(Το παρακάτω είναι μια επεξεργασμένη και ανανεωμένη ―με βάση νέα στοιχεία και εκτιμήσεις― απομαγνητοφώνηση της πρόσφατης βίντεο συνέντευξης του Τάκη Φωτόπουλου στην Galina Tichinskaya για την Pravda.ru [1]). Η συνέντευξη με ελληνικούς υπότιτλους εδώ: https://www.youtube.com/watch?t=256&v=1dorpDExCkM
«Ένα σκετσάκι κόλαφος για τις γερμανικές πονηριές. Αξίζουν συγχαρητήρια σε αυτούς τους Γερμανούς που το οραματίστηκαν, το οργάνωσαν και το παρουσίασαν.…»
…Και ο ίδιος ο Αργύρης Σφουντούρης…
Δείτε το δεκαπεντάλεπτο βίντεο στα …ελληνο-γερμανικά!!!
Συγκλόνισε την κοινή γνώμη στις χώρες του δυτικού κόσμου η συντριβή αεροπλάνου στις γαλλικές Άλπεις. Τα δελτία ειδήσεων κάλυψαν κατά τρόπο υπερβολικό το θέμα σαν να επρόκειτο για το γεγονός του αιώνα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σκοτεινά σημεία στην υπόθεση. Ενώ οι συγγενείς των θυμάτων βιώνουν το δράμα εκ του θανάτου προσφιλών προσώπων, οι λοιποί μάλλον βρήκαμε διέξοδο από την ανούσια καθημερινότητά μας και αντικείμενο συζήτησης σχολιάζοντες, ως συνήθως, και κρίνοντες τα πράγματα κατά το πρότυπο των ειδικών του καφενείου.
1. Σχετικά με την «κατάληψη» της Νομικής, τις λεηλασίες και τις καταστροφές μέσα και γύρω απο τόν χώρο και τις «εμπρηστικές πρωτοβουλίες» που «προωθούν» αρνητικά τά αιτήματα των πολιτικών κρατουμένων απεργών πείνας…
Το πρόβλημα δεν είναι στην χρήση της… υπογραφής «αναρχικοί«, αλλά στην «ποιότητα» εκείνων των χρηστών της που την ερμηνεύουν λανθασμένα και την κακοποιούν -η κατάληψη δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε ο Αναρχισμός είναι βία,κουκούλα και τρομοκρατία- παραποιώντας το μήνυμα τού Αναρχισμού για την κοινωνική οργάνωση της ισότητας και της αυτοδιαχείρισης!
Τα πάσης φύσεως αφεντικά βεβαιώνουν ότι οι εργαζόμενοι τους είναι 100% υγιείς και μπορούν να εργαστούν, αλλά μόνο το κάθε-συγκεκριμένο ανθρώπινο πρόσωπο «γνωρίζει» την εσωτερική του οδύνη. Ο «πόνος» είναι μια ιστορία εντελώς υποκειμενική, γι’ αυτό άλλωστε δεν έχουν ακόμη εφευρεθεί τα «πονόμετρα».
Είναι προφανές, λένε ψυχολόγοι όπως ο καθηγητής Craig Jackson, ότι ο πιλότος της GermanWings συμπεριφέρθηκε σαν ένας «mass spree-killer», ένας μανιακός δολοφόνος. Ο Lubitz ενήργησε με τον ίδιο τρόπο, όπως οι «σφαγείς» στα σχολεία των Η.Π.Α., που αφού διαπράττουν τη θηριωδία τους, στη συνέχεια, εκτελούν και τον εαυτό τους.
Η πρόσφατη συνάντηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με την γερμανίδα καγκελάριο από μόνη της δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί πρόβλημα. Είναι απολύτως λογικό δύο κράτη, τα οποία μάλιστα ανήκουν στην ίδια ζώνη οικονομικής ολοκλήρωσης, όπως η Ε.Ε. και η ευρωζώνη, να έχουν ομαλές και κανονικές διπλωματικές σχέσεις και να μην υπάρχει ένα τείχος απομόνωσής ανάμεσά τους. Ούτε, από την άλλη πλευρά, υπήρξε θετικό υπόδειγμα μια πολιτική, όπως αυτή των προηγουμένων κυβερνήσεων, να καθορίζεται αυτή η διπλωματική γραμμή επικοινωνίας αποκλειστικά από την πρωτοβουλία και τις ανάγκες του ισχυρότερου μέρους, δηλαδή της Γερμανίας.
