Ο Σταυρός  και άλλα σύμβολα

Του Γεωργίου Ι. Λουπάση * 

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) καταδίκασε πρόσφατα την Ιταλία, επειδή στις σχολικές αίθουσες έχει τοποθετηθεί σταυρός. Και στο όνομα της ισονομίας και του σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας ζήτησε να αφαιρεθεί από τα σημεία αυτά το κορυφαίο σύμβολο του Χριστιανισμού. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν ήταν άμεσες και πολύ έντονες, ενώ σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε με το ερώτημα «πρέπει να εκτίθεται ο σταυρός στις σχολικές αίθουσες;»

Το 84% των ερωτηθέντων απάντησε «ναι» και το 14% «όχι». Μεταξύ εκείνων που δεν πηγαίνουν ποτέ στην εκκλησία, το 68% τάσσεται υπέρ της παρουσίας του σταυρού. Το ποσοστό είναι 86% για όσους εκκλησιάζονται πολλές φορές το χρόνο και 93% για όσους εκκλησιάζονται τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.

Μια άλλη είδηση, που έρχεται από τη Γαλλία αυτή τη φορά, μας πληροφορεί ότι οι Γάλλοι αρχίζουν να συζητούν για την έννοια της εθνικής ταυτότητας, για το τι σημαίνει δηλαδή γι' αυτούς το να είναι Γάλλοι. Η συζήτηση αυτή προωθείται από τον ίδιο τον πρόεδρο της χώρας, κομβικά δε σημεία της θα είναι «ο "κοσμικός χαρακτήρας" της Γαλλικής Δημοκρατίας με τον πλήρη διαχωρισμό κράτους και θρησκείας, η γαλλική γλώσσα και τα σύμβολα: η σημαία και ο εθνικός ύμνος, γνωστός ως "Μαρσεγιέζ"».

 Οι δυο αυτές ειδήσεις φαίνονται, με την πρώτη τουλάχιστον ματιά, άσχετες μεταξύ τους. Επισημαίνω όμως ένα κοινό στοιχείο, το ότι δηλαδή αναφέρονται σε θέματα με αξία διαχρονική: όχι μόνον αποτελούν ψηφίδες μεγάλης εμβέλειας του πανανθρώπινου πολιτισμού, αλλά και συμβάλλουν ουσιωδώς στη διαμόρφωση μιας συνολικής εικόνας, αυτής που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «ταυτότητα».

 Το πράγμα θα ήταν δυνατόν να υποβαθμιστεί και να μη μας απασχολήσει, με το επιχείρημα ότι ενδιαφέρει συγκεκριμένες χώρες και τους λαούς των. Θα ήταν όμως μέγα σφάλμα αυτή η θέση, καθώς σήμερα τα «σύνορα», εκτός από το ότι βάλλονται από διάφορες πλευρές και πάντως θεωρούνται αναχρονιστικό δεδομένο, εύκολα παραβιάζονται και ονειδίζονται – σαν να μην υπάρχουν.  Θα ήταν σφάλμα επειδή στις μέρες μας υπάρχουν εκείνοι που με αδημονία περιμένουν να ακούσουν κάτι για νέες «κατακτήσεις» όπου γης, ώστε να συμπράξουν και αυτοί στην προσπάθεια για εγκατάσταση μιας νέας πραγματικότητας. Θα ήταν σφάλμα και για τον επί πλέον λόγο ότι δυνάμεις αόρατες και ορατές έχουν επιβάλει και έχουν θεμελιώσει αυτό που με απροσδιόριστο δέος (και με ικανοποίηση;) ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση.

 Οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» είναι βέβαιο πως πανηγυρίζουν. Το ερώτημα είναι αν στην αιτία των πανηγυρισμών τους περιλαμβάνεται το συστατικό της προόδου. Άλλο δε ερώτημα που προηγείται αφορά την ίδια την έννοια του όρου «πρόοδος». Γιατί μπορεί κάποιος να βρει στα λεξικά τη σημασία της λέξης αυτής, απάντηση όμως για την επί της ουσίας αξία οποιασδήποτε ερμηνείας δύσκολα θα βρει. Όχι τόσο για το λόγο ότι πρόκειται για έννοια με έντονο το υποκειμενικό στοιχείο, αλλά διότι έχει να κάμει με μια «κατάσταση πολέμου» καλά σχεδιασμένη, η οποία έχει διαχυθεί στις κοινωνίες της εποχής μας με πρωτοβουλία αλλά και με δράση εκείνων που νέμονται την κάθε μορφής εξουσία.  Ο πόλεμος αυτός, σύμφωνα με εκείνους που τον υποδαυλίζουν, γίνεται εναντίον του παλιού, εναντίον του χθες, εναντίον της «συντήρησης». Όμως, ένας νουνεχής άνθρωπος γνωρίζει ότι ένας πόλεμος σαν κι αυτόν θα έπρεπε να διεξάγεται ανάμεσα στο ωφέλιμο και στο επιζήμιο, ανάμεσα στις δυνάμεις που οικοδομούν και σ' εκείνες που ισοπεδώνουν. Ο λόγος είναι απλός: κριτήριο δεν μπορεί να είναι η ηλικία και η παλαιότητα αλλά η χρησιμότητα.

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον εντάσσεται και ο τόπος μας. Εδώ ανήκουμε και κινούμαστε και εμείς. Με λειψή ή στρεβλή πολλές φορές πληροφόρηση (αποτέλεσμα σκόπιμων ενεργειών), παρακολουθούμε την πορεία εαυτών και αλλήλων με απάθεια, σαν να έχουμε αποδεχτεί ότι το «μοιραίο» είναι αναπότρεπτο. Ξεχνάμε όμως δυο έννοιες που λειτουργούν συμπληρωματικά σε σχέση με την πορεία των ανθρώπων. Είναι η διαφορετικότητα και η συλλογικότητα. Η πρώτη προστατεύει το άτομο ή τα επί μέρους εντός της κοινωνίας σύνολα με το να αναδεικνύει καίρια γνωρίσματα της υπόστασης και της ζωής τους και με το να προκαλεί (έτσι πρέπει τουλάχιστον!) το σεβασμό των υπολοίπων. Αν η διαφορετικότητα ισοπεδωθεί, χάνονται οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες ως συνιστώσες θα οδηγήσουν σε ισορροπημένο αποτέλεσμα. Μήπως έτσι δεν δημιουργείται π.χ. ένα οικοδόμημα στο οποίο κάθε επί μέρους στοιχείο έχει την αποστολή του επιτελώντας ευδιάκριτο έργο; Όταν δεν συμβαίνει αυτό, μιλάμε για «πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμμένα»!

Η συλλογικότητα, εξ άλλου, θωρακίζει την αρμονική συμβίωση των ανθρώπων, καθώς θεμελιώνεται στη «συμφωνία» για επικράτηση της πλειοψηφίας που υπάρχει σε μια δεδομένη στιγμή. Η ακύρωσή της είναι ταυτόσημη με την ακύρωση της δημοκρατίας: όταν η μειοψηφία βρίσκει τον τρόπο να επιβάλλει βιαίως την άποψή της επί της πλειοψηφίας, καταστρέφεται η κοινωνική συνοχή με ευκόλως εννοούμενα τα επακόλουθα.

Σήμερα τις δύο αυτές έννοιες σε μεγάλο βαθμό τις έχουμε βγάλει από τη ζωή μας, ίσως επειδή οι καιροί είναι πονηροί, ίσως διότι δεν πιστεύουμε πια στην αξία τους, σίγουρα όμως για το λόγο ότι κάποιοι καταφερτζήδες και αδίστακτοι μπόρεσαν να τις «απαλλοτριώσουν». Τις έχουν υπό την εξουσία τους, τις προβάλλουν με οδηγό το συμφέρον τους, τις χρησιμοποιούν και σαν όπλα για να προωθήσουν τις επιδιώξεις τους.

Μπορούμε πλέον να εξηγήσουμε και να καταλάβουμε γιατί, λίγες μόνο μέρες μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ, σε νομό της Θεσσαλίας κάποιοι αποφάσισαν να αφαιρέσουν από αίθουσες διδασκαλίας τις εικόνες και το Σταυρό (αυτό τουλάχιστον διάβασα κάπου)! Μπορούμε, επίσης, να εξηγήσουμε αναφορές που γίνονται, πάλι από εκπαιδευτικούς, για τη σκοπιμότητα και τη χρησιμότητα εκδηλώσεων όπως οι μαθητικές παρελάσεις ή συμβόλων όπως είναι η σημαία και ο εθνικός ύμνος. Μπροστάρηδες οι Γάλλοι, πίσω τους κι εμείς, για να χτίσουμε τον καινούργιο κόσμο! Και, ακόμη, καταλαβαίνουμε πώς φτάσαμε στο σημείο να αφαιρούνται και από άλλους δημόσιους χώρους (π. χ. δικαστήρια) παρόμοια σύμβολα.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία για το ότι διανύουμε εποχή με πολλούς κινδύνους, περισσότερους από άλλους καιρούς, να ενεδρεύουν στις παρυφές της διαδρομής. Με βάση όσα εξέθεσα στις προηγούμενες παραγράφους, οι σοβαρότεροι από τους κινδύνους αυτούς οφείλονται στο ότι έχουμε υποκύψει μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. Η δαιμονοποίησή της όμως συνιστά μη ενδεδειγμένη συμπεριφορά που υπονομεύει τις δυνάμεις μας με το να υποβάλλει την (ψευδ)αίσθηση ότι η τύχη μας είναι προδιαγεγραμμένη.

Το παρελθόν διδάσκει ότι και άλλοτε οι άνθρωποι έζησαν μια «παγκόσμια κοινωνία». Ήταν η εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας, εποχή που σημαδεύτηκε από διαφθορά, από έκλυση των ηθών, από αχαλίνωτη επίδοση σε υλικές απολαύσεις. Το αντίδοτο στην παρακμή που είχε απλωθεί ήρθε από το χώρο του πνεύματος, όπου καταλυτική επίδραση άσκησε η νέα τότε θρησκεία, ο Χριστιανισμός. Οι ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα είναι μεγάλης έκτασης. Έχοντας πνευματική νηφαλιότητα και ευθυκρισία μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο μεγάλο θέμα εγείρεται με τις επιθέσεις που εξαπολύονται κατά των συμβόλων. Σταυρός, σημαία, εθνικός ύμνος (και πολλά ακόμη…) υψώνονται εδώ και αιώνες για να συμπυκνώνουν την κοινή πεποίθηση, την κοινή αντίληψη, την κοινή διάθεση. Υψώνονται όχι για να χωρίζουν, αλλά για να φέρνουν κοντά και να ενώνουν τους ανθρώπους. Υψώνονται και για να αποτελούν αντίβαρο στις επιλογές όσων είναι ευάλωτοι από λιποψυχία ή από ατολμία, όσων ενσυνείδητα παραιτούνται. Και ακόμη για να δίνουν απάντηση σε όσους φιλοδοξούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στις επιθυμίες και στις επιλογές των ολίγων.

