ΩΣ ΜΗ ΕΧΟΝΤΕΣ ΕΛΠΙΔΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο αριθμός αυτοκτονιών στη χώρα μας έχει αυξηθεί σημαντικά! Οι της αντιπολίτευσης προβάλλουν ως αιτία την οικονομική κρίση και στηλιτεύουν τους κυβερνώντες. Αυτοί τηρούν σιγήν ιχθύος επί του θέματος. Όλοι παραβλέπουν τη ρίζα του κακού. Έχουμε γράψει κατά καιρούς ότι η κρίση που μας ταλανίζει δεν είναι πρωτίστως οικονομική, όπως την προβάλλουν οι επιχειρούντες υλιστική ανάλυση των γεγονότων, είναι πνευματική.

Έχουμε απεμπολήσει τις πνευματικές αρχές και αξίες, γι' αυτό και έχει εξασθενήσει τρομακτικά η άμυνα της ψυχής μας, στην ύπαρξη της οποίας, δυστυχώς, πάψαμε να πιστεύουμε! Ας εξετάσουμε κάποια συμβάντα αυτοκτονίας.

Κορίτσι 13 ετών απαγχονίστηκε. Στην περίπτωση αυτή ασφαλώς δεν ευθύνεται η οικονομική κρίση. Στα «ψιλά» πέρασε ότι ήταν ορφανή από πατέρα και το φρόντιζε θεία του. Για τη μητέρα ούτε λέξη στο δημοσίευμα. Προφανώς οι γονείς του είχαν διαζευχθεί και η μητέρα της άρχισε νέα ζωή. Σ' αυτήν δεν χωρούσε το σπλάχνο της από τον πρώτο γάμο της. Κατ' αυτόν τον τρόπο υπερακόντισε το πρότυπο της υπό κατάρρευση δυτικής κοινωνίας: Τη μονογονεϊκή οικογένεια. Αυτήν διαφημίζουν ακόμη και στην τηλεόραση με το σύνθημα «χωρίζουμε σαν ζευγάρι, μένουμε πάντα γονείς»! Το κοριτσάκι δεν το ρώτησαν, καθώς δεν αισθάνονται την υποχρέωση να ρωτούν οι γονείς, όταν χωρίζουν. Δεν γεύτηκε την τρυφερότητα, που τόσο αποζητούν τα παιδιά, ούτε τη στοργή. Και βρισκόταν στο κατώφλι της εφηβίας. Οι γονείς του μπροστά στις δυσκολίες της ζωής τράπηκαν σε άτακτη φυγή και το εγκατέλειψαν στο πεδίο της μάχης! Κι εκείνο αποκαμωμένο από την εγκατάλειψη έθεσε τέρμα στον βίο του.

Γυναίκα απαγχονίστηκε. Αντιμετώπιζε, κατά το δημοσίευμα, ψυχολογικά προβλήματα. Ασαφές, ως συνήθως στις περιπτώσεις αυτές, το δημοσίευμα. Είχε διαγνωσθεί ψυχικό νόσημα; Και πώς ερμηνεύουν οι υλιστές επιστήμονες αυτό, αφού αρνούνται την ύπαρξη ψυχής; Γιατί μάλιστα ο όψιμος διαχωρισμός της ψυχιατρικής από την νευρολογία, αν και τα ψυχικά νοσήματα είναι οργανικής φύσεως; Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος εκδηλώνει έντονη την ανάγκη προσφυγής σε πλήθος σκευασμάτων, προκειμένου να κατευνάσει πλήθος ενοχλήσεων, που δεν θα του επισημανθεί ότι είναι ηθικής ή οντολογικής φύσεως. Ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε παθήσεις, όπως η σχιζοφρένεια, ούτε και είμαι υποστηρικτής της άποψης ότι ο ψυχίατρος δεν είναι αναγκαίος, εφ' όσον υπάρχει πνευματικός. Θέλω να τονίσω την συμφορά από την υποκατάσταση του πνευματικού από τον σύγχρονο ψυχαναλυτή, στο όνομα της απελευθέρωσης του ατόμου από τον καταναγκασμό της θρησκείας. Το σύγχρονο συγχωροχάρτι, που εδράζεται στην άρνηση της προσωπικής ενοχής και των συνεπειών αυτής, αποτελεί κύριο παράγοντα καταφυγής πολλών προσώπων στα ηρεμιστικά. Φυσικό είναι σε περιόδους κρίσεως τα ανικανοποίητα πρόσωπα, τα βαρυφορτωμένα από άγχος λόγω των υψηλών απαιτήσεων από τη ζωή, να καταφεύγουν σε καθ' όλα «νόμιμους τεχνητούς παραδείσους»!

Επιχειρηματίες και μάλιστα πολύτεκνοι αυτοκτόνησαν αισθανόμενοι συντριπτικό επάνω τους το βάρος των χρεών. Ασφαλώς αιτία είναι στις περιπτώσεις αυτές η οικονομική κρίση. Είναι όμως μόνο αυτή; Δεν είναι ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων κατά την τριακονταετία της πλαστής μας ευμάρειας. Δεν είναι η υιοθέτηση του καταναλωτικού τρόπου ζωής και η αποδοχή ως μοναδικού στόχου του κέρδους; Δεν είναι η λήθη των δυσκολιών και η έλλειψη ή η αδυναμία διάθεσης προς αντιμετώπισή τους, όταν εμφανιστούν; Δεν είναι ο ατομοκεντρισμός, που δεν επιτρέπει πλέον την προσέγγιση προς τον πάσχοντα πλησίον; Δεν είναι η απληστία των ισχυρών του χρήματος, που δεν έχουν διάθεση να κατανοήσουν τι σημαίνει «δύσκολη θέση»;    

Πατέρας αυτοκτόνησε πέφτοντας στο κενό, καθώς αδυνατούσε να υποφέρει τον θάνατο της κόρης του. Το ίδιο και γέροντας, που έμεινε μόνος μετά τον θάνατο της συζύγου του. Η απουσία του λατρευτού, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, προσώπου κατέστησε τον βίο των αυτοχείρων χωρίς νόημα. Πόσες και πόσες φορές θα είχαν ακούσει την αποστολική περικοπή κατά νεκρώσιμες ακολουθίες! Όμως αυτό δεν στάθηκε ικανό να δώσει ελπίδα, καθώς η πίστη στη μετά θάνατον ζωή έχει σχεδόν καταρρεύσει στην πρακτικά πλέον και όχι ιδεολογικά υλιστική κοινωνία μας! Θεωρούμε την Εκκλησία ως επωμισμένη τον άχαρο ρόλο να προπέμπει τον νεκρό στην τελευταία του, κυριολεκτικά, κατοικία, εκείνη που φέρει ως σκεπή πολυτελή μαρμάρινη πλάκα! Το μήνυμα της αναστάσεως βρίσκει ελάχιστους αποδέκτες.

Άραγε οι γενιές που προηγήθηκαν δεν αντιμετώπισαν παρόμοιες ή και πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες; Πώς εκείνες άντεξαν και δεν επέλεξαν ως λύση τον αυτοχειριασμό; Απάντηση στο ερώτημα δίνει ο Εβραίος ψυχίατρος Βίκτωρ Φράνκλ, κρατούμενος του Άουσβιτς. Περιγράφει τα συναισθήματα κατά την άφιξη εκεί: «Η σκέψη της αυτοκτονίας εκαλλιεργείτο σχεδόν από όλους, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Η σκέψη αυτή γεννιόταν από την απόγνωση, στην οποία βρισκόμασταν, από την συνεχή απειλή του θανάτου που επικρέματο πάνω μας κάθε μέρα και κάθε ώρα, και από τους συχνούς θανάτους των συγκρατουμένων μας. Λόγω της κοσμοθεωριακής μου τοποθέτησης πήρα μια σταθερή απόφαση, μετά την πρώτη νύχτα στο στρατόπεδο, ότι «δεν θα ριχτώ στο (ηλεκτροφόρο) συρματόπλεγμα». Αυτή ήταν η φράση που εχρησιμοποιείτο στο στρατόπεδο, για να περιγράψει την πιο συνηθισμένη μέθοδο αυτοκτονίας». Και συνεχίζει: «Ο κρατούμενος, μετά την πρώτη φάση του σοκ, δεν φοβόταν τον θάνατο. Ακόμα και οι θάλαμοι των αερίων δεν του προκαλούσαν και τόση φρίκη ύστερα από τις πρώτες μέρες». Μικρός αριθμός κρατουμένων επέλεξε την αυτοκτονία υπό τις φρικτές συνθήκες, τις μη συγκρινόμενες με τις παρούσες. Την εξήγηση δίνει ο Φράνκλ σε άλλο σημείο:

«Το θρησκευτικό ενδιαφέρον των κρατουμένων, όταν και όπου εκδηλωνόταν, ήταν το πιο ειλικρινές που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Το βάθος και η ζωντάνια της θρησκευτικής πίστης συχνά ξάφνιαζε και συγκινούσε κάθε νεοφερμένο. Εκείνο που εντυπωσίαζε πιο πολύ, σχετικά με το θέμα αυτό, ήτα οι αυτοσχέδιες προσευχές ή λειτουργίες, όπως μου δόθηκε η ευκαιρία να τις ζήσω, στη γωνιά του παραπήγματος ή μέσα στο σκοτεινό κλειδωμένο καμιόνι, με το οποίο μας μετέφεραν από μακριά, από εκεί που εργαζόμασταν, και ήμασταν εξαντλημένοι, ψόφιοι από την πείνα και ξεπαγιασμένοι μέσα στα κουρελιασμένα μας ρούχα».

