H αμερικανική Παιδεία σκοτώνει τα παιδιά της

Της Μαρίας Μπινιάρη

O υποβιβασμός της Παιδείας στο επίπεδο της επαγγελματικής προετοιμασίας των νέων ανθρώπων, που ξεκίνησε από τον προηγούμενο αιώνα, είναι ένα τρομερό παγκόσμιο φαινόμενο, που δυστυχώς θα χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο. Eίναι αξιοπρόσεκτο πώς κατάφερε το σύστημα από τη μεταπολεμική εποχή και ύστερα να καταστήσει την παιδεία όργανο υλικής χρησιμοθηρίας, χωρίς να το αντιληφθούν οι «πνευματικοί ταγοί», ώστε να φτάσουν μέχρις εγκατάλειψης εδρών και αξιωμάτων, διαμαρτυριών που θα αφύπνιζαν το σύμπαν, όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Eκτός από ελάχιστους, που μέσα από κείμενα τους και την εκούσια απόσυρσή τους από τιμές και οφίκκια συνεχίζουν να είναι μια παρηγορητική παρουσία στον καταιγισμό αυτόν της μετάλλαξης της Παιδείας και του σκοπού της, οι άλλοι απολαμβάνουν τις ανέσεις του τίτλου τους.

Tην περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκε η λίστα με τα διακόσια καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου. Mεσουρανούν τα γνωστά μεγάλα της Aμερικής, της Aγγλίας, κάποια άλλων χωρών της Eυρώπης και της Aυστραλίας. Στους New York Times της περασμένης εβδομάδας, επίσης, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο με τίτλο: «O αμόρφωτος Aμερικάνος». Πάρτε μια γεύση του τι αναφέρεται σε αυτό το άρθρο:

«Eδώ και τριάντα χρόνια η Παιδεία στην Aμερική υποφέρει. Tα χρήματα που βγαίνουν από τον ετήσιο προϋπολογισμό για αυτήν μειώνονται κάθε χρόνο δραματικά. Όσοι νέοι άνθρωποι επιθυμούν να μορφωθούν, αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στα υπέρογκα δίδακτρα των «πρωτοκλασάτων» και μη Πανεπιστημίων μένουν χωρίς ανώτατη παιδεία. Oι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σχηματίσει την εντύπωση ότι η Aμερική είναι η μοναδική χώρα με πανεπιστημιακή μόρφωση υψηλοτάτου επιπέδου και ότι αυτή η μόρφωση προσφέρεται πλέρια στον πληθυσμό της.
Aυτό όμως δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, γιατί έχουμε ποσοστό των πτυχιούχων από Πανεπιστήμια λίγο χαμηλότερο από το μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών».  

Kαι τα πράγματα χειροτερεύουν, αφού οι οικονομικά ασθενέστερες τάξεις δεν έχουν κατά νου ανώτερες σπουδές και τέτοιου είδους όνειρα για τα παιδιά τους. Σήμερα, στην Aμερική, ένας φοιτητής δεν μπορεί ούτε να υποαπασχολείται, αν σπουδάζει, ούτε εύκολα μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά στις σπουδές του. Aντίθετα, στη Γαλλία, ένας φοιτητής μπορεί να σπουδάζει και να υποαπασχολείται.

Σύμφωνα με στατιστική του υπουργείου Eργασίας, η αμερικανική Oικονομία έχασε 273.000 επαγγελματικές θέσεις τον περασμένο μήνα. Aπό αυτές, οι 29.000 ήταν στο Δημόσιο και στην τοπική Eκπαίδευση, ανεβάζοντας την κατηγορία αυτήν στους πέντε τελευταίους μήνες σε 143.000.
«Oι αγορές μπορεί να έχουν μπλοκάρει, αλλά δεν υπάρχει λόγος να σταματήσουμε να μορφώνουμε τα παιδιά μας. Kαι τελικά αυτό κάνουμε», ομολογούν πολλοί από τους Aμερικανούς σήμερα.

Tο σύστημα, σε παγκόσμιο επίπεδο, απαξιώνει την παροχή ευκαιριών σε παιδιά ταλαντούχα, με χαμηλό όμως εισόδημα, αν αυτά δεν υπογράψουν συμβόλαιο «ομηρίας» εξαγοράς των σπουδών με εργασία και υποταγή στο «φορέα», που φρόντισε για την εκπαίδευσή τους και την εύρεση εργασίας.
Φέτος, οι αριστούχοι φοιτητές στην Kαλιφόρνια δεν πήραν ούτε ένα σεντ, εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης.

Tαυτόχρονα, δεν υπάρχει καμμία φροντίδα για το ποσοστό των παιδιών της χώρας αυτής που εγκαταλείπουν το Λύκειο, εξ αιτίας έλλειψης ακόμα και των στοιχειωδών; Έτσι, στα 36 αγόρια Λυκείου που έχουν μείνει στην ίδια τάξη τα δέκα από αυτά θα τα βρεις στις φυλακές ή στα αναμορφωτήρια!

O Aφροαμερικάνοι είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα ανεργίας και της αναπόφευκτης αύξησης βίας με ολοένα ανερχόμενα ποσοστά. H εγκατάλειψη του σχολείου οδηγεί στην αύξηση του πληθυσμού των φυλακών. (Σ.Σ.: «Όταν κλείνεις ένα σχολείο, ανοίγεις μία φυλακή», έγραφε πριν 50 χρόνια ο αείμνηστος N. Ψαρουδάκης). Όλοι οι Aμερικανοί πληρώνουν το κόστος, όταν ένας ανήλικος φεύγει απο το σχολείο, και το ποσόν αυτό συνολικά ανέρχεται στα 292.000 δολλάρια. O μέσος όρος ηλικίας όσων εγκαταλείπουν το σχολείο πρόωρα είναι εννέα φορές μεγαλύτερος απ' ό,τι πριν 50 χρόνια, με αποτέλεσμα αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών, κι αυτό, γιατί οι «σύζυγοι» δεν είναι σε θέση να εργαστούν λόγω ελλειπούς μόρφωσης και πολλές φορές εγκαταλείπουν τις μητέρες των παιδιών τους στο έλεος του Θεού.

Tέτοια φαινόμενα είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στη δεκαετία του ‘70, αλλά τότε οι ανήλικοι πατεράδες εύρισκαν δουλειά στα εργοστάσια της βαριάς βιομηχανίας ή στις αυτοκινητοβιομηχανίες του Mίσιγκαν.

Eυτυχώς που ο Έλληνας πατέρας ακόμα ιδρώνει, αγωνιά και ελπίζει για τη μόρφωση των παιδιών του, αν και η εκπαίδευση που παρέχεται έχει χάσει το σκοπό της αποστολής της, έχει χάσει την ευλογία του Aγίου Πνεύματος έτσι μεταλλαγμένη που σερβίρεται σε εντελώς κρύα μορφή σε όλες τις βαθμίδες της. Mπορεί να παραγκωνίζονται οι ανθρωπιστικές σπουδές σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά έτσι το επίπεδο της Παιδείας έχει τόσο πολύ αλλοιωθεί, που και οι ειδικότητες που προωθούνται και αναπτύσσονται καταρρέουν μέσα από την αναποτελεσματικότητά τους στα σημερινά οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα.
Mπορεί οι σύγχρονοι πολιτικοί Mαικήνες να αναζητούν νέους και νέες φοιτητές ή αποφοίτους, που έχουν προσόντα ανερχόμενου τεχνοκράτη, με δέλεαρ την αμοιβή και τη δόξα, αλλά θα πρέπει να ξέρουν καλά πως αυτοί οι ίδιοι σημερινοί υποτακτικοί τους, θα απαιτήσουν αύριο τόσα και τέτοια, που θα τους τινάξουν στον αέρα.

Προσοχή, λοιπόν, στα παιδιά μας, ποιούς μη κερδοσκοπικούς φορείς ανέλιξης τούς υπαγορεύει έμμεσα και ύπουλα το σύστημα να υπηρετήσουν μέσα από μεταπτυχιακές ευκαιρίες, ενδιαφερόμενοι μόνο για επιτυχημένες καριέρες και παγερά αδιάφοροι για ανθρωπιά και πάλη ενάντια σε αυτό που λέγεται αποπροσανατολισμός, μετάλλαξη και εμπορευματοποίηση της Παιδείας, η προσφορά της οποίας ανα τους αιώνες ήταν ο μοχλός της προόδου και του πολιτισμού. Aς βγουν κάποτε οι εκπαιδευτικοί μας να δηλώσουν την ανεπάρκεια του διδακτικού υλικού μέσα απο τα δήθεν «καινούργια βιβλία» και την όλη κατάντια της ελληνικής Eκπαίδευσης, πιστεύω πως θα μας βρουν όλους κοντά τους.

Mε πόσες γενιές αγραμμάτων Eλληνόπουλων και ανα τον κόσμο ανηλίκων εγκληματιών και ψυχοπαθών πρώην μαθητών ή ανέργων πτυχιούχων θα κορεστεί ο Mινώταυρος της Παγκόσμιας Tάξης Πραγμάτων;

ΠΗΓΗ: Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, Παρασκευή, 16 Οκτώβριος 2009,

http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/808/amerikanike-paideia-skotonei-ta-paidia-tes.html

Μια απαράδεκτη δήλωση του πάπα Ρώμης στα Ιεροσόλυμα

ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕΝ!

Του Σεβ. Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου

 

– Ο Αγιώτατος Πάπας Ρώμης κ. Βενέδικτος, Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τον παρελθόντα Μάρτιο επισκέφθηκε την Αγία Γη της Ιερουσαλήμ και συναντήθηκε με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη των Ιεροσολύμων Μακαριώτατο κ. Θεόφιλο.

– Στις περιπτώσεις αυτές ανταλλάσσονται προσφωνήσεις και γίνονται επίσημες Δηλώσεις. Καθώς λοιπόν αναγνώσαμε στην σχετική ειδησεογραφία, ο Πάπας φέρεται νά είπε, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» (16 Μαΐου 2009).

