Η αδιέξοδη αλαζονία της Δύσης

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Τον τελευταίο καιρό είμαστε μάρτυρες τρομοκρατικών ενεργειών στη Γαλλία, φοβούμαι οσονούπω και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Βεβαίως και nous sommes tous Charlie, αλλά το ζήτημα δεν είναι να συμπαραστεκόμαστε, άλλοι σίγουροι στους καναπέδες τους, άλλοι με φόβο, καταφεύγοντας γι’ αυτό στη Le Pen και στον Βορίδη με τα τσεκούρια. Το ζήτημα είναι να αντιληφθούμε τους λόγους αυτών των τρομοκρατικών ενεργειών, λόγοι που, κατά κανόνα, δεν είναι αυτοί που αμέσως φαίνονται πως είναι.

Συνέχεια →

Αρκεί μια πολιτική απόφαση της ΕΕ για κούρεμα του χρέους!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Το 80% του ελληνικού δημόσιου χρέους βρίσκεται πλέον στα χέρια κρατών της Ευρωζώνης, ευρωπαϊκών οργανισμών και του ΔΝΤ, άρα διαγράφεται εύκολα!

Ωμά τίθεται το ερώτημα: Μπορεί, ναι ή όχι, να μειωθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος μέσω του περιλάλητου πλέον «κουρέματός» του; Η απάντηση έχει ζωτική σημασία για τους Ελληνες. Από οικονομική σκοπιά, είναι σαφέστατη: Βεβαίως και μπορεί να κουρευτεί το ελληνικό δημόσιο χρέος! Αρκεί να υπάρχει η ανάλογη πολιτική βούληση των Γερμανών! Γιατί ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο; Απλούστατα, επειδή το… 80% (!) του ελληνικού χρέους βρίσκεται πλέον στα χέρια είτε κρατών της Ευρωζώνης είτε διεθνών οργανισμών της Ευρώπης, συν το ΔΝΤ! Θα γίνουμε εντελώς συγκεκριμένοι.

Συνέχεια →

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε δύσκολες επιλογές

Του Δημήτρη Μπελαντή

Η ευτυχής πτώση της κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ, παρά τις συντονισμένες προσπάθειες κεφαλαίου και ευρωζώνης για το αντίθετο και τη σχετική «μαύρη προπαγανδιστική τρομοκρατία», και η πορεία προς τις εκλογές ανοίγουν μια ιστορικής ευκαιρίας δυνατότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ και όλη την ελληνική και διεθνή Αριστερά. Είναι ουσιαστικά η πρώτη φορά μετά την κατοχή, όπου δίνεται διεθνώς η δυνατότητα στην κομουνιστογενή Αριστερά να αναλάβει την κυβερνητική εξουσία στην Ελλάδα και την Ευρώπη –μόνη της ή έστω ως η κύρια δύναμη.

Συνέχεια →

Με το Νίκο και τη θυσία του στις σημαίες μας είμαστε σίγουροι για τη νίκη του λαού

Του Μιχάλη Βασιλάκη*

1991-2015 Ένας σημαντικός χρόνος μιας 25ετίας εξαιρετικά πυκνός της νεότερης πολιτικής ιστορίας της χώρας.

Δύο περίοδες που σφραγίζονται με πυκνές πινελιές αίματος και φυσικά με αναλογίες και συνάφειες που τις αναδείχνουν σε σημαντικά σταυροδρόμια της νεοελληνικής κοινωνίας. Τα άλυτα ζητήματα της εθνικής ολοκλήρωσης επανέρχονται ξανά και ξανά στο προσκήνιο και στο επίκεντρο της ταξικής πάλης καθορίζοντας και το επίπεδο της, στο οικονομικό, το κοινωνικό, το πολιτικό, το ιδεολογικό και πολιτισμικό πεδίο.

Συνέχεια →

Ιερό και όσιο

Της Στεφανίας Λυγερού

Χθες άκουγα συζήτηση για το θέμα της γαλλίας όπου βγήκε ένας εξαιρετικός κύριος και είπε τα εξής απλά: είναι λάθος να γελοιοποιείται οτιδήποτε θεωρείται ιερό για μία μερίδα ανθρώπων. Δηλαδή θεωρείτε σωστή την τρομοκρατική επίθεση (πέσαν να τον φάνε). Όχι, είπε (καμιά δεκαριά φορές), δεν θεωρώ σωστή την επίθεση, αλλά λύση δεν ψάχνετε να βρείτε; Ε, η λύση δεν είναι να στοχοποιηθούν και να περιθωριοποιηθούν οι ισλαμιστές, αλλά να είμαστε (οι του δυτικού κόσμου, οι «πολιτισμένοι») πιο προσεκτικοί και να μην προκαλούμε.

Συνέχεια →

Έκτακτο δελτίο ακραίων κοινωνικών φαινομένων

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ανεξάρτητα από τις υπαρκτές, στρατηγικού χαρακτήρα διαφορές τους, όλες οι αριστερές δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.) οφείλουν να δώσουν την εκλογική και κυρίως τις μετεκλογικές μάχες σε πνεύμα αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης απέναντι στους κοινούς εχθρούς- το αστικό, Μνημονιακό μπλοκ και την τροϊκανή επικηδεμονία.

Συνέχεια →

Ευρώ ή δραχμή;

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

Παρατήρηση πρώτη: Εκτός από το ξεκατίνιασμα υπάρχει και η πολιτική ανάλυση. Εκτός από την κινδυνολογία υπάρχει και η αλήθεια των πραγματικών και όχι των κατασκευασμένων διλλημάτων. Εκτός από την αερολογία που βαφτίζει σαν «πολιτική αντιπαράθεση» τον σκυλοκαυγά υπάρχει και ο καθαρός αέρας της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης που προάγει την πολιτική σκέψη.

Συνέχεια →

2015, χρονιά ελπίδας και δοκιμασίας*

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να γυρίσει σελίδα στέλνοντας στα αζήτητα το πολιτικό προσωπικό που οδήγησε στην κρίση, στα μνημόνια και στη λιτότητα. Που όχι μόνο δεν μείωσε το χρέος της χώρας αλλά το αύξησε, και συνάμα οδήγησε στη φτώχεια, στην ανεργία και στην εκποίηση της εθνικής περιουσίας, καταρράκωσε το κοινωνικό κράτος, αποδόμησε τις εργασιακές σχέσεις και εξανέμισε τις οικονομίες των μεσοστρωμάτων που χρειάστηκαν τρεις γενιές για να γίνουν. Ήρθε η ώρα να φύγουν.

Συνέχεια →