Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και η μετατροπή της χώρας σε αποικία

Του Δημήτρη Καζάκη

Ξέρετε τι είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ); Ένα μεγάλο στοίχημα για την ανάπτυξη, μας λέει η κυβέρνηση και οι διάφοροι περίεργοι «τεχνοκράτες» που περιδιαβαίνουν τις περιφέρειες της χώρας και πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μάλιστα μια περίεργη ιδιωτική εταιρεία «συμβούλων» περιδιαβαίνει την Θράκη λέγοντας ότι έχει εκπονήσει «μελέτη» που βρίσκει την ΕΟΖ συμφέρουσα λύση.

Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης», το οποίο μάλιστα έχει κλείσει για τις 24 του μηνός την αίθουσα της Τραπέζης της Ελλάδος για να παρουσιάσει την συμφέρουσα λύση των ΕΟΖ στην Αθήνα.

Το όλο σκηνικό μας θυμίζει τα παπαγαλάκια της εποχής της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου 1998-2000, που εμφανίζονταν ως «ειδικοί χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι» και έσπρωχναν μαζικά τον κόσμο στον χαμό. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Και μόνο το γεγονός ότι οι εν λόγω «ειδικοί σύμβουλοι» εμφανίζονται παρέα με τον κ. Πάσχο Μανδραβέλη αρκεί για να βγάλει κανείς το ασφαλές συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πολύ σκοτεινή υπόθεση με ακόμη πιο σκοτεινά κίνητρα.

Η υπόθεση των ΕΟΖ δεν είναι πρόσφατη. Δεν ήρθε τώρα στην επιφάνεια που την ανακάλυψαν τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΚΚΕ. Κάλιο αργά, παρά ποτέ θα μου πείτε. Και θα είχατε δίκιο, αν όντως είχαν ανακαλύψει τις ΕΟΖ προκειμένου να τις αναδείξουν σε μέτωπα πάλης του λαού. Αντίθετα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κάνουν αντιπολίτευση όχι από θέση αρχής, αλλά από την σκοπιά των όρων διαχείρισης. Ενώ το ΚΚΕ βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να καταγγείλει τον κακό καπιταλισμό και να απαγγείλει το ποίημα με τίτλο Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία.

Για να δούμε λοιπόν τι είναι οι ΕΟΖ; Οι ΕΟΖ είναι μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως μια πόλη, ένα λιμάνι, ή μια ολόκληρη περιφέρεια, όπου οι οικονομικοί όροι λειτουργίας, το εργασιακό καθεστώς και ο τρόπος διοίκησης δεν έχει σχέση με τα ισχύοντα σε πανεθνικό επίπεδο του κράτους που έχει αποδεχτεί μια τέτοια ζώνη. Πρόκειται δηλαδή για κράτος εν κράτει από οικονομική, διοικητική και εργασιακή σκοπιά. Σκοπός τους είναι να υποδεχτούν ξένες επενδύσεις, ή να συγκεντρώσουν οικονομικές δραστηριότητες υπό ειδικό προνομιακό καθεστώς, το οποίο κατά τα άλλα είναι ανεπίτρεπτο με βάση την εθνική νομοθεσία.

Κι επομένως το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι μια ΕΟΖ είναι πόλος προσέλκυσης ξένων ή ντόπιων επενδύσεων, ποιο θα είναι το όφελος για την χώρα και το λαό της όταν αυτές θα γίνουν υπό καθεστώς φορολογικής, εργασιακής και διοικητικής ασυλίας; Σε τι συνεισφέρει μια επένδυση όταν δεν πληρώνει φόρους, ούτε καν ΦΠΑ, απασχολεί και αμοίβει εργαζόμενους με όρους χειρότερους από τα ελάχιστα που προβλέπει η εθνική νομοθεσία και μπορεί ελεύθερα να εξάγει τα κέρδη της στο εξωτερικό; Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας. Από πότε όμως κάθε θέση εργασίας είναι αποδεκτή; Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν επενδύουμε σε οίκους ανοχής για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας για γυναίκες και παιδιά, ενώ οι άνδρες θα μπορούσαν κάλλιστα να βρουν θέσεις εργασίας ως νταβατζίδες. Γιατί όχι; Δηλαδή οι πολιτικοί μας που παίζουν αυτόν τον ρόλο για ολόκληρη την χώρα, είναι χαζοί; Θέσεις εργασίας δεν είναι κι αυτές. Ανάπτυξη δεν προσφέρουν; Γιατί να τις αρνηθούμε;

Μην βιάζεστε να απορρίψετε το όλο ζήτημα σαν ακραίο παράδειγμα. Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ, σαν το «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης» όταν μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας, με τέτοιους όρους θέσεις εννοούν. Αν θα υπάρξουν, γιατί αυτό που δεν λένε είναι ότι στις ΕΟΖ που δεν είναι απλές ζώνες ελεύθερου εμπορίου, οι εργαζόμενοι που απασχολούνται είναι κατά κύριο λόγο μετανάστες, του εξωτερικού, ή του εσωτερικού. Είναι πολιτική των επενδυτών στις ΕΟΖ να μην προσλαμβάνουν ντόπιους για να μην έχουν προβλήματα όταν τους απολύουν.

Η ιδέα των ΕΟΖ προήλθε από τα γεράκια του Σίτι, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ στο κέντρο του Λονδίνου, ήδη από την δεκαετία του 1970. Καθώς η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια εκείνη την εποχή και οι πολυεθνικές τα έβρισκαν σκούρα στις σχέσεις τους με τις απελευθερωμένες χώρες, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να διατηρηθούν τα οικονομικά προνόμια των αποικιοκρατών, υπό καθεστώς τυπικής πολιτικής ανεξαρτησίας της παλιάς αποικίας. Η λύση ήταν οι ΕΟΖ. Μ' αυτές οι παλιοί αποικιοκράτες επιχειρούσαν να επαναφέρουν σε νέα σύγχρονη μορφή το καθεστώς των παλιών διομολογήσεων.

Οι διομολογήσεις ήταν μια ανισότιμη, ανισομερής και ανισοβαρής συνθήκη με βάση την οποία οι έμποροι και γενικά οι υπήκοοι ενός «πολιτισμένου» κράτους της Δύσης είχαν ειδικό προνομιακό καθεστώς στα πλαίσια ενός «βάρβαρου», ή «απολίτιστου» κράτους, όπως π.χ. ήταν τα κράτη της Ανατολής και της Αφρικής. Στο καθεστώς διομολογήσεων περιλαμβάνονταν πολύ συχνά μονοπωλιακά εμπορικά δικαιώματα σε βάρος του κράτους υποδοχής και φυσικά ετεροδικία για τους ξένους υπηκόους. Το καθεστώς αυτό των διομολογήσεων άρχισε να καταρρέει στον μεσοπόλεμο, ενώ αμέσως μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο καταργήθηκε οριστικά. Η τελευταία χώρα που ιστορικά απαλλάχθηκε από το καθεστώς των διομολογήσεων ήταν η Κίνα το 1947. Κρατήστε το αυτό.

Οι ΕΟΖ λοιπόν είναι μια επαναφορά των διομολογήσεων υπέρ των ξένων επενδυτών. Όμως την δεκαετία του '70 οι μνήμες της αποικιοκρατίας ήταν ακόμη πολύ νωπές για να δεχθούν οι απελευθερωμένες χώρες την επαναφορά της από την πίσω πόρτα με τις ΕΟΖ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία των παλιών αποικιοκρατών ήταν όταν κατόρθωσαν να πουλήσουν την ιδέα στην νέα ηγεσία της Κίνας στα τέλη της δεκαετίας του '70. Κι έτσι η τελευταία χώρα που απαλλάχθηκε από τις διομολογήσεις, ήταν η πρώτη που τις επανέφερε με την μορφή των ΕΟΖ.

Το μικρό ψαροχώρι του Σεντζέν ήταν η πρώτη ΕΟΖ το 1980. Μέσα σε μια δεκαετία είχε μετατραπεί σε μια λαμπερή μεγαλούπολη των 9 εκατομμυρίων κατοίκων. Για τους πλασιέ των ΕΟΖ επρόκειτο για «θαύμα» και φυσικά εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ των ζωνών, παρουσιάζοντας διαφάνειες με τους ουρανοξύστες και την φανταχτερή βιτρίνα της πόλης. Βέβαια, ξεχνούν πάντα το παρασκήνιο της πόλης. Την μαζική φτώχεια, ειδικά των εργατών που ζουν σε εργοστασιακές τρώγλες χωρίς δικαιώματα με αμοιβές δουλοπάροικου της εποχής της Ουράνιας Αυτοκρατορίας. Την εγκληματικότητα που ανθεί με το λαθρεμπόριο κάθε είδους. Την πολιτική και κοινωνική διαφθορά που συνιστά την Νο 1 βιομηχανία στην Κίνα.

Με εμπροσθοφυλακή τους Κινέζους να ανοίγουν τις πόρτες των χωρών που έτρεφαν μια μεγάλη δυσπιστία για τους παλιούς αποικιοκράτες, τα αρπακτικά του Σίτι κατόρθωσαν να πλασάρουν την ΕΟΖ σε μερικές χώρες της Αφρικής. Όμως, οι μνήμες των δεινών της αποικιοκρατίας που ήταν ακόμη νωπές, καθώς και οι πάλη των πληθυσμών των απελευθερωμένων χωρών για μια ολόπλευρη ανάπτυξη των πλούσιων χωρών τους, δεν επέτρεπε την διάδοση των ΕΟΖ. Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας το 1986 λειτουργούσαν μόλις 176 ζώνες σε 47 χώρες στον πλανήτη. Ενώ το 2006 είχαν φτάσει τις 3.500 σε 130 χώρες.

Τι επέτρεψε την εκτίναξη του αριθμού των ΕΟΖ; Η επικράτηση των ανοιχτών αγορών κεφαλαίου, η αποπνικτική εξάρτηση των λιγότερο ανεπτυγμένων οικονομιών από τις πολυεθνικές και η έξαρση του κρατικού δανεισμού, ο οποίος μετά την δεκαετία του 1990 γνωρίζει πρωτοφανή επίπεδα για την ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, όποια χώρα έκανε το τραγικό λάθος να εξαρτήσει την ανάπτυξή της από επενδύσεις, ή κεφάλαια του εξωτερικού, αμέσως δεχόταν την επίσκεψη ενός «ειδικού» κλιμακίου, το οποίο βεβαίως πρότεινε ως απαραίτητη προϋπόθεση την κλασσική συνταγή της βίαιης προσαρμογής, αλλά και το καθεστώς διομολογήσεων για τους επενδυτές με την μορφή της ΕΟΖ.

Η υπόθεση των ΕΟΖ στην Ελλάδα δεν είναι τωρινή. Ούτε ξεκίνησε με την υπαγωγή μας στο καθεστώς της τρόικας. Τότε αποκαλύφθηκε. Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα. Οι εγχώριες κυβερνήσεις του ευρώ είχαν προσφερθεί από πολύ νωρίς να γίνουν το πειραματόζωο για την μετατροπή ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ΕΟΖ. Μην ξεχνάμε ότι οι προσπάθειες του Ευρωπαϊκού λόμπι να μετατρέψουν τις οικονομίες των χωρών μελών σε ΕΟΖ ήταν άοκνες. Με τη δημοσίευση, τον Ιανουάριο του 2004 της πρότασή της για οδηγία σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δρομολόγησε την πιο ριζική και πιο ολοκληρωμένη επίθεση, στο κοινωνικό κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση αυτή ήταν το πνευματικό τέκνο της ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς με επικεφαλής τον Επίτροπο Φριτς Μπολκενστάιν, και ουσιαστικά καλύπτει όλες τις υπηρεσίες.

Η οδηγία επεδίωκε την σταδιακή εξάλειψη των εθνικών περιορισμών και την συστηματική υπονόμευση του εθνικού δικαίου, εισάγοντας την αρχής της «χώρας προέλευσης». Με την έγκριση της οδηγίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών στην ΕΕ θα πρέπει να συμμορφώνονται μόνο με τις απαιτήσεις της χώρας προέλευσής τους. Τα άλλα κράτη μέλη όπου οι επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται δεν θα επιτρέπεται να επιβάλλουν περιορισμούς ή ελέγχους. Η Επιτροπή θέλει να απαγορεύσει ακόμα και την υποχρεωτική καταχώρηση στα εθνικά φορολογικά μητρώα, όταν μια εταιρεία ανοίγει επιχείρηση σε άλλο κράτος μέλος. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η αρχή της «χώρας προέλευσης» καταργεί ουσιαστικά την αποτελεσματική εποπτεία της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάθε επιχείρηση θα είναι σε θέση να αποφευχθεί τους εθνικούς περιορισμούς με τη μετεγκατάσταση της έδρα της σε μια χώρα ευκαιρίας, ή απλά με την ίδρυση μιας εταιρείας βιτρίνας, ή οφ σορ, σε άλλο κράτος μέλος. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι απαιτήσεις σχετικά με τα προσόντα, τα πρότυπα προστασίας του περιβάλλοντος και του καταναλωτή, τα πάντα μπορούν να παρακαμφθούν εύκολα και φθηνά.

