10 σημεία για την συγκυρία και μια πρόταση για ένα λαϊκό μέτωπο με κέντρο την αριστερά

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ των ΚΥΝΕΡΝΗΣΕΩΝ του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

με ένα ΛΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ με ΚΕΝΤΡΟ την ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Παρέμβαση 51 μελών ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το εκκωφαντικό αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου αποτελεί μια τομή στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, με τεράστια σημασία για το λαϊκό κίνημα. Η σημαντική εκλογική ενίσχυση – εκτίναξη της αριστεράς, η γείωση των αριστερών αιτημάτων με ευρύτατες λαϊκές μάζες, η δημοψηφισματικού χαρακτήρα ήττα της πολιτικής του μνημονίου αποτελούν ένα καθοριστικό πολιτικό γεγονός με διεθνή σημασία.

Η συνεπακόλουθη αποτυχία των δυνάμεων του αστικού δικομματισμού και των συναφών κομμάτων να συγκροτήσουν νέα κυβέρνηση και να νομιμοποιήσουν πολιτικά ένα νέο γύρο καταλήστευσης του λαού και συντριβής των εργατικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, σηματοδοτεί την ακόμη μεγαλύτερη όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων της πολιτικής που απαιτεί η ευρωζώνη και η βαθιά κρίση του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Οξύνονται δηλαδή στο έπακρο οι εσωτερικές αντιθέσεις της μνημονιακής πολιτικής του κοινωνικού, δημοκρατικού και εθνικού αποπληθωρισμού.

Αντικειμενικά η νέα εκλογική πολιτική μάχη, που έχει ξεκινήσει, σηματοδοτεί την ποιοτική αναβάθμιση των πολιτικών διλημμάτων και την όξυνση της πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης στον τακτικό κόμβο της 17ης Ιούνη.

Η περίοδος των Μνημονίων υπήρξε ένα χρονικό διάστημα έντονων ταξικών αγώνων με δεκάδες πανεργατικές απεργίες, το κίνημα των πλατειών, τη σύγκρουση του λαϊκού κινήματος με τις κυβερνητικές επιλογές του Μεσοπρόθεσμου και του δεύτερου Μνημονίου, τα κινήματα ανυπακοής στα χαράτσια, η έκφραση της λαϊκής οργής στις παρελάσεις, οι αγώνες της Κερατέας και της Χαλυβουργίας. Παράλληλα η τεραστία αύξηση της ανεργίας, η μείωση του λαϊκού εισοδήματος, η όξυνση του αστυνομικού αυταρχισμού, η ταπείνωση της εθνικής περηφάνιας κατοχύρωσαν νέα ποιοτικά δεδομένα στον πολιτικό και κοινωνικό ιστό της χώρας. Όλα αυτά πρέπει να αποτιμηθούν προκειμένου να επανεκτιμηθούν οι αριστερές πολιτικές στρατηγικές.

1. Καταγράφεται μια βαθιά ήττα της κυρίαρχης αστικής πολιτικής των μνημονίων. Ο λαός δεν υποκύπτει πλέον στα εκβιαστικά διλήμματα των αστικών κομμάτων και μηχανισμών (ΕΕ, ΔΝΤ). Δεν τρομοκρατείται ούτε μπροστά στις κάλπες. Αντίθετα αντιλαμβάνεται την εκλογική διαδικασία ως την αχίλλειο πτέρνα ενός αυταρχικού κράτους, ως την ευκαιρία όχι μόνο να καταγγείλει αλλά και να ρίξει τις κυβερνήσεις του μνημονίου, να ολοκληρώσει την αποδόμηση του σάπιου πολιτικού συστήματος, διαδικασία που ο λαός άφησε ημιτελής στις πλατείες.

2. Καταγράφεται επίσης η μείωση της βαρύτητας της ιδεολογικής επιρροής των διεθνών κέντρων του κεφαλαίου πάνω στις λαϊκές μάζες. Η ΕΕ κατοχυρώνεται στη συνείδηση του λαού ως μια βαθιά αντιδραστική δύναμη του κεφαλαίου. Φαίνεται πως η όποια πολιτική παρέμβαση της ΕΕ πολώνει ακόμη περισσότερο το λαό σε ριζοσπαστικότερες θέσεις.

3. Επίσης καταγράφεται η σημαντική αποδυνάμωση της επιρροής των ΜΜΕ στις λαϊκές συνειδήσεις. Τα εναλλακτικά δίκτυα πληροφόρησης δίνουν τεράστια δυναμική στις μαζικές πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς για παρέμβαση στις εργαζόμενες και νεολαιίστικες μάζες.

4. Υπάρχει μια διευρυμένη απαξίωση και συντριβή των βασικών πυλώνων του αστικού δικομματισμού. Υπάρχει ανοιχτή πολιτική κρίση. Υπάρχει κατάρρευση του σοσιαλδημοκρατικού πυλώνα. Υπάρχει τεράστιο ρήγμα μέσα στο σώμα της λαϊκής δεξιάς. Η πολιτική της γενικής απαξίωσης των λαϊκών συμφερόντων αποσυνθέτει την ενότητα της δεξιάς παράταξης. Το στοιχείο της εθνικής ταπείνωσης γενικεύεται, τροφοδοτεί την ακροδεξιά. Η αστική διαχείριση μοιάζει να δυσκολεύεται εξαιρετικά και είναι αναγκασμένη να εξαντλεί διαρκώς όλες τις εφεδρείες της.

5. Κυρίως όμως συντελείται μια τεράστια ενίσχυση της αριστεράς και ανάπτυξη πολιτικών σχέσεων εκπροσώπησης με ευρύτερες λαϊκές μάζες, που ξεπερνούν κατά πολύ το εύρος των παραδοσιακών κομμουνιστογενών ρευμάτων. Η αριστερά αποτελεί πλέον τον κορμό έκφρασης ενός διευρυμένου λαϊκού ριζοσπαστισμού. Η συνολική πολιτική καταγραφή της αριστεράς ξεπερνάει το 25% και συνεχίζει να αναπτύσσεται. Ειδικότερα εντός της αριστεράς καταγράφεται επί της ουσίας μια στασιμότητα (με αναφορά στην συγκυρία) των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ αλλά και μια θεαματική εκτίναξη των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοιχείο αυτό αποδεικνύει ότι οι διαδικασίες με τις οποίες αναπτύσσεται η έκφραση του λαϊκού ριζοσπαστισμού στην αριστερά δεν αφορά μονάχα την έκφραση της διαμαρτυρίας. Είναι καθοριστικό το στοιχείο της στρατηγικής, του τρόπου που γίνεται αντιληπτό από ευρύτερα λαϊκά στρώματα το ερώτημα «ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, σε αυτή την χώρα».

6. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς ως μια αριστερή δύναμη που μπόρεσε πολιτικά & συμβολικά να συνθέσει 

α) την καθολική άρνηση της πολιτικής του Μνημονίου με το αίτημα για διαγραφή του χρέους, 

β) τον πολιτικό ριζοσπαστισμό της ευθείας σύγκρουσης με τους εκβιασμούς του αστικού δικομματισμού και της ΕΕ, προτείνοντας μια «Κυβέρνηση της Αριστεράς» ως μια απάντηση στα άμεσα ζωτικά προβλήματα των λαϊκών μαζών 

γ) τη φυσιογνωμία ενός πολυτασικού δημοκρατικού πολιτικού χώρου, 

δ) την κατεύθυνση της μετωπικής ενότητας της αριστεράς ως δυναμική έκφραση μιας ακόμη πλατύτερης λαϊκής συμμαχίας, αντικειμενικά διαμόρφωσε συνθήκες πλατειάς μαζικής πλειοψηφικής απεύθυνσης της αριστεράς.

Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύονται τα πλέον καθοριστικά σε σχέση με τις εμφανείς ελλείψεις του και τη σύγκρουση απόψεων που υπάρχουν στο εσωτερικό του. Το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς για δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης, κατοχυρώνει την αξιοπιστία του σε ευρύτερα ακροατήρια και μονιμοποιεί τις σχέσεις του με τον αναδυόμενο λαϊκό ριζοσπαστισμό.

7. Το ΚΚΕ κινήθηκε σε αντίστροφη πορεία, πρόβαλε την κομμουνιστική στρατηγική ως μοναδική απάντηση στις οξυμένες αντιφάσεις της καπιταλιστική κρίσης. Αρνήθηκε κάθε μετωπικό στόχο. Ειδικότερα, η αυστηρή σύνδεση του στόχου για έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ με την στρατηγική του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού και την «λαϊκή εξουσία» έγινε αντιληπτή από τις λαϊκές μάζες ως αδυναμία ή έλλειψη θέλησης σύγκρουσης με την Τρόικα και τον αστικό δικομματισμό. Αυτή η αδυναμία του ΚΚΕ να προβάλει τη δυνατότητα ενός μεταβατικού πολιτικού προγράμματος που να μπορεί να γειώνει τη στρατηγική του με ευρύτερα λαϊκά στρώματα οδήγησε στην απόλυτη περιχαράκωσή του και σε μια γενική αδυναμία διεύρυνσης των δεσμών του με τον αγωνιζόμενο λαό. Αντικειμενικά, μια στρατηγική που επενδύει στην ήττα του λαού και των άλλων πόλων της αριστεράς, στοχεύοντας μόνο στην ενίσχυση της, γίνεται άμεσα αισθητή από τις λαϊκές μάζες και οδηγεί στην πλήρη πολιτική απομόνωσή της.

8.  Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με σημαντικά αποθέματα ιδεολογικού και πολιτικού ριζοσπαστισμού καταγράφεται πλέον ως μια αναγνωρίσιμη αλλά πολύ μικρή πολιτική δύναμη, η οποία δε μπόρεσε να παίξει τον ρόλο του καταλύτη σε μια κατεύθυνση ριζοσπαστικής ανατροπής του πολιτικού τοπίου μέσα στην αριστερά. Όλο το πολιτικό πλαίσιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όλη η τοποθέτηση για την απαίτηση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος με επίκεντρο την ανάγκη διαγραφής του χρέους, αλλά και την σύγκρουση με την ΕΥΡΩΖΩΝΗ και την ανάγκη εξόδου της χώρας από το ΕΥΡΩ (βλέπε ανάλυση ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ-ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ) αντικειμενικά παίζει προωθητικό ρόλο, εφόσον ένα τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα θα μπορούσε να κατοχυρώνει μια διαδικασία μετωπικής συνάντησης όλων των αριστερών πολιτικών δυνάμεων. Όμως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε μπόρεσε να μετουσιώσει αυτή την κατεύθυνση σε δυναμική πρωτοβουλιών, να ορίσει ένα πρόγραμμα στόχων και συνεργασιών που να μετατρέπει την προγραμματική θέση της εξόδου από την ευρωζώνη σε απτή πολιτική μετωπικών συνεργασιών και γραμμή μαζών. Εν τέλει, η άρνηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για συνεργασία με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής πριν τις εκλογές περιόρισε τη φυσιογνωμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα «μικρό πολιτικό ρεύμα» και στέρησε τη δυναμική μιας ανοιχτής μετωπικής πολιτικής πρωτοβουλίας. Η επιλογή αυτή εισπράχτηκε από μεγάλο μέρος συντρόφων και αγωνιστών ως επιλογή «Φυσιογνωμικής Περιχαράκωσης» στη λογική του αντικαπιταλιστικού πόλου και σε πλήρη αντιπαραβολή με την προοπτική του αριστερού μετώπου.

9. Συνεπώς σε αυτήν τη συγκυρία, ο πολιτικός χώρος τον οποίο ορίζει η αριστερά μετατρέπεται σε ένα πολιτικό εργαστήρι μιας συνάντησης του λαϊκού ριζοσπαστισμού με την προοπτική της αλλαγής της πολιτικής κατεύθυνσης της χώρας. Σήμερα, η αριστερά συναντιέται με μια ιστορική ευκαιρία να μπορέσει να είναι αυτή, η κύρια έκφραση της λαϊκής οργής και ο φορέας της αντεπίθεσης, να δώσει σχήμα στην ελπίδα που ξαναγεννιέται, να μην την χλευάσει. Να συμβάλει καθοριστικά σε μια κατεύθυνση αποδέσμευσης της ελληνικής κοινωνίας από την πολιτική της ΕΕ, να σταματήσει την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού. Το ενδεχόμενο να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση της αριστεράς στη χώρα μας, αποτελεί ενδεχόμενο που από μόνο του θέτει το θέμα μιας ακόμη μεγαλύτερης και ραγδαίας αλλαγής των ταξικών συσχετισμών, ως και το όριο του να διακυβευτεί η ίδια η ταξική εξουσία. Αντικειμενικά, απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα οργανωθεί η μέγιστη αστική πολιτική συγκρότηση και θα ασκηθούν τεράστιες πιέσεις, ώστε η αριστερά να παραμείνει κατακερματισμένη και η όποια ριζοσπαστική έκφραση της να υποκύψει στην αστική διαχείριση και ηγεμονία.

10. Κόμβος στο ξεδίπλωμα αυτών των αντιθέσεων αποτελεί το θέμα του Ευρώ και τη Ευρωζώνης. Προφανώς μια κατά μέτωπο σύγκρουση της αριστεράς και του λαού με το ληστρικό επαχθές & επαχθές χρέος και το μνημόνιο, διαμορφώνει τις συνθήκες συνολικής αποσταθεροποίησης των αστικών επιλογών. Η έξοδος της χώρα από το Ευρώ αργά ή γρήγορα θα προκύψει, είτε ως επιβεβλημένη διαδικασία μέσα από τη αντιπαράθεση με την ΕΕ, είτε ως η μόνη πολιτική επιλογή που μπορεί να σταματήσει την μετακύλιση της κρίσης στα λαϊκά στρώματα. Είναι αναγκαίο προκειμένου να μην προδοθεί ο λαός, η αριστερά να μπορέσει να κρατήσει το ερώτημα αυτό ανοιχτό και να υπερασπιστεί έμπρακτα τη θέση «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ», «ΠΡΩΤΑ Ο ΛΑΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΥΡΩ». Αυτό σημαίνει ότι στο Δίλημμα ‘Λαός ή Ευρώ' η αριστερά θα κρατήσει το μέρος του χειμαζόμενου λαού και δε θα συνεταιριστεί την αστική πολιτική εξουσία σε μια αντιλαϊκή εκστρατεία διάσωσης του Ευρώ και των συμφερόντων των τραπεζών και του κεφαλαίου.