Ναι ο πατέρας δεν αυτοκτόνησε μαθαίνοντας ότι το παλικάρι του έπεσε μαχόμενο κάπου στη Βόρεια Ήπειρο ή βλέποντας το να σωριάζεται μπροστά στα μάτια του από τις ριπές των γερμανικών πολυβόλων. Ο νέος δεν διανοήθηκε να αυτοκτονήσει, αλλά περίμενε τον θάνατο που βραδυπορούσε στην πείνα της Αθήνας το 41. Κανένας δεν αυτοκτόνησε, επειδή του έκαψαν το σπίτι οι κατακτητές. Όλοι είχαν διδαχθεί από τους ευλογημένους αγράμματους γονείς τους να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες του βίου εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στον Θεό. Αυτό ακριβώς αποτύπωσε στο δίστιχο και ο εθνικός μας ποιητής:

Χαρές και πλούτη κι αν χαθούν, και τα βασίλεια κι όλα,

τίποτα δεν είναι σαν στητή, μένει η ψυχή κι ολόρθη.

Δυστυχώς εμείς υποταχθήκαμε άνευ όρων και όχι μόνο μας τα παίρνουν όλα, αλλά μας πουλούν στο τέλος και τα «ψυχοφάρμακα» ή το σκοινί, να κρεμαστούμε!

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 18-11-2013

Η γενιά του Πολυτεχνείου και άλλοι… στόχοι

Του Επαμεινώνδα Παπαδέα*

Δεν ήταν εύκολο να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Και τα «κακώς κείμενα» έπρεπε να υπάρξουν ως αναγκαία πρόφαση για τη γενικευμένη επιβολή μέτρων που θα οδηγούσαν στη νέα πραγματικότητα. Κάποιοι είχαν φροντίσει νωρίτερα να διαμορφώσουν το κλίμα που την κατάλληλη στιγμή θα έβρισκε σε αμηχανία το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Έτσι για παράδειγμα, ενορχηστρωμένες επιθέσεις από ποικίλους παράγοντες και αρκετά Μ.Μ.Ε. προσπάθησαν να μας πείσουν ότι για όλα τα δεινά της πατρίδας φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Υποβάθμισαν βεβαίως το γεγονός ότι ο κρατικός μηχανισμός όλα τα προηγούμενα χρόνια στελεχώθηκε όχι με κριτήριο τις ανάγκες και την καλύτερη λειτουργία του αλλά με τη δυνατότητα να τακτοποιεί τις εκλογικές υποχρεώσεις της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Άλλωστε γι' αυτό δεν υπήρξαν εργαζόμενοι διαφορετικών ταχυτήτων αναλόγως του τρόπου που προσλήφθηκαν;

Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η δυνατότητα για σταθερή και δημιουργική εργασία δεν είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ευκαιρία που θα δίνεται πλέον από φιλεύσπλαχνους επιχειρηματίες-εργοδότες.

Εξάντλησαν όλο το μένος τους κατά του συνδικαλισμού και των συνδικαλιστών γενικά  υποβαθμίζοντας με τρόπο την ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής και την έλλειψη σεβασμού προς τον πολίτη από την μεταπολιτευτική εξουσία. Άφησαν επίσης να εννοηθεί ότι η υποβάθμιση της παιδείας οφείλεται πρωτίστως στους «τεμπέληδες» εκπαιδευτικούς και όχι στην απουσία οράματος, σταθερής και μεθοδικής πολιτικής απ' αυτούς που ήταν υπόλογοι στο λαό για τη χάραξή της.

Πρόσωπα-σταθμοί στην ιστορία του λαού μας, οδηγοί στους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες αντιμετωπίστηκαν με τρόπο που σιγά-σιγά θα έπαυαν να αποτελούν πρότυπα για τη νέα γενιά. Ιστορικά γεγονότα που αναφέρονται στους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας  αναδύθηκαν μεθοδικά με αναθεωρημένη ερμηνεία, ακόμη και μέσα από τις σελίδες των σχολικών βιβλίων.
Μη βιαστείτε να μιλήσετε για ιστορίες συνομωσίας. Ήδη βλέπουμε καθημερινά γύρω μας την ιστορία να ξαναγράφεται και τον κώδικα ηθικών αξιών να γεμίζει με νέες παραγράφους.

Αφήνω τελευταίο το πιο επίκαιρο. Τη μεθοδευμένη επικοινωνιακή προσπάθεια που στοχοποιεί τη γενιά του πολυτεχνείου και της χρεώνει όλες τις στρεβλώσεις της μεταπολίτευσης. Σίγουρα υπήρξαν περιπτώσεις ανθρώπων που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση του Νοέμβρη αλλά και ενωρίτερα στον αντιδικτατορικό αγώνα για να  αναρριχηθούν αργότερα με ζήλο και ιδιοτέλεια  στους μηχανισμούς της εξουσίας. Απέκτησαν διοικητικές θέσεις και κομματικά οφίτσια, απεμπολώντας τα οράματα και τα ιδανικά του αγώνα με τη μετέπειτα συμπεριφορά τους. Μάλλον δεν είχαν πιστέψει ποτέ σ' αυτά. Πρόκειται για τους συνήθεις λαθρεπιβάτες που ανεβαίνουν στο τρένο όταν αυτό αποκτά ταχύτητα αλλά στόχος τους δεν είναι ο προορισμός ή έστω η διαδρομή αλλά η θέση του μηχανοδηγού.

Το μεγάλο μέρος της γενιάς αυτής αφού έκανε το χρέος της έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας τα χρόνια που ακολούθησαν. Άφησε χώρο και έδωσε ευκαιρίες σε άλλους να το κάνουν και να μιλήσουν γι' αυτή. Έμεινε μακριά από ανούσιες αντιπαραθέσεις σε τηλεοπτικά πάνελ με τηλεοπτικούς «μαϊντανούς» του life style. Έκλεισε τα μάτια και τα αυτιά στις σειρήνες που έγνεφαν επίμονα για να την αποτραβήξουν από ιδέες και οράματα βαθιά ριζωμένα μέσα της.

Κάποιοι από τους ανθρώπους αυτούς βγήκαν από την αφάνεια αλλά όταν πραγματικά χρειάστηκε. Αρκετοί διακρίθηκαν επαγγελματικά αλλά και στο χώρο της επιστήμης. Δεν έπαψαν όμως – με τη σύνεση και τη σιγουριά που τους έδιναν οι παραστάσεις της εποχής εκείνης- να αποτελούν το συνδετικό κρίκο με παλαιότερες μεγάλες στιγμές αγώνων του λαού μας.

Γράφτηκαν και θα γραφτούν ακόμα πολλές ιστορικές αναλύσεις για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν την εποχή εκείνη. Μικρή σημασία έχουν και δεν αλλάζουν ότι έχει καταγραφεί στη συνείδηση του λαού μας. Γιατί είναι οι συμβολισμοί που κυριαρχούν στις περιπτώσεις αυτές και βάζουν σε δεύτερη μοίρα τα ιστορικά  δεδομένα.

Οι ιδέες, τα οράματα και η αγωνιστικότητα της γενιάς εκείνης δεν χωρούν στα χρονοντούλαπα της λήθης. Όσο κι αν προσπαθήσουν κάποιοι να τα στοιβάξουν. Τουλάχιστον όσο οι ανάγκες της εποχής μας τα καθιστούν ζωντανά και επίκαιρα.  

* Ο Επαμεινώνδας Παπαδέας είναι Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Αρκτικού Τομέα Δ.Πατρέων

Παγκρήτια θεολογική διημερίδα για το Διάταγμα των Μεδιολάνων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Από τον ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΘΕΟΛΟΓΩΝ*

Συμπληρώνονται φέτος 1700 χρόνια από την υπογραφή του Διατάγματος των Μεδιολάνων, γνωστού και ως Διατάγματος της Ανεξιθρησκίας. Το Διάταγμα υπογράφτηκε στο Μεδιόλανο, το σημερινό Μιλάνο της Ιταλίας το 313 μ.Χ., από τον Μέγα Κωνσταντίνο και τον Αύγουστο Λικίνιο, οι οποίοι ύστερα από μια περίοδο εσωτερικών συγκρούσεων επικράτησαν των αντιπάλων τους και ασκούσαν συνδιοίκηση στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η υπογραφή του  σήμανε το τέλος μιας μακράς περιόδου σκληρών διωγμών εναντίον του Χριστιανισμού και των Χριστιανών και οδήγησε στην περαιτέρω εξάπλωση και επικράτηση της νέας θρησκείας.

Ανά τον κόσμο γίνονται διάφορες εκδηλώσεις για την ιστορική επέτειο και κυρίως για να τονισθεί η σημασία του Διατάγματος στην εποχή μας. Το αίτημα σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας και έκφρασης, καθώς επίσης τα μηνύματα της καταλλαγής και του αλληλοσεβασμού δεν έχασαν ποτέ τη σημασία τους. Στις μέρες μας, ο προβληματισμός για τα ζητήματα αυτά είναι εξαιρετικά επίκαιρος εξαιτίας της αναβίωσης νέων μορφών θρησκευτικού φονταμενταλισμού και φανατισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη και την προτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τον εορτασμό του ιστορικού γεγονότος, ο Παγκρήτιος Σύνδεσμος Θεολόγων οργανώνει θεολογική διημερίδα με θέμα "1700 χρόνια από το Διάταγμα των Μεδιολάνων: Η σημασία του στην εποχή μας".

Η διημερίδα πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης και υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, ύστερα από πρόταση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλοχίου, στις 22-23 Νοεμβρίου 1013, στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Συνδέσμου, βασικοί στόχοι της διημερίδας είναι:

– Να ερευνηθούν οι ιστορικές παράμετροι  του επετειακού γεγονότος.

– Να μελετηθούν διαστάσεις των σχέσεων θρησκείας, πολιτικής και κοινωνίας.

– Να εξεταστεί η προβληματική σύγχρονων ζητημάτων θρησκευτικής συνείδησης και θρησκευτικής έκφρασης.

– Να ενημερωθούν οι σύνεδροι για ευρωπαϊκές πολιτικές ως προς την προαγωγή και προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας.

– Να διερευνηθεί η έννοια της θρησκευτικής ελευθερίας στο μάθημα των Θρησκευτικών.

– Να μελετηθούν διαστάσεις της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ελλάδα του σήμερα.