– Οφείλουμε να τεχνολογήσουμε τα λόγια αυτά. Μας ενοχλεί η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» και μάλιστα όταν αυτό γίνεται σε συσχετισμό ή και σε αντιπαράθεση με την «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Εάν με τον τρόπο αυτό ο Πάπας είχεν ως στόχο του να τονίσει την μοναδικότητα της Εκκλησίας της Ρώμης και να την αντιπαραβάλει με την πολλαπλότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτό για μας είναι απαράδεκτο. Είναι γνωστό, ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι πιστεύουν και διδάσκουν ότι η Ρωμαικαθολική είναι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, όλοι δε οι άλλοι χριστιανοί έχουν αποκοπεί από το Σώμα της και οφείλουν να επανέλθουν στη Ρώμη! Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος! Εμείς οι Ορθόδοξοι δεν μπορούμε να το χωνέψουμε με κανένα τρόπο!

 – Ώστε λοιπόν κάθε φορά που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προβάλλει είτε το Πρωτείο, είτε το Αλάθητο του Πάπα, είτε τη θεωρία των Κλάδων μας πληγώνει αφάνταστα.

– Η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» είναι θεολογικά απαράδεκτη. Μία είναι η Εκκλησία, η Ορθόδοξος Εκκλησία, διακρίνεται δε σε επί μέρους εθνικές ενότητες, τις ονομαζόμενες τοπικές Εκκλησίες! Δεν υπάρχουν λοιπόν πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, την οποία ενσαρκώνει και εκφράζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία όμως εξ αφορμής της διαιρέσεως των Εθνών επιμερίζεται σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Έτσι λοιπόν μόλις ελευθερώθηκε η Αλβανία μέ Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανασυστάθηκε η τοπική Εκκλησία της Αλβανίας, συμφωνα πάντοτε με τον ιερό Κανόνα, "είωθε τα εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθαι".

– Συνεπώς όλες οι τοπικές Εκκλησίες των Ορθοδόξων διατηρούν τήν εσωτερική τους ενότητα καί ευρίσκονται σε αρμονική "κοινωνία πίστεως" με την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και με τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη, τον "Πρώτο της Ορθοδοξίας" αλλά ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΩΝ (primus inter pares), τον Προκαθήμενο των απανταχού Ορθοδόξων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει βεβαίως το προβάδισμα έναντι όλων των άλλων Πατριαρχών καί Ἀρχιεπισκόπων, των Προέδρων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, έχει δε επίσης και ωρισμένα προνόμια, τα οποία έχουν κατoχυρωθή με Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων. Έχει λάβει καί διαθέτει ένα Τιμητικό Πρωτείο Τιμής, αλλά δεν παύει να είναι ισότιμος με τον Επίσκοπο της πιο μικρής εκκλησιαστικής Επαρχίας, όπως π.χ. είναι η Μητρόπολις των Κυθήρων. Με άλλα λόγια κατά την Ορθόδοξη Διδασκαλία ο Οικουμενικός Πατριάρχης καί ο Μητροπολίτης Κυθήρων είναι ίσοι και ισότιμοι ως πρός τό εκκλησιαστικό τους αξίωμα, εν τούτοις όμως ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει ένα προβάδισμα σεβασμού και τιμής.

Τούτο φαίνεται καθαρά στο Συνοδικό Σύστημα τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο είναι απόλυτα Δημοκρατικό! Σε μιά Οικουμενική Σύνοδο τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και ο Μητροπολίτης Κυθήρων διαθέτουν μία ψήφο! ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! Όλοι γενικώς, Επίσκοποι, Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες, όλοι είναι ίσοι μεταξύ τους και ισότιμοι! Κάθε κάθε Αρχιερεύς είναι η ορατή ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Κάθε Επίσκοπος ευρίσκεται "εις τύπον καί τόπον Χριστού!" Πάσα παρέκκλιση από τόν κανόνα αυτό αποτελεί αίρεση!
– Έπειτα από τα ολίγα αυτά γίνεται τώρα κατανοητό γιατί δεν υπάρχουν επί μέρους θεολογικοί Διάλογοι μεταξύ τῶν Ορθοδόξων καί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλά ένας και μοναδικός θεολογικός Διάλογος, στον οποίο συμμετέχουν δι' εκπροσώπων τους όλες οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ας ελπίζουμε, ότι η συγκεκριμένη διατύπωση του Πάπα δεν υπονοούσε κάτι κατά παρέκκλιση των παραπάνω. Ο καιρός θα το δείξει. Η σωστή διατύπωση θα ήταν: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία».

– Ας συνεχίσουμε τώρα την εκκλησιολογία στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εκεί ΜΟΝΟΝ ο Πάπας Ρώμης ευρίσκεται εις τύπον καί τόπον Χριστού! Αντιθέτως κάθε Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Αρχιεπίσκοπος ή Καρδινάλιος είναι εκπρόσωπος του Πάπα, ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Του Πάπα, επαναλαμβάνω, πρός τον Οποίον και λογοδοτεί! Η αντίληψη αυτή φέρει τη σκέψη μας στο Ρωμαϊκό Iperium, έτσι δε μπορούμε να κατανοήσουμε περαιτέρω τη διδασκαλία για το ΠΡΩΤΕΙΟΝ του Πάπα, για το ΑΛΑΘΗΤΟΝ του Πάπα κλπ. Στό απόλυτα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ Πολίτευμα της Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας, αντιπαραβάλλεται τό ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ Πολίτευμα της Δυτικής Εκκλησίας. Κατά την Ορθόδοξο διδασκαλία και πίστη το Αλάθητον έχει η Εκκλησία, οσάκις αποφαίνεται διά των Οικουμενικών της Συνόδων και όχι ένας άνθρωπος. Στη Ρμαιοκαθολική Εκκλησία οι Αποφάσεις των Συνόδων τελούν υπό την έγκριση του Πάπα, οσάκις ούτος αποφαίνεται ex cathedra!

– Συνεπώς έπειτα από τα ανωτέρω, αν η διατύπωση του Πάπα "Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και Ορθόδοξες Εκκλησίες" ήταν απόρροια του παπικού Πρωτείου, εμείς διαφωνούμε και την στιγματίζουμε. Ο Θεολογικός Διάλογος μεταξύ των Ορθοδόξων καί των Ρωμαιοκαθολικών είναι διάλογος μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

– Τις παραπάνω γραμμές είχαμε χαράξει ευθύς εξ αρχής, δηλ. από τον Μάϊο μήνα ε.ε., τότε ακριβώς που είχαν γίνει οι Δηλώσεις του Πάπα, αλλά δεν τις είχαμε δημοσιοποιήσει, περιμένοντας αντιδράσεις εκ μέρους ἀλλων ινων παραγόντων, οι οποίες όμως ουδέποτε έγιναν.

– Θεωρήσαμε αναγκαίο να καταχωρίσουμε τώρα μόλις τις ανωτέρω απόψεις μας, επειδή πολύ πρόσφατα δεχθήκαμε τρία σημαντικά ερεθίσματα. Το πρώτον είναι η κυκλοφορία ενός κειμένου μέ τίτλο "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ". Τό δεύτερον είναι η σύγκληση της μικτής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων στή μεγαλόνησο Κύπρο, (η οποία σφραγίσθηκε με έκτροπα και βίαιες εκδηλώσεις, οι οποίες πολύ έθλιψαν την ψυχή μας). Το τρίτον και σπουδαιότερον είναι η ανοικτή Πρόσκληση του Πάπα Ρώμης κ.κ. Βενεδίκτου πρός τους Αγγλικανούς Επισκόπους, τους Πρεσβυτέρους και τούς πιστούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, όπως επιστρέψουν στούς κόλπους της Ρώμης, η οποία θα τους δεχθεί όπως είναι και ευρίσκονται, χωρίς κυρώσεις, περιορισμούς ή δεσμεύσεις (π.χ. έστω κι αν είναι έγγαμοι, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ΔΕΝ επιτρέπε το γάμο των κληρικών) κλπ. αρκεί να αναγνωρίσουν το ΑΛΑΘΗΤΟ και το ΠΡΩΤΕΙΟ του Πάπα!

Αν αληθεύει η πληροφορία αυτή, η οποία κυκλοφόρησεν ευρέως τόσο από το Διαδίκτυο, όσο και από τις στήλες των Εφημερίδων, τότε ο Θεολογικός Διάλογος από της πλευράς των Ορθοδόξων έχει φθάσει οριστικά και αμετάκλητα πλέον στο τέλος του και μάλιστα έχει αποτύχει παραγωδώς. Διότι όσο κι αν συσκέπτωνται και όσο κι αν συνδιαλέγωνται θεολογικά οι Εκπρόσωποι της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Εκπροσώπους των Ρωμαιοκαθολικών, εφ΄όσον ο Πάπας "γυμνή τη κεφαλή" ευκαίρως-ακαίρως διακηρύττει "urbi et orbi", (στην πόλη και στον κόσμο), τα περί του Πρωτείου του και τα περί του Αλαθήτου του ο διεξαγόμενος Θεολογικός Διάλογος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ! Έχει υπονομευθή εκ των ένδον! Αν σ΄όλα αυτά προσθέσουμε και την μέχρι σήμερα μη καταδίκη της Ουνίας, τότε αφεύκτως πρέπει να ανασταλή αμέσως πάσα περαιτέρω συνομιλία, έως ότου ο Πάπας ξεκαθαρίσει με σαφήνεια τη θέση του!

– Η ευθύνη των περαιτέρω χειρισμών βαρύνει πλέον τους ώμους του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, διά τον Οποίον πρέπει τώρα να προσευχώμεθα ακόμη πιο θερμά.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΟΙ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Στο απόηχο του εορτασμού της επετείου του ΟΧΙ κάποιες σκέψεις με οδηγούν στο να θρηνήσω γιατί οι νεκροί του έπους δεν έλαβαν την παραμικρή δικαίωση.

Σαν τελείωσε ο μεγάλος πόλεμος, απόρροια του δυτικού μηδενισμού (Καμύ), η εθνική ομοψυχία που είχε σφυρηλατηθεί στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας, καθώς και στα οχυρά της γραμμής Μεταξά είχε κουρελιαστεί, επειδή σπεύσαμε να υπηρετήσουμε τα ξένα συμφέροντα.

