Σταυροπροσκύνηση και σταυροπροδοσία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Η φιλοσοφία του Σταυρού, μας λέει ο Παύλος, είναι για τους λογοκρατούμενους Έλληνες «μωρία» και για τους σωβινιστές Εβραίους «σκάνδαλο».

Σκάνδαλο, βέβαια ήταν και για τους μαθητές του Χριστού. Οι οποίοι πίστευαν ότι ο Μεσσίας θα γινόταν βασιλιάς ανώτερος του Δαβίδ και θα τους οδηγούσε στην παγκόσμια κυριαρχία.

Για να τους απαλλάξει, λοιπόν, ο Χριστός από αυτή την ουτοπία  και αυταπάτη έσπευσε να τους αποκαλύψει τον αληθινό του προορισμό: Τώρα, που πάμε στα Ιεροσόλυμα τους είπε, θα με συλλάβουν, θα με βασανίσουν, θα με καταδικάσουν και θα με σταυρώσουν…

Συνέχεια →

Το πρόβλημά μας είναι κυρίως πολιτικό

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Το σημερινό πρόβλημα όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και όλης της Ευρώπης – για να μείνουμε σε αυτές – δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι κυρίως και πρωτίστως πολιτικό. Με την επιπλέον επισήμανση πως ο βαθμός του οικονομικού προβλήματος είναι άγνωστος, καθ’ όσον αυτό που σήμερα νοούμε ως οικονομία στερείται πεδίου αναφοράς επί της πραγματικής ζωής, κυρίως από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Συνέχεια →

Κριμαία: η αρχή του τέλους της Νέας Τάξης

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Το δημοψήφισμα της Κριμαίας, όπου αποφασίστηκε η επανένωση με τη Ρωσία, καταδικάστηκε από ολόκληρη την «δημοκρατική» «διεθνή κοινότητα». Δηλαδή, την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) που εκπροσωπεί τις υπερεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και διανομή εμπορευμάτων. Η «κοινότητα» αυτή εκφράζεται πολιτικά από τα εγκληματικά κράτη της «Ομάδας των 7» που αιματοκυλούν τον ένα μετά τον άλλο τους λαούς τα τελευταία 25 περίπου χρόνια για να τους ενσωματώσουν στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Δεδομένου μάλιστα ότι η άνοδος της ΝΔΤ ήταν αποτέλεσμα όχι μόνο της ανάδυσης της παγκοσμιοποίησης,  ενός νέου συστημικού φαινομένου που έφερε η μαζική εξάπλωση των υπερεθνικών επιχειρήσεων, αλλά και της παράλληλης κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η συνέπεια ήταν ένας ιστορικά πρωτόγνωρος μονόπολος κόσμος.

Συνέχεια →

Ένας αριστερός μπορεί να είναι πλούσιος;

Του Ακιλινό Μορέλ (Μετάφραση-παρουσίαση Θανάσης Γιαλκέτσης)*

Συστατικό στοιχείο της ταυτότητας της Δεξιάς είναι η οργανική συνάφειά της με τον κόσμο των «πλούσιων» και των «ισχυρών», η αιμομικτική σχέση ανάμεσα στην εξουσία και το χρήμα. Εγείρεται ωστόσο ένα ερώτημα που αφορά την Αριστερά. Ένα ερώτημα λεπτό: εκείνο της σχέσης με το χρήμα, καθώς και της σχέσης της ελίτ με τον λαό. Ένας πολιτικός της Αριστεράς μπορεί να είναι πλούσιος; Μπορεί να συνδέεται με προσωπικότητες του πλούτου;

Συνέχεια →

 Τράπεζα αιμάτων – Τράπεζα θεμάτων

Μια ακόμη πτυχή του πολέμου ενάντια στα δικαιώματα του λαού

Του Στέλιου Μαρίνη

 Όταν είσαι καθηγητής Πανεπιστημίου, αρκεί να μη χάνεις ώρες διδασκαλίας για να ολοκληρώσεις τη διδασκαλία του μαθήματός σου μέσα στο Ακαδημαϊκό έτος. Θεωρείται δεδομένο ότι η ακαδημαϊκή διδασκαλία περιορίζεται στην καλή παρουσίαση του μαθήματος. Ο καθηγητής διδάσκει. Αν περισσέψει χρόνος απαντά σε ερωτήσεις, οι δε απαντήσεις του μπορεί κάλλιστα να είναι απλώς παραπομπή σε πηγές – βιβλιογραφία. Την ευθύνη να μάθουν το διδασκόμενο αντικείμενο έχουν οι φοιτητές.

Συνέχεια →

ΕΣΠΑ: χρηματοδότηση από την ΕΕ των μνημονίων διαρκείας
Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Δεν είναι μόνο ο Πρωθυπουργός και ο Βενιζέλος που μας έχουν γανώσει το κεφάλι από το πρωί μέχρι το βράδυ, για την »εξασφάλιση υψηλής χρηματοδότησης από το ΕΣΠΑ». Είναι που δεν υπάρχει και υποψήφιος δήμαρχος, που για να δείξει πως έχει γνώσεις του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, δεν παραλείπει να υπόσχεται και ‘’αξιοποίηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ’’. Ο στόχος αυτός αποτελεί την μοναδική σχεδόν απάντηση στο πρόγραμμα του υποψήφιου δημάρχου Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ Γαβριήλ Σακελλαρίδη, αλλά και όλων σχεδόν των υποψηφίων που στηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Συνέχεια →

Η απόλυση και η παράταση

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα

Παίζουν μαζί σου ζητώντας πάλι

ΑΜΚΑ, προτιμήσεις και αξιοπρέπεια.

 *** Συνέχεια →

Άνθρωποι και Απάνθρωποι

Του Δημ. Π. Λυκούδη*

Οι μέρες της ζωής μου παρέρχονται. Το έκπωμα της παραμονής μου από εκήλεον αποδυναμώνεται και νεκρούται. Αποστασιοποιούμαι επειδή υποστασιοποιούμαι και ακηρύκτως γεύομαι την ιδιαιτερότητα, το ακραιφνές ιδίωμα να χαμογελώ και να φαντάζω και να λοιδορώ την ειρεσιώνη επί της κεφαλής μου, επειδή εμποδών γίγνομαι επί παν εχθρικόν και αλλότριον που περιορίζει τα απροσπέλαστα όρια του νου και της σκέψης μου.

Και οι άνθρωποι παρέρχονται – ως άνθρωποι, ως απάνθρωποι; – [1] και αναζητούν ακράχολα την ευτυχία, βιάζονται να επιτελέσουν το έλδωρ της ακηλήτου ζωής, σχετίζονται και απομακρύνονται, σχετικοποιούνται και ομονοιούν. «Τί θέλουν όλοι αυτοί που λένε πως βρίσκονται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;[…] Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική και δεν βρίσκεται πουθενά» [2].

Συνέχεια →