Τις κύριες εισηγήσεις έχουν κληθεί να παρουσιάσουν εκπρόσωποι της ακαδημαϊκής έρευνας, της πολιτικής και της εκπαίδευσης. Προσκεκλημένοι ομιλητές είναι:

1.    Δρ. Χρυσόστομος Σταμούλης, Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ.: «Θρησκεία, πολιτική και κοινωνία».

2.   Δρ. Κωνσταντίνος Ζορμπάς, θεολόγος-κοινωνιολόγος: «Κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προαγωγή και προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας και των θρησκευτικών πεποιθήσεων».

3.   Δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος Υ.ΠΑΙ.Θ., Προϊστάμενος Γραφείου Α΄ του Ι.Ε.Π.: «Η έννοια της θρησκευτικής ελευθερίας και το μάθημα των Θρησκευτικών».

4.   Γεώργιος Στριλιγκάς, Σχολ. Σύμβουλος Θεολόγων, Πρόεδρος του Παγκρήτιου Συνδέσμου Θεολόγων: «Ο τρόπος της διδασκαλίας ως ζήτημα ελευθερίας στα Θρησκευτικά».

5.   Δρ. Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος εκπαιδευτικός: «Η ελευθερία στο μάθημα των Θρησκευτικών επί πίνακι».

6.   Δρ. Γεώργιος Καλαντζής, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Υ.ΠΑΙ.Θ.: «Η θρησκευτική ελευθερία στην Ελλάδα του σήμερα».

Οι εργασίες της διημερίδας θα γίνουν στις εγκαταστάσεις της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης. Επιπλέον, στο πρόγραμμα έχουν ενταχθεί λατρευτικές εκδηλώσεις στην Ιερά Πατριαρχική Μονή Γωνιάς. Τον συντονισμό των εργασιών έχουν αναλάβει ο Πρόεδρος του Παγκρήτιου Συνδέσμου Θεολόγων κ. Γεώργιος Στριλιγκάς και η Διευθύντρια της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης κ. Εμμανουέλα Λαρεντζάκη. Αναμένεται να λάβουν μέρος πάνω από 100 θεολόγοι, εκπαιδευτικοί και κληρικοί, από ολόκληρη την Κρήτη. Έχει ζητηθεί η έγκριση του Υπουργείου Παιδείας για τη συμμετοχή των θεολόγων εκπαιδευτικών.

Η εκδήλωση έρχεται να προστεθεί στην αξιόλογη συγκομιδή παγκρήτιων δράσεων της επιστημονικής ένωσης των θεολόγων της Κρήτης, τον Παγκρήτιο Σύνδεσμο Θεολόγων, ο οποίος έχοντας την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας Κρήτης, δραστηριοποιείται σε ολόκληρη την Κρήτη, παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τις αντιξοότητες της εποχής. Στο πλαίσιο αυτό, με αφορμή το Διάταγμα των Μεδιολάνων και με τη στήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, σε συνεργασία με την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, προγραμματίζεται η προαναφερθείσα ενδιαφέρουσα εκδήλωση διαλόγου και προβληματισμού για τη διερεύνηση του εξαιρετικά πολύπλοκου και ευαίσθητου θέματος της θρησκευτικής ελευθερίας και έκφρασης στην εποχή μας.

* ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ, ΘΕΤΙΔΟΣ 13, 71304 ΗΡΑΚΛΕΙΟ, Τηλ.: 2810 250543, κιν. 6944712278, Ε-mail: pstheologon@gmail.com

Ηράκλειο, 14 Νοεμβρίου 2013

Αριθμ. Πρωτ. 16

Ανάλυση της «Ανάληψης ευθύνης» των ΜΛΕΔ – τύφλα να 'χει το έτος Καβάφη!!

Μιας… Συγγραφέως*

Για την ανακοίνωση των ΜΛΕΔ (γιατί ούτε προκήρυξη τρομοκρατικής οργάνωσης μπορεί να ονομαστεί, ούτε πολιτικό μανιφέστο).

Τα περίεργα του κειμένου:

1. Η «οργάνωση» δεν περιγράφει ούτε τον εαυτό της, ούτε το χτύπημα για το οποίο αναλαμβάνει την ευθύνη. Συνήθως, μια πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση μιλά για το ποια είναι, ποιοι θα είναι οι στόχοι της και δίνει στοιχεία για το χτύπημα τέτοια, ώστε να γίνει πιστευτό ότι η προκήρυξή της δεν είναι ψεύτικη. Από αυτή την «ανακοίνωση» το μόνο που μαθαίνουμε είναι ότι οι συντάκτες είναι γενικώς με τον αντιφασισμό, πιστεύουν ότι ο φασισμός αντιμετωπίζεται με τα όπλα, συντάσσονται με την επαναστατική βία και διατυπώνουν μια αόριστη απειλή ότι «αν ο οποιοσδήποτε από δω και στο εξής ασκήσει βία εναντίον μεταναστών, εναντίον αριστερών ή αναρχικών (…), την ευθύνη θα λουστεί αποκλειστικά η Χρυσή Αυγή».

2. Ο τρόπος γραφής και το περιεχόμενο του κειμένου είναι κατεξοχήν «δημοσιογραφικά». Παρά τα ελάχιστα ορθογραφικά (μαζεμένα όλα εδώ παρακάτω θα τα βρείτε) και τα συντακτικά λάθη, το 18σέλιδο φαίνεται να έχει περάσει από επιμέλεια-διόρθωση (καμία σχέση με τις άθλιες προκηρύξεις διαφόρων άλλων που βρίθουν στην ανορθογραφία και τους ακατανόητους βερμπαλισμούς). Ακόμη και στη μορφοποίηση, με μεσότιτλους και κεφάλαια που ξεκινούν με αλλαγή σελίδας (εκτός κι αν έχουν την αυτόματη εντολή στο word, τι να πω…) και προλόγους με στοίχιση στη μέση (σελ. 1, σελ. 4, σελ. 14), με πλήρη στοίχιση σε όλο το κείμενο και ένα enter απόσταση η μία παράγραφος από την άλλη, με προσεκτική χρήση σημείων στίξης, ακόμη και τελείες στα αρκτικόλεξα (Ν.Δ., Χ.Α. Ο.Α.Ε.Δ., Δ.Ε.Η., Μ.Μ.Ε., Μ.Μ.Μ, Ε.Α.Μ., Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. ακόμη και στο d.n.a – μόνο το ΠΑΣΟΚ δεν χαίρει της τιμής της ενδιάμεσης τελίτσας, περιέργως). Ακόμα και τις αποστρόφους (κλασικό λάθος σε εφημερίδες περιοδικά και το διαδίκτυο) βάζουν με τη σωστή φορά!

3. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» (κι ας με συγχωρήσουν οι φίλοι μου οι δημοσιογράφοι) και σε κάτι άλλο: στο copy-paste από πληροφορίες που τις βρίσκεις στο διαδίκτυο: από τη βιογραφία του Ντουρούτι με αντιγραφή από τη wiki ως την απαρίθμηση των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής κατά μεταναστών, την ιστορία της Χρυσής Αυγής από την ίδρυσή της ως σήμερα, στοιχεία από την ελληνική ιστορία: όλα επιδερμικά ενσωματωμένα, μη βιωμένα, σαν να πρόκειται για κάποιον που κάνει εύκολη δημοσιογραφία αντιγράφοντας τη δουλειά άλλων συναδέλφων του. Όποιος έχει μια στοιχειώδη εμπλοκή με την αντιφασιστική πάλη σε οποιαδήποτε γειτονιά, γνωρίζει πολύ περισσότερα πράγματα για τη Χρυσή Αυγή και τον τρόπο που δρούσε και δρα, από τους συντάκτες αυτής της προκήρυξης, που μάλλον «έπεσαν από τα σύννεφα» μαζί μετους υπόλοιπους και άρχισαν να ασχολούνται με την Χρυσή Αυγή μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα και διάβασαν μαζεμένα όλα τα σχετικά κείμενα. Αυτό και μόνο το στοιχείο με κάνει να πιστεύω ότι δεν μπορεί να αποδοθεί σε οποιονδήποτε αναρχικό ή αντιφασίστα αυτό το κείμενο (αναφέρεται πολλές φορές στους αντιφασίστες και στον κόσμο του κινήματος προτρέποντάς τους να κάνουν το ένα ή το άλλο, λες και είναι ένας από μας. Σίγουρα όμως δεν είναι).

4. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» και στο ύφος του: με την εξαίρεση των τελευταίων σελίδων (όπου «φορτσάρει»), όλο το άλλο κείμενο είναι γραμμένο με τρόπο που μπορεί να διαβαστεί από το μέσο αναγνώστη μιας εφημερίδας, χωρίς δυσνόητες φράσεις ή βαριές αναλύσεις. Υπάρχουν πάμπολλα επιχειρήματα λ.χ. περί βίας που οποιοσδήποτε αριστερός άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει στην ομιλία του σε μια συνέλευση, ακόμη και στην παρουσία της Αριστεράς στην τηλεόραση (αυτό κρατείστε το). Δείτε για παράδειγμα τη σελ. 17 ολόκληρη την παράγραφο από το σημείο: «Την βία τους που είναι κατά ενός ολόκληρου πληθυσμού, που βρίσκεται στις ουρές των συσσιτίων του δήμου, της εκκλησίας, (…) στις ουρές του Ο.Α.Ε.Δ., τις κατασχέσεις κατοικιών, τα χαράτσια της Δ.Ε.Η. και το κομμένο ρεύμα». Και βέβαια, ως «δημοσιογραφικό» το κείμενο δεν καταλήγει κάπου: δεν καλεί το λαό ή την αναρχία ή την αριστερά να κάνει κάτι συγκεκριμένο εκτός από το εξής: «ο κόσμος της αντίστασης πρέπει να αναλάβει τις ιστορικές του ευθύνες. Να εμπλακεί στη μάχη, να εμπνεύσει και να καλέσει την κοινωνία να ορθώσει το ανάστημά της, να επαναστατήσει» και προτροπές για οπλοστάσια που πρέπει να φτιαχτούν. Και λίγο πριν, στη σελ. 3: «Στην Ελλάδα, χωρίς να απολεστεί (sic!) ο αντικαθεστωτικός αγώνας, το ανατρεπτικό κίνημα πρέπει να προβεί στην υλική καταστροφή των υλικών υποδομών της Χρυσής Αυγής και να επιτεθεί συντεταγμένα κατά των φυσικών προσώπων της».

5. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» και με την έννοια του ιδεολογικού αχταρμά, αν και εδώ το θέμα είναι πιο βαθύ και συνδέεται με το προηγούμενο… Όλες οι απόψεις περιλαμβάνονται, καμιά δεν μένει ανικανοποίητη: από την πατριωτική Αριστερά και τη θεωρία της εξάρτησης (σελ. 13: η Ελλάδα υπήρξε υποχείριο των Μεγάλων Δυνάμεων (…). Πολιτικά και οικονομικά δεν ανήκε στην πραγματικότητα ποτέ στους Έλληνες. (…) Η εθνική ανεξαρτησία υπήρξε πάντα πολιτικός αντιπερισπασμός των εγκάθετων κυβερνώντων και δημαγωγία για την αντιπολίτευση» -θαυμάστε λεξιλόγιο «αναρχικού»!), μέχρι την αντι-ΕΕ πάλη (σελ. 14: Ένα ρεύμα που αναδύεται διαρκώς ενάντια στην ΟΝΕ και την ΕΕ θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας πανευρωπαϊκής ανατρεπτικής διαδικασίας, μια δεδομένη θέση και το υπό διεκδίκηση ζητούμενο για κάθε επαναστατικό κίνημα). Από Ντουρούτι μέχρι πασιφιστές όλοι έχουν θέση (σελ. 16: «Ο άνθρωπος σε όλες τις κοινωνίες είχε πάντα την ανάγκη για ειρήνη και ευημερία. Είχε ανάγκη την ομαλή συμβίωση, σε αντίθεση με την αστική φιλοσοφία που τον αντιμετωπίζει εν τη γενέσει του ως μοχθηρό και ανταγωνιστικό όν που έχει ανάγκη την πειθάρχησή του από το κράτος-Λεβιάθαν».) Η κριτική στην καθεστωτική Αριστερά γίνεται με γενικές επικλήσεις «οπορτουνισμού» ή «πυροσβεστικής δράσης», η υιοθέτηση όμως των επιχειρημάτων όλων των πολιτικών χώρων από το ΕΠΑΜ ως την αναρχία γίνεται πολύ συγκεκριμένη και καταλαμβάνει πολλές πολλές σελίδες.

Τώρα θα μου πεις, υπάρχει και ένα επί της αρχής θέμα: ουδείς αντιφασίστας θα έστελνε προκήρυξη, ανακοίνωση, ούτε καν email στον ιδιοκτήτη του zougla.gr, για να του αυξήσει τη θεαματικότητα, όταν ο ίδιος κάνει εκπομπές που ξεπλένει τη Χρυσή Αυγή, τη βγάζει πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις του κ.λπ. Ψιλά γράμματα…

6. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, το κείμενο είναι «αυτολογοκριμένο» σαν να είναι δημοσιογραφικό. Σε 18 σελίδες έχει ελάχιστες αναφορές σε ονόματα (εν ζωή λέμε, όχι τον Εφιάλτη και τον Πήλιο Γούση…) όλα "ανώδυνα" (ο Άκης είναι ήδη στη φυλακή), και τίποτα που δεν έχει ήδη γραφτεί στον τύπο και δεν έχει κυκλοφορήσει ευρέως! Ακόμη και οι χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής είναι γενικά «εφοπλιστές». Τίποτε περισσότερο. Μόνη αναφορά στον Μαρινάκη, καμία αναφορά σε Πάλλη ή Ρέστη, ούτε βέβαια σε άλλους χρηματοδότες – κι αυτό περίεργο. Σε γενικές γραμμές, όταν γράφουν οι «τρομοκράτες» δεν φοβούνται μην τους κάνει κάποιος μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση! Το φόβο αυτό – κατά βάση – τον έχουν οι δημοσιογράφοι και οι εκδότες. Ή κάποιος που έχει συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Τι να πεις…

Περιέργως επίσης, απουσιάζει εντελώς από την προκήρυξη τόσο η επέτειος του Πολυτεχνείου (παρότι η προκήρυξη ήρθε μία μέρα πριν την επέτειο), όσο και η αναφορά σε συγκεκριμένους αγώνες αυτού του διαστήματος. Αντιθέτως, θα στεκόμουν στην αναφορά (σελ. 11) «την προσπάθεια του ακομμάτιστου-διαταξικού εισοδισμού της λαϊκής δυσφορίας και οργής τα δύο χρόνια κοινωνικής έντασης '10-'12». Ενώ (ορθά, κατά τη γνώμη μου) προηγουμένως ο συντάκτης επιχειρηματολογεί γιατί η ΧΑ δεν διογκώθηκε γενικά και αόριστα από την κρίση, στο σημείο αυτό φαίνεται να υιοθετεί την ευρέως διαδεδομένη στα τηλεπαράθυρα γνώμη ότι «τη ΧΑ την έφτιαξαν οι πλατείες» – οποιοσδήποτε βρέθηκε πράγματι στις πλατείες ξέρει ότι όχι μόνο η Χρυσή Αυγή δεν ήταν εκεί, αλλά κατήγγειλε κιόλας και έκανε αντισυγκέντρωση από τις πρώτες μέρες.

Απουσιάζει επίσης από το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου το μίσος που χαρακτηρίζει τόσο προηγούμενες Ε.Ο., όσο και το ίδιο το χτύπημα το οποίο υποτίθεται ότι αναλαμβάνει! Όπως έγραψε και κάποιος άλλος, δεν εκτελείς εν ψυχρώ και μετά γράφεις «το κόμμα της Χρυσής Αυγής», η «αστυνομία» (αναφέρεται περισσότερες φορές από το «οι μπάτσοι»), «ο στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης» και άλλα παρόμοια… Ούτε καν ειρωνείες ή απειλές στην Αντιτρομοκρατική ότι δεν θα καταφέρει να τους πιάσει ή άλλα τέτοια – λες και δεν τους απασχολεί, λες και δεν τους κυνηγάει κανείς. Ακόμη και οι αναφορές στα ΜΜΕ, όμως, είναι απολύτως ψύχραιμες, δεν εμπεριέχουν καμία απειλή, οριακά καμία εχθρότητα, σαν κοινωνιολογικές αναλύσεις – ούτε αυτό τους απασχολεί.

Πέρα από τονπολιτικό και ιδεολογικό αχταρμά, υπάρχουν δύο επιχειρήματα που δεν θα έγραφε ποτέ κανένας κανονικός αναρχικός ή οποιοσδήποτε έχει σχέση με το κίνημα:

Σελ. 2: «Η απροκάλυπτη δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτελεί το αίμα που ξεχείλισε το ποτήρι», γράφει στη δικαιολόγηση του χτυπήματος. Ο συντάκτης αφιερώνει 3 σελίδες για τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής κατά μεταναστών, αλλά παραδέχεται ότι ο ίδιος αποφάσισε προφανώς να δράσει μετά τη δολοφονία ενός Έλληνα! Ακόμη κι αν είχε γίνει έτσι, κανονικά μια Ε.Ο. που προέρχεται από την Αριστερά ή την αναρχία ή το αντιφασιστικό κίνημα (όπως θέλει να παρουσιαστεί), δεν θα το έγραφε ποτέ αυτό. Ίσως θα προσπαθούσε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι για πολύ καιρό ετοιμαζόταν να εκδικηθεί για τους νεκρούς μετανάστες, αλλά η δολοφονία του Φύσσα τους πρόλαβε, ίσως να έγραφε ένα σωρό άλλες δικαιολογίες, αλλά ποτέ αυτό!

Σελ. 1: Αντίστοιχης επιχειρηματολογίας και η επιλογή του «στόχου», σελ. 1: Η επιλογή να χτυπήσουμε τα αναλώσιμα των βουλευτών και όχι τους ίδιους, συνίσταται στο εξής τελεσίδικο μήνυμα: Κατά την φαινομενική «εξάρθρωση» της Χρυσής Αυγής υπήρξαν έστω μερικώς τα αποκαλυπτήρια για το ποιόν των χρυσαυγιτών. Τώρα όλοι ξέρουν, τώρα η εποχή της απενοχοποίησής τους τελείωσε. Τώρα όποιος τους προσεγγίζει είναι συνυπεύθυνος». Για φαντάσου! Υπάρχει αντιφασίστας που θεωρεί ότι μέχρι να πει ο Πρετεντέρης τι ήταν η Χρυσή Αυγή, πέφτοντας από τις νεφέλες, υπήρχαν μέλη της Χρυσής Αυγής που δεν ήξεραν σε τι σόι οργάνωση είναι; Όχι, απλώς ο συντάκτης της προκήρυξης προφανώς ασχολήθηκε με τη Χρυσή Αυγή, το αντιφασιστικό κίνημα και την σύγχρονη ελληνική ιστορία μετά από κείνο το Σαββατοκύριακο…

Είναι προφανές ότι, για όλους τους λόγους που είπα παραπάνω, αλλά και με βάση την κοινή λογική, κατά τη γνώμη μου οι εκτελεστές μιας επαγγελματικής δολοφονίας με τέτοια αγριότητα, που προσιδιάζει στις εκτελέσεις του υπόκοσμου (στον οποίο ανήκουν και οι Χρυσαυγίτες και πολλοί από αυτούς που τους χρηματοδοτούν), και οι συντάκτες αυτής της ανακοίνωσης δεν έχουν μεταξύ τους καμία σχέση. Πέρασαν 16 μέρες. Μπορεί κάλλιστα κανείς να υποθέσει ότι, μιας και η προκήρυξη δεν φαινόταν στον ορίζοντα, κάποιος ανέλαβε την ευθύνη να τη γράψει και να τη στείλει κατά πώς θα τον βόλευε. Το ποιος μπορεί να είναι αυτός, το αφήνω στην κρίση σας. Το γιατί τα άλλα κανάλια δεν έχουν κάνει ακόμη θέμα αυτήν την προκήρυξη, επίσης. Θα δούμε και παρακάτω…

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μένει από 18 σελίδες cλopy-paste, είναι σίγουρα το παρακάτω: την επόμενη φορά που κάποιος από μας θα αναφερθεί στη βία των πλειστηριασμών και της ανεργίας, στη βία των κατασχέσεων σπιτιών, στη βία που ασκεί η Χρυσή Αυγή, στους δωσίλογους και τους ταγματασφαλίτες, την ακροδεξιά ρητορεία της ΝΔ ή την επόμενη φορά που κάποιος από μας θα προτείνει πορεία στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, θα βρεθεί ένας «πρόθυμος» να του απαντήσει ότι όλα αυτά τα λέγανε και αυτοί που δολοφόνησαν«δυο παιδιά». Με αυτή την έννοια, όντως, αυτή τη φορά, ας ψάξουμε και «ποιος ωφελείται».