Έτσι ολοκληρώσαμε την καταστροφή που προκάλεσαν οι εχθροί μας χύνοντας τώρα αίμα αδελφικό και προσφέροντας πρώτης τάξεως ευκαιρία στους ασπόνδους φίλους μας να μας τιμωρήσουν αποστερώντας από την Ελλάδα τη Βόρειο Ήπειρο και την Κύπρο. Η τραγουδίστρια της νίκης, η Σοφία Βέμπο, τραγούδησε τότε το "Κάνε κουράγιο μάνας μας", όμως το ερώτημα που θα έθεταν οι νεκροί παραμένει ακόμη αναπάντητο: "Γιατί χύσαμε το αίμα μας στα χιονισμένα άξενα βουνά ή στα οχυρά;

            Η ηττημένη Γερμανία είχε ήδη προχωρήσει στην ανασυγκρότησή της, όταν εμείς βγήκαμε ρημαγμένοι από τον εμφύλιο σπαραγμό. Και τότε ρακένδυτοι πήραμε το δρόμο της μετανάστευσης προς τη χώρα των δημίων μας, ακόμη και θύματα της πλέον φρικτής αγριότητας που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης μας. Και οι νεκροί ερωτούν: "Γιατί δεν καταφέραμε και μεις να προχωρήσουμε στο δρόμο της προόδου, αλλά συρθήκαμε πίσω από τους ισχυρούς παίζοντας τα άθλια παιχνίδια των συμφερόντων τους;.

            Κάποιοι άκαπνοι απόντες κατά το εθνικό εγερτήριο, είχαν σπεύσει τότε να επωφεληθούν από την εύνοια των κατακτητών προς τους συνεργάτες τους. Το δράμα του πεινασμένου και βασανισμένου λαού δεν τους άγγιξε. Θησαύρισαν εκμεταλλευόμενοι αγρίως την πείνα του ή προσέφεραν τις "πολύτιμες" υπηρεσίες καταδότου των πατριωτών στους κατακτητές. Ελάχιστοι απ' αυτούς τους δοσιλόγους κρίθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη. Και οι νεκροί κράζουν με πικρία: "Γιατί;"

            Σταδιακά από τα σχολικά εγχειρίδια περικόπηκαν κείμενα θαυμάσια λογοτεχνών μας που εξυμνούσαν τη φιλοπατρία και το ηρωικό φρόνημα των πρωταγωνιστών του έπους. Ο εορτασμός της επετείου ατόνησε στα σχολεία. Κατάντησε ανούσιος, δίχως παλμό και αίσθημα πατριωτικό. Η παρέλαση δίνει την εντύπωση αγγαρείας για τα αγόρια και επίδειξης για τα κορίτσια. Κάποιοι μάλλον άγευστοι πατριωτικού φιλότιμου βρίσκουν πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να ζητήσουν την κατάργησή της και οι πολλοί, υπό την επήρεια πνεύματος αρρωστημένου διεθνισμού, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί και γονείς σφυρίζουν αδιάφορα ή με περίσσεια υποκρισία καταφεύγουν σε αμετροέπειες και φλυαρίες που εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τους νεκρούς. Και θέτουν αυτοί το ερώτημα: "Καλά εμείς είμασταν οι χαζοί και οι αυτοί στους οποίους με το αίμα μας παραδώσαμε την πατρίδα ελεύθερη είναι έξυπνοι;"

            Φθάσαμε να καίμε και τη σημαία μας υπό τα απαθή βλέμματα ακόμη και οργάνων της τάξεως. Κάποιοι, "πνευματικοί" άνθρωποι λογιζόμενοι, είχαν το απύθμενο θράσος να τονίσουν ότι είναι απλό πανί. Πολιτικοί ανέπτυξαν τη θεωρία της επίσημης και ανεπίσημης σημαίας και, τέλος, οι αντιεξουσιαστές την ταύτισαν με το κατεστημένο! Και οι νεκροί κάνουν τη σκέψη: Δεν τις καίγαμε τότε, κατά την υποχώρηση, όλες; Το να έπεφταν στα χέρια των εχθρών φαντάζει σήμερα μικρό κακό, καθώς έπεσαν στα χέρια αναξίων διαδόχων μας. 

            Πλησιάζουν είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του ολοκληρωτικού καθεστώτος, του τυραννικού τόσο για τους Έλληνες της μειονότητας όσο και για τους Αλβανούς. Η χώρα μας, κατ' εντολή των ισχυρών έσπευσε κατ' επανάληψη να προσφέρει την οικονομική της βοήθεια για την ανόρθωση της ρημαγμένης χώρας. Δεν ζήτησε τίποτε σε αντάλλαγμα. Όχι μόνο ανθελληνική υστερία εισπράττει αλλά και έκδηλη την κωλυσιεργία στην προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα οστά των 8.500 μαχητών που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε αλβανικό έδαφος. Μόλις πρόσφατα αξιωθήκαμε να στήσουμε αξιοπρεπές νεκροταφείο στους Βουλιαράτες, στο οποίο όμως δεν έχουν εναποτεθεί τα οστά ούτε πεντακοσίων νεκρών πολεμιστών. Απομένουν ακόμη πάρα πολλά. Κάθε φορά που οργώνει κάποιος χωρικός, κάθε φορά που διανοίγεται κάποιος δρόμος αποκαλύπτονται οστά, οστά Ελλήνων πολεμιστών. Και η Πολιτεία δείχνει να έχει άλλες προτεραιότητες, ενώ στη Σούδα το νεκροταφείο των πολεμιστών της Κοινοπολιτείας κατά τη μάχη της Κρήτης είναι πολυτελέστατο!

            Πείτε μας εσείς αδικαίωτοι νεκροί. Μας πρέπει η ελευθερία, την οποία με το αίμα σας μας προσφέρατε;

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 01-11-2009       

Ποια προδοσία!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Όσοι ποινικοποίησαν

Αναρχικές κουκούλες

Και άσεμνα κουκούλωσαν

«Ημέτερες» ρεμούλες

Και πάλι ονειροπολούν

Να πάρουν εξουσία…

Κι ανάμεσά τους εγκαλούν

Κάποιους για…προδοσία!

Γιατί, ως φαίνεται, ξεχνούν

Πως η Αποστασία

Στη Χούντα μας οδήγησε,

Που με συνωμοσία

Στην Κύπρο μας εχάλκευσε

Τη φοβερή θυσία…

Μα ο λαός δεν γίνεται

Ποτέ του να ξεχάσει

Πόσα από δαύτους έπαθε

Και πόσα έχει χάσει…

Παπα-Ηλίας, 03-11-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com

e-mail: ppailiasyfantis@gmail.com

Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και το 14^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ

Η Παιδεία μπροστά στο νέο αστικό και νεοκαπιταλιστικό εξευρωπαϊσμό  του ελλαδικού κράτους

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

«… Ούτε μπορεί με τις σημερινές τις δυνάμεις να αλλάξει τίποτα η Αριστερά.

Ας μην ξεχνάμε ότι, στο άρθρο 16 ή στα συρματοπλέγματα του Ελληνικού,

η Αριστερά δεν ήταν μόνη της στους δρόμους.

Ήταν με πολλούς άλλους…»,

Βένιος Αγγελόπουλος[i],(βλ. και  Εφ. «Η Εποχή», φ. 982, 01-11-2009, σελ. 17)

Όταν στο άνοιγμα του 14^ου συνέδριου της ΟΛΜΕ η νυν υπουργός του Υπουργείου Κατάρτισης και δια βίου μάθησης  και (ευρωλιγούρικης, κατά πως φαίνεται) παιδείας και θρησκευμάτων μιλούσε, καλεσμένη μεν ως εκπρόσωπος κόμματος, αλλά ως υπουργός παιδείας, πολλοί κατανοήσαμε ότι σύντομα θα εκπροσωπούσε την Ε. Ε. στην Ελλάδα. Όταν οι αντιπρόσωποι του κλάδου, τουλάχιστον η πλειοψηφία, που είχαν εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚ τη χειροκροτούσαν αδιάλειπτα, πολλοί εκτιμούσαμε ότι το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα είχε απέναντί του ηγεσία που δεν ικανοποιούνται απ' αυτά.

Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, διαλεγμένη συνειδητά στη θέση της Μαρ. Δαμανάκη για να ηγηθεί στη μεγάλη προσπάθεια άγριου εξευρωπαϊσμού της δημόσιας παιδείας της χώρας μας, έμπαινε  με το τσαμπουκά της πρώην επιτρόπου της ΕΕ. Διαλεγμένη για μια προσπάθεια που αν πετύχει, θα ανατρέψει άρδην το εθνικό κράτος στο χώρο της βασικής και εγκύκλιας γνώσης, αλλά και των εργασιακών σχέσεων των 200.000 δασκάλων και καθηγητών.

Η νέα Υπουργός μας δεν είναι μόνη. Έχει μαζί της όλο το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, όλον τον εκσυγχρονιστικό ΣΥΝασπισμό, τη Ν. Δ. που συσπειρώνονται γύρω από τη Ν. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, αλλά και δυνάμεις των Ο-Π και ένα μέρος του ΛΑΟΣ. Την ίδια στιγμή το νέο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αποδέχεται την ομοσπονδιοποίηση της Ε. Ε. και έχει πολλούς συμμάχους και στην γραφειοκρατία των Βρυξελών.

 Σε επίπεδο συνδικαλιστικό το ΠΑΣΟΚ έχει ταμπουρωθεί σε ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ και ελέγχει από φέτος μαζί με τον  μισό Συνασπισμό τη νέα ΠΟΣΔΕΠ. Είναι ακόμα συζητήσιμο πως αντιδράσει η ΠΑΣΚ σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ.

Θεωρούμε από αμυντική σκοπιά μεγάλης σημασίας τις θέσεις, που ψήφισε και Η ΠΑΣΚ για την μη περιφερειοποίηση της εθνικής παιδείας. Δεν είναι τυχαία επομένως η έστω και δειλή ανακοίνωση του ΔΣ της ΟΛΜΕ στις 21.10.09 μετά τη συνάντησή της με τη νέα Υπουργό: «… Αρνητικά κρίνουμε την αρχική τοποθέτηση της νέας Υπουργού «πως δεν είναι διαπραγματεύσιμο το πρόγραμμά μας», καθώς και τη θέση της για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα ως προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης…»[i].