Αυτή είναι η πεμπτουσία της ΕΟΖ, που η ΕΕ προώθησε πρώτα στις περιφερειακές της οικονομίες όπως είναι η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, κ.ά.. Απλά με τις ΕΟΖ οι επενδυτές και οι εταιρείες δεν χρειάζεται καν να κάνουν τον κόπο να αλλάξουν έδρα, ή να στήσουν μια εικονική έδρα σε βολική «χώρα προέλευσης».

Όμως για να επιβληθεί μια ΕΟΖ χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα διοικητικής αυτοτέλειας της περιοχής που θα εκχωρηθεί. Κι αυτό έγινε στην Ελλάδα με την εισαγωγή του Καλλικράτη, του οποίου ο κεντρικός στόχος ήταν ευθύς εξαρχής να κατακερματίσει το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας σε ημιαυτόνομες περιφέρειες και δήμους προκειμένου να διευκολύνει την ιδιωτικοποίησή τους και την εκχώρησή τους σε ιδιώτες επενδυτές για ανάπτυξη. Το έγραφα και το φώναζα από το 2010.

Ακολούθησε τον Ιούλιο του 2011 η ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του μεσοπρόθεσμου με βάση τον οποίο δινόταν η δυνατότητα με απλή υπουργική απόφαση να παραχωρηθεί το σύμπαν στην ελληνική επικράτεια. Έως και η αιγιαλίτιδα ζώνη, όπου ο ιδιώτης επενδυτής θα μπορούσε να μπαζώσει και να επαναχαράξει την ακτογραμμή κατά πώς τον συμφέρει μόνο με την σύμφωνη γνώμη του υπουργού. Όλα στο βωμό των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από κάθε περιορισμό της εθνικής νομοθεσίας σχετικά με το περιβάλλον, την αρχαιολογία, τα καταναλωτικά πρότυπα ασφαλείας, κοκ, με μόνη την ένταξή τους στις επενδύσεις fast track, όπως χαρακτηρίστηκαν. Τέλος, επανήλθε το δικαίωμα επιφανείας, ένα παλιό φεουδαρχικό προνόμιο, με βάση το οποίο ένας ιδιώτης επενδυτής αποκτά δικαιώματα κυριότητας σε ιδιοκτησία που δεν του ανήκει.

Έτσι φτάσαμε στις ΕΟΖ, δηλαδή στην εκχώρηση κρίσιμων υποδομών, δήμων και ολόκληρων περιφερειών υπέρ ξένων επενδυτών.

Όταν σκόπιμα και μεθοδευμένα το ένα μετά το άλλο πακέτο μέτρων βάθαιναν την ύφεση στην ελληνική οικονομία και οδηγούσαν στην απελπισία την κοινωνία, τότε βγήκαν πρώτοι οι Γερμανοί και μίλησαν για ΕΟΖ. Στις 6-7/10 του 2011 ο αντιπρόεδρος της Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ επικεφαλής πολυπληθούς επιχειρηματικής αντιπροσωπείας ήρθε για διήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα και έθεσε ανοιχτά θέμα ΕΟΖ. Η τότε κυβέρνηση συμφώνησε για τέσσερις πιλοτικές ΕΟΖ στην Θράκη, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και στο Νότιο Αιγαίο. Συμφώνησε επίσης να εγκατασταθεί ειδικός γκαουλάιτερ που θα αναλάβει επί τόπου την διερεύνηση των δυνατοτήτων για ΕΟΖ. Αυτός ήταν ο κ. Φούχτεν που ήδη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και γυρίζει ανά την επικράτεια αναζητώντας ευκαιρίες για ΕΟΖ.

 Λίγες ημέρες αφού ο κ. Σόιμπλε είχε ξεκαθαρίσει δημόσια ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχτεί την «εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας» και με τις ΕΟΖ, ο κ. Όλι Ρεν εκ μέρους της Επιτροπής βρήκε «καλή ιδέα» τις ΕΟΖ. «Ο κ. Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ν. Χουντή έστειλε ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα για την Ελληνική Οικονομία, χαρακτηρίζοντας ως«καλή ιδέα» την δημιουργία ΕΟΖ, η καθιέρωση των οποίων θα σημαίνει «κούρεμα» μισθών, ισχνή φορολόγηση και τη δημιουργία εξωφρενικών εσωτερικών ανισοτήτων σε επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων,» έγραφε το Βήμα (31/10/11).

Όπως οι παλιοί ναζί στην διάρκεια της πρώτης κατοχής δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν συνεργάτες και δοσίλογους, έτσι έγινε και τώρα. Διαγκωνίζονται τα ντόπια μεγαλοσυμφέροντα για να διασφαλίσουν μερίδιο από την λεηλασία των ΕΟΖ. Ο γνωστός κ. Μίχαλος σε διαρκή συνεννόηση με τον εφοπλιστή κ. Βενιάμη και άλλα μαύρα κοράκια εγχώριας εσοδείας βιάζονται να κερδίσουν τα προνόμια μιας ΕΟΖ προκειμένου να διαπραγματευτούν μερίδιο με τον νέο κατακτητή.

Η τωρινή κυβέρνηση όπως είναι φυσικό έχει αναδείξει τις ΕΟΖ ως βασική της επιλογή. «Η θεσμοθέτηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τις οποίες έχουμε αναφέρει και στις προγραμματικές δηλώσεις, αποτελεί ένα συμπληρωματικό μέτρο στις τρέχουσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Μιλάμε για Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα,» δήλωσε (28/8) ο φερόμενος υπουργός της εγχώριας κυβέρνησης κ. Χατζηδάκης με ιδιαίτερες επιδόσεις στο ξεπούλημα. Βέβαια είπε επίσης ότι «οι τυχόν αλλαγές σχετικά με τις ΕΟΖ, θα γίνουν με απόλυτο σεβασμό και πλήρη εφαρμογή των κανόνων του ισχύοντος εργατικού δικαίου.»

Αυτό βέβαια που δεν είπε είναι ότι οι ΕΟΖ δουλεύουν με μετανάστες, είτε από την ενδοχώρα, είτε από το εξωτερικό. Κι αυτό γιατί ο μέσος όρος απασχόλησης στην ΕΟΖ δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο. Το προσωπικό που απασχολείται προσλαμβάνεται από ειδικά γραφεία ευρέσεως εργασίας με ατομικές συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης. Η επιχείρηση πληρώνει τα ειδικά γραφεία και αυτά τους εργαζόμενους. Στον Αραβικό κόσμο οι ατζέντηδες των μεταναστών παρακρατούν το 50% του μεροκάματου.

Με τον τρόπο αυτό οι επιχειρήσεις ανά πάσα στιγμή μπορούν να απολύσουν χωρίς κανένα κάλυμμα ή αποζημιώσεις. Κι επειδή η κυβέρνηση των δοσίλογων είναι αρκετά ανάλγητη ώστε να θεσμοθετήσει ότι αν προσληφθεί έλληνας εργαζόμενος θα πρέπει να τηρηθεί η εθνική εργατική νομοθεσία, έχει ξαμολήσει παράλληλα την επιχείρηση «Ξένιο Ζευς» προκειμένου να μαντρώσει τους μετανάστες που θα χρειαστούν αύριο οι επενδυτές των ΕΟΖ. Το προβλέπει ήδη ο νόμος. Ο νόμος 3907 του 2011 στο άρθρο 37 παρ. 5 αναφέρεται:

«Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων κατά περίπτωση αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί, απολαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα της αναβολής, στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς προσωρινής στέγασης σε εγκαταστάσεις δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα και γενικότερα ότι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί, μετά από σχετική άδεια, να απασχολούνται ως μισθωτοί σε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς της ασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα.»

Καταλαβαίνουμε τι έχουν νομοθετήσει; Ότι όποιον παράνομο μετανάστη έχουν συλλάβει και έχουν κλείσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά έχουν αναβάλει – για οποιονδήποτε λόγο – την απέλασή του, μπορεί η κυβέρνηση να τον στείλει να δουλέψει ως μισθωτό οπουδήποτε στην χώρα. Και με όρους που θα αποφασίσει η ίδια. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Πάντως όχι σκύλος!

Οι ΕΟΖ είναι χώροι όπου εκχωρείται η εθνική κυριαρχία ενός λαού υπέρ των ιδιωτών επενδυτών. Είναι χώροι όπου κυριαρχεί η ανομία, το έγκλημα και η άγρια εκμετάλλευση της εργασίας, κυρίως των μεταναστών. Πουθενά σε καμιά χώρα όπου επιβλήθηκαν δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη, ή την επιβίωση του πληθυσμού. Το αντίθετο. Οι ΕΟΖ είναι οι «μαύρες τρύπες» της παγκόσμιας οικονομίας όπου με όρους πλήρους αδιαφάνειας και σε συνθήκες ανομίας κινούνται μαύρες επενδύσεις, μαύρα κεφάλαια, εμπορεύματα και εργασία, που καμιά πολιτισμένη κοινωνία δεν θα αποδεχόταν. Τέτοια χώρα θέλουμε να καταντήσουμε;

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 9/9/2012. Το είδα: Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_11.html

Ο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Το θέμα της προβολής τηλεοπτικών σειρών τουρκικής παραγωγής μας απασχόλησε στο παρελθόν. Τώρα όμως δεν πρόκειται για κάποια έμμεση αλλά για μία κατά μέτωπο επίθεση του νεοοθωμανισμού, τον οποίο εκφράζει απροκάλυπτα ο υπουργός των εξωτερικών της Τουρκίας δια στόματος και γραφίδος.

Οι Τούρκοι έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν για την προβολή της νέας τους σειράς από ελληνικό τηλεοπτικό σταθμό. Έχει αυτή ως θέμα τη ζωή και τους άθλους του σουλτάνου τους Σουλεϊμάν, ο οποίος απεκλήθη μεγαλοπρεπής όχι μόνο από τους Τούρκους αλλά και τους Δυτικοευρωπαίους. Υπήρξε ο σουλτάνος, που βασίλευσε κατά την μέγιστη ακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας και έφθασε να πολιορκήσει χωρίς να καταφέρει να αλώσει τη Βιέννη.

Η είδηση αναρτήθηκε, πριν από την έναρξη τηλεμετάδοσης, σε διάφορα ιστολόγια, τα οποία διαδίδουν ειδήσεις γύρω από τα εθνικά μας θέματα και συνοδεύτηκε από διαμαρτυρίες και εκκλήσεις για παρέμβαση, ώστε να απαγορευθεί η μετάδοσή της. Δεν κατανοήσαμε ποιοι ήσαν οι αποδέκτες της έκκλησης. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Βιώνουμε κατάσταση πλήρους κυριαρχίας του ιδιωτικού τομέα, δυστυχώς εν πολλοίς ξένων συμφερόντων. Όταν στη χώρα μας υπήρχαν μόνο κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί κραυγάζαμε υπέρ της αδειοδότησης της λειτουργίας ιδιωτικών αντιστοίχων, προκειμένου να έχουμε «πλουραλισμό» στην ενημέρωση, καθώς βρίσκαμε τα δελτία ειδήσεων εν πολλοίς μεροληπτικά και τελούντα υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης. Είχαμε τόση δίψα για ενημέρωση (!!!), ώστε δεν μας ενδιέφερε τίποτε άλλο. Η ποιότητα των ενημερωτικών και ψυχαγωγικών εκπομπών δεν ενέπιπτε στην κριτική μας. Δόθηκε κάποτε η άδεια και γεμίσαμε από ιδιωτικούς σταθμούς. Τώρα μπορούμε άραγε να κατανοήσουμε την ανοησία να πιστεύουμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία ακόμη και στον τομέα αυτόν; Μαθαίνουμε επί τέλους την αλήθεια γι' αυτά που συμβαίνουν; Ενημερωνόμαστε με σοβαρότερα προγράμματα για το τι συμβαίνει στον κόσμο; Ψυχαγωγούμαστε;  Όλοι μας ομολογούμε ότι τα προγράμματα είναι άθλια, εν πολλοίς δεν βλέπονται. Το έγκλημα, η βία και ο ερωτισμός είναι τα προσφιλή θέματα όλων των σταθμών, μηδέ των κρατικών πλέον εξαιρουμένων. Διαμαρτυρηθήκαμε ποτέ γι' αυτή την αθλιότητα; Φθάσαμε να παρηγορούμαστε με τις εκπομπές μαγειρικής, με συνέπεια να γίνουμε όλοι μάγειρες.