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ για τους Σέρλοκ Χολμς (που έχουν όρεξη να ψάξουν περαιτέρω για ομοιότητες με άλλα κείμενα, εγώ μέχρι Γουότσον φτάνω, έχουμε και δουλειές!) και για όποιον πλήρωσε για την προκήρυξη, να ξέρει την επόμενη φορά να πάρει καλύτερο επιμελητή κειμένου (να στηρίξουμε και λίγο το σινάφι, έτσι;)

Τα ορθογραφικά λάθη (σας λέω τα πιο χοντρά)

-δοσίλογων: Σε όλο το κείμενο αναφέρεται δοσίλογων, και όχι δωσίλογων ή δωσιλόγων (ο ορθογραφικός του δικού μου word το εντοπίζει)

-κατ' ιδίων όφελος (σελ. 3)

-δεν γνωρίζει το αναφορικό «ό,τι» και γράφει παντού «ότι» – ειδικά στη σελ. 3 τελευταία παράγραφο το 'χει ξεσκίσει!

-απολεστεί (σελ.3): δεν ξέρω τι είχε στο νου του ο ποιητής

-Στης 1 Ιουνίου (σελ. 5) αντί στη 1 Ιουνίου (σίγουρα ο συντάκτης δεν είναι φιλόλογος…)

-εισέβαλλαν (αντί εισέβαλαν), σελ. 5

-διλλήματα (σελ. 6) αντί διλήμματα (ο ορθογραφικός του δικού μου word δεν το εντοπίζει, περιέργως, μμμμμ)

-ενώπιων (σελ.7). Ε, εδώ θα του κατέβαζα βαθμό σίγουρα!

-το τρένο Ιταλικούς, σελ. 8 (Ιτάλικους ρε παιδιά, άμα δεν ξέρετε να βάζετε τόνους, μην το μεταγράφετε στα ελληνικά! Ή μήπως δεν το χατε ξανακούσει ποτέ και βάλατε τον τόνο στην τύχη;)

-σελ. 10 Μάλιου αντί το Μάλλιου, που το γράφουν σωστά πιο πριν.

-σελ. 11 (δύο φορές) εξ' αρχής: άσχετοι! Αγράμματοι! Ουστ! Εξ αρχής είναι το σωστό (είπαμε, δεν είναι φιλόλογος)

-σελ. 12 παρά πόδας αντί του σωστού «παρά πόδα». (κόπηκαν, εννοείται!)

-σελ. 13 προνειακές αντί προνοιακές (ε, το παρακάνατε!)

-σελ. 13 πτώση του τοίχους (δύο φορές) αντί του τείχους (να το γράψετε εκατό φορές σωστά πριν την επόμενη προκήρυξη)

-σελ. 17 την ανήλεη εκμετάλλευση!!! (περιέργως, το ανήλεη δεν το πιάνει ως λάθος ο ορθογραφικός του δικού μου word). Το ότι δεν είναι αηθής (όπως το πε η Μπαλατσινού) αλλά αήθης, ρε παιδιά, δεν σημαίνει ότι το σωστό είναι ανήλεη, ανηλεής είναι, αμάν πια!

Τα ιδιότυπα υφολογικά:

-Τελικό -ν- σεόλα τα άρθρα σε όλο το κείμενο, εκτός από ελάχιστα που τους έχουν ξεφύγει (νομίζω σπάνια το βρίσκεις πια αυτό σε γραπτό κείμενο, όλοι ακολουθούμε τον Τριανταφυλλίδη): την Χρυσή Αυγή, την δολοφονική επίθεση, την θαυμάσια, την συνήθεια, την βία.

-Η χρήση του μην με τελικό ν π.χ. σελ. 10 «μην αφήνοντάς τους»

-Τονισμός στα μονοσύλλαβα: ποιόν, γιό, όν.

-Η χρήση του «κάθε ενός» ως δύο λέξεις. Οι περισσότεροι γράφουμε καθένας, καθεμία, καθένα (μία λέξη). Αντίστοιχα και το κατά εξακολούθηση (σελ. 11, ποιος το γράφει αυτό αντί του κατ' εξακολούθηση;)

-Η κατάχρηση του «ο οποιοσδήποτε», «το οποιοδήποτε» «ο όποιος», «τον όποιο πολιτικό αντίπαλο» «η όποια». Βαρβαρισμός η χρήση του άρθρου (θα τον έβαζα να ξαναγράψει όλα τα σημεία αλλιώς, αν ήταν στο χέρι μου).

-Ανάκατες δημοτικούρες (σελ. 3: πορευμένοι, παραχαράζοντας) με καθαρευουσιάνικες ή παλιομοδίτικες εκφράσεις: εχτές (ποιος το λέει έτσι πια;), βαθειάς (όλοι οι νεότεροι γράφουμε βαθιάς), χρησιμοποιείτο (σελ. 13), ο καθείς ημών (σελ. 18), αλλά το αντικομουνισμός το γράφει με ένα -μ-.

-πηγάδες τύπου Μελιγαλά (αυτό πάλι… τι τύπου ρε παιδιά; τυρί τύπου γκούντα που είπε και κάποιος άλλος;)

(Μπαλούρδο, τιμωρία!)

Τροφή για searching (και όχι για σκέψη), έχετε στο νου σας ότι κάποια από αυτά μπορεί να είναι και επίτηδες.

* Το κείμενο δημοσιεύεται με την άδεια της Συγγραφέως.

17 Νοεμβρίου 2013.

Μέτωπο κατά των ελίτ ή εμφύλιος; (2)

Του Τάκη Φωτόπουλου

Το σκηνικό των εναλλασσόμενων θιάσων (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ), στο οποίο αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο (Σημ. admin: αναρτήθηκε και στην Αποικία) επιβεβαιώθηκε πλήρως με την πρόταση μομφής. Έτσι, ακόμη και ο θίασος που αποτελεί την κοινοβουλευτική Χούντα των σημερινών οργάνων της Υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε),  που εγκληματούν κατά των λαϊκών στρωμάτων, επέτυχε να εξευτελίσει τον εναλλακτικό θίασο που περιμένει να πάρει την σκυτάλη από την Υ/Ε.

Όχι βέβαια λόγω του (δεδομένου) αποτελέσματος της ψηφοφορίας – κανένας δεν περίμενε τους κομπάρσους να χάσουν εκούσια το ψωμί τους – αλλά γιατί ήταν παιχνίδι ο ευτελισμός ενός κόμματος που επαγγέλλεται ότι θα σκίσει τα μνημόνια και τους σχετικούς νόμους… μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ.

Γι' αυτό και ο λαός αγνόησε το «παλλαϊκό» συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, σωστά διαβλέποντας ότι οι Χούντες δεν πέφτουν με καραγκιοζηλίκια, χωρίς πραγματικό εναλλακτικό πρόγραμμα.

Συγχρόνως, όμως, ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας προχωρά αλματωδώς, με την εντατική καλλιέργεια του εμφυλιοπολεμικού κλίματος. Από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ (το ένα «άκρο» κατά του άλλου), αλλά και από την εκφυλισμένη «Aριστερά» («αντιφασίστες» κατά φασιστών) κ.λπ. Άλλωστε, το κλίμα αυτό είναι το μόνο που θα μπορούσε να διαιωνίσει την σημερινή οικονομική καταστροφή, όπως επιδιώκουν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, με την κατατρομοκράτηση των λαϊκών στρωμάτων και την άμεση ή έμμεση στήριξη της «Αριστεράς» αυτής. Ο εκφασισμός ξεκινά με τον φραστικό φασισμό που λασπώνει (με την βοήθεια λίγων επωνύμων, και κυρίως ανωνύμων «εν υπηρεσία», λασπολόγων) κάθε εναλλακτικό λόγο -όπως αυτόν της στήλης- ως «κρυφο-φασιστικό», «αντισημιτικό» κ.λπ. και φθάνει μέχρι τις δολοφονίες. Σύντομα μάλιστα, με τον «αντιρατσιστικό νόμο», θα ολοκληρωθεί ο εκφασισμός αυτός όταν θα απαγορεύεται ακόμη και η έκφραση λόγου που τα άνωθεν κέντρα θα τον χαρακτηρίζουν «φασιστικό», «αντισημιτικό» κ.λπ…

Είναι, λοιπόν, φανερό ότι μόνο ένα παλλαϊκό Μέτωπο για Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση, δηλαδή ένα μαζικό πολιτικό κίνημα με συγκεκριμένο πρόγραμμα και στρατηγική για την έξοδο από την καταστροφή, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ριζικές αλλαγές. Ο κορμός του θα είναι, βέβαια, τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή η πλειοψηφία του λαού: οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι, οι γέροι χωρίς σύνταξη επιβίωσης, η επόμενη γενιά που καταστρέφεται κ.ο.κ. Όλοι αυτοί θα μετατραπούν σε μόνιμα θύματα αν παραμείνουμε στην ΕΕ και δεν διαρρήξουμε κάθε δεσμό με την παγκοσμιοποίηση, στον δρόμο για την οικονομική αυτοδυναμία. Δηλαδή, στον δρόμο της οικοδόμησης:

