Όχι στην κατάργηση της δημοκρατίας, το πλιάτσικο και την αφρικανοποίηση

 

Του Δημήτρης Καζάκη*

 

Πίσω από τη θεωρητική ανάλυση των αιτιών της κρίσης και το πότε, το πώς διαμορφώθηκε και όλα αυτά και το αν ξεπεράστηκε (που δεν ξεπεράστηκε) η παγκόσμια κρίση, κρύβεται το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε μια τρομακτική υπερσυσσώρευση, να το πούμε έτσι, πλασματικού – εικονικού το λέγανε οι κλασικοί οικονομολόγοι – κεφαλαίου, η οποία επικεντρώνεται, όπως καταλαβαίνετε, στο τραπεζικό σύστημα. Γι' αυτό και βλέπουμε το τραπεζικό σύστημα να είναι το επίκεντρο του όλου προβλήματος στην παγκόσμια οικονομία.

 

Το κράτος φορτώνεται τα χρέη των τραπεζών

 

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι μετά το παγκόσμιο κραχ του 2008, χρειάστηκε να καθαριστούν τα λεγόμενα χαρτοφυλάκια των μεγάλων τραπεζών παγκόσμια, από κείνα τα χαρτιά τα οποία πλέον δεν είχαν αξία. Μια τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, σχετικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα, λέει ότι διαγράφηκε μέχρι τώρα, από τα χαρτοφυλάκια των μεγάλων τραπεζών στις αναπτυγμένες χώρες, περίπου 2,3 τρισ. Δολάρια που, τελείως τυχαία, είναι περίπου ο αριθμός της αύξησης του δημόσιου χρέους στις ανεπτυγμένες ή λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Δηλαδή, η διαγραφή των χρεών των αξιογράφων των τραπεζών μετατράπηκε σε κρίση χρέους. Εκεί είναι η όλη ιστορία. Ένας κλασικός μηχανισμός διατυπώθηκε και νωρίτερα και νομίζω σωστά, είναι μέσα από την ελλειμματική πολιτική του κράτους, το οποίο φορτώθηκε τα χρέη, φορτώνεται ξανά χρέη κ.λ.π. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ιρλανδία κατέρρευσε […] – το οικονομικό θαύμα του ευρώ, η χώρα που θα ‘πρεπε να ‘τανε πρότυπο – μέσα σε μια νύχτα και δεν υπάρχει δυνατότητα αναδιάρθρωσης της οικονομίας της, τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον, αυτό εκτιμάται, και δεν χρεοκόπησε λόγω δημόσιου χρέους, χρεοκόπησε κυρίως λόγω του τεράστιου χρέους που είχε συσσωρευτεί στις τράπεζες, συν το γεγονός ότι από την εξάρτησή της από το ξένο κεφάλαιο το οποίο έφυγε, σχεδόν σε μια νύχτα, [….] διαλύθηκε η παραγωγική της βάση. Λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η παγκόσμια οικονομία, εκεί εδράζεται η κρίση στην Ε.Ε. και πιο συγκεκριμένα η κρίση του ευρώ. […]

 

Το ευρώ επινόηση των τραπεζιτών

 

Δυστυχώς και στην οικονομική σκέψη της Αριστεράς επέδρασε, δραστικά, η κυρίαρχη αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού που, για κάποιο περίεργο λόγο, αντιμετωπίζει το ευρώ, όπως οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, πράγμα που δεν είναι. Το ευρώ ούτε γεννήθηκε, ούτε αντιπροσωπεύει διαδικασίες οικονομιών, όπως τα εθνικά νομίσματα ή τα παγκόσμια νομίσματα όπως π.χ. το δολάριο. Στην πραγματικότητα το ευρώ, να το πούμε έτσι πιο απλά και συγχωρήστε μου μια… τοποθέτηση, για να γίνω πιο κατανοητός το κάνω, ήταν μια επινόηση των τραπεζιτών της Ευρωζώνης για τη διευκόλυνσή τους. Αυτό οδήγησε σε ένα τεράστιο κύμα τιτλοποιήσεων πλούτου μες στην Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, σήμερα, να έχουν χαρτοφυλάκια αξιογράφων που φτάνουν τα 46 τρισ. δολάρια, όταν το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωζώνης είναι 9,2 τρισ. Και σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ, αλλά και άλλων παγκόσμιων οργανισμών, θα πρέπει αυτές οι τράπεζες να διαγράψουν από τα χαρτοφυλάκιά τους, γιατί πρόκειται για αξιόγραφα τα οποία έχουν χάσει την αξία τους, περίπου 21 τρισ. Αυτό, βέβαια, για να το διαγράψουν δεν είναι μια απλή ιστορία, για να το διαγράψουν θα πρέπει να το μεταφέρουν σε κάποιον άλλον το κόστος της διαγραφής. Συν το γεγονός ότι αυτή η μεταφορά κόστους, που γίνεται κατά κύριο λόγο στο κράτος, άρα μέσω του κράτους στον φορολογούμενο και δη στις λαϊκές μάζες, αποτέλεσε αντικείμενο και σοβαρής κερδοσκοπίας. […] Να σας πω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Στο τελευταίο εννεάμηνο, τα heads fund, δηλαδή τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια πολύ υψηλού ρίσκου που υπάρχουν στην παγκόσμια αγορά και φαίνεται να ασκούν πάρα πολύ μεγάλη επιρροή σήμερα, διπλασίασαν την κεφαλαιακή τους βάση. Κι αυτό παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη φαινομενική, εικονική, πλασματική άνοδο των παγκόσμιων αγορών, το προηγούμενο διάστημα. Αυτό δημιουργεί και το σοβαρό πρόβλημα που έχουμε στην Ευρωζώνη και στο ζήτημα του ευρώ. Πολλοί οικονομολόγοι, όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και mainstream, δηλαδή του κυρίως δόγματος στην οικονομία, έχουν χαρακτηρίσει πολύ εύστοχα το ευρώ μία από τις μεγάλες φούσκες που πήγε να σπάσει. Και εκεί εδράζεται όλο το παιχνίδι αυτή τη στιγμή που βλέπουμε στις παγκόσμιες αγορές και ειδικά με επίκεντρο το ευρώ. Αυτό, βέβαια, είναι η διεθνής πλευρά της κρίσης.

 

Αδύνατη η αποπληρωμή των δανείων

 

Παρά το γεγονός ότι η ελληνική κρίση έχει συνυφανθεί πλέον με την παγκόσμια κρίση, δεν είναι ταυτόσημη. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι ταυτόσημο, ούτε προήλθε από την παγκόσμια κρίση. Δεν είναι κρίση εισαγόμενη αυτή που αντιμετωπίζουμε. Είναι πρόβλημα συνολικού τρόπου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από πολύ παλιά. Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα, αυτό που ονομάστηκε νωρίτερα δομικό. Και έχει να κάνει με το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος συνολικά, να το πω απλά, χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει μια άκρως παρασιτική, παραγωγικά αναιμική και συνολικά ληστρική οικονομική ανάπτυξη της χώρας από τη μεταπολίτευση κι εδώ. Αυτό είναι το πρόβλημα του δημοσίου χρέους σήμερα. Βέβαια, κάποιοι, και ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι, και εμείς στην Αριστερά, εμείς εννοώ μη ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι, λέγαμε ήδη από τη δεκαετία του '70 ότι το πρόβλημα του χρέους είναι πολύ σοβαρό. Ο ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος που έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα του εξωτερικού χρέους και ειδικότερα του δημόσιου χρέους από τη δεκαετία του '30, είχε τονίσει τη δεκαετία του '70 ότι το πρόβλημα του χρέους, του δημόσιου χρέους και δη του εξωτερικού χρέους, στην Ελλάδα γίνεται μη διαχειρίσιμο. Και τότε ήταν μη διαχειρίσιμο, γιατί όπως έλεγε από τις 100 δραχμές που δανειζόμασταν, οι 70 φεύγανε για να πληρώσουμε παλιά δάνεια, 75 όπως υπολόγιζε. Στην τελευταία δεκαετία, από τα 100 ευρώ που δανειζόμαστε τα 97 πηγαίνουν σε ξένα δάνεια. Γι' αυτό ακριβώς το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα, που κατά κύριο λόγο είναι εξωτερικό, δεν είναι απλώς μη διαχειρίσιμο δεν μπορεί να αποπληρωθεί. Δεν πάει να πετύχουμε 1% επιτόκιο; Τζάμπα να μας το δίνουνε δεν βγαίνει. Απλή αριθμητική. […]. Εάν το τριετές πρόγραμμα που επιβάλει το ΔΝΤ πετύχει τους στόχους του, μ' έναν παλαβό, μαγικό τρόπο, θα πρέπει το 2013, για να πληρώσουμε μόνο τους τόκους των δανείων, η ελληνική οικονομία να παράγει από κει και πέρα στο διηνεκές, ένα πλεόνασμα, πρωταρχικό πλεόνασμα, της τάξης του 7,5%. Πρωταρχικό πλεόνασμα εννοούμε οι οικονομολόγοι τη διαφορά δαπανών και εσόδων, το καθαρό πλεόνασμα του κράτους, χώρια το τι πληρώνουμε για τα δάνεια. Σημαίνει δηλαδή ότι θα ‘πρεπε η ελληνική οικονομία να αναπτύσσεται τουλάχιστον κατά 7,5% για να μπορέσει να παράγει αυτό το πλεόνασμα και πάλι αυτό θα πληρώνει μόνο τους τόκους. Χώρια τα χρεολύσια, χώρια οι ιστορίες των τρομακτικών ταμειακών αναγκών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και που έχουν εκτοξεύσει τον βραχυπρόθεσμο δανεισμό στα ύψη. Χώρια τα κρυμμένα χρέη που υπάρχουν αυτή τη στιγμή σε διάφορες μεριές, χώρια το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος το οποίο κι αυτό σιγά-σιγά εκτινάσσεται.

Μόνο το εξωτερικό χρέος των τραπεζών αυτή τη στιγμή είναι 52% του ΑΕΠ της χώρας. Άρα, δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί το χρέος. Άρα πού πάμε; Προς τι λοιπόν αυτή η πολιτική;

 

Συντρίβουν την κοινωνία για να σωθούν τραπεζίτες και ευρώ

 

Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται – τουλάχιστον στις βασικές υποθέσεις – και θα εξηγήσω γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί  για να εξασφαλιστεί ο φόρος αίματος που πληρώνει η ελληνική οικονομία στους ξένους δανειστές. Να συνεχιστεί η πληρωμή των δανείων, ανεξαρτήτως κατάστασης της ελληνικής οικονομίας και των λαϊκών στρωμάτων αυτών, αυτό είναι το ένα στοιχείο.

Το δεύτερο είναι να αποφευχθεί για όσο είναι δυνατό να μη λειτουργήσει η ελληνική οικονομία και η πτώχευσή της ως θρυαλλίδα, ως ντόμινο, για τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, και ευρύτερα ενδεχομένως, αλλά και πολύ περισσότερο να μην επιδεινώσει, την ήδη δραματική κατάσταση του ίδιου του ευρώ. Δεν τους ενδιαφέρει, ούτε η ανάπτυξη της οικονομίας στην Ελλάδα, ούτε το να φτιάξουν τα οικονομικά, ούτε πώς θα μας βοηθήσουνε να πληρώσουμε τα χρέη, τίποτα από όλα αυτά.

Σήμερα, οι διεθνείς οικονομικοί οίκοι, αυτοί που, κατά κύριο λόγο έχουν τα μεγάλα πακέτα ομολόγων του ελληνικού χρέους, εκτιμούν ότι με το πρόγραμμα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτού που επεβλήθη και που ψήφισε η κυβέρνηση πριν από δύο μέρες, στην πραγματικότητα θα φέρει μία πτώση του ΑΕΠ, στην τριετία, από 25 μέχρι 37%, όπως υπολογίζουν όλοι. Αυτό θα σημαίνει μη ανατάξιμη, όπως λένε μια σειρά οικονομικοί αναλυτές διεθνώς, ύφεση, τουλάχιστον για 20 χρόνια για την ελληνική οικονομία. Αυτό σημαίνει οικονομική καταστροφή. Και όχι μόνον αυτό.

 

Κατάργηση δημοκρατίας και πλιάτσικο

 

Συνήθως, στην ιστορία, γνωρίζουμε, ότι αντίστοιχες οικονομικές κρίσεις, δεν συνοδεύτηκαν μόνο με οικονομικές συνέπειες και αποτελέσματα, είχαν και σοβαρές πολιτικές συνέπειες. Είχαν προβλήματα, σε σχέση με τη δημοκρατία. Και είδαμε ήδη μόλις χθες ότι καταργήθηκε το Κοινοβούλιο με την τροπολογία. Θα περνάνε οι συμφωνίες με το ΔΝΤ, χωρίς έγκριση του Κοινοβουλίου – αίτημα το οποίο το βάζουν οι οικονομικοί αναλυτές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. ήδη εδώ και δύο βδομάδες. Με την κατάργηση της έννοιας του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να υπάρχει ανάταξη της οικονομίας. Είναι γνωστό τι έγινε στη Λατινική Αμερική, με τις χρεοκοπίες της δεκαετίας του '80, όπου οι περισσότερες χώρες, ακόμη και αυτές που είχανε γλιτώσει από τη δικτατορία ή μόλις είχανε βγει από καταστάσεις δικτατορίας, επέστρεψαν σε καταστάσεις δικτατορίας.