Για όλα αυτά υπάρχει ένας όρος: τα σύμβολα, τα ιερά και τα όσια δεν είναι ούτε δυνατόν ούτε αποδεκτό να χρησιμοποιούνται για ιδιοτελείς σκοπούς. Δεν προσφέρονται για συνθήματα όπως το αλήστου  μνήμης «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Δεν έχουν σχέση με ανθρώπους οι οποίοι βλέποντας την κακοποίησή τους κόπτονται και αγανακτούν σαν τους Φαρισαίους, ενώ την ίδια στιγμή με τη ζωή τους τα βεβηλώνουν. Η ευθεία και χωρίς μισόλογα, μοναδική δε απάντηση σε κάθε τι που ατιμάζει αυτά τα πολύτιμα συστατικά της ζωής μας είναι πως τη μεγαλύτερη σημασία και αξία έχει η ανάρτησή τους στον ιστό της συνείδησής μας. Από εκεί δεν μπορεί καμιά δύναμη να τα αφαιρέσει και να τα αφανίσει.

* Ο Γεώργιος Ι. Λουπάσης είναι Φιλόλογος, Υποδιευθυντής Γυμνασίου Νέας Κυδωνίας Χανίων,                                          

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε στο edra.gr την: 10.12.2009 21:30:01, http://www.edra.gr/modules1.php?name=News&file=article&sid=35798

Η τελική λέξη του μεγάλου ταξιδιού*

του Ἄγγελου Καλογερόπουλου

Γνώρισα τὸν Γιῶργο Ἀναγνωστόπουλο στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ '80  σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ κι αὐτὸς κι ἐγὼ εἴχαμε ἀνάγκη ἀπὸ ἕνα φίλο γιὰ νὰ ἐκμυστηρευτοῦμε πόσο βαριὰ μᾶς ἔπεφτε ἡ μοναξιὰ, πόσο φειδωλὸς ὁ ἔρωτας τῶν γυναικῶν, πόσο λίγη ἡ ζωὴ ποὺ ζούσαμε μπροστὰ σ'ἐκείνη ποὺ ποθούσαμε. Μέσα σ'αὐτὴ τὴ διαταραγμένη ἀντίληψη τῆς ζωῆς – καὶ καθὼς ἡ δεκαετία τοῦ '80 ἀντικαθιστοῦσε τὰ εἴδωλά της μὲ μιὰ ἰσοπεδωτικὴ ἀπάθεια – σταθερό μας δείκτη εἴχαμε τὴν πίστη,τὴν ἐμμονὴ στὰ πάτρια καὶ τὴν ποίηση. Παρ'ὅλο ποὺ μὲ περνοῦσε στὰ χρόνια σχεδὸν μιὰ δεκαετία εἶχα προηγηθεῖ στὴν ἔκδοση κι ἔτσι ἀπὸ τὴν πλεονεκτικὴ θέση κάποιου ποὺ ἔχει ἤδη δημοσιεύσει πῆρα τὰ πρῶτα του χειρόγραφα. Ἦταν αὐτὰ ποὺ θὰ συγκροτοῦσαν τὴν πρώτη του συλλογὴ «Ἐκ τῶν συμφραζομένων» καὶ ὅταν διάβασα τὸ ποίημά του «Χάραξις πορείας ἐπὶ χάρτου» νομίζω ὅτι γεύτηκα κι ἐγὼ ἐκεῖνο τὸ ὑφάλμυρο ὑγρό.

Ἡ ποίηση τοῦ Γ. Α. μὲ ἄγγιξε ἀπὸ τότε καὶ μὲ ἀγγίζει μὲ ἕναν τρόπο ἄμεσο καὶ σκοτεινὸ θὰ ἔλεγα. Ἀπροσδιόριστο. Μοῦ προκαλεῖ ἄμεσα ἕναν συναισθηματικὸ κλονισμὸ καθὼς σὲ κάθε του ποίημα διανοίγεται ἕνα δραματικὸ βάθος. Ἡ μοναξιά, ὁ θάνατος, ἕνα σκοτεινὸ μέλλον. Δὲν ὑπάρχει πουθενὰ μιὰ ὀρθολογικὴ πρόθεση. Ὁ ποιητικὸς του κόσμος συγκροτεῖται ἀπευθείας ἀπὸ τὰ αἰσθήματα. Οἱ εἰκόνες του ἀφήνουν γιὰ λίγο τὸ αἴσθημά μας μετέωρο μέχρι νὰ κατασταλάξει στὴν προσμονὴ μιᾶς ἀκέραιης ζωῆς.

Ἀλλὰ ἄς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴν κανονική τους σειρὰ, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ τέλος πρὸς τὴν ἀρχή. Στὴν τελευταία του συλλογή, λοιπόν, ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο «Ἄλαλος Φόρμιγξ» ξεκινάει μὲ τὸ ποίημα «Πρωινὸ Κυριακῆς» μὲ τὸν ἐντὸς παρενθέσεως ὑπότιτλο (Ἔξω ἀπὸ τὸν Ἱ.Ν.Ἁγίας Βαρβάρας Πατησίων ἀκριβῶς μετὰ τὴν ἀπόλυση τῆς Θείας Λειτουργίας). Σᾶς θυμίζω ὅτι ἡ ἀμέσως προηγούμενη συλλογή του ἔφερε τὸν τίτλο «Οἱ Κυριακὲς τῶν ποιημάτων». Ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ βασικὴ ποιητικὴ σταθερὰ τοῦ Γ.Α. Συνοψίζει τὸν κόσμο ποὺ ὁραματίζεται. Εἶναι τὸ σύμβολο τῆς πίστης του, ἡ ἐλπίδα ποὺ αὐγάζει μέσα σὲ ἕναν κατὰ τὰ ἄλλα διαρραγέντα κόσμο. Ἀλλὰ στὸ πρῶτο αὐτὸ ποίημα ἡ πρώτη μορφὴ ποὺ προβάλλει εἶναι αὐτὴ τοῦ ζητιάνου. Ἕνας ζητιάνος ποὺ ζητιανεύει τὸ φῶς μέσα σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἔχει καταντήσει καὶ τὸν οὐρανὸ «παράλυτο» ἀλλὰ ποὺ λυτρώνεται ἀπὸ τὸ δάκρυ ἑνὸς μωροῦ. Ἐνῶ στὸ ποίημα ποὺ χαρίζει τὸν τίτλο σ'ὅλη τὴ συλλογὴ Ἡ ἄλαλος φόρμιγξ») οἱ ἁμαρτίες ἐξαγνίζονται μὲ νάματα «ἁγίου φωτός» κι ἔτσι καθὼς ἁγιάζεται ἡ ἀσκήμια μας ἐντοπίζουμε τὴ μουσικὴ αὐτῆς τῆς ἄλαλης φόρμιγγος στὴ «χαρὰ τῶν καθημερινῶν πραγμάτων».

Στὶς Κυριακὲς τῶν ποιημάτων οἱ ζητιάνοι ἀποκαλοῦνται «προνομιοῦχοι τοῦ σύμπαντος» ἐνῶ ἀπὸ τὴν πρώτη του συλλογὴ «Ἐκ τῶν συμφραζομένων» ξεχωρίζω τοὺς στίχους:

«Μὲ δυὸ βαθειὲς οὐλὲς

στὶς παρειὲς τοῦ μέλλοντός του

ζητιανεύει στὶς γωνιὲς νυφικῶν θαλάμων

καὶ μοναστηριῶν».

Ὁ ζητιάνος τοῦ Γ.Α. εἶναι τρόπον τινὰ ὁ ἴδιος ὁ ποιητὴς. Αὐτὸ εἶναι τὸ διακόνημά του, νὰ εἶναι ὁ διακονιάρης μιᾶς ἀκέραιης ζωῆς ποὺ πραγματώνεται μέσα στὴν πνευματικὴ διάσταση ἑνὸς γάμου ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ ζοῦμε τὴ βιολογία ὡς θαῦμα ἤ ἑνὸς θείου ἔρωτος ὥστε νὰ ζοῦμε τὴ στέρηση ὡς πύλη τῆς πληρότητος.

Ἄν στὴν πρώτη συλλογὴ τοῦ Γ.Α. ἡ τραγικότητα ὡς μοίρα τοῦ ἀνθρώπου ἔδινε τὸν τόνο ἐμμένοντας στὸ βάρος τοῦ πόνου στὴν τελευταία του συλλογὴ διατηρώντας αὐτὸ τὸ αἴσθημα τοῦ πόνου στὸ ἀκέραιο κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸ αἴσθημα τοῦ τέλους. Στὴν «Ἑσπερινὴ μοναξιὰ» ἐπιλέγει:

Ἀπόψε πονάω λιγότερο

ἡ ζωή μου πήδησε στὶς ἑπόμενες σελίδες.

Πρόκειται γιὰ τὸ αἴσθημα ἑνὸς τέλους ποὺ τὸ χαρακτηρίζει μιὰ ἀέναη διάρκεια. Τὸ φεγγάρι, αὐτὸ τὸ ἄλλο ὄνομα τῆς νύχτας ἄλλοτε κοκκαλωμένο ἄλλοτε μὲ βλέφαρα κλειστὰ συνοδεύει τὴν τραγική μας ἄγνοια (τὴν ἡμερομηνία τοῦ θανάτου μας ποὺ μόνο ὁ ἐκ γενετῆς τυφλὸς τὴν εἶδε) ἀλλὰ δὲν ματαιώνει τὸν χορὸ τῶν φαιδρῶν ψυχῶν ποὺ περιμένουν τὸν Λάζαρο νὰ κάνει τὸ μεγάλο βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρὸς οὔτε καὶ τὴν ἀνάσταση ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν λυγμὸ τῆς μετάνοιας.