Σε αυτό το φόντο, οι εκλογές στις 17 Ιούνη  αποκτούν πλέον ιστορική σημασία για την ελληνική κοινωνία. Ο λαός, με τη συμμέτοχη και τη στήριξη της αριστεράς στις εκλογές, είναι δυνατό να διευρύνει το πολιτικό ρήγμα που άνοιξε στην πολιτική του μνημονίου με την προσωρινή αδυναμία του αστικού δικομματισμού να συγκροτήσει κυβέρνηση, επιβάλλοντας μια γενική-ολική αδυναμία συγκρότησης αντιδραστικής κυβέρνησης. Αυτή όμως η λαϊκή και αριστερή νίκη, δηλαδή το μπλοκάρισμα της συγκρότησης μιας κυβέρνησης της αντιδραστικής δεξιάς, μπορεί να γίνει πραγματικότητα μονάχα από μια ριζοσπαστική κυβέρνηση μιας ενωμένης αριστεράς.

Αποτελεί ταξικό, εθνικό και διεθνιστικό καθήκον του ελληνικού λαού και της αριστεράς στην χώρα μας, το πολιτικό μπλοκάρισμα της πολιτικής των μνημονίων και της λιτότητας που επιβάλει η ΕΕ. Η αποδιάρθρωση του αστικού κυβερνητικού συνασπισμού, αποτελεί μια συνθήκη που καθιστά de facto την Ελλάδα σπασμένο κρίκο της ΕΕ και δίνει την δυνατότητα στο να σπάσουν και άλλοι κρίκοι, έως το όριο να διαλυθεί η ΕΕ. Να διαλυθεί αυτό το σιδερένιο νεοφιλελεύθερο κάστρο του καπιταλισμού. Η ελληνική ανυπακοή στην πολιτική του μνημονίου, μπορεί να επιφέρει σεισμική ακολουθία σε όλο το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ.

Είναι σαφές πως μια ενδεχόμενη ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση της αριστεράς στις επόμενες εκλογές και ειδικότερα μια ενδεχόμενη απώλεια της πολιτικής εξουσίας από την πλευρά του κεφαλαίου, θα οδηγήσει σε μια λυσσαλέα επίθεση στην αριστερά από το σύνολο των μηχανισμών του κράτους (αστικά κόμματα, δημόσιοι οργανισμοί, ΜΜΕ κ.λ.π). Προκειμένου να μπορέσει η αριστερά να διατηρήσει τη μαχητική ριζοσπαστική πολιτική της συγκρότηση, θα πρέπει να μπορεί να στηρίζεται παράλληλα σε μια μετωπική ενότητα των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων και στο λαϊκό κίνημα, στους θεσμούς λαϊκής αυτοοργάνωσης, στις λαϊκές συνελεύσεις, στις τοπικές επιτροπές, στα σωματεία, στα πλατιά ενωτικά φοιτητικά σχήματα νεολαίας, στις αριστερές οργανώσεις κ.λ.π.

Στην βάση αυτή (και στον ορίζοντα της τελικής επί του θέματος συνεδρίασης της ΠΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 20/5/2012) είναι αναγκαίο η πολιτική κατεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις εκλογές της 17ης Ιούνη να διαπερνάται από τη λογική του αριστερού μετώπου. Σήμερα είναι αναγκαία και δυνατή η συγκρότηση ενός λαϊκού πολιτικού μετώπου με κέντρο την αριστερά και ενός προγράμματος που ορίζεται γύρω από τα σημεία της διαγραφής του χρέους, της εξόδου από το Ευρώ, της εθνικοποίησης των τραπεζών, της αναδιανομής του πλούτου και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Είναι όμως και από την άλλη σαφές ότι η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου θα χρειαστεί να περάσει και από πιο αντιφατικές μάχες και επιλογές κοινής δράσης και παρέμβασης. Ιδιαίτερα σήμερα, εν όψει αυτής της ιστορικά σημαντικής εκλογικής μάχης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να πάρει μια σημαντική μετωπική πρωτοβουλία που θα παίξει προωθητικό ρόλο στον αγώνα του λαού. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα μπορεί να απευθύνει κάλεσμα μετωπικής εκλογικής συνεργασίας – συμπαράταξης σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ για τη συγκεκριμένη εκλογική μάχη και να ενισχύσει την προσπάθεια του λαϊκού κινήματος για την ήττα των κυβερνήσεων της δεξιάς με την συγκρότηση μιας ριζοσπαστικής κυβέρνησης της αριστεράς, με άμεσους στόχους 

α) την καταγγελία και ακύρωση του μνημονίου, 

β) την διαγραφή του επαχθούς & απεχθούς χρέους, 

γ) την άρθρωση ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής με βάση τα συμφέροντα του λαού – το ερώτημα του Ευρώ θα κριθεί εκεί, 

δ) την εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων (ΟΤΕ, ΔΕΗ, κλπ) 

ε) την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και των μισθών, 

στ) την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών 

η) την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Οι στόχοι αυτοί ορίζονται σήμερα από τις πρώτες άμεσες προτεραιότητες καθώς και την συνειδητή επιλογή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα να κάνει ένα βήμα προς τη συγκρότηση μιας ευρύτερης ενότητας για τη συγκεκριμένη μάχη των εκλογών γύρω από ένα μάχιμο – αν και όχι ολότελα δικό της – πλαίσιο.

Μια τέτοια πρόταση θα ενισχύσει τις γραμμές της αριστεράς, θα ενδυναμώσει την αυτοπεποίθηση του λαού, θα ενισχύσει τη δυναμική της εκλογικής νίκης. Μια τέτοια διαδικασία θα ριζοσπαστικοποιήσει περαιτέρω το ΣΥΡΙΖΑ και θα κατοχυρώσει την πολιτική δυναμική της δέσμευσης «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ», «ΠΡΩΤΑ Ο ΛΑΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΥΡΩ».

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και γενικότερα ο χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν πρέπει σήμερα να απολέσει την πολιτική του αυτοτέλεια και να υποστείλει τη κριτική στους άλλους πόλους της αριστεράς. Αντίθετα είναι ανάγκαία η περαιτέρω ενδυνάμωσης ενός αυτοτελούς αριστερού μετώπου που να προωθεί με μάχιμο τρόπο την προγραμματική θέση της ανάγκης εξόδου από το Ευρώ κα σύγκρουσης με την ευροζώνη.

Αυτή όμως η γενική αναγκαιότητα πρέπει να γειωθεί στην συγκεκριμένη συγκυρία και στην καθοριστική μάχη αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, με στόχο το μπλοκάρισμα της συγκρότησης κυβέρνησης του μαύρου μετώπου. Είναι αναγκαία σήμερα, η κατοχύρωση μιας πρώτης σημαντικής νίκης του λαού, η αντικειμενική βελτίωση των θέσεων μάχης του και της αυτοπεποίθησης του. Μια τέτοια διαδικασία εκλογικής συνεργασίας της αριστεράς, θα δώσει τη δυναμική της συγκρότησης ενός μαζικού πλειοψηφικού κοινωνικού μπλοκ δυνάμεων, ικανού να φέρει σε πέρας διαδικασία της ρήξης με την ευρωζώνη και την επανακατοχύρωση του εθνικού νομίσματος, ως αναγκαίο σταθμό σε μια διαδικασία αναδιανομής του πλούτου υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, τη μαχητική υπεράσπιση της εξουσίας της αριστερής κυβέρνησης. Σε αυτή την διαδικασία οι δυνάμεις της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. έχουν να συμβάλουν καθοριστικά.

Σε άλλη περίπτωση μια κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ταυτόχρονα, να προτείνονται και οι αναγκαίοι όροι και προϋποθέσεις για μια μετωπική πολιτική και χωρίς την ταυτόχρονη αναγκαία πολιτική στήριξη του αντιμνημονιακού αγώνα, αντικειμενικά λειτουργεί αποδιαρθρωτικά για την εκλογική μάχη, αφήνει ακάλυπτη τη λαϊκή αγωνία, παραδίδει την προοπτική μια αριστερής κυβέρνησης στην πολιορκία της αστικής ηγεμονίας, αποστερεί από το λαό σημαντικά όπλα για το λαϊκό έλεγχο και την περεταίρω ριζοσπαστικοποίηση μιας ενδεχόμενης αριστερής κυβέρνησης.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πάρουν καθαρή θέση. Στο βαθμό που το ΚΚΕ αρνηθεί την πολιτική συνεργασία στην προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, ακόμη και με την δέσμευση όλων των αριστερών δυνάμεων στην προοπτική «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ» – «ΠΡΩΤΑ Ο ΛΑΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΥΡΩ», τότε είναι αναγκαίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προχωρήσει αποφασιστικά σε εκλογική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε ενδεχόμενο η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. σήμερα καλείται να δει τη συγκεκριμένη εκλογική μάχη ως έναν κόμβο του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου, όπου πρώτιστα αξιολογείτε η δυνατότητα μιας πρώτης σημαντικής νίκης και ανατροπής των συσχετισμών προς όφελος του λαού. Στην κατεύθυνση αυτή δεν πρέπει να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο της κριτικής στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ, εκείνου του σχηματισμού δηλαδή, που δείχνει σήμερα να ηγείται της έκφρασης της λαϊκής αμφισβήτησης. Η επιλογή αυτή δεν αναιρεί την ανάγκη έκφρασης σκληρής κριτικής στους συναγωνιστές για τις θέσεις τους για το Ευρώ και για τα άλλα σημαντικά θέματα της πολιτικής και ταξικής αναμέτρησης.

Προφανώς μια τέτοια διαδικασία δεν οδηγεί μονάχα σε ένα και μόνο αποτέλεσμα. Στην τελική στιγμή μπορεί ο αντίπαλος να διασπάσει το αριστερό μέτωπο και να ηγεμονεύσει. Υπάρχει όμως και η πιθανότητα ο αναδυόμενος λαϊκός ριζοσπαστισμός να ενισχύει την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του μετώπου. Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να αποκοπή από αυτήν τη δυναμική και να επενδύσει στο ενδεχόμενο της αναδίπλωσης του ΣΥΡΙΖΑ και της συντριβής των λαϊκών προσδοκιών, όπως φαίνεται ότι κάνει το ΚΚΕ. Άλλωστε μόνο έτσι αλλάζει ο συσχετισμός δύναμης: με αποφασιστικές πολιτικές πρωτοβουλίες, με την ικανότητα να διεισδύει η ριζοσπαστική πολιτική πρόταση και κατεύθυνση της αριστεράς σε ευρύτερες και αντιφατικές κοινωνικές μάζες και να τις αποσπά από το στρατόπεδο του αντιπάλου.

Κανείς δεν δικαιούται σήμερα να λείπει από αυτήν την μάχη και να θεωρεί καταδικασμένη σε αποτυχία την προσπάθεια του λαού να γκρεμίσει την κυβέρνηση του μνημονίου. Καμία επιλογή αυτόνομης εκλογικής καταγραφής δεν μπορεί να έχει έρεισμα στη συνείδηση του αγωνιζόμενου λαού. Αντίθετα, μια τέτοια επιλογή, ενδέχεται να διαρρήξει τις σχέσης εμπιστοσύνης μαζί του. 

17-05-2012, Παρέμβαση στο ΠΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,

* Αγγελακούδης Κώστας, Αλέξης Κώστας, Αλεξόπουλος Λευτέρης, Αλεξόπουλος Τάκης, Αντωνόπουλος Σταύρος, Αναλαμπιδάκης Μιχάλης, Αποστόλου Μιχάλης, Ατσοπάρδη Κορίνα, Βάσσος Δημήτρης, Βερβέρα Στάθια, Δραγώτης Ευθύμιος, Δρίβας Κωνσταντίνος, Δούνα Ελένη, Ηλιάδης Ηλίας, Ιωάννου Πέτρος, Καλτσάς Αλέκος, Κανελλής Δημήτρης, Καρελάκη Χρύσα, Κούκιος Άγγελος, Κουνινιώτης Δημήτρης, Κουτσιούμπης Γιάννης, Λαμπρόπουλος Λάμπρος, Λίγκας Γιώργος, Μάντζαρης Γιάννης, Μπαγκέρης Μανώλης, Μπαλωτή Εύη, Μπούντας Γιάννης, Νασιοπούλου Ελπίδα, Ξυπολιά Θεοδώρα, Παναγιώτου Μιχάλης Παπαχρήστος Χρήστος, Πασιαλής Γιώργος, Ποδιάς Κώστας, Πολιτάκη Πολύνα, Προκόπη Νατάσα, Σακελαρίου Κώστας, Σερετίδης Χρήστος, Σπηλιωτόπουλος Χρίστος, Σταματόπουλος Κώστας, Σταματόπουλος Χρίστος, Στόμη Παγώνα, Τσακαλάκης Κώστας, Τσεκούρας Λυκούργος, Τσιούρβα Μαρία, Φλωριώτης Αλέξανδρος, Φραγγίσκου Σοφία, Φυλακτίδης Τάσος, Χήτας Λάμπρος, Χήτα Μελίνα, Χριστοδούλου Στέφανος, Μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της ΑΡΑΝ και ανεξάρτητοι Αγωνιστές.

Το colpo grosso του Αλέξη Τσίπρα

Για δεύτερη φορά ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς δοκιμάζει να υπερφαλαγγίσει το ΠΑΣΟΚ…

Του Γιώργου Καραμπελιά

Για δεύτερη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο  – κι αυτή τη φορά στο τέλος της – ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς δοκιμάζει να  υπερφαλαγγίσει το ΠΑΣΟΚ ως εκφραστής του προοδευτικού χώρου…

Η πρώτη φορά ήταν το 1988 με τον ενιαίο Συνασπισμό και σήμερα γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ανάμεσα στις δύο περιόδους, υπάρχει μια ριζική διαφορά: Τότε, παρά την κρίση του (ήδη το χρέος βρισκόταν στο 100% και το έλλειμμα διευρυνόταν), το σύστημα διέθετε πολύ μεγαλύτερα αποθέματα και οι μεσαίες τάξεις ήταν μάλλον σε φάση επέκτασης.

Γι' αυτό, τότε, ως συνέπεια και της κατάρρευσης του ανατολικού στρατοπέδου και της έναρξης της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, τα μεσαία στρώματα ανασυσπειρώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ και ο Μίμης Ανδρουλάκης, που χαιρέτιζε από τα μπαλκόνια το τέλος του «Δον Κορλεόνε» της πολιτικής, λίγους μήνες μετά, σαν γνήσιος ανεμοδείκτης της μεταπολίτευσης, υποκλινόταν μπροστά στη σοφία του μεγάλου αρχηγού!