Όμως, υπάρχει άλλο και σοβαρό θέμα. Σήμερα, οι περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές, μιλάμε για αυτούς που κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα και διεκδικούν σοβαρές αποδόσεις από αυτά, θεωρούν ότι η ελληνική οικονομία, η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό κράτος, δεν είναι βιώσιμο. Μη οικονομικά βιώσιμο, λέγεται.

Και ξαφνικά αναπτύσσονται θεωρίες που λένε το εξής: αν αυτό δεν είναι βιώσιμο, ολόκληρες οικονομικές περιφέρειες της χώρας θα πρέπει, είτε να απορροφηθούν από τους γείτονες, είτε θα πρέπει να ενσωματωθούν πλήρως στην Ευρωζώνη, ακριβώς όπως έγινε με τη Νέα Γη – αγγλιστί New Foudland –  που έγινε επαρχία του Καναδά, το 1949, επειδή η New Foudland, ένα πρώην προτεκτοράτο της Βρετανίας, οδηγήθηκε το ‘34, σε τέτοια κατάσταση υπερχρέωσης, που δεν ήτανε βιώσιμο […]. Αυτά συζητάνε. Και δεν τα συζητάνε μόνο. Εξ επαγγέλματος, μπορώ να γνωρίζω και να σας διαβεβαιώσω, με όσες πληροφορίες γίνεται, υπάρχουν ήδη επιχειρηματικά σχήματα τα οποία στήνονται αυτή τη στιγμή μέσα στην Ευρωζώνη, στο Μπαχρέιν, στα Αραβικά Εμιράτα και παντού, που στοχεύουν σε αυτού του είδους το πλιάτσικο της Ελλάδας.

Στην υιοθεσία ή την απορρόφηση ολόκληρων οικονομικών περιφερειών της χώρας. Άρα, το ζήτημα που μπαίνει μπροστά στη χώρα και στο λαό της, πρώτα και κύρια στην ίδια την εργατική τάξη, δεν είναι ότι θα χάσει το μεροκάματο ή κινδυνεύει η σύνταξη ή η δουλειά της. Κινδυνεύει να χάσει τη χώρα της. Και όχι μόνο με πολιτικούς όρους, δηλαδή με όρους ανοιχτής πολιτικής δικτατορίας, χούντας δηλαδή – όπως την έχουμε δει να εφαρμόζεται παντού, όπου μπήκε το ΔΝΤ, ή όπου μπήκε ο συνδυασμός ΕΕ και ΔΝΤ, στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, και γνωρίζουμε τι συνέβη – αλλά και με όρους φυσικής ακεραιότητας της χώρας. Πολλοί οικονομολόγοι, πριν από μια εβδομάδα, έτυχε να βρίσκομαι σε ένα τέτοιο team οικονομολόγων, που συζητούσαν ακριβώς τις προοπτικές από μεριάς των επενδυτών για την Ελλάδα, και όλοι καταλήγανε στο συμπέρασμα, ότι η μόνη λύση της Ελλάδας είναι η «αφρικανοποίησή» της. Δηλαδή αυτό που συνέβη στη Νιγηρία ή στη Σομαλία, όπου στη δεκαετία του ‘90 ήταν τα πρότυπα ανάταξης οικονομιών για το ΔΝΤ. Κοιτάξτε τις σήμερα πού είναι και τι συμβαίνει εκεί. Άρα […] το δίλημμα που μπαίνει σήμερα μπροστά στην εργατική τάξη, στο λαό, στη χώρα την ίδια είναι ή η σωτηρία της χώρας ή η ολοκληρωτική καταστροφή της χωρίς προοπτική. […] Ή παλεύει, η Αριστερά, πρώτη και κύρια, προσπαθώντας κοινωνικά να θέσει τη εργατική τάξη στο προσκήνιο, να μπορεί να αναδείξει την ηγετική της ικανότητα και να τραβήξει τα υπόλοιπα στρώματα που πλήττονται σε μια ανασυγκρότηση της χώρας, με νέους όρους, με νέες προοπτικές, σε μια νέα τροχιά οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ανάπτυξης, ή είναι χαμένο το παιχνίδι. […] Για αυτό και η έννοια της άρνησης της πληρωμής του χρέους είναι βασική αφετηριακή αρχή, για να μπορέσει να ξεκινήσει μια τέτοια πορεία. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

 

Παύση πληρωμών δεν σημαίνει πτώχευση

 

Ας συζητήσουμε λιγάκι το θέμα της άρνησης πληρωμών, επειδή υπάρχουν πολλές φορές συγχύσεις, άλλες φορές καλόπιστες και άλλες φορές κακόπιστες, κυρίως από την κυρίαρχη προπαγάνδα. Άρνηση πληρωμής του χρέους, μέσα από την παύση πληρωμών, δεν σημαίνει πτώχευση της χώρας. Η πτώχευση – είτε έτσι, είτε αλλιώς – έρχεται. Ειπώθηκε προηγούμενα, έχει κλειδωθεί η οικονομία προς τα κει. Το θέμα είναι πότε θα έρθει, με ποιους όρους και ποια είναι τα συμφέροντα και πώς θα τοποθετηθούν, αν θέλετε, στις αγορές, οι κυρίως κερδισμένοι από την πτώχευση, για να μπορέσουν να επικαρπωθούν την πτώχευση. Αυτό είναι το θέμα. Λοιπόν, το θέμα είναι ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε άρνηση πληρωμής του χρέους, ακριβώς για να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα και την προοπτική της πτώχευσης. Και αυτό το πράγμα πώς μπορεί να γίνει: Μόνο αρνούμενοι το δικαίωμα στους δανειστές να κατάσχουν ή να λεηλατούν αυτή τη χώρα. Αυτό είναι. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Η ιδέα αυτή και στο επίπεδο της πολιτικής και στο επίπεδο της οικονομίας, δεν είναι πρωτοσήμαντη – ξέρετε, μαζευτήκαμε ορισμένοι οικονομολόγοι και μας ήρθε ξαφνικά στο μυαλό. Στην ιστορία, στη διεθνή εμπειρία – αναφέρθηκε μια πολύ αξιόλογη μελέτη προηγουμένως – εγώ έχω να σας αναφέρω μια τεράστια βιβλιογραφία σε σχέση με το ζήτημα αυτό που ξεκινάει από το 19ο αιώνα, αναφέρεται το πολύ απλό εξής πράγμα: ότι δεν μπορεί […] να ανασυγκροτηθεί μια οικονομία η οποία βαρύνεται από ένα τέτοιο δημόσιο χρέος […]

 

Απαραίτητη η έξοδος από το ευρώ

 

Βεβαίως, οφείλουμε να πούμε ότι το μεγάλο πρόβλημα στην ελληνική οικονομία, πέραν από αυτά που είπαμε είναι, όντως, το ευρώ. Είναι ο μόνος μηχανισμός με τον οποίο μπορούν οι δανειστές, όπως οι ξένοι τοκογλύφοι, να μου επιτρέψετε να πω, μπορούν να συντρίψουν μέσα σε ένα 24ωρο την ελληνική οικονομία.

Γι' αυτό είναι απαραίτητο, σε αυτήν τη πορεία, να φύγουμε από το ευρώ, είναι βασική προϋπόθεση. Και βεβαίως, η παύση πληρωμών δεν μπορεί από μόνη της να λύσει τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, αν δεν προχωρήσουμε γρήγορα σε μία διαφορετική αναπτυξιακή πορεία, εν συντομία: στην εθνικοποίηση των βασικών τραπεζικών ιδρυμάτων, ώστε να σταματήσει η κερδοσκοπία, είτε ιδιωτική είτε κρατική.  Το δεύτερο είναι ο έλεγχος των ροών κεφαλαίου, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να σταματήσει η αιμορραγία της ελληνικής οικονομίας που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Θα σας πω μόνο ένα στοιχείο: στα τέλη του 2009, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ που παρακολουθεί τις βάσεις δεδομένων, από την Ελλάδα είχαν εξαχθεί κεφάλαια που ανήκουν σε ιδιώτες κατοίκους της Ελλάδας. Τα κεφάλαια που είχαν πάει στο εξωτερικό σε κερδοφόρες τοποθετήσεις, δηλαδή σε αγορές παραγώγων, σε μετοχές, σε CDs, σε ομόλογα κ.λπ., ήτανε 200 δισ. ευρώ, όταν όλο μας το χρέος είναι 300 δισ. ευρώ.  Λοιπόν, φυσικά και χρειάζεται μια άλλη αναπτυξιακή πορεία, δε θέλω να αναφερθώ παραπέρα. Βεβαίως, χρειάζεται να αναπτυχθεί το κράτος, ένα άλλο, όχι το σημερινό, το διεφθαρμένο, όπως είναι, ως βασικός μοχλός της οικονομίας, έτσι ώστε να μπορεί να ανασυνταχθεί η οικονομία και να αναταχθεί σε όλα τα επίπεδά της και, φυσικά, (χρειάζεται) ένας άλλος προσανατολισμός της χώρας, ώστε να αξιοποιήσει τις πραγματικές ευκαιρίες που υπάρχουνε στην αποδιεθνοποίηση της οικονομικής ζωής.

 

ΠΗΓΗ: Ο Δρόμος, Παρασκευή, 21 Μάιος 2010 23:48,

 http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=987:%C…….%CE%B7&Itemid=45

Tο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού «Ρίζα Ιεσσαί»:

 

Μια εξαίρετη επιστημονική εργασία από τον Λαρισαίο φιλόλογο και Δρ. Βυζαντινής Τέχνης Στ. Γουλούλη

 

Tου Χάρη Ανδρεόπουλου *

 

Η εικόνα ονομάζεται «Ρίζα Ιεσσαί» επειδή η Παναγία (η οποία συμβολίζεται εν προκειμένω με τη «ράβδο», το κλωνάρι που φυτρώνει από τον κορμό του Ιεσσαί), προέρχεται, κατά σάρκα, από το γένος του προφητάνακτος Δαβίδ, του οποίου ο Ιεσσαί ήταν πατέρας.

Από το πλαγιασμένο σώμα του γενάρχη Ιεσσαί φύεται ένα δένδρο. Οι άρρενες πρόγονοι του Χριστού εικονίζονται στα κλαδιά να περιβάλλουν το πολύτιμο άνθος, την Παναγία με το Βρέφος. Η εικόνα δοξάζει τη θεία γέννηση, ακριβώς όπως οι στίχοι του ύμνου των Χριστουγέννων «…ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής, Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας…».

Με την ιστορικοθεολογική ανάλυση αυτής της λίαν ενδιαφέρουσας – και εξ επόψεως επιστημονικής – αγιογραφικής παράστασης, ασχολείται ο αγαπητός συνάδελφος, συντοπίτης, διευθυντής του τοπικού Γραφείου των Γενικών Αρχείων του Κράτους (Γ.Α.Κ.),   φιλόλογος και διδάκτορας της Βυζαντινής Τέχνης, Σταύρος Γουλούλης, στο έργο του «Ρίζα Ιεσσαί: Ο σύνθετος εικονογραφικός τύπος  (13ος -16ος αι.) – Γένεση, ερμηνεία και εξέλιξη ενός δυναστικού μύθου», το οποίο εκδόθηκε σε πολυτελή τόμο από το Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών του ΑΠΘ, στη σειρά «Βυζαντικά Κείμενα και Μελέται».

Η εν λόγω αγιογραφική παράσταση συνήθως παρουσιάζει ξαπλωμένο τον Ιεσσαί, όπου εκ του σώματός του αναφύεται κορμός δένδρου, στη κορυφή του οποίου "εν είδει" άνθους παρίσταται η βρεφοκρατούσα Θεοτόκος. Στους δε κλάδους του δένδρου απεικονίζονται κατά γενεαλογική σειρά, εκ των κάτω προς τα πάνω οι επίγειοι προπάτορες του μνήστορoς Ιωσήφ, παρεμβάλλοντας ενίοτε, αναλόγως της έμπνευσης των διαφόρων αγιογράφων, και άλλα βιβλικά πρόσωπα, κυρίως Προφήτες.

Η μεγάλη σύνθεση της Ρίζας Ιεσσαί, με την οποία ασχολείται στο έργο του ο Σταύρος Γουλούλης, είναι γνωστή από 25 περίπου παραστάσεις, από τις οποίες πιο γνωστές από την Ελλάδα είναι αυτές του ιερού ναού των Αγίων Αποστόλων Θεσσαλονίκης (περίπου στα 1330), της Λαύρας Αγίου Όρους (π. 1335), του ιερού ναού Αγ. Γεωργίου Πλατανίτη στην Ανω Βιάννο ν. Ηρακλείου (1401), του Αγ. Νικολάου στη Τσαριτσάνη ν. Λάρισας (1615), κ.α. Η παλαιότερη όμως είναι στο Sopocani Σερβίας (1260-1270), ενώ η πιο πλήρης είναι αυτή σε γλυπτό στην πρόσοψη του καθεδρικού (ρωμαιοκαθολικού) ναού της Θεοτόκου, στο Orvieto (Ουμβρία, Ιταλία, φωτ.)  (π. 1310-1320).