Ἡ ποίηση ὡς μεσιτεύουσα πνευματικὴ ὁδὸς μᾶς ὁδηγεῖ ἐπὶ τέλους στὴ γνώση. Ἀλλὰ γιατὶ μεσιτεύουσα; Γιατὶ ὄχι εὐθεία ὁδός; Τί μᾶς χρειάζεται ἡ μεσιτεία; Θέλουμε μέσον καὶ μεσίτες γιὰ νὰ προσεγγίσουμε τὴν ἀλήθεια; Γιατί ἡ ποίηση νὰ μὴν ἔχει τὴ δική της ἀδιαμεσολάβητη ἀλήθεια;

Μὰ ἡ μεσιτεία στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ἑπομένως καὶ στὴν ποίηση μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν ἀτομικὴ αὐθαιρεσία. Εἶναι ἡ ἀναγωγικὴ ὁδὸς ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἐκλάβουμε τὸ μέρος ὡς ὅλον, ἐνῶ μᾶς ἐπιτρέπει μέσα ἀπὸ τὸ ἐπὶ μέρους νὰ συλλάβουμε τὸ ὅλον. Δὲν εἶναι μιὰ ψιλὴ θεωρία αὐτὸ, ἀλλὰ ἡ κατ'ἐξοχὴν θεωρία. Δηλαδὴ δὲν μιλᾶμε γιὰ ἀφηρημένες ἔννοιες ἀλλὰ γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς πνευματικῆς θέας. Ἡ ἀτομικὴ ποίηση τῶν ἡμερῶν μας – αὐτὴ ποὺ ὅλοι ὅσοι γράφουμε ποιήματα ὑπηρετοῦμε- ἐὰν ἐκληφθεῖ ὡς αὐτόνομη ἀξία ἀκυρώνει τὴν ἀλήθεια της ἀφοῦ ἡ ἑρμηνεία της ἐπαφίεται στὸ νὰ προσλάβουμε τὸ ὅποιο νόημά της ἁπλῶς ὡς μιὰ ἐπὶ πλέον ἐκδοχή. Ἀπεναντίας ἡ ἀναγωγικὴ ὁδὸς ὅπου ἡ ποίηση καλεῖται νὰ μεσιτεύσει μιὰ ἀλήθεια ποὺ ξεπερνᾶ τὸ ἄτομο καὶ ταὸν καιρό, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ καταλάβουμε πρὸς τὰ ποῦ πηγαίνει ὁ φίλος μας ποὺ πρῶτος ἀπ' ὅλους μας φεύγοντας, γράφει:

Τώρα ὄρθιος πάνω σὲ καλοτάξιδο σύννεφο

Περνάει μὲ οὔριο ἄνεμο

Στὴν τελικὴ λέξη τοῦ μεγάλου ταξιδιοῦ.

* Ομιλία στην ἐκδήλωση ἀφιερωμένη στὸν ποιητὴ Γιῶργο Ἀναγνωστόπουλο από τον Ὅμιλος Ἐρασιμόλπων ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΤΕΧΝΩΝ τὴν Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009.

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 20 Δεκέμβριος 2009 07:00, 

http://www.antifono.gr/portal/index.php/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%A0%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%95%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC/%CE%86%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/1664-%CE%97-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%8D

Αν ξαναρχόταν… Χριστούγεννα 2009

Του παπα Ηλία Υφαντή

Είπ' ο ασκητής στον Ιησού
Στην ερημιά εκεί πέρα,
Μες στα πολλά, που συζητούν
Πολληώρα, νύχτα-μέρα:

-Τι πήγες και γεννήθηκες
Στο βρώμικο το σταύλο»!

-Γιατί γωνιά πιο καθαρή
δεν μπόρεσα, για να 'βρω!

Είπ' ο Χριστός και πρόστεσε
Με τρόπο σαν θυμώδη:

-Πού θα 'θελες να γεννηθώ
στ' ανάκτορα του Ηρώδη!

Όπ' «έδιναν και έπαιρναν»
Άθλιες πανουργίες…

Κι όπου δεν είχαν τελειωμό
Άγριες κακουργίες!

΄Η μήπως στ' αρχιερατικά
Θα 'θελες τα παλάτια,
Που αγρυπνούσε ο θάνατος
Μ' εκατοντάδες μάτια!

-Και, αν ξανά και σήμερα
στη Γη και πάλι ερχόσουν,
σε στάβλους ή σ' ανάκτορα
θα 'θελες να γεννιόσουν;

Πλούσιες εχουμ' εκκλησιές
Και άγιους δεσποτάδες
Και φαρισαίους, που κολυμπούν
Σε μπόλικους παράδες…

Αυτούς, που τώρα ανέφερες
Δεν τους αναγνωρίζω,
Αφού δεν κάνουν τίποτε,
Απ' όσα εγώ ορίζω…

Αυτοί συστήσαν φάμπρικες
Και με μοσχοπουλούνε
Και στα σκοτάδια το λαό
Της άγνοιας κρατούνε…

Κι αν όλοι αυτοί οι «άγιοι»
Δίπλα τους θα με νιώσουν,
Προτού να πάρω αναπνοή,
Θα με ξανασταυρώσουν!!!…

Παπα-Ηλίας 24-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Η Κύπρος χάνει το ραντεβού με Γαλλία;

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ME ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ-ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

ΘΑ πάει άραγε στην Κύπρο, στις 7 Νοεμβρίου, ο Νικολά Σαρκοζί όπως είχε ο ίδιος προσωπικά διαβεβαιώσει τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια κατά τη διάρκεια ολιγόλεπτης άτυπης συνάντησής τους στη Νέα Υόρκη στις 23 Σεπτεμβρίου; Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας συνάντησης θα αποτελούσε εξαιρετικά πολύτιμη βοήθεια για την ανύψωση του διεθνούς κύρους της σκληρά δοκιμαζόμενης Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα ήταν η πρώτη επίσκεψη στο νησί ενός προέδρου της Γαλλίας και γενικότερα του ανώτατου ηγέτη μιας τόσο μεγάλης χώρας, ηγεμονικής στην ΕΕ.

Η επίσκεψη του Δ. Χριστόφια στο Παρίσι στις αρχές Σεπτεμβρίου και οι εκεί συνομιλίες του με τον Νικολά Σαρκοζί είχαν διεξαχθεί σε άριστο κλίμα και η κυπριακή κυβέρνηση έχει επενδύσει στα πολιτικά οφέλη που θα είχε για τη Λευκωσία η πραγματοποίηση αυτής της επίσκεψης.

Αφορμή για την επίσκεψη Σαρκοζί αλλά και ουσιαστικός παράγοντας αυτής της γαλλικής υποστήριξης στην Κύπρο είναι το γεγονός ότι στις 7 Νοεμβρίου θα γίνουν τα εγκαίνια των νέων εγκαταστάσεων του αεροδρομίου της Λάρνακας, κατασκευαστής των οποίων είναι η τεχνική εταιρεία του Μαρτίν Μπουίγκ, του μεγαλύτερου εργολήπτη της Γαλλίας και ιδιοκτήτη του μεγαλύτερου γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου TF1. Ο Μπουίγκ συνδέεται με στενή πολιτική φιλία με τον Σαρκοζί, τον οποίο μάλιστα είχε παντρέψει με την πρώην σύζυγό του, Σεσιλιά. Εκτός από το αεροδρόμιο της Λάρνακας, ο Μπουίγκ είχε πάρει και το αεροδρόμιο της Πάφου, που εγκαινιάστηκε πέρυσι, σε συνεργασία με τον κορυφαίο οικονομικό παράγοντα της Κύπρου Νίκο Σιακόλα.

Σε πολιτικό επίπεδο, η επίσκεψη Σαρκοζί στην Κύπρο εντάσσεται στην προσπάθεια του Γάλλου προέδρου να βρει συμμάχους εν όψει της συνόδου κορυφής της ΕΕ στις 10 και 11 Δεκεμβρίου, η οποία θα αξιολογήσει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Ο Νικολά Σαρκοζί τάσσεται αναφανδόν εναντίον της ένταξης της Αγκυρας στην ΕΕ. Θέση του είναι ότι έπειτα από τέσσερα χρόνια άκαρπων συνομιλιών έχει γίνει φανερό πως η Τουρκία δεν είναι χώρα κατάλληλη προς ένταξη, άρα πρέπει να διακοπούν οριστικά οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να αρχίσουν άλλες, με αντικείμενο την εγκαθίδρυση μιας «προνομιακής σχέσης» ΕΕ – Τουρκίας.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ και το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU), προεξάρχουσας μάλιστα της βαυαρικής συνιστώσας του (CSU), συμμερίζονται τις απόψεις του Σαρκοζί. Οι ανάγκες συγκρότησης όμως κυβερνητικού συνασπισμού με τους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP) που έχουν πιο ανεκτική στάση απέναντι στην Τουρκία, δεν επιτρέπει στο Βερολίνο να συμπαραταχθεί πλήρως με το Παρίσι στο θέμα αυτό.

Ο Σαρκοζί αντιμετωπίζει έτσι τον κίνδυνο να απομονωθεί στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου, καθώς η Αγγλία, η σουηδική προεδρία, οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές χώρες που επηρεάζουν προωθούν τη γραμμή να μην επιβληθεί καμία κύρωση στην Τουρκία.

Στο πλαίσιο αυτό ο Γάλλος πρόεδρος αναζητά τη συμμαχία με την Κύπρο και την Ελλάδα. Είναι πρόθυμος να δώσει τεράστια σημασία στην άρνηση της Άγκυρας να εφαρμόσει τη νομοθεσία της ΕΕ που επιβάλλει στην Τουρκία να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα πλοία και τα αεροπλάνα υπό κυπριακή σημαία. Να χρησιμοποιήσει δηλαδή τη στάση της Άγκυρας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία για να σταματήσει τις ενταξιακές συνομιλίες ΕΕ – Τουρκίας. Σε αντάλλαγμα ζητά φυσικά την πολιτική συνεργασία της Λευκωσίας και της Αθήνας στο πλαίσιο της ΕΕ για την υιοθέτηση σκληρής γραμμής απέναντι στην Άγκυρα.

Αυτός είναι ο λόγος που το Παρίσι παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επίσκεψη Παπανδρέου στην Κύπρο. Θέλει να διαπιστώσει αν η Αθήνα και η Λευκωσία είναι διατεθειμένες να απαιτήσουν το πάγωμα των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων τον Δεκέμβριο ή αν θα αφήσουν να περάσει χωρίς συνέπειες η προκλητική στάση της Τουρκίας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία.

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Το Παρίσι γνωρίζει ότι ο φόβος απέναντι στην Άγκυρα έχει οδηγήσει όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου να τάσσονται υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, στο πλαίσιο της πολιτικής αυταπάτης ότι έτσι θα προφυλαχτούν από την τουρκική επιθετικότητα. Χριστόφιας και Παπανδρέου διακήρυξαν πάλι αυτή τη γραμμή. Αυτό που προσπαθεί τώρα να αποκωδικοποιήσει η γαλλική διπλωματία είναι η πραγματική αξία της δήλωσης Χριστόφια απέναντι στην Τουρκία εν όψει Δεκέμβρη «έχουμε μπροστά μας όλες τις επιλογές» και «δεν είμαστε μαζοχιστές». Αν τελικά ο Σαρκοζί εκτιμήσει ότι δεν συνιστούν πραγματική πιθανότητα βέτο, τότε ίσως ματαιώσει την επίσκεψή του στην Κύπρο. Αυτό θα συνιστούσε ήττα για Αθήνα και Λευκωσία.