Σήμερα το τοπίο είναι ριζικά διαφορετικό. Η κρίση των μεσαίων στρωμάτων είναι σαρωτική, η πτώχευση των Ελλήνων σχεδόν καθολική και το ΠΑΣΟΚ έχει εξαντλήσει όλα τα αποθέματα αντιπροσώπευσης αυτής της συρρικνούμενης  μάζας. Επομένως, υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες για να αναδειχθεί μια νέα πρόταση εκπροσώπησης των μεσαίων στρωμάτων, που να προέρχεται από την ίδια τη μεσοστρωματική αριστερά. Και ποιος άλλος θα μπορούσε να την εκφράσει καλύτερα από ένα κόμμα όπως ο Συνασπισμός, των μεσαίων παγκοσμιοποιημένων στρωμάτων,  που βλέπουν να αποκόπτονται βίαια από το όραμα της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης» και της καταναλωτικής ευωχίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ηγέτης του, ο Αλέξης Τσίπρας, αποτελούν έτσι το καταλληλότερο όχημα για να αποτυπωθεί, σαν μια στιγμιαία φωτογραφία, η σημερινή πραγματικότητα αυτών των στρωμάτων. Από τη μια πλευρά, έχουν απομακρυνθεί βίαια από το προηγούμενο κοινωνικό στάτους τους και, από την άλλη, δεν έχουν ακόμη πιστέψει τον τελεσίδικο χαρακτήρα αυτού του μετασχηματισμού. Κατά συνέπεια, δεν επιλέγουν μια ακραία αντιευρωπαϊκή εκδοχή, τύπου ΚΚΕ, αλλά μια λογική απόρριψης του μνημονίου, χωρίς ακόμα να έχει εγκαταλειφθεί ολοκληρωτικά η ευρωλαγνεία τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Τσίπρας επιχειρεί τον τετραγωνισμό του κύκλου: και να αρνηθεί τις καταστρεπτικές συνέπειες του μνημονίου – και τα πέντε χρόνια λιτότητας – και, ταυτόχρονα, να διατηρήσει χορτάτο τον ευρωπαϊκό σκύλο. Πρόκειται, θα έλεγε ο Μαρξ, για μια καταπληκτική κοινωνική και πολιτική ισορροπία, τέτοια που εξέφρασαν τόσο παραστατικά και οι κάλπες της 6ης Μαΐου (149 έδρες στα πρώην μεγάλα κόμματα, 151 σε όλα τα υπόλοιπα).

Σε τέτοιες στιγμές ισορροπίας υπάρχουν πολλές επιλογές. Η μία του ΚΚΕ – που στη μακρά του διαδρομή έχει καεί πολλές φορές στον χυλό –  είναι η αποφυγή οποιασδήποτε προσπάθειας για άμεση κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας, ενώ η δεύτερη είναι μια προσπάθεια άλωσης της πολιτικής εξουσίας χωρίς ανατροπή του καθεστώτος. Αυτό δηλαδή ακριβώς που είχε κάνει ο Ανδρέας, στη δεκαετία του 1970. Γι' αυτούς τους λόγους, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίδονται σε κινήσεις ζογκλέρ. Διεκδικούν την πολιτική εξουσία και διακυβέρνηση, θέτοντας όρους – όχι απλώς απόρριψης του μνημονίου, αλλά αποδοχής ολόκληρου του προγράμματός τους –  που την καθιστούν ανέφικτη, με μοναδικό στόχο να συγκροτήσουν έναν ακόμη ισχυρότερο πόλο μέσα από άμεσες επικείμενες εκλογές. Γι' αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ εξαντλεί τη διερευνητική του εντολή συναντώντας όχι μόνο, ή κυρίως, κοινοβουλευτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να του επιτρέψουν κάποια μορφή κυβέρνησης, αλλά τους Οικολόγους Πράσινους, τη Λούκα Κατσέλη, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δηλαδή τους μελλοντικούς εταίρους σε ένα ακόμα ευρύτερο εκλογικό σχήμα. Κατά συνέπεια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει στον πειρασμό να αναδειχθεί στις επόμενες εκλογές  σε πρώτο κόμμα και να αναλάβει, με τον έναν ή άλλο τρόπο, τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ελπίζει ότι, στις σημερινές συνθήκες όπου, παντού στην Ευρώπη, αλλά και από τα άλλα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, καταγγέλλεται ως αδιέξοδη η πολιτική της λιτότητας, θα πιστωθεί οποιαδήποτε υποχώρηση των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ απέναντι στο μνημόνιο. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα εμφανιστεί ως ο σωτήρας της χώρας και πιστεύει ότι θα μεταβληθεί σε «ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ».

Στο πολιτικό επίπεδο οι συνθήκες είναι μάλλον ευνοϊκές, διότι το σύστημα δεν διαθέτει σχεδόν κανέναν αντίπαλο εναλλακτικό πόλο, μετά και την κατάρρευση και του Αντώνη Σαμαρά, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα πρώτα χρόνια του παπανδρεϊσμού,  όταν ο Ανδρέας έπρεπε να αναμετρηθεί με τον ισχυρό αντίπαλο πόλο του καραμανλισμού. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο καναβάτσο, εγκαταλειμμένο από τους ίδιους τους οπαδούς του (σχεδόν το 60 % των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ) και κινδυνεύει σε επόμενες εκλογές να υποστεί ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση. Κατά συνέπεια, ο ιστορικός του ρόλος έχει λήξει.

Ωστόσο, αυτό το εγχείρημα του Τσίπρα, ασχέτως αν ο ίδιος το συνειδητοποιεί, αποτελεί ταυτόχρονα ένα μεγάλο άλμα στο κενό. Διότι απουσιάζουν οι κοινωνικοπολιτικές προϋποθέσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί έκφραση της μεταπολίτευσης και της ιδεολογίας της. Εκπροσωπούσε την αριστερή πτέρυγα του κυρίαρχου σχηματισμού εξουσίας, στελεχώνοντας τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους και της αναπαραγωγής της κυρίαρχης μεταπολιτευτικής ιδεολογίας. Γι' αυτό και ήταν καταδικασμένος, σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, να αποτελεί συμπληρωματική πολιτική δύναμη ενός ηγεμονικού ΠΑΣΟΚ. Όταν λοιπόν δοκιμάζει να υποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που μπαίνει σε κρίση η πολιτική υποταγής στο ιερατείο των Βρυξελλών και προβάλλει η αναγκαιότητα μιας ενδοστρεφούς και πατριωτικής στροφής, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εντελώς ανέτοιμος για έναν πλειοψηφικό πολιτικό ρόλο. Διότι θα συμβεί ένα από τα δύο: Είτε θα θελήσει να συμπορευτεί με την κοινωνική πλειοψηφία, που απαιτεί πατριωτική πολιτική, ανακήρυξη της ΑΟΖ, αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, ενίσχυση της άμυνας, πράγμα που θα οδηγήσει σε σύγκρουση με την ίδια του την ιδεολογική βάση και τα στελέχη του κόμματος, είτε θα οδηγηθεί σε αναπόφευκτη συρρίκνωση, ακολουθώντας ακριβώς αυτή τη μέχρι χθες κυρίαρχη ιδεολογία.

Όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει την αφορμή για τη διεύρυνση των διαφωνιών στο εσωτερικό του. Ο Τσίπρας, σπρωγμένος από τη λογική της αναζήτησης της κυριαρχίας στο πολιτικό σκηνικό, συγκεντρώνει όλο και περισσότερες δυνάμεις  πασοκικής προέλευσης καθώς και πατριωτικής αναφοράς, λειτουργώντας λίγο πολύ «βοναπαρτιστικά» απέναντι στο ίδιο του το κόμμα. Υποχρεώνει, δηλαδή, τις ποικίλες συνιστώσες και τον εθνομηδενιστικό πυρήνα του κόμματός του να ανεχθεί μια πατριωτική διεύρυνση. Μέχρι πού όμως  θα μπορέσει να φθάσει;

Εξ άλλου, αυτή η προσπαθεια να υπερκεράσει τις αντιστάσεις του εθνομηδανιστικού πόλου, τον  σπρώχνουν σε ένα βαθμό και σε μια φυγή στο κενό, αλαβανικού χαρακτήρα. Πράγματι, θέλοντας να περιθωριοποιήσει τον μηχανισμό, μέσω της διεύρυνσης της μαζικής του απεύθυνσης,  υπόσχεται πως η Αριστερά μπορεί να είναι ήδη σήμερα μια κυβερνώσα Αριστερά!

Και όμως όλοι γνωρίζουμε πως το αντιμνημονιακό κίνημα, τόσο στην αριστερή όσο και τη δεξιά εκδοχή του, μπορεί να ανατρέπει  τους μνημονιακούς, χωρίς ακόμα να μπορεί να οδηγήσει τη χώρα  σε μια διακυβέρνηση σε πλήρη ρήξη με το εγχώριο και διεθνές σύστημα. Είναι ήδη μεγάλη κατάκτηση πως αντιμνημονιακές δύναμεις θα βρεθούν στη θέση της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα μπορούν έτσι  να υτποχρεώνουν όλες τις κυβερνήσεις να θέτουν ως μίνιμουμ όρο την αναδιαπραγμάτευση.

Η κοινωνική κατάσταση, ακόμα και αν χαλαρώσει το μνημόνιο, θα συνεχίσει να επιδεινώνεται, τα παρασιτικά καταναλωτικά στρώματα ιδιαίτερα, και ο δημόσιος τομέας,  θα συνεχίσουν να υποβαθμίζονται. Και αυτό γιατί η κρίση της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Ελλάδας είναι δομικού χαρακτήρα και δεν έχει δυνατότητα θεραπείας.  Έτσι η παραμικρή στραβοτιμονιά και η αδυναμία πραγματοποίησης των υπεσχημένων θα οδηγήσει σε κατάρρευση του εγχειρήματος και ισχυρή άνοδο δυνάμεων τόσο της δεξιάς – όπως συνέβη σε τόσες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης –  όσο και ενός αριστερού πληβειακού πόλου με ή χωρίς το ΚΚΕ.

Εν ολίγοις,  το colpo grosso  που αποπειράται ο Αλέξης Τσίπρας είναι πιθανόν να του βγει για μερικούς μήνες, αλλά όχι για περισσότερο. Δεν υπάρχουν οι κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις για την επανάληψη ή την επιμήκυνση της μεταπολίτευσης, όπως φαίνεται να πιστεύει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η μεταπολίτευση θα λάβει βίαια τέλος και, μέσα από το χάος και τον κουρνιαχτό της περιόδου που ακολουθεί, θα αναδειχθούν νέα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα. Άραγε, θα μπορέσει ο Τσίπρας να πραγματοποιήσει μια ρήξη με τον εαυτό του, δηλαδή με το κόμμα του και το παρελθόν του, για να βρεθεί σε ηγετικό ρόλο στη νέα εποχή στην οποία θα μπούμε, ή θα μείνει απλώς μια φιγούρα στη σχισμένη φωτογραφία της κοινωνικής και πολιτικής ισορροπίας του Μαΐου του 2012;

ΠΗΓΗ: Εκλογές 2012, Ρήξη φ. 80-89, Ρήξη φ. 85 – Μαΐου 17, 2012,  http://ardin-rixi.gr/archives/5753

Η αριστερά μπροστά σε μία πολύ κρίσιμη πρόκληση

Των Θάνου Αμπατζή, Χρήστου Πατούχα, Κώστα Ταβατζή

Είτε το σύστημα έβρισκε λύση διακυβέρνησης, είτε όπως τώρα πάμε άμεσα σε εκλογές,  υπάρχουν απολύτως αναγκαίες προτεραιότητες, τις οποίες οφείλει να εξετάσει η αριστερά.

Διευκρινίζουμε ξανά, ότι εννοούμε αριστερά, την αριστερά των ανατροπών. Δεν περιλαμβάνουμε σε αυτήν, την αριστερά της διαχείρισης, δηλαδή την ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη. Άλλωστε και στην πρόσφατη σύντομη μετεκλογική δραστηριότητα της, η ΔΗΜΑΡ, έκανε σαφές το πλαίσιο δράσης της και ακόμα σαφέστερη την τρέχουσα πολιτική της επεξεργασία.

Ο κ. Κουβέλης θέλει να διαχειριστεί την κρίση, στα δεδομένα, προκαθορισμένα όρια που όρισαν οι δανειστές, η Τρόικα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Για αυτόν τον λόγο κυρίως τον θέλουν. Γιατί χωρίς κινδύνους για τα όρια αυτά, θα αφαιρέσει από τους υπόλοιπους, μέρος των ενοχών τους. Θα τους διευκολύνει στην επιχειρούμενη αποφυγή της πλήρους πολιτικής τους χρεοκοπίας.

 Μιλάμε για την αριστερά ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες μικρότερες οργανώσεις και κινήσεις, είτε συμμετείχαν είτε όχι στις εκλογές, καθώς και όσους από τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, επιζητούν την πορεία προς τα μπροστά, συμβάλλοντας σε αυτό με την δράση και την σκέψη τους. Όλοι οι παραπάνω, επιβάλλεται να εξετάσουν τις νέες συνθήκες, να αξιολογήσουν τις νέες δυνατότητες, να αξιοποιήσουν την αυξανόμενη εμπιστοσύνη του λαού, να διορθώσουν πλευρές της πολιτικής τους, να συμπληρώσουν σοβαρά ελλείματα τους, να δώσουν εκατέρωθεν εξετάσεις πολιτικής αξιοπιστίας.

Δυστυχώς, στο διάστημα τουλάχιστον της τελευταίας μνημονιακής διετίας, η οργανωμένη αριστερά, δεν επεδίωξε ή δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε μία κοινή πολιτική επεξεργασία. Ας πούμε ότι δεν υπήρξαν για αυτό οι κατάλληλες συνθήκες. Εννοούμε ότι καμιά επί μέρους πολιτική δύναμη, δεν είχε η ίδια επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης για τα εργαζόμενα στρώματα του πληθυσμού, για την νεολαία, για την μικρομεσαία τάξη, για την ίδια την χώρα και την παραγωγική της βάση. Οι ηγεσίες αιφνιδιάστηκαν όσο και η κοινωνία. Αυτό, σαν αποτέλεσμα είχε, το σχέδιο εξόντωσης του λαού και της χώρας να βρει σπασμωδικές, ίσως μαζικές, οπωσδήποτε όμως αναποτελεσματικές αντιστάσεις.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, μαζί με την οικονομική της ολιγαρχία, ένωσαν τις δυνάμεις τους, ένωσαν και την ενδοτικότητα τους, απογυμνώθηκαν από κάθε ίχνος εθνικού συναισθήματος και ευθύνης. Παρέδωσαν την κυριαρχία και τον πλούτο της χώρας, έκαναν τον λαό της πειραματόζωο, αλυσόδεσαν τους εργαζόμενους, υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας.