– μιας παραγωγικής δομής, που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, την οποία θα ελέγχουμε εμείς οι ίδιοι και όχι οι πολυεθνικές, όπως σήμερα

– μιας πολιτικής δομής που θα ελέγχουμε άμεσα ως πολίτες, και

– μιας πολιτιστικής δομής, με βάση την δική μας κουλτούρα

Η μονομερής, δηλαδή, έξοδος από την ΕΕ (και όχι απλώς από το Ευρώ που είναι άλλη μια απάτη!) είναι αναγκαία προϋπόθεση -όχι φυσικά και επαρκής- τόσο για την έξοδο από την οικονομική καταστροφή όσο και για την θεμελίωση της οικονομικής αυτοδυναμίας. Δεν είναι δηλαδή απλώς αναγκαία για να ακυρώσουμε τα μνημόνια ή να διαγράψουμε το χρέος, όπως υποστηρίζουν διάφοροι «χρεωλόγοι». Το χρέος είναι η συνέπεια και όχι η αιτία της καταστροφικής κρίσης. Η αιτία είναι η μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ καταστροφή της στοιχειώδους παραγωγικής δομής που είχαμε μέχρι την δεκαετία του 1970, εξαιτίας του ανοίγματος και απελευθέρωσης των αγορών που μας επιβλήθηκε. Όταν, λοιπόν, κάποιοι στην αντικαπιταλιστική «αριστερά» μιλούν για μια «προοδευτική» ΕΕ, ή ακόμη και για μια «καλή» παγκοσμιοποίηση, σαν δήθεν προ-στάδιο της… παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, απλά παραμυθιάζουν τον λαό.

Ο πραγματικός διεθνισμός μπορεί να ξεκινήσει μόνο «από τα κάτω» από τον κάθε λαό χωριστά, αφού θα έχει επιτύχει την οικονομική αυτοδυναμία του. Αυτό, όμως, είναι αδύνατο σε οποιαδήποτε διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, με τις τεράστιες ανισομέρειες τις οποίες έχει ήδη δημιουργήσει το καπιταλιστικό σύστημα. Ακόμη και η ορθόδοξη οικονομική θεωρία μπορεί να δείξει ότι η οικονομική ένωση χωρών με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας θα ωφελήσει κατ' αρχήν τις χώρες που ήδη βρίσκονται στα ανώτερα επίπεδα. 

Επομένως, μετά την μονομερή έξοδο από την ΕΕ και τη ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, πρέπει αναγκαστικά να υπάρξει ένα μεταβατικό στάδιο αυστηρών κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας, αλλά και στα μέσα παραγωγής, μέχρις ότου ο λαός, έχοντας κατακτήσει την οικονομική αυτοδυναμία, δηλαδή την οικονομική και εθνική (λαϊκή) κυριαρχία, αποφασίσει δημοκρατικά εάν και τι είδους συστημική αλλαγή επιθυμεί (κρατικό σοσιαλισμό, ελευθεριακό σοσιαλισμό, Περιεκτική Δημοκρατία κ.λπ.). Παράλληλα, δεδομένου ότι το εγκληματικό ΝΑΤΟ και οι άλλοι θεσμοί της Υ/Ε θα έκαναν βέβαια το πάν για να εμποδίσουν παρόμοια απελευθερωτική διαδικασία, θα ήταν απαραίτητος ένας ριζικός αναπροσανατολισμός των γεωπολιτικών μας σχέσεων, έξω από τους θεσμούς αυτούς, μαζί με τους λαούς που παλεύουν ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.

Τα παραπάνω στοιχεία που θα αναπτύξω στο επόμενο αποτελούν συστατικά στοιχεία ενός μεταβατικού προγράμματος που οδηγούν στην έξοδο από την κρίση αλλά και ανοίγουν τον δρόμο για συστημική αλλαγή. Σε παρόμοια στρατηγική αντιτίθεται το ΚΚΕ που ουσιαστικά απορρίπτει κάθε μεταβατικό πρόγραμμα (πέρα από κάποια αμυντικά αιτήματα), υποθέτω θεωρώντας (σωστά) ότι ένα «αντικαπιταλιστικό» μεταβατικό πρόγραμμα – όπως αυτό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – εσκεμμένα συγχέει τη μεταβατική διαδικασία με τον στόχο.

Όμως, ενώ είναι σωστό ότι ένα μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι αντικαπιταλιστικό, εφόσον προφανώς δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για σοσιαλιστική επανάσταση, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι είναι ώριμο το αίτημα της μονομερούς εξόδου από την ΕΕ, με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία. Και αυτό διότι η πλειοψηφία ήδη έχει συνειδητοποιήσει  ότι έχουμε χάσει κάθε οικονομική και λαϊκή κυριαρχία. Και όπως πάντα στην Ιστορία, η επίτευξη εθνικής απελευθέρωσης ήταν προϋπόθεση της κοινωνικής.

​​

* http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (17 Νοεμβρίου 2013). Το είδα: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_11_17.html 

Δημοσιογραφικό άρθρο – προκήρυξη προς επιβεβαίωση των 2 άκρων

Του Κώστα Βαξεβάνη

Μετά από 16 μέρες, η Οργάνωση "Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις" έστειλε προκήρυξη 18 σελίδων, αφού προηγουμένως εξασφάλισε το ISO της «Ζούγκλας» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Να θυμίσουμε μόνο, πως η χαμένη «Σέχτα Επαναστατών» είχε τέτοια ταύτιση με τον Τριανταφυλλόπουλο, που έφτασε σε σημείο στην τελευταία της προκήρυξη να δικαιολογήσει τη δολοφονία Γκιόλια, δανειζόμενη την επιχειρηματολογία από άρθρο του δημοσιογράφου που είχε προηγηθεί. Με την ίδια μάλιστα σειρά επιχειρημάτων.

Το πρώτο και βασικό που εντοπίζει κάποιος στην προκήρυξη, είναι πως δεν έχει το παραμικρό στοιχείο για αυτή καθ' αυτή την επιχείρηση δολοφονίας, πράγμα το οποίο είναι γενικώς ασυνήθιστο. Δηλαδή ουσιαστικά δεν παρέχει καμία απόδειξη ότι είναι η οργάνωση που έκανε τις δολοφονίες. Επίσης, δεν έχει κανένα στοιχείο για τους δολοφονημένους, πράγμα που επίσης δεν συνηθίζεται.

Η προκήρυξη είναι ένα εκτεταμένο δημοσιογραφικό κείμενο, με τρομερή επιμέλεια κειμένου. Δεν υπάρχουν λάθη, στο κείμενο υπάρχουν μεσότιτλοι όπως στα δημοσιογραφικά άρθρα, γίνεται κατάχρηση των εισαγωγικών και τηρούνται οι κανόνες καλής εμφάνισης κειμένου. Οι τρομοκράτες τηρούν τα διαστήματα, τις παραγράφους, τα σημεία στίξης, σαν να είναι επιμελητές κειμένου.

Στην ουσία τώρα, το κείμενο περιλαμβάνει ιστορικά στοιχεία και πολιτικές αναλύσεις που έχουν συλλεχθεί από δημοσιογραφικά έντυπα και το ίντερνετ. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι ο συντάκτης διαβάζει και HOT DOC. Η επιχειρηματολογία ενάντια στη Χρυσή Αυγή αλλά και την εξουσία είναι τρέχουσα επιχειρηματολογία που μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε ενημερωμένος πολίτης. Μόνο που δεν σκοτώνει γι' αυτή. Άρα, πρακτικά, γίνεται η ταύτιση της πολιτικής επιχειρηματολογίας που ακούγεται κάθε μέρα, με αυτή των τρομοκρατών.

Για πρώτη φορά σε «αντικαθεστωτικό» κείμενο τρομοκρατικής οργάνωσης, δεν υπάρχουν βολές κατά της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αυτή η φιλική παραχώρηση, επίσης βοηθά στο να δημιουργηθούν οι εντυπώσεις πως οι δολοφόνοι, δανείζονται επιχειρήματα από την Αριστερά, που άρα είναι άκρο. Αποκαλεί την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά «Αριστεριστές», ενώ σε μια αναφορά περί προδοτών ανά την Ιστορία βάζει να συγκατοικήσουν ο Νενέκος, ο Πήλιος Γούσης και ο Εφιάλτης. Καμία οργάνωση στο παρελθόν δεν μπήκε στη διαδικασία να υπενθυμίσει την συμβολή στην προδοσία, ανθρώπων που έδρασαν σε άλλους αιώνες.

Εντύπωση προκαλεί η τήρηση του πρωτοκόλλου από ανθρώπους που κατά τα άλλα σηκώνουν το όπλο και πυροβολούν. Ο πρώην αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, στα πλαίσια αυτής της ευγένειας, αποκαλείται -με ευγένεια- στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης.

Οι ιδεολογικές αναφορές απουσιάζουν, με εξαίρεση ίσως το τσιτάτο του Ντουρρούτι στην αρχή της προκήρυξης. Ίσως οι αντικαταστάτες της Σέχτας δεν θέλησαν να διακινδυνεύσουν να γίνουν ρόμπα, όπως οι Σεχταριστές, χρησιμοποιώντας ιδεολογικούς ακροβατισμούς που φανέρωναν πως μόνο γνώση θεωρητικών κειμένων δεν είχαν.

Είναι μάλλον πιθανό, άλλος να σκότωσε και άλλος να έγραψε την προκήρυξη. Ο συγγραφέας παίζει το ρόλο ενός αναλυτή γραφείου. Είναι εντυπωσιακοί και οι λογιοτατισμοί όπως το «ο καθείς ημών» που χρησιμοποιείται. Η προκήρυξη ενοχοποιεί τον Μαρινάκη ως χρηματοδότη της Χρυσής Αυγής, αλλά όταν αναφέρεται στον δικηγόρο αδελφό του Μιχαλολιάκου, Τάκη Μιχαλόλια και τις υποθέσεις που έχει αναλάβει,ξεχνάει τη σχέση του με Τράπεζες και άλλους επιχειρηματίες.