20/10/2009

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ (ΚΥΠΡΟΣ), Ανανέωση σελίδας: 10.12.2009,

 http://web.me.com/tanea_london/greeknews-tanea.com/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B9%CF%82-7.html

Της κλεφτουριάς τα κάλαντα…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Καλήν ημέραν, άρχοντες,
Πράσινοι και γαλάζιοι,
Που λούλουδα μας τάζετε
Και βρέχετε χαλάζι…

Που μας χιλιοϋπόσχεσθε
Επίγειους παραδείσους
Κι όλο μας πάτε πιο βαθιά
Στης φτώχιας τις αβύσσους…

Καλήν ημέραν, άρχοντες,
Κλέφτες κι απατεώνες
Χρόνια να κόβει από μας ο Θεός
Και να σας δίνει αιώνες!…

Καλήν ημέραν, άρχοντες,
Με τον «πράσινο φόρο»,
Που το χριστουγεννιάτικο
Μας κλέψατε το δώρο…

Καλήν ημέραν άρχοντες
Κι από καρδιάς σας λέμε
Πως για το κλεφτοκαθεστώς
Εμείς μονάχα φταίμε!

Ληστέψτε μας και κλέψτε μας!
Σαν το κεχρί αλέστε μας!
Στις φυλακές μαντρώστε μας!
Κι άγρια ξυλοφορτώστε μας!

Κι αν κάνουμε Χριστούγεννα
Με τα στομάχια άδεια
Εμείς φταίμε, που είμαστε
Σαν τ' άλογα κοπάδια!

Καλήν ημέραν ,άρχοντες
Κι όλα σας τα σπασμένα
Πάντα απ' τον εύπιστο λαό
Θα είναι πληρωμένα!

Παπα-Ηλίας, 22-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Αν η Τουρκία αποδεχόταν ένα Ανάν για τους Κούρδους

Του Σάββα Ιακωβίδη

ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ, τον κτυπάς με τα δικά του όπλα. Πράγμα που η ανεπαρκής πολιτική ηγεσία ουδέποτε επιδίωξε. Ένας καλός φίλος των Ελλήνων, ο Μάρκους Τέμπλαρ, κοινοποίησε από καιρό σε πολλούς Έλληνες αποδέκτες, ένα κείμενό του, που στηρίζεται στην υπόθεση, τι θα συνέβαινε στην Τουρκία αν ένα σχέδιο τύπου Ανάν προωθείτο για την επίλυση του Κουρδικού (η Τουρκία λέγει ότι έκανε το καθήκον της, υποστηρίζοντας το σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό).

Ο Τέμπλαρ γράφει:

«Μετά από συμφωνία των δύο κυριότερων κοινοτήτων της Τουρκίας (Κουρδικής και Τουρκικής), η παρούσα πολιτεία (Τουρκική Δημοκρατία) παύει να υφίσταται, εφ' όσον οι πολίτες της Τουρκικής Δημοκρατίας εγκρίνουν (σε χωριστά δημοψηφίσματα ανά κοινότητα) τη νέα πολιτεία.

Αμέσως μετά την έγκριση της νέας ρύθμισης, η καινούργια πολιτεία είναι πραγματικότητα. Δεν υπάρχει δυνατότητα (μελλοντικής) επιστροφής στο παλιό καθεστώς, ακόμη και αν οι πλειοψηφίες στην Τουρκική και στην Κουρδική περιοχή ψηφίσουν με μεγάλη πλειοψηφία ότι το επιθυμούν. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Σχεδίου, η Τουρκία μετατρέπεται σε διζωνική και δικοινοτική ομόσπονδη πολιτεία, στην οποία το 37% της γης μεταβιβάζεται στη νέα κυβέρνηση των Κούρδων.

Η νέα ομόσπονδη πολιτεία παίρνει το όνομα "Ενωμένη Τουρκική Δημοκρατία", και σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα, οι δύο κύριες εθνικές ομάδες (Τουρκική και Κουρδική) έχουν ίση εκπροσώπηση στη νέα προτεινόμενη Γερουσία, ανεξάρτητα από την πληθυσμιακή τους σύνθεση. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η υφιστάμενη πολιτεία παύει να υπάρχει.

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποτελείται από ίσο αριθμό Κούρδων (18% του πληθυσμού) και Τούρκων (80% του πληθυσμού) δικαστών, συν τρεις ξένους δικαστές. Εφ' όσον δεν υπάρχει ιεραρχία νόμων, η ομοσπονδία είναι στην ουσία συνομοσπονδία, στην οποία οι συνιστώσες πολιτείες είναι η πηγή των νόμων για την κεντρική εξουσία και όχι το αντίστροφο! Οι Κουρδικοί και Τουρκικοί πληθυσμοί θα μεταναστεύσουν ο κάθε ένας στη σχετική περιοχή του. Επιβάλλονται χρονικοί περιορισμοί στο δικαίωμα της ελεύθερης και μόνιμης εγκατάστασης Τούρκων πίσω στα σπίτια και τις περιουσίες τους στην Κουρδική Συνιστώσα Πολιτεία.

Οι Κούρδοι δεν υπόκεινται σε αντίστοιχους περιορισμούς. Όσοι Τούρκοι επιλέξουν να ζήσουν στα παλιά σπίτια τους στην περιοχή υπό Κουρδική διοίκηση, δεν έχουν καθόλου πολιτικά δικαιώματα, διότι μόνον οι Κούρδοι έχουν δικαίωμα εκλογής των πολιτικών εκπροσώπων της Κουρδικής Συνιστώσας Πολιτείας. Επιπλέον, στους Τούρκους που θα παραμείνουν στις περιοχές υπό Κουρδική διοίκηση, δεν θα επιτραπεί ποτέ να αποτελέσουν πέραν του 6% του πληθυσμού οποιουδήποτε χωριού.

Με αυτό τον τρόπο, οι Τούρκοι εμποδίζονται από του να έχουν τα δικά τους σχολεία, και ακόμη να τεκνοποιήσουν αφού φτάσουν πληθυσμιακά στο όριο αυτό! Η οικονομία της νέας ομοσπονδιακής Τουρκίας είναι ξεχωριστή ανά πολιτεία, χωρίς κοινή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική.

Επιπλέον, οι Τουρκικές επιχειρήσεις δεν επιτρέπεται να επενδύσουν στην Κουρδική Συνιστώσα Πολιτεία, και ενώ οι ανωτέρω διατάξεις είναι ευεργετικές για τους Κούρδους, ο Τούρκος φορολογούμενος τελικά θα πληρώσει όλες τις τροποποιήσεις, ρυθμίσεις και μετατροπές στη νέα ομόσπονδη δημοκρατία, επειδή τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ότι στις προηγούμενες δεκαετίες οι Κούρδοι υπέστησαν τα πάνδεινα και πρέπει να αποζημιωθούν.

Τέλος, οι Τούρκοι πολίτες δεν δύνανται να κινήσουν οποιεσδήποτε αγωγές και παράπονα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε σχέση με τις όποιες απώλειες περιουσίας και εισοδήματος εξ αιτίας της εφαρμογής του Σχεδίου».

Τα σχόλια, δικά σας.

ΠΗΓΗ: Posted by Daemon On Δεκεμβρίου – 19 – 2009, http://tapragmata.gr/?p=1462

Αυτή η Νεολαία δεν είναι Ορφανή

 Της Εύης  Βουλγαράκη-Πισίνα

Ετήσια επέτειος του θανάτου ενός απ' τα παιδιά μας. Του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Και η επέτειος της μνήμης χαρακτηρίστηκε από μια πορεία μάλλον πενιχρή και ιδιάζουσας ταυτότητας, αφού εκεί δεν συμμετείχε ούτε το ΚΚΕ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, παρά μόνο ο Συνασπισμός και κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Επίσης συμμετείχε και κόσμος αρκετός, ο οποίος με αρκετή αμηχανία εντάχθηκε σε μπλοκ που ίσως δεν τον εξέφραζαν και που προφανώς δεν γνώριζε τους συντελεστές τους. Ο κόσμος όμως αυτός, εκτός από την έντονη παρουσία της αστυνομίας, ήταν που στάθηκε εμπόδιο στο έργο των γνωστών αγνώστων, που σε αντίθεση με τα ΜΜΕ η ίδια η νεολαία δεν τους προσδίδει κανέναν τίτλο τιμής αλλά τους αποκαλεί απλώς «μπαχαλάκηδες».

Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την επομένη. Γιατί άραγε την επομένη; Επειδή οι εκπαιδευτικοί φορείς κόπτονται τόσο για την παιδεία; (Θεωρούμε ότι οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ, ΔΟΕ και τα συναφή φέρουν βαρύτατες ευθύνες για το κατάντημά της). Μήπως επειδή με τα σχολεία ανοιχτά χειραγωγείται καλύτερα ο μαθητόκοσμος; Ή μήπως γιατί είναι απλώς μια ευκαιρία για κοπάνα απ' τη δουλειά και απώλεια άλλης μιας (άχρηστης κατά τεκμήριο ούτως ή άλλως) εργασιακής μέρας;

Έστω. Οι πορείες έγιναν όπως έγιναν. Και η Αθήνα δεν έγινε Βηρυττός. Μείζον το πρόταγμα και ο στόχος, και επιτυχία έχει να δείξει η αστυνομία και ο νέος Υπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Όμως. Οι προληπτικοί έλεγχοι της αστυνομίας (εντάξει μέχρις εδώ) και οι πάνω από χίλιες (προληπτικές) προσαγωγές δημιουργούν σοβαρότατα ερωτήματα για την πορεία της δημοκρατίας μας. Αλλά και για την αντιμετώπιση της νεότερης γενιάς.

Στη μια από τις δυό πορείες ήμουν παρούσα. Και στις δυό ήταν εκεί τα παιδιά μου. Επίσης τα ανήψια μου, οι φίλοι των παιδιών μου, τα παιδιά των δικών μας φίλων. Και η αστυνομία προσήγαγε κάποιους εξ αυτών που απλώς περνούσαν αμέριμνοι (μάλιστα κάποιοι ούτε στην πορεία δεν πήγαιναν, αλλά απλώς κινούνταν στο κέντρο). Σε παιδιά φοβισμένα εκστόμισαν απειλές, να μην τολμήσουν να πάνε στην πορεία γιατί χάθηκαν… Τα παιδιά φοβισμένα δεν μίλησαν.

Οι γονείς όμως αναρωτιόμαστε; Προς τι όλο αυτό; Ήταν παράνομο το συλλαλητήριο; Είναι μήπως παράνομο να διαδηλώνει κανείς ειρηνικά σ' αυτή τη χώρα; Ο μόνος τρόπος να προστατεύσει η αστυνομία τις περιουσίες των πολιτών είναι να μας κλείσει όλους ερμητικά στα σπίτια; Γιατί ο προφανής σκοπός όλων αυτών των μέτρων, δεν είναι η καταπολέμηση της βίας, αλλά ο εκφοβισμός των πολιτών και ιδίως της νεολαίας.

Σαν γονείς δεν θέλουμε να ακούσουμε ότι το παιδί μας είναι προσαχθέν. Άλλωστε αυτό μοιάζει με συνώνυμο του «απαχθέν», καθώς για ώρες επί ωρών κανείς δεν γνωρίζει που είναι το παιδί, καμία επικοινωνία δεν του επιτρέπεται, καμία καταγραφή δεν γίνεται ότι βρίσκεται π.χ. στη ΓΑΔΑ ή όπου αλλού. Αυτό συνέβη σε παιδιά φίλων, που απολύτως καμία σχέση με τη βία δεν έχουν.