Αντιλαμβανόμαστε, ότι μπροστά στις νέες εκλογές, δεν είναι δυνατόν να γίνουν, ακόμα και αν άρχιζαν δεν μπορούν να ολοκληρωθούν, βήματα κοινών επεξεργασιών και προγραμματικών στόχων. Είναι όμως δυνατόν, να βελτιωθεί του καθενός το πλαίσιο των στόχων και της δράσης, είναι δυνατόν ο καθένας να ανιχνεύσει ποιοι στόχοι του, δεν θα συναντήσουν την αντιπαλότητα του άλλου, ποιοι μπορούν να υποστηριχτούν με μαχητικό τρόπο από το μαζικό κίνημα.

Θα αναφέρουμε δύο παραδείγματα:

Πρώτο παράδειγμα. Η έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Είναι στις προτεραιότητες του ΚΚΕ και άλλων, δεν υιοθετείται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάργηση του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, θα προκαλέσει σύγκρουση και μάλιστα κορυφαία με την ΕΕ; Πρέπει μια τέτοια σύγκρουση να υποστηριχτεί από το ΚΚΕ, ακόμα και αν την κάνει μία αριστερή κυβέρνηση στην οποία δεν θα συμμετέχει το ΚΚΕ; Κάνουμε πιο ευθύ το ερώτημα: Μπορεί μια τέτοια σύγκρουση να ενταχθεί στην πάλη για έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη; Άρα να είναι μέρος της αυτοτελούς πολιτικής πάλης του ΚΚΕ; Είμαστε βέβαιοι πως ναι!

Δεύτερο παράδειγμα. Ο δημόσιος έλεγχος των Τραπεζών, έστω με τον θολό και ανολοκλήρωτο τρόπο που προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι στόχος που μπορεί να ενταχθεί σε μια συνολικότερη αντιμονοπωλιακή πάλη;

Θα μπορούσαν να παρατεθούν δεκάδες παραδείγματα. Φυσικά υπάρχουν προϋποθέσεις. Η πρώτη θα ήταν να υπάρξει αριστερή κυβέρνηση. Και θέλουμε επ αυτού, με κατηγορηματικό τρόπο να πούμε, σε συντρόφους επαναστάτες και μη, ότι δεν είναι κακό να το επιδιώκουμε.

Να το επιδιώκουμε με κάθε θυσία ή σαν αυτοσκοπό, αυτό είναι το κακό. Ένα κακό που στην περίπτωση αυτή θα αποδειχτεί ολέθριο.

Πρέπει να διασφαλίσουμε τις ελάχιστες αναγκαίες συνθήκες, έτσι ώστε αυτή η προοπτική να διευκολύνει την προστασία των λαϊκών δικαιωμάτων, την πορεία προς τα μπρός, προς την σοσιαλιστική προοπτική. Για ένα μέλλον φωτεινότερο, δημοκρατικό, δημιουργικό, ανθρώπινο, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Όχι! Δεν πρέπει να εξορίσουμε τους όρους αυτούς από το λεξιλόγιο μας! Δεν πρέπει να εξαιρέσουμε από τους στόχους μας, μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας!

Πρωτίστως όμως, πρέπει να στηριχτούν τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Ο δημόσιος πλούτος της χώρας. Να καταργηθούν τα μνημόνια και να εκδιωχθούν οι τροικανοί επιτηρητές. Προς τούτο, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει μονοσήμαντα να αποσαφηνίσει την πολιτική της. Θεωρούμε, ότι η κατάργηση των μνημονίων και της Τρόικας είναι το άμεσο ζήτημα. Ζήτημα σύγκρουσης που θα απαιτήσει την μέγιστη κινητοποίηση και ενότητα του λαού. Δεν επιτρέπονται ασάφειες και συγχύσεις. Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπονται υπαναχωρήσεις και διγλωσσία.

Το δεύτερο είναι ο λεγόμενος «Ευρωπαϊκός προσανατολισμός». Καταλαβαίνουμε, ότι η θέση αυτή δεν μπορεί να αλλάξει τώρα. Μπορεί όμως να γίνει συνείδηση όλων, ότι ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός δεν μπορεί να γίνεται Ευρωπαϊκός ζυγός. Δεν μπορεί να γίνεται υποταγή και υποδούλωση. (Φυσικά δεν καταλαβαίνουμε τις εμμονές ότι ευρωπαϊκός προσανατολισμός σημαίνει υποχρεωτικά ευρώ και ευρωσυνθήκες, ανισοτιμία πολιτική και οικονομική, αλλά αυτό,ας πούμε ότι δεν είναι του παρόντος).

Θεωρούμε ακόμα απαραίτητο να λείψει από την εκλογική μάχη οποιαδήποτε εκατέρωθεν ρεβανσιστική συμπεριφορά μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι μάχες στη αριστερά δίνονται στο πεδίο των ιδεών, σκληρές αλλά πάντα δημιουργικές, προωθητικές και ζωογόνες για το λαϊκό κίνημα. Κυρίως πρέπει να επιδιώκουμε σταθερά, την αξιολόγηση των συνθηκών, την πραγματικότητα της ζωής και των ανθρώπων. Να ακούσουμε την φωνή των ανέργων και των φτωχών συμπολιτών μας. Την κραυγή απόγνωσης των παιδιών μας. Ας μας περάσει από το μυαλό ότι πολλοί από αυτούς δεν έχουν ούτε πολιτική ούτε συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Και κυρίως δεν έχουν χρόνο. Δεν δίνουν πίστωση σε κανέναν. Δεν έχουν περιθώριο να μας περιμένουν να συμφωνήσουμε, ανάμεσα σε ιδεολογικές αναζητήσεις, σε διαφορές στρατηγικών προτεραιοτήτων. Απαιτούν να συμπιέσουμε το χρόνο, να δώσουμε πρακτικές απαντήσεις στο σήμερα, να δώσουμε λύσεις. Να βοηθήσουμε στην ανάγκη τους για αξιοπρέπεια, για επιβίωση!

Μπορούμε να νικήσουμε;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι! Να ξέρουμε όμως τι θέλουμε. Να έχουμε τελικό στόχο. Να μην τα διπλώσουμε στις πρώτες δυσκολίες. Και αυτές ήδη άρχισαν. Να έχουμε τακτική συγκέντρωσης δυνάμεων. Να μιλήσουμε καθαρά στο λαό για τα εμπόδια. Θα μας στήσουν παγίδες και μόνο ένα λαϊκό κίνημα με καθαρούς στόχους μπορεί να μας υπερασπίσει. Θα το κάνει, αν έχει την βεβαιότητα ότι υπερασπίζεται τον εαυτό του.

Και θα το πούμε καθαρά. Δεν μας αρέσουν οι αφορισμοί. Προσώπων και απόψεων. Δεν μας αρέσουν οι ατάκες στην τηλεόραση. (Τώρα που μας παίζει πολύ). Ας τις χρησιμοποιήσουμε για τους πραγματικούς αντιπάλους μας. Οι απόψεις, (προφανώς οι καλόπιστες και τεκμηριωμένες), είναι για να εξετάζονται προσεκτικά. Όχι να αφορίζονται.

Τι να ψηφίσουμε;

Θα διατυπώσουμε καθαρά την άποψη μας. Πριν όμως από αυτό θα πούμε καθαρότερα τι στηρίζουμε. Στηρίζουμε τους καθαρούς στόχους για τους οποίους πάλεψε ο λαός μας τα τελευταία χρόνια. Αυτούς  που προκάλεσαν τους αγώνες, αυτούς που έφεραν την ανάσα αισιοδοξίας της 6^ης Μάη. Και θέλουμε να απευθυνθούμε στα μικρότερα σχήματα της αριστεράς. Πιστεύουμε ότι θάναι χρησιμότερο να μην κατέβουν στις εκλογές της 17 Ιούνη. Δεν θα ωφελήσει η επανάληψη μιας νέας καταγραφής σε τόσο σύντομο διάστημα. Να στηρίξουν τους στόχους τους. Να τους απαιτήσουν. Και ας ψηφίσουν όποιο από τα δύο μεγαλύτερα σχήματα προσεγγίζει περισσότερο στη ανάλυση τους.

Θα ψηφίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούμε αναγκαία την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του. Δεν θα αποτρέψουμε κανέναν αν θέλει να ψηφίσει ΚΚΕ ή άλλο σχήμα, αν υπάρξει. Και θα επαναλάβουμε σε όλους την έκκληση μας. Να μην κρατάνε την σκέψη τους «κλειδωμένη στην ντουλάπα». Οι ανάγκες απαιτούν την μέγιστη εγρήγορση, την μέγιστη οξυδέρκεια.

Πάτρα, 17-05-2012

Τι δεν καταλαβαίνεις; [σύντροφε…]

Του Γαλαξιάρχη – Zaphod*

Δέκατη ημέρα ακυβερνησίας. Δεν έφαγαν ακρίδες τα σπαρτά μας, οι ουρανοί δεν βρέχουν βατράχια και στα ποτάμια δεν ρέει αίμα. Όμως μη γελιόμαστε. Στην κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος, ο ζόφος και η παράνοια. Τόσα χρόνια ψέμματος, αυθαιρεσίας, υποκρισίας και απύθμενης βλακείας, είχαν ανυπολόγιστα αποτελέσματα σε ένα περιβάλλον τόσο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, όλοι προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη. Ήταν η πρώτη φορά, μετά την ιστορική πιρουέτα του ΠΑΣΟΚ με το μνημόνιο, οπότε η κοινωνία άρχισε να παίρνει μία ιδέα από τη γενική εικόνα. Ο ψηφοφόρος πήρε μία μυρωδιά για το τι επιζητά ο διπλανός του.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η Νέα Δημοκρατία αποφάσισαν να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους αυτούς που τους ψήφισαν και να υπηρετήσουν – υποτίθεται – εκείνους που δεν τους ψήφισαν. Πώς αλλιώς να μεταφράσεις τη μετεκλογική ρητορική τους "πήρα-το-μήνυμα-και-θα-αλλάξω", βάση της οποίας όσα έκαναν πριν τις 6 Μαΐου ήταν όλα λάθος, ή τουλάχιστον δεν τα ενέκρινε ο κυρίαρχος λαός; Όπως είπε ο Μαρξ (όχι ο Κάρολος, ο άλλος, ο καλός): «Αυτές είναι οι απόψεις μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».

Αυτό που δεν κατάλαβαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, είναι ότι οι περισσότεροι από εκείνους που δεν τους ψήφισαν, δεν το έκαναν γιατί ήθελαν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ ή μία άλλη ΝΔ. Πολύ απλά ήθελαν καθόλου ΠΑΣΟΚ και καθόλου ΝΔ. Να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ήθελαν ένα "άλλο ΠΑΣΟΚ" ή μία "άλλη ΝΔ", πώς διαπιστώνεται αυτό, μετά από μία τόσο δυσθεόρατη εκλογική συντριβή; Αν δεν απατώμαι, οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς παραμένουν στις θέσεις τους. Το ίδιο και τα επιτελεία τους. Επίσης αν δεν απατώμαι, οι υπογραφές που έριξαν προεκλογικά, βάσει των οποίων δεσμεύονται προσωπικά για την μετεκλογική τους πολιτική, ισχύουν και σήμερα. Τι άλλαξε έκτοτε; Αν περιμένουμε να σας εξηγήσει ο αδιάβαστος Χρυσοχοΐδης και ο ντιντιδοφάγος Φαήλος, ψωνίσαμε από σβέρκο.

Επίσης, αγαπητέ νεοδημοκράτη και σύντροφε πασόκε, όσοι σας ψήφισαν ήθελαν να εφαρμόσετε το Μνημόνιο κατά γράμμα. Συνεχίζουν να το θέλουν…

Εκείνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι, αφού ο πολιτικός λόγος μετανάστευσε από αυτόν τον τόπο πριν πολλά χρόνια, πλέον ζούμε σε ζωντανή μετάδοση την αυτοκτονία του επικοινωνιακού λόγου. Του μοναδικού δηλαδή λόγου που μπορούσαν να αρθρώσουν τα δύο κόμματα εξουσίας.

Εκείνο που επίσης αντιλαμβάνομαι, είναι ότι πλέον δεν νιώθουν καν την ανάγκη να κρύψουν ότι είναι απατεώνες του κοινού ποινικού κώδικα. Με ανύπαρκτο σεβασμό προς όσους τους ψήφισαν, όπως άλλωστε και το 2009, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν την επόμενη των εκλογών «μάγκες σας δουλεύαμε, και πριν και μετά». Ποιο πρόγραμμα; Ποιες αρχές; Ποιες ιδεολογικές γραμμές και κουραφέξαλα; «Εμείς να κερδάμε, κι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν». Για την Πατρ$δα και το €θνος, πάντα!

Το αποκορύφωμα της μνημειώδους απάτης, που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αποσβωλωμένου θεατή της τηλεοπτικής πραγματικότητας, ακούει στη φράση: «φέρτε μου μία πολιτική που θεωρώ ότι είναι καταστροφική για τον τόπο, αλλά εγώ θα την στηρίξω, αρκεί να συμμετέχω στην Κυβέρνηση». Τα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια ζητώντας – εκλιπαρώντας σχεδόν – να μπουν επικεφαλής «οι δυνάμεις της δραχμής», όπως οι ίδιοι συνεχίζουν να τους αποκαλούν, κι αυτοί θα ακολουθήσουν από πατριωτικό καθήκον.

Μην το ψάχνεις με τη λογική ακυβέρνητε αναγνώστη μου. Ρώτα τον δικηγόρο σου να σου εξηγήσει τι σημαίνει αυτή η ρητορική και ποια ποινή προβλέπει ο νόμος γι' αυτούς που την εξασκούν στην πράξη…

Υπάρχει και αριστερό δούλεμα: Μέσα ή έξω από την Ευρώπη; Ευρώ ή δραχμή;

Αυτά και άλλα βαθυστόχαστα ερωτήματα, τύπου «κιθαρίστας ή ντράμερ;» απασχολούν επί δύο χρόνια τα πολιτικά γραφεία, τις αίθουσες σύνταξης και τα τηλεπαράθυρα, αυτού του δύστυχου τόπου που δεν απώλεσε ποτέ την χριστιανοραγιάδικη νοοτροπία του. Λες και μπορεί η Ελλάδα να μετακομίσει την αφρικανική ήπειρο αν βγει από την ευρωζώνη. Ή το χρώμα του χαρτονομίσματος που (δεν) έχει ο Έλληνας αποτελεί θεμέλιο της ευρωπαϊκης του καταγωγής. Ή η ευρωζώνη έχει την παραμικρή σχέση με εκείνο το νεφελώδες ευρωπαϊκό ιδεώδες που κυκλοφορεί ξέψυχο στα θολωμένα κεφάλια των Ευρωπαίων πολιτών. Έτσι ακριβώς τοποθετούνται τα διλήμματα και μάλιστα με μία ποιοτική διαφορά στο μετεκλογικό χάος. Πλέον δεν υπάρχει καμία αναστολή σε ακραίες εκφράσεις όπως «μάχες συμμοριών με καλάσνικοφ» ακόμη και «πυρηνικό ολοκαύτωμα», για να περιγράψουν τις "7 πληγές του Δραχμαώ".