Στο τέλος της προκήρυξης διαμορφώνονται ξεκάθαρα οι διαχωριστικές γραμμές και ο καθένας καλείται να πάρει θέση, «ως γενίτσαρος στην όχθη του κεφαλαίου, του κράτους και των φασιστών ή ως επαναστάτης». Για όσους δεν κατάλαβαν, δηλαδή, πως υπάρχει το άκρο της Αριστεράς.

Διαβάστε >>>εδώ<<< την προκήρυξη

ΠΗΓΗ: Νοεμβρίου 16, 2013 10:02, http://www.koutipandoras.gr/47151/…82.html

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Την Κυριακή του άφρονα πλουσίου

Του π. Παντελεήμονα Κρούσκου*

Θα λέγαμε πώς υπάρχει στο κυριακοδρόμιο της Εκκλησίας μας μια φθινοπωρινή τριλογία σχετικά με το πάθος του πλουτισμού και τον ίδιο τον πλούτο, της οποίας τριλογίας μέρος είναι η αυριανή παραβολή του άφρονα πλούσιου. Τα άλλα δύο μέρη αναφέρονται στην παραβολή του πλούσιου γείτονα του δικαίου Λαζάρου πού είδαμε προ δεκαπέντε ημερών και του πλούσιου νέου της ιγ΄ Κυριακής πού θα συναντήσουμε σε λίγες μέρες. Ο λόγος είναι προφανής και έχει ξαναδιατυπωθεί από δώ.

Ο χειμώνας είναι βαρύς για κάθε φτωχό και πένητα και ο άνθρωπος κάθε εποχής δεν έχει το δικαίωμα να περιχαρακώνεται ειδωλολατρικά στην θεραπεία και λατρεία του εαυτού του και της απληστίας του, αλλά να κοιτάζει τον αδελφό του πού στερείται, γιατί κάθε εποχή ακμής ή παρακμής, κάθε χειμώνας, σε καιρό ειρήνης ή πολέμου είναι δυσβάσταχτος για τον ταπεινό λαό της γης. Οι διατάξαντες την σειρά των περικοπών πατέρες και ερμηνείς του χρόνου στην Εκκλησία μας, ορθώς μιμούνται τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος προ του βαρέως χειμώνος και του λιμού της Ιουδαίας, προέβαλλε ως επαίτης διά Χριστόν την επαινετή λογία, τον έρανο για τους πάσχοντες και υστερούμενους αδελφούς.

Καν ο Ιερός Χρυσόστομος ορίζει τον πλούτο ως κάτι το άψυχο και αδιάβλητο, το οποίο δεν μπορεί να είναι κακό, παρά μόνον στην άκριτη διαχείριση του από τον καθένα μας, ο ίδιος ωστόσο πατέρας παραδέχεται πώς οι πλούσιοι είναι ελεεινότεροι ζητιάνοι από τους φτωχούς, γιατί αναπτύσσουν μια αρρωστημένη εξάρτηση από τα υλικά αγαθά, από την ακόρεστη δίψα για πλούτο και έτσι εξαχρειώνονται και γίνονται δούλοι της ύλης. Ο ίδιος ο Χριστός αντιδιαστέλλει μεταξύ Θεού και μαμμωνά, της χαλδαϊκής θεότητας του πλούτου, διακηρύσσοντας πώς κάθε άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι ή δούλος στον Θεό ή δούλος στον μαμμωνά. Η πρόκριση αυτού του δαιμονίου, αυτού του πάθους, έναντι όλων των άλλων σε αντιδιαστολή με την λατρεία του Θεού, αποδεικνύει τον μεγάλο και επικίνδυνο πειρασμό, αυτού του σκοτεινού έρωτα. Ρίζα πάντων κακών η φιλαργυρία. Η απληστία στην πράξη της κατήντησε τα έθνη υπόδουλα και δυστυχισμένα, ενώ η πονηρή μεθοδεία των οικονομιστών εξαθλίωσε συνειδήσεις, λαούς και πρόσωπα. Και πόσο ακριβά το πληρώνουμε όλοι σήμερα, την εποχή της περιβόητης οικονομικής κρίσης! Όταν υποδουλωθήκαμε στο χρήμα, υποδουλωθήκαμε στην θεραπεία ποικίλλων παθών και αλλοίμονο χάσαμε και την πνευματική και την σωματική μας περιουσία και ελευθερία.

Αδηφάγος ο άνθρωπος, καταστροφικός για την φύση, καταστροφικός για τον αδελφό του, επινοητικός στην εύρεση τρόπων, ώστε να πληρώσει τον οφθαλμό και την κοιλία με αγαθά υλικά και πρόσκαιρα, εις βάρος κάθε συνειδησιακής ηθικής, κάθε αξίας, έναντι και ενάντια του Δικαιοκρίτου Θεού! Και το τραγικότερο όλων; Όταν αναπτύσσουμε συζήτηση ή διδασκαλία ή απλώς διανοούμαστε επί της παραβολής πού θα διαβαστεί αύριο, πλάθουμε αυτομάτως και έχουμε προ οφθαλμών μας έναν απρόσωπο πλούσιο άνθρωπο, δυστυχισμένο και τάχα διαφορετικό από εμάς τους καθαρούς πένητες. Με απλά λόγια εντελώς διαφορετικό από τον ενάρετο και πτωχό μας εαυτό. Είναι ξεκάθαρο και κατανοητό πώς ορισμένοι άνθρωποι είναι περισσότερο ικανοί προς το πλουτίζειν με έντιμους ή ανέντιμους τρόπους. Και άλλοι φαντάζουν πιό ευνοημένοι από τα συμβάντα και τα γεγονότα, ενώ ο γραφικός φιλάργυρος και μεγαλοκαρχαρίας είναι ευδιάκριτα πρόσωπα στο κοινωνικό στερέωμα. Ποιός όμως θα διακρίνει την αφροσύνη της απληστίας και της ικανοποίησης του εγώ στις καθημερινές μέριμνες και στα μικροσυμφέροντα μας;

Ποιός όμως θα έχει το θάρρος και την διάκριση να κατατάξει τον εαυτό του μετά του άφρονος πλούσιου, έστω και αν οι δικές του επιθυμίες και δραστηριότητες, έστω και οι θυσίες των αξιών και της προσωπικότητας του μοιάζουν ελαχιστότερες από το "καπιταλιστικό κτήνος"; Ο Χριστός δεν μίλησε για ποσότητες αλλά για ποιότητα χαρακτήρα, βιώματος, επιλογών. Η απληστία, η αδιαφορία για τον άλλο, η θεραπεία της αυτού μεγαλειότητας του εαυτού μας, η σύλληψη μεγαλόπνοων σχεδίων χωρίς μνήμη θανάτου και ταπείνωσης, δεν αφορά αποκλειστικά τα υψηλά οικονομικά στρώματα, τα οποία συχνά αφορίζουμε από την σωτηρία λόγω κοινού φθόνου, αλλά το καθένα μας, τον καθένα άνθρωπο, τον άνθρωπο του μέσου όρου, επιρρεπή πάντα  στα πάθη του.

Η Εκκλησία αυτή την περίοδο προβάλλει το εκκλησιαστικό αγαθό της νηστείας. Το ονομάζουμε αγαθό γιατί είναι από πολλές απόψεις. Και εκκλησιαστικό γιατί δεν είναι επιλογή προσωπική, αλλά κοινωνική έκφραση ολόκληρου του σώματος, κοινή εξωτερική έκφραση πού ερμηνεύεται ως δόσιμο της Εκκλησίας και του καθένα μας χωριστά προς τον κόσμο πού στερείται και πάσχει. Όταν νηστεύω εκτιμώ την αξία της ολιγάρκειας, εκτιμώ το δίκαιο και την αδικία ταυτόχρονα, γιατί γίνομαι σπλαχνικότερος στους λιγότερο ευνοημένους. Η στέρηση με βοηθά στην ταπείνωση, στην μνήμη του πρόσκαιρου, με φέρνει στην θέση αυτού πού στερείται και αδικείται, αυτού πού μοιράζεται την κοινή φύση και πορεία με μένα, στην φιλοσοφία και υπέρβαση του θανάτου. Ο θάνατος τρομάζει τους υλοπαθείς και τους αμαρτωλούς, αυτούς πού αγαπούν τον εαυτό τους και όχι τους φιλοσόφους των ουσιαστικών πραγμάτων αυτού του βίου. Και πάνω απ' όλα  με την νηστεία ξεριζώνω την καταραμένη φιλαργυρία. Δεν ζω για μένα, αλλά ο Χριστός πού μορφώνεται και ζεί μέσα μου, αρχίζει και ζεί για τον άλλο, γίνεται ο άλλος. Μοιράζομαι το ψωμί μου και κάτι περισσότερο: το στερούμαι για να το διανείμω. Η αφροσύνη της απληστίας, η τρέλα του ειδώλου εγώ θεραπεύεται με αυτό το μοίρασμα και το δόσιμο. 

Ας βγούμε λοιπόν από την φυλακή του εαυτού μας, μήπως βρούμε την πραγματική ελευθερία. Η Εκκλησία μας δίνει συνεχώς πνευματικές ευκαιρίες και αφορμές με έμπρακτα παραδείγματα και μακρές περιόδους επιστροφής, όπως αυτή η σαρακοστή των χριστουγέννων. Ας την εκμεταλλευτούμε στο έπακρον!

* http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.gr/

ΠΗΓΗ: 16-11-13, http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2013/11/blog-post_16.html#ixzz2koLOXs4W

Αυτά, όμως, τι θα μας πουν;

Επιστολή* του Κωστή Μηλολιδάκη**

Ας υποθέσουμε ότι μεθαύριο ανοίγει η πρόσβαση στα κτίρια, ότι τα ΔΕΠ δεν απεργούν, ότι οι φοιτητές δεν κάνουν κατάληψη, και από Τρίτη αρχίζουν μαθήματα. Θα κάνω μια πρόχειρη απόπειρα να φανταστώ το περιβάλλον στο οποίο θα διεξάγονται τα μαθήματα αυτά.