Εμείς οι γονείς καθόμαστε ένα βήμα παραπίσω. Γιατί αντιλαμβανόμαστε τη σημασία της κοινωνικής ειρήνης, γιατί αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για μια υποτυπώδη έστω λειτουργία της αγοράς. Έτσι πληρώνουμε, βουβά πικραμένοι αλλά πάντως όχι εξεγερμένοι, και όλους τους λογαριασμούς που έρχονται σωρηδόν. Τα πράσινα τέλη στα παλιά αυτοκίνητα, από μια κυβέρνηση που ρίχνει σωρηδόν τα χημικά και τα δακρυγόνα. Το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας, ενώ πολλοί συμπολίτες μας δεν γνωρίζουν ούτε πως θα πληρώσουν τη ΔΕΗ του σπιτιού τους που χτίστηκε ίσως σε καλύτερες μέρες. Η αγορά γνωρίζει ότι μάταια περιμένει τον 13ο μισθό, ο οποίος θα πάει όλος πίσω στο αδηφάγο δημόσιο με τη μια μορφή ή την άλλη και δεν θα μείνει τίποτε, ούτε καν για την αποπληρωμή δανείων και καρτών. Σκύβουμε το κεφάλι και βουβά ακολουθούμε αποδεχόμενοι ότι είναι μείζον το πρόταγμα να σωθεί η οικονομία και να μην καταβαραθρωθούμε συλλογικά.

Δεν μας λείπει όμως και η επίγνωση ότι άλλος πεινά και άλλος μεθύει. Δεν μας λείπει η επίγνωση ότι η νεολαία βρίσκεται σε εργασιακό αδιέξοδο και σε αδιέξοδο γενικώς.

Δεν θα μείνουμε για πολύ άπραγοι θεατές, αν νιώσουμε ότι η εξαπάτηση συνεχίζεται, ότι η σπατάλη δεν περιορίζεται, ότι οι όροι ζωής δεν βελτιώνονται, ότι το δημόσιο δεν συμμαζεύεται, ότι τα ταμεία μας δεν εξυγιαίνονται.
Ο πόνος του γονιού που ξέρει ότι τα παιδιά του θα ζήσουν σε πολύ χειρότερες συνθήκες από τον ίδιο είναι βαρύς και δυσβάσταχτος. Και τα παιδιά μας δεν είναι ορφανά. Ας το γνωρίζει αυτό η όποια διακυβέρνηση.

Πέτυχε η αστυνομία τον περιορισμό των εκτρόπων. Πραγματικά συγχαρητήρια. Πέτυχε όμως και να νιώσει η νεολαία μια ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση, να μάθει τι θα πει αυταρχισμός από νωρίς. Μια τόσο πολλαπλά στριμωγμένη νεολαία, δεν θα εξεγερθεί κάποια στιγμή; Και η έκρηξή της δεν θα είναι και πάλι ένα κύμα άλογο, ορμητικό, ανεξέλεγκτο;

Περιμένουμε η Πολιτεία να δει επιτέλους τη Νεολαία όχι ως οιονεί ταραξίες αλλά ως το μέλλον και το παρόν του τόπου. Περιμένουμε να τους δώσει ένα μέλλον και να τους αφήσει ένα παρόν. Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για επιτυχία και για πραγματική προστασία του πολίτη.

ΠΗΓΗ: Εφημ. «Χριστιανική», Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009, φ. 811 (1123), σελ. 9, ηλ. δημοσίευση Τετάρτη, 09 Δεκέμβριος 2009,

http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/811/aute-neolaia-den-einai-orphane.html

Η αναβίωση του μεσαίωνα στον εκφεουδαρχισμό της πολιτικής* Βιβλιοπαρουσίαση

Του Γιάννη Στρούμπα

 

Κώστας Χρυσόγονος, «Η ιδιωτική δημοκρατία. Από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία», εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 288.

Τη μακρά πολιτειακή ιστορία των Νεοελλήνων, η οποία ξεκινά ήδη πριν από την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, παρακολουθεί, ερμηνεύει και σχολιάζει ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Κώστας Χρυσόγονος στο βιβλίο του «Η ιδιωτική δημοκρατία» (υπότιτλος: «Από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία»). Διαπιστώνοντας την κόπωση και την ανησυχητική πρόωρη γήρανση της ελληνικής δημοκρατίας μεταπολιτευτικά, η οποία ενισχύει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για το πολιτικό σύστημα, ο συγγραφέας προβαίνει στη διερεύνηση του προβλήματος, καταθέτοντας και τις προτάσεις του για θεσμικές μεταρρυθμίσεις προκειμένου να αναχωματιστεί η κρίση.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 285, 16/12/2009.

            Το βιβλίο διαιρείται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος με τον τίτλο «Το ιστορικό πλαίσιο» επιχειρείται μία ιστορική ανασκόπηση των συνθηκών που οδήγησαν στη γέννηση των ελληνικών πολιτειακών θεσμών. Το δεύτερο μέρος τιτλοφορείται «Το πολιτικό σύστημα», καθώς εδώ συνθέτονται τα χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Το τρίτο μέρος επιγράφεται «Οι δικαστικοί θεσμοί». Σ' αυτό περιλαμβάνονται η παρουσίαση της δυσλειτουργίας των σύγχρονων δικαστικών θεσμών και οι προτάσεις του συγγραφέα για την ευρυθμότερη λειτουργία τους.

            Ο Χρυσόγονος αφιερώνει το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του σε μία εκτενή και διεισδυτική ερμηνεία των χαρακτηριστικών που φέρουν οι ελληνικοί πολιτειακοί θεσμοί από τη γέννησή τους, επειδή οι ιδιομορφίες των συνθηκών γέννησης και ανάπτυξής τους επηρέασαν συνολικά τη συγκρότηση και τη λειτουργία των θεσμών, γεγονός που εξηγεί τις οργανικές τους διαταραχές μέχρι και σήμερα. Η λαϊκή κυριαρχία δεν υλοποιήθηκε ποτέ τον 19ο αιώνα, καθώς τα συντάγματα του 1844 και του 1864 δεν αμφισβήτησαν τη μοναρχία, θεωρώντας την διαιτητή μεταξύ των αντίπαλων πολιτικών φατριών. Ακόμη και στον 20ο αιώνα, από το κίνημα στο Γουδί ως την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών το 1974, οι συνταγματικοί θεσμοί δεν λειτούργησαν ομαλά. Η λαϊκή δημοκρατία κατοχυρώνεται μόνο μεταπολιτευτικά, μα και πάλι επιβαρύνεται από τις πολιτικές δυναστείες.

            Η διαρκώς ανώμαλη κατάσταση, που επισφραγιζόταν από τις αυθαίρετες επεμβάσεις του εκάστοτε βασιλιά ή την ανάμειξη του στρατού στην πολιτική, εμπόδιζε τις απόπειρες αναθεώρησης του συντάγματος, λόγω του φόβου νέων αυθαιρεσιών. Ως το 1975 δεν υπήρξε καμία αυθεντική αναθεώρηση. Η αναθεώρηση, πάλι, του 2001, με την εκχώρηση πολιτικών εξουσιών σε «ανεξάρτητες αρχές», απέδειξε την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσει την κρίση που το μαστίζει. Πέρα όμως από τις όποιες ατέλειες του συντάγματος, το πραγματικό πρόβλημα σήμερα έγκειται στην αδυναμία ή και την απροθυμία του πολιτικού συστήματος να διασφαλίσει την εφαρμογή των νόμων.

            Το εν λόγω πολιτικό σύστημα ο Χρυσόγονος το περιγράφει διεξοδικά στο ομότιτλο δεύτερο μέρος του βιβλίου του. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα διαδραματίζουν τα πολιτικά κόμματα. Ως φορείς ιδεολογικού στίγματος τα κόμματα υποτίθεται ότι αναλαμβάνουν την ουσιαστική αντιπροσώπευση των πολιτών. Καθώς όμως οι αρμοδιότητες συγκεντρώνονται σε λίγα ηγετικά στελέχη, τα κόμματα θυμίζουν ολιγαρχίες που χειραγωγούν την κοινωνία αντί να την χειραφετούν. Έτσι η ποιότητα της δημοκρατίας υποβαθμίζεται. Παράλληλα με την ολιγαρχική εσωτερική λειτουργία των κομμάτων, εμφανές είναι σήμερα και το ιδεολογικό τους έλλειμμα, με τον περιορισμό των προγραμματικών τους διαφορών, που φτάνει μέχρι την αμφισβήτηση της παραδοσιακής διάκρισης «δεξιάς – αριστεράς». Η δυσαρέσκεια ή και η απάθεια των πολιτών τούς οδηγούν σε αποστασιοποίηση από την πολιτική ζωή.

            Η απομάκρυνση των εκλογέων από τα κόμματα, σε συνδυασμό με τα ασαφή ιδεολογικώς πολιτικά προγράμματα, επιτρέπει στις κομματικές ηγεσίες να διαπλέκονται ευκολότερα με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες. Ο ανταγωνισμός των κομμάτων μάλιστα τα στρέφει προς αυτούς, αφού οι ανάγκες των αυξημένων δαπανών που προκύπτουν δεν μπορεί να καλυφτούν απ' την κρατική χρηματοδότηση. Έτσι τα κόμματα, αν και κρατικοδίαιτα, δεν ανεξαρτητοποιούνται από τους ιδιώτες χρηματοδότες. Εξάλλου ο ιδεολογικός αποχρωματισμός των σύγχρονων πολυσυλλεκτικών κομμάτων τα ωθεί σε αντιφατικές υποσχέσεις προς ετερόκλητες ομάδες. Οι υποσχέσεις όμως δεν είναι δυνατό να εκπληρωθούν μετεκλογικά λόγω της αντιφατικότητάς τους. Ο παράλληλος περιορισμός των πολιτικών διαφοροποιήσεων στο πλαίσιο λειτουργίας της Ε.Ε. εγείρει την αμφισβήτηση απέναντι στην αποτελεσματικότητα και την ύπαρξη των πολιτικών κομμάτων. Έτσι η πολιτική αποπολιτικοποιείται και η δημοκρατία υποβαθμίζεται.