Αν όμως από τους κοινούς απατεώνες της Δεξιάς δεν έχω καμία απαίτηση, δεν ισχύει το ίδιο για την Αριστερά. Για να ξεκαθαρίσω, όταν λέω Δεξιά, εννοώ το ΠΑΣΟΚ ως κύριο εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού και τη ΝΔ ως κύριο εκφραστή της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης. Όταν λέω Αριστερά, βάλτε όποιο επιθετικό προσδιορισμό θέλετε: προοδευτική, σταλινική, παλαβή, υπεύθυνη, ορθόδοξη, αιρετική, κυβερνώσα, επαναστατική. Από αυτήν όχι μόνο περιμένω, αλλά και απαιτώ πολιτικό λόγο ουσίας. Όχι τερτίπια αντιπροπαγάνδας και φραξιονισμούς του "ορθού δρόμου".

«Διορθώστε την ψήφο σας» λέει η Αλέκα και ο επαναστατικός κοινοβουλευτισμός (ή η κοινοβουλευτική επανάσταση αν προτιμάτε) τερματίζει την προσβολή της λογικής μας. Βέβαια, από αυτό το ΚΚΕ πλέον έχω πάψει να προσβάλλομαι. Είναι δυνατό να πάρω στα σοβαρά ένα ακραία δογματικό μόρφωμα, που μέσα στην τύφλα του αδυνατεί να διακρίνει τις ιστορικές συνθήκες που πλέον έχουν αρχίσει να του ρίχνουν καρπαζιές μπας και ξυπνήσει; Έχω μάλιστα πάρει απόφαση ότι αν ο μαϊλικός σταλινισμός πάρει στα χέρια του την εξουσία, θα είμαι ένας από τους πρώτους που θα δουλεύουν αλυσοδεμένοι στα Λαϊκά Χρυσωρυχεία Χαλκιδικής, για το καλό της επανάστασης. Πάμε παρακάτω λοιπόν…

Η αυτοαποκαλούμενη ως Υπεύθυνη Αριστερά, το ξεκαθάρισε: «Ευρώ πάση θυσία». Δηλαδή συγκεκριμένο νόμισμα (και τίποτε περισσότερο), ανεξαρτήτως εφαρμοζόμενης πολιτικής, κοινωνικής εξαθλίωσης, έστω και βασικής επιβίβωσης. Τι έχει να προσφέρει στο μέλλον μου αυτή η Αριστερά που θα έκανε ακόμη και το Στέφανο Μάνο να δακρύσει από την θεσμική της υποταγή; Τουλάχιστον σύντροφοι, κάντε μου τη χάρη να μην επιστρατεύετε το πνεύμα του μακαρίτη Παπαγιαννάκη, γιατί βρίσκεστε στα πρόθυρα της τυμβωρυχίας.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πρώην παλαβή και νυν κυβερνώσα Αριστερά, του Σύριζα. Καλή και λογική η γραμμή των "πέντε σημείων", αλλά δεν αρκεί Αλέξη μου, και δικαίως κάποιοι έχουν αρχίσει να ομιλούν για αναδυόμενη καρικατούρα Ανδρέα Παπανδρέου. Έπαιξες κι εσύ το παιχνίδι της μανιέρας και το κέρδισες. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, για να μην ισχυριστώ κι όλας ότι η μανιέρα υπήρξε η βάση της απατεωνιάς όλα αυτά τα χρόνια. Επειδή λοιπόν η πραγματικότητα και η ουσία δεν έχουν να κάνουν με το όνομα του νομίσματος, που ούτως ή άλλως δεν έχουμε στο πορτοφόλι μας, αλλά με τα πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα, ξεκολλήστε από τα τρομοδιλήμματα των πολιτικών απατεώνων. Οφείλετε εδώ και τώρα να εξηγήσετε ξεκάθαρα τι σημαίνει αλλαγή των όρων του μνημονίου και πόσο συμβατή είναι με τις πεποιθήσεις σας και το λαϊκό συμφέρον. Αν θέλουμε "απαγκίστρωση" μπορούμε να φωνάξουμε τον Φώτη τον Φαλαινοθήρα, κι αν επιθυμούμε "αναδιαπραγμάτευση" έχουμε τον Αντώνη τον Κουκουλοκτόνο. Εμείς όμως ζητήσαμε ρήξη. Ήξεις αφήξεις δεν χωρούν πια. Πείτε τα πράγματα με το όνομά τους, τα σύκα-σύκα, τη σκάφη-σκάφη, το νόμισμα-νόμισμα, την Ευρώπη-Ευρώπη, τον πολιτισμό-πολιτισμό και το σοσιαλισμό-σοσιαλισμό.

Σοβαρευτείτε σύντροφοι. Σοβαρευτείτε… Plan A, Plan B, Plan C…

Για να σοβαρευτώ όμως κι εγώ λίγο. Έχω να κάνω, κλείνοντας, μία και μόνη ερώτηση προς τους υποψήφιους σωτήρες μου (αριστεροδεξιούς):

Ας δεχτούμε ότι όλοι οι Έλληνες δεν θέλουν να φύγουν από την ευρωζώνη. Πολύ θα ήθελα λοιπόν να γνωρίζω, αν κάτι δεν πάει καλά, ποιο είναι το "Plan B" που έχετε καταστρώσει. Κρίνοντας από τα λεγόμενά σας σκοπεύετε να κλειδώσετε τις τράπεζες, να σηκώσετε τους λογαριασμούς σας και να την κάνετε για το εξωτερικό, βγάζοντας και τα άρματα και τα καλάσνικοφ στους δρόμους.

Άλλο "Plan B" έχετε;

Επιτέλους μιλήστε πολιτικά. Με ειλικρίνεια. Η επένδυση στην κοινωνική παραφροσύνη, γενά πολιτική παραφροσύνη. Κι αν δεν ξέρετε ιστορία, αυτή η παραφροσύνη ονομάζεται φασισμός και ενίοτε ναζισμός. Την πολιτική δεν μπορείτε να την αποφύγετε. Την αλήθεια θα την βρείτε μπροστά σας, όταν θα είναι πολύ αργά για όλους.

Εμείς πάλι στους δρόμους θα είμαστε. Λίγο πιο φτωχοί, λίγο πιο άνεργοι, λίγο πιο εξοργισμένοι, λίγο πιο παράφρονες…

ΠΗΓΗ: 16 Μαΐου, 2012, http://galaxyarchis.wordpress.com/2012/05/16/….82/

* Ο Γαλαξιάρχης  – Zaphod είναι …. http://galaxyarchis.wordpress.com/about/ 

Λέξεις-μολότοφ ενάντια στο μαύρο χρήμα*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η «νέα τάξη» πραγμάτων, ένας όρος που επικράτησε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης για να δηλώσει τη γεωπολιτική πραγματικότητα της ακόλουθης χρονικά συντριπτικής διεθνούς κυριαρχίας των Η.Π.Α., χρησιμοποιείται από τον Ντίνο Σιώτη στην ποιητική του συλλογή «Μαύρο χρήμα», όμως όχι τη φορά αυτή για να δηλώσει τη γεωπολιτική αλλά τη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα ενός ακραίου, ανάλγητου παγκοσμιοποιημένου οικονομικού συστήματος, στο οποίο οι κρατούντες εγκαθιδρύουν το σκοτάδι για να διακινούν την ανομία και την αιμοβορία:

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 343, 16/5/2012.

«Έχουν αγκαλιές και δεν αγκαλιάζουν/ έχουν μάτια και δεν βλέπουν έχουν/ αυτιά και δεν ακούν κατεβαίνουν// σκάλες που δεν τις έχουν ανεβεί»· οι αγκαλιές, τα μάτια και τ' αυτιά είναι σφραγισμένα, η άρχουσα τάξη αρνείται να αφουγκραστεί τις ανάγκες των υπολοίπων. Η άνοδός της με αθέμιτα μέσα δεν της επιτρέπει να κατανοεί, παρά μόνο να ποδοπατά και να εγκληματεί.

Το σκηνικό είναι μουντό. «Στις μέρες μας δεν αξιωθήκαμε να δούμε/ τον θρίαμβο της δημοκρατίας ούτε της/ δικαιοσύνης» συλλογίζεται ο Σιώτης. Ο κυνισμός, η απάθεια, η έλλειψη ενδιαφέροντος, επικοινωνίας κι ανθρωπιάς πυροδοτούνται από το μαύρο χρήμα: «τα ώτα των μη ακουόντων/ είναι βουλωμένα με μαύρο χρήμα». Αυταπάτες εκταμιεύονται σε μαύρο χρήμα, αβεβαιότητες εξοφλούνται σε μαύρο χρήμα, η βεβαιότητα ασφαλίζεται σε μαύρο χρήμα. Το μαύρο χρήμα κατεδαφίζει τα όνειρα, την εμπιστοσύνη, τη σιγουριά, την ασφάλεια. Υποταγμένοι σε τούτη τη μαύρη πρακτική, όσοι συμμετέχουν στο παιχνίδι των ισχυρών υπογράφουν την καταδίκη τους, που σηματοδοτεί την προσωπική τους εγκατάλειψη «στην άκρη του δρόμου», σφραγίζοντας την ταξική, κυρίως όμως την ηθική τους χρεοκοπία. Όσο λοιπόν οι «νεόπλουτοι» του ομότιτλου ποιήματος «τοκίζουν την/ ευμάρεια σε παράκτιες εταιρείες», «η/ ζωή παραμένει ανασφάλιστη και φοβική». Η μόνη ασφάλεια, κατά τον Σιώτη, εντοπίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Ανακυκλώνοντας εμφαντικά τον όρο «μαύρο χρήμα» δώδεκα φορές μέσα στην ποιητική του συλλογή (δεκατρείς μαζί με τον τίτλο της συλλογής, σημαινόμενο κακοδαιμονίας) ο Σιώτης τον ταυτίζει λόγω χρώματος και υπόγειων διαδρομών με το σκοτάδι, ενώ παράλληλα τον αντιπαραβάλλει στο φως, το οποίο απειλείται με θάνατο. Ο ήλιος, φορέας του φωτός, ακρωτηριάζεται, ξεπουλιέται από «πλεονέκτες που θησαυρίζουν/ τοκίζοντας αέρα αλαζονείας σε τράπεζες/ πλειστηριασμού φωτός». Σκιές, φασματικές φιγούρες υποχθόνιες, επιβάλλουν το «άπλετο σκοτάδι». Τα δελτία ειδήσεων ισοπεδώνουν τον «άμαχο πληθυσμό» και προσκολλούν επάνω του τον θάνατο «σαν βδέλλα». Με ποιητική ευαισθησία ο Σιώτης αγωνιά για το σκοτεινό αύριο σε μια προφητεία που προβλέπεται να επαληθευτεί με μαθηματική ακρίβεια: «το πρωί να 'ναι εδώ και να μην έχει ξημερώσει», εφόσον θα κυριαρχεί το σκότος.

Ανάχωμα στην αλαζονεία των άπληστων υψώνεται ο ποιητικός λόγος. Ο ποιητής απευθύνει προσκλητήριο αντίστασης αναλαμβάνοντας ο ίδιος πρώτος δράση: «στο αμόνι χτυπώ την αλαζονεία»· και κηρύσσει την επανάσταση με τρομπέτες που συνθέτουν σκηνικό τελικής κρίσης. Οι λέξεις του είναι «εξεγερμένες» και παλεύουν ενίοτε μόνες ενάντια στην ατιμώρητη αυθαιρεσία. Πώς να πορευτούν άλλωστε αλλιώς, όταν ακόμη κι ο Θεός απουσιάζει; Στα ποιήματα «Θεέ μου» και «Κύριε» ο ποιητής προσευχόμενος απευθύνει στον Θεό επίκληση προς σωτηρία. Παρουσιάζοντας όλη την ελληνική τραγωδία με το κλίμα της φιλαρχίας, της ανομίας, της διαπλοκής, της διαφθοράς, της ατιμωρησίας, της σήψης, της δυσωδίας και της διάλυσης, παρακαλά για την έξοδο από τον «νυχτερινό ουρανό». Όμως ο Θεός είναι εξαφανισμένος («γιατί εξαφανίστηκες Κύριε»), απών από τον άδικο, παράλογο, εγωιστικό, υποκριτικό, ανυπόληπτο κόσμο. «Κι εσύ Κύριε κάθεσαι εκεί ψηλά/ (μα πόσο ψηλά πια;) και δεν λες δυο λόγια»: η μοιραία διαπίστωση του τραγικού αδιεξόδου επισύρει το απεγνωσμένο ερώτημα «μήπως θα 'πρεπε να τα μαζεύω/ Κύριε και να πάω σε άλλη πατρίδα;»

Σε ποια πατρίδα όμως να αναζητηθεί το καταφύγιο, όταν η πατρίδα της θεϊκής αγκαλιάς, στην οποία θα μπορούσαν να αναχθούν όλες οι υπόλοιπες, είναι από καιρό εξαφανισμένη κι αγνοούμενη; Γι' αυτό και στο σκηνικό της τελικής κρίσης, ελλείψει της θεϊκής επιφάνειας, πρωταγωνιστεί η ποίηση. Καθώς μάλιστα η ποίηση δεν απέχει πολύ απ' το να ταυτιστεί με τη ζωή που «βρέθηκε ατιμασμένη σ' ένα χαντάκι», εφόσον ανακαλείται η ανάλογη μοίρα ενός ποιητή, του δολοφονημένου από τους φασίστες Ισπανού Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, έχει κάθε λόγο να διεκδικήσει την αποκατάστασή της. Βεβαίως το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο, δεδομένου πως η βασικότερη μονάδα λόγου, το ρήμα, διαστρέφεται: «το ρήμα το εξαγοράζω με μαύρο// χρήμα», δηλώνει ο ποιητής, σχολιάζοντας πόσο εύκολα το «ρήμα» μεταπίπτει σε «χρήμα», πόσο εύκολα η αλήθεια παραλλάσσεται κι ακυρώνεται με την προσθήκη ενός «Χ» που την παραχαράσσει. Εδώ λοιπόν απαιτείται «λεξιλόγιο πιο γυμνό κι απ' την ποίηση», εδώ επιβάλλεται «να εφεύρουμε/ λέξεις μολότοφ».

