Πορεία προς το Πάθος: Από τη Σαρακοστή στην Ανάσταση

Της Ανδριανής Στράνη

Τελευταία εβδομάδα, πριν από το Πάθος του Δασκάλου, και μικρές σαρακοστές διακοσμούν τις σχολικές τάξεις ακούγοντας αμίλητες και με σταυρωμένα χέρια το μάθημα. Κάθε εβδομάδα που έφευγε παρατηρούσα στην τάξη, έκοβαν κι από ένα πόδι της άφωνης σαρακοστής που με κοίταζε με απορία.

Σκεφτόμουν αν ήταν σύμπτωση ή τραγική ειρωνία το γεγονός ότι μέσα σ’ αυτή τη σαρακοστή, βδομάδα με τη βδομάδα, σιγά-σιγά και μεθοδικά έκοβαν οι Ρωμαίοι ιμπεριαλιστές κι από ένα δικαίωμα του καταπιεσμένου Λαού. Για τον Δάσκαλο σχεδίαζαν να του στερήσουν το δικαίωμα να διδάσκει ελεύθερα τον Λαό, φιμώνοντας και ακρωτηριάζοντας τη δημόσια εκπαίδευση.

Συνέχεια →

Το Zeitgeist και το «τσάκρα» της Ευρασίας

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

«Το Ρουά ακούγεται πολλές φορές, αλλά το Ματ μόνο μία»

(Ρωσσική παροιμία)

Ο Μοντεσκιέ, στις Σκέψεις του επί των αιτίων του μεγαλείου των Ρωμαίων και της παρακμής των (Considérations sur les causes de la grandeur des Romains et de leur décadence), πραγματεύεται την ερμηνεία της πορείας της ιστορίας προσπαθώντας να βρει τους ιστορικούς νόμους, όπως ο Νεύτων έψαχνε τους νόμους του σύμπαντος.

Το συμπέρασμά του ήταν ότι υπάρχουν γενικά αίτια, ηθικά ή φυσικά, που δημιουργούν την βασική κίνηση, η οποία παρασύρει όλα τα επί μέρους συμβάντα. Το άτομο, ασχέτως της μεγαλοφυΐας του και των ικανοτήτων του, δεν είναι παρά ένα όργανο της «βασικής κινήσεως» και ο ρόλος του είναι τόσο σημαντικός όσο έχει την αίσθηση αυτής. Αργότερα, ο Έγελος θα μίλαγε για το Zeitgeist, ή «το πνεύμα των καιρών», ένα σύμπλεγμα παραγόντων που δημιουργεί την βασική κίνηση της ιστορίας.

Συνέχεια →

Έξοδος στις αγορές και εκφασισμός της κοινωνίας

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Ενώ το όργιο εξαπάτησης του Ελληνικού λαού από την Κοινοβουλευτική Χούντα και τα χουντοκάναλα, με αφορμή την έξοδo στις αγορές, έχει φθάσει στο απόγειο ενόψει εκλογών, σημειώνονται παράλληλα κάποια φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά, όχι όμως αναπάντεχα. Παρόμοια φαινόμενα σημειώνονται σε κάθε χώρα που περνά ανάλογη διαδικασία πλήρους ενσωμάτωσης στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (βλ. π.χ. Λατινική Αμερική).

Συνέχεια →

Τάφοι στην Αγία Γη και ο τάφος του αγίου Λαζάρου

 Του Αθανάσιου Μουστάκη*

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης κάνει εκτενή αναφορά στο φίλο του Χριστού Λάζαρο και στην ανάστασή του. Με αφορμή τη σχετική βιβλική διήγηση (Ιω. 11:38-47) θα δούμε κάποια στοιχεία από τη μορφολογία των τάφων της εποχής του Χριστού.

Ο Λάζαρος με τις αδελφές του ζούσαν στη Βηθανία ένα χωριό που βρισκόταν περίπου δεκαπέντε στάδια (τρία χιλιόμετρα) ανατολικά από την πόλη της Ιερουσαλήμ (Ιω. 11:18). Είναι γνωστά όσα προηγήθηκαν της αναστάσεως του Λαζάρου για το λόγο αυτό θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στα όσα διαδραματίσθηκαν έξω από το χωριό στον τόπο όπου γινόταν οι ταφές.

Tο πρώτο στοιχείο που μας δίνει ο ευαγγ. Ιωάννης είναι ο τύπος του ταφικού μνημείου του αγίου Λαζάρου: «ἦν δὲ σπήλαιον». Επρόκειτο για μνημείο με σπηλαιώδη μορφή. Από μία πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι κατά την έποχη του Χριστού υπήρχε μία ευρεία ποικιλία μνημείων στην Αγία Γη.