Πέρα από τις εύστοχες ή άστοχες κριτικές προς την κυβέρνηση για τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, υποβαθμίζεται ή αλλοιώνεται ο ρόλος των Ευρωπαίων «εταίρων» μας. Επιδιώκουν την υποταγή της κυβέρνησης στην κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ, χωρίς να αφήνουν περιθώριο για «μονομερείς ενέργειες» βάζοντας σφραγίδα σε κάθε νομοσχέδιο με γνώμονα ότι το «κράτος – πρόνοιας» αποτελεί πια έναν φιλολαϊκό αναχρονισμό. Γι’ αυτό κλείνουν τις στρόφιγγες ρευστότητας (περιορισμοί στα ελληνικά ομόλογα – αποκλεισμός από το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» κ.α.) οδηγώντας την ελληνική οικονομία σε χρηματοδοτικό αδιέξοδο. Επικαλούνται «κανόνες» και «αρχές» που πρέπει να γίνουν σεβαστές από την κυβέρνηση. Μόνο που οι ίδιοι τις εφαρμόζουν επιλεκτικά σύμφωνα με τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών – μελών και κυρίως της Γερμανίας.
Οταν άρχισε να υποχωρεί κάπως το επικοινωνιακό μπαράζ που επιχείρησε να παρουσιάσει την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη μεταξύ κυβέρνησης και Eurogroup (και την «λίστα μεταρρυθμίσεων» που τη συμπληρώνει) ως περίπου νίκη, το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της είναι ότι «αγόρασε χρόνο».
Με τον όρο νεωτερικότητα χαρακτηρίζουμε την περίοδο από τον 16ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας, που σταδιακά οδήγησε σε αλλαγή της φιλοσοφικής θεμελίωσης της επονομαζόμενης Δύσης –ή δημιούργησε τη Δύση–, αν και όλα δείχνουν πως άλλαξε άρδην και τη φιλοσοφική θεμελίωση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η νεωτερική πρόταση συνοψίζεται στην αποϊεροποίηση του Κόσμου, της ύπαρξης και του ανθρώπου, με την συνακόλουθη αλλαγή της νοηματοδότησης της καθημερινής ζωής και των προτεραιοτήτων της.
«Ὁ κόσμος ἔχει νόμους καὶ εἶναι βαρετός. Οἱ νόμοι αὐτοὶ δυστυχῶς δὲν παραβιάζονται. […] Νιώθεις τὴν τρομερὴ πλήξη; Ὁ μεσαίωνας θά ’ταν ἐνδιαφέρων. Σπίτι καὶ φάντασμα, ἐκκλησία καὶ Θεός. […] Ἂν ὁ Θεὸς εἶναι τρίγωνο, δὲν ξέρω τὶ νὰ σκεφτῶ». «Ὁ ἄνθρωπος πάντα ἀμυνόταν ἀπέναντι στοὺς ἄλλους καὶ τὴ φύση. Κακοποίησε τὴ φύση, βασίστηκε στὴ βία, στὸ φόβο, στὴν ἐξάρτηση. Ἡ τεχνικὴ πρόοδος μᾶς ἔδωσε μόνο ἄνεση καὶ ὄργανα βίας γιὰ ἐξουσία. Εἴμαστε ἄγριοι. Κάναμε τὸ μικροσκόπιο ρόπαλο. Ὄχι, οἱ ἄγριοι εἶναι πιὸ πολιτισμένοι». Αὐτὰ ποὺ μόλις ἀνέφερα εἶναι τὰ λόγια δύο ἡρώων δύο διαφορετικῶν ταινιῶν τοῦ μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη Ἀντρέι Ταρκόφσκι.