Ο Σιώτης αρπάζει τις αυτοσχέδιες μολότοφ του και τις εκτοξεύει με τη σκληρότητα της τιμωρού ποιητικής του γλώσσας ενάντια «στην κάθε φύσεως μαλακία». Δεν διστάζει να χαρακτηρίσει εμμέσως ως κτήνη τους μαυραγορίτες, που «αφήνουν ατάιστα τα ζώα τους φροντίζουν/ όμως στο έπακρο τα ζωώδη αισθήματα». Οι άπληστοι, πάλι, αποκαλούνται «πρεζόνια του πλούτου», ενώ και το προφίλ τους σχηματοποιείται «με άναρχες παντομίμες καύλας». Για όλους όσους δεν αναγνωρίζουν άλλο ιερό και όσιο πέρα από την «Αγία Απληστία», ο Σιώτης επιστρατεύει ενισχυτικά την ειρωνεία του: «έζησα/ τις μεγάλες στιγμές της μικρότητας των/ πολιτικών»· έτσι ο ποιητής προσδιορίζει το μέγεθος το προσωπικό μα και το μέγεθος των πράξεων των όντων τούτων με επίθετα αντιθετικά στις αποδιδόμενες σε αυτά ιδιότητες, επιτείνοντας έτσι τα αρνητικά χαρακτηριστικά τους.

Η αναλγησία και ο κυνισμός όσων υπηρετούν το βρόμικο σύστημα αναδεικνύεται περαιτέρω μέσα από την ευαισθησία που εκδηλώνουν τα άψυχα αντικείμενα καθώς προσωποποιούνται. Το παγκάκι, ξενώνας συχνά αστέγων, χαρακτηρίζεται το ίδιο από τον Σιώτη «άστεγο». Τα μαχαίρια λιποτακτούν «γιατί δεν είχαν ψωμί να κόψουν/ δεν είχαν τοστ να το αλείψουν βούτυρο». Οι δρόμοι, με τη σειρά τους, «στ' αλήθεια τα// χάνουν τρελαίνονται και κλαίνε απαρηγό-/ ρητοι όχι λόγω δακρυγόνων αλλά λόγω/ κατάντιας του συλλογικού δράματος». Ακόμη και τα άψυχα, επομένως, χάνουν τον προσανατολισμό τους και αλλοτριώνονται, όταν υποχρεώνονται να συμμετάσχουν στον πόνο και στον εξευτελισμό του ανθρώπου. Η εκδήλωση ευαισθησίας από τα άψυχα, σε σύγκριση με την αφασία των ανθρώπων, κορυφώνει την τραγικότητα της κατάστασης.

Εξίσου δραστικά λειτουργεί η αντιστροφή από τον Σιώτη παραδοχών ευρέως διαδεδομένων, των οποίων η αποδόμηση τις καθιστά άκυρες. Η πασίγνωστη παραδοχή πως όποιον πολιτικό αποχωρεί από το «μαντρί», δηλαδή από το κόμμα στο οποίο ανήκει, προκειμένου να κινηθεί αυτόνομα, τον τρώει ο «λύκος», προσεγγίζεται από τον ποιητή υπό ένα νέο πρίσμα ερμηνείας, σύμφωνα με το οποίο ο λύκος δεν βρίσκεται έξω από το μαντρί, παρά μέσα σ' αυτό, ενώ το «αρνί», δηλαδή ο μαντρωμένος λαός, καλείται να δείξει εμπιστοσύνη στον λύκο, υπονομεύοντας την ύπαρξή του και αποδεικνυόμενο «τυφλό». Η αντίστροφη αλληγορία του Σιώτη αποδίδει τόσο το πόσο απροστάτευτος είναι ο λαός σαν αρνί, όσο όμως και τη δική του ευθύνη, που επιφέρει την τυφλότητά του.

Η τυφλότητα αυτή, εξάλλου, έχει ως συνέπεια «ο// κύκλος να μην κλείνει αλλά να παρα-/ μένει ανοιχτός όπως οι πληγές των/ Φαραώ». Τα νοσήματα των Ελλήνων, διαχρονικά κι ανίατα, παρουσιάζονται από έναν χορό αρχαίας τραγωδίας στο Σύνταγμα, ο οποίος «απαγγέλλει το αρχαίο δράμα του λαού». Οι διαφορετικοί χρόνοι, παρελθόν και παρόν, συμφύρονται στον ίδιο τόπο, στον ίδιο λαό, αποκαλύπτοντας πως ποτέ δεν επήλθε η πρόοδος. Η κυριαρχία του παρελθόντος επί του παρόντος, καθώς «το τέλος του/ αιώνα ήρθε πριν την αρχή του», με το τέλος να προηγείται χρονικά της αρχής, δηλώνει μέσω του οξύμωρου σχήματος την κατίσχυση του μεσαίωνα. Η ίδια διαπίστωση επιβεβαιώνεται κι από το επιλογικό της συλλογής τρίστιχο «Αν και ένα χρόνο στο/ μνημόνιο ζούμε σε/ προμνημονιακή εποχή», γεγονός που καταδεικνύει πως παρά το πέρασμα του χρόνου δεν επήλθαν βελτιωτικές αλλαγές· αντιθέτως επήλθε οπισθοδρόμηση.

Πώς μπορεί να συντελεστεί λοιπόν η έξοδος από τον λαβύρινθο; Η πρόταση του Σιώτη περιλαμβάνει την εγκατάλειψη του παρελθόντος και της σήψης του: «η καινούρια ζωή/ προχωρά αφήνοντας πίσω της τα ρετάλια/ τα ρεμάλια και τα ράκη της απάτης». Για να κατορθωθεί αυτό, βεβαίως, προϋποτίθεται πως τα πράγματα θα ειπωθούν με τ' όνομά τους, χωρίς κολακείες και ωραιοποιήσεις: «όσοι χαϊ-/ δεύουν τα αυτιά της εξουσίας ας πάνε/ να κλειστούν ξανά στον γυάλινο πύργο/ τους: σε κανέναν μας δεν θα λείψουν». Έτσι ο Σιώτης δεν δείχνει απλώς στα παπαγαλάκια της εξουσίας τον δρόμο για το κλουβί τους, μα βγάζει από τον γυάλινο πύργο την μέχρι πρότινος εκεί εγκλωβισμένη ποίηση, που αφυπνίζεται και αφυπνίζει, καθώς αποσπά τον εαυτό της από την ιδιώτευσή της και τις εσωτερικές της καταβυθίσεις, και διεκδικεί ξανά ενεργά τον κοινωνικό της ρόλο.

Ντίνος Σιώτης, «Μαύρο χρήμα», εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2011, σελ. 88.

Τρομερό, σε «γύπες» κατέληξαν τα 436 εκατ. ευρώ του Ελληνικού Λαού

Του Άκη Κατσούλα*

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αμερικάνικης εφημερίδας "New York Times" που υπογράφει ο Landon Thomas Jr με τίτλο «Bet on Greek Bonds Paid Off for Vulture Fund» (το παρουσιάζουμε παρακάτω), στα ταμεία του ληστρικού  fund "Dart managment", ένα μυστικό ταμείο επενδύσεων (που οι οικονομολόγοι αποκαλούν «γύπα»), με έδρα, στις Νήσους Καϋμάν, κατέληξαν τα 436.000.000 ευρώ, που πλήρωσε η χώρα μας για τα ομόλογα που έληγαν στις 15-5. 

Μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμία επίσημη διάψευση της είδησης, η οποία δημιουργεί τεράστιες ευθύνες, για όσους γνώρίζαν, που θα καταλήξουν τα λεφτά του ελληνικού λαού. Από την άλλη τίθεται κατά την άποψη μας «επί τάπητος», το ζήτημα της στάσης πληρωμών και λογιστικού ελέγχου του χρέους, αφού η κατάληξη των  436 εκατ. Ευρώ, στα χέρια κερδοσκόπων, δικαιώνει αυτούς που το ζητούν.

Η εφημερίδα συγκεκριμένα αναφέρει, ότι δεν αποτέλεσε έκπληξη, η πληρωμή του συγκεκριμένου, ομολόγου, αυτό που όμως που διαπιστώνει ο αρθρογράφος είναι, ότι σύμφωνα με πηγές του, το 90%  των 436.000.000 ευρώ που πλήρωσε η χώρα μας, κατέληξαν στα ταμεία του fund "dart managment", γύπα όπως το ονομάζει, που εξειδικεύετε σε αγορά ομόλογων, χρεοκοπημένων χωρών.

Το Dart είναι ένα, από τα πιο γνωστά από τα λεγόμενα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια, τα οποία έχουν  ιστορικό, στην αγορά των κρατικών ομολόγων, από χώρες, σχεδόν σε πτώχευση  και όταν δεν πληρώνονται, μηνύουν τις κυβερνήσεις. για τα χρήματα.

Η Dart και ένα άλλος «γύπας», ο Elliott Associates, τελειοποίησαν την στρατηγική τους στις διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, που πέρασαν κρίσεις χρέους τα τελευταία χρόνια.

Η Dart αγόρασε, τα ελληνικά ομόλογα, στην εξευτελιστική τιμή των 60-70 σεντ και αποκόμισε τεράστια κέρδη, αφού έλαβε 100 σεντς στο δολάριο. Το αποτέλεσμα σημειώνει η εφημερίδα, ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, για τις ελληνικές τράπεζες, και άλλους επενδυτές, που αναγκάστηκαν να έχουν, μια απώλεια 75 % για ελληνικά ομόλογα, που κουρεύτηκαν μέσω του PSI.

Παρακάτω γίνεται αναφορά ότι Έλληνες αξιωματούχοι επέμειναν την Τρίτη ότι ο λόγος για να πληρωθεί το ομόλογο, σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν υπήρχε  κυβέρνηση.

Στην εφημερίδα υπάρχει δήλωση του Γκίκα Χαρδούβελη, ανώτερου οικονομικού σύμβουλου του πρωθυπουργού κ. Λουκά Παπαδήμου, ότι «μας έπιασαν σε αδύνατη στιγμή. Αλλά αυτό δεν προδικάζει τις μελλοντικές αποφάσεις για το θέμα αυτό.».

Το δημοσίευμα κάνει αναφορά στον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, πως αν εκλεγεί πρωθυπουργός, η στάση των δανειστών θα σκληρύνει και ότι οι ανησυχίες θα εντείνονται συνεχώς, για τις πληρωμές που η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να κάνει. Στις 18 Μαΐου, για παράδειγμα, η χώρα πρέπει να κάνει μια τέτοια πληρωμή, ύψους  3.300.000.000 €. Προς το παρόν, τα κεφάλαια διάσωσης, καλύπτουν, τις εν λόγω υποχρεώσεις. Αλλά αν τα κεφάλαια αυτά κοπούν, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να προβεί σε μελλοντικές πληρωμές ομολόγων.

Ιδρυτής του Dart είναι ο Dart Kenneth, κληρονόμος σε μια επιχείρηση δισεκατομμυρίων δολαρίων, που δραστηριοποιείτε  στις Νήσους Καϋμάν. Το Dart επενδύει σε κρατικά ομόλογα από το 1980. Το Dart, μαζί με το Elliott Associates, μήνυσε, την Αργεντινή, η οποία  κηρύξει στάση πληρωμών το 2002. Τα κεφάλαια που ζητούν ως αποζημίωση μέσω των αμερικανικών δικαστηρίων είναι 2 δις δολάρια.

Βρήκαμε, στο προσωπικό blog του πρώην Αμερικανού Ηγέτη Bill Clinton, ότι ο Kenneth Dart, ιδρυτής του Dart Managment, ήταν χρηματοδότης του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Bill Clinton   μάλιστα γράφει «…ότι δεν δέχθηκε το 2005, να πάει σε γεύμα, του τότε ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος Howard Dean, γιατί θα ήταν παρών ο Κενεθ Νταρτ. Ο ίδιος παραιτήθηκε από την ιθαγένεια του κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου και πήγε σε υπεράκτιες χώρες, για να αποφύγει τους φόρους. Λίγες εβδομάδες μετά, λάβαμε μια επιστολή από την κυβέρνηση της Μπελίζ, που  μας ζητά την άδεια να ανοίξει ένα νέο προξενείο στη Φλόριντα. Προφανώς είπα όχι. Ο Dart Kenneth «γύπας» είναι ένας από τους πιο μισητούς επιχειρηματίες στη Νότια Αμερική.

Αυτός αγοράζει μεγάλες ποσότητες από τα χρέη των κυβερνήσεων, των χωρών του τρίτου κόσμου σε 20 σεντς ανά δολάριο και τις αναγκάζει τις κυβερνήσεις να καταβάλουν τεράστια ποσά. Έχει χρεοκοπήσει σχεδόν την οικονομία της Βραζιλίας στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 με τέτοιου είδους δραστηριότητες. Έκανε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στη συναλλαγή αυτή. Το τελευταίο εγχείρημα του είναι να αναγκάσει την κυβέρνηση της Αργεντινής να πληρώσει το χρέος με βάση την πτώχευση. Πάλι πλήρωσε δεκάρες  για το χρέος και θέλει να του καταβάλουν την ονομαστική αξία των χρεών που κατέχει. Η Αργεντινή έχει χρεοκοπήσει αυτή τη στιγμή. Το ήμισυ του πληθυσμού της ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.. [ΠΗΓΗ: http://billclintondailydiary.blogspot.com/2005/02/kenneth-dart-citizenship-and-tax.html]

Υπενθυμίζουμε την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών ότι:

«Η Ελληνική Δημοκρατία ανακοίνωσε σήμερα ότι θα πραγματοποιήσει την εμπρόθεσμη καταβολή του κεφαλαίου καθώς και των δεδουλευμένων τόκων ύψους περίπου 435 εκατομμυρίων ευρώ ομολόγων λήξης 15 Μαΐου του 2012.

Τα ομόλογα αυτά συμπεριλαμβάνονται σε σύνολο ομολόγων περίπου 6,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν εκδοθεί ή φέρουν την εγγύηση της Ελληνικής Δημοκρατίας τα οποία ήταν επιλέξιμα για να συμπεριληφθούν στην πρόσφατη ολοκληρωθείσα ανταλλαγή ομολόγων (γνωστή και ως PSI – συμμετοχή ιδιωτικού τομέα), αλλά τελικά δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή από τους ομολογιούχους.»

Η απόφαση στάθμισε προσεκτικά όλους τους σχετικούς παράγοντες και επιπτώσεις, καθώς και την τρέχουσα συγκυρία. Η σημερινή απόφαση δεν προδικάζει τις μελλοντικές αποφάσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των υπόλοιπων ομολόγων που δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή».