Συνέχεια →

«Αδωνιάδα», I*

Του Γιάννη Στρούμπα

Στις 20/3/2014 και στον τηλεοπτικό σταθμό «Ε» εμφανίστηκε στην εκπομπή «Ελεύθερος σκοπευτής» του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Τράγκα ο υπουργός Υγείας κ. Άδωνις [sic] Γεωργιάδης (όλη η συζήτηση: https://www.youtube.com/watch?v=n0apfTKLVVw). Δεν πρόκειται, ασφαλώς, για την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση του κ. Γεωργιάδη, κάθε άλλο μάλιστα. Η συγκεκριμένη εμφάνισή του, ωστόσο, αποτελεί κατά έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό συνάμα τρόπο μια επιτομή συνολικά της ιδεολογίας και της πολιτικής σκέψης του υπουργού Υγείας. Αξίζει να μελετηθεί η σκέψη αυτή και να σχολιαστεί θέση προς θέση. Ο κ. Γεωργιάδης χαρακτηρίζεται από την ικανότητα να εκτρέπει τα τιθέμενα προς συζήτηση ζητήματα σε χώρους απρόσμενους για τους συνομιλητές του – ακόμη και προσάπτοντάς τους ανυπόστατες ιδιότητες, για τις οποίες καλούνται να απολογούνται και να αποδεικνύουν ότι δεν ισχύουν για το πρόσωπό τους –, να τους αιφνιδιάζει και να εμφανίζεται πειστικός, ενώ στην πραγματικότητα περιφέρει θέσεις αβάσιμες, ανιστόρητες, ανυποψίαστες πολιτικά, ανάλγητες κοινωνικά.

Συνέχεια →

Το My School είναι μόνο ένα μέρος ενός σκοτεινότερου σχεδίου

Του Δημήτρη Τσιριγώτη*

Το παρακάτω κείμενο δεν γράφτηκε μόνο με σκοπό να ενημερώσει τι ακριβώς είναι το σύστημα «my school» και ποιοι κίνδυνοι εγκυμονούν από την εφαρμογή του. Ο κυριότερος λόγος  είναι για να αποδείξει ότι το «my school» είναι  μια κοινή πλατφόρμα, μια μητρική πλακέτα, πάνω στην οποία ενώνονται και επικοινωνούν όλα εκείνα τα σκοτεινά σχέδια του υπουργείου Παιδείας για την εκπαίδευση στη χώρα μας.

Συνέχεια →

Το ανάποδο δέντρο

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Αυτό το δέντρο απλώνει τις ρίζες του

                                       ψηλά  στον ουρανό

Από εκεί ρουφάει τους χυμούς του

και τους κατεβάζει στη γη

                                 μες στους καρπούς του

Αυτό το δέντρο έχει γλυκύτατους

                                                          καρπούς

κι όποιος τους τρώει

                          γεύεται ουράνιους χυμούς

Συνέχεια →

Το Μνημόνιο στην παιδεία, τα παιδιά λάστιχα και άλλα κατορθώματα

Του Σταύρου Παναγιωτίδη

«Και αν το Μνημόνιο δεν είναι λάθος;». Έτσι ξεκινά προηγούμενο άρθρο του barikat και η ερώτηση αυτή εμπεριέχει την απάντηση. Η πολιτική της λιτότητας που υλοποιείται με τα Μνημόνια δεν είναι απλώς μια σειρά λογιστικών πράξεων και περικοπών, δεν είναι μόνο ένα σχέδιο εξοικονόμησης πόρων, ένα σχέδιο που τελικά “δεν βγαίνει”, γιατί το χρέος αυξάνεται. Αντιθέτως, η λιτότητα είναι ένα εξαιρετικά επιτυχημένο εργαλείο για να υλοποιηθεί μία συνολική αλλαγή του κοινωνικού οικοδομήματος και του τρόπου λειτουργίας του και να προκύψει ένα νέο σημείο ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων. Μέσω των πολιτικών λιτότητας και του εκβιασμού της Τρόικας επιβάλλονται αλλαγές που και τα προηγούμενα χρόνια οι κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν: στις εργασιακές σχέσεις, στα ασφαλιστικά δικαιώματα, στην φορολογική πολιτική, στις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες, στη λειτουργία του κοινοβουλίου, στη διάκριση των εξουσιών, παντού.

Συνέχεια →

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών: το ακατάλληλο όργανο

Του Μπάμπη Νούτσου*

Στο Π.Δ. για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών φιλοτεχνούνται πέντε κατηγορίες (I έως V) με δεκαπέντε συνολικά κριτήρια – ορισμένα από αυτά αναλύονται σε ‘’υπό-κριτήρια – που προορίζονται να αποτελέσουν το επίσημο εργαλείο της διαδικασίας αξιολόγησης τους (άρθρο 3, 10).

Θα δείξω εδώ με συντομία για ποιους συγκεκριμένους λόγους αυτό το εργαλείο είναι προϊόν μιας εξόφθαλμης άγνοιας ή καταστρατήγησης στοιχειωδών μεθοδολογικών απαιτήσεων, που διέπουν υποχρεωτικά κάθε εγχείρημα κατασκευής – διατύπωσης ενός παρόμοιου συστήματος κατηγοριών, γιατί, με άλλα λόγια, είναι ακατάλληλο για το σκοπό που φτιάχτηκε.

Συνέχεια →