            Όσο εύκολη αποδεικνύεται η ιδεολογική σύγχυση των σύγχρονων κομμάτων και η προσαρμογή τους στις «ολιγαρχίες χρηματοδοτών», τόσο δύσκολη είναι η κάθαρσή τους από τις ανομίες τους. Η ποινική δικαιοσύνη δεν αγγίζει τα πολιτικά πρόσωπα, ενώ και η «αυτοκάθαρση» μένει σχήμα λόγου. Η αδυναμία θεραπείας των νοσημάτων έγκειται κυρίως στην αυταρχική οργάνωση των κομμάτων, την οικογενειοκρατία, την έλλειψη δικαστικής ανεξαρτησίας και την ανοχή στην παραοικονομία και την παραβατικότητα. Η απουσία εσωκομματικής δημοκρατίας, με αρχηγούς που επιβάλλουν τις προσωπικές τους αποφάσεις, δυσχεραίνει τη διαφάνεια: στα οικονομικά των κομμάτων έχουν πρόσβαση μόνο οι αρχηγοί και οι έμπιστοί τους. Έτσι, οι συναλλαγές με την «ολιγαρχία χρηματοδοτών» είναι αδύνατο να ελεγχθούν, οπότε δεν καταπολεμείται ούτε η διαφθορά. Το φαινόμενο αποκτά βάθος στον χρόνο όταν τα αξιώματα ανακαταλαμβάνονται από διαδοχικές γενιές της ίδιας πολιτικής οικογένειας. Καθώς μάλιστα η πολιτική εξουσία χειραγωγεί τη δικαστική με την επιλογή των μελών του Άρειου Πάγου, το αδιέξοδο επιτείνεται. Γι' αυτό και ποινικές υποθέσεις που ενοχλούν τις κυβερνήσεις δικαστικά τελματώνουν. Αν συνυπολογιστεί η προϊούσα ανοχή στην παραβατικότητα, καθίσταται εμφανέστερος ο φαύλος κύκλος από την ανομία στην πολιτική κι αντίστροφα: οι φορείς της παραοικονομίας δωροδοκούν την πολιτική εξουσία για να τους ανέχεται, ενώ εκείνη προορίζει τα αθέμιτα έσοδά της πίσω στην παραοικονομία. Όσο λοιπόν τα κόμματα χρηματοδοτούνται από τον παράδοξο συνδυασμό του κράτους και των αφανών ιδιωτών χρηματοδοτών, ζυμώνεται ένα πάντρεμα της δημόσιας με την ιδιωτική εξουσία, το οποίο θυμίζει τη φεουδαρχία στο μεσαίωνα κι εκφεουρδαχίζει περαιτέρω την πολιτική. Η εξουσία ασκείται σταθερά από λίγους, όπως και στον μεσαίωνα. Αυτό είναι το ανώτατο στάδιο της κλεπτοκρατίας. Η δημοκρατία ποδηγετείται από την ολιγαρχία των προαναφερόμενων ιδιωτών, χάνοντας απολύτως φυσιολογικά το νόημά της, και ευλόγως προσδιορίζεται από τον Χρυσόγονο σαν «ιδιωτική».

            Ενώπιον της νοσηρής κατάστασης, η καταφυγή στη δικαιοσύνη θα 'πρεπε να συνιστά κάποια ελπίδα ίασης. Όπως όμως εξηγεί ο συγγραφέας στο τρίτο μέρος του βιβλίου του, η ελληνική δικαιοσύνη αντιμετωπίζει σειρά προβλημάτων που δεν της επιτρέπουν να απονείμει δίκαιο. Ένας όγκος ποινικών υποθέσεων εμποδίζει την έγκαιρη εκδίκασή τους. Η Διοίκηση ευθύνεται σημαντικά για τη διόγκωση αυτή, καθώς αδυνατεί να εφαρμόσει τους νόμους και να επιβάλει κυρώσεις. Παράλληλα παρανομεί και η ίδια όταν επιμένει σε νόμους που 'χουν κριθεί αντισυνταγματικοί, χωρίς να συμμορφώνεται στις ακυρωτικές αποφάσεις.

            Η εξάρτηση της δικαιοσύνης από την πολιτική γιγαντώνει τα προβλήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν υποθέσεις ποινικού ενδιαφέροντος όπου η εισαγγελική έρευνα καρκινοβατεί (απαγωγές Πακιστανών, υποκλοπές, σκάνδαλο Siemens), τη στιγμή που σε άλλες επιδεικνύεται υπερβάλλων ζήλος (προσωρινή κράτηση της βασικής κατηγορουμένης στην υπόθεση Ζαχόπουλου, χωρίς να συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις). Η αμφισβήτηση λοιπόν της δικαιοσύνης επέρχεται φυσιολογικά και ευνοεί την ήδη δρομολογημένη τροχιά παρακμής.

            Η έλλειψη συνταγματικού δικαστηρίου στην Ελλάδα δυσχεραίνει περαιτέρω την κατάσταση, αφού δεν ευνοεί την εναρμόνιση της όποιας εξουσίας με τους κανόνες δικαίου. Ακόμη και η διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας ενός νόμου δεν οδηγεί αυτόματα στην ακύρωσή του, με αποτέλεσμα διοικητικές πράξεις που στηρίχτηκαν σε νόμους αντισυνταγματικούς να παγιώνονται σαν τετελεσμένες. Η ανασφάλεια δικαίου είναι γεγονός.

            Δεδομένων των παραπάνω προβλημάτων ο Χρυσόγονος θεωρεί απαραίτητη την ίδρυση συνταγματικού δικαστηρίου, αρκεί να μην τελούν τα μέλη του υπό κυβερνητικό έλεγχο και να δημοσιοποιούνται οι αποφάσεις του ώστε να τίθενται σε κριτική. Το σημαντικότερο όμως ζητούμενο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι η ανατροπή του εκφεουδαρχισμού του, ο οποίος, με τη σύντηξη της δημόσιας με την ιδιωτική εξουσία, μετατρέπει την πολιτική σε ιδιωτική υπόθεση των πολιτικών δυναστειών και των οικονομικών συμφερόντων του περίγυρού τους, υπονομεύοντας το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου.

            Με λόγο ευθύβολο, τολμηρό κι εμπεριστατωμένο ο Χρυσόγονος αναδεικνύει τις δυσλειτουργίες του σύγχρονου πολιτικού συστήματος, το οποίο, σε μια ολισθηρή πορεία παρακμής, τείνει να αναβιώσει μεσαιωνικά χαρακτηριστικά προσωποποιώντας τα στη φυσιογνωμία του. Προσκομίζοντας συγκεκριμένα στοιχεία ο συγγραφέας θέτει το δάχτυλο στον τύπο των ήλων. Για τη θεραπεία των πληγών καταθέτει προτάσεις ρεαλιστικές, η εφαρμογή των οποίων ωστόσο προϋποθέτει την πολιτική βούληση. Όσο αυτή δεν ενεργοποιείται, η κλεπτοκρατική «ιδιωτική δημοκρατία» παγιώνεται.

Γιάννης Στρούμπας

Προς… παράταση η σωτηρία του πλανήτη

Του Τάσου Σαραντή*

Mπορεί να ήταν μία από τις μεγαλύτερες διασκέψεις στην ιστορία, αλλά η Kοπεγχάγη δεν φαίνεται να φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα που αφορούσε μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Mπορεί να ήταν μία από τις μεγαλύτερες διασκέψεις στην ιστορία, αλλά η Kοπεγχάγη δεν φαίνεται να φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα που αφορούσε μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Mέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, είχε γίνει γνωστό ότι επίτευξη συμφωνίας για το σημαντικό ζήτημα της περικοπής των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου δεν αναμένεται να προκύψει. Στην πραγματικότητα, αυτό που έλειψε από τις διαπραγματεύσεις ήταν οι αμοιβαίες υπαναχωρήσεις και οι συμβιβασμοί.

Αν, τελικά, υπήρξε κάποια σύμπλευση στη Διάσκεψη της Kοπεγχάγης αυτή αφορούσε τις αναγκαίες χρηματοδοτήσεις προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, προκειμένου να προσαρμοστούν και να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή. Oλα δείχνουν ότι οι σκληρές διαπραγματεύσεις που πραγματοποιήθηκαν -και καταγράφονται μέρα προς μέρα στο χρονικό που ακολουθεί- είναι αναγκαίο να συνεχιστούν.

Hμέρα πρώτη [7/12]

H Nότια Aφρική ανακοινώνει ότι θα προχωρήσει στον περιορισμό της αύξησης των εκπομπών κατά 34% ως το 2020, στόχος μεγαλύτερος από αυτόν που απαιτείται από τις αναπτυσσόμενες χώρες (μείωση της προβλεπόμενης αύξησης των εκπομπών κατά 15% – 30% έως το 2020).

Σε διαφορετικό μήκος κύματος ο Δανός πρωθυπουργός, Φογκ Pασμούσεν, έκανε λόγο για μία συμφωνία που θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη το «εθνικό πλαίσιο» κάθε χώρας συνηγορώντας, ουσιαστικά, υπέρ των αμερικανικών θέσεων που επιζητούν έναν διαφορετικό μηχανισμό αξιολόγησης και συμμόρφωσης από αυτόν που η διεθνής κοινότητα χρησιμοποιεί στο Πρωτόκολλο του Kιότο.

Hμέρα δεύτερη [8/12]

Προκύπτουν οι πρώτες διαφωνίες, με αφορμή κείμενο της Δανίας που φέρνει σε μειονεκτική θέση τις αναπτυσσόμενες χώρες οι οποίες ζητούν να επωμιστούν τα πιο πλούσια κράτη μεγαλύτερο κόστος για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Tο κείμενο θέτει εμπόδια στις αναπτυσσόμενες χώρες, ζητώντας από τις πιο πλούσιες να μειώσουν λιγότερο τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ενώ προβλέπει πιο σκληρούς περιορισμούς για τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Hμέρα τρίτη [9/12]

Aίτημα του Tουβαλού για προσωρινή αναστολή των διεργασιών, αφού οι αναπτυγμένες χώρες δεν φαίνονται διατεθειμένες να στηρίξουν τον νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα της τελικής συμφωνίας.

Hμέρα τέταρτη [10/12]

Συνεχίζονται οι έντονες παρασκηνιακές συζητήσεις γύρω από το καυτό ζήτημα του νομικά δεσμευτικού χαρακτήρα της νέας συμφωνίας.

H Διάσκεψη χωρίζεται στα τρείς ομάδες: κάποιες βιομηχανικές χώρες θέλουν ένα νέο, διαφορετικού είδους, πρωτόκολλο θέτοντας ζήτημα ακόμη και κατάργησης του Πρωτόκολλου του Kιότο, οι μεγάλες αναπτυσσόμενες χώρες και οι χώρες του OΠEK, από την άλλη, θέλουν πιο αυστηρούς στόχους μείωσης εκπομπών από τις ανεπτυγμένες χώρες αλλά δεν επιθυμούν νομικά δεσμευτική συμφωνία, ενώ οι πιο φτωχές και λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες (μαζί με τις μικρές νησιωτικές) επιθυμούν τη διατήρηση του νομικά δεσμευτικού χαρακτήρα του Kιότο και μετά το 2012 καθώς και ένα νέο Πρωτόκολλο με αυστηρές δεσμεύσεις για τις HΠA.

