Όλα αυτά τα στοιχεία αναδεικνύουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο, πως η παρούσα κρίση δεν είναι «άλλη μια καπιταλιστική κρίση» αλλά αποτελεί την πιο βαθιά και βίαιη κρίση του τελευταίου μισού αιώνα. Μεγάλο μέρος του λαού βρέθηκε κυριολεκτικά να μάχεται για την επιβίωσή του.

Αυτό δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν γρήγορα οι πολιτικά προοδευτικές δημοκρατικές αριστερές δυνάμεις και δημιουργήθηκε κενό. Οι εργατικές οικογένειες έγιναν έρμαια της αστικής φιλανθρωπίας και παρέδωσαν την αξιοπρέπεια τους στην υπολειτουργούσα πια βιομηχανία φιλανθρωπικής φροντίδας, ανοίγοντας το χώρο για δράσεις της εκκλησίας, του Καρατζαφέρη και της Χρυσής Αυγής.

Έτσι σε αυτές τις συνθήκες η Χ. Α. έχοντας την θεωρητική επεξεργασία (ο Κ. Πλεύρης) τον «φωτισμένο» αρχηγό (Μιχαλολιάκος), ξεκίνησε από περιθωριακή ομάδα, να αναπτύσσεται σε πολιτική κίνηση, με ομάδες κρούσης σε λαϊκές γειτονιές, να αποκτά πολιτική επιρροή, νομιμοποίηση και να εισέρχεται στην βουλή. Ενώ οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν κάθε δυνατό εργαλείο ανάπτυξης, οι αντίπαλοι (αριστερές οργανώσεις και αναρχικές ομάδες) τους αντιμετώπισαν, στην βάση της σύγκρουσης και μόνο (περισσότερο ποδοσφαιρικά), χωρίς μελέτη και ανάπτυξη μη βίαιων δράσεων, στην βάση της κοινωνικής – γνήσιας λαϊκής αντίδρασης (που νομιμοποιείται να ασκήσει βία), ενώ άργησαν να κατανοήσουν ότι μόνο με την σύνδεση, την ανάπτυξη αλληλεγγύης, με τα λαϊκά στρώματα, την καθημερινή επαφή, μαζί τους, θα μπορούσαν  να τους αντιμετωπίσουν.

Εδώ να προσθέσουμε ότι τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούν οι φασιστικές ομάδες είναι το ψέμα (π.χ. ποτέ δεν θα πουν ότι είναι ικανοί να κάψουν το σπίτι του μετανάστη, μαύρου, «αράπη»,  που μένει δίπλα τους), η ιστορική αφαίρεση και ανακρίβεια (π.χ. θα μιλήσουν για τι καλές που ήταν οι οικονομικές συνθήκες στην χούντα – πραγματικό γεγονός – αλλά θα κρύψουν τα βασανιστήρια και τους διωγμούς της ίδιας περιόδου), η συκοφαντία και τέλος η άσκηση βίας και τρομοκρατίας, με την δημιουργία ομάδων κρούσης, παρακρατικών και παραστρατιωτικών ομάδων. (Μια τέτοια ομάδα δολοφόνησε τον Γρηγόρη Λαμπράκη).

Τα δύο πρώτα εργαλεία, το ψέμα και ιστορική αφαίρεση – ανακρίβεια, είναι αυτά που υποτιμούνται συνήθως, στην πολιτική αντιμετώπιση τους. Ορισμένοι αριστεροί και αριστερές οργανώσεις μάλιστα θεωρούν ότι είναι υποτιμητικό για αυτούς, να ασχοληθούν με τις «σαχλές» θεωρίες τους. Δεν κατανοούν ότι τους δίνεται έτσι, η δυνατότητα να πλασάρουν, τα βιβλία τους, τις ιδεολογικές τους αρχές και θεωρίες χωρίς αντίπαλο.