   Τα δομικά στοιχεία της σύνθεσης είναι:

1) ο κοιμώμενος – νεκρός Ιεσσαί, γενάρχης του βασιλικού οίκου του Ισραήλ, από τον οποίο εκφύεται συμβολικά ο γιος του Δαβίδ και όλο το δένδρο,

2) οι βασιλείς και άλλοι προπάτορες, η Θεοτόκος και ο Ιησούς Χριστός,

3) οι προφήτες,

4) οι Έλληνες φιλόσοφοι (Όμηρος, Σωκράτης, Αριστοτέλης, Πυθαγόρας, Γαληνός, Διοσκορίδης, Σίβυλλα, Σόλων, Πλάτων, Κλεάνθης, Πλούταρχος, Φίλων Ιουδαίος),

5) δεκαοκτώ σκηνές με αναπαραστάσεις ιστορικών γεγονότων και προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης.

   Το πλήθος μορφών και σκηνών που αναφύονται μέσα σε πλούσιο βλαστικό περιβάλλον μιας άκανθας που φυτρώνει σε ξερό τόπο, ορίζουν έναν σύνθετο εικονογραφικό τύπο, ο οποίος αποτελεί εξέλιξη ενός άλλου πιο απλού, που αναπτύσσεται ανάμεσα στον 11ο και 15ο αι., ενώ περιέχει μόνο τον Ιεσσαί, τον Δαβίδ, τον Σολομώντα, τη Θεοτόκο και τον Χριστό, καθώς και μερικούς προφήτες, και καθόλου σκηνές.

   Πάντως απλός και σύνθετος τύπος της Ρίζα Ιεσσαί αποτελούν μορφή του γνωστού θέματος του δένδρου της ζωής, ενός συμβόλου που συνδέει τον φυσικό και μεταφυσικό κόσμο ή τον κόσμο των νεκρών και έχει (στον εβραϊσμό και χριστιανισμό) εσχατολογική αναφορά. Γι' αυτό η κατανομή των 18 σκηνών έγινε έχοντας πρότυπο τη μεγάλη λειτουργία της Αποκαλύψεως του Ιωάννη, η οποία αναλογεί (αλληγορικά) προς τη φυσική λειτουργία της άκανθας.
 
  Η εικονογραφική ανάλυση δείχνει ότι η σύνθεση, δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα αλλά συνοψίζει καλλιτεχνικά και ιδεολογικά πρότυπα που είναι γνωστά από την παλαιοχριστιανική περίοδο, όπως και τη βυζαντινή τέχνη. Μια πιο ειδική ματιά δείχνει ότι οι σκηνές αναπαριστώντας γεγονότα και προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης αντιγράφουν με ποιητικό τρόπο σκηνές της επίσημης ζωής των βυζαντινών ανακτόρων όπως η γέννηση στην Πορφύρα, η χρίση, η αναγόρευση (acclamatio), ο γάμος, ο νυφικός θάλαμος, ο θρίαμβος, η ταφή (θάνατος) ενός βασιλιά. Οι σκηνές είναι αναπαραστάσεις από στιγμιότυπα της ανακτορικής ζωής, που αναφέρονται στη γέννηση, εκπαίδευση, αναγόρευση, κτλ. του τιμώμενου αυτού βασιλέα, αναμφίβολα της Ρωμανίας (Βυζαντίου), η οποία εθεωρείτο ως νέος Ισραήλ, και η κυβερνώσα δυναστεία παράλληλη προς αυτή της αρχέτυπης δαβιδικής δυναστείας.

   Αυτό σημαίνει ότι από τη ρίζα του δένδρου του Ιεσσαί φυτρώνει πάνω στον κορμό η βασιλεία ενός νέου αυτοκράτορα, μιας νέας δυναστείας, η οποία μπορεί να ταυτισθεί με αυτή των Λασκαριδών (1204-1258). Όπως δείχνουν μερικές εικονογραφικές λεπτομέρειες ο τιμώμενος βασιλιάς πρέπει να είναι ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις (1254-1258), ο οποίος καλλιέργησε τις επιστήμες και τα γράμματα, καθιστώντας τη Νίκαια δεύτερη Αθήνα.

    Η σύναξη των 81 μορφών (=92), προπατόρων, προφητών, Ελλήνων φιλοσόφων, γίνεται με αφορμή τα εγκαίνια ενός κτιρίου, το οποίο πρέπει να ταυτισθεί με τον ναό – μαρτύριο του προστάτη της γεωργίας Αγίου Τρύφωνος στη Νίκαια, όπου ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις ενέταξε την γνωστή σχολή του, γεγονός που συνέπεσε με την επίσημη αναγόρευση (χρίση) του, πιθανότατα την ημέρα της Πεντηκοστής, της μεγάλης εγκαινιαστικής γιορτής της Εκκλησίας.

 

* Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο από κεντρικά βιβλιοπωλεία της Λάρισας, το Γραφείο Λάρισας των Γενικών Αρχείων του Κράτους (ΓΑΚ, όπου ο κ. Στ. Γουλούλης υπηρετεί ως Διευθυντής,  τηλ.   2410 – 531935 και 6978 – 847587) ή απ' ευθείας από το Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ (οδ. Βασ. Όλγας 36, 54 641, Θεσσαλονίκη, τηλ.: 2310 – 992002, 2310 – 992003).

 

* Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» Λάρισας, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδησεων «Αmen.gr» και καθηγητής Β/θμιας εκπ/σης (Γυμνάσιο Αρμενίου ν. Λάρισας).

 

ΠΗΓΗ: Amen.gr, Τελευταία Ενημέρωση: Jun 16, 2010, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2643

Το άπλυτο φως…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

 

Διαβάζουμε στο μπλογκ STOP CARTEL:

"Στην Ελλάδα έχει επιβληθεί σκόπιμη σιγή ειδήσεων σχετικά με την οικονομική της κατάσταση.

Ο πολίτης δεν χρειάζεται να ξέρει τι γίνεται, ούτε να ενδιαφέρεται για το τι πρόκειται να συμβεί άμεσα. Υποτίθεται ότι όλα πάνε κατά τα αναμενόμενα.

Οι ζωοκλέφτες, όταν ήθελαν να παραπλανήσουν και αποπροσανατολίσουν τα σκυλιά του κοπαδιού ή και τον ίδιο τον τσοπάνη, πετούσαν πέτρες, προς την αντίθετη κατεύθυνση. Έτσι, ώστε να μπορούν με την άνεσή τους να παίρνουν τα όσα και όποια ζώα ήθελαν, από την άλλη.

Πράγμα που έκαναν και κάνουν και οι πάσης φύσεως εκπρόσωποι του όποιου κλεφτοκαθεστώτος.

Όταν, δηλαδή, θέλουν να κάμουν κάποια μεγάλη ατιμία σε βάρος του λαού, βρίσκουν κάποια – εντός ή εκτός εισαγωγικών – σκάνδαλα και τα πετούν στη μέση.

Το γαρνίρουν – όταν μπορούν – και με διάφορες ροζ ή άλλου είδους προκλητικές περιπέτειες και το πόπολο σαν χάνοι δεν χάνουν ούτε τσόντα απ' τις τσόντες των περιγραφών.

Και ακούγονται ένθεν κακείθεν κάποιοι βρυχηθμοί του είδους «θα φτάσει το μαχαίρι ως το κόκαλο» ή «θα λάμψει η αλήθεια» ή «θα χυθεί άπλετο φως» ή «θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι όσο ψηλά κι αν βρίσκονται». Και άλλα τέτοια κακόηχα και παμπόνηρα…

Για να δουλεύουν, έτσι, απλά και μόνο τον αφελή λαό. Αφού, όπως λέει το Ευαγγέλιο, από το ένα μέρος «διυλίζουν τα κουνούπια, ενώ από το άλλο «καταπίνουν τις γκαμήλες».

Αφού την ίδια στιγμή χιλιάδες και εκατομμύρια «μαχαίρια» και βαριοπούλες λιανίζουν τις σάρκες και σπάζουν κυριολεκτικά τα κόκαλα του λαού.

Και οι συνδαιτυμόνες της αγυρτείας, κατασπαράζουν, εν μέσω ομηρικών γελώτων, τις σάρκες και ρουφάνε το αίμα και το μεδούλι του λαού.

Για να παρελαύνει και προελαύνει η «μέχρι το κόκαλο» δική τους ασωτία…

Γεγονός, που ισχύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην τωρινή χρονική συγκυρία. Όταν περισσότερο από κάθε άλλη φορά καταληστεύεται ο λαός. Και σπρώχνεται στο αδιέξοδο και στην απόγνωση.

Οπότε επιστρατεύουν όλους τους μηχανισμούς, που διαθέτουν για την συγκάλυψη και συσκότιση της πραγματικότητας.

Με πρώτα και χειρότερα κάποια ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαπατήσεως). Τα οποία άλλωστε για το τσιμπούσι σε βάρος του λαού δεν είναι ούτε άσχετα ούτε αμέτοχα.

Κι αν παρουσιάζονται ως τιμητές, στην πραγματικότητα ήταν και παραμένουν συνδιαχειριστές στα παιχνίδια της απάτης και της ρεμούλας σε βάρος του λαού.

Γιατί, αν υπηρετούσαν το λαό και την αλήθεια κι όχι τους απατεώνες και τις απάτες της άρχουσας αναρχίας, ποτέ δεν θα φτάναμε εδώ, που φτάσαμε…
Ούτε θα συνέχιζαν και τώρα να μας μοστράρουν διαρκώς τις αποκρουστικές φάτσες των ίδιων και των ίδιων πρωταγωνιστών του συνδικάτου της έσχατης σε βάρος του λαού και της χώρας προδοσίας.

Για να τους καμαρώνουμε πώς αλληλοβρίζονται και «αλληλοφτύνονται». Και ν' απολαμβάνουμε το αποτρόπαιο θέαμα και ακρόαμα, που μας προσφέρουν….

Έτσι ώστε να μπορούν να συνεχίζουν το μακάβριο λαοκτόνο και εθνοκτόνο έργο τους..

Και ασφαλώς αυτό για το οποίο φροντίζουν, είναι, όσο αφορά στην εξιχνίαση των σκανδάλων, αντί για το άπλετο, να ρίχνουν άφθονο το άπλυτο φως τους….

Κατ' εικόνα και ομοίωση του «καλού» υπόκοσμου της άρχουσας αναρχίας…

 

Παπα-Ηλίας, 16-06-2010

 

http://papailiasyfantis.blogapot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com 

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

 

Από τον «ένα καφέ για τη Δημοκρατία»*

 

Ο δρόμος τον οποίον προτείνουμε είναι η επανίδρυση της δημοκρατίας. Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, όπως και των άλλων δυτικών κοινωνιών, είναι η προβληματική δημοκρατία, η δημοκρατία σε εκτροπή. Το άθλιο καθεστώς της μεταπολίτευσης είναι, ακριβώς, δημοκρατία σε εκτροπή. Αυτό σημαίνει ότι αντί τα κόμματα να υπηρετούν την κοινωνία, αντίθετα θεωρούν τη κοινωνία σαν υποχείριο τους προκειμένου να εξυπηρετούν την ανάγκη τους για εξουσία. Τα κομματικά συμφέροντα τότε προηγούνται των κοινωνικών συμφερόντων.

   Σπουδαίοι κοινωνιολόγοι και θεωρητικοί της πολιτικής, ο Μαξ Βέμπερ, ο Ρόμπερτ Μίκελς, οι θεωρητικοί των ελίτ, έχουν προειδοποιήσει ότι τα κόμματα και γενικότερα οι διαφόρων ειδών πολιτικές ελίτ, δημιουργούν ίδια συμφέροντα τα οποία βρίσκονται σε ένταση και αντίθεση με τα συμφέροντα της κοινωνίας που υποτίθεται υπηρετούν. Απόλυτη λύση, ώστε κόμματα και πολιτικές ελίτ να ταχθούν στην απόλυτη υπηρεσία της κοινωνίας δεν υπάρχει. Οι, ως τώρα, εμπειρίες δημοκρατίας των δυτικών κοινωνιών όμως, καθώς και οι θεωρητικές προειδοποιήσεις και υποδείξεις, μας επιτρέπουν να οργανώσουμε μια δημοκρατία σαφώς περισσότερο ικανοποιητική από την υπάρχουσα, της οποίας ο κύκλος ζωής έχει λήξει.