Θα πιάσω τις σχολές ΣΘΕ και Φιλοσοφική χωριστά.

Στη ΦΛΣ, σε ένα κτίριο 70.000 τ.μ. θα κυκλοφορούν αρκετές χιλιάδες γυναίκες χωρίς να υπάρχει η παραμικρή φύλαξη. Από τις 5:00 που σκοτεινιάζει η σχολή θα ερημώνει. Τα ασανσέρ δε θα λειτουργούν, αλλά και αν κάποια λειτουργούν στο 9όροφο κτίριο, πόσοι θα τολμούν να μπαίνουν όταν δε θα υπάρχει κάποιος να απεγκλωβίσει τυχόν εγκλωβιζόμενους; Αν κάτι συμβεί σε φοιτητή/τρια ποιος θα είναι υπόλογος; Μήπως τα ΔΕΠ που δέχτηκαν να λειτουργεί η Σχολή κάτω από τέτοιες συνθήκες;

Τα ίδια ισχύουν και για τη ΣΘΕ (και αντιστρόφως, όσα πούμε ισχύουν σε μεγάλο ποσοστό και για τη ΦΛΣ). Αλλά εδώ υπάρχει επιπλέον ιδιομορφία, ότι έχουμε εργαστηριακά τμήματα. Συχνά φέρεται ως επιχείρημα από συναδέλφους π.χ. του Χημικού ή του Βιολογικού, και έχουν δίκιο, ότι εκεί, λόγω των προαπαιτουμένων εργαστηρίων, αν χαθεί το εξάμηνο, χάνεται το έτος. Αλλά, διερωτώμαι, πώς θα γίνουν τα εργαστήρια από Τρίτη, τη στιγμή που σε όλα τα Τμήματα οι ΙΔΑΧ που κρατούν τα εργαστήρια απεργούν; Αυτό δεν έχει επιπτώσεις μόνο στα τμήματα της ΣΘΕ αλλά και σε τμήματα εκτός Σχολής, όπως π.χ. Ιατρική. Θα λέμε ότι γλυτώσαμε το εξάμηνο τότε ή την αλήθεια, ότι χάθηκε το έτος; Μήπως, αντί να προσανατολίσουμε το αίτημά μας προς το Υπουργείο, να αποσύρει την ΚΥΑ, αν είναι να μη χαθεί το εξάμηνο, βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να κρατάμε και την πίττα ολάκερη (τάχα το εξάμηνο δε χάθηκε) και το σκύλο χορτάτο (δεν τα βάζουμε με το Υπουργείο); Μήπως οι συνάδελφοι που υπογράφουν γράμματα για το άνοιγμα του Πανεπιστημίου, αν πραγματικά θέλουν να ανοίξει το Πανεπιστήμιο (και γνωρίζω ότι και αυτοί, όπως κι εγώ θέλουν όντως να ανοίξει το ΕΚΠΑ), θα έπρεπε να απευθύνουν στο ΥΠΑΙΘ τις επιστολές τους; Αλλά ας είναι, πάμε παρακάτω, στο κάτω κάτω το Μαθηματικό δεν έχει εργαστήρια και μπορεί να προφασίζεται ότι και οι άλλοι δεν έχουν.

Θα ήθελα λοιπόν να ακούσω, πώς θα είναι ανοικτό το πανεπιστήμιο χωρίς Γραμματείες, χωρίς θέρμανση, χωρίς φωτισμό, χωρίς φύλαξη, χωρίς βιβλιοθήκες και πρόσβαση σε συγγράμματα, χωρίς εργαστήρια, χωρίς φοιτητική μέριμνα, χωρίς, χωρίς, χωρίς… Αν κάτι, ό μη γένοιτο συμβεί, ποιος θα αναλάβει να διαχειριστεί τις αγωγές και τις μηνύσεις; Υπερβολές; Για να θυμηθούμε τις εισβολές νεοναζί στο Μαθηματικό. Για να θυμηθούμε το ρήμαγμα του Εργαστηρίου Υπολογιστών στο Μαθηματικό. Για να θυμηθούμε τα εργαστήρια που διαχειρίζονται επικινδυνότατα υλικά.

Αλλά, προφανώς εκείνοι που δεν απευθύνουν τις διαμαρτυρίες τους προς το ΥΠΑΙΘ αλλά προς τους Διοικητικούς, έχουν στο μυαλό τους διάφορες εκδοχές που όλες οδηγούν στην εξής μία: να σπάσει η απεργία τους. Έχουμε και λέμε: Στο τραπέζι έχει πέσει το αίτημα για αυξημένο προσωπικό ασφαλείας. Αλλά τι θα πει "αυξημένο προσωπικό ασφαλείας"; Παραβίαση των νόμων που με ακρίβεια ορίζουν τη διάθεση τέτοιου προσωπικού; Ας πούμε θα βαφτίζουμε "προσωπικό ασφαλείας" τη γραμματέα που θα καλέσουμε να κρατά πρακτικά στη ΓΣ; Και για ποιο προσωπικό ασφαλείας θα μιλάμε όταν ολόκληροι κλάδοι έχουν εκλείψει; Προφανώς από το κενό σύνολο δε μπορεί να εξαχθεί "προσωπικό ασφαλείας". Ας πούμε, από τη Γραμματεία του Χημικού ουδείς απογράφηκε. Θα ζητήσουμε από υπαλλήλους που τέθηκαν σε αργία να έρθουν ως …προσωπικό ασφαλείας;

Άλλη λύση: Να εκβιαστούν προσωπικά υπάλληλοι να σπάσουν την απεργία προκειμένου να λειτουργήσουν κακήν κακώς κάποιες υπηρεσίες. Γνωρίζω ότι τέτοιες σκέψεις γίνονται, αλλά θα αποτελούν ευθεία παραβίαση της απόφασης της Συγκλήτου για πλήρη σεβασμό της απεργίας των διοικητικών και μη εμπλοκή τους στις διαδικασίες ανοίγματος των σχολών. Θα μου πείτε, ε και; Σιγά μη στάξει η ουρά του ποντικού στο λάδι. Αλλά θα σας πω, ότι αυτά αποτελούν σχέδια επί χάρτου και οι προσπάθειες να στραφούν οι διοικητικοί ο ένας εναντίον του άλλου μπορεί να καταλήξουν σε οδυνηρότατες συνέπειες, και όχι μόνο για τους διοικητικούς.

Άλλη λύση που έχει ακουστεί: Να αναλάβουν τα ΔΕΠ τις εργασίες του Διοικητικού Προσωπικού (π.χ. εγγραφή πρωτοετών). Ακόμη και αν αφήσουμε το γεγονός ότι ο Σύλλογος Διδασκόντων αυτό δεν θα το επιτρέψει (και κανείς να μην αμφιβάλλει ότι ειδικά αυτο θα το πετύχει και εύκολα), είμαι περίεργος να ακούσω απόψεις όσων αντί να συγγράψουν επιστολή προς το Υπουργείο συγγράφουν επιστολή προς εαυτούς και αλλήλους.

Άλλη λύση: Να προσληφθούν μέσω εργολαβίας άνθρωποι που θα επιτελούν το έργο των διοικητικών, π.χ. φύλακες, οι οποίοι θα πληρώνονται απο τα …αποθεματικά του ΕΛΚΕ. Εδώ, να επισημανθεί ότι η διάθεση χρημάτων από το overhead προγραμμάτων για αμοιβές προσωπικού όπως φύλακες, κ.λπ. είναι εν πολλοίς παράνομη και ορισμένα ευρωπαϊκά προγράμματα κινδυνεύουμε να αποσυρθούν αν συλληφθούμε να κάνουμε τέτοιες λαθροχειρίες. Αλλά ας το αφήσουμε και ας περάσουμε στο ψητό: Πόσο καιρό θα έχουμε χρήματα από τα αποθεματικά του ΕΛΚΕ να πληρώνουμε τέτοιες κατηγορίες εργαζομένων με μπλοκάκι; Και μετά; Προφανώς η απάντηση μπορεί νάναι μόνο μία: δίδακτρα. Αλλά τότε, γιατί τα ΔΕΠ να περιμένουν καλύτερη μεταχείριση στο μέλλον σε σχέση με αυτές τις κατηγορίες εργαζομένων; Γιατί να μην απολυθούν και τα μισά (ας πουμε) μέλη ΔΕΠ και κατόπιν να προσλαμβάνονται "πανεπιστημιακοί υπότροφοι" (ο όρος είναι ακριβής, ετσι θα λέγονται οι διδάσκοντες με μπλοκάκι στο άμεσο μέλλον) που θα διδάσκουν μαθήματα κατ' αποκοπήν. Ωραίο πανεπιστήμιο στο θαυμαστό καινούργιο κόσμο που στήνεται χωρίς να ακουστεί κιχ…

Φίλτατοι συνάδελφοι, δεν υπάρχει μέλος ΔΕΠ που να μην έχει αγωνία για το εξάμηνο. Αλλά μήπως το παιχνίδι που παίζεται αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο από το εξάμηνο; Μήπως δεν είναι τυχαίο το στενότατο ενδιαφέρον τριών τεσσάρων εκδοτικών ομίλων για τις εξελίξεις στο πανεπιστήμιο; Μήπως κάποιοι πάνε να αρπάξουν για ένα κομμάτι ψωμί προνομιακά τμήματα της δημόσιας περιουσίας και μήπως το πανεπιστήμιο είναι ένα από αυτά;

Και εμείς ως μέλη ΔΕΠ, πνευματικοί άνθρωποι, αύριο θα λέμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας: "'Ημουν κι εγώ εκεί, αλλά το εξάμηνο δεν το άφησα να χαθεί!…".

Αυτά όμως τι θα μας πουν;

* Το κείμενο στάλθηκε σε πολλούς παραλήπτες, εκτός των ΔΕΠ του Τμήματος Μαθηματικών.

** Ο Κωστής Μηλολιδάκης είναι αν. καθηγητής στο Τμήμα Μαθηματικών του ΕΚΠΑ