Η Ελληνική Δημοκρατία ανακοίνωσε σήμερα ότι θα πραγματοποιήσει την εμπρόθεσμη καταβολή του κεφαλαίου καθώς και των δεδουλευμένων τόκων ύψους περίπου 435 εκατομμυρίων ευρώ ομολόγων λήξης 15 Μαΐου του 2012.

Τα ομόλογα αυτά συμπεριλαμβάνονται σε σύνολο ομολόγων περίπου 6,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν εκδοθεί ή φέρουν την εγγύηση της Ελληνικής Δημοκρατίας τα οποία ήταν επιλέξιμα για να συμπεριληφθούν στην πρόσφατη ολοκληρωθείσα ανταλλαγή ομολόγων (γνωστή και ως PSI – συμμετοχή ιδιωτικού τομέα), αλλά τελικά δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή από τους ομολογιούχους.

Η απόφαση στάθμισε προσεκτικά όλους τους σχετικούς παράγοντες και επιπτώσεις καθώς και την τρέχουσα συγκυρία. Η σημερινή απόφαση δεν προδικάζει τις μελλοντικές αποφάσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των υπόλοιπων ομολόγων που δεν προσφέρθηκαν για ανταλλαγή.»

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012, http://neotera-grek.blogspot.com/2012/05/436.html

Νέες εκλογές, άλλοι συσχετισμοί

Του Γιώργου Δελαστίκ

Εκλογές τον Ιούνιο, λοιπόν. Από πλευράς δημοκρατίας, αυτή η λύση ήταν αναγκαία εξαρχής. Με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να έχουν καταβαραθρωθεί από σχεδόν το 80% στο 32% των ψήφων, δεν ήταν νοητό να συνεχίσουν να κυβερνούν ως εκπρόσωποι λιγότερο του ενός… τρίτου των ψηφοφόρων! Ακόμη χειρότερα, όταν το 60% τουλάχιστον των Ελλήνων ψήφισε αντιμνημονιακά, είναι άκρως ενοχλητικό να σχηματίζει μνημονιακή κυβέρνηση το 32% ελέω καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου. Ευτυχώς, Σαμαράς και Βενιζέλος συγκέντρωσαν μόνο 149 έδρες. Στην απόγνωση που βρίσκονται, είναι βέβαιο ότι αυτοί θα σχημάτιζαν κυβέρνηση ακόμη και αν είχαν μόνο 151 βουλευτές μαζί, ανεξαρτήτως των δεκάρικων λόγων που έβγαζαν κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών και διαβουλεύσεων.

Επιπροσθέτως, η ραγδαία πολιτική τους αποδυνάμωση λόγω του εκλογικού καταποντισμού των κομμάτων τους κατέστησε αδύνατη την προσέλκυση στο στρατόπεδό τους είτε του Φώτη Κουβέλη είτε του Πάνου Καμμένου, οπότε οδηγηθήκαμε υποχρεωτικά σε νέες εκλογές τον επόμενο μήνα.

Οσον αφορά την απερίγραπτη φαρσοκωμωδία που παίχτηκε γύρω από τις δήθεν προτάσεις σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ, αυτή ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε αποτυχία επί της ουσίας. Υπηρετούσε αποκλειστικά προπαγανδιστικές σκοπιμότητες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Για να το πούμε ωμά, θα πρέπει να ήταν… πολιτικά ηλίθιος ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης ενός εκρηκτικά ανερχόμενου κόμματος που κατόρθωσε να εκφράσει τις αντιμνημονιακές διαθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, για να πάει να συνεργαστεί με δύο καταρρέοντα κόμματα και δη μνημονιακά, τα οποία μάλιστα είχαν 149 βουλευτές!

Πολύ σωστά από την πλευρά του επεδίωξε ευθύς εξαρχής νέες εκλογές, ελπίζοντας βάσιμα ότι το κόμμα του μπορεί να έρθει πρώτο. Καρπωνόμενος ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα τις 50 «κλεμμένες» έδρες αντί της ΝΔ, θα μπορέσει σε μια τέτοια περίπτωση να αποσπάσει ίσως 120 ή 130 ή άγνωστο πόσες έδρες, ενισχύοντας ασύλληπτα τη διαπραγματευτική του θέση και απαιτώντας ντε φάκτο να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο κορμός της νέας κυβέρνησης. Μόνο οι κάλπες θα δείξουν φυσικά αν ο σχεδιασμός του θα πετύχει. Σε μια τέτοια περίπτωση πάντως, αν το ανιδιοτελές πάθος συνεισφοράς στη σωτηρία της πατρίδας συνεχίσει να πυρπολεί τις καρδιές των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όπως μέχρι χθες, θα έχουν την ευκαιρία ίσως να στηρίξουν ενδεχομένως ως «ελάσσονες εταίροι» μια κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ενας μήνας υπομονή αρκεί…

Εχουμε την εντύπωση -για να μην πούμε τη βεβαιότητα- ότι τα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου θα έχουν τεράστια διαφορά από εκείνα των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής. Κανένα κόμμα δεν πρόκειται να πάρει το ίδιο ποσοστό – ούτε καν το ΚΚΕ, το οποίο δεν έχει ευκαιριακούς ψηφοφόρους. Πολύ πιο τεταμένη και φορτισμένη, ίσως και με σημαντικά γεγονότα, θα είναι και η συντομότατη και πάλι προεκλογική περίοδος, η οποία δεν προβλέπεται ήρεμη όπως η προηγούμενη.

Καθόλου δεν άρεσε, βέβαια, τόσο στους Ευρωπαίους επικυρίαρχους όσο και στο ελληνικό κατεστημένο ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε η αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Πρώτος στόχος τους φυσικά θα είναι να αποτρέψουν να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ νικητής των εκλογών ώστε να μην πάρει τις 50 έδρες. Προς επίτευξη του στόχου αυτού θα δοθεί κάθε δυνατή βοήθεια στη ΝΔ για να βγει αυτή πρώτο κόμμα.

Θα καταβληθεί επίσης κάθε δυνατή προσπάθεια υπονόμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το ποσοστό του ώστε ακόμη και αν αναδειχθεί πρώτο κόμμα, να απέχει όσο το δυνατόν περισσότερο από την αυτοδυναμία. Να υπάρχουν δηλαδή τα περιθώρια να πλαισιωθεί από μετριοπαθείς μνημονιακές ή κρυφομνημονιακές δυνάμεις προκειμένου να σχηματιστεί η αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Μια τέτοια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα ξεκινήσει από αντιμνημονιακή βάση, αλλά θα επιχειρηθεί σταδιακά να εγκλωβιστεί στο πλαίσιο του Μνημονίου με την ευρεία έννοια. Θα είναι σίγουρα μια κυβέρνηση πολύ πιο μαχητική από τις δύο τελευταίες, θα απαλύνει τις πιο ακραίες αντεργατικές πλευρές των Μνημονίων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, θα αναχαιτίσει ίσως τη ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας.

Αν πραγματικά πετύχει να νικηθεί στο πλαίσιο αυτό, θα έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση που καμιά κυβέρνηση από όσες συζητήθηκαν τις μέρες αυτές δεν θα μπορούσε να έχει.

Κυβέρνηση: Παίζει το κεφάλι της η Αριστερά

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ χαρακτήρα ήττα που θα την απειλήσει με ουσιαστική εξαφάνιση από την πολιτική σκηνή ενδέχεται να υποστεί η ελληνική Αριστερά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσει μετά τις εκλογές τον κορμό μιας κυβέρνησης και αποτύχει να υλοποιήσει τις θεμελιώδεις υποσχέσεις του. Ο πραγματικός κίνδυνος για μια τέτοια κυβέρνηση δεν είναι τα καταστροφολογικά σενάρια για χρεοκοπία κ.λπ. Ο πραγματικός κίνδυνος θα είναι η βαθμιαία ενσωμάτωση μιας τέτοιας κυβέρνησης στις πολιτικές επιλογές του κατεστημένου. Αυτό θα οδηγήσει φυσικά σε συνέχιση της πορείας επιδείνωσης της ζωής των εργαζομένων, των νέων, των μεσαίων στρωμάτων, οπότε η απογοήτευση του λαού θα προσλάβει καταστροφικές για την πολιτική επιρροή της Αριστεράς διαστάσεις.

Μήπως τελικά οι Έλληνες γελάσουν τελευταίοι;

Του Arvind Subramanian*

Η χρεοκοπία θα είναι καταστροφική για την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη μετάδοση της κρίσης θα είναι ζημιογόνος για την Ευρώπη. Αυτή είναι η κοινή εκτίμηση. Η συζήτηση που διεξάγεται περιστρέφεται μόνο στο πόσο ισχυρή θα είναι η μετάδοση της κρίσης και ποιος θα πρέπει να είναι ο χειρισμός για τα υπερχρεωμένα κράτη αλλά και για τους μεγάλους χρηματοδότες της Ε.Ε.

Μήπως, όμως, η συζήτηση κινείται σε λάθος βάση; Εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα στο οποίο πραγματικά ποτέ δεν ανήκε… Μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!

Υπάρχει ένα σενάριο που παραγνωρίζεται, βάσει του οποίου η χρεοκοπία δεν καταλήγει σε καταστροφή για την Ελλάδα. Σε αυτήν την περίπτωση, η πραγματική και πιο υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη είναι πολύ διαφορετική. Σε αυτό το σενάριο εκείνοι που γελούν τελευταίοι είναι οι Έλληνες. Ας δούμε, όμως, αυτό το σενάριο.

Οι άμεσες επιπτώσεις από την αποχώρηση ή την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη σίγουρα θα είναι ισοπεδωτικές. Θα ενταθεί η φυγή κεφαλαίου, θα πυροδοτηθούν η υποτίμηση και ο πληθωρισμός. Θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να γίνει επαναδιαπραγματεύσιμη η ονομαστική αξία όλων των υπαρχόντων συμβολαίων, φέρνοντας χρηματοοικονομικό χάος. Αυτό που ενδεχομένως να αποδειχθεί πολιτικά ολέθριο είναι πως μπορεί τελικά να απαιτηθεί περισσότερη λιτότητα, καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο θα πρέπει να εκμηδενιστεί εάν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σταματήσουν να χρηματοδοτούν.

Αυτή η διαδικασία, όμως, θα οδηγήσει και σε σημαντική υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας (50 δραχμές για 1 ευρώ ποιος θα πάρει;). Παρ' όλα αυτά, έτσι θα τεθεί σε κίνηση μία διαδικασία προσαρμογής, που σύντομα θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας και θα τη θέσει σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξςη. Πράγματι, ίσως υπάρξει εκτίναξη της ανάπτυξης, πιθανότατα για μεγάλη χρονική περίοδο, εάν υιοθετηθούν λογικές πολιτικές για την ανάκτηση της μακροοικονομικής σταθερότητας.

Ποια στοιχεία στηρίζουν αυτήν την υπόθεση; Ας δούμε τι έγινε σε χώρες που χρεοκόπησαν και υποτίμησαν τα νομίσματά τους και τις χρηματοοικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1990. Όλες αρχικά υπέφεραν με σοβαρή ύφεση, που όμως διήρκεσε για ένα ή δύο χρόνια. Ακολούθησε η ανάκαμψη. Η Νότιος Κορέα κατέγραψε εννέα έτη συνεχούς ανάπτυξης με μέσο ετήσιο ρυθμό 6%. Η Ινδονησία, η οποία υπέστη αλυσιδωτές χρεοκοπίες, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση σχεδόν κάθε τράπεζας της χώρας, την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε ετησίως κατά 5%. Η Αργεντινή κατά 8% και η Ρωσία πάνω από 7%. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι υπάρχει ζωή και μετά τις χρηματοοικονομικές κρίσεις.

Βεβαίως, στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Ο χαμηλός λόγος των εξαγωγών ως ποσοστό του ΑΕΠ λέγεται ότι αποκλείει την πιθανότητα ανάκαμψης που να στηρίζεται στις εξαγωγές. Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν είναι ισχυρό, επειδή οι κρίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε δραστικό επαναπροσδιορισμό της οικονομίας.

Η Ινδία, επί παραδείγματι, κατάφερε να διπλασιάσει τον λόγο των εξαγωγών ως προς το ΑΕΠ μέσα σε μία δεκαετία μετά την κρίση του 1991 και τον επαναδιπλασίασε την επόμενη δεκαετία χωρίς μεγάλη υποτίμηση.

Επιπλέον, η Ελλάδα θα υποστεί υποτίμηση γιγαντιαίων διαστάσεων. Μία τέτοια αλλαγή αδιαμφισβήτητα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για εξαγωγές και θα μετατρέψει δραστηριότητες που μέχρι πρότινος δεν είχαν εμπορικό πλεονέκτημα σε εμπορικές ευκαιρίες. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι αυτές οι εξαγωγές. Θα δημιουργηθούν, όμως, ισχυρά κίνητρα από τη σούπερ ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία, γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κατά τα μέσα του 2013 η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ενώ η υπόλοιπη ευρωζώνη παραμένει σε ύφεση. Ο αντίκτυπος στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιταλία, που θα παλεύουν ακόμη με τη λιτότητα, θα είναι ισχυρός. Οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων χωρών θα αρχίσουν να παρατηρούν την επιτυχία της γειτονικής Ελλάδας, που όλοι μέχρι πρότινος περιφρονούσαν.

Θα αρχίσουν να διερωτώνται γιατί οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το ελληνικό παράδειγμα και θα ενταθούν οι φωνές που θα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το ελληνικό παράδειγμα θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τα κίνητρα των χωρών να παραμείνουν στην ευρωζώνη, ειδικότερα εάν το οικονομικό περιβάλλον εξακολουθήσει να είναι δυσμενές.

Σε αυτό το σημείο, θα επηρεαστεί και η Γερμανία. Σήμερα η Γερμανία κάνει τα ελάχιστα για να παραμείνει ενωμένη η ευρωζώνη και μάλιστα με απροθυμία. Εάν, όμως, η έξοδος γίνει ελκυστική πρόταση για τα μέλη της ευρωζώνης, τότε η Γερμανία θα βρεθεί στο στόχαστρο. Θα της ζητηθεί να δείξει μεγαλοθυμία αντί για την τρέχουσα τσιγκουνιά ως ύστατη δοκιμασία για το πόσο πολύ εκτιμά την ευρωζώνη.