   Προτείνουμε λοιπόν μια σειρά συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, αφού το σύνταγμα είναι ο βασικός καταστατικός χάρτης της χώρας, η μήτρα της οποιαδήποτε περαιτέρω νομοθεσίας:

   1. Τα κόμματα συμπληρώνοντας δέκα χρόνια ζωής διαλύονται. Εννοείται ότι δεν μπορεί να δημιουργηθεί νέο κόμμα με την ίδια, με προηγούμενο κόμμα, κομματική ηγεσία. Δεν μπορούν τα κόμματα δηλ. απλώς να αλλάζουν ταμπέλα.

   2. Κανείς δεν μπορεί να υπηρετήσει πάνω από δύο διαδοχικές φορές σε δημόσια θέση. Θα πρέπει να περάσουν δέκα χρόνια για να έχει πάλι τη δυνατότητα να υπηρετήσει σε δημόσιο αξίωμα.

   Οι δύο παραπάνω θέσεις σκοπεύουν να σπάσουν την συμπαγή γραφειοκρατία των κομμάτων. Όσο περισσότερο συμπαγής είναι αυτή η γραφειοκρατία τόσο περισσότερο τα συμφέροντα της απομακρύνονται από τα συμφέροντα της κοινωνίας και τόσο περισσότερο υπάρχει η τάση αυτά να προηγούνται της κοινωνίας. Αυτές οι δύο θέσεις επιτρέπουν την εμπλοκή με την πολιτική και τους θεσμούς της, ενός μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Η πρόσβαση σε θέσεις ευθύνης γίνεται περισσότερο ανοικτή.

   3. Οι κάτοχοι δημόσιας θέσης ή αξιώματος δεν μπορούν να έχουν (συνολική) αμοιβή μεγαλύτερη από το πενταπλάσιο του κατώτερου ημερομισθίου ή

αμοιβής. Αυτή η πρόνοια επεκτείνεται και στα μέλη των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Είναι τιμή να υπηρετεί κανείς σε δημόσια θέση και όχι ευκαιρία άνετης ζωής ή και πλουτισμού. Επίσης κατ' αυτό τον τρόπο οι υπεύθυνοι θα αφουγκράζονται περισσότερο τη ζωή και τις αγωνίες των απλών πολιτών. Εννοείται ότι καταργούνται κάθε είδους προνόμια π.χ. τα κρατικά αυτοκίνητα.

   4. Τα κόμματα είναι υποχρεωμένα, σαν κυβέρνηση, να τηρούν τις προεκλογικές τους εξαγγελίες. Πρέπει να σταματήσει ο σημερινός απόλυτος ευτελισμός της δημοκρατίας που οδηγεί στη, στην πράξη, κατάργηση της. Οι σημερινοί κυβερνώντες είναι καθαροί πραξικοπηματίες.

   5.Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία. Αποκτά εξουσίες. Η απεριόριστη πρωθυπουργική ισχύς, η χωρίς κανένα αντίβαρο, αποδείχθηκε καταστροφική.

   6. Μια από τις συνταγματικές υποχρεώσεις και εξουσίες του Προέδρου: Απολύει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση , προκηρύσσοντας εκλογές, στη περίπτωση που παρουσιασθεί σοβαρή διάσταση μεταξύ προεκλογικού προγράμματος και κυβερνητικής πολιτικής και εφόσον ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση είναι ανυποχώρητοι.

   7.Εφόσον συγκεντρωθούν υπογραφές που αντιστοιχούν, για παράδειγμα, στο δέκα τοις εκατό των ψηφοφόρων, μπορεί να γίνει δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι του Προέδρου της Δημοκρατίας στη θέση του. Αν στο δημοψήφισμα ο Πρόεδρος καταψηφισθεί, προκηρύσσονται αμέσως νέες προεδρικές εκλογές.

   Οι θέσεις 5, 6, 7 σκοπό έχουν να δημιουργήσουν ένα πλέγμα αλληλοελέγχων. Είναι ο μόνος τρόπος για να λειτουργεί ικανοποιητικά η δημοκρατία .

   8. Δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων με την συγκέντρωση απαραίτητου αριθμού ψήφων. Τα δημοψηφίσματα μπορούν να εισηγηθούν ή και να επιβάλλουν νόμους ή να καταργήσουν άλλους. Απαραίτητος όρος εδώ (τόσο για την επιβολή, όσο και για την κατάργηση) είναι η συμφωνία του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

   9. Ιδρύεται Συνταγματικό Δικαστήριο που έχει υποχρέωση να ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων.

   Πολλοί θα ισχυρισθούν ότι το να δίνεται η εκτεταμένη δυνατότητα δημοψηφισμάτων, αυτό δημιουργεί μεγάλο οικονομικό κόστος. Η πραγματικότητα όμως έχει δείξει ότι η δημοκρατία σε έλλειμμα είναι απείρως ακριβότερη .

   10.Μια φορά ετησίως και για συνεχές διάστημα 40 ημερών,  η ιδιότητα του προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού, των υπουργών, αναστέλλεται γι' αυτούς που την έχουν αντίστοιχα. Τυχόν παράβαση σημαίνει και έκπτωση από το αξίωμα. Ο πρωθυπουργός αναπληρώνεται από αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, ο πρόεδρος από τον πρόεδρο της Βουλής, οι υπουργοί από υφυπουργούς (με πιθανό περιορισμό των εξουσιών τους, ιδίως στη περίπτωση του Προέδρου της Δημοκρατίας). Η λογική αυτής της ρύθμισης ξεκινά από τη διαπίστωση ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί απορροφώνται τόσο πολύ από τη καθημερινή διαχείριση, ώστε χάνουν τη δυνατότητα στοχασμού. Ο στοχασμός όμως, αυτή η βαθειά σκέψη με ελεύθερους ορίζοντες, είναι εντελώς απαραίτητη για τη παραγωγή ποιοτικής πολιτικής. Η ρύθμιση αυτή υπενθυμίζει επίσης ότι κανείς τελικά δεν είναι απόλυτα απαραίτητος, σαν πρόσωπο, για τη δημοκρατία. Κι αν κάποιος φαίνεται σαν τέτοιος, τότε η δημοκρατία είναι σε κίνδυνο.

   Οι παραπάνω θέσεις είναι σίγουρο ότι θα συναντήσουν σφοδρές αντιστάσεις. Κόμματα, πολιτικές ελίτ, επίδοξοι πολιτικοί, θα νοιώσουν ότι τα συμφέροντα τους απειλούνται σε σοβαρό βαθμό. Το ίδιο θα νοιώσουν και τα ισχυρά οικονομικά και συντεχνιακά συμφέροντα που επιθυμούν να συνδιαλέγονται, σε βάρος της κοινωνίας, με συμπαγείς πολιτικές ομάδες συμφερόντων. Οι θέσεις αυτές όμως είναι απαραίτητες για μια ουσιαστική αναγέννηση της Δημοκρατίας, ως καλού πολιτεύματος.

   Η Ελλάδα, υποστηρίζοντας την επανίδρυση της Δημοκρατίας, θα τεθεί στην πρώτη γραμμή της αναγέννησης του Δυτικού Πολιτισμού,  που είναι και το βαθύτερο αίτημα των καιρών. Η προσπάθεια αυτή μπορεί να γίνει η νέα εθνική της ταυτότητα, ένα νέο μεγάλο, κοσμοπολίτικο και ταυτόχρονα εθνικό όραμα, σύμφωνο με το βαθύτερο DNA του τόπου.

   Είναι προφανές, ότι η παρούσα πολιτική τάξη δεν έχει θέση σε ένα τέτοιο όραμα. Η υπαίτιος της μεγάλης παρακμής της χώρας πρέπει να αποσυρθεί οικειοθελώς ή να την αποσύρουν. Έτσι προτείνουμε:

   – Τη διάλυση όλων των υπαρχόντων πολιτικών κομμάτων. Ίσως, πλην ΚΚΕ, που είναι περισσότερο αρτηριοσκληρωτική εκκλησία, παρά κόμμα. Είναι σίγουρο ότι οι οπαδοί και τα μέλη των υπολοίπων κομμάτων θα νοιώσουν σχεδόν ανακούφιση με τη διάλυση τους.

   – Την απαγόρευση σε όσους έχουν, ή κάποτε είχαν, κάποια δημόσια θέση ή αξίωμα (από δημάρχους και βουλευτές, μέχρι Πρόεδρο της Δημοκρατίας) να αποκτήσουν δημόσια θέση ή αξίωμα για τα επόμενα δέκα χρόνια.

   Θεωρούμε τις δύο παραπάνω θέσεις τελείως απαραίτητες στην αναγεννητική προσπάθεια της χώρας.

 

* http://kafedimo.wordpress.com/

Τα ραντάρ

 

Του TheoTheoreio

 

 

«…Γιατί υπάρχει «σκοτάδι» στο ραντάρ για το μισό Αιγαίο; Ποιος πολιτικός θα μας εξηγήσει γιατί υπάρχει «σκοτάδι» στο ραντάρ για το μισό Αιγαίο; Γιατί δεν δείχνει τις πτήσεις από τα νησιά μας στο αιγαίο; Οπως βλέπεται και στην φωτο του χάρτη απο το ραντάρ…»

Ανοίξτε αυτό να φρίξετε, από τα τρέχοντα μυστικά, κλεμμένο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Εδώ: http://www.sv1lh.net/rdr/ και κλικ στο πρώτο http

 

Δείτε τα ραντάρ σαρώνουν μόνο το μισό Αιγαίο, γιατί;  και ακούστε και αεροπόρους να μιλάνε

 

Να πώς θα το χωρίσουν ήδη τα ραντάρ πιάνουν το μισό…

 

ΠΗΓΗ: http://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=43&t=13025

 

Άλλα άρθρα του Συγγραφέα στην Αποικία Ορεινών Μανιταριών:

 

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=166

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=249

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=957

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=961

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=976

Η Γενοκτονία των Ελλήνων και οι αμερικανικές πηγές.

 

Μέρος της εισήγησης στο 30^ο συνέδριο για το Ολοκαύτωμα και τη Γενοκτονία.  Πανεπιστήμιο Millersville Πενσυλβάνια ΗΠΑ

 

Του Φάνη Μαλκίδη

 

Στην πραγματικότητα, η σκέψη του Lemkin για ένα νόμο της διεθνούς κοινότητας που θα τιμωρεί τους δράστες ενός μαζικού  εγκλήματος, που αρχικά ονόμασε "Έγκλημα της Βαρβαρότητας", δεν ήρθε ως απάντησή του στο Ολοκαύτωμα αλλά μετά από τις σφαγές  των Αρμενίων το 1915, των Ελλήνων και των Ασσυρίων εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Εκτός από τον Λέμκιν, ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζώρτζ Χόρτον  μέσα από τα βιβλία του «Αναφορικά με την Τουρκία»,  και «Η κατάρα η Μικράς Ασίας», μαζί με αυτά  του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Χένρυ Μοργκεντάου («Τα μυστικά του Βοσπόρου»), αποτελούν σημαντικά τεκμήρια διάπραξης του μαζικού εγκλήματος. 

Μαζική βία, συλλήψεις γυναικών και παιδιών, βίαιοι εξισλαμισμοί, πορείες θανάτου, μαζικές δολοφονίες, διώξεις, εκτοπίσεις, εγκλήματα που επιβεβαιώνονται   από τις αμερικανικές πηγές.

Σχεδόν 1.000.000 Έλληνες από ένα πληθυσμό πάνω από 2.600.000 εξαφανίσθηκαν, εξόντωση  η οποία αποτελεί γενοκτονία, στον τύπο της  (άρθρο 2 της Σύμβασης του ΟΗΕ για την πρόληψη και την καταστολή της γενοκτονίας ) και την ουσία της έννοιας της γενοκτονίας.

Ο  Χένρυ Μοργκεντάου («Η δολοφονία  ενός έθνους Νέα Υόρκη 1974) επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των αρμενικών σφαγών ήταν παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της  περιόδου και εναντίον των Ελλήνων. «Οι Τούρκοι υιοθέτησαν τις [ίδιες] μεθόδους ενάντια στους Έλληνες που είχαν χρησιμοποιήσει ενάντια στις Αρμενίους. Τους πήραν στον οθωμανικό στρατό, και [έπειτα] τους μετέφεραν σε χιλιάδες τάγματα εργασίας… αυτοί οι Έλληνες στρατιώτες πέθαναν από το κρύο, την πείνα και άλλες στερήσεις, ακριβώς όπως οι Αρμένιοι… οι Έλληνες μαζεύτηκαν παντού στις ομάδες. Κατόπιν, κάτω από την υποσχεθείσα προστασία των τούρκων χωροφυλάκων, μεταφέρθηκαν  στις εσωτερικές περιοχές [της Ανατολίας]» .

Η  μαρτυρία του Μοργκεντάου αναφορικά με το θέμα της πρόθεσης της γενοκτονίας,  συνεχίζεται ως εξής: « Όταν οι τουρκικές αρχές έδωσαν διαταγή να εφαρμοστεί το μέτρο των εκτοπίσεων δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να απαγγείλουν την καταδίκη σε θάνατο ενός ολόκληρου λαού. Οι Τούρκοι ιθύνοντες είχαν πλήρη συνείδηση αυτού του γεγονότος και δεν προσπαθούσαν καθόλου να το αποκρύψουν στις συνομιλίες τους μαζί μου.»

Οι αμερικανικές πηγές και γενικότερα η έρευνα που έγινε και γίνεται στις ΗΠΑ  αποτελούν σημαντικότατα τεκμήρια και εφόδια για την έρευνα της Γενοκτονίας. Είναι τα μέσα με τα οποία πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί, ερευνητές και  συγγραφείς αποδεικνύουν το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων. Είναι οι σύμμαχοί μας στην προσπάθεια για  διεθνοποίηση και αναγνώριση.

 

20-4-2010

Mνήμη, ταυτότητα και ιδεολογία στον ποντιακό ελληνισμό

 

Οι σταλινικές διώξεις και οι προσπάθειες «τακτοποίησης» της ιστορικής μνήμης

 

Του Βλάση Αγτζίδη *

 

«…Με την έξοδό μας το 1922, ένα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων του Πόντου κατέφυγε στην ΕΣΣΔ. Αυτό το κομμάτι είναι ο μεγάλος μας άγνωστος. Μέχρι το 1937 δημιούργησε στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας μια Σοβιετική Ελλάδα. Σήμερα όμως ζει σκορπισμένο στην ΕΣΣΔ, έχοντας υποστεί διωγμούς και εξορίες την Σταλινική περίοδο. Καθήκον μας να απαιτήσουμε: Αποκατάσταση των Σοβιετικών δικαιωμάτων για τους Πόντιους της ΕΣΣΔ όπως ήταν μέχρι το 1937…».

Στη συνέχεια, το αίτημα για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του σοβιετικού ελληνισμού και την καταδίκη των σταλινικών διωγμών θα υπάρχει συνεχώς. Στο Β' Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη το 1988 -με την παρουσία για πρώτη φορά και εκπροσώπων των Ελλήνων της ΕΣΣΔ, οι οποίοι ήδη είχαν αξιοποιήσει τα περιθώρια της περεστρόικα και είχαν οργανώσει τους πρώτους συλλόγους- τέθηκε το ζήτημα των σταλινικών διώξεων. Εφεξής, για την πρώτη εκείνη ριζοσπαστική ομάδα που κίνησε τη διαδικασία, πλάι στο αίτημα για την αναγνώριση της γενοκτονίας θα υπάρχει και το ζήτημα της αναγνώρισης των σταλινικών διώξεων. Το επίκεντρο θα βρίσκεται στην Καλλιθέα Αττικής και κοινωνική βάση θα έχει κυρίως νέους τόσο απ' την τρίτη γενιά των Ποντίων προσφύγων του '22, όσο και απ' τους πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Από το 1987 καθιερώθηκαν ετήσιες εκδηλώσεις για τις σταλινικές διώξεις. Συμβολική ημερομηνία επελέγη η 13η Ιουνίου. Με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων, έγιναν μεγάλες εκδηλώσεις στην Καλλιθέα Αττικής. Στις εκδηλώσεις που έγιναν τον Απρίλιο του '90 στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο μοιράστηκαν κείμενα στους ευρωβουλευτές που γνωστοποιούσαν το ιστορικό εκείνο γεγονός.

Σημαντική στιγμή των προσπαθειών για πληροφόρηση των πολιτών και πρωτίστως των ελλαδιτών Ποντίων θα είναι η θεσμοθέτηση απ' το 4ο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο μιας Ημέρας Μνήμης. Ομόφωνα έγινε αποδεκτή η «ανακήρυξη της 13ης Ιουνίου ως Ημέρας Μνήμης για τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εφ' όσον τη μέρα αυτή, το 1949, πραγματοποιήθηκε η βίαιη εκτόπιση των ποντιακών πληθυσμών από τον Καύκασο στην Κεντρική Ασία».

Η στάση των στελεχών του ΚΚΕ καθ' όλη αυτή την περίοδο ήταν σε γενικές γραμμές αμυντική και απολογητική προς το σταλινισμό. Λίγες ήταν οι περιπτώσεις που αντιπαρατέθηκαν δημόσια με τους Πόντιους απ' την ΕΣΣΔ. Σε μια τέτοια συνάντηση που εξέφρασαν δημόσια την απαξιωτική τους θέση εισέπραξαν τη δημόσια κατακραυγή. Υπήρξαν καταγγελίες εργαζόμενων Ποντίων, ότι σε τομείς που έλεγχε το ΚΚΕ απολύθηκαν από τη θέση τους, εξ αιτίας των απόψεών τους για τις σταλινικές διώξεις. Συνεχής ήταν η προσπάθεια σε τοπικό επίπεδο να συκοφαντηθούν οι Πόντιοι από την ΕΣΣΔ. Σ' αυτή την κατηγορία ανήκει η αναφορά του επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του ΚΚΕ στο Δήμο της Καλλιθέας, όταν συζητήθηκε η έκδοση ψηφίσματος για την καταπίεση που δέχονταν οι Έλληνες της Γεωργίας, και ειδικά της περιοχής της Τσάλκας, από την εθνικιστική κυβέρνηση του Σαακασβίλι. Καταψηφίζοντας την πρόταση για έκφραση αλληλεγγύης και χωρίς να υπάρχει τέτοιο θέμα συζήτησης δήλωσε ότι «οι περιβόητες εκκαθαρίσεις του Στάλιν κατά των Ελλήνων Ποντίων…» οφείλονταν στο ότι «Η Σοβιετική Ένωση και η εξουσία της υπό την αρχηγία του γραμματέα της του Στάλιν, τιμώρησε όσους μήδισαν, όσους δηλαδή πήγαν με τους Γερμανούς», προκαλώντας τη σφοδρή αντίδραση των προσφυγικής καταγωγής δημοτικών συμβούλων.

Η υιοθέτηση μιας επιθετικότερης στάσης από το ΚΚΕ θα αρχίσει κατά τη διάρκεια της περιόδου της προσυνεδριακής διαδικασίας για το 18ο Συνέδριο, με τη δημοσίευση ενός κειμένου που αιτιολογούσε τις σταλινικές διώξεις. Έντονη ήταν η προσυνεδριακή συζήτηση, στην οποία από προσφυγικής πλευράς επισημάνθηκαν οι συνέπειες σε περίπτωση αποκατάστασης του Στάλιν. Τελικά, με το 18ο Συνέδριό του, το ΚΚΕ αναίρεσε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς όλη του την πορεία από την 6η Ολομέλεια. Σύμφωνα με τις νέες προσεγγίσεις, κατά τη σταλινική εποχή τα πάντα έβαιναν καλώς στη Σοβιετική Ένωση. Καμιά μνεία για την αυθαιρεσία της εξουσίας, για τη δικτατορία μιας προσωποκεντρικής εξουσιαστικής μηχανής, για την πολιτιστική γενοκτονία των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων και των σοβιετικών Ελλήνων. […]

Η αποκατάσταση του Στάλιν και των σταλινικών πρακτικών ξανάφερε αυτά τα ζητήματα στην πολιτική καθημερινότητα. Η διαμόρφωση ενός σκληρού ιδεολογικού πυρήνα αναφοράς για τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ διεύρυνε τη ρήξη εντός της κοινωνίας μας. Αναπόφευκτη ήταν στη συνέχεια η ιδεολογική σύγκρουση με κοινωνικούς χώρους, όπως είναι οι Πόντιοι, οι οποίοι είχαν προ πολλού καταδικάσει τις σταλινικές διώξεις. Η ιδεολογική βάση για τη νέα αντίληψη θα συγκροτηθεί με βάση ένα βιβλίο, απ' το οποίο οι πιστοί οπαδοί θα αντλούν τα απαραίτητα εφόδια ώστε να αντιπαρατίθενται αποτελεσματικά σε όσους μιλούν για σταλινικές διώξεις.[i] Η γενικότερη γραμμή αντιμετώπισης της κριτικής που επέλεξε το ΚΚΕ είναι συνωμοσιολογικής υφής. Ο χαρακτηρισμός όλων όσων αναφέρονται στις σταλινικές πρακτικές ως αντικομμουνιστών, καθώς και η επιθετικότητα των αναφορών θα έχει ως στόχο την τρομοκράτησή τους και την εξαφάνιση κάθε σχετικής παρέμβασης. Στον ποντιακό χώρο αυτή η γραμμή εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση: «Το φαινόμενο της εργολαβίας του αντισοβιετισμού και του αντικομμουνισμού έχει ιστορία 90 χρόνων… Στην Ελλάδα ο αντισοβιετισμός, ο αντικομμουνισμός και η σταλινολογία πορεύτηκαν καλά οργανωμένα από το υπερατλαντικό κέντρο του καπιταλισμού…».

Οι Πόντιοι δεν είναι το μόνο «θύμα» αυτής της νέας επιθετικής στροφής του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης, μαζί με τους Πολωνούς αξιωματικούς που εκτελέστηκαν στο Κατίν, θα βρεθούν επίσης κι αυτοί στο στόχαστρο αποκάθαρσης της ιστορίας του ΚΚΕ και της Σοβιετικής Ένωσης από τους ίδιους συγγραφείς. Έστω και με τη χρήση αμφίβολων και προκατειλημμένων πηγών, ακόμα και ακροδεξιών. Η χρήση των Furr και Mukhin είναι ελάχιστης σημασίας μπροστά τη χρήση της νεοναζιστικής προπαγάνδας για την υποτιθέμενη «συμμετοχή ελληνοποντίων εθελοντών στο ναζιστικό στρατό» κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι εντεταλμένοι συγγραφείς, όπως ο Αν. Γκίκας, προσπαθώντας να θεμελιώσουν τα «αντεπαναστικά εγκλήματα» του σοβιετικού ελληνισμού, ώστε να δικαιολογηθούν στη συνέχεια οι βίαιες και μαζικές εκτοπίσεις του ελληνικού πληθυσμού μετά το τέλος του πολέμου στην Κεντρική Ασία, κατασκευάζουν ένα σύστημα όπου την προδοσία ακολουθεί η δίκαιη τιμωρία. Δικαιολογούν τις βίαιες εκτοπίσεις στην Κεντρική Ασία, ενώ για τις διώξεις του '37-'38 επικαλούνται την υπόθεση ότι οι αυτόνομες εθνικές περιοχές, τα εθνικά σχολεία, οι εθνικοί θεσμοί ενίσχυαν τον εθνικισμό. Αποκρύπτεται βεβαίως ότι όλοι οι θεσμοί, τα σχολεία, οι εφημερίδες οι αυτόνομες περιοχές και η «εθνική» ηγεσία των σοβιετικών Ελλήνων ήταν μέρος της σοβιετικής συγκρότησης και, όπως συνάγεται από τα έγγραφα και τα κείμενά τους, ήταν βαθύτατα διαποτισμένοι από τη γενική σταλινική «θεολογία». Στα απολογητικά κείμενα, όπως αυτό του Γκίκα, δεν θίγονται καθόλου ζητήματα, όπως της απαγόρευσης της ελληνικής γλώσσας και της καταστροφής του σοβιετικού ελληνικού πολιτισμού από το σταλινισμό.

Χαρακτηριστικό της μεθοδολογίας που ακολουθείται είναι ότι, ενώ μια ρωσόφωνη εφημερίδα της Αθήνας, η Athinski Courier, αποτελεί μία από τις βασικές πηγές, εν τούτοις άρθρα που περιέχουν πληροφορίες που απορρίπτουν το προκατασκευασμένο σχήμα δεν λαμβάνονται υπ' όψιν. Έτσι, δεν αναφέρεται η δημοσιευμένη στην Athinski Courier απάντηση του στρατηγού Pavliuk, υπευθύνου της μυστικής αστυνομίας MVS Ukraini, διαδόχου της KGB, ο οποίος σε ερώτηση του βουλευτή της Βουλής της Κριμαίας Al. Volkof, εάν υπήρχαν Έλληνες συνεργάτες των στρατευμάτων Κατοχής, απαντά στα ρωσικά και στα ουκρανικά: «Στους Καταλόγους συνεργατών των κατακτητών 1941-1944 της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας δεν υπάρχει κανείς Έλληνας». Ο Γκίκας, μελετώντας το ζήτημα των μαζικών εκτοπίσεων, τις οποίες αποκαλεί «μετεγκαταστάσεις», εφευρίσκει ή κατασκευάζει Πόντιους συνεργάτες των Γερμανών. Ένας από αυτούς ήταν ο Κωσταντίνος Κρωμιάδης (Константин Григориевич Кромияди). Όμως το μόνο που είναι γνωστό για τον Κρωμιάδη, από κάπως αντικειμενικότερη πηγή, είναι ότι επρόκειτο για Κερκυραίο.

Το κείμενο, με τίτλο "'Σταλινολόγοι' και σταλινολάγνοι (μια σύγκρουση για τις σταλινικές διώξεις)" από τη μελέτη "Mνήμη, ταυτότητα και ιδεολογία στον ποντιακό ελληνισμό", συμπεριλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο: Γιώργος Κόκκινος – Βλάσης Αγτζίδης – Έλλη Λεμονίδου, Η μνήμη και το τραύμα. Ενδεικτικές όψεις των συμβολικών πολέμων για την Ιστορία και τη Μνήμη σε όλο τον κόσμο, εκδόσεις Ταξιδευτής.

 

* Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι ιστορικός

 

 

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/06/2010, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=547302

 

---

[i] Αναστάσης Γκίκας, Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2007. Στο βιβλίο αυτό κάθε παρουσίαση της ιστορίας των Ελλήνων της ΕΣΔ που εμπεριέχει αναφορά στο σταλινισμό και στις διώξεις που πραγματοποίησε, βρίσκεται απλώς και μόνο στο πλαίσιο της «αντικομμουνιστικής προπαγάνδας».

 

Νέο σχολείο και ΔΝΤ

 

Του Γιώργου Τασσιόπουλου *

 

Συνάδελφοι,

δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από το να υποθέσουμε ότι το «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» είναι άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Αναλυτικότερα, το ΔΝΤ έχει ζητήσει το άνοιγμα της εκπαιδευτικής αγοράς στον ιδιωτικό τομέα εντός του έτους. Με άλλα λόγια, έχει ζητήσει την άρση κάθε εμποδίου στην αλλοδαπή επιχειρηματική δραστηριότητα στον χώρο της εκπαίδευσης. 'Ετσι, η Ελλάδα θα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που γίνεται εκπαιδευτική… Μπανανία. Οι απαιτήσεις του ΔΝΤ θέτουν θέμα αλλαγής συντάγματος, εκτός και αν υλοποιηθούν δια της καταλύσεώς του.

Για να επιβεβαιώσει ο καθένας μας την καταγγελία αρκεί να διαβάσει όσα προβλέπονται στο «Μνημόνιο της Δανειακής σύμβασης μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης Ε.Ε.- ΔΝΤ», το οποίο ως προχθες δεν είχε δημοσιοποιηθεί στο σύνολό του. Το Μνημόνιο, 140 σελίδες, δημοσίευσαν στις 10-6-2010, τα «Επίκαιρα», των εκδόσεων, «Λιβάνη», του πιο εμπίστου προσώπου του Ανδρέα, με την υποσημείωση στην πρώτη σελίδα:

– Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ Η ΕΛΛΑΔΑ

– ΤΙ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΜΕ ΚΑI ΤΙ ΞΕΠΟΥΛΑΜΕ

– ΠΟΙΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 Στο Μνημόνιο, σελ. 83, η εκπαίδευση βαφτίζεται υπηρεσία και αντιμετωπίζεται όπως ο τουρισμός και το λιανεμπόριο. Οι ρυθμίσεις που προβλέπονται για την εκπαίδευση μπαίνουν κάτω από τον τίτλο "Βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος και ανάπτυξη ανταγωνιστικών αγορών". Η κυβέρνηση, αναφέρεται, θα υλοποιήσει άμεσα όλα τα βήματα-κλειδιά που ορίζει η ευρωπαϊκή Οδηγία για τις Υπηρεσίες, "ειδικά στους τομείς προτεραιότητας, όπως είναι ο τουρισμός, η εκπαίδευση και το λιανεμπόριο"!

Συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι η κυβέρνηση υιοθετεί μέχρι το τέλος του 2010 αλλαγές στην υπάρχουσα νομοθεσία σε τομείς υπηρεσιών-κλειδιά, όπως ο τουρισμός, το λιανεμπόριο και η εκπαίδευση. Η νέα νομοθεσία θα πρέπει να διευκολύνει την εγκατάσταση (εννοείται επιχειρήσεων) περιορίζοντας σημαντικά τις απαιτήσεις που ισχύουν. Ως τέτοιες αναφέρονται ποσοτικοί, εδαφικοί ή νομικοί περιορισμοί, φόροι ή άλλοι περιορισμοί που αφορούν σε πολυθεματικές δραστηριότητες. Πρέπει επίσης να διευκολύνει την παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών θεσμοθετώντας την ελευθερία των παρόχων υπηρεσίων και διασφαλίζοντας τη νομική τους κάλυψη. Όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, πρέπει να τεθούν εκτός νόμου ρυθμίσεις που προβλέπουν περιορισμούς για τις διασυνοριακές δραστηριότητες. Δηλαδή, η Ελλάδα, με την αποδοχή του πακέτου σωτηρίας, υπογράφει την περιβόητη GATT, εκχωρεί την αρμοδιότητα άσκησης εκπαιδευτικής πολιτικής και απεμπολεί κάθε δικαίωμα ελέγχου των εκπαιδευτικών δομών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας.

Αλήθεια θα καταφύγουν και σε άλλη συνταγματική εκτροπή για να υπερβούν συνταγματικές δεσμεύσεις;

Ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Εκπαιδευτικών χαρακτήρισε, «καταστροφική την πολιτική του ΔΝΤ για την παιδεία και τόνισε ότι οι περικοπές επηρεάζουν αυτομάτως την ποιότητα της εκπαίδευσης και τη διαδικασία ανάπτυξης. Η εκπαίδευση, τόνισε, είναι το κλειδί για την ανάκαμψη. Κάθε ευρώ που επενδύεται στην εκπαίδευση επιστρέφει με τόκο 12%. Στο πλαίσιο αυτό ο κ. Fred Van Lewen, τόνισε ότι η Διεθνής των Εκπαιδευτικών θα προσφύγει στην UNESCO και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας έχοντας διαπιστώσει τόσο στο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου όσο και στο πρόγραμμα περικοπών παραβιάσεις των διεθνών συμβάσεων. Ιδιαίτερα ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας αναφέρθηκε στην έλλειψη διαπραγμάτευσης μεταξύ της κυβέρνησης και των εκπαιδευτικών συνδικάτων. Πάντως, ο κ. Fred Van Lewen παρατήρησε ότι πολλές φορές οι κυβερνήσεις κρύβουν πίσω από το ΔΝΤ δικές τους πολιτικές επιλογές» (ΑΥΓΗ, 20-5-20100.

Συνάδελφοι,

Η ελληνική κυβέρνηση, η χώρα, «τελεί υπό κηδεμονίαν» όπως ομολόγησε ο  ίδιος ο πρωθυπουργός.  Η χώρα μας είναι το πείραμα μιας μοντέρνας αποικιοκρατίας που επιβάλει η «νέα τάξη».  Η πατρίδα μας αντιστάθηκε στη Γερμανική Κατοχή και τα τεθωρακισμένα της Βέρμαχτ, δε θα παραδοθούμε εθελουσίως, ο ελληνικός λαός είναι υπερήφανος δεν θα συνυπογράψει τα μνημόνια της κυβέρνησης για παραχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και τη δέσμευση του εθνικού μας πλούτου υπέρ των διεθνών δανειστών της.

Σε λίγο χρόνο περήφανα θα ανεμίζουμε τις σημαίες της απελευθέρωσης στους δρόμους. 

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ!

ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΩΝΩΝ!

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!

 

ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

 

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ιούνης 2010

*  Ο  ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ  είναι δάσκαλος.

 

 

 

ΝΑ  ΠΟΙΟΙ  ΕΙΜΑΣΤΕ  και  ΝΑ  ΠΟΙΑ  ΕΙΝΑΙ  Η  ΛΥΣΗ! 

 

Του TheoTheoreio

 

Ρωτάνε πολλοί, πώς βλέπω το μέλλον τής Ελλάδας. 

Με μία λέξη, τι θα λέγαμε, από τι εξαρτάται το μέλλον μας αυτή την στιγμή;  Από "το επίπεδο μας", δεν λέμε;  Σε ποιό σημείο βρισκόμαστε τώρα, τι ξέρουμε για να το αντιμετωπίσουμε, και από πού ερχόμαστε, ήθη, ιστορία κλπ.  Δηλ. από το πολιτισμικό μας επίπεδο, τον πολιτισμό μας.  Ας δούμε λοιπόν, ποιό είναι αυτό! 

Πρώτα απ'όλα, μιά μικρή εισαγωγή πάνω στη μέθοδο για να μην μπλεχτείτε.  Εδώ και καιρό, στα γραπτά μου στην Αποικία, εφαρμόζω, δουλεύω με, δύο αρχές ώστε να προκύψει η τρίτη μόνη της.  Δουλεύω με τον Τρόπο και τον Τόπο, ώστε να προκύψει Εντροπία. 

Ο τρόπος είναι, ο τρόπος διάγνωσης τού προβλήματος. 

Ο τόπος, είναι ο καθορισμός τού σώματος όπου συμβαίνει το πρόβλημα. 

Ο τρόπος διάγνωσης, που πάντα χρησιμοποιώ, δεν είναι ο τής "κλασσικής" (Ιατρικής), αλλά ο τής "ομοιοπαθητικής"˙  άλλα συμπεράσματα βγάζει ο ένας τρόπος, και άλλα ο άλλος, και το δηλώνω ακριβώς γιατί τα συμπεράσματα είναι διαφορετικά, και πολλές φορές άξια απορίας!  παράξενα!  τού στυλ "τι λέει τούτος δω;"

Ο τόπος, το σώμα, μπορεί να μην χρειάζεται να το καθορίσουμε όταν μιλάμε ιατρικά, αλλά χρειάζεται να το καθορίσουμε όταν μιλάμε Πολιτικά, Νομικά, Οικονομικά και τέλος πάντων σε θέματα που δεν "βλέπουμε" το σώμα. 

Άρα, λοιπόν, και ακόμα όταν δεν το γράφω, οι αναλύσεις μου είναι βασισμένες στις δύο αυτές αρχές, την "ομοιοπαθητική" στο "σώμα" που έχει το πρόβλημα.  Αυτό τα λέει όλα. 

Αυτό σημαίνει, δεν πολυασχολούμαι με το πρόβλημα καθ'εαυτό,  αυτό θα βρει το δρόμο του μόνο του, όπως και ήρθε˙  μέσω τής εντροπίας.    Άλλωστε υπάρχουν πολλοί ειδήμονες, δεν χρειάζεται ακόμα ένας. 

Σκωπτικά αλλά αληθινά, θα έλεγα, οτι ειδικά στην Ελλάδα οι ειδήμονες που γνωρίζουν όλα τα θέματα είναι το 76,08%  τού πληθυσμού, ένας αριθμός που προκύπτει από τον χρυσό αριθμό τής ομορφιάς τού μέτρου και τής αναλογίας – τον 1,618 – υψωμένο στην 9^η δύναμη που είναι η βάση τής μουσικής μας παράδοσης. 

Στον αριθμό αυτό έχει βασιστεί η ύπαρξη τής Ελλάδας όλης.  Αυτά αργότερα. 

Μιλάμε λοιπόν για το ποιό είναι το μέλλον τής Ελλάδας, αφού έχουμε τα τρέχοντα πρόβληματα.   Μιλάμε για πρόβλημα, για σύγχυση, για σκάνδαλα, για οτιδήποτε αρνητικό, για κακό.  Μιλάμε για σκοτάδι.  Το οποίο συμβαίνει κάπου, σε ένα σώμα. 

 

Για να το δούμε. 

 

1.   Η ομοιοπαθητική μου προσέγγιση είναι μία.

Σκοτάδι δεν υπάρχει.  Οι περισσότεροι πιστεύουν οτι υπάρχει σκοτάδι, αλλά έτσι κοιτάζουν σε λάθος κατεύθυνση.  Το σκοτάδι επέρχεται από έλλειψη φωτός, άρα Σκοτάδι δεν υπάρχει αυθύπαρκτα.  Το φως υπάρχει αυθεντικά και αυθύπαρκτα και μάλιστα σε όλες τις περιπτώσεις, χωρίς καμμιά εξαίρεση, δημιουργείται από την σύντηξη δύο αντιθέτων υπάρξεων.  Δεν υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί φως αν δεν συνυπάρξουν δύο αντίθετες οντότητες.  Το σκοτάδι όμως δεν υπάρχει ούτε αυθεντικά ούτε αυθύπαρκτα, αλλά επέρχεται μόνο με την έλλειψη τού φωτός.  Άρα όταν κάποιος μάχεται εναντίον τού σκοταδιού, δεν επιτυγχάνει τίποτα, ποτέ, αφού το σκοτάδι δεν υπάρχει.  Η λύση, για να απαλλαχθείς από το σκοτάδι, είναι να πας πίσω, να επαναπροσδιορίσεις την κατάσταση και να επαναφέρεις το φως.  Με άλλα λόγια, για να απαλλαχθείς από το σκοτάδι πρέπει να αγνοήσεις το σκοτάδι και να εργαστείς να επαναφέρεις το φως που απολέσθηκε. 

Η λύση λοιπόν δεν ειναι η μάχη, είναι η εργασία σε αναθεωρημένη βάση. 

Επαναπροσδιορισμός και εργασία.  Όχι μάχη.  Διαφορά μεγάλη, εεεεε;  Όσο μάχεσαι το σκοτάδι, πρώτον το διατηρείς ζωντανό (αλλιώς τι θα μάχεσαι;) και δεύτερον το δυναμώνεις, το θρέφεις, και μάλιστα το θρέφεις τόσο καλύτερα όσο ισχυρότερα και αποτελεσματικότερα το πολεμάς, αφού λόγω τής φύσης του η μόνη λύση είναι να το αγνοήσεις και να εργαστείς επί τού απολεσθέντος φωτός.  Όσο δεν φέρνεις πίσω το απολεσθέν φως, σκοτάδι θα έχεις είτε το πολεμάς είτε όχι. 

Έλεγε ο Παΐσιος (σελ. 575, Ιερομοναχου Ισαακ, Βιος Γεροντος Παίσιου τού Αγιορειτου)  "Τον διάβολο τον χτυπάς ξανά και ξανά αλλά πάλι εκεί, δεν φεύγει.  Χρειάζεται μόνο περιφρόνηση και να μην τού δίνουμε δικαιώματα".  Βάλτε όπου η λέξη διάβολος την λέξη σκοτάδι και έχετε την λύση. 

Παράδειγμα, αν οι Έλληνες δεν μπορούν να τεθούν υπό τον ζυγόν εννόμου πολιτείας, η λύση δεν είναι περισσότεροι νόμοι και επιβολές, αλλά να δεις ποιά έλλειψη επιφέρει αυτή την ενσυνείδητη επιδίωξη τής ανομίας. 

 

2.   Ο προσδιορισμός τού σώματος είναι επίσης ένας.

Κάθε ύπαρξη, είτε συγκροτήθηκε με φυσικό νόμο (πχ, άνθρωποι), είτε συγκροτήθηκε με τεχνητό νόμο-νομικά (πχ, επιχειρήσεις), είτε συκροτήθηκε χωρίς νόμο-τυχαία (πχ, μιά παρέα φίλων, μιά συσπείρωση πολιτική, μιά παρέα για ταξίδι, οτιδήποτε) χρησιμοποιεί τρεις ισχυρές δυνάμεις, την κίνηση, το αίσθημα, και την διανόηση.  Αλλιώς δεν μπορεί να εκδηλωθεί, δεν μπορεί να υπάρξει. 

Όταν λοιπόν γράφω για κοινωνικά θέματα, μιλάω για την οντότητα τής Κοινωνίας, με τις τρεις λειτουργίες:  σώμα με κίνηση, καρδιά με αίσθημα και ζωή, και κεφάλι με διανόηση και εντολές.

Ποιό είναι το σώμα τής Κοινωνίας μας;  Η χώρα με τούς ανθρώπους της, τούς πολίτες.  

Ποιά είναι η καρδιά τής Κοινωνίας μας;  Τι τής δίνει αίσθημα και ζωή;  Η οικονομία, η οικονομική ζωή, η ανάπτυξη μέσω εργασίας.  

Ποιό είναι το κεφάλι, ο εγκέφαλος, τής Κοινωνίας μας;  Ποιός κανονίζει τα τού σώματος (τα τού εδάφους) και τής καρδιάς (τα τής οικονομίας) τής Κοινωνίας μας;  Η κυβέρνηση με τις τρεις εξουσίες.  Ποιά από τις τρεις εξουσίες είναι η λογική και η σκέψη;  ποιός σκέφτεται και ποιος κανονίζει;  ούτε η εκτελεστική που εκτελεί, ούτε η δικαστική που διορθώνει και εξισορροπεί.  Άρα η νομοθετική που σκέφτεται τι να κάνουμε σε κάθε περίπτωση, το συζητάει, και το νομοθετεί. 

Τελειώσαμε!  

Άρα να ξέρετε πάντα στα γραπτά μου δεν θα βρείτε λύσεις που αποτελούν αντίδραση στο πρόβλημα (στο σκοτάδι) και οτι πάντα θα αναφέρομαι στο Κράτος και τη Κοινωνία μας σαν να είναι ένα σώμα με τρεις λειτουργίες: 

Την γεωδυναμική

Την οικονομικοκοινωνική και

Την κρατικοκυβερνητική. 

Να γιατί όλη αυτή η πολυλογία!  ώστε, ει δυνατόν, και να καταλάβουμε τα επόμενα αλλά και να ελαχιστοποιήσω τις πιθανές αντιρρήσεις που έχει επικρατήσει να επονομάζονται απόψεις, σφετεριζόμενες την ελευθερολογία και μεταλλάσοντας την σε ελευθεροστομία, με αποτέλεσμα να πετάγεται ο καθένας και να λέει οτι θέλει.    

Πάμε λοιπόν στο θέμα, ποιό το μέλλον τής Ελλάδας. 

Τρεις δυνάμεις επηρεάζουν το μέλλον τής Ελλάδας,

(η γεωδυναμική), η θέση της. 

(η οικονομικοκοινωνική), ο κόσμος της με τις δραστηριότητες του και

(η κρατικοκυβερνητική), οι πολιτικοί. 

Οι πολιτικοί μας παίρνουν αποφάσεις ανάμικτες.  Προσέξτε, όχι μικτές, δηλ. συνθετικές αλλά ανάμικτες!  Ούτε καθαρά καπιταλιστικές ούτε σοσιαλιστικές, ούτε καθαρά οικονομικές ούτε παραοικονομικές, ούτε δυτικές ούτε ανατολικές, ούτε ευρωπαϊκές ούτε ελληνικές.  Αχταρμάς, ανάμικτες!  Έχει σημασία αυτό μεγάλη.  Από πού ξεκινάει, ποιό είναι το αίτιο πίσω από αυτή τη στάση; 

Πολλά καταλογίζουν στους πολιτικούς, όπως οτι είναι στο στυλ "όσα πάνε και όσα έρθουν", όπως οτι είναι χωρίς οργάνωση και ασκούν πολιτική στην προχειρότητα και το πλιάτσικο, όπως οτι δανείζονται σαν έσοδο μέχρι να έρθει η ώρα τής αποπληρωμής, όπως οτι δεν έχουν κοινωνική συνείδηση και λαδώνονται ενώ έτσι υποθάλπουν το μέλλον τής Ελλάδας, και πολλά άλλα.  Αλλά γιατί;  Γιατί είναι η πλειονότητα έτσι και όχι μόνον μερικοί;  Από πού ξεκινάει, ποιό είναι το αίτιο πίσω από αυτή τη στάση; 

Η κοινωνία μας,  ο κόσμος, ακούει αυτές τις λύσεις λογικές και τις υφίσταται, αλλά όταν καλείται να τις εφαρμόσει στη πράξη, αντιδρά, "κάτι δεν τού πάει".  Τις δέχεται αλλά δεν τις εφαρμόζει, συμφωνεί αλλά δεν ακολουθεί, κατακρίνει αλλά δεν αποκρίνεται, διαβλέπει αλλά παραβλέπει.  Αχταρμάς, ανάμιξη!  Έχει σημασία αυτό μεγάλη.  Από πού ξεκινάει, ποιό είναι το αίτιο πίσω από αυτή τη στάση; 

Πολλά καταλογίζουν στον λαό, όπως οτι είναι στο στυλ "όσα πάνε και όσα έρθουν", όπως οτι είναι χωρίς οργάνωση και ζει καθημερινά στην προχειρότητα και το πλιάτσικο, όπως οτι δανείζεται σαν έσοδο μέχρι να έρθει η ώρα τής αποπληρωμής, όπως οτι δεν έχει κοινωνική συνείδηση και λαδώνεται ενώ έτσι υποθάλπει το δικό του μέλλον, και πολλά άλλα.  Αλλά γιατί;  Γιατί είναι η πλειονότητα έτσι και όχι μόνον μερικοί;  Από πού ξεκινάει, ποιό είναι το αίτιο πίσω από αυτή τη στάση; 

Η θέση μας, ανάμεσα Ανατολή και Δύση, ανάμεσα Βορρά και Νότο, πέρασμα για όλους και για όλα.  Αχταρμάς, ανάμιξη!  Έχει σημασία αυτό μεγάλη.  Εδώ το ερώτημα "Από πού ξεκινάει, ποιό είναι το αίτιο πίσω από αυτή τη στάση;" Βρίσκει μιά προφανή απάντηση:  από τη θέση. 

Δηλ. και στις τρεις δυνάμεις μέσα μας, την γεωδυναμική, την οικονομικοκοινωνική, και την κρατικοκυβερνητική,  αχταρμάς-ανάμιξη, καμμιά καθαρή λειτουργία, καμμιά σταθερή στρατηγική.  Όλα άνω-κάτω.  Πού οφείλεται αυτό; 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.  Πάμε πίσω!  Αφήνουμε εδώ το πρόβλημα, το σκοτάδι, και πάμε πίσω να δούμε ποιό φως απολέσαμε και πού.  Αναθεώρηση λοιπόν.  Θα πάμε πίσω στη πορεία που ακολουθούμε να βρούμε πού πήραμε το λάθος δρόμο.  Ποιά είναι η πορεία που ακολουθούμε; 

Ερχόμαστε από την μία Αρχή, ζούμε μέσα στο Κόσμο, δημιουργούμε Κοινωνία, και απολαμβάνουμε Οικογένεια, είτε αυτή που μάς έφερε είτε αυτή που δημιουργούμε. 

Οι τέσσερες αυτές έννοιες μπορούν για ευκολία να σχηματοποιηθούν. 

 

Όλον

 

↓

Κόσμος

 

↓

Κοινωνία

 

↓

Οικογένεια

 

και αν κάποιος είναι θεωρητικός και τού αρέσει ήδη αυτή η πολυ-φιλολογία, ας το δώσω σε ποιό φιλοσοφικό σχήμα, εδώ

 

Αρχη

(τής αιτίας = Θεός, Άπαν)

 

↓

Αιτια

(τής ανέλιξης = παν, δημιουργία, περιβάλλον, κόσμος)

 

↓

Ανελιξη

(τής αξίας = γίγνεσθαι, επικοινωνία, ανάπτυξη, οργάνωση, κράτος)

 

↓

Αξια

(άτομο = ιδέες, επιθυμίες, επιδιώξεις, κίνηση, αναζήτηση, οικογένεια, κατοικία)

 

Θα συνεχίσουμε χρησιμοποιώντας το εκλαϊκευμένο πρώτο σχήμα Όλον-Κόσμος-Κοινωνία-Οικογένεια. 

Στην πορεία αυτή, από το Όλον στην Οικογένεια, η κάθε Οικογένεια αρχικά πήρε μιά συγκεκριμένη θέση ανάλογα με το πώς είδε την όλη αυτή πορεία από Θεό μέχρι τον εαυτό τους.  Από την θέση τής Οικογένειας, η Κοινωνία κατέγραψε πολιτισμό. 

Κρατούντες σήμερα είναι δύο μεγάλοι πολιτισμοί:  ο Ανατολικός και ο Δυτικός. 

Ο ανατολικός πολιτισμός έχει παρουσιάσει την οργάνωση όλου τού Κόσμου, όλης τής δημιουργίας, με όλη αυτή την υπέροχη λεπτομερή οργάνωση με τούς τριβόλους και τούς θεούς και τις θεές στο στερέωμα τής δημιουργίας, και έχουν όλες αυτές τις πολυποίκιλες τερατώδεις μορφές συνήθως τεράστιου μεγέθους, που κατέχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και κατεβαίνουν σε πολέμους που ο ένας θεός σκοτώνει τον άλλον, και τα λοιπά και τα λοιπά, συμπεριλαμβάνοντας ακόμα και τις κατώτερες μορφές του με τις απολαύσεις τών 72 παρθένων και τούς άφθονο πιλάφι τού μεταθανάτιου παραδείσου.  Αυτοί έχουν δημιουργήσει πολιτισμό πάνω σε αυτό το Κ, τον Κόσμο, και ομολογουμένως έχουν κάνει καλή δουλιά, και σε σύστημα, και σε συνεκτικότητα, και σε σταθερότητα. 

Ο δυτικός πολιτισμός έχει παρουσιάσει την οργάνωση όλης τής Κοινωνίας, όλης τής ανθρώπινης δημιουργίας, με όλη αυτή την υπέροχη λεπτομερή οργάνωση με τούς τριβόλους και τούς θεούς και τις θεές στο στερέωμα τής πολιτικής, και έχουν όλες αυτές τις πολυποίκιλες τερατώδεις μορφές (έχετε δει τις μουτσούνες τους, έτσι;) συνήθως τεράστιου μεγέθους (εννοώ κοιλαράδες), που κατέχουν υπέρμετρο πλούτο και μέσα και κατεβαίνουν σε πολέμους που ο ένας θεός-πρόεδρος τής μιάς χώρας σκοτώνει τον άλλον, και τα λοιπά και τα λοιπά, συμπεριλαμβάνοντας ακόμα και τις κατώτερες μορφές του με τις απολαύσεις τών απανταχού 72 (και βάλε) πορνο-μη-παρθένων και το  άφθονο πιλάφι τεχνολογίας τού προθανάτιου τούτου επίγειου παραδείσου.  Αυτοί έχουν δημιουργήσει πολιτισμό πάνω σε αυτό το Κ, την Κοινωνία, και ομολογουμένως έχουν κάνει καλή δουλιά, και σε σύστημα, και σε συνεκτικότητα, και σε σταθερότητα. 