Ένας επιχειρηματίας στον χώρο της τηλεθέασης στοχεύει, όπως όλοι, πρωτίστως στο κέρδος. Έχει αποδειχθεί ότι ο εκμαυλισμός που συντελείται μέσω της μικρής οθόνης έχει ανατρέψει άρδην όλες τις κοινωνίες μέσω της προβολής του κακού και απόκρυψης του καλού. Θεωρούμε ότι η ταινία δεν πρόκειται να επιτείνει τον συντελεσμένο εκμαυλισμό του λαού μας από τη χολλυγουντιανή σαβούρα. Ούτε πάλι διαβλέπω κάποια συγκαλυμμένη τουρκολατρεία του ιδιοκτήτη του σταθμού. Ο επιχειρηματίας βρήκε κάποια σειρά μάλλον φθηνή, αφού οι παραγωγοί της στοχεύουν πρωτίστως στην προπαγάνδα και όχι στο κέρδος. Ίσως οι διαφημίσεις να έχουν μειωθεί, όπως και κάποιοι άδηλοι πόροι, στα πλαίσια της διαπλοκής των τελευταίων δεκαετιών μεταξύ πολιτικών, ιδιοκτητών ΜΜΕ και εργολάβων. Ίσως να επηρεάστηκε από τη σημαντική τηλεθέαση των τουρικών σειρών, η προβολή των οποίων έχει προηγηθεί. Σε τελευταία ανάλυση είναι ο μόνος, τον οποίο μπορούμε να κατηγορήσουμε για έλλειψη πατριωτισμού και σεβασμού προς την ιστορία μας;

Ας θυμηθούμε κάποια όχι πολύ παληά ιστορία. Πριν από λίγα χρόνια έντονη ήταν η προσπάθεια της γείτονος για είσοδό της στην ευρωπαϊκή Ένωση με την αμέριστη συμπαράσταση των ΗΠΑ. Κατ' εντολή των αφεντικών εμείς οι υπερήφανοι και ανεξάρτητοι Έλληνες είχαμε αναλάβει τότε ρόλο νυμφαγωγού της Τουρκίας προς τους «μνηστήρες» εταίρους μας της Ε.Ε. Ευτυχώς ή δυστυχώς το συνοικέσιο εκείνο είχε άδοξο τέλος όχι επειδή δεν άρεσε η «νύφη» στους «μνηστήρες», αλλά επειδή αυτοί υπολόγισαν τους λαούς τους, που τότε φάνηκε πως είχαν αρχίσει να αντιδρούν σε κάποιες εχθρικές προς τα συμφέροντα τους αποφάσεις τους. Τότε εμείς συσφίγγαμε τις σχέσεις με τους γείτονες, καταθέταμε στεφάνια στο μαυσωλείο του Κεμάλ, χορεύαμε ζεμπεκιές, κάναμε κουμπαριές και πρωθυπουργός μας κατάντησε να δηλώσει: Η Τουρκία συνεισέφερε στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το είπε αυτό στους Φράγκους και Αγγλοσάξονες, που αρνούνται τον πολιτισμό όχι μόνο των Σλάβων, αλλά ακόμη και των Ελλήνων και των Ρωμαίων! Τότε δεν πονούσαμε; Τώρα πονούμε;

Ο επιχειρηματίας, από τον σταθμό του οποίου προβάλλεται η σειρά, είχε παλαιότερα πολύ καλές σχέσεις με ηγούμενο μονής του Αγίου Όρους. Προέβαλλε την μεταφορά προσκυνημάτων στην Αθήνα και ο ηγούμενος είχε πλέξει τότε το εγκώμιό του, ωσάν να επρόκειτο για άγιο. Μόνο το φωτοστέφανο του έλειπε! Όταν αργότερα ο ηγούμενος βρέθηκε στη δίνη σκανδάλου, πραγματικού ή σχεδιασμένου, ο Θεός γνωρίζει, ο επιχειρηματίας δείχθηκε ο πλέον εμπαθής πολέμιος του εγκωμιαστού του. Πονέσαμε για την πνευματική αστοχία του ηγουμένου και για την αχαριστία του εγκωμιασθέντος;

Ο Σουλεϊμάν ξαναήλθε, καθώς η σειρά προβάλλεται. Ας εξετάσουμε το ζήτημα με ψυχραιμία. Τι θα μετέδιδε ο σταθμός, αν δεν είχε αγοράσει την εν λόγω σειρά; Είναι προτιμητέες οι «δακρύβρεχτες» λατινοαμερικάνικες, οι με εμμονή στο έγκλημα χολλυγουντιανές ή οι γεμάτες προστυχιά ελληνικές; Πονέσαμε ποτέ, επειδή το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο απλώς προεδρεύει, όπως άλλωστε κάνουν και οι κυβερνήσεις μας.

Ο Σουλεϊμάν ήλθε στη χώρα μας, πριν από την προβολή της ταινίας. Προανέφερα ήδη γνωρίσματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Προσθέτω την αδράνεια της Πολιτείας έναντι της τουρκικής προπαγάνδας στη Δυτική Θράκη και τη στήριξη εκ μέρους της της επιχειρούμενης επανεγγραφής της ιστορίας από απάτριδες εντολοδόχους σκοτεινών κέντρων και αποδόμησης του έθνους. Προσθέτω ακόμη την προπαγάνδα περί πολυπολιτισμικών κοινωνικών της νέας τάξης με ένθερμους υποστηρικτές απ' όλο σχεδόν το φάσμα της πολιτικής σκηνής. Το ιδεολόγημα σε συνδυασμό με την ανικανότητα είχε ως αποτέλεσμα οι Αγαρηνοί να κάνουν πλέον έκδηλη την παρουσία στη χώρα μας. Έχουν όμως το άκρο της Δεξιάς, το αντιτιθέμενο προς την εν ομονοία ασκούμενη πολιτική στο ζήτημα αυτό, κατά του οποίου άκρου όλοι οι άλλοι καταφέρονται προβάλλοντας τον κίνδυνο του νεοφασισμού. Αποφεύγουν να ζητήσουν ταπεινά συγγνώμη από τον λαό μας, γιατί αυτοί τον εξωθούν προς το άκρο με τον προκλητικό αντιπατριωτισμό τους . Δεν απολογούνται για την προκλητική αδιαφορία τους προς αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, καθώς ο εκμαυλισμένος πλέον λαός δεν το ζητά.

Ο μακαρίτης ο Οζάλ είχε πει ότι δεν θα χρειαστεί πόλεμος, για να κατακτήσει εκ νέου τη χώρα μας η Τουρκία. Τα μαθηματικά το αποδεικνύουν αυτό κατά τρόπο απλούστατο! Και ας μη φανταστούμε ότι θα ασκηθεί πίεση για εξισλαμισμό των γηγενών. Αυτό θα προκύψει κατά δύο τρόπους: Με την περαιτέρω μείωση των γεννήσεων, αν εμμείνουμε ως λαός στον ευδαιμονισμό και στον αισθησιασμό. Με τους μεικτούς γάμους, μέσω των οποίων θα ελκύουν στο Ισλάμ τον έτερο του ζεύγους, όπως γίνεται σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης από δεκαετιών. Ο Σουλεϊμάν έχει από καιρό ξαναέλθει. Μήπως παρακολουθώντας τη σειρά κατανοήσουμε, γιατί υπήρξε τόσο ραγδαία η προέλαση των Οθωμανών στα εδάφη της Ρωμανίας. Μήπως αντιληφθούμε επί τέλους την παρακμή που και σήμερα βιώνουμε;

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»,  10-9-2012

Η ΕΚΤ, ΤΟ ESM ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ:

 Δεν είναι δύσκολο να εξάγει κανείς σχετικά ασφαλή συμπεράσματα, όσον αφορά την εξέλιξη του ενδοευρωπαϊκού οικονομικού πολέμου – ειδικά εάν κοιτάξει από διαφορετική οπτική γωνία τις πρόσφατες αποφάσεις της ΕΚΤ, για την αγορά κρατικών ομολόγων

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Η Γερμανία (η βιομηχανική ελίτ που κυβερνάει ανέκαθεν τη χώρα, ερήμην των πολιτών και με εντολοδόχους τους πολιτικούς), έχει μάλλον ξεκινήσει τον τρίτο πόλεμο στην ιστορία της, για την κατάκτηση της Ευρώπης – την οποία θεωρεί ότι έχει του χεριού της. Όπως και στο παρελθόν ρισκάρει πάρα πολλά, με την ελπίδα ότι το εγχείρημά της αυτό δεν θα μετατραπεί σε παγκόσμιο πόλεμο, με πολλά μέτωπα, στον οποίο θα ξαναβγεί αυτή ηττημένη και η Ευρώπη κατεστραμμένη".

Ανάλυση

Τα χάρτινα χρήματα, με τα οποία εκτελούνται σήμερα όλες οι συναλλαγές, καθώς επίσης τα χρήματα που αποταμιεύουμε στους λογαριασμούς μας ή δανειζόμαστε από τις τράπεζες, έχουν ουσιαστικά εικονική αξία – επειδή, εάν οι άνθρωποι χάσουν την εμπιστοσύνη τους σε αυτά, θα είναι εντελώς άχρηστα. Παράλληλα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποτελεί το βασικό όπλο της Δύσης, αφού με τη βοήθεια του κατάφερε να επικρατήσει σε ολόκληρο τον πλανήτη – απολαμβάνοντας ένα εξαιρετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο, εις βάρος όλων των υπολοίπων.  

Περαιτέρω, όταν ο πελάτης μίας τράπεζας δανείζεται, τα κράτη επίσης (ομόλογα), τότε δημιουργείται αυτόματα νέο χρήμα: το λογιστικό. Η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά, από τα δάνεια καλύτερα, δεν ελέγχεται από τις κυβερνήσεις ή από τις κεντρικές τράπεζες. Ευρίσκεται στα χέρια των ιδιωτικών εμπορικών τραπεζών, ενώ προκαλεί φυσικά πληθωρισμό – με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια, αφενός μεν λόγω καταναλωτικού κορεσμού, αφετέρου λόγω των φθηνών εισαγωγών, από τις αναπτυσσόμενες ή/και νεοεισερχόμενες στον καπιταλισμό οικονομίες  (κάτι που δεν θα διαρκέσει για πολύ).   

Το συγκεκριμένο σύστημα δημιουργίας «εικονικών» χρημάτων είναι η γενεσιουργός αιτία των κερδοσκοπικών υπερβολών (φούσκες) – οι οποίες εμφανίζονται όλο και συχνότερα στον πλανήτη μετά την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού (1971/73), η οποία σηματοδότησε το ξεκίνημα της ηγεμονίας των τραπεζών. Επίσης είναι η αιτία της κλιμάκωσης των πιστωτικών κρίσεων, μετά το εκάστοτε σπάσιμο της φούσκας, αφού εν μέσω μίας κρίσης, όπου απαιτούνται επειγόντως χρήματα, οι εμπορικές τράπεζες παράγουν πολύ λιγότερα (πιστωτική συρρίκνωση, περιορισμός του δανεισμού, κάψιμο χρημάτων) από όσα απαιτούνται.

Η επιστροφή στον κανόνα του χρυσού (συζητείται ήδη στις Η.Π.Α., σύνδεση του χρυσού με καλάθι νομισμάτων) ή, έστω, η υποχρέωση των τραπεζών να δανείζουν μόνο τις καταθέσεις τους (100% κάλυψη των παρεχομένων δανείων, όταν σήμερα απαιτούνται περίπου 3 € εγγυήσεις στην κεντρική τράπεζα, για τη δημιουργία 100 €), έτσι ώστε η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά να αποτελεί το αποκλειστικό προνόμιο των κεντρικών τραπεζών, συνιστούν δύο εναλλακτικές δυνατότητες – εάν επιθυμεί πράγματι η πολιτική να επιλύσει ριζικά το πρόβλημα.

Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια, θα έπρεπε να βρεθεί λύση και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των κεντρικών τραπεζών, αφού αρκετές από αυτές, μεταξύ των οποίων η Τράπεζα της Ελλάδας και η Fed, είναι ιδιωτικές – με αποτέλεσμα η δημιουργία νέων χρημάτων από τις συγκεκριμένες να ευρίσκεται στα χέρια εκείνης της ελίτ, οι οποία κατέχει τις μετοχές τους.