Η απάντηση μπορεί να ξαφνιάσει. Ο γερμανικός λαός μπορεί ξαφνικά να συνειδητοποιήσει ότι η ευρωζώνη προσφέρει στη χώρα όχι ένα, αλλά δύο «αλόγιστα προτερήματα»: χαμηλά επιτόκια, που είναι και ο παράδεισος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία καθώς δένεται με πιο αδύναμους εταίρους. Σε αυτήν την περίπτωση, η Γερμανία θα πρέπει να προσφέρει στους εταίρους της μία πολύ πιο ελκυστική συμφωνία για να τους κρατήσει στην ευρωζώνη.

Αυτό το σενάριο βρίθει ειρωνικών καταστάσεων. Η Ελλάδα, που τώρα θεωρείται ο παρίας που μολύνει την ευρωζώνη, θα είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιβίωση του ευρώ εάν εκδιωχθεί. Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη στην Ελλάδα, τότε μπορεί να υπάρξει ο κίνδυνος μετάδοσης της… επιτυχίας. Η συνεχιζόμενη ελληνική τραγωδία μπορεί να έχει τελικά αίσιο τέλος για την Ελλάδα. Η τραγωδία, όμως, θα συνεχιστεί για την ευρωζώνη και ίσως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

*  Ο Arvind Subramanian είναι senior fellow στο Peterson Institute for International Economics και συγγραφέας του Eclipse: Living in the Shadow of China's Economic Dominance'.

ΠΗΓΗ: FT.com,  Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved. Το είδα: 16/05/12, http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/699520/ArticleFTgr.aspx

Συνταγματικό Πραξικόπημα;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ένα πρωτοφανές παρασκήνιο, με σκοπό τη δημιουργία κυβέρνησης με κάθε τρόπο χωρίς να πάμε σε νέες εκλογές βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ώρες (Σημ. admin: 14-5-2012). Το επιχείρημα βεβαίως είναι πως αυτό απαιτεί για μία ακόμη φορά η σωτηρία της πατρίδας. Την σωτηρία της πατρίδας επικαλέστηκαν και όσοι έβαλαν την Ελλάδα στο γύψο πριν από 40 χρόνια, αλλά ας αφήσουμε την Ιστορία όσο διδακτική και να είναι και ας πάμε στα γεγονότα.

Μετά την συνάντηση του προέδρου της Δημοκρατίας με τον Πάνο Καμμένο, οι προσπάθειες που σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 37) καταβάλλει ο Πρόεδρος για τον σχηματισμό Οικουμενικής Κυβέρνησης, τερματίστηκαν. Το επόμενο στάδιο είναι ο ορισμός μιας κυβέρνησης όσο το δυνατόν ευρείας αποδοχής η οποία θα οδηγήσει σε εκλογές με πρωθυπουργό Πρόεδρο ενός από τα τρία Ανώτατα Δικαστήρια.

Το βήμα αυτό λοιπόν που με τόση σαφήνεια περιγράφεται στο Σύνταγμα, είναι μετέωρο. Αντί της προκήρυξης εκλογών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαίτησε μία ακόμη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Η λειτουργία αυτή δεν είναι ούτε καν οριακή συνταγματικά, αλλά εκτός του πλαισίου του Συντάγματος και εκθέτει τον ίδιο τον Πρόεδρο γιατί φαίνεται να συμμετέχει και ο ίδιος σε μία μεθόδευση πολύ συγκεκριμένη.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η νέα σύσκεψη των αρχηγών η οποία δεν προβλέπεται, είχε μοναδικό σκοπό τον εγκλωβισμό των δύο κομμάτων της Αριστεράς. Σε αυτή λοιπόν τη σύσκεψη, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (με πρόταση Βενιζέλου), θα ζητούσαν το σχηματισμό μιας κυβέρνησης της Αριστεράς από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, με πρωθυπουργό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Αν τα κόμματα της Αριστεράς, έκαναν πίσω σε αυτή την πρόταση, τότε θα δημιουργούσαν την εντύπωση ότι δεν θέλουν να κυβερνήσουν και είναι αναξιόπιστα.

Η άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να παραβρεθεί στη σύσκεψη αυτή, φαίνεται πως χάλασε το σχεδιασμό. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο του σχεδίου εγκλωβισμού, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, φαίνεται πως βάζουν σε εφαρμογή, ένα σχέδιο δημιουργίας μιας κυβέρνησης που θα βασίζεται στο τράβηγμα άρθρων του Συντάγματος από τα μαλλιά. Σύμφωνα με το σχέδιο νούμερο 2,τις επόμενες ώρες, Συνταγματολόγοι και κανάλια θα δημιουργήσουν την εικόνα, πως προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση δεν απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών όπως ορίζει το άρθρο 37, αλλά αρκεί πλειοψηφία 120 βουλευτών.

Το Σύνταγμα στο άρθρο 37 προβλέπει την απόλυτη πλειοψηφία, την αρχή της δεδηλωμένης δηλαδή που καθιερώθηκε επί Τρικούπη. Έτσι και μόνο έτσι γίνεται κυβέρνηση. Αν δεν ίσχυε αυτό άλλωστε δεν θα μαγειρεύονταν τόσοι εκλογικοί νόμοι με πριμ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απόλυτη πλειοψηφία εδρών. Η αρχή της δεδηλωμένης και η πλειοψηφία των 151 εδρών, είναι κάτι που μαθαίνει ο μαθητής της δευτέρας Λυκείου.

Το Συνταγματικό Πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη Δημοκρατία αλλά και την δικαιολογημένη κοινωνική αντίδραση, θα θέσει απέναντι στο άρθρο 37, το άρθρο 84.Το άρθρο εκείνο δηλαδή που προβλέπει τι γίνεται σε περίπτωση πρόταση μομφής σε κυβέρνηση. Όταν ήδη υπάρχει αλλά για κάποιο λόγο αμφισβητηθεί. Σύμφωνα με το 84, αν υπάρξει πρόταση μομφής, ή η ίδια η κυβέρνηση ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, τότε μπορεί να την πάρει με 120 ψήφους και 60 απουσίες. Αυτό είναι σαφώς διαφορετικό από την επιβεβαίωση εντολής στη Βουλή με 151 ψήφους κατά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας.

Οι ανάγκες λοιπόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (περιγράφονται πλήρως στη σελίδα 12 του HOT DOC που κυκλοφορεί με το απόρρητο σχέδιό τους) θα βάλει στο μίξερ τα άρθρα του Συντάγματος για να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα τηλεπαράθυρα θα γεμίσουν αναλυτές και Συνταγματολόγους, που στην χειρότερη των περιπτώσεων θα δημιουργήσουν μια εικόνα αμφισβήτησης όσων λέει το άρθρο 37 για να φανεί δικαιολογημένη και μία άλλη «ερμηνεία». Η χρήση των Συνταγματολόγων για παραγωγή βολικών εξελίξεων δεν είναι πρωτοφανής. Η λειτουργία του Παλατιού στην Αποστασία του 65, «νομιμοποιήθηκε» συνταγματικά από τον Συνταγματολόγο Σγουρίτσα και χρόνια αργότερα, Συνταγματολόγοι ερμήνευσαν πως ο Πρόεδρος της Βουλής Ι. Αλευράς ο οποίος εκτελούσε χρέη Προέδρου, είχε δικαίωμα ψήφου για την ανάδειξη του Χρ Σαρτζετάκη ως Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία (στις δύο προηγούμενες απείχε).

Στην πιο κρίσιμη περίοδο της Ελλάδας, το πολιτικό κατεστημένο που την έφερε σε αυτή την κατάσταση ενδιαφέρεται μόνο για την επιβίωσή του,πατώντας ακόμη και πάνω στο ίδιο το Σύνταγμα. Άλλωστε η ίδια η κυβέρνηση Παπαδήμου σύμφωνα με τον Προκόπη Παυλόπουλο (συνένευξη ΣΚΑΙ) ήταν Συνταγματική εκτροπή, αλλά για το καλό της χώρας. Καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε το πόσο επικίνδυνη είναι η άποψη που θέλει το Σύνταγμα λάστιχο που διαμορφώνεται σύμφωνα με τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις «καλές» προθέσεις. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ένα μόρφωμα τεχνοκρατών, θα κυβερνήσει για το «καλό» μας, ενώ εμείς ψηφίσαμε για το κακό μας χωρίς να το ξέρουμε.

ΥΓ: Ελπίζω μόνο αυτές οι γραμμές να είναι ο λόγος που θα ματαιωθεί το σχέδιο που υπάρχει ήδη σε εξέλιξη. Το εύχομαι.

ΥΓ 2: Τα σχέδια αυτά είναι εν αγνοία του Κωνσταντόπουλου

Πατήστε εδώ για να δείτε την αρχή της δεδηλωμένης (wikipedia)

ΠΗΓΗ: Δημοσιευμένο στις 14 Μάι 2012, http://www.koutipandoras.gr/?p=20228

Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται την Ελλάδα

Του Κώστα Λαπαβίτσα*

Τα δύο βασικά κόμματα της ελληνικής κυβέρνησης – το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία – κατατροπώθηκαν επειδή έφεραν τη χώρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες σε αυτό το αδιέξοδο, και επειδή εφάρμοσαν τις συμφωνίες διάσωσης (δανειακές συμβάσεις). Το ελληνικό εκλογικό σώμα έχει δηλώσει με σαφήνεια τι δεν θέλει: τις παλιές πολιτικές και τη λεγόμενη διάσωση από την τρόικα της ΕΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών μέτριοι Έλληνες πολιτικοί παρελαύνουν, προσποιούμενοι ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα, ενώ στηλιτεύουν τη χώρα τους ως "διεφθαρμένη". Υποστηρίχτηκαν από τεχνικούς εμπειρογνώμονες που τρομοκρατούνταν στη σκέψη και μόνο να δυσαρεστήσουν τους δανειστές της Ελλάδας. Μερικοί από τους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες, ήταν άνθρωποι που είχαν χειριστεί και την καταστροφική ελληνική ένταξη στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Το αποτέλεσμα ήταν δύο συμφωνίες διάσωσης το Μάιο του 2010 και τον Μάρτιο του 2012 – μνημεία κακής οικονομικής πολιτικής και κοινωνικής αναλγησίας.

Μέχρι το τέλος του 2012 η λιτότητα θα έχει οδηγήσει σε συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 20%, θα εκτινάξει την ανεργία προς το 25%, θα φέρει μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση στα αστικά κέντρα, και ένα εντελώς ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα πεθαίνει όρθια. Εν τω μεταξύ το παλιό πολιτικό σύστημα μιλά για τη συμμετοχή στο ευρωπαϊκό «παιχνίδι» και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν την ανάπτυξη στο μέλλον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε σεισμό καταγγέλλοντας τη διάσωση του Μαρτίου (το δεύτερο μνημόνιο). Έχει ζητήσει μορατόριουμ για την πληρωμή του χρέους, μια διεθνή επιτροπή για τον έλεγχο του ελληνικού χρέους, μονομερή διαγραφή χρεών, βαθιά αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου, εθνικοποίηση τραπεζών και μιας νέας βιομηχανική πολιτική για την αναζωογόνηση του τομέα της μεταποίησης. Αυτά τα μέτρα είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται η Ελλάδα. Η εφαρμογή τους εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την απόρριψη του πρόσφατου μνημονίου και την παύση πληρωμών για το χρέος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι τα μέτρα μπορούν να υλοποιηθούν ενώ η χώρα παραμένει εντός της Ευρωζώνης. Ήταν απρόθυμος να καλέσει σε έξοδο της Ελλάδας από αυτή, αυξάνοντας την απεύθυνσή του προς τους ψηφοφόρους οι οποίοι ανησυχούν για τις συνέπειες της εξόδου και πιστεύουν ότι το ευρώ αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ευρωπαϊκής ταυτότητας των Ελλήνων.

Κατά την άποψή μου, αλλά και πολλών άλλων οικονομολόγων, θα ήταν αδύνατο για την Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, αν προχωρήσει σε αυτή την πορεία. Επιπλέον, η έξοδος θα είναι και αναγκαία και ωφέλιμη για την οικονομία, μεσοπρόθεσμα, και παραμένει η πιο πιθανή κατάληξη για την Ελλάδα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε πραγματικά να συμβάλει στην επίλυση της κρίσης, θα πρέπει να είναι έτοιμος για αυτό το ενδεχόμενο.

Ωστόσο, το πιεστικό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι να ελευθερωθεί η χώρα από τον ασφυκτικό κλοιό του χρέους και λιτότητας. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει δράση για την επίτευξη των στόχων αυτών, και οι Έλληνες θέλουν να του δώσουν το πλεονέκτημα της αμφιβολίας για το ευρώ, ο ρόλος του μπορεί να είναι θετικός. Τουλάχιστον, αυτό προσφέρει μια ευκαιρία για την Ελλάδα για να αποφύγει την πλήρη καταστροφή που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει στην άνοδο του φασισμού.

Ο τρέχων γύρος των εσωτερικών πολιτικών διαπραγματεύσεων είναι απίθανο να οδηγήσει σε σχηματισμό κυβέρνησης, ιδιαίτερα μιας κυβέρνησης που θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους όρους του μνημονίου. Πιθανότατα να υπάρξουν νέες εκλογές στο εγγύς μέλλον και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όλες τις πιθανότητες για μια αποφασιστική νίκη που θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αλλά γι ΄αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τους δικούς του περιορισμούς και να επιδιώξει ενεργά να δημιουργήσει το ευρύ πολιτικό μέτωπο που χρειάζεται η Ελλάδα.

Είναι σημαντικό να επιδιωχθεί η ενότητα, ανά πάσα στιγμή, αποφεύγοντας εξίσου τον κομματισμό και τον σεχταρισμό της ελληνικής αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί την ενεργητική συνεργασία των υπολοίπων αριστερών δυνάμεων, αν είναι να συγκεντρώσει επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την καταιγίδα που έρχεται. Είναι εξίσου σημαντικό να ενισχυθεί η έκκλησή του προς έμπειρο και καταρτισμένο δυναμικό σε ολόκληρη την κοινωνία, γιατί θα το χρειαστεί στις γραμμές του.

Τέλος, αν υπάρξει μια νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, θα βασίζεται στην υποστήριξη των ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη ώστε να αντιμετωπίσει την καταστροφή που προκλήθηκε στην Ελλάδα από την κρίση στην Ευρωζώνη. Η πρώτη σημαντική μάχη ενάντια στη λιτότητα είναι έτοιμη να δοθεί στην Ελλάδα, και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν συμφέρον αυτή η μάχη να κερδηθεί.

ΠΗΓΗ: The Guardian, 11 Μαΐου 2012. Το είδα: 15/05/2012,  http://aristerovima.gr/details.php?id=3412

* Ο Kώστας Λαπαβίτσας είναι Οικονομολόγος-καθηγητής στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου