Η Κυριακή της Δημοκρατίας…

Σχολιάστε

Η Κυριακή της Δημοκρατίας…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

 

Δόξα και   καύχημα για μας τους  Έλληνες   η  Δημοκρατία. «Εδώ σ' αυτόν τον τόπο,  συνηθίζουμε  να λέμε, γεννήθηκε  το άριστο των   πολιτευμάτων». Και δεν το λέμε μόνο εμείς,  αλλά και όλοι εκείνοι, που τη θαύμασαν και την αντέγραψαν  δια μέσου των αιώνων.  Όμως….

Αναλογιστήκαμε σοβαρά,  αν υπήρξε  και λειτούργησε ποτέ και πουθενά η αληθινή δημοκρατία;

Γιατί  η αθηναϊκή δημοκρατία, που θεωρείται υπόδειγμα, παρότι άμεση, εντούτοις δεν ήταν  αληθινή. Γιατί στηριζόταν σε μια μικρή  μειοψηφία.  Αφού το μεγαλύτερο μέρος του  πληθυσμού  ήταν δούλοι.  Πράγμα που ισχύει και για  όλες τις  μετέπειτα – κατ' ευφημισμόν λεγόμενες – δημοκρατίες. Όπου η ολιγαρχία του  πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου  πλαστογραφεί τη θέληση   των λαών και φαλκιδεύει τα   δικαιώματά τους. Κι όμως…

Η  αληθινή δημοκρατία δεν είναι ουτοπία.  Λειτούργησε, στην κοινωνική της διάσταση, για μια και μοναδική φορά-πρώτη και τελευταία μέχρι τώρα- για  όλον τον κόσμο,  στην πρώτη χριστιανική κοινωνία. Διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων (Δ, 32-35): «Κανένας δεν έλεγε για κάτι  ότι είναι δικό  του. Αλλά ήταν  όλα για όλους κοινά. Καθένας πρόσφερε  ανάλογα με τις δυνάμεις του  και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Και δεν υπήρχε κανένας φτωχός ανάμεσά τους…».

Να η αληθινή δημοκρατία. Να ο πραγματικός σοσιαλισμός. Να η θεμελιακή  πραγματικότητα και ιδέα, που φαίνεται να αποτέλεσε τον κεντρικό πυρήνα  του περίφημου κομμουνιστικού μανιφέστου του  Μαρξ…Να η κοινωνία, που έχει   ως   υπέρτατη αξία της τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Και όχι τα προκρούστεια νομικά κατασκευάσματα, που κατακρεουργούν τον  άνθρωπο στο όνομα  απάνθρωπων συμφερόντων.

Μια πτυχή   της δημοκρατικής λειτουργίας της πρώτης χριστιανικής κοινωνίας   μας δίνει το   αποστολικό  ανάγνωσμα   της Κυριακής των Μυροφόρων (Πράξεων ΣΤ,1-7), που αναφέρεται στην εκλογή των  επτά διακόνων:

Παρατηρήθηκαν στην πρώτη χριστιανική κοινωνία κάποια προβλήματα. Και οι χριστιανοί  αποτάθηκαν στους αποστόλους, για να δώσουν  λύσεις. Αλλά οι  απόστολοι   δεν θέλησαν ν' αφήσουν το πνευματικό τους έργο  και ν' ασχοληθούν με τα βιοτικά. Ούτε εξάλλου   επέβαλαν κάποιους «ημέτερους». Έδωσαν απλά τις κατευθυντήριες γραμμές για την επίλυση των προβλημάτων τους:

Κάμετε τους είπαν εκλογές. Εκλέξτε ανθρώπους, που να  έχουν φόβο Θεού, καλή φήμη και να είναι γνώστες των προβλημάτων». Ο, τι  περίπου συνιστούσε και ο   Σωκράτης στους συμπολίτες του  Αθηναίους.  Και μάλλον αντίθετα απ' αυτά  που,  συνήθως, κάνουμε εμείς. Που εκλέγουμε, συχνά,  ανθρώπους αθεόφοβους, δικτυωμένους με ύποπτα συμφέροντα   και ανίκανους να λύσουν τα προβλήματά μας.

Και  βέβαια εκ διαμέτρου αντίθετα  απ' ο ,τι  γίνεται σήμερα  στην    Εκκλησία.  Όπου   ο λαός του Θεού έχει θαφτεί  στο  «γύψο»  της δεσποτοκρατίας. Όπου ο δεσπότης διαχειρίζεται μόνος του ή χρησιμοποιεί για τη διαχείριση των οικονομικών της Εκκλησίας «εκείνους, που θέλει και για όσο τους θέλει»! Για να μπορούν να παίρνουν, όσα κι απ' όπου θέλουν, ο ίδιος ή οι «αντ' αυτού» (σε περίπτωση γήρατος ή ασθενείας του μητροπολίτη). Δημιουργώντας σκανδαλώδεις περιουσίες και προκαλώντας με την ασύδοτη συμπεριφορά τους. Εκτροπή, που, απ' το θρίαμβο, στην εποχή των διωγμών,  οδήγησε την Εκκλησία στο σημερινό της κατάντημα.

Έτσι ώστε αντί η Εκκλησία να είναι υπόδειγμα  προς μίμηση να καταντήσει παράδειγμα προς αποφυγήν. Αφού,  εκεί όπου μεσουράνησε το άριστο,   διαιωνίζεται το χείριστο των  πολιτευμάτων. Κι ακόμη η ειδωλολατρία  του μαμωνά και η ακόρεστη μανία της τυραννίας. Και μάλιστα όχι στο όνομα κάποιου Χίτλερ ή Φράνκο αλλά του Χριστού, του ενσαρκωτή  της καθολικής ελευθερίας και δικαιοσύνης. Έτσι ώστε να αποτελεί το ανήθικο ηθικό στήριγμα του μεσαίωνα του καπιταλιστικού αμοραλισμού και ολοκληρωτισμού….

Άμποτε, κάποτε οι άνθρωποι – και πρώτοι απ' όλους οι, λεγόμενοι, χριστιανοί – να ξαναγύριζαν στο ξεχασμένο Ευαγγέλιο. Και η Κυριακή των Μυροφόρων να καθιερωνόταν, ως η  Κυριακή  δημοκρατίας, της αληθινά κοινωνικής δημοκρατίας. Όμως….

Ποιοι θα έστεργαν μια τέτοια επιστροφή και μια τέτοια καθιέρωση; Όταν   ακόμη και οι λεγόμενοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, πολύ περισσότερο απ' τους κοσμικούς, φοβούνται  και τρέμουν  όχι  απλώς την αληθινή  αλλά και την στοιχειώδη  έστω δημοκρατία!

Όταν φοβούνται και τρέμουν τον χριστιανισμό, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν…

 

                      Παπα- Ηλίας, Πρωτομαγιά 2009

Η Θεολογία της Ετερότητας και το Μ.Θ.

Σχολιάστε

Η Θεολογία της Ετερότητας και το Θρησκευτικό Μάθημα στην Ελλάδα

Διαπολιτισμικές δυνατότητες και προοπτικές

Του Σταύρου Γιαγκάζογλου*

 

«Εάν τις είπη ότι αγαπώ τον θεόν και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύστης  εστίν. Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού ον εώρακεν, τον θεόν ον ουχ εώρακεν ου δύναται αγαπάν… Ο αγαπών τον θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού»,  Α΄ Ιωάννου, 4,20-21.

Η σημαντική της ετερότητας

Μια βασική όψη της δυτικής νεωτερικότητας υπήρξε σαφώς η διακήρυξη για το τέλος της θρησκείας στη δημόσια σφαίρα, που σήμανε και ένα είδος  αποχριστιανισμού της Ευρώπης. Η πίστη έγινε ιδιωτική υπόθεση και έπαψε να νοηματοδοτεί θεσμικά και εκ των έσω τον πολιτισμό, την κοινωνία και την ιστορία των δυτικών κοινωνιών. Στη μεταχριστιανική Ευρώπη, η πίστη μετασχηματίσθηκε σταδιακά σε μια μορφή «κουλτούρας» και περιρρέουσας ατμόσφαιρας που διέρχεται πλέον μέσα από άλλους δρόμους, πέραν της παραδοσιακής θεολογίας και της θεσμοποιημένης Εκκλησίας. Και, ενόσω σήμερα, ο κυρίαρχος πολιτισμός της αναπτύσσεται ερήμην της θρησκείας, η Δύση έντρομη διαπιστώνει την επιστροφή του Θεού είτε με τη μορφή του θεοκρατικού Ισλάμ είτε με τη μορφή του θρησκευτικού φονταμενταλισμού γενικότερα.

Η εξομολόγηση του Πάσσαρη

Σχολιάστε

Η εξομολόγηση του Πάσσαρη

 

Του Άγγελου Αγγελίδη

Για τον «άγιο των φυλακών», πατέρα Γερβάσιο, ο Κώστας Πάσσαρης θα ήταν ένας ακόμη από τους πολλούς φυλακισμένους που έχει εξομολογήσει στην πολύχρονη διακονία του.

Όμως, η έκπληξή του ήταν μεγάλη όταν ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με το διαβόητο κακοποιό και, αντί να αντικρίσει ένα «αγρίμι» (όπως όλοι τον περιγράφουν), είδε έναν ευγενικό άντρα που διαβάζει… Ευαγγέλιο! «Γέροντα, θα σώσω τη ψυχή μου;», ήταν το πρώτο που ρώτησε τον πατέρα Γερβάσιο, για να λάβει την απάντηση: «Τέκνον μου, την πρωτιά στον παράδεισο την έχουν οι ληστές». 

Συνέχεια →

Μαθήματα οδικής συμπεριφοράς

Σχολιάστε

Μαθήματα οδικής συμπεριφοράς

Από την ομιλία του Ιαβέρη στην Ερμούπολη στη Σύρο

«Μαθήματα» οδικής συμπεριφοράς έδωσε ο γνωστός οδηγός αγώνων Τάσος Μαρκουίζος (Ιαβέρης) σε ενημερωτική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22/11/2008 από το Ροταριανό Όμιλο Σύρου. Η ομιλία ξεκίνησε στις 20:00, στο Πνευματικό Κέντρο Ερμούπολης και είχε ελεύθερη είσοδο, σχετικά με την «Κυκλοφοριακή Αγωγή – Οδική Συμπεριφορά». 
Τα χάλια μας

 Από την ομιλία του Ιαβέρη στη Ερμούπολη σε ένα άδειο (και αδιάφορο) ακροατήριο: Διαβάστε το, αξίζει.

Η εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών αγώνων

Σχολιάστε

Απλές σκέψεις με αφορμή την άκρατη εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών αγώνων πια…

 Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα

 α. Εισαγωγή

 Τέσσερα μεγάλης εμβέλειας γεγονότα – δεν μιλώ για τις διπλές εκλογές – σηματοδοτούν μέχρι στιγμής το νέο πεδίο πολιτικής, φιλοσοφικής και θεολογικής σκέψης στη χώρα μας.

Πρόκειται για το 76% ΟΧΙ των Ε/Κ στην Κύπρο απέναντι στο σχέδιο ψευτοένωσης της νότιας με την βόρεια Κύπρο, με απάντηση το 67% ΝΑΙ των  καταπιεσμένων πια Τ/Κ. Ακολουθεί η αναπάντεχη στους πολλούς  σύγκρουση της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας της «ελλαδικής» Εκκλησίας με την διευρυμένη Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Επέρχεται φυσικά και η τέλεση των εμπορευματικών ολυμπιακών αγώνων στη Αθήνα, μετά την αφή της χιτλερικής έμπνευσης φλόγας την ημέρα του Ευαγγελισμού[i].

Κάποιες θρησκευτικές ασοφίες……

Σχολιάστε

 

Του Φιλαλήθη/philalethe00  

 

Ως γνωστόν, “πάντως άρα φιλοσοφητέον”. Δηλαδή δεν μπορεί να απορρίψη κάποιος κατά τον Αριστοτέλη το χώρο της φιλοσοφίας αβρόχοις ποσί.  Τα πόδια του θα βραχούν, διότι “ει δε μη φιλοσοφητέον, φιλοσοφητέον”, δηλαδή, για να βρούμε, αν πρέπει να φιλοσοφούμε, πρέπει να φιλοσοφηθή, να το φιλοσοφήσουμε. Άρα: πάντως φιλοσοφητέον.

Το ίδιο ισχύει και με την θεογνωσία ή την θεολογία, τον λόγο περί του Θεού. Εάν πρόκειται να απορρίψουμε τον Θεό, αν υποθέσουμε, ότι μπορούμε, κάνουμε άθεη θεο-λογία, που πολύ συχνά είναι μία ορισμένη (ή/και ξεπερασμένη εν πολλοίς, όπως ο… αεί βουρβουλακιάζων και πολυειδής Υλισμός) φιλοσοφία των επιστημών. 

Μαθήματα χρηστής Διακυβέρνησης

Σχολιάστε

Μαθήματα χρηστής Διακυβέρνησης προς άπαντες πολιτικούς.

 

Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.

Διαβάζοντας το κείμενο, δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας,  που μας έστειλε ο συμπολίτης μας Θόδωρος Χαβιάρας, σκεπτόμενος   προφανώς, όπως κι εμείς όταν το διαβάσαμε,  ότι τη Χίο την αφορά, ο νους μας πήγε ιδιαίτερα  στην Αμανή.

Συνέχεια →

Βαστίλη…

Σχολιάστε

Βαστίλη…

 (Για τους αξιότιμους εθνοπατέρες. Ή μάλλον – πιο σωστά – τους αναξιόπιστους πατριούς. Και τα κοπάδια τους…) 

Του παπα Ηλία Υφαντή

Κόπτονται – χωρίς αιδώ και φιλότιμο – οι καθοδηγητές και μπροστάρηδες του λαού μας, ένθεν κακείθεν, με την κούφια και ανιαρή γλώσσα τους, δήθεν, για τη  Δικαιοσύνη.

Κι άλλοι τη βρίσκουν εξαρτημένη κι άλλοι ανεξάρτητη. Πάντοτε ανάλογα με το αν οι αποφάσεις των λειτουργών της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης, συμφωνούν με ή αντιτίθενται προς τα κομματικά τους συμφέροντα.

Ο «άγιος» των φυλακισμένων

Σχολιάστε

π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος: Ο «άγιος» των φυλακισμένων

Έχει χαρίσει την ελευθερία σε πάνω από 10.000 κρατουμένους

 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάνος Χαραλαμπάκης

Κοντά στους φυλακισμένους. Επί 30 χρόνια ο π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος επισκέπτεται τις φυλακές. Και με χρήματα που προσφέρουν πιστοί αλλά και ο ίδιος έχει καταφέρει να αποφυλακιστούν 10.350 κρατούμενοι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να εξαγοράσουν τις ποινές τους

Σε 10.350 φυλακισμένους έχει χαρίσει την ελευθερία ο «προστάτης άγιος» των κρατουμένων, ο 77χρονος ιερέας Γερβάσιος Ραπτόπουλος από τη Θεσσαλονίκη. Είναι δηλαδή σαν να έχει αδειάσει 5 φυλακές Κορυδαλλού!

Συνέχεια →

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ

Σχολιάστε

Ενάντια στην υποστασιοποίηση ενός επιστημονικίστικου «ορθολογισμού»

Του Τάσου Αναστασιάδη

Δημοσιεύουμε ορισμένα αποσπάσματα (*) από ένα άρθρο ενάντια στο θετικισμό, ιδιαίτερα στο επίπεδο του λόγου, ακόμα και επιστημονικού ή εκπαιδευτικού. Η συζήτηση είναι προφανώς ανοιχτή και ενδιαφέρουσα για τις επιπτώσεις όχι μόνο μιας τοποθέτησης απέναντι στο σχολείο αλλά και απέναντι στην επιστήμη, την τεχνική ή και την πολιτική ανάλυση και πρακτική.

 

[(*) Το κείμενο που είχε δημοσιευτεί στο Σπάρτακο ήταν συντομευμένο]

Συνέχεια →