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου θα καθυστερήσει άμεσες επιθέσεις στο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων (τύπου διπλά μισθολόγια ή περικοπή δώρων) αρκούμενη στα έμμεσα κτυπήματα (π.χ. πολλαπλή φορολόγηση) ή ασφαλιστικό (εξού και οι πρώτες ήπιες εξαγγελίες). Θα επιχειρήσει όμως πολλαπλά και σύντομα ένα αστικό εκσυγχρονισμό, προσαρμοσμένο ειδικά για μια μη μητροπολιτική ευρωπαϊκή χώρα, με τεράστια προβλήματα στην ενδογενή πρωτογενή παραγωγή, όπως η Ελλάδα

Σκιαγράφηση της νέας αναδιαρθρωτικής εκπ. πολιτικής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ

Τα βασικά στοιχεία, που μπορούμε να πιθανολογήσουμε βάσιμα, της νέας αναδιαρθρωτικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, υφαίνονται με κέντρο το κτύπημα του εθνικού κράτους, με τεράστιες επιπτώσεις και στην παιδεία, φαίνεται ότι είναι:

Α) Η δημιουργία λίγων περιφερειών και μεγάλων Δήμων με το «Καποδίστρια Β΄», οι οποίες θα έχουν στη μεταβατική φάση δύο μητροπολιτικά κέντρα. Το όλο και λιγότερο «εθνικό κράτος» και την αναδυόμενη ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ, μετά και τη υπογραφή του Ευρωσυντάγματος, ως «Συνθήκης της Λισαβόνας» πρόσφατα. 

Β) Νέα εκλογικά συστήματα με πριμοδότηση των πλειοψηφικών χαρακτηριστικών σε όλα τα επίπεδα του εθνικού κράτους (εθνικές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές), ώστε οι κομματικές και επιχειρηματικές γραφειοκρατίες να έχουν το πάνω χέρι σ' αυτές.

Γ) Πλήρης απουσία αποφασιστικών τοπικών συνελεύσεων των κατοίκων ή αντιπροσώπων τους σε παλαιές Κοινότητες ή Δημοτικά διαμερίσματα και υποκατάστασή τους από επικίνδυνες θεσμικές μορφές «κοινωνικής λογοδοσίας».

Δ) Γιγάντωση των ΣΔΙΤ, πέρα από τον κατασκευαστικό τομέα, και επί του περιεχομένου δημοσίων αγαθών (Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός, πράσινο, νερό, αέρας, πλατείες, κλπ). Εδώ να σημειώσουμε τη σύνδεση του Υπ. Πολιτισμού με τον Τουρισμό και όχι την παιδεία με επικεφαλής μάλιστα επιχειρηματία υπουργό.

Ε) Μεταφορά αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες και από εκεί  στους νέους Δήμους:

1) μέρους γνωστικών πεδίων στα σχολεία (15 έως 30%), 2) Σταδιακή αύξηση των προσλήψεων του προσωπικού απ' αυτούς και μισθοδότησή τους με νέες ελαστικές σχέσεις εργασίας, ώστε να συρρικνωθεί η μονιμότητα. Τελικός στόχος η μετατροπή μας σε «δημοδιδασκάλους». Προπομποί σ' αυτή τη διαδικασία αποτελούν τα κτυπήματα στην οργανική θέση και η δυνατότητα διάθεσης 7 ειδικοτήτων σε όλη την περιφέρεια. 3) Μετατροπή των ενδοσχολικών εξετάσεων (αφετηρία τα Λύκεια) σε περιφερειακές, ώστε να υπάρξει το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», παρότι περιφερειακό! 4) Κατάργηση της γεωγραφικής χωροθέτησης των σχολείων, ελεύθερη μετακίνηση μαθητών, βαθμολόγηση σχολικών μονάδων και κλείσιμο όσων δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Φυσικά λόγο θα έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς.

Στ) Επέμβαση στο περιεχόμενο της γνώσης με:

1)  Συρρίκνωση των γνωστικών πεδίων σχεδόν στα μισά μαθήματα, μαρασμός της όποιας ανθρωπιστικής παιδείας και πλήρης τεχνοκρατισμός των Λυκείων. Όλα τα λιγότερα μαθήματα θα εξετάζονται περιφερειακά.

2) Στη μεταβατική περίοδο θα αυξηθούν τα επιλεγόμενα μαθήματα, πιθανά χωρίς να συμμετέχουν στις εξετάσεις (όλα τα κομμένα μαζί με άλλα) ώστε να μειωθούν οι αντιδράσεις.

3) Τεχνοκρατισμός με τράπεζες θεμάτων στα θέματα τα οποία θα είναι ίδια για όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από το κοινωνικό και μορφωτικό κεφάλαιο που θα κουβαλούν. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα συμβεί με το 40-50% των μαθητών κατά μ. ο. από τις πανελλαδικές εξετάσεις.

4) Μεγαλύτερη «αμερικανοποίηση» των ερωτήσεων (κλειστού τύπου) και ουσιαστικά παραπέρα μηχανοποίηση της γνώσης και της σκέψης στην πλειοψηφία των παιδιών. 5) Σύνδεση της Τεχν. Εκπαίδευσης με τους Δήμους και επιχειρήσεις με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ζ) Η εγχώρια και παγκόσμια οικονομική κρίση

Μέσα στο μεγάλο παιχνίδι να πληρώσει ο λαός την κρίση, που φταίει κυρίως επειδή έχει χαμηλές προσδοκίες και εκλέγει τους δημίους του η δήθεν περιφερειοποίηση θα μεταφέρει στις πλάτες του και τη χρηματοδότηση που δεν θα φτάνει από το κεντρικό κράτος.  Οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες θα είναι οι αποδέκτες-κυτία παραπόνων και οι απαντήσεις θα είναι κονσέρβα: Το κεντρικό κράτος λόγω της κρίσης δεν δίνει τις πιστώσεις, οπότε ή θα σας φορτώσουμε με νέα δάνεια, ή θα βάλουμε χορηγούς ή θα πληρώστε και θα έχετε σχολείο… Απάντηση δεν χρειάζεται, ούτε καν σχολιασμός.

Επίμετρο: σχόλιο για τις αποφάσεις του 14^ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ

Δεδομένου ότι η ΔΑΚΕ και η ΔΕΕ-ΠΑΜΕ δεν έμπαιναν σε επιμέρους αποφάσεις, ήταν φανερό πως μόνο σε μια σειρά αμυντικών αποφάσεων μπορούσε να πάει το συνέδριο. Πρώτον να επικαιροποιήσει τα αιτήματα του 13^ου και δεύτερον να ψηφίσει κάποια νέα αιτήματα, αλλά δεδομένου των συσχετισμών, αμυντικού χαρακτήρα.  Γίνεται μάλιστα φανερό πως ήταν σχεδόν αδύνατον, τρεις μήνες πριν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, η ΠΑΣΚ να αποδεχόταν ένα πολιτικό σκεπτικό που να αντιτίθεται στο σχεδιασμό που φέρνει το νέο ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως πάντοτε οφείλουμε να μη ταυτίζουμε κόμματα και συνδικαλιστικές παρατάξεις, αλλά δυστυχώς η αντίθετη κουλτούρα δεν υπάρχει ούτε στην αριστερά (ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ- Συν κιν. κλπ)

Βεβαίως το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα έφερνε (και μάλιστα σύντομα) διπλό μισθολόγιο και δύσκολα θα ανοίξει το πρώτο καιρό τα επαγγελματικά ταμεία στην ασφάλιση που προωθούν οι νεοκαπιταλιστές ΝΔ, ΛΑΟΣ κλπ. Στη φάση αυτή θα προσπαθήσει να  κάνει αναδιαρθρώσεις στο κράτος, λόγω της νωπής εντολής και κοινοβουλευτικής άνεσης.

 Γι' αυτό η ΠΑΣΚ τελικά επέλεξε να ψηφίσει αμυντικά αιτήματα, κρατώντας κάποιες αποφάσεις από την ηγεσία του κόμματος:  (π.χ. 1.  Να μην περάσουν οι αλλαγές στο εξεταστικό (περιφερειακές εξετάσεις, κ.λπ.). 4.   Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού. 6.  Άμεση αντιμετώπιση της εκτεταμένης «διαθεσιμότητας», υπεράσπιση και διεύρυνση της οργανικότητας.)

Το πεδίο βεβαίως για όλο το σχεδιασμό της πειφερειοποίησης της εκπαίδευσης παραμένει ανοικτό. Τέσσερις φαίνεται να είναι οι κεντρικοί κρίκοι του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, που τόσο οι ψηφοφόροι του δεν θα στοιχηθούν εύκολα μαζί του, όσο και κάποιο κομμάτι της ΠΑΣΚ:

1)   Οι περιφερειακές εξετάσεις (από Α ή Β Λυκείων) που μαζί με πιθανές εξετάσεις μετά το Λύκειο (Μπαμπινιώτης) θα εκτοξεύσουν τα φροντιστήρια σε απίθανα ύψη και θα τα κατεβάσουν στο γυμνάσιο.

2) Ο τεχνοκρατισμός στο Λύκειο με τον εξοβελισμό κυρίως μαθημάτων  ανθρωπιστικών γνωστικών πεδίων, σε συνδυασμό με τη νέα διδακτική που κρύβεται πίσω από τον καταιγισμό των ερωτήσεων κλειστού τύπου «αλά ΑΣΕΠ» σε ένα πιο εξετασιοκεντρικό Λύκειο, παρά την αντίθετη επικοινωνιακή πολιτική για την ύπνωσή μας.

3) Το κλείσιμο σχολείων μέσω της κατηγοριοποίησης και «ελεύθερης» μετακίνησης μαθητών και η γιγάντωση αστικών.

4) Η είσοδος χορηγών και επαγγελματιών της «αυτοδιοίκησης», τόσο στο χώρο της πρόσληψης προσωπικού και χρηματοδότησής του, όσο και στον έλεγχο μερίδας της γνώσης και της εργασίας με μάνατζερ και όχι μόνο.