Στα πλαίσια αυτά, θα έπρεπε να διατηρηθεί η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών από την Πολιτική – ενώ κατά την άποψη μας, όλοι οι Θεσμοί θα πρέπει να είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους, υπόλογοι στους Πολίτες, σε καθεστώς άμεσης δημοκρατίας. Ο λόγος είναι το ότι η Πολιτική πολύ συχνά λειτουργεί ως υπάλληλος των τραπεζών ή/και λαϊκιστικά – οπότε μία μορφή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, στην οποία θα συμμετείχαν ιδιώτες και κράτη, με δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία, θα ήταν ίσως ασφαλέστερη (αν και τελικά κάποια ομάδα υπερισχύει πάντοτε, όπως διαπιστώνεται σήμερα στην ΕΚΤ, παρά την ιδανική ιδιοκτησιακή δομή της). 

Εν τούτοις, τέτοιου είδους ριζικές αλλαγές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν, εάν προηγουμένως δεν αντιμετωπισθεί με επιτυχία η υφιστάμενη κρίση χρέους – πόσο μάλλον όταν σήμερα η σχέση μεταξύ πραγματικών και εικονικών (λογιστικών) χρημάτων είναι 1:12.  

ΚΕΦΑΛΑΙΟΥΧΙΚΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

Ειδικότερα, η συνεχιζόμενη υπερχρέωση των κρατών, μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της διάσωσης των χρεοκοπημένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τους, οδηγεί στην κλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού τους – οπότε στην ασύμμετρη αύξηση των τραπεζικών κερδών (γενικότερα των κεφαλαιακών κερδών), εις βάρος των εισοδημάτων από την εργασία. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, τα ποσά που εμφανίζονται ως οφειλές στο παθητικό κρατών και ιδιωτών (χρέη), καταγράφονται ως απαιτήσεις τοκοφόρων περιουσιακών στοιχείων στο ενεργητικό άλλων κρατών (πλεονασματικών) και ιδιωτών (πλούσιων). 

Απλούστερα, όλα όσα ένα νοικοκυριό, μία επιχείρηση ή ένα κράτος χρωστάει, τα οφείλει στους πάσης φύσεως ιδιοκτήτες και δημιουργούς (τράπεζες) κεφαλαίων – από τους οποίους τα δανείζεται έναντι τόκων. Όταν τώρα ένας οφειλέτης υπερχρεώνεται, αυξάνουν δυσανάλογα τα επιτόκια δανεισμού του, λόγω ρίσκου – οπότε αυξάνονται οι δαπάνες του (παράλληλα αυξάνονται τα έσοδα των δανειστών του) και εισέρχεται σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο σπάνια ξεφεύγει.

Όσο κλιμακώνονται τώρα τα εισοδήματα από τους τόκους, τόσο μειώνονται τα αντίστοιχα από την εργασία – έως εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, οι οφειλέτες αδυνατούν να πληρώσουν τους πιστωτές, επειδή τα εισοδήματα τους από την εργασία (φορολογικά για τα κράτη), δεν φτάνουν πια για την εξόφληση των τόκων και των δανείων τους.   

Συνεχίζοντας, για πολλές δεκαετίες μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το ποσοστό των κεφαλαιακών εισοδημάτων, σε σχέση με τα εισοδήματα από την εργασία, δεν ξεπερνούσε το 20% του εκάστοτε ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ). Το τελευταίο χρονικό διάστημα όμως, μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, το ποσοστό των κεφαλαιακών εισοδημάτων έχει πλησιάσει το 30%, με τα εισοδήματα της εργασίας να έχουν μειωθεί ανάλογα στο 70% – μία εξέλιξη η οποία δεν θα ήταν υπερβολικό να χαρακτηρισθεί ως εξαιρετικά επικίνδυνη.

Εάν η τάση αυτή δεν διορθωθεί άμεσα, η μείωση της κατανάλωσης που προκαλεί, λόγω του συνεχούς περιορισμού των εισοδημάτων των εργαζομένων, θα έχει εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για την πραγματική οικονομία – ενώ θα αυξάνεται διαρκώς η ανεργία, καθώς επίσης η απασχόληση με μισθούς πείνας.

Οι κοινωνικές αναταραχές που θα ακολουθήσουν, εάν δεν διορθωθεί έγκαιρα το πρόβλημα, καθώς επίσης η πολιτική αστάθεια και η απορρύθμιση συστήματος, θα ήταν η χαριστική βολή στον ετοιμοθάνατο – ακριβώς εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, τα κράτη δεν θα μπορούν να εξασφαλίσουν βιώσιμο δανεισμό με λογικά επιτόκια, ενώ οι τράπεζες δεν θα μπορούν να προσφέρουν λογικές συνθήκες δανεισμού στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά.

Ολοκληρώνοντας, εάν δεν κατανοήσουν σύντομα οι πάσης φύσεως ιδιοκτήτες των αδρανών κεφαλαίων, οι οποίοι προφανώς κινούν τα νήματα ότι, η συνέχιση της απομύζησης της πλειοψηφίας εκ μέρους τους θα σημάνει αργά ή γρήγορα το τέλος της οικονομίας της αγοράς, η καταστροφή του συστήματος, μαζί με τη Δύση, δεν θα ήταν μία υπερβολικά απαισιόδοξη πρόβλεψη.

Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Συνεχίζοντας, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης κεφαλαίων στην Ευρώπη είναι αναμφίβολα η Γερμανία – η οποία, λόγω του ότι είναι η μοναδική σχεδόν πλεονασματική οικονομία της νομισματικής ζώνης, έχει δανείσει μεγάλο μέρος των κεφαλαίων της (κρατικά, επιχειρήσεων και τραπεζών) έντοκα σε όλες τις υπόλοιπες χώρες (Πίνακας Ι). Κάποια δε από τα επενδυτικά κεφάλαια αγνώστων ιδιοκτητών, τα οποία είναι τοποθετημένα σε ομόλογα της Ευρωζώνης και τα οποία αυξάνουν συνεχώς τα επιτόκια τους, ενδεχομένως να ανήκουν σε Γερμανούς.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, στις ελλειμματικές χώρες του Νότου, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010 (οι διαφοροποιήσεις έκτοτε δεν αλλάζουν σημαντικά τη συνολική εικόνα).

Πηγή: Bundesbank. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από την άλλη πλευρά τώρα, τα συναλλαγματικά αποθέματα της ΕΚΤ είναι περίπου 38 δις €, ενώ της γερμανικής κεντρικής τράπεζας 140 δις € – ουσιαστικά πολύ περισσότερα, εάν αποτιμηθεί ο χρυσός στη σημερινή του τιμή, με την οποία θα ξεπερνούσε τα 150 δις €. Η ΕΚΤ δε έχει στην ιδιοκτησία της 501,4 τόνους χρυσού, ενώ η Γερμανία 3.401,8 τόνους – τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως, μετά τις Η.Π.Α. (8.133,5 τόνους).

Τα κατατεθειμένα κεφάλαια της ΕΚΤ, η έδρα της οποίας ευρίσκεται στη Φρανκφούρτη, είναι μόλις 10,76 δις €, έναντι 3 τρις € συνολικού ισολογισμού – αν και έχει αποφασισθεί ο διπλασιασμός τους.

Συνεχίζοντας, η ΕΚΤ οφείλει στη γερμανική κεντρική τράπεζα, από το σύστημα Target II 727,2 δις € (Ιούλιος του 2012) – ποσά που της οφείλουν οι κεντρικές τράπεζες των περισσοτέρων άλλων χωρών της Ευρωζώνης (Πίνακας ΙΙ). Επομένως, αν και η συμμετοχή της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στο κεφάλαιο της ΕΚΤ είναι μόλις 18,94%, εάν υπολογίσει κανείς το δάνειο των 727,2 δις € θα καταλήξει σε εντελώς άλλα ποσοστά.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δανειστές (αριστερά) και οφειλέτες (δεξιά) στο σύστημα Target II της Ευρωζώνης, με ημερομηνία αναφοράς τις 15.08.2012, σε δις € – κεντρικές τράπεζες των κρατών.

* Τα χρήματα του Λουξεμβούργου είναι ουσιαστικά γερμανικά (φορολογικός παράδεισος), ενώ η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αν και με έδρα το Λουξεμβούργο (πρόεδρος ο κ. J.C.Juncker), είναι υπό γερμανική «κηδεμονία».   

Πηγή: Ινστιτούτο οικονομικής ανάλυσης του πανεπιστημίου του Osnabruck

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Εν τούτοις, ο διοικητής της ΕΚΤ αποφάσισε την αγορά απεριόριστων ομολόγων των χωρών του Νότου, θεωρητικά με δική του πρωτοβουλία και παρά την αρχική αντίθεση (;) της Γερμανίας – με την ανοχή (με τη συμφωνία κατά την άποψη μας) της καγκελαρίου, όπως διαπιστώθηκε αργότερα.   

Τα ομόλογα όμως αυτά, κυρίως της Ισπανίας και της Ιταλίας, ενδεχομένως και της Γαλλίας, θα αποτελέσουν περιουσιακό στοιχείο της ΕΚΤ, η οποία χρωστάει τεράστια ποσά στην Bundesbank – κατ' επέκταση στη Γερμανία, αφού η Bundesbank είναι 100% κρατική.

Ουσιαστικά λοιπόν, τα ομόλογα θα ανήκουν έμμεσα στη γερμανική κεντρική τράπεζα – άρα θα έχει σημαντικά δικαιώματα στις χώρες που τα χρωστούν. Επίσης, η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας θα έχει μεγάλα δικαιώματα στις κεντρικές τράπεζες-μετόχους της ΕΚΤ των χωρών, τις οποίες η ΕΚΤ έχει δανείσει (ή θα δανείσει με τα χρήματα της Bundesbank) για την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων εμπορικών τραπεζών τους. Τέλος, ανάλογα δικαιώματα θα έχουν και οι γερμανικές τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς επίσης οι επιχειρήσεις της χώρας, οι οποίες έχουν δανείσει χρήματα στα άλλα κράτη της Ευρωζώνης.          

Με κριτήριο όλα τα παραπάνω, είναι δύσκολο αλήθεια να εξάγει κανείς αρκετά ασφαλή συμπεράσματα, σε σχέση με την εξέλιξη του ενδοευρωπαϊκού οικονομικού πολέμου; Ιδιαίτερα για τις υπόγειες μεθόδους και τακτικές που χρησιμοποιεί η Γερμανία, καθώς επίσης για την «πρωτοβουλία» του ανεξάρτητου κ. Ντράγκι;

Πόσο μάλλον όταν το ίδιο βράδυ της απόφασης αγοράς ομολόγων ο κ. Ντράγκι βραβεύθηκε από τη Γερμανία, από τον κ. Σόϊμπλε συγκεκριμένα στο Βερολίνο (Potsdam), για τις επιτυχίες του, όσον αφορά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης; Δεν θυμόμαστε αντίστοιχη βράβευση του πρώην Έλληνα πρωθυπουργού, μετά την είσοδο της πατρίδας μας στο ΔΝΤ; 

'Όταν έχουμε τέτοιους ανθρώπους στην Ευρώπη, οι οποίοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους με τέτοιο παραδειγματικό τρόπο, τότε δεν φοβάμαι για τη σταθερότητα του Ευρώ", είπε ο κ. Σόϊμπλε, κατά την τελετή της απονομής (πηγή: Die Welt). Τυχαίο; Ίσως, αν καιi οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, ο κ. Ντράγκι θεωρούταν ανέκαθεν από τη Γερμανία ως ένθερμος υποστηρικτής της αυστηρής νομισματικής πολιτικής της Bundesbank.    

Ολοκληρώνοντας, ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε ότι υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο, ένα «σφάλμα ομορφιάς», όσον αφορά τα περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας: τα αποθέματα χρυσού της, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων ευρίσκεται στις κεντρικές τράπεζες της Fed στη Ν. Υόρκη, της Αγγλίας και της Γαλλίας.

Παρά το ότι δε η Γαλλία, η οποία είχε επίσης αποθηκεύσει το χρυσό της στις Η.Π.Α. για ασφάλεια, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου με τη Ρωσία, τον μετέφερε αργότερα στη δική της κεντρική τράπεζα με πολεμικό πλοίο, η Γερμανία δεν το έκανε – ενώ υπάρχει μία κίνηση Γερμανών πολιτών, η οποία ζητάει την επιστροφή του χρυσού, χωρίς όμως αποτέλεσμα μέχρι στιγμής.

Ενδεχομένως λοιπόν ο τρίτος πόλεμος να εξελιχθεί σε παγκόσμιο, με αιτία τις προσπάθειες της Γερμανίας να εισπράξει τις απαιτήσεις της, καθώς επίσης να ανακτήσει τα περιουσιακά της στοιχεία – όταν η αιτία του 2^ου παγκοσμίου πολέμου ήταν ακριβώς η αντίθετη: η αδυναμία πληρωμής των δανειστών της, ειδικά των νικητών του 1^ου παγκοσμίου πολέμου. Ενδεχομένως δε αυτή είναι η βαθύτερη αιτία της κραυγής αγωνίας του συναδέλφου μας από το οικονομικό ινστιτούτο του Μονάχου, ο οποίος χαρακτήρισε την απόφαση της ΕΚΤ (και της καγκελαρίου) ως το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας.  