Προφανώς και δεν βλάκας ή σαχλός ο πολυγραφότατος Κ. Πλεύρης, το θεωρητικό δόρυ της Χ. Α. Σε ένα από τα βιβλία του με τίτλο «Κοινωνιολογία» έκδοση ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ 1993, μπορεί ο καθένας να καταλάβει (αν το μελετήσει βέβαια) πόσο εύπεπτες, αληθοφανείς και συνάμα επικίνδυνες ως προς την επιρροή τους, είναι οι θεωρίες του. Γράφει σε καθαρεύουσα σελ.84…  «ο περί υπάρξεως αγών, η επιβίωσις του ικανοτέρου, η πάλη των μειοψηφιών, η φυσική επιλογή, η διαιώνισις του είδους, κ.τ.λ. είναι δεδομένα που διέπουν την κοινωνία από την πρώτην στιγμήν της παρουσίας του ανθρώπου στον πλανήτη μέχρι τώρα. Θα την διέπουν και στο μέλλον, διότι χωρίς αυτά απλούστατα δεν υπάρχει άνθρωπος». Τι σας θυμίζουν!!!

3. Και πάμε τώρα στο ερώτημα, αυτό το 7% της Χ. Α. ήταν κεραυνός εν αιθρία; Θα δώσουμε μια απάντηση και με την βοήθεια, ενός κειμένου του σ. Β. Ι.. Η άνοδος της χρυσής αυγής ξεκάθαρα αποτελεί σημαντικό σημείο στην εκλογική αποτύπωση των προηγούμενων ημερών. Τι σχέση έχει ο πιτσιρικάς ή ο φτωχός, άνεργος που ψήφισε Χ. Α; Η ανάδειξη της χρυσής αυγής σε κοινοβουλευτικό κόμμα αντικατοπτρίζει τον μαζικό και απότομο εκφασισμό του ελληνικού λαού;

Εκτός από μερικές φασιστικές συμμορίες, που δρουν με τις ευλογίες του συστήματος σε συγκεκριμένες γειτονιές κυρίως της Αθήνας, το 7% των ελλήνων ψηφοφόρων δεν περπατάει το βάδισμα της χήνας, δεν χαιρετάει ναζιστικά και δεν χρησιμοποιεί «εγέρθητο!!!» στις κοινωνικές επαφές του. Αυτό που καταρχήν συνέβη ήταν η αξιοποίηση από τη χρυσή αυγή μέρους της ψήφου αποδοκιμασίας. Επί το πλείστον η αξιοποίηση αυτή, αφορά κυρίως τη μετατόπιση ψήφων από το (ούτως ή άλλως ακροδεξιό και νυν εξωκοινοβουλευτικό) ΛΑΟΣ και μέρους της φιλοβασιλικής-φιλοχουντικής δεξιάς που στέγαζε όλα αυτά τα χρόνια ή καταρρέουσα πια Νέα Δημοκρατία. Εκτός όμως από αυτόν τον ιστορικά υπαρκτό πυρήνα της ελληνικής ακροδεξιάς, σίγουρα η χρυσή αυγή αξιοποίησε και τη δυσαρέσκεια και οργή μέρους των απογοητευμένων ψηφοφόρων του δικομματισμού. Το έδαφος για κάτι τέτοιο είχαν προετοιμάσει όλοι όσοι τώρα υποκριτικά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ‘τρομοκρατημένοι' από τη ‘γιγάντωση του νεοναζισμού'. Το έδαφος αυτό προετοιμάστηκε με τη βαθιά κοινωνική, οικονομική και πολιτική συντηρητικοποίηση που συστηματικά καλλιέργησε ο δικομματισμός και τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Εμπλουτίστηκε με την ακραία κρατική (και παρακρατική) βία με την οποία κατεστάλησαν τα κοινωνικά κινήματα όλο το προηγούμενο διάστημα. Τα κυρίαρχα κόμματα της ηγεμονικής αστικής τάξης εξόπλισαν και εξέθρεψαν τη λογική της ακραίας βίας κατά πάντων (από απλούς διαδηλωτές, μέχρι δημοσιογράφους και πολίτες στην Κερατέα και την Λευκάδα). Όσο η οικονομική κρίση βάθαινε τόσο η κρατική τρομοκρατία εξαφάνιζε και τα τελευταία ψήγματα στοιχειώδους αστικοδημοκρατικής νομιμότητας. Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων και η καλά τεκμηριωμένη  αγαστή συνεργασία των εγκληματιών της χρυσής αυγής με την αστυνομία όλο το προηγούμενο διάστημα, εξέθρεψε και νομιμοποίησε τη χρυσή αυγή ως δύναμη κρούσης του αστικού κράτους απέναντι στα κινήματα στην προσπάθεια να διατηρηθεί η εξουσία με κάθε τρόπο. Αλήθεια ποιος μπορεί να ξεχάσει τις εικόνες ροπαλοφόρων ακροδεξιών ομάδων, τυλιγμένων με τη γαλανόλευκη  που εφορμούν κατά διαδηλωτών συνοδεία των ΜΑΤ?