Τέλος, κλείνοντας αυτές τις σκέψεις, σημειώνω πως ο χώρος των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων στο δήθεν αυτόνομο Λύκειο προβάλλει τη στρατηγική του ενιαίου  σχολείου. Στην δήθεν περιφερειοποίηση προβάλλει τον ενιαίο δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων και την άμεση δημοκρατία στους συλλόγους διδασκόντων. Στον τεχνοκρατισμό της γνώσης προβάλλει την ενιαία και πλήρη γνώση. Στον τεμαχισμό της παιδείας προβάλλει το σχολείο για όλα τα παιδιά. Στις ελαστικές σχέσης εργασίας προβάλει τη μονιμότητα, οργανικότητα, τον ενιαίο και βασικό μισθό με δημόσια ασφάλιση-σύνταξη και με κλαδικές συμβάσεις. Στη συνδικαλιστική υποταγή στη γραφειοκρατία και τον στείρο κομματισμό των αποστειρωμένων ηγεσιών, προβάλλει τις διακλαδικές συνεννοήσεις στη στρατηγική του «ενιαίου συνδικάτου» και τη μεταφορά πρωτοβουλιών στα πρωτοβάθμια σωματεία. Στα κελεύσματα πολλαπλών μορφών κομματικού συνδικαλισμού, την πλατιά αγωνιστική και προγραμματική ενότητα μέσα στο οργανωμένο κίνημα.

Αισιοδοξώ ότι πάλι μαζί θα συναντηθούμε, πολλές και πολλοί, στα σχολεία, στις συνελεύσεις και στους δρόμους, στα πλαίσια ενός ευρύτερου πανεκπαιδευτικού μορφωτικού κινήματος παιδείας – εργασίας – πολιτισμού και δημοκρατίας.

Πάτρα, 1-11-09

* Ο Παναγ. Α. Μπούρδαλας ήταν αντιπρόσωπος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας στο 14^ο συν. της ΟΛΜΕ, από το ψηφοδέλτιο  της Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας.

Ο «πολεμοχαρής» κύριος Ομπάμα

Του Strange Attractor

Ο πιο τελευταίος πόλεμος του βραβευμένου ειρηνιστή, είναι για πολλούς άγνωστος. Στις 15 Ιουλίου, η Αμερική έκλεισε συμφωνία με τη Κολομβία, και θα ιδρύσει εκεί 7 πελώριες στρατιωτικές βάσεις. Ο σκοπός -λένε τα ειδησεογραφικά πρακτορεία- είναι να καταστεί η Κολομβία διεθνές κέντρο για τις παράνομες επιχειρήσεις του πενταγώνου.

Ο βραβευμένος με Νόμπελ ειρήνης Barack Obama, σχεδιάζει ακόμη έναν πόλεμο, ο οποίος και θα προστεθεί στο ήδη πλούσιο ενεργητικό του. Να μη ξεχνάμε, πως αποτελεί καθημερινότητα στο Αφγανιστάν, η συστηματική  εξόντωση αμάχων και μη, με τη χρήση οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, όπως οι περιβόητες ρουκέτες Hellfire, που κυριολεκτικά «ρουφάνε τον αέρα μέσα από τα πνευμόνια»! Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 338.000 μωρά πεθαίνουν αυτή τη στιγμή στο Αφγανιστάν, καθώς η συμμαχία της οποίας ηγείται ο Obama, επιτρέπει μόλις $29 το χρόνο  αξία ιατρικής περίθαλψης για τον  κάθε κάτοικο της πολύπαθης αυτής χώρας.

Λίγο μετά την ορκωμοσία του, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε έναν ακόμη πόλεμο στο Πακιστάν, αναγκάζοντας ένα εκατομμύριο ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Παράλληλα απειλεί το Ιράν, με την υπουργό Εξωτερικών Hillary Clinton να δηλώνει πως οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να το εξαφανίσουν από προσώπου γης. Όλα αυτά με το πρόσχημα πως οι Ιρανοί απέκρυψαν την ύπαρξη ενός δεύτερου εργοστασίου, που όμως είχε ήδη αναφερθεί από αυτούς στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Σε συνεργασία με το Ισραήλ, ο Obama δωροδόκησε την παλαιστινιακή αρχή στο να αποκρύψει τη κρίση του ΟΗΕ, που αφορούσε στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για τα οποία κατηγορήθηκαν οι Ισραηλινοί, σε σχέση με την εισβολή τους στη Γάζα, όπου χρησιμοποίησαν αμερικανικά όπλα τα οποία είχε κρυφά εγκρίνει ο Obama λίγο  πριν αναλάβει τη προεδρία της χώρας του.

Πίσω στην Αμερική, ο άνθρωπος της ειρήνης ενέκρινε έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό που είναι ο μεγαλύτερος από τη λήξη του Β`Π.Π και εντεύθεν. Πρόσφατα και κατά τη διάρκεια της συνάντησης των G20 στο Pittsburgh, οι αστυνομικοί του επιτέθηκαν σε ειρηνικούς διαδηλωτές, κάνοντας χρήση μιας συσκευής που δεν είχε εμφανιστεί ποτέ πριν, της Long-Range Acoustic Device, η οποία και παράγει έναν άθλιο ήχο που τρυπάει τα ανθρώπινα αφτιά. Αποτελεί μέρος του νέου οπλοστασίου που έχει δημιουργηθεί για τον έλεγχο των όχλων, και κατασκευάστηκε από την περιβόητη Raytheon. Πέραν των παραπάνω, συνεχίζει να λειτουργεί η βάση στο Guantanamo, την οποία είχε υποσχεθεί να κλείσει, ενώ συνεχίζονται σταθερά οι μυστικές δολοφονίες, τα βασανιστήρια αλλά και οι παράτυπες μεταγωγές υπόπτων για τρομοκρατία.

Ο πιο τελευταίος πόλεμος του βραβευμένου ειρηνιστή, είναι για πολλούς άγνωστος. Στις 15 Ιουλίου, η Αμερική έκλεισε συμφωνία με τη Κολομβία, βάσει της οποίας θα έχει πλέον στη διάθεσή της 7 πελώριες στρατιωτικές βάσεις στη λατινοαμερικανική χώρα. Ο σκοπός, σύμφωνα με το ΑΡ, είναι να καταστεί η Κολομβία διεθνές κέντρο για τις παράνομες επιχειρήσεις του πενταγώνου. Πρακτικά, οι Αμερικανοί μπορούν να αγνοήσουν πλέον τις δημοκρατικές προόδους αλλά και τις προσπάθειες ανεξαρτησίας των λαών της Βολιβίας, της Βενεζουέλας, του Εκουαδόρ και της Παραγουάης, χώρες που προσπάθησαν να απεμπλακούν από την έννοια της αμερικανικής σφαίρας επιρροής. Το κολομβιανό καθεστώς που διατηρεί ομάδες θανάτου, και που έχει το πλέον αρνητικό ρεκόρ σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απολαμβάνει στρατιωτικής στήριξης εκ μέρους των ΗΠΑ, σε επίπεδο που μόνο το Ισραήλ έχει γνωρίσει έως τώρα. Η δε Βρετανία παρέχει στρατιωτική εκπαίδευση. Καθοδηγούμενοι από αμερικανικούς δορυφόρους, Κολομβιανοί παραστρατιωτικοί εισβάλλουν στη Βενεζουέλα με απώτερο σκοπό την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης του Hugo Chávez, μια ανατροπή που δεν μπόρεσε να πετύχει ο George W Bush το 2002.

Ο πόλεμος εναντίον της ειρήνης και της δημοκρατίας που εξαπέλυσε ο Obama στη λατινική Αμερική, ακολουθεί το μοτίβο που πρωτοεφάρμοσε ο ίδιος στην ανατροπή του προέδρου της Ονδούρας Manuel Zelaya, τον περασμένο Ιούνιο. Ο Zelaya είχε προχωρήσει στην αύξηση του κατώτατου ημερομισθίου, είχε επιδοτήσει τους αγρότες, είχε μειώσει τα επιτόκια και γενικά είχε προσπαθήσει να εξαλείψει τη φτώχεια στη χώρα του. Σχεδίαζε μάλιστα  να καταργήσει το μονοπώλιο της Αμερικής στα φάρμακα και να κατασκευάζει η ίδια η Ονδούρα τα δικά της. Αν και ο Obama κάλεσε για την αποκατάσταση του καθεστώτος του Zelaya, εντούτοις αρνείται να καταδικάσει τους πραξικοπηματίες που τον ανέτρεψαν ή να ανακαλέσει τόσο τον Αμερικανό πρέσβη όσο και τους στρατιωτικούς που εκπαιδεύουν τις τοπικές ένοπλες δυνάμεις. Συστηματικά μάλιστα, αρνείται να συναντηθεί με τον Zelaya, ενώ έχει εγκρίνει δάνειο ύψους $164 εκατομμυρίων προς το παράνομο καθεστώς. Το μήνυμα δηλαδή που ο πρόεδρος στέλνει είναι φωτοφανές: Οι τραμπουκισμοί και οι τραμπούκοι, δεν κινδυνεύουν από τυχόν αντίδραση εκ μέρους των ΗΠΑ.

Ο Obama, αυτός ο επιτήδειος παίκτης από το  Chicago (μέσω  Harvard), στρατολογήθηκε προκειμένου να αποκαταστήσεις αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «ηγεσία» στο πλανήτη. Η πρόσφατη απόφαση της επιτροπής να τον βραβεύσει με το Νόμπελ της Ειρήνης, συμβολίζει αυτό ακριβώς τον ανάποδο ρατσισμό που έχει θεοποιήσει τον Obama απλά και μόνο διότι αποτελεί μέρος μιας φυλετικής μειονότητας και έχει απήχηση στις φιλελεύθερες ευαισθησίες, αν όχι στα μωρά του Αφγανιστάν που καθημερινά δολοφονεί. Αυτό είναι το κάλεσμα του Obama. Σαν σφυρίχτρα για σκύλους. Δεν ακούγεται από τους πολλούς αλλά αποτελεί ακαταμάχητο πόλο έλξης για τους κουφιοκέφαλους. Όπως δήλωσε και ο ηθοποιός George Clooney, «Όταν ο Obama μπαίνει σε ένα δωμάτιο, θέλεις να τον ακολουθήσεις οπουδήποτε…».