Ως ενθαρρυντική εξέλιξη θεωρήθηκε η απόφαση της Eυρωπαϊκής Eνωσης να προσφέρει αρωγή 7,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε τρία χρόνια, από το 2010, προς τις φτωχές χώρες για να τις βοηθήσει να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια κλιματική αλλαγή. O επικεφαλής του Προγράμματος του OHE για τις Kλιματικές Aλλαγές, Iβο ντε Mπόερ, δηλώνει ότι οι διαπραγματεύσεις έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο, ιδιαίτερα όσον αφορά το θέμα της ανταλλαγής τεχνολογιών, οι οποίες είναι πολύ σημαντικές για τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Hμέρα πέμπτη [11/12]

Tο πρώτο επίσημο προσχέδιο συμφωνίας για την κλιματική αλλαγή κάνει λόγο για περιορισμό της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 1,5 με 2 βαθμούς Kελσίου, χωρίς όμως να καταλήγει σε μία από τις δύο αυτές επιλογές. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, αναφέρεται ότι οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων πρέπει να μειωθούν σημαντικότατα μέχρι το 2050, σε σύγκριση με το 1990, αφήνοντας ανοιχτές τρεις επιλογές: κατά 50%, κατά 85% ή κατά 90%.

Oι HΠA εξέφρασαν την αντίθεση τους για το προσχέδιο επισημαίνοντας: «αν μιλάμε για την ανάγκη περιορισμού της υπερθέρμανσης κάτω από 2 βαθμούς Kελσίου, δεν μπορούμε να μιλάμε σοβαρά όταν οι κυριότερες αναπτυσσόμενες χώρες δεν ετοιμάζονται να παίξουν ένα ουσιαστικό ρόλο». «Eίναι στο συμφέρον του Kαναδά η αντικατάσταση του Πρωτοκόλλου του Kιότο με μία άλλη συμφωνία», δήλωσε από την πλευρά του ο υπουργός περιβάλλοντος της χώρας.

Hμέρα έκτη [12/12]

Tα προσχέδια μιας συμφωνίας για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών στην Kοπεγχάγη δεν είναι επαρκή και θα πρέπει να περιλάβουν πιο σκληρά μέτρα, δηλώνει ο Eπίτροπος της E.E. για το Περιβάλλον, Σταύρος Δήμας. «Δεν είναι επαρκή επειδή ως έχουν δεν θα επιφέρουν μειώσεις των εκπομπών που θα κρατήσουν τις αλλαγές της θερμοκρασίας κάτω των 2 βαθμών», ανέφερε.

Hμέρα έβδομη [13/12]

Eννιακόσια εξήντα οκτώ άτομα συνελήφθησαν σε διάφορες επεμβάσεις της αστυνομίας στην Kοπεγχάγη, όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στο περιθώριο της Διάσκεψης.

Hμέρα όγδοη [14/12]

Nέα διακοπή των διαπραγματεύσεων έπειτα από αποχώρηση των αφρικανικών χωρών από το γκρουπ συζητήσεων για τη μακρόχρονη συνεργασία (AWG-LCA), που κατηγόρησαν την προεδρία της Δανίας ότι υπονομεύει τις διαπραγματεύσεις στο άλλο γκρουπ (AWG-KP), που επεξεργάζεται τη συνέχεια του Πρωτοκόλλου του Kιότο. Mε τη σειρά του, το μπλοκ των αναπτυσσόμενων χωρών (G77-Kίνα) αποφάσισε την αποχή από τις συζητήσεις στο πρώτο γκρουπ έως ότου λάβει διαβεβαιώσεις από την προεδρία ότι δεν μεθοδεύονται διαδικασίες υπονόμευσης του Kιότο. Oι εργασίες ομαλοποιήθηκαν έπειτα από διαβεβαιώσεις της δανικής προεδρίας ότι ένα μέρος τους θα αφιερωθεί αποκλειστικά στο Πρωτόκολλο του Kιότο. O Aμερικανός υπουργός Eνέργειας, Στίβεν Tσου, εξαγγέλλει ένα πενταετές σχέδιο ύψους 350 εκατομμυρίων δολαρίων χρηματοδοτούμενο από τις κύριες βιομηχανικές χώρες για την προώθηση της «καθαρής» ενέργειας στις αναπτυσσόμενες.

Hμέρα ένατη [15/12]

Oι υπουργοί περιβάλλοντος των ανεπτυγμένων χωρών δεν καταλήγουν σε στόχους μειώσεων που να βρίσκονται στα όρια που έχει θέσει η επιστήμη, αφού προτείνουν μειώσεις των εκπομπών 17% – 19% κατά μέσο όρο, ούτε καν το μισό από το «τουλάχιστον 40%» που θεωρείται αναγκαίο για την αποφυγή ανεξέλεγκτων κλιματικών αλλαγών. Oι HΠA, εμμένουν στη μείωση εκπομπών κατά 4%, ενώ η Kίνα δηλώνει ότι δεν έχει πρόθεση να θέσει προς συζήτηση τους στόχους για τη μείωση των εκπομπών πριν από την ολοκλήρωση της διάσκεψης.

O Nικολά Σαρκοζί δηλώνει ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ της E.E. και των αφρικανικών χωρών σχετικά με τους στόχους για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. O θάνατος του Πρωτοκόλλου του Kιότο στη διάσκεψη της Kοπεγχάγης ισοδυναμεί με θάνατο της Aφρικής, εκτιμά η Aφρικανική Ένωση. H διάσκεψη μπορεί να αποτύχει χωρίς ένα συμβιβασμό, δηλώνει η υπουργός Kλίματος και Eνέργειας της Δανίας ενώ για επίτευξη κάποιας προόδου, αλλά μη ικανοποιητικής, κάνει λόγο ο ύπατος εκπρόσωπος του OHE για το κλίμα, Iβο ντε Mπόερ. O πρώην αντιπρόεδρος των HΠA, Aλ Γκορ, ζητάει μια σύνοδο Kορυφής τον Iούλιο του 2010 στην Πόλη του Mεξικού που θα ολοκληρώσει τη συνθήκη της Kοπεγχάγης.

Hμέρα δέκατη [16/12]

Oι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται σε μια χαώδη ατμόσφαιρα. Tο Πρωτόκολλο του Kιότο «βρίσκεται στην εντατική, αν δεν είναι ήδη νεκρό», δηλώνει ο υπουργός Περιβάλλοντος της Iνδίας, εκπρόσωποι της οποίας κάνουν λόγο για το «απόλυτο παζάρι, ενώ το Tουβαλού συνέκρινε τη διάσκεψη με τον Tιτανικό. Πολύ δύσκολο να επιτευχθεί συμφωνία στην Kοπεγχάγη εκτιμά ο βρετανός πρωθυπουργός, ενώ ο πρωθυπουργός της Σουηδίας και προεδρεύων της Eυρωπαϊκής Ένωσης, Φρέντρικ Pάινφελντ, εκφράζει αμφιβολίες για τη δυνατότητα επίτευξης συμφωνίας.

H αμερικανική πλευρά επιμένει κάθε χώρα να θέτει τους δικούς της στόχους για τη μείωση των εκπομπών. Πρόταση της Iαπωνίας για διάθεση 5 δισ. δολαρίων ετησίως έως το 2012 για άμεση βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες. O OΠEK δηλώνει ότι θα αγωνιστεί για να αποτρέψει την επιβολή φόρου στις εκπομπές των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Hμέρα ενδέκατη [17/12]

Σύμφωνα με επίσημο έγγραφο του OHE που διέρρευσε στη δημοσιότητα, η διαγραφόμενη συμφωνία, βάσει των συγκεκριμένων δεσμεύσεων που βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, οδηγεί σε αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας τουλάχιστον κατά 3 βαθμούς Kελσίου, κάτι που σημαίνει ότι οι ηγέτες εν γνώσει τους θέτουν στόχους που δεν θα συγκρατήσουν την αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από τους 2 βαθμούς.

H Xίλαρι Kλίντον ανακοίνωσε ότι οι HΠA θα συνεισφέρουν στη χρηματοδότηση προς τις αναπτυσσόμενες χώρες στο πλαίσιο ενός συνολικού ποσού περίπου στα 100 δις δολαρίων, ενώ η Kίνα ανακοίνωσε ότι θα δείξει ευελιξία στο θέμα της διαφανούς διαδικασίας καταμέτρησης των εκπομπών της.

Hμέρα δωδέκατη [18/12]

Tη συνέχιση των διαπραγματεύσεων μετά τη διάσκεψη της Kοπεγχάγης για την υιοθέτηση μιας ή περισσοτέρων συνθηκών, το αργότερο στο τέλος του 2010, προτείνει το σχέδιο συμφωνίας που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση. Στο κείμενο αναφέρεται ότι η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη δεν πρέπει να ξεπεράσει τους 2 βαθμούς Kελσίου επάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, ότι χρειάζονται δραστικές περικοπές στην εκπομπή αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ενώ δεν συγκεκριμενοποιείται αριθμητικά η αναγκαία μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου μέχρι το 2020 ή το 2050.

Yποστηρίζεται η χορήγηση 100 δισ. δολαρίων ετησίως ως κλιματική βοήθεια προς τις αναπτυσσόμενες χώρες μέχρι το 2020 και η χορήγηση 30 δισ. για τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες στην περίοδο 2010 – 2012. O Mπαράκ Oμπάμα κάλεσε τους ηγέτες του πλανήτη να καταλήξουν σε μία συμφωνία για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, αλλά δεν προσφέρθηκε να προχωρήσει σε νέες δεσμεύσεις για τη μείωση των ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. H Kίνα δήλωσε αποφασισμένη να τηρήσει, ίσως και να ξεπεράσει, το στόχο που έχει θέσει για περιορισμό των εκπομπών (40% – 45% μέχρι το 2020), σε σχέση με τα επίπεδα του 2005.

* sarantis@pegasus.gr

ΠΗΓΗ: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=13816&subid=2&pubid=23133165

Μεσσίες και Μεσσιανισμός 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Μεσσσίας είναι η ελληνική έκφραση της εβραϊκής λέξης που στα ελληνικά αποδίδεται ως χριστός. Είναι δηλαδή αυτός που χρίεται με λάδι προκειμένου να αναλάβει, με βάση την εβραϊκή παράδοση, αξίωμα ιερατικό, βασιλικό ή προφητικό. Ο εβραϊκός λαός στην πολυετή σκλαβιά του υπό διαφόρους κατακτητές αντλούσε ελπίδα, και εξ αυτής δύναμη να υπομένει, με την πίστη στην έλευση του μεσσία, ο οποίος όχι απλώς θα λύτρωνε τον εκλεκτό λαό του Θεού από τα δεινά, αλλά και θα τον καθιστούσε κυρίαρχο επί των άλλων λαών.