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΤ

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η ΕΚΤ θα αγοράζει ομόλογα των κρατών της Ευρωζώνης από τη δευτερογενή αγορά, μόνο υπό την προϋπόθεση της υπαγωγής τους στο μηχανισμό σταθερότητας EFSF (διευθύνων σύμβουλος ο γερμανός κ. K.Regling, πρόεδρος ο γερμανός κ. T.Wieser) η στο διάδοχο του ESM (επίσης υπό γερμανική διοίκηση). Οι κύριοι μέτοχοι του ESM, οι οποίοι κατέχουν το 77% της συμμετοχής (θα έχει κεφάλαια 700 δις €), είναι οι παρακάτω (Πίνακας ΙΙΙ):

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Κύριοι μέτοχοι του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας – ο οποίος θα μπορούσε να εξελιχθεί στο ΔΝΤ της ΕΕ.

Πηγή: ESM. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Θα ήταν μάλλον δύσκολη η συμμετοχή της Ιταλίας και της Ισπανίας στο κεφάλαιο των 700 δις € (ενδεχομένως και της Γαλλίας), αφού θα απαιτούνταν 125 δις € από την πρώτη και 84 δις € από τη δεύτερη – ενώ είναι οι πρώτες υποψήφιες. Επομένως, η κυριαρχία της Γερμανίας είναι καθαρή.

Με δεδομένη την υπερχρέωση, καθώς επίσης τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, θεωρείται πολύ πιθανή η σύντομη υπαγωγή της Ισπανίας και της Ιταλίας στο μηχανισμό.

Σε κάθε περίπτωση ο κύριος δανειστής της Ευρωζώνης, η Γερμανία δηλαδή, θα εξασφαλίζει τα χρήματα της από την ΕΚΤ – τόσο τα δάνεια στο σύστημα Target II, όσο και τα υπόλοιπα. Ενδεχομένως δε θα ανταλλάσσει τις απαιτήσεις της με περιουσιακά στοιχεία των οφειλετών της (όπως ακριβώς το ΔΝΤ στις χώρες δραστηριοποίησης του, στις οποίες επεμβαίνει κυριαρχικά με σκοπό την είσπραξη των απαιτήσεων των εντολέων του), μετατρέποντας τους συγκεκριμένους «εταίρους» της σε προτεκτοράτα.

Συνεχίζοντας, τα ομόλογα που θα αγοράζει η ΕΚΤ θα έχουν διάρκεια μεταξύ ενός και τριών ετών – επίσημα για τη διατήρηση της πίεσης των μεταρρυθμίσεων (πολιτική λιτότητας) ενώ, κατά την άποψη μας, για τον περιορισμό του χρόνου αποπληρωμής της Γερμανίας. Στα πλαίσια αυτά, η «έκκληση» προς το ΔΝΤ για βοήθεια ("προσπαθούμε να επιβιβάσουμε το ΔΝΤ στο καράβι", είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ντράγκι), μάλλον υποδηλώνει το αντίθετο – αν και οι Η.Π.Α. είναι αδύνατον να μην το κατανοούν, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στη Γερμανία.

Στο πρόγραμμα εξαγοράς ομολόγων τώρα δεν τοποθετήθηκε ανώτατο όριο αφού, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, θα ολοκληρωθεί όταν επιτύχει τους στόχους του – ότι και αν σημαίνει αυτό. Οι αναλυτές υπολογίζουν δε ότι η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί να διαθέσει περί τα 500 δις €, ενώ στο μέλλον θα δέχεται τυχόν ζημίες (διαγραφή, haircut) από τα ομόλογα που θα αγοράζει. Οι απώλειες βέβαια αυτές θα επιβαρύνουν τους μετόχους της – επομένως με ποσοστό 18,94% τη Γερμανία (Πίνακας IV), αντί του 100% που θα έχανε, εάν χρεοκοπούσε κάποια χώρα οφειλέτης της.

ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Κύριοι μέτοχοι της ΕΚΤ (συνολικά οι 27 χώρες της ΕΕ)

Πηγή: EKT. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Η επίβλεψη του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης εκ μέρους της ΕΚΤ (των μεγάλων τραπεζών κυρίως, αφού ο σκοπός είναι η γερμανική κυριαρχία), συμπληρώνει ουσιαστικά το πρόγραμμα, το οποίο έγινε αποδεκτό με ενθουσιασμό από τις αγορές – όπως και όλα τα προηγούμενα, τις πρώτες ημέρες της ψήφισης τους (αν και αυτή τη φορά μεγάλο μέρος της ανόδου των χρηματιστηρίων οφείλεται στο σωστά προβλεπόμενο πληθωρισμό). 

Επίσης συμπληρώνει το πάζλ του (σκιώδους) γερμανικού προγραμματισμού, ειδικά εάν θυμηθούμε τα σοφά λόγια του M.A. Rothschild: "Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του".

Φυσικά κανένας δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα συνέβαινε στην περίπτωση που κάποια μεγάλη χώρα, όπως η Ισπανία ή η Ιταλία, παρά την υπαγωγή της στο μηχανισμό, δεν θα τηρούσε το πρόγραμμα που θα της επιβαλλόταν – σκόπιμα ή από αδυναμία. Το ενδεχόμενο αυτό «συνηγορεί» στο φόβο πολλών Γερμανών, οι οποίοι είναι εναντίον των σχεδίων της καγκελαρίου – ενώ πολύ σύντομα θα εξεταστεί με προσοχή από τις αγορές, οι οποίες είναι εκ φύσεως εξαιρετικά φιλύποπτες.

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Η Γερμανία, στην προσπάθεια της να υποβαθμίσει το ηθικό των πολιτών της χώρας μας, έτσι ώστε να αποδεχθούν την ηγεμονία της (η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται και εναντίον της Ιταλίας, οι πολίτες της οποίας δεν είναι επίσης δουλοπρεπείς), κατηγορεί την Ελλάδα μεθοδικά για φοροδιαφυγή, διαφθορά, διαπλοκή, κακοδιαχείριση, υπερχρέωση – με ορισμένα διατεταγμένα ελληνικά ΜΜΕ (τα οποία παράλληλα προάγουν τον αφελληνισμό, με τη βοήθεια της προβολής τούρκικων προπαγανδιστικών ταινιών) να χειραγωγούν σκόπιμα την κοινή γνώμη.

Στα πλαίσια αυτά, χαρακτηρίζει την πατρίδα μας συνεχώς ως χρεοκοπημένη – έτσι ώστε να καμφθούν όλες οι υγιείς αντιστάσεις. Εν τούτοις, εάν κανείς ανατρέξει στο πόσες χώρες έχουν χρεοκοπήσει από την ημέρα της ανεξαρτησίας τους (Πίνακας V), θα οδηγηθεί σε άλλα συμπεράσματα:

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Χρεοκοπίες, συμπεριλαμβανομένων αναδιαρθρώσεων χρεών, από το έτος της επίσημης κήρυξης ανεξαρτησίας της εκάστοτε χώρας

Πηγή: Handelsblatt. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Έχουμε την άποψη λοιπόν πως η αυτοκριτική δεν έχει καμία σχέση με το αυτομαστίγωμα ενώ, παρά το ότι απαιτείται αναμφίβολα η εξυγίανση της οικονομίας μας, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η εγκατάσταση ενός κράτους δικαίου κλπ., δεν έχει κανένας το δικαίωμα να μας κατακρίνει – πόσο μάλλον να μας κατηγορεί για υπερχρέωση, όταν ιστορικά ο ίδιος έχει χρεοκοπήσει περισσότερες φορές.

Οι «αναμάρτητες» χώρες, αυτές δηλαδή που δεν έχουν χρεοκοπήσει ποτέ (όπως η Μ. Βρετανία, η Σουηδία, οι Η.Π.Α. κλπ.) θα είχαν ίσως το δικαίωμα να μας «λιθοβολήσουν» – σε καμία περίπτωση όμως η Γερμανία, η οποία πτώχευσε έξι φορές, ενώ είναι υπεύθυνη τόσο για δύο παγκοσμίους πολέμους, όσο και για τα γνωστά αποτρόπαια εγκλήματα. Η προπαγάνδα και η χειραγώγηση των μαζών έχουν τα όρια τους – ενώ πολύ συχνά, όταν τα ξεπερνούν, οδηγούν στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.   

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τυχόν ανεξέλεγκτη διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν καταστροφική για τη Γερμανία – αφού διακινδυνεύει τα 727 δις € του Target II, τη συμμετοχή της στα πακέτα στήριξης (περί τα 80 δις €), τις απαιτήσεις ύψους 1,5 τρις € των τραπεζών της, καθώς επίσης τις πιστώσεις των εξαγωγικών επιχειρήσεων της: συνολικά λοιπόν πάνω από 3 τρις € ή περισσότερα από το 120% του ΑΕΠ της.

Ό ίδιος κίνδυνος, επαυξημένος κατά πολύ από το ραγδαίο περιορισμό των εξαγωγών και των πλεονασμάτων της, λόγω ανατίμησης του νομίσματος της, θα την απειλούσε εάν αποφάσιζε σήμερα να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη.

Η μοναδική εναλλακτική δυνατότητα της λοιπόν ήταν η (υπό τη σκιώδη εξουσία της) ενεργοποίηση της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τους μηχανισμούς σταθερότητας (μηχανισμούς είσπραξης επισφαλών απαιτήσεων στο μέλλον) – αφού διαφορετικά θα ήταν αδύνατον να επιβιώσει. Η κοινή γνώμη βέβαια, οι απλοί Γερμανοί Πολίτες δηλαδή, είναι αντίθετοι με τα σχέδια της καγκελαρίας, τα οποία προετοιμάζονται από τη βιομηχανική ολιγαρχία – αφού γνωρίζουν πολύ καλά πόσο υπέφεραν οι ίδιοι από μία ανάλογη κατάσταση, η οποία οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού και στο 2^ο παγκόσμιο πόλεμο.    

Στο παραπάνω πλαίσιο, ο στόχος της πρωσικής Γερμανίας δεν είναι άλλος από την όσο το δυνατόν γρηγορότερη είσπραξη των δανείων πάσης φύσεως, τα οποία έχει δώσει στους εταίρους της.  Παράλληλα, η απεξάρτηση της οικονομίας της από τις εξαγωγές στις χώρες της Ευρωζώνης – γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η νομισματική ένωση θα διατηρηθεί πάρα πολύ δύσκολα, εάν δεν μετατραπεί σε δημοσιονομική και πολιτική (κάτι που πιθανολογούμε ότι δεν επιθυμεί η ελίτ που κυβερνάει τη χώρα – ενώ θεωρούμε πολύ δύσκολα εφικτό, με κριτήριο την ιστορία, τα γονίδια και τις εθνικές συνειδήσεις όλων των Ευρωπαίων).

Απώτερος στόχος της είναι πιθανόν η μετατροπή εκείνων των χωρών, οι οποίες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να την αποπληρώσουν, σε οικονομικά προτεκτοράτα – ανταλλάσσοντας τις απαιτήσεις της με περιουσιακά τους στοιχεία, με κερδοφόρες επιχειρήσεις κλπ., κατά το πρότυπο των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ (στην πατρίδα μας, δικαιώματα στον ήλιο, στη θάλασσα, στα πετρέλαια, στις επικοινωνίες, στις μεταφορές, στα τυχερά παιχνίδια και όπου αλλού κρίνεται σκόπιμο).   

Η ξαφνική μεταστροφή της λοιπόν, όσον αφορά την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων στις χώρες εκείνες, τις οποίες θεωρεί ήδη προτεκτοράτα της (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία), είναι απολύτως κατανοητή – αφού τυχόν χρεοκοπία τους, ειδικά εντός του ευρώ, αφενός μεν θα απειλούσε την Ευρωζώνη (οπότε την ίδια), αφετέρου θα αύξανε το κόστος ανασυγκρότησης/αποικιοποίησης τους, μέρος του οποίου θα επιβάρυνε την ίδια.

Εάν λοιπόν ισχύουν τα παραπάνω και δεν κάνουμε λάθος εκτιμήσεις (είναι πιθανόν και ευχόμαστε), καθώς επίσης εάν η Ελλάδα θέλει πραγματικά να παραμείνει ελεύθερη και ανεξάρτητη, συνεχίζει να μη φαίνεται πως υπάρχει άλλη λύση, εκτός από την άμεση χρεοκοπία (αναβολή πληρωμών) εντός του ευρώ – με στόχο να οδηγηθούν ελεγχόμενα όλες μαζί οι χώρες της Ευρωζώνης στην αφετηρία (1999), στην από κοινού δηλαδή έξοδο από το ευρώ, με τις ελάχιστες δυνατές ζημίες για τους Πολίτες τους και τη Δημοκρατία.