Ο Frantz Fanon, ο μεγάλος εκπρόσωπος της απελευθέρωσης των μαύρων, το είχε καταλάβει αυτό προ πολλού. Στο βιβλίο του The Wretched of the Earth, περιγράφει τον «ενδιάμεσο» που έχει ως αποστολή τη μετάλλαξη του έθνους. Επειδή η όλη πολιτική αντιπαράθεση έχει απαξιωθεί πλήρως στην εποχή μας, λόγω της μονόπλευρης κάλυψης εκ μέρους των ΜΜΕ, η φυλή, το φύλο, η τάξη… όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως όργανα προπαγάνδας και αντιπερισπασμού. Στη περίπτωση του Obama, αυτό που μετράει, όπως προείπε ο Fanon, είναι η τάξη της οποία υπηρετεί. Άλλωστε, ο κλειστός κύκλος των συνεργατών του Bush, ήταν πολυφυλετικός. Η Condoleezza Rice, ο Colin Powell, και Clarence Thomas, όλοι τους υπηρετούσαν έναν ακραίο και επικίνδυνο σκοπό.

Η Βρετανία έχει ζήσει κάτι ανάλογο. Τη μέρα που ορκίστηκε ο Blair (1997), η εφημερίδα Observer, σημείωνε πως «θα δημιουργούσε νέους παγκόσμιου κανόνες ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ενώ η Guardian πανηγύριζε «για την ταχύτητα με την οποία άνοιγαν οι πύλες της αλλαγής!». Ο Βρετανός βουλευτής   Denis MacShane, παλιός οπαδός των λουτρών αίματος του Blair, δήλωσε ασυναίσθητα πριν από ένα χρόνο: «Κλείνω τα μάτια όταν τον ακούω (Obama) και είναι ακριβώς όπως ήταν ο Tony. Κάνει ακριβώς τα ίδια που κάναμε και εμείς το 1997…».

 Strange Attractor

Πηγή: Newstatesman.com

ΠΗΓΗ:  από Η Φωλιά του Κούκου 1:31μμ, Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009,  

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1096811

Το Άτι της αφαίρεσης

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Καλπάζει

της αφαίρεσης το Άτι

Ο δρόμος χάνεται

στο βάθος

θολώνει η όραση

και βλέπει

μορφές που δεν υπάρχουν

Δραπετεύει το μυαλό από τα τείχη

των αισθήσεων

Την Ανοπαία ατραπό βαδίζοντας

Ανάμεσα στους βράχους

του συνεχούς και του απείρου

Με υπομονή κάστορα

Κτίζονται τα φράγματα

στης Ιστορίας

τα ορμητικά ρυάκια

Με υπομονή ανθρώπου

στήνονται οι γέφυρες

στης λογικής

τα παράδοξα ποτάμια

Μετρώντας και τέμνοντας

χτίζουμε το άμετρο

Σμιλεύουμε το άμορφο

σε αρμονίες

Τις αλήθειες πελεκάμε

με τα σφυριά των αποδείξεων

ευθυγραμμίζοντας τις θεωρίες

με το μυστρί της συνέπειας

Το λαγωνικό της λογικής οσμίζεται

τις αντιφάσεις

Ψάχνει τα ατράνταχτα θεμέλια

της γνώσης

για ήχους αταίριαστους στις αρμονίες

των θεωριών

Όμως τα θεμέλια μένουν

από τους ναούς,

σαν τους γκρεμίσει η ιστορία

Τα θεμέλια μένουν

και από τις θεωρίες

σαν τις σαρώσει η πραγματικότητα

Μένουν για να μας δείχνουν

τις αιτίες

της κατάρρευσης

Συνθέσεις κεντημένες

με την υπομονή και την σχολαστικότητα

ενός Hilbert

μετεωρίζονται στην ανεπάρκειά τους

Όταν η μεγάλη διάνοια

ενός Gödel

μας καταδικάζει

στην Σισύφεια περιπλάνηση

του βράχου

της αβεβαιότητας

Η συνέπεια των θεωριών δεν εγγυάται

την πλέρια αλήθεια τους

Πάντα θα υπάρχουν δωμάτια

Διπλοκλειδωμένα

Πόρτες που δεν θα ανοίξουν

Προτάσεις αναπόδεικτες

Μαύρες τρύπες στην αλήθεια τους

Για να δεις τις κορυφές

του κόσμου

Ανεβαίνεις σε κορυφές

ψηλότερες

Δραπετεύεις από τα τείχη

που χτίζει γύρω σου η τάξη

του μυαλού

η εδραιωμένη στο παλιό

Και πώς να βυθομετρήσεις

Το αχανές έρεβος

Της καρδιάς σου

Χωρίς τα συναισθήματα

Της λογικής τους δραπέτες

Χωρίς τις εμπνεύσεις

και τα πάθη;

Και όμως αξίζει τις κορυφές

να κατακτάς

Να αγναντεύεις του σύμπαντος

τις πεδιάδες

Ορειβάτης που απολαμβάνει

την ανάβαση

Και τους νέους ορίζοντες

Ας υπάρχουν ψηλότερες κορυφές

απάτητες

Έρχονται και άλλοι ορειβάτες

από το μέλλον

Και αλλοίμονο αν δεν υπήρχε

Η γνώση

Η άγνωστη

Πόσο φτωχός θα ήταν

ο κόσμος μας

και προβλέψιμος

Πόσο φτωχή και βαρετή θα ήταν

η ποίηση

αν δεν υπήρχε το ποίημα

το άγραφο

                                        6 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Της αδικοφροσύνης…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Στη ζούγκλα τα σαρκοφάγα ακολουθούνται από τα όρνια. Και στην κατοχή οι Γερμανοί ακολουθούνταν απ' το σκυλολόι των Ράλληδων. Οι οποίοι Ράλληδες πλιατσικολογούσαν σε βάρος των χωρικών, που αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν το βιος τους, για να σώσουν τη ζωή τους.

Το Σεπτέμβρη του '44, στην τελευταία επιδρομή των Γερμανών προς τα μέρη μας, δεν μας άφησαν απολύτως τίποτε. Ζωντανά, γεννήματα, ρούχα, τα εξαφάνισαν. «Ούτε σάλιο στη γλώσσα μας», όπως έλεγε η μακαρίτισσα η μάννα μου. Και, από νοικοκυραίους, μας κατάντησαν διακονιαραίους.

Μετά την κατοχή, την πλιατσικοφροσύνη την αντικατέστησε η αδικοφροσύνη, που την είχαν βαφτίσει νομιμοφροσύνη. Και όσους δεν προσκυνούσαν την αδικοφροσύνη τους, τους ξυλοφόρτωναν και τους βασάνιζαν αγρίως. Έτσι που τους ανάγκαζαν  να παίρνουν τα βουνά. Για να ζήσει η ελληνική ύπαιθρος την τραγωδία του εμφυλίου πολέμου.

Μετά τον εμφύλιο το καθεστώς της αδικοφροσύνης συνεχίστηκε με την  χαφιεδοφροσύνη. Οπότε ο κάθε διεστραμμένος ρουφιάνος μπορούσε να καταθέτει στα κιτάπια της αστυνομίας, σε βάρος σου, ο, τι η φθονερή φύση του, του υπαγόρευε, προκειμένου να σου φράξει το δρόμο, στην οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης της ζωής σου.

Το '57 βρισκόμουνα στην Αθήνα, για να δώσω εξετάσεις. Πήγε, λοιπόν, ο πατέρας μου στην αστυνομία, για να ζητήσει το «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων»:

-Μπάρμπα, του είπαν, σε ποια σχολή θα δώσει εξετάσεις ο γιος σου;

-Στη θεολογική, αποκρίθηκε.

-Μα εδώ λένε ότι είναι άθεος, υλιστής, μασόνος, κομμουνιστής, κλπ.

-Εγώ αυτά πρώτη μου φορά τ' ακούω, τους αποκρίθηκε. Και ξέρω ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Και ασφαλώς, ούτε αυτοί, που τα 'γραψαν,  ξέρουν τι λένε. Γιατί, αν είναι, όπως λένε, άθεος, γιατί να θέλει να γίνει θεολόγος;

Ο αστυνομικός προβληματίστηκε. Και είπε στον πατέρα μου:

Άφησε, μπάρμπα, να το ψάξουμε το θέμα. Κι έλα ξανά ύστερα από λίγες μέρες.

Το έψαξαν. Παρακάμπτοντας τους ρουφιάνους. Και τελικά μου 'δωσαν το πιστοποιητικό.

Με τη μεταπολίτευση είπαν πως  καταργήθηκε το πιστοποιητικό της αδικοφροσύνης. Αλλά πάμπολλά περιστατικά δείχνουν ότι δεν έλεγαν την αλήθεια.

Είχα πάρει μετάθεση, ως καθηγητής, από την επαρχία για την Αθήνα. Και επισκέφτηκα την αρμόδια υπηρεσία, προκειμένου να δηλώσω το σχολείο της προτίμησής μου.

Με καλοδέχτηκαν, σαν παπά, αλλά κοιτάζοντας τα χαρτιά μου, συνοφρυώθηκαν και αμέσως άλλαξε η απέναντί μου συμπεριφορά τους. Και βέβαια με τοποθέτησαν σε περιοχή και σχολείο τελείως διαφορετικό απ' ο, τι είχα ζητήσει….

Που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν καταργήθηκε, το πιστοποιητικό της αδικοφροσύνης, αλλά έγινε μάλιστα και έγχρωμο: Εναλλάξ, δηλαδή, της γαλαζοφροσύνης ή της πρασινοφροσύνης.

Και ασφαλώς, ανεξάρτητα από το χρώμα του πιστοποιητικού, το καθεστώς της αδικοφροσύνης παρέμεινε το ίδιο. Με συνέπεια τα παιδιά, που δεν διέθεταν το πιστοποιητικό της απόχρωσης μιας ή της άλλης αλητείας να πετιούνται-για χάρη των γαλαζοαίματων και πρσινοαίματων σοκολατόπαιδων- στον Καιάδα της ανεργίας.