Εκτός από τον τρόπο που τα αστικό κράτος εξόπλισε (τεχνικά, οικονομικά και ιδεολογικά) και προσέφερε ασυλία στις άτυπες ομάδες αυτές κρούσης διαπλέκοντάς τες με τον επίσημο βραχίονα κρατικής καταστολής (αστυνομία), το προηγούμενο διάστημα γίναμε παρατηρητές και της ιδεολογικής νομιμοποίησης της χρυσής αυγής. Το πιο ουσιαστικό βήμα αυτής της νομιμοποίησης έγινε με την ανάδειξη του ΛΑΟΣ από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ως τον πλέον πολιτικά ώριμο, ορθολογικό και πατριωτικό συνομιλητή. Ο Καρατζαφέρης – που κάγχαζε πως τα μελλοντικά συνέδρια του κόμματός του θα λάβουν χώρα στην «απελευθερωμένη Κωνσταντινούπολη», που σε προηγούμενες εκλογές είχε καλωσορίσει και αξιοποιήσει τα πρωτοπαλίκαρα της χρυσής αυγής, που στις ιδρυτικές διακηρύξεις του κόμματος του γιόρταζε το μεγαλείο και την πολιτική διάνοια του Μεταξά και της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου – ξαφνικά αναβαπτίστηκε από το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε ώριμο, ορθολογικό και πατριώτη συνομιλητή. Η θεσμική αυτή νομιμοποίηση του φασισμού από τα κυρίαρχα αστικά κόμματα απογειώθηκε από το διορισμό του πρώην ακροδεξιού Βορίδη και της ενσάρκωσης του αντιαισθητικού αρχαιο-ελληνο-ορθόδοξου lifestyle Άδωνη σε υπουργικές θέσεις!

Φυσιολογικά και αναμενόμενα, έπειτα από την απενοχοποίηση αυτή του φασισμού ήρθαν τα πογκρόμ κατά των μεταναστών, η δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το χτίσιμο του φράχτη στα σύνορα, η κακοποίηση και διαπόμπευση οροθετικών ιερόδουλων. Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ (η τελευταία εκπομπή του Σ. Θεοδωράκη ειδικά) νομιμοποίησαν σε εκατομμύρια Έλληνες τηλεθεατές την κυριλέ και συνάμα εξαφανισμένη για τακτικούς λόγους ηγεσία της Χ. Α.   Όλα αυτά τα επεισόδια έχουν άμεσες ιδεολογικές, αισθητικές και πολιτικές αναφορές στις πιο σκοτεινές πρακτικές του φασισμού και όλες  αυτές οι πρακτικές σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, υπό την ανοχή των εκπροσώπων της  πολιτικής ορθότητας. Των ίδιων εκπροσώπων της πολιτικής ορθότητας που σήμερα σοκάρονται ως μωρές παρθένες με την εκλογική νίκη της χρυσής αυγής. Φυσικά και η διαδικασία αξιοποίησης των πιο προωθημένων μορφών παρακρατικής βίας δε σταματάει εδώ. Είναι απολύτως βέβαιο πως η συνεχής όξυνση της οικονομικής κρίσης, η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλου τμήματος της καταστραμμένης εργατικής τάξης και μικρό μεσαίων στρωμάτων που προλεταριοποιούνται, θα οδηγήσει σε περαιτέρω αξιοποίηση παρακρατικών και παραστρατιωτικών πρακτικών που είναι πάντα διαθέσιμα στη φαρέτρα του αστικού κράτους.

* Ο Άκης Κατσούλας είναι Καθηγητής οικονομικών, κοινωνιολογίας, πρώην Δ/ντής Κέντρου κοινωνιολογικών Μελετών και Ερευνών, Γεν. Γραμμ. Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων.