Η εναλλακτική λύση, αν και θεωρείται ουτοπική από τους περισσότερους, είναι  η αλλαγή πορείας ή η μονομερής έξοδος της Γερμανίας, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης – ισότιμων μεταξύ τους κρατών φυσικά, εντός των πλαισίων της Δημοκρατίας και χωρίς το φόβο της επιβολής του νόμου του ισχυροτέρου ή της δικτατορίας των τραπεζών. Ενδεχομένως δε η «ευρωπαϊκή συνοχή» να είναι απαραίτητη τόσο από οικονομικής, όσο και από γεωπολιτικής πλευράς, αφού καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει μόνη της, στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης, με τις Η.Π.Α., την Κίνα κλπ. 

 Σχετικές αναλύσεις μας: Επιστροφή στην αφετηρία, Χρυσός και νομίσματα, Η Ελλάδα της δραχμής, Ο περιπλανώμενος Ευρωθίασος, Οι εμπορικές τράπεζες, Η τράπεζα των Ελλήνων, Μέρκελ η μερκαντιλίστρια, Η τράπεζα, Τράπεζα διεθνών διακανονισμών, Fed, η κεντρική τράπεζα, Ελλάδα ώρα μηδέν, Μοιραία λάθη, θανατηφόρα, Σενάρια και στρατηγικές.     

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα,08. Σεπτεμβρίου 2012, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com), τα έσοδα των οποίων ενισχύουν τη σελίδα.

Αγία Πετρούπολη – Κάτω Πατήσια, της Μ. Ουζούνη

Της  Μαριάννας Τζιαντζή

Το Αγία Πετρούπολη – Κάτω Πατήσια είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Μαρίας Ουζούνη και επίσης είναι ο πρώτος τίτλος στη σειρά «Λογοτεχνία στην Ελλάδα» των Εκδόσεων των Συναδέλφων, ένα αντοδιαχειριζόμενο συνεταιριστικό εκδοτικό εγχείρημα που αξίζει να το προσέξουμε και να το ενισχύσουμε.

Εδώ ξεδιπλώνονται αρκετές ιστορίες μες στη διπλή ιστορία, δηλαδή την ιστορία με μικρό «ι» (το «στόρι»), αλλά και τη μεγάλη Ιστορία (επανάσταση του 1905 στη Ρωσία, παραμονές του Α' Παγκόσμιου Πολέμου). Πρωταγωνιστές είναι πρόσωπα, τόποι και πράγματα. Στα πρόσωπα συγκαταλέγονται Ρώσοι αριστοκράτες και πληβείοι, νόμιμα και νόθα τέκνα, Έλληνες της διασποράς αλλά και ξένοι μετανάστες στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανάμεσα στα «πράγματα» κυριαρχεί ένα πιάνο του 19ου αιώνα, μοναδικό έργο τέχνης και μαστοριάς, συναντάμε όμως και μια χειροποίητη κασετίνα, καθώς και μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία.

Πρόσωπα, πράγματα, τόποι και διαδρομές. Μόσχα, Κριμαία, Οδησσός, Μενίδι, Πατήσια, Κηφισιά, Βούλα. Μέγαρα και υπόγεια. Τροχιές που διασταυρώνονται, ιστορίες που εξελίσσονται με όρους που δεν είχαν προβλεφθεί ή σχεδιαστεί από τα υποκείμενα. Η πλοκή, παρά τη φαινομενική πληθωρικότητά της, είναι το πιο δυνατό στοιχείο αυτού του μυθιστορήματος. Μια πλοκή που κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση (χωρίς να παίζει δημαγωγικά και συναισθηματικά με τα νεύρα του) και ταυτόχρονα, δεν φαίνεται επινοημένη, τραβηγμένη από τα μαλλιά, παρά τα όσα ασυνήθιστα συμβαίνουν, παρά το παχνίδι των συμπτώσεων. Το Αγία Πετρούπολη – Κάτω Πατήσια θα μπορούσε να γίνει σενάριο για ταινία ή για τηλεοπτική σειρά με λίγα επεισόδια αλλά με πολύ ισχυρή απήχηση.

Πιστεύω ότι αρκετοί καλοί Έλληνες σκηνοθέτες θα υπέγραφαν με περηφάνια τη μεταφορά του στην οθόνη. Η μουσική, η επανάσταση, η γυναικεία χειραφέτηση, η μετανάστευση, τα χαμένα αλλά και τα ξανά κερδισμένα όνειρα, η φιλία είναι μερικά από τα θέματα του βιβλίου, το οποίο είναι γραμμένο «και» με γεωγραφική και ιστορική ευαισθησία (και όχι απλώς με «γυναικεία»). Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η ημερομηνία ολοκλήρωσης του, όπως αναγράφεται στο τέλος, είναι ο Δεκέμβρης του 2006: Μα είναι δυνατόν ένα τόσο καλό μυθιστόρημα να έμεινε σχεδόν έξι χρόνια στο συρτάρι;

Ενδεχομένως ο αναγνώστης να εντοπίσει ορισμένες αδυναμίες, όμως συνολικά το βιβλίο αυτό σε γοητεύει και σε κερδίζει.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 22.7.2012. Το είδα: Tue, 2012-09-04, http://aristeroblog.gr/node/994

27% παλάτια στην άμμο

Του Περικλή Κοροβέση*

Στον ενθουσιασμό μας για το ιστορικό εκλογικό ποσοστό που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου, μας ξέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια. Η χώρα δεν τραβάει αριστερά, αλλά πορεύεται ολοταχώς προς τη Δεξιά, την Άκρα Δεξιά και το Νεοναζισμό. Ας το δούμε αυτό με κάποια στοιχεία. Κατ' αρχάς οι πολιτικές δυνάμεις που βρέθηκαν στις κυβερνήσεις των τελευταίων τριών χρόνων και είναι υπεύθυνες για τη συστηματική καταστροφή αυτής της χώρας, ξαναέγιναν κυβέρνηση. Και αυτό σημαίνει ότι περίπου ένας στους δύο Έλληνες ψήφισε την απόλυση από τη δουλειά του, την εγγυημένη μακρόχρονη ανεργία του, την πιθανή απώλεια του αυτοκινήτου και του σπιτιού του.

Και σε αυτές τις καταστάσεις η αυτοκτονία είναι μια σίγουρη έξοδος από την κρίση. Αυτές οι αυτοκτονίες δεν έχουν ψυχολογικά κίνητρα αλλά κοινωνικά. Είναι μια από τις πολλές συνέπειες της κρίσης.

Η αντικατάσταση του Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση από τον Κουβέλη, δεν κάνει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αριστερότερα, αλλά κάνει τη ΔΗΜΑΡ να μετατοπίζεται δεξιά και να ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους δύο δεξιούς κυβερνητικούς συμμάχους. Άρα ο κυβερνητικός συνασπισμός, είναι μια δεξιά συμμαχία μεγάλου εύρους που περιλαμβάνει από Πλεύρη και Γεωργιάδη μέχρι Κουβέλη και Ψαριανό. Και αυτό είναι μια επιτυχία της ΝΔ. Σε αυτή την επτακομματική Βουλή βρήκαν θέση δύο νέα κόμματα της δεξιάς. Το ένα ακροδεξιό και το άλλο ναζιστικό. Τα ποσοστά τους είναι εντυπωσιακά. Με την πρώτη τους εμφάνιση οι Ανεξάρτητοι Έλληνες παίρνουν 7,51%. Η Χρυσή Αυγή υπερφαλαγγίζει το ιστορικό ΚΚΕ, που έχει περίπου έναν αιώνα ζωή και είναι το αρχαιότερο κόμμα της Βουλής, και ξεπέρασε τη Δημοκρατική Αριστερά που στις εκλογές διεκδικούσε ακόμα την υπεύθυνη Αριστερά. Το σταθερό περίπου ποσοστό του 7% που πήρε η Χρυσή Αυγή και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις λέει πολλά. Ειδικά αν το συγκρίνεις με τα ποσοστά του ΣΥΝ, που για χρόνια έδινε τη μάχη του 3%.

Αυτοί που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή ανέρχονται στις εκλογές του Μαΐου περίπου σε 441.000 και σε αυτές του Ιούνη σε 426.000. Έχασαν μόνο 0,05%. Δηλαδή είναι μια δύναμη συμπαγής, που δείχνει να διαθέτει οπαδούς και φίλους που είχαν σε μεγάλο βαθμό πλήρη συνείδηση τι ψήφιζαν. Το ότι παρασύρθηκαν δεν είναι σωστό. Αυτό μπορεί να ισχύει για τους ψηφοφόρους του κυβερνητικού σχηματισμού που είχαν την ένθερμη υποστήριξη όλων των ΜΜΕ, ενώ η Χρυσή Αυγή δεν διέθετε αυτό το προνόμιο. Άρα αυτό το ποσοστό το οφείλει στη σχέση της με την κοινωνία, που δείχνει να την ανέχεται και σε μερικές περιπτώσεις να την υποστηρίζει ενεργά. Ένα τέτοιο κόμμα έχει προοπτικές ανάπτυξης και δεν αποκλείεται στις επόμενες εκλογές να τρίβουμε τα μάτια μας.

Η ακροδεξιά στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και οι ιδέες της είναι διάχυτες σε όλη την κοινωνία άσχετα από την κομματική ένταξη. Π. χ. ο ρατσισμός, η ξενοφοβία σε διάφορους βαθμούς είναι στοιχείο της προσωπικότητας του Νεοέλληνα. Ο ατομικισμός και ο εγωκεντρισμός που συνοδεύεται από μια υποταγή σε μια ανώτερη και αδιαμφισβήτητη εξουσία, είναι θεμελιώδης αρχή του φασισμού. Χαρακτηριστική περίπτωση εκλεπτυσμένης φασιστικής προπαγάνδας είναι οι ταινίες του Κλιντ Ίστγουντ, όπου υπάρχει ένα ανώτερος ήρωας, που δρα πάντα μόνος, εκτός θεσμών, κοινωνίας, συλλογικότητας και θριαμβεύει χάρη στις ξεχωριστές του ικανότητες τιμωρώντας τους κακούς όπου και να βρίσκονται. Η δράση κοινωνικών δυνάμεων, η πάλη των τάξεων, είναι άγνωστη και ανύπαρκτη στις ταινίες του Ίστγουντ. Και όμως έχει φανατικούς θαυμαστές από την Αριστερά, που δεν χάνουν ταινία του.
Η εγγλέζικη απόβαση στην απελευθερωμένη εαμική Ελλάδα αποσκοπούσε στη συντριβή του ΕΑΜ και την κατάκτηση της Ελλάδας. Σκοπός που επετεύχθη, άσχετα αν μετά τη χάρισαν στις ΗΠΑ. Δική τους ήταν και ό,τι ήθελαν την κάνανε. Το πρόβλημά τους ήταν πώς θα οικοδομούσαν ένα μεταπολεμικό νεοελληνικό κράτος αντικομμουνιστικό και στη δική τους υπηρεσία. Οι φασίστες του Μεταξά, οι συνεργάτες των Ναζί, οι δοσίλογοι, οι παρακρατικές συμμορίες δολοφόνων στελέχωσαν αυτό το κράτος και περίπου για τρεις δεκαετίες οι ακροδεξιές αντικομμουνιστικές ιδέες ήταν η επίσημη κρατική ιδεολογία, που την υποστήριζε με φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και λογοκρισία. Για μια θέση καθαρίστριας στο δημόσιο χρειαζόσουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Αυτή την κληρονομιά διεκδικεί η Χρυσή Αυγή και δεν αποκλείεται να τη δούμε αξιωματική αντιπολίτευση σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση.