Κι από το άλλο μέρος το πλιάτσικο σε βάρος του λαού, συνεχίστηκε ακάθεκτο. Ολοένα και αγριότερο. Και φτάσαμε εδώ, που φτάσαμε. Με τα τεράστια χρέη και τα ελλείμματα και την ανεργία. Και τα τόσα άλλα δεινά, που μας βρήκαν ή που μπορεί  να μας βρουν…

Με αποτέλεσμα το καθεστώς της αδικοφροσύνης, να μας εξασφαλίσει, όπως φαίνεται, το πιστοποιητικό της πανευρωπαϊκής και ίσως και της παγκόσμιας ανυποληψίας και αναξιοπιστίας.

Παπα-Ηλίας, 31-10-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http//papailiasyfantis.blogspot.com

e-mail:  papailiasyfantis@gmail.com

“Πουθενά” – ενδύσεως παραλειπόμενα…

             Του φιλαλήθη/philalethe00

Είναι το μόνιμο… εξαγγελτικό μοτίβο. Συνεχώς, έρχεται ένα θέμα στην επικαιρότητα όπου ορισμένοι έχουν κάποιες κραυγαλέες προκαταλήψεις και, μ’ όλον τούτο, σπεύδουν να μας… διαφωτίσουν, όντες έως και άσχετοι με το θέμα. Τελικώς, όσοι κατέχουν γράμματα καταλήγουν να “τραβάνε τα μαλλιά τους” με τα όσα αναγινώσκουν και γινώσκουν, ενώ ορισμένοι άλλοι πεπωρωμένοι τη καρδία κοινωνοί των ίδιων παρωπίδων… καταφάσκουν με νεύρο “μη ειδότες τι ποιούν”…

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ:Ψάχνουν φύλλα συκής για τα γυμνά

Από την παράσταση "Πουθενά"

Εδώ αναφέρεται και ότι μπορεί να υπάρξουν …επίσημες ή ιερές αντιδράσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένοι θυμήθηκαν ποικίλα χαρίεντα, τωόντι, ιστορήματα να μας ανιστορήσουν.Έτσι, πάλι αναγνώσαμε για την φρικαλέα εκείνη “λογοκρισία” του πορνογραφήματος καλλιτεχνήματος που φιλοτέχνησε η κα Εύα Στεφανή σταχυολογώντας από “σκληροπυρηνική πορνογραφία” με υπόκρουση τον …   Ύμνο εις την Ελευθερίαν, το φιλμάκι του αγαπητού κου Γαβρά μας που υποτιμήθηκε, έως  τον “ελληνοχριστιανικό πολιτισμό” και τις περιπέτειες της βασιλίσσης στην (πουριτανική, για την ακρίβειαν -πουριτανισμός είναι “χριστιανική” αίρεση, για όσους δεν το εγνώριζαν) Αγγλία…

Παναγία η γαλακτοτροφούσα

Σώμα, γυμνότητα, Εκκλησία

Βεβαίως, όσοι δεν το θυμούνται(θα το βρήτε άμεσα), και ο κος Γαβράς μας μας είχε πη, ίσως εν θερμώ, ότι οι φανατικοί εκείνοι που κατέστρεψαν τον Παρθενώνα πριν μετατραπή εις ένδειξιν της συνείδησης της συνέχειας, σε Ναό(=κατοικία του Θεού) της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, παρακινήθηκαν και από την απαράδεκτον ηθικοθρησκευτικώς γυμνότητα των σωμάτων.. Όμως, η αλήθεια, δυστυχώς, κείται πολύ μακρϋά από τις απίθανες, όντως, έως και διασκεδαστικές, εικοτολογίες αυτές. Η Εκκλησία, βάσει ενός Ιερού Κανόνα των πρώτων Οικουμενικών Συνόδων που αναφέρεται σε σχετικό βιβλίο του θεολόγου Ν. Μπουγάτσου για την “κοινωνική διδασκαλία των Πατέρων”(δεν το έχω “πρόχειρο” τούτη την στιγμή), αναφέρεται, ότι απαγόρευσε σε κάποια φάση ιστορική τα μικτά λουτρά, και, βεβαίως, στα λουτρά ήσαν ανένδυτοι οι προσερχόμενοι. Αλλά γιατί η Εκκλησία “αποφασίζει συνοδικώς” και κανονίζει την απαγόρευσή αυτή; Μα …για να μην σκανδαλισθούν οι εθνικοί!!!!! Όσοι δεν το “πιστεύετε” -και εάν δεν ευρεθή η κατατεθή εδώ η ακριβής παραπομπή μελλοντικώς- σας προκαλώ να ερευνήσετε σχετικά..

Αλλά αυτό ήταν απόλυτα “φυσικό”. Η γυμνότητα δεν είναι μία κατάσταση ηθικώς μεμπτή καθ’αυτή. Ουδ’όλως. Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί – και του Χριστού συμπεριλαμβανομένου – ενήλικοι όντες βαπτίζονταν γυμνοί, αφού είχε προηγηθή ολοτελής(“έως άκρων ονύχων”) απάλειψη με έλαιο που είχε “ευλογηθή” από τον ιερέα. Το αναφέρει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Και, βέβαια, τονίζει την μακαριότητα, και την προπτωτική καθαρότητα και αθωότητα όσων μετείχαν στο Μυστήριο, τον μη-“πονηρό οφθαλμό”, την απουσία πονηρής εσωτερικής διάθεσης, “σαρκικού φρονήματος” ας πούμε συγκαταβατικά.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Είναι μόνον τούτο; Όχι, βεβαίως όχι. Στο θέμα έχουν αναφερθή αρκετοί, με ίσως πιο γνωστό τον ευθυνοκεντριστή κοσμικό ψυχοθεραπευτή και ιερέα συγγραφέα π. Φιλόθεο Φάρο, που παρά τα σφάλματά του σε άλλα θέματα, εδώ ορθοτομεί. Τα βιβλία του που εξετάζουν το θέμα καταλεπτώς είναι δύο:

α) “Άηθες ήθος”, εκδ. Ακρίτας, 1993

β) “Έρωτος φύσις”, εκδ. Αρμός, τελ. έκδοση 2001

Πάντα ταύτα ισχύουν και με την τελική έκβαση που ήταν η (χθεσινή) “κανονική” εκτέλεση της παράστασης του γνωστού καλλιτέχνη, και η εκπλήρωση του ενδεχομένου της απουσίας του Αρχιεπισκόπου.. Ας ελπίσουμε η επόμενη φορά να βρη λιγότερο κενολόγους τους παντοειδείς σχολιαστές και δημοσιολογούντες….

Πρώτη επίσημη επαφή της ΠΟΣΔΕΠ με τη νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Την Τετάρτη 21 Οχτώβρη, ώρα 12, η Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΟΣΔΕΠ, σε σχεδόν πλήρη σύνθεση, πήγε στο Υπουργείο. Από πλευράς Υπουργείου ήρθαν η υπουργός και οι δύο υφυπουργοί (και ένας υπάλληλος που κρατούσε σημειώσεις). Η συνάντηση κράτησε μια ώρα κι ένα τέταρτο – για την ακρίβεια, κατά τις 12.25 μας δηλώθηκε ότι μέχρι τις μία και τέταρτο έπρεπε να είχαμε τελειώσει. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο υπουργό, δεν υπήρχε στρωμένο τραπέζι με αναψυκτικά, καναπεδάκια και σερβιτόρο – υπήρχε απλώς νερό και παραγγείλαμε καφέδες: το πνεύμα λιτότητας εμφανές.

Λιτότητα και στα λόγια: η υπουργός δεν έκανε γενική τοποθέτηση. Μας καλωσόρισε και ζήτησε να της πούμε τα αιτήματά μας. Όταν της ζητήθηκε γενική τοποθέτηση, δήλωσε ότι δεν βρισκόμασταν εκεί για πολιτική ζύμωση, και μας παρέπεμψε στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, «που υπερψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό». Δεν θέλησε όμως, ούτε η ίδια ούτε οι υφυπουργοί, να το αναπτύξει με δικά της λόγια. Εκτός από τη δήλωση ότι πρώτη προτεραιότητα του Υπουργείου είναι το ολοήμερο σχολείο και τα νηπιαγωγεία, ανεπαρκέστατα σε αριθμό, οι υπόλοιπες τοποθετήσεις τους αφορούσαν κυρίως επιμέρους ζητήματα.

            Δεν μπορεί επομένως η συνάντηση να θεωρηθεί ούτε εθιμοτυπική ούτε γνωριμίας. Εξάλλου, με την ηγεσία της Ομοσπονδίας γνωρίζονται πολύ καλά, καθώς – κατά την εκτίμησή μου τουλάχιστον – ανήκουν στον ίδιο πολιτικο-ιδεολογικό χώρο: την τεχνοκρατική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.

            Δυστυχώς, ούτε συνάντηση εργασίας μπορεί να θεωρηθεί. Το προεδρείο της Ομοσπονδίας έθιξε ένα μακροσκελή κατάλογο θεμάτων, τα οποία προφανώς δεν μπορούσαν να συζητηθούν διεξοδικά μέσα στη συγκεκριμένη χρονική διάρκεια. Θα μπορούσαν βέβαια να είχαν συσταθεί μεικτές ομάδες εργασίας, με κατευθύνσεις και χρονοδιαγράμματα για το κάθε θέμα, ή τουλάχιστον για τα κυριότερα. Ούτε συστάθηκαν, ούτε καν προτάθηκαν τέτοιες ομάδες, ούτε από πλευράς Υπουργείου ούτε από πλευράς προεδρείου – μόνο τα μέλη της Συσπείρωσης το έθιξαν, υπό τύπον ευχής. Υπήρξαν απλώς δηλώσεις του Υπουργείου για το κάθε θέμα, ότι γενικώς επεξεργάζεται την επίλυσή του.