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012, http://neotera-grek.blogspot.com/2012/05/pericolosamente-vivere.html

Ἀφιερωμένο στὴν Katerina* ποὺ εἶναι Hellene

Του Άγγελου Καλογερόπουλου

Ὁ τόπος μας εἶναι ἀνοιχτός. Ἔρχονται κυνηγημένοι καὶ πεινασμένοι ξένοι. Φεύγουν ἀπογοητευμένοι νεαροὶ ἕλληνες. Ὅπως ἄλλοτε, ἄλλωστε, ποὺ ρίζωναν ἀρβανῖτες στὴ Ρούμελη καὶ στὸ Μωριὰ κι ἔφευγαν στὴν φωτισμένη Ἑσπερία ἕλληνες ἔμποροι καὶ λόγιοι. Ὁ τόπος μας εἶναι ἀνοιχτὸς. Κι αὐτὸ διαμορφώνει τὴν ἰδιαίτερη πνευματική μας φυσιογνωμία τὴν ὁποία οὐδεὶς δύναται ἀποινεὶ νὰ παραθεωρήσει στὸ ὄνομα ὁποιασδήποτε ἰδεολογίας ἤ κοινωνικοπολιτικῆς ἀνάλυσης.

Ὁ τόπος μας, ποὺ δὲν ὁρίζεται ἀπὸ τὰ σύνορα, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἁπλόχωρο ἱστορικό μας βίωμα, ποὺ δὲν ζεῖ μὲ ἀφηρημένες ἔννοιες, ἀλλὰ μὲ ζωντανοὺς ἤ πεθαμένους ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη τὰ στερεότυπα μιᾶς ἐθνικιστικῆς μυθοπλασίας γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ταυτότητά του καὶ τὴν συνέχειά του, φαίνεται σὰ νὰ μᾶς στενεύει στὶς μέρες μας, σὰ νὰ χάνει ταὴ συνοχή του, καθὼς καταρρέουν οἱ ψευδαισθήσεις μιᾶς δῆθεν γενικευμένης εὐζωίας.

Ὁ τόπος μας εἶναι ἀνοιχτός, ἀλλὰ δὲν εἶναι ξέφραγ(κ)ο ἀμπέλι. Εἶναι ὁ τόπος τῶν Γραικῶν, τῶν Ρωμιῶν, τῶν Ἑλλήνων, τῶν Ἀρβανιτῶν, τῶν τουρκόσπορων και πάει λέγοντας. Μὲ ὀνόματα ἀρχαῖα, ἑβραϊκά, σλάβικα ἤ ἀρβανίτικα. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαπᾶμε – ζῶντες καὶ τεθνεῶτες – ποὺ δίνουν ὑπόσταση σὲ ἔννοιες ὅπως ἡ δημοκρατία, ἡ ἐλευθερία, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινότητα, ἡ κοινοκτημοσύνη ἤ ἡ ἀλληλεγγύη. Ποὺ σημαίνει ὅτι ἄν δὲν ἀγαπᾶμε αὐτὸ ποὺ εἴμαστε ὡς λαὸς δὲν ἔχουμε λόγο νὰ ἀντισταθοῦμε σὲ ὁποιαδήποτε ἐπιβουλὴ ἐφ'ὅσον μᾶς ἐγγυᾶται ἕνα ἀνεκτὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο. Δηλαδή, ἄν στὴν οἰκονομικὴ κρίση ἀναζητᾶ κανεὶς ἁπλῶς οἰκονομικὲς λύσεις δὲν ἀντιμετωπίζει τὴν αἰτία τοῦ προβλήματος. Ἡ αἰτία τοῦ προβλήματος ἀντιμετωπίζεται ὅταν μπορεῖ κανεὶς νὰ προσφέρει μιὰ πίστη. Ἕνα ὅραμα ποὺ ξεπερνᾶ τὶς ρεαλιστικὲς λύσεις καὶ τοὺς ἀριθμούς. Ἄν λοιπὸν πρέπει κανεὶς νὰ ἀναζητήσει λόγους ποὺ τὸν κάνουν «περήφανο ποὺ εἶναι Ἕλληνας», μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ ἐπαναδιατυπώσει ἕναν ἀρκούντως ρεαλιστικό, ἀλλὰ γνησίως ἐπαναστατικὸ λόγο. Καὶ γιὰ ἕνα τέτοιον λόγο θὰ ἔχει πολλὰ νὰ ἀντλήσει ἄν σκύψει μὲ σεβασμὸ στὴν παράδοση αὐτοῦ τοῦ τόπου, τὴν δημοκρατική, τὴν κοινοβιακὴ καὶ τὴν κοινοτική.