Ένα άλλο στοιχείο που επιβεβαιώνει την κυριαρχία ακροδεξιών και ρατσιστικών συμπεριφορών, είναι η ανοχή της κοινωνίας, της κυβέρνησης και της Αστυνομίας στην οργανωμένη βία των ακροδεξιών συμμοριών που δολοφονούν, μαχαιρώνουν, ξυλοκοπούν όποιο μετανάστη βρουν ανήμπορο και μεμονωμένο ή όποιον Έλληνα τον θεωρούν αναρχικό ή μπολσεβίκο. Τη γραμμή της βίας την επιβεβαίωσε τηλεοπτικώς ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρης χτυπώντας δύο βουλευτίνες της Αριστεράς, την Δούρου και την Κανέλλη. Δεν του έγινε καμία δίωξη, όπως και ουδείς έχει συλληφθεί για τις δολοφονίες των μεταναστών. Πράγμα που σημαίνει ότι κάποιος τους προστατεύει, κάποιος τους ανέχεται και κάποιος τους καλύπτει. Και τα ΜΜΕ κρατούν μια ύποπτη σιγή γι' αυτά τα εγκλήματα. Και η Χρυσή Αυγή αναπτύσσεται απρόσκοπτα με την καθημερινή ωμή βία, ορατή πια απ' όλους. Δύσκολοι λοιπόν καιροί για τους πρίγκιπες της χώρας του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός από καμένη γη κυριολεκτικά, καταστρεμμένη οικονομία με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας στα χέρια του παγκοσμιοποιημένου αρπαχτικού καπιταλισμού, με ανεργία που αυξάνεται κατά 1.300 ανθρώπους περίπου την ημέρα, με εκποίηση της ελληνικής γης στη Ρόδο και Κέρκυρα, με παράδοση της αγροτικής παραγωγής στις πολυεθνικές (αυτό στην ουσία σημαίνει το δώρο της Αγροτικής στην Πειραιώς.) και ξεχαρβαλωμένη Υγεία και Παιδεία, έχουμε μπροστά μας τη ναζιστική απειλή που μπορεί να γίνει και κυβέρνηση, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει και τα πάει τόσο καλά όσο η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα καταφέρει να βγάλει τη χώρα από την κρίση και δεν δώσει μια συγκεκριμένη προοπτική ανάπτυξης και ευημερίας, άθελά του θα γίνει η αίθουσα αναμονής του νεοναζισμού. Τα σημερινά πρώην μεγάλα κόμματα θα συρρικνωθούν ακόμα περισσότερο και αποτελούν εν δυνάμει συμμάχους της Χρυσής Αυγής για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, το νέο μπολσεβικισμό που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Και η Ευρώπη της Μέρκελ θα επιδοκιμάζει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από το μεγάλο πρόβλημα της συγκρότησής του σε ενιαίο φορέα, πράγμα καθόλου εύκολο γιατί η αντίσταση των γραφειοκρατών είναι δεδομένη -όταν δουν πως κινδυνεύουν οι έμμισθες καρέκλες τους και η πολυπόθητη προοπτική για το κοινοβούλιο- έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα: το ρίζωμα του στην κοινωνία δημιουργώντας από τώρα κοινωνικούς θεσμούς που θα λειτουργούν για τον εαυτό τους, π.χ. δίκτυα αλληλεγγύης, συνεταιρισμούς, αγορές, κοινωνικά ιατρεία, φαρμακεία, και πολλά άλλα, χτίζοντας από τώρα τον κοινωνικό ιστό της χώρας με βάση την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει μόνο στις κοινοβουλευτικές του δάφνες και αγνοήσει τη βάση του, δηλαδή την κοινωνία, θα μετατραπεί ταχύτατα σε μια νέα πολιτική εκδοχή που θα είναι σύνθεση ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται ένας καθαρός ιδεολογικός άξονας που να πηγαίνει βαθιά στην Ιστορία της Αριστεράς και να πολιτεύεται με τις ιδέες της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Να διεκδικήσουμε τους επτανήσιους ριζοσπάστες που ξεκίνησαν τον ελληνικό σοσιαλισμό, που ανακόπηκε λόγω «μπολσεβικοποίησης» που κυριάρχησε ένεκα της Μόσχας, να πάρουμε όλα τα ρεύματα που διαμορφώθηκαν τον 19ο και 20ό αιώνα, π.χ. αναρχικούς, τροτσκιστές, μαοϊκούς, αριστερούς σοσιαλιστές και ό,τι άλλο θέλεις, απ' όλα έχει ο μπαξές, για να καταλάβουμε την ουσία της Αριστεράς που δεν είναι δόγμα, αλλά ανάλυση και σκέψη που μας επιτρέπει να καταλάβουμε την πραγματικότητα, για να δράσουμε και να την αλλάξουμε.

Και καλά όλα αυτά. Αλλά η κοινωνία τι θέλει; Από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα, για τέσσερις περίπου δεκαετίες είχαμε κυβερνήσεις της δεξιάς ΝΔ ή της παραλλαγμένης κρυπτοδεξιάς του ΠΑΣΟΚ, που όλες εκλέχτηκαν με ψεύτικες εξαγγελίες. Δηλαδή με μια προεκλογική απάτη. Υποσχέθηκαν μια επόμενη χρυσή τετραετία, που δεν ήρθε ποτέ, χρησιμοποιώντας μια παραλλαγή του «λεφτά υπάρχουν». Το ίδιο λένε και για τα μνημόνια. Θα κάνουμε τώρα θυσίες, για να απολαύσουμε αύριο τους καρπούς των θυσιών μας. Αλλά ιστορικά δεν υπάρχει κανένα τέτοιο προηγούμενο. Αντίθετα, έχουμε δεκάδες παραδείγματα οριστικής καταστροφής χωρών, που είχαν την ίδια πολιτική Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, κατά κανόνα από τριτοκοσμικούς δικτάτορες αρχής γενομένης από τον Πινοσέτ. Η ανάπτυξη βρίσκεται εκτός μνημονίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τής Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και αυτό θέτει επί τάπητος τη συζήτηση αν τελικά η παραμονή μας στην ΕΕ και το ευρώ είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας ή των τοκογλύφων. Και επειδή όλα όσα προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ διαστρεβλώνονται, καλό είναι να κάνουμε μια διευκρίνιση για τους κάθε αδίστακτους Κεδίκογλους της πολιτικής ή της δημοσιογραφίας. Άλλο πράγμα η συζήτηση για την ΕΕ και το ευρώ, που γίνεται σε όλη την Ευρώπη, και άλλο πράγμα η άμεση έξοδος από την ΕΕ.

Οι τέσσερις δεκαετίες της μεταπολίτευσης δεν δημιούργησαν νέα αριστερά πολιτικά κινήματα. Οι Οικολόγοι-Πράσινοι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν και να πάρουν ένα ποσοστό που θα τους επέτρεπε την είσοδο στη Βουλή. Και αυτό θα μπορούσε να ήταν «γραδόμετρο» για να μετρήσουμε σε τι βαθμούς έχει φτάσει η Αριστερά.

* perkor29@gmail.com

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 03 Σεπτεμβρίου 2012 15:11, http://www.epohi.gr/portal/themata/12477-27—

Το ΣΙΩΝ-ΝΑΤΟ και ο Καντάφι…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Μένει κατάπληκτος κανείς, όταν διαβάσει κάποια μέτρα, που είχε πάρει ο «κακός» – σύμφωνα με το «φιλάνθρωπο» ΝΑΤΟ – Καντάφι για το λαό της Λιβύης.

Και να σκεφθείτε ό τι ο συχωρεμένος είχε επικηρυχθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης και σε βάρος του εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όταν για τον αξιότιμο κ. Μπους και τη λοιπή λυκόστανη του ΝΑΤΟ, που ασύστολα και εξακολουθητικά εγκληματούν σε βάρος χωρών και λαών δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτε οι κήνσορες της απροκάλυπτα άδικης διεθνούς «Δικαιοσύνης».

Να, λοιπόν, κάποια από τα «απάνθρωπα» προς το λαό της Λιβύης μέτρα του «κακού» Καντάφι:

1. Δεν υπήρχαν λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος. Ο ηλεκτρισμός ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες.

Όταν η «φιλάνθρωπη» ΔΕΗ μας καταληστεύει. Και το κοινωνικό αγαθό του ηλεκτρικού ρεύματος χρησιμοποιείται για την άσκηση ληστρικών σε βάρος του λαού εκβιασμών…

2. Δεν υπήρχαν τόκοι στα δάνεια.

Οι τράπεζες της ήταν κρατικές και τα δάνεια δίνονταν, σύμφωνα με το νόμο, σε όλους τους πολίτες της με μηδενικό (0%) επιτόκιο.

Όταν το εδώ τραπεζικό σύστημα λειτουργεί ως ληστοσυμμορία! Για να συναγωνίζεται επάξια το ευρωπαϊκό και το διεθνές τοκογλυφικό καθεστώς.

3. Η κατοικία θεωρείτο ένα ανθρώπινο δικαίωμα στη χώρα.

Ενώ στην πατρίδα μας τα αρπακτικά όρνεα αδημονούν να κατασπαράξουν, με τους πλειστηριασμούς κατοικιών, τα θύματά τους…

4. Όλα τα νεόνυμφα ζευγάρια λάμβαναν 60.000 δηνάρια (περίπου 50.000 δολάρια ΗΠΑ) από τη κυβέρνηση για να αγοράσουν το πρώτο τους διαμέρισμα και για να βοηθηθούν στο ξεκίνημα της οικογένειας τους.

Υπάρχουν μήπως ανάλογες προσφορές στις τόσο «φιλάνθρωπες» δημιοκρατίες του νατοϊκού μπλοκ;

5. Η παιδεία και οι ιατρική περίθαλψη ήταν δωρεάν.

Ενώ στη ΔΗΜΙΟκρατική πατρίδα μας δεινοπαθούν αμφότερες. Αφού είναι καταδικασμένοι, τόσο το μέλλον των νέων, όσο και τα πολυειδώς ατιμασμένα γηρατειά…

6. Πριν την άνοδο του Καντάφι στην εξουσία, μόνον το 25% των κατοίκων ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Σήμερα το ποσοστό αυτό είναι 83%.

Α, το «σκοταδιστή»!

12. Ένα μέρος των πωλήσεων πετρελαίου της χώρας, πιστωνόταν απευθείας στους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των πολιτών.

Α, το «λήσταρχο»!

14. Σαράντα καρβέλια ψωμί κόστιζαν 0,15 δολάρια.

Τέτοιος «εκμεταλλευτής»!

7. Όσοι αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αγρότη, λάμβαναν δωρεάν αγροτική γη, δωρεάν αγροτική κατοικία και δωρεάν εξοπλισμό για να ξεκινήσουν τις φάρμες τους.

Άντε να βρεις κι εδώ τέτοιες διευκολύνσεις!

8. Η τιμή της βενζίνης ήταν 0,14 δολάρια/λίτρο.

Κι εδώ οι ιεροεξεταστές του κράτους και οι πετρελαιάδες μας καίνε ζωντανούς.

9. Η χώρα δεν έχει εξωτερικό χρέος και τα συναλλαγματικά της αποθέματα φτάνουν τα 150 δισ. δολάρια (σήμερα, τα κεφάλαια αυτά έχουν «παγώσει» παγκοσμίως).

Κι εμείς εδώ πνέουμε τα λοίσθια κρεμασμένοι από την αγχόνη του χρέους, που έχουν χαλκεύσει οι ντόπιοι και οι ξένοι λακέδες της τοκογλυφίας…

13. Κάθε μητέρα που γεννούσε ένα παιδί λάμβανε 10.000 δολάρια ΗΠΑ.

Ακούσατε τίποτε ανάλογο και στην πατρίδα μας; Όπου απειλείται-αν δεν το έχουν κόψει-και το πενιχρό πολυτεκνικό επίδομα!

Κλπ, κλπ, κλπ….

Ειλικρινά μπορεί να αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε: Υπάρχουν, άραγε, εκτός φυσικά απ' την Ελλάδα, σε κάποια απ' τις, λεγόμενες «δημοκρατικές», χώρες της Δύσης αυτές οι γενναιόδωρες προσφορές στους πολίτες τους;

Και ο άνθρωπος αυτός «βαφτίστηκε» απ' το ΣΙΩΝ-ΝΑΤΟ και τα επίσης σιωνοκρατούμενα ξεπουλημένα ΜΜΕ «τύραννος». Όταν πρόσφερε τόσα και τόσα ευεργετήματα στους ανθρώπους της χώρας του….

Σε αντίθεση με τους σούπερ-δημοκράτες του ΜΑΜΩΝ-ΝΑΤΟ, οι οποίοι προωθούν με όλα τα μέσα την εξαθλίωση των λαών, που έχουν τη δυστυχία να βρίσκονται κάτω απ' τη διακυβέρνησή τους.

Ενώ, παράλληλα, δολοφονούν ασύστολα, με την πείνα και τον πόλεμο εκατομμύρια ανθρώπων στην Αφρική και την Ασία και τη Νότια Αμερική, κλπ, κλπ….

Και βέβαια δολοφόνησαν και τον ίδιο, γιατί με τη γενναιόδωρη απέναντι στο λαό του πολιτική στάση και συμπεριφορά τους χάλαγε την κανιβαλική συνταγή της καταλήστευσης και εξόντωσης των λαών …

Είναι δε χαρακτηριστικό το ανακοινωθέν από κάποιον εκπρόσωπο της υποτιθέμενης λιβυκής «αντίστασης»:

«Επιβεβαιώνω, λέει, ότι όλοι οι δαιμόνιοι, μαζί με τον Καντάφι, εξολοθρεύτηκαν στην αγαπημένη μας χώρα. Οι Λίβυοι πρέπει να καταλάβουν ότι είναι η ώρα να δημιουργήσουμε μια νέα Λιβύη, ενωμένη, για ένα λαό και ένα μέλλον»!