Σταχυολόγηση

            Δεν είναι στόχος αυτού του κειμένου να κάνει μια πλήρη καταγραφή των ζητημάτων που τέθηκαν από πλευράς προεδρείου[1], ούτε να κάνει λεπτομερή κριτική στην ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ. Ας επισημανθεί μόνο ότι είναι συνεπείς με τον εαυτό τους: Δίπλα σε πάγια αιτήματα, όπως η κατάργηση του επιδοματικού χαρακτήρα των μισθών, παραθέτουν νεόφερτα ιδεολογήματα όπως η δημιουργία «κέντρων Αριστείας». Και ζητούν την «άμεση αναστολή κάποιων ακραίων διατάξεων» των πρότυπων εσωτερικών κανονισμών και την μετέπειτα «επανεξέταση του όλου θέματος από μηδενική βάση», ενώ, όταν ήσαν μειοψηφία, συμφωνούσαν για την κατάργηση αυτών των καθ' υπαγόρευση κανονισμών, από την αποδοχή των οποίων ο νόμος Γιαννάκου εξαρτά τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων.

            Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι η αποτίμηση της στάσης του Υπουργείου, και η αντιμετώπισή της από τη «Συσπείρωση Πανεπιστημιακών». Στη σύντομη αυτή συνάντηση, το μέλημά μας ήταν κυρίως να δείξουμε ότι τα άμεσα φαινόμενα ανάγονται σε γενικότερα προβλήματα και ότι η τεχνική αντιμετώπισή τους είναι μεν απαραίτητη αλλά όχι αρκετή, εφόσον δεν εντάσσεται σε κάποια σαφή πολιτική προοπτική.

            Ανάμεσα στα θέματα που θίξαμε είναι το ζήτημα των Κολλεγίων (ενταγμένο σε μια προοπτική υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας)× η κατάργηση (ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση το πάγωμα) των νόμων Γιαννάκου που οδηγούν στην καταστρατήγηση της πανεπιστημιακής αυτοτέλειας, στη διόγκωση της γραφειοκρατίας και στις κάθε λογής μαϊμουδιές× η εξατομικευμένη ποινικοποίηση των εφαρμογών συλλογικών αποφάσεων (τόσο η ιστορία των καταλογισμών της Κρήτης, όπου διώκονται με εξοντωτικά πρόστιμα συνάδελφοι που ξόδεψαν πανεπιστημιακό χρήμα εφαρμόζοντας αποφάσεις Συγκλήτου, όσο και η δίωξη απεργών συνδικαλιστών όπως ο Τάκης Πολίτης, εκεί εντάσσονται)× η ανομοιογένεια των ΑΕΙ με αφαίμαξη της περιφέρειας και συσσώρευση στην Αθήνα× το απαράδεκτο καθεστώς των επί συμβάσει διδασκόντων (Π.Δ. 407) με ανασφάλιστη, υποπληρωμένη, μέχρι και απλήρωτη εργασία, κτλ. Ζητήματα αλληλένδετα, που απαιτούν συνολική αλλαγή πολιτικής.

            Η αντιμετώπιση της υπουργού ήταν γενικώς κατευναστική, με δηλώσεις καλών προθέσεων και παραπομπή σε μελλοντικές συναντήσεις στα περισσότερα θέματα. Εκεί που ήταν σαφής, ήταν στους καταλογισμούς και την αδειοδότηση των Κολλεγίων: Δεσμεύτηκε ότι και τις διώξεις θα πάψει και τις τριαντατόσες άδειες που δόθηκαν θα καταργήσει, και ότι εξετάζει ήδη το θέμα από όλες τις πλευρές.

Αντίθετα, ως προς το γενικότερο θέμα της τριτοβάθμιας ιδιωτικής εκπαίδευσης και της αντίφασης των απαιτήσεων της ΕΕ με το άρθρο 16, ήταν ασαφής. Μας δήλωσε όμως πως η επίκληση της αρχής «η Παιδεία είναι αρμοδιότητα των κρατών-μελών» δεν είναι νομικά επαρκής, και ότι η απαγόρευση της δικαιόχρησης (franchising) σε «προϊόντα» εκπαίδευσης δεν είναι νομικά εφικτή (και της ζητήσαμε τα σχετικά στοιχεία). Και πως θα προσπαθήσει να τα βρει με την ΕΕ σε κάποια άλλη βάση, στην κατεύθυνση της αξιολόγησης και της διασφάλισης ποιότητας. 

            Αξίζει να σημειωθεί ότι στα περί αξιολόγησης η υπουργός είπε ότι πρώτα πρέπει να αξιολογηθεί το ίδιο το Υπουργείο, και το εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά: πρώτη φορά που υπουργός λέει κάτι τέτοιο. Είπε επίσης ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να οδηγεί στη χρηματική ενίσχυση των ισχυρότερων αλλά των ασθενέστερων, ώστε να θεραπεύονται τα προβλήματα, εδώ όμως έρχεται δεύτερη. Το 2006 τα ίδια είχε πει η κυρία Γιαννάκου, αλλά για εσωτερική κατανάλωση μόνον: την ίδια στιγμή έπεμπε μήνυμα στους εταίρους μας που έλεγε ακριβώς τα αντίθετα.

Αξιολόγηση (μια και η λέξη είναι πια του συρμού) της συνάντησης

            Η πρακτική της τεχνοκρατίας είναι να εστιάζει στην τεχνική πλευρά των ζητημάτων, θεωρώντας δεδομένες και αυτονόητες τις γενικές πολιτικές κατευθύνσεις. Για παράδειγμα, μιλούν για αξιολόγηση χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο σύστημα αξιών, με αποτέλεσμα, στην πράξη, η κάθε αξιολόγηση να δημιουργεί τις δικές της αξίες (π.χ. οι πανελλήνιες εξετάσεις οδηγούν στην παπαγαλία). Βεβαίως, όταν οι τεχνοκράτες είναι συνάμα και πολιτικοί  (όπως ο Κίσσιγκερ με την «πολιτική των μικρών βημάτων»), υποτάσσουν την τεχνική στους πολιτικούς τους στόχους (την ηγεμονία των ισχυρών αμερικανικών συμφερόντων για τον Κίσσιγκερ), ενώ παράλληλα διακηρύσσουν την προσήλωσή τους σε γενικά αποδεκτές αρχές (την υπεράσπισης της δημοκρατίας και της ειρήνης, ας πούμε).

            Στην περίπτωσή μας, εκτιμώ πως η πρόθεση της ηγεσίας του Υπουργείου είναι να επιλύσει κάποια προβλήματα άμεσα, και σχετικά ικανοποιητικά. Αυτό θα τους δώσει μια κάλυψη από την εξ αριστερών κριτική και θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν σε μια εναρμόνιση με τις επιταγές της εποχής (δηλαδή τα πάντα είναι εμπόρευμα, άρα και οι γνώσεις-δεξιότητες και οι φοιτητές-απασχολήσιμοι), με κάλυψη την πολιτική αμφισημία περί εκσυγχρονισμού και προόδου. Προφανώς όλοι είναι υπέρ του καλού. Αλλά το καλό δεν είναι ίδιο για τον καθένα…

            Έχουμε επομένως μπροστά μας δύο φάσεις της εξάσκησης της κυβερνητικής πολιτικής, με πρώτη την άμεση αντιμετώπιση, τα «μικρά βήματα» του Κίσιγκερ. Μπορούν να κάνουν τέτοια βήματα χωρίς να γλιστρήσουν και να πέσουν;

            Ίσως ναι, ίσως όχι. Αν ο Κίσσιγκερ είχε πίσω του επιτελεία ολόκληρα και τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου (που δεν κατάφερε όμως να καθυποτάξει το Βιετνάμ), το ΠΑΣΟΚ τι φόντα έχει; Παρά τη μετεκλογική ανοχή (και προσμονή) του κόσμου, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι διαθέτει τα μέσα της πολιτικής που επαγγέλλεται. Το ότι, μετά από ενάμιση χρόνο που είναι υπεύθυνη Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, η υπουργός δεν έχει πλήρη και άμεση εποπτεία των προβλημάτων, φαίνεται από λεπτομέρειες: Δεν ήταν, π.χ., σε θέση να δώσει ένα νούμερο στο πόσα εκλεγμένα μέλη ΔΕΠ παραμένουν αδιόριστα, ερώτημα το οποίο η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ είχε θέσει επανειλημμένα. Και αυτό σημαίνει ότι δεν διαθέτει αξιόπιστο επιτελείο συνεργατών. Αν δεν το φτιάξει ταχύτατα, η πρώτη φάση έχει λήξει πριν αρχίσει.

Εμείς τι κάνουμε;

            Αν η Αριστερά έχει κάποιο λόγο ύπαρξης, είναι για να αλλάξει την κοινωνία. Και δεν θα το κάνει ούτε περιμένοντας να κάνει λάθη η κυβέρνηση (ή ο καπιταλισμός, ή η πλουτοκρατία, ή ο Ομπάμα), ούτε δίνοντάς τους πατρικές συμβουλές, ούτε καταγγέλλοντας τους ως ύπουλους, στυγνούς και άκαρδους. 

            Ούτε μπορεί με τις σημερινές τις δυνάμεις να αλλάξει τίποτα η Αριστερά. Ας μην ξεχνάμε ότι, στο άρθρο 16 ή στα συρματοπλέγματα του Ελληνικού, η Αριστερά δεν ήταν μόνη της στους δρόμους. Ήταν με πολλούς άλλους. Και δεν θα πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις της παρακολουθώντας ως θεατής το πιγκ-πογκ ανάμεσα σε τεχνοκράτες και οπισθοδρομικούς. Ούτε απολογούμενη απέναντι στη θεματολογία που αυτοί βάζουν, αλλά εγκαλώντας τους, ως ηθικούς αυτουργούς των δεινών της κοινωνίας της ανισότητας.

Η Αριστερά οφείλει να αναπτύξει το δικό της πολιτικό λόγο, να συνδέσει τα προβλήματα με τις γενεσιουργές τους αιτίες, να διαλύσει το βολικό κάλυμμα της πολιτικής αμφισημίας.

Και, όπου έχει δυνάμεις, να παρέμβει.

* Βένιος Αγγελόπουλος (ang@math.ntua.gr), Εκπρόσωπος της Συσπείρωσης στην ΠΟΣΔΕΠ

[1] Υπάρχει καταγραφή στον ιστότοπο http://www.posdep.gr/index.php?option=com_docman&Itemid=126.