Ὁ – λεγόμενος – προοδευτικὸς λόγος ἀκολουθώντας μιὰ ἰδεολογικὴ προκατασκευὴ ἐπέτρεψε στὴν ἄκρα δεξιὰ νὰ καπηλευθεῖ οὐσιώδη τμήματα τῆς πνευματικῆς μας παραδόσεως. Ὅταν ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης στὴν σύντομη θητεία του ὡς ὑφυπουργὸς χρησιμοποίησε τὸ πολυτονικό, ὅλοι – δημοσιογράφοι καὶ μη – παρέπεμπαν στὴ χούντα καὶ τὴν συντηρητικὴ Ἑστία, λὲς καὶ δὲν ὑπῆρξαν ὑποστηρικτὲς τοῦ πολυτονικοῦ ὁ Καστοριάδης, ὁ Ἐλεφάντης ἤ ὁ Κονδύλης. Μὲ ἀνάλογο τρόπο ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα θεωρεῖται προνόμιο τῆς ἄκρας δεξιᾶς, λὲς καὶ δὲν ὑπῆρξε ὁ Μανόλης Γλέζος ἤ τὸ ΕΑΜ. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντίθεση στὴν ἀνεξέλεγκτη εἴσοδο μεταναστῶν ἰσοδυναμεῖ μὲ ρατσιστικὴ ἀπανθρωπία, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ἀντεπαναστατικὴ τὴν εἴσοδο ξένων μεταναστῶν διότι θὰ ἔθιγαν τὴν γηγενὴ ἐργατικὴ τάξη. 

Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ὁ – λεγόμενος – προοδευτικὸς συνδικαλισμὸς ἀφέθηκε στὸν χειρότερο συντηρητισμό. Πάντοτε διεκδικοῦσε νὰ μὴν έφαρμοστεῖ κάτι. Ποτὲ δὲν ἀγωνίστηκε γιὰ νὰ γίνει κάτι. Λὲς καὶ δὲν ὑπῆρξε ποτέ ἡ παράδοση τῶν ἀγώνων ἐκείνων ποὺ διεκδικοῦσαν ὄχι τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων – ποὺ ἄλλωστε δὲν ὑπῆρχαν τότε – ἀλλὰ τὰ θετικὰ αἰτήματα γιὰ σημαντικὲς ἀλλαγές.

Ὁ τόπος μας εἶναι ἀνοιχτός. Ἄν τὸν ἔκλεισε κάτι, τὸν ἔκλεισε αὐτὴ ἡ παράδοση στὴν καταναλωτικὴ εὐμάρεια, ἀποτέλεσμα ἑνὸς ἰδιότυπου, δικοῦ μας, ὑπαρκτοῦ «σοσιαλισμοῦ», ὅπου διερράγη ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς καὶ ὡς μόνος συνεκτικὸς ἱστὸς ἀνεδείχθη ἡ ἀναλογικὴ μετοχὴ ὅλο καὶ περισσοτέρων στὸ ὅραμα αὐτῆς τῆς ὑλόφρονος εὐωχίας.

Εἶναι ἀνθρωπίνως κατανοητό, ἀλλὰ παράλληλα ἀπογοητευτικό, νὰ βιώνει κανεὶς τὴν παρούσα κρίση ἁπλῶς κάνοντας λογαριασμούς. Ὅλοι κάνουμε λογαριασμοὺς καὶ ὁ λογαριασμὸς τελικὰ δὲν μᾶς βγαίνει, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ λογιστικὸ ἔλλειμμα δὲν πρέπει νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν κατάθλιψη ἤ στὴν αὐτοκτονία, δηλαδὴ στὴν κατεξοχὴν ἀναίρεση τῆς ὕπαρξής μας. Αὐτὴ ἡ κρίση ἀνοίγει μπροστά μας ἕναν δρόμο κοινότητας καὶ ἀλληλεγγύης ποὺ τὸν εἴχαμε ξεχάσει. Τὸ ὅραμα μιᾶς ἄλλης ζωῆς ἐπανέρχεται, μὲ πιὸ ρεαλιστικοὺς ὅρους αὐτὴ τὴ φορά, καὶ ἔχει νὰ κάνει ὄχι μὲ ἕνα ἀπώτερο μέλλον, ἀλλὰ μὲ τὴν παρούσα πραγματικότητα. Τώρα θὰ μοιραστοῦμε αὐτὸ ποὺ ἔχουμε, τώρα θὰ ἐφεύρουμε τρόπους μιᾶς ἐναλλακτικῆς οἰκονομίας, τώρα θὰ σώσουμε τὸν διπλανό μας – ὄχι τὶς ἀφηρημένες ἔννοιες: λαός, ἐργατικὴ τάξη κλπ- ἀπὸ τὴν λαίλαπα ποὺ τὸν ἀπειλεῖ. Τώρα πρέπει νὰ ἐφαρμόσουμε στὴν πράξη -ἔστω καὶ σὲ συμβολικὸ ἐπίπεδο – μιὰ διαφορετικὴ λογικὴ τῶν ἀμοιβῶν. Δηλαδή, οἱ βουλευτές, οἱ πρωθυπουργοί, οἱ ὑπουργοί, ὁ ἀρχιεπίσκοπος κλπ νὰ ἀμείβονται μὲ τὸν κατώτερο μισθό, αὐτὸν ποὺ ἐπιβάλλει ἡ τρόικα καὶ οἱ κατώτεροι νὰ ἀμείβονται ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες τους. Λαϊκισμός; Ὄχι! Ἔστω κι ἄν ἡ ἐξοικονόμηση ποὺ θὰ προκύψει ἀντιστοιχεῖ σὲ μισό εὐρὼ παραπάνω γιὰ τὸν χαμηλόμισθο, αὐτὴ ἡ κίνηση συνιστᾶ μιὰ χειρονομία πνευματικῆς τάξεως, καθὼς δηλώνει μιὰ ἀλλαγὴ προσανατολισμοῦ.

Ὅπως, ἐξ ἄλλου, δὲν εἶναι λαϊκισμὸς νὰ βλέπεις μὲ καχυποψία τὴν ὀργανωμένη φιλανθρωπία ποὺ ἁπλῶς αὐξάνει τὰ κέρδη τῶν σουπερμάρκετ κάτω ἀπὸ τὶς εὐλογίες τῆς Διοικούσας Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ θίγονται ποτὲ τὰ συμφέροντα ὅσων εἶναι ὑπεύθυνοι – μὲ τὸν ἕνα ἤ μὲ τὸν ἄλλο τρόπο – γιὰ τὴν παρούσα κρίση. Ὡστόσο, Γρηγόριος ὁ Νύσσης ὅταν στρεφόταν ἐναντίον τῶν τοκογλύφων – τῆς κοινωνικῆς λαίλαπας τῆς ἐποχῆς του – ἔγραφε: 

Εἰ μὴ πλῆθος τοκιστῶν, οὐκ ἄν ἦν πλῆθος πενομένων. Λῦσον σου τὴν φατρίαν, καὶ πάντες ἕξομεν τὴν αὐτάρκειαν. ( Ἄν δὲν ὑπῆρχε τὸ πλῆθος τῶν τοκιστῶν [διάβαζε: τραπεζῶν] δὲν θὰ ὑπῆρχε τὸ πλῆθος τῶν φτωχῶν. Διάλυσε τὴ φατρία σου [τὴ φατρία τῶν τοκιστῶν] καὶ ὅλοι θὰ ἔχουμε αὐτάρκεια). [Γρηγορίου Νύσσης, Κατὰ τοκιζόντων].

Πολ ὺ ἐπίκαιρος δὲν εἶναι ὁ Γρηγόριος;

Ἡ παρούσα κρίση, λοιπόν, μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία μιᾶς νέας σύνθεσης, καὶ ὄχι κάποιων μύθων ψυχολογικῆς ὑπεραναπλήρωσης. Ὁ τόπος μας εἶναι ἀνοιχτὸς κι αὐτὸ ποὺ μᾶς μαθαίνει εἶναι ὅτι πρέπει νὰ σκάψεις βαθιὰ στὴ γῆ σου γιὰ νὰ καρπίσει ὁ καινούργιος σπόρος…

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 14 Μάιος 2012, http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=8588:…82

* http://wn.com/Katerina_Moutsatsou