Άντε να δούμε ποια θα είναι αυτή η νέα Λιβύη και ποιο θα είναι το μέλλον, που της επιφυλάσσει η νατοϊκή λυκόστανη ….

Σίγουρα ανάλογο με αυτό του Αφγανιστάν, του Ιράκ. Και όπου αλλού έχει φτάσει η ευεργετική «προστασία» του ΤΥΡΑΝ-ΝΑΤΟ.

παπα-Ηλίας, 5-9-2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com

Πικραμένη αντιλόπη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Κι' έλαμψαν πάλι οι πολύχρωμες

εικόνες,

               μπρος στα σβησμένα μάτια

Όταν ξαπλωμένος μηρυκάζεις

                        την κούραση της μέρας

τότε σου ξεφυσούν κατάμουτρα

                   οι δοσίλογοι  τη δυσοσμία

για να τσακίζουν τα πόδια των αλόγων

                                        που καλπάζουν

για να πνίγουν στα λασπόνερα

                                                  τα όνειρα

Ω! ανάερη πικραμένη αντιλόπη

πως σε καραδοκούν τα αιλουροειδή

                                                   στις θίνες

Με το κοντάρι καρφωμένο στα πλευρά

                              το αίμα σε προδίδει

Κι' οι ιχνηλάτες έρχονται

                              τα τύμπανα χτυπώντας

Με τα σκυλιά ξετρελαμένα,

να γαυγίζουνε

                         για του αφεντικού το χάδι

Καθώς διαλαλεί ο πετεινός

                     τη μοναξιά του στο σκοτάδι

Πνίγει ο Βάκχος στο κροντήρι του

                    την τετριμμένη ματαιότητα

Έτσι καίγεται το λάδι στο λυχνάρι

                                          της αξιοπρέπειας

και πέφτει το σκοτάδι πηχτό

                                              σαν πίσσα,

για να κολλάει

στους τροχούς της αισιοδοξίας

                            η λάσπη της απόγνωσης

Πως αλλιώς;

Αφού η καμπύλη της ζωής μου

                                                 αγκομαχάει                               

με συνέπεια και χρέος

ανεβαίνοντας,  από αριστερά 

                                                 στο όριό της

                                     31 Μαρτίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο τρίτος των κυβερνητικών εταίρων, στην προσπάθειά του να περισώσει κάποιο αριστερό χαρακτηριστικό στον πολιτικό σχηματισμό του, κατέθεσε πρόταση για φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Δεν γνωρίζουμε, αν ο πρωθυπουργός του είχε κοινοποιήσει την πρόσφατη επιστολή του αρχιεπισκόπου, με την οποία αυτός εξέφραζε το παράπονο του για τη διαχεόμενη ψευδή πληροφόρηση ότι η εκκλησιαστική περιουσία δεν φορολογείται.

Το άκρως θλιβερό είναι ότι η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος τηρεί μακριά από την ενημέρωση ακόμη και το μικρό κομμάτι του λαού μας που εκκλησιάζεται τακτικά. Το μεγάλο ήδη έχει μεταστραφεί σε θέσεις όχι απλώς υπέρ της φορολόγησης της ήδη φορολογούμενης εκκλησιαστικής περιουσίας αλλά ακόμη πιο ριζοσπαστικές, όπως αυτή της κρατικοποίησης. Και δεν έχω κατά νουν τους δεμένους στο άρμα της αντιεκκλησιαστικής αριστεράς, αλλά και πολλούς με «φιλεκκλησιαστική» αστική πολιτική συνείδηση.

Η Εκκλησία υπό τα πλήγματα του πολιτικού κόσμου και της διανόησης επί 180 έτη και την αδράνεια των διοικούντων αυτήν έπαψε πλέον να συγκινεί τον λαό, όπως κατά προηγούμενες γενιές. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ασκούντες την πολιτική εξουσία. Συνεπώς αντιλαμβάνονται ότι ωρίμασε ο καιρός για τη λήψη σοβαρών αποφάσεων, όπως ο χωρισμός Πολιτείας και Εκκλησίας και δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Αν ακόμη οι αστοί, «συντηρητικοί» και «προοδευτικοί» φαίνονται διστακτικοί αυτό απορρέει από τον φόβο του λαού, που δείχνει να συνέρχεται κάπως, και όχι από τον φόβο αντιδράσεων της Ιεραρχίας.

Η Εκκλησία ευρέθη υπό διωγμό ευθύς με την εγκαθίδρυση της βασιλείας (1833). Τότε διαλύθηκαν 235 μονές και δημεύθηκε η περιουσία τους, ενώ άλλες 226 υποχρεώθηκαν σε τακτική φορολόγηση. Η Ιεραρχία δεν αντέδρασε τότε ούτε στη συνέχεια, όταν οι Βαυαροί επέβαλαν το αυτοκέφαλο της ελλαδικής Εκκλησίας, για να την καταστήσουν υποτελή στην Πολιτεία ως σήμερα. Έκτοτε κάθε φορά που η Πολιτεία σε έκρυθμες καταστάσεις είχε ανάγκη είτε χρημάτων είτε γης προσέφευγε στην Εκκλησία, προκειμένου να εξασφαλίσει πόρους, και εξασφάλιζε. Ουδέποτε η Διοικούσα Εκκλησία ήλεγξε τη διαχείριση της προσφερθείσης από μέρους της περιουσίας. Και δεν υπήρξε η διαχείριση χρηστή.  Πόσοι γνωρίζουν ότι η Εκκλησία με την περιουσία που διέθεσε στο κράτος, θα μπορούσε να μισθοδοτήσει και ασφαλίσει τους κληρικούς της; Πόσοι γνωρίζουν ότι η Εκκλησία υπάγεται, ως Ν.Π.Δ.Δ. στο ίδιο φορολογικό καθεστώς με το Ισραηλινό συμβούλιο. Γιατί αυτό κάνει πως το αγνοεί η ξιφασκούσα κατά της Εκκλησίας αριστερά; Ας εισαγάγει, επι τέλους, στο λεξιλόγιό της και τον όρο σιωνισμός και ας αποκτήσει τη γνώση, ώστε να μην τον συγχέει με τον σημιτισμό (και τα αντί τους). Είναι κοινό μυστικό ότι οι πολιτικοί εξασφάλισαν φιλέτα στα βόρεια προάστια της Αθήνας, όπου έκτισαν τις βίλες τους σε παραχωρηθέντα από την Εκκλησία οικόπεδα. Γιατί η Διοικούσα Εκκλησία δεν περνά στην αντεπίθεση; Ασφαλώς διότι είναι εν πολλοίς συμβιβασμένη με την εχθρικά διακείμενη προς την Εκκλησία αστική Πολιτεία.

Κατά τον 20^ο αιώνα ενδυναμώθηκε το κομμουνιστικό κίνημα και το παράλληλο σοσιαλιστικό, γέννημα των αστών προς παραπλάνηση των λαών. Αυτά, όπως και η μάνα τους, η αστική επανάσταση έπρεπε να εμφανίζουν αντιεκκλησιαστικό πρόσωπο, ώστε να είναι ιδεολογικά συνεπή. Αδιαφόρησαν για τον ιστορικό συμβιβασμό, μετά την απομάκρυνση των μοναρχών από την εξουσία, μεταξύ των αστών και θρησκευτικών ηγετών στις χώρες της Δύσης. Απεναντίας ο συμβιβασμός αυτός προσέφερε πρόσθετα επιχειρήματα κατά της θρησκείας ως «οπίου του λαού». Μπροστά στον επελαύνοντα αθεϊσμό οι θρησκευτικοί ηγέτες στη Δύση δέχθηκαν με ανακούφιση να συμπορευθούν με τους άθεους αστούς, οι οποίοι είχαν την πολιτική φρόνηση να μην επιμείνουν στην κατά μέτωπο επίθεση κατά της θρησκευτικής πίστης, όπως έπραξαν αργότερα οι Μπολσεβίκοι στη Σοβιετική Ένωση. Τους αρκούσε το έργο τους δια των μασονικών στοών, μέσω των οποίων ήλεγχαν τους πολιτικούς, τους πανεπιστημιακούς και πολλούς διανοούμενους. Άλλωστε στο έργο κατεδάφισης της θρησκευτικής πίστης από τις ψυχές του πιστού λαού είχαν άμισθους εργολάβους τους οπαδούς της ποικιλόχρωμης αριστεράς!

Ο λαός αυτά τα παιχνίδια δεν τα κατανόησε ούτε και θα τα κατανοήσει ποτέ. Όσοι διατηρούσαν σταθερή την πίστη, χωρίς να έχουν ενστερνιστεί σε βάθος τον ευαγγελικό λόγο, στήριζαν στις εκλογές «συντηρητικές» παρατάξεις, καθώς έβλεπαν να τους προτρέπουν προς αυτό εκκλησιαστικά πρόσωπα. Αυτή η στάση των διοικούντων την Εκκλησία επαύξανε το μένος εναντίον της εκείνων που διψούσαν για κοινωνική δικαιοσύνη και θεωρούσαν την Εκκλησία, της οποίας το πνεύμα αγνοούσαν, και εξακολουθούν να αγνοούν, θεσμό στήριξης των κρατούντων! Τώρα πλέον οι ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει και το πολιτικό παιχνίδι, το στημένο, εξακολουθεί να παρουσιάζει ενδιαφέρον χάρη στην αποχαύνωση των λαών.

Αν η Πολιτεία αποφασίσει τελικά, θα δημεύσει την εκκλησιαστική περιουσία στο σύνολό της. Η αριστερά (ίσως πλην του ΚΚΕ, που δεν επικροτεί καμιά απόφαση των αστών) θα επικροτήσει. Γιατί όμως; Επειδή αυτή θα εκποιηθεί προκειμένου να εξασφαλισθούν οι τρέχουσες οφειλόμενες (;) στους τοκογλύφους δανειστές μας δόσεις; Επειδή ίσως θα επιβραδυνθεί για μερικούς μήνες η περαιτέρω μείωση μισθών, συντάξεων και παροχών υγείας; Δεν είναι αστείρευτη η εκκλησιαστική περιουσία, όπως κάποιοι τονίζουν, για να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Σε τελευταία ανάλυση, φίλοι της αριστεράς, θέλετε την ευρωπαϊκή ένωση, θέλετε την ευρωζώνη, συμπαίζετε με τους αστούς πολιτικούς της υποτέλειας και της εκποίησης της χώρας και το πάθος σας κατά της Εκκλησίας παραμένει αμείωτο. Ε, λοιπόν, τολμούμε να γράψουμε. Η ευρωπαϊκή ένωση θα διαλυθεί και μαζί της η ευρωζώνη της Εκκλησίας όμως «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσι»!

Η Διοικούσα Εκκλησία έχει την τελευταία ευκαιρία να επανορθώσει τα σφάλματά της ως εκ της μεροληπτικής στάσης πολλών από τα μέλη της στα πολιτικοκοινωνικά πράγματα στα πλαίσια του άκρως αντιευαγγελικού αστικού συστήματος. Πρέπει να σταθεί εμφανώς στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού μας και, αφού ζητήσει συγγνώμη για την ως τώρα στάση της, να κηρύξει μετάνοια, καθώς οι συμφορές που μας βρήκαν είναι απόρροια των αμαρτιών μας. Ας σπεύσουν να διαχωρίσουν, επί τέλους, τη θέση τους από Πολιτεία σαφώς άθεη και αντιευαγγελική. Ας σπεύσουν στην αξιοποίηση της εναπομείνασας περιουσίας προσκαλώντας τους πιστούς σε εθελοντική εργασία με εκπόνηση μελετών, με συμβολή στις εργασίες, με δωρεές, με εθελοντική προσφορά. Πρέπει, όταν η Πολιτεία αποφασίσει, και θα το αποφασίσει, να δημεύσει την περιουσία να μην έχει παραμείνει στο ελάχιστο αυτή αναξιοποίητη. Πρέπει το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας να ενταθεί, καθώς εντείνεται η κρίση που οδηγεί στη φτώχια ευρύτερα στρώματα του λαού. Τότε ας τολμήσει η όποια «αριστερά» του συστήματος να «βάλει χέρι» στην εκκλησιαστική περιουσία. Θα βρει απέναντί της σύσσωμο τον ελληνικό λαό. Αν δεν το πράξει αυτό η Διοικούσα Εκκλησία, θα ακούσει από τον λαό, πάλι σύσσωμο: «Καλά έκαναν και τα πήραν από τους δεσποτάδες»!

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 3-9-2012