 

Οι δύο λοιπόν πολιτισμοί, ο Ανατολικός και ο Δυτικός έχουν πιάσει τα δύο Κ. 

Ο ανατολικός τον Κόσμο και ο δυτικός την Κοινωνία. 

 

Τι απέμεινε; 

Τα δύο Ο.  Όλον και Οικογένεια, Θεός και Οικογένεια;  Ποιός νομίζετε έχει πιάσει αυτά τα πόστα;  Οι Έλληνες και οι συνακόλουθοι τους, Ρώσοι και λοιποί Ορθόδοξοι.  Χωρίς θεούς και θεές, χωρίς πολέμους και σκοτωμούς, χωρίς παρθένες ούτε πιλάφια.  Με Αλήθεια-Φως-Ζωή μετααρχαίου πολιτισμού που ήρθε και συμπλήρωσε το Σοφία-Κάλλος-Καλωσύνη τού προχριστιανικού πολιτισμού.  Ωραία. 

Το λέω και θα το ξαναλέω όσο ζω.  Είτε την Αρχαία Ελλάδα πάρετε, είτε την Ρωμαϊκή, είτε την Βυζαντινή, είτε την Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, είτε την Απελευθερωμένη, δεν θα δείτε πουθενά να έχει η Ελλάδα απορροφήσει και συγχρονησθεί με άλλους πολιτισμούς ή να έχει υπαχθεί σε μεγαλύτερα σύνολα άλλων πολιτισμών.  ΠΟΤΕ!  

Πάντα είχε τη μικρή δική της δυναμική οντότητα σε μεγέθη και ανέπτυξε τη δική της ποιότητα πολιτισμού.  Η εξήγηση δόθηκε παραπάνω˙  επειδή πάντα κινήθηκε μεταξύ Αρχής και Βάσης, μεταξύ Ο και Ο, μεταξύ Θεού και Οικογένειας. 

Από πού και ως πού λοιπόν σήμερα ξαφνικά θα συγχρονιστούμε με ΕΕ ή θα ενστερνισθούμε καπιταλιστικές πρακτικές ελεύθερης αγοράς ή θα προσεταιριστούμε χρηματιστικά μοντέλα που λειτουργούν αλλού; 

Και όμως προσπαθούμε και αυτό κάνουμε.  Και δεν μάς "βγαίνει" η συνταγή.  Δεν απέδωσε ποτέ.  Σε καμμιά φάση τής ιστορίας μας.  Αλλά εμείς εκεί, κοιτάμε τον έναν και αντιγράφουμε τα καλά του (νομίζουμε), και κοιτάμε τον άλλον και αντιγράφουμε και εκείνου τα καλά. 

Να που οφείλεται ο αχταρμάς, η ανάμιξη που ανέφερα παραπάνω.  Και να γιατί αυτός ο αχταρμάς βρίσκεται παντού και στο σώμα, και στη καρδιά, και στο κεφάλι τού σώματος που λέγεται Ελλάδα.  Και στο κόσμο, και στους πολιτικούς, και στη χώρα την ίδια.      

Αυτά τα δύο, Οικογένεια και Θεός, είναι τόσο βαθιά συνυφασμένα με την ζωή τού Έλληνα που δύσκολα κανείς μπορεί να εμβαθύνει σε όλες τις διαστάσεις αυτής τής επιρροής. 

ΠΧ, όλοι αναγνωρίζουμε οτι ο Έλληνας, όταν βγαίνει έξω από τη πόρτα του, κοιτάζει τι θα αποκομήσει, όχι τι θα συνεισφέρει ή σε τι θα υπακούσει, κοιτάζει τι θα επωφεληθεί, όχι τι είναι σωστό να κάνει˙  αλλά κανένας δεν το έχει συνδέσει με την οικογένεια του.  Δηλ. κανένας δεν έχει παρατηρήσει οτι δεν το κάνει από πρόθεση να επιβουλευθεί το κοινό καλό, αλλά επειδή κοιτάζει τι θα αποκομήσει για την οικογένεια του. 

Εργασία, οδήγηση, συμπεριφορά, προσωπικές σχέσεις, συναλλαγές, όλα είναι ‘‘θα παλέψω εγώ να βγω από πάνω…'', και από πίσω υποβόσκει ‘‘για μένα… ή για την οικογένεια μου''. 

Δεν λέει, ‘‘τι υποχρέωση έχω απέναντι στους άλλους εδώ που βρίσκομαι, τι θα συνεισφέρω'', αλλά λέει ‘‘εγώ να τα καταφέρω, τι θα αποκομίσω εγώ…'' και από πίσω υποβόσκει ‘‘…πίσω στο σπίτι''.

Παίρνει διάφορες μορφές όπως, ‘‘την πάρτη μου θα κοιτάξω, γράφτους όλους τούς άλλους΄΄, αλλά αυτό ουσιαστικά υπονοεί ‘‘θα κοιτάξω εμένα και τούς δικούς μου, την οικογένεια μου'', και ακόμα καλύτερα ‘‘το σπιτικό μου, την φαμίλια μου, τον στενό κύκλο που ανήκω''. 

Θεωρεί την Κοινωνία κάτι τεχνητό, ενώ την Φαμίλια που τον έφερε στον κόσμο κάτι θεϊκό, γιατί γεννήθηκε εκεί. 

Θεωρεί επίσης τον Κόσμο αλλουνού δουλιά, τού Θεού και τής Φύσης, τον βρήκε έτσι, δεν τον πολυνοιάζουν, άλλος είναι ο αφέντης στο κόσμο, ενώ στη Φαμίλια του είναι αυτός. 

Ο-Ο ή Θ-Ο είναι τόσο ριζωμένα στον Έλληνα που ούτε να συζητηθούν δεν μπορούν.  Θεωρούνται ‘‘πάντα έτσι ήταν και θα είναι''.  Έχουν απλωθεί σε τόσο μεγάλη έκταση και βάθος που ότι ανάλυση και να κάνεις, θα βγεις τρελλός. 

ΠΧ, το κράτος το ίδιο είναι δομημένο έτσι.  Βγαίνει ο αστυνομικός στο δρόμο και είναι, "ένας από μάς", είναι άνθρωπος ο αστυνομικός, ας φοράει στολή, άνθρωπος είναι, τι άλλο είναι;  Για άντε πέστο αυτό στα Κράτη που θαυμάζουμε και πάμε για δανεικά!  Από τη στιγμή που φοράει τη στολή, είναι ο Νόμος, δεν είναι άνθρωπος.  Αλλάζει υπόσταση όπως μιά εταιρεία, που από τη στιγμή που την έφτιαξες στα χαρτιά και μπήκαν οι υπογραφές γίνεται ‘‘πρόσωπο''.   Στα άλλα εκείνα Κράτη που προστρέχουμε, δεν προσπερνάς το αυτοκίνητο τής Αστυνομίας γιατί υποτίθεται πάει όσο λέει ο Νόμος.  Αλλά ο Έλληνας, βρουουουμ, τον πέρασε τον αστυνομικό.  Έξω, τον σέβεσαι ακόμα και αν έκανε λάθος, το δικό σου λάθος είναι τιμωρητέο, το δικό του έγινε σε ώρα καθήκοντος, δύσκολα θα το τιμωρήσεις, όπως άλλωστε υποδεικνύει και ο δικός μας Πλάτωνας στη Πολιτεία.  "Οικογενειάρχης είναι και ο αστυνομικός", έτσι δεν λέμε;  Λάθος, μεγάλο.  Τού μιλάς κάποιου ΠΧ, για αστυνομικό και σού δείχνουν τα παιδιά του ενώ δεν θα'πρεπε ούτε να αναφέρονται σε αυτό καθόλου, σαν να μην έχει. 

Άλλο!  Βγαίνει ο πολιτικός, κοιτάει να φάει.  Το θεωρεί φυσιολογικό, σού λέει, "να κοιτάξω την οικογένεια μου".  Τι θα κοιτάξω πρώτα σού λέει;  Το θεωρεί φυσιολογικό, όσο είναι στη καρέκλα να πιάσει τα περισσότερα που γίνεται, επειδή δεν θα είναι για πολύ, δεν είναι όπως ένας επιχειρηματίας που έχει την επιχείρηση του για πάντα.  Πού είναι λάθος;  ότι βγαίνει έξω αλλά σκέφτεται πίσω, το σπίτι. 

Τα ίδια και χειρότερα ο στρατιωτικός.  "Έχω παιδιά πίσω λέει", κοιτάει που θα βολευτεί.  Να το ρουσφέτι.  Εν τω μεταξύ, όλοι έχουν παιδιά, χααα.  Πού είναι το λάθος;  ότι βγαίνει έξω και κοιτάει πίσω. 

Κοινωνία, λοιπόν στα άγραφα, Κόσμος τα ίδια και χειρότερα!  Μόνο οικογένεια μετράει. 

Φτάνει η στιγμή ο Έλληνας να πληρώσει για όλα αυτά.  Σήμερα, άλλες εποχές, πάντα πλήρωνε.  Όταν φτάνει η στιγμή αυτή, τι λέει;  Ο Θεός!  Είτε ατομικά είτε οικογενειακά είτε όλοι μαζί σαν Κοινωνία, όταν πλακώσουν τα δύσκολα τρέχουμε στο Θεό.  Ανατρέχει σε αυτά τα δύο Ο-Ο, από Οικογένεια σε Θεό, μιά ζωή!  τρέχει για την Οικογένεια και όταν έρθει η ώρα τού πόνου τρέχει στο Θεό.  Από Οικογένεια στο Θεό και από Θεό πίσω στην Οικογένεια.  Αναμεταξύ, ο πόνος. 

Κολλάει στην Οικογένεια, σκόπιμα αγνοεί όλα τα άλλα, φτάνει η στιγμή που αυτή η ανευθυνότητα φέρνει την ανισορροπία, αντί να κοιτάξει τι χρειάζεται να διορθώσει, τρέχει πάλι πίσω στην οικογένεια να την προστατεύσει, και προσεύχεται στο Θεό.  Πάλι δεν διορθώνει τη Κοινωνική του δομή, πάλι δεν μελετά το περιβάλλον, ελπίζει στο Θεό και γράφει ιστορία και πολλές φορές και θαύματα. 

Ρωτάς τον άλλον που δεν τον έχεις δει για χρόνια, τού λες, "ρε συ τι γίνεσαι;" και σου απαντάει, "καλά, παντρεύτηκα, έχω και δύο παιδάκια, ο ένας πάει σε'κείνο το σχολείο, η μεγάλη πάει στο Πανεπιστήμιο, έχει περάσει στη τάδε σχολή, έχει βρει και ένα νέον, καλό παιδί, αρραβωνιάστηκαν, θα τούς παντρέψουμε άμα τελειώσουν, η γυναίκα μου είναι από 'κείνο το χωριό, πήραμε και ένα σπίτι, έχουμε και το άλλο στο χωριό από τα πεθερικά, δε βαριέσαι όλα καλά,  εσύ;"  Αυτό δεν κάνουμε;  Είπε τίποτα άλλο εκτός γύρω από την οικογένεια;  Όχι!  Γιατί;  Γιατί στο αίμα του μέσα είναι αυτό, οτι η Οικογένεια είναι το παν μετά το Θεό. 

Ενώ ρωτάς τον ξένο "τι γίνεσαι ρε αδερφέ;  σ'έχασα!" και θα σου πει ποιό κολλέγιο τέλειωσε, πού έκανε master, πού εφαρμόστηκε η εργασία του, σε ποιές χώρες πήγε και γιατί, κλπ, ίσως πει και για τη νέα μέθοδο που δουλεύουνε τώρα, και στο τέλος, τελείως διακριτικά αν τολμήσεις και ρωτήσεις, "οικογένεια έχεις;", τότε μπορεί να πει το πολύ πολύ πόσα χρόνια είναι παντρεμένος, ούτε πού είναι τα παιδιά, ούτε πώς τα βολεύει, ούτε για τη γυναίκα, θα φύγεις και πιθανόν να μην έχεις καταλάβει οτι είναι παντρεμένος, πιθανόν, με άντρα! 

Άρα εμείς για τι ζούμε;  Για την Οικογένεια.  Κανείς δεν λέει οτι ζούμε για την Κοινωνία.  Όλοι λένε για την οικογένεια.  Έχουμε την Οικογένεια για σκοπό σε αυτόν εδώ το κόσμο, τον Θεό για τον άλλο κόσμο, και κλείσαμε, τα λύσαμε όλα.  Τότε γιατί ζητάμε καλύτερο κράτος και οργάνωση;  Αυτά θέλουν άλλα προσόντα!  Να, λοιπόν που είναι η αιτία όλων τών δεινών μας ανά τούς αιώνες. 

Πολλοί αποδίδουν την αιτία σε άλλους παράγοντες.  Κάποιοι λένε, ‘‘τι μάς λες ρε και συ τώρα, εδώ τα φάγανε, αυτή