Ο Μεσσίας ήλθε, όταν ήλθε και το πλήρωμα του χρόνου, πλην όμως δεν τον δέχθηκαν οι δικοί του, οι Ιουδαίοι. Και όχι μόνο δεν τον δέχθηκαν, αλλά και τον σταύρωσαν. Ήταν η τιμωρία Του για την εισαγωγή στον κόσμο των "λογικών" του υπερλόγου. Επέλεξε ως τόπο για τη γέννησή του στάβλο βρωμερό καταφρονώντας τη χλιδή του παλατιού των εγκοσμίων βασιλέων. Φανέρωσε την έλευσή του σε κάποιους απόμακρους μάγους, που δεν γνωρίζουμε τί απόγιναν μετά την προσκύνησή Του, και σε κάποιους αγράμματους βοσκούς ανήμπορους να μεταδώσουν με πειθώ το μήνυμά του στους ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης. Εμφανίστηκε ως κομίτης στον ναό σε παιδική ηλικία και κατέπληξε τους ιεροδιδασκάλους και μετά χάθηκε για χρόνια πολλά. Και όταν ξαναεμφανίστηκε, συνοδευόμενος από αγράμματους ψαράδες, έδειξε έντονη τη διάθεση να συγκρουστεί κατά μέτωπο μ' εκείνους που ξημεροβραδιάζονταν διαβάζοντας ό,τι ήταν γραμμένο γι' Αυτόν στις διφθέρες. Κατάφερε βέβαια να συγκινήσει βαθειά τον λαό, όμως το λαό και μόνο τον αστοιχείωτο, που δεν είχε ιδέα για προφητείες και για την έλευση του μεσσία. Αυτόν τον λαό συγκέντρωσε, παρηγόρησε, γιάτρεψε, έδωσε ελπίδες, ενδυνάμωσε, ώστε να αντέχει στις επί γης θλίψεις. Τον άκουγαν και οι νομοδιδάσκαλοι, μέσω παρευρισκομένων εγκαθέτων τους, και τον μελέτησαν αιώνες αργότερα άλλοι που αρνήθηκαν να τον ακολουθήσουν. Οι πρώτοι τον απέρριψαν κατηγορηματικά, διότι δεν είχε την παραμικρή διάθεση να πραγματώσει το όνειρό τους της επίγειας κυριαρχίας. Οι άλλοι, επειδή δήθεν γεννούσε ελπίδες για απόλαυση σε κάποιαν άλλη ζωή, επειδή, για να χρησιμοποιήσουμε σύγχρονη γλώσσα, πλημμύρισε τον κόσμο με ακάλυπτες επιταγές.

Οι επικριτές του στάθηκαν εντελώς ανήμποροι να κατανοήσουν το βάθος της διδασκαλίας Του. Έχοντας παγιωμένη της αντίληψη περί της ανθρώπινης φύσεως, η οποία για την Εκκλησία του Χριστού είναι η μετά την πτώση των πρωτοπλάστων φύση, η πεπτωκυία στη θεολογική γλώσσα, επέκριναν το ευαγγελικό μήνυμα ως την κατ' εξοχήν ουτοπία της ιστορίας (Δεν θα σχοληθούμε με τους άλλους που ασέλγησαν επί της ιστορίας αρνούμενοι την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού). Γι' αυτό και ο όρος μεσσιανισμός στους νεότερους χρόνους είναι ταυτόσημος με τη διασπορά φρούδων ελπίδων. Όλοι αυτοί οι κυριαρχούμενοι από τη λογική, την οποία λάτρευσαν ως μοναδική θεά, παραβλέποντας το ότι ο καθένας μας λατρεύει διαφορετική λογική, εκείνη δηλαδή που αρμόζει στην προσωπικότητά του, καταφρόνησαν τόσο τον ευαγγελικό λόγο, όσο και την ιστορία.

Ο Χριστός, σε αντίθεση προς τους ποικίλους δημαγωγούς και λαοπλάνους όλων των εποχών, υπήρξε το ανεπανάληπτο πρότυπο συνέπειας λόγων και έργων. Κήρυξε τη φτώχια και παρέμεινε χωρίς να έχει πού να γείρει το κεφάλι Του. Θεράπευε και χανόταν ευθύς μέσα στο πλήθος ή ζητούσε να μη γνωστοποιηθεί το συμβάν. Ευεργέτησε τον λαό, αλλά απέφυγε την ανταπόδοση με το να δεχθεί αξιώματα απ' αυτόν. Κήρυξε την αγάπη και συγχώρεσε στον σταυρό τους σταυρωτές του και κυρίως τους ηθικούς αυτουργούς.

Ο Χριστός αναπτέρωσε την ελπίδα των καταπιεσμένων υπό το βάρος της αμαρτίας προσώπων. Δεν ήλθε να θρέψει, δεν ήλθε να θεραπεύσει, δεν ήλθε να ιδρύσει την τέλεια κοινωνία. Ήλθε να αναζητήσει και να σώσει το απολωλός. Ο Χριστός δεν απευθύνθηκε σε λαό (γι' αυτό και οι ηγέτες των Εβραίων τον σταύρωσαν), αλλά στον καθένα από μας. Και απευθύνθηκε στον καθένα μας με τρόπο εντελώς "ανορθολογικό": Ζήτησε από μας να άρουμε τον σταυρό μας, αν θέλουμε να τον ακολουθήσουμε. Μας διαβεβαίωσε μάλιστα ότι στον κόσμο αυτόν θα έχουμε θλίψη. Η μόνη ελπίδα που μας προσέφερε ήταν το θάρρος, επειδή μας διαβεβαίωσε ότι αυτός υπήρξε ο νικητής (νενίκηκε). Η προσφορά της αιώνιας ζωής δεν είναι ανταπόδοση για μια προτεσταντικού τύπου πίστη, η οποία παρέχει τη βεβαιότητα της σωτηρίας μέσω μιας τυπικής γραφειοκρατικής ομολογίας. Η αιώνια ζωή είναι κατάκτηση μετά από κοπιαστικό αγώνα για την υπέρβαση της πεσμένης φύσεώς μας, έναν αγώνα για τη μετάβαση στο καθ' ομοίωσιν.

Καθηλωμένοι στην αναπηρική πολυθρόνα της "λογικής των παθών" αρνηθήκαμε τη βεβαιότητα να σταθούμε και πάλι στα πόδια μας, γι' αυτό ούτε καν επιχειρούμε. Και στροβιλιζόμαστε διαρκώς προσανατολιζόμενοι προς ποικίλους μεσσίες που κατά καιρούς εμφανίζονται σπείροντας στον κόσμο τον μεσσιανισμό τους τον αρρωστημένο, τον μεστό από αλαζονεία έπαρση και ιδιοτέλεια. Είναι κατ' αρχήν οι κλασικοί δημαγωγοί που θυσιάζουν τους λαούς τους προς ίδιον όφελος, ίδιοι και απαράλλαχτοι από τους Φαραώ της Αιγύπτου ώς τους πλανητάρχες του καιρού μας. Είναι οι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές που επαγγέλλονται την δικαιοσύνη δίχως ανάγκη μεταβολής του ατόμου (το πρόσωπο είναι άγνωστο στις ιδεολογίες). Είναι οι πάσης φύσεως διανοητές, οι οποίοι στο όνομα της ελευθερίας δήθεν, απορρίπτουν τη μεταφυσική ελπίδα, αποδεχόμενοι με υπερηφάνεια το μαρτύριο του Προμηθέα δεσμώτη, του πλέον συμπαθούς γι' αυτούς ήρωα της αρχαίας μυθολογίας, ταυτίζοντας με περισσή έπαρση τον Δία με τον σταυρωμένο και αναστημένο Χριστό! Όλοι αυτοί σε στιγμές ειλικρίνειας ομολογούν την τραγωδία του ανθρώπου δεσμώτη των παθών, αλλά χωρίς ελπίδα εκτινάσσονται στο άκρο του κυνισμού αποδεχόμενοι το αναλλοίωτο της ανθρώπινης φύσεως. Άλλοι τέλος, κατά τον 19^ο αιώνα, κυρίως, έθρεψαν τις ελπίδες και τις λαχτάρες των πονεμένων προβάλλοντας τον επιστημονικό μεσσιανισμό ως πανάκεια του συνόλου των προβλημάτων του ανθρώπου, θεωρουμένου ως βιολογικού όντος και μόνο. Και ναι μεν η επιστημονική έρευνα δια των αποτελεσμάτων της προσέφερε βίο άνετο σε κάποιους προνομιούχους λαούς, οι οποίοι έχουν επωφεληθεί στο έπακρο (ακόμη και ληστευμένα όργανα τους παρέχει αυτή από απόκληρους του πλανήτη), αλλά σε βάρος της συντριπτικής πλειονοψηφίας των συνανθρώπων μας, οι οποίοι διαβιούν ακόμη στην προεπιστημονική εποχή, χωρίς κάποιους κήρυκες να δώσουν και σ' αυτούς ελπίδα. Απεναντίας η κατάστασή τους επιδεινώνεται από έτος σε έτος λόγω της απληστίας των ολίγων, οι οποίοι όμως βιώνουν το μαρτύριο του υπαρξιακού κενού, το οποίο ως νέος αετός κατατρώγει τα σπλάχνα του αγέρωχου επαναστάτη κατά του θεού της αγάπης και της θυσίας.

Όλοι αυτοί που διέδωσαν την κατηγορία του ουτοπικού για τον ευαγγελικό λόγο απέστρεψαν τα μάτια τους από την ιστορία, την οποία έγραψαν μικρόψυχοι. Έτσι στάθηκαν ανήμποροι να κατανοήσουν τη μαρτυρία μέσω του μαρτυρίου εκατομμυρίων μαρτύρων της πίστεως. Στάθηκαν ανήμποροι να κατανοήσουν την ηθική ανάβαση εκείνων που περιφρόνησαν στο έπακρο ό,τι ο κόσμος θεωρεί αξία, δηλαδή πλούτο, αξιώματα και ηδονές. Οι μάρτυρες και οι όσιοι πέραν του ότι μαρτύρησαν για την πίστη τους έδωσαν και την καλή μαρτυρία που καταρρίπτει την κατασυκοφάντηση του λόγου του Χριστού ως ουτοπικού. Βέβαια μέρος ευθύνης έχουμε και εμείς που δηλώνουμε πιστοί και φορείς της ελπίδας Του. Εμείς που μετρούμαστε και ξανανετρούμαστε για επιβεβαίωση ότι ανήκουμε στους πολλούς, ενώ δηλώνουμε μαθητές εκείνου που τόνισε "μη φοβού το μικρόν ποίμνιον". Εμείς που σπεύδουμε να υπερασπιστούμε "χριστιανικές" κοινωνίες (ιδέ τον αγώνα για την αναγνώριση των χριστιανικών ριζών του ευρωπαϊκού πολιτισμού) και με την υποκριτική μας στάση δίνουμε την αφορμή να λοιδορείται εξ αιτίας μας το όνομα Εκείνου.

Αλλά οι επικριτές του γνωρίζουν ότι είναι ανήμποροι να πλήξουν τον κατήγορό τους που στέκεται και σήμερα ενώπιον της ανθρωπότητος και τονίζει: "Τίς ελέγχει με περί αμαρτίας;" Αν κατανοήσουμε το πρώτο μάθημα που μας έδωσε, τη φάτνη, όλα τα άλλα είναι εύκολα. Χριστός  γεννάται και εφέτος για να αναγεννήσει όλους εμάς.

 "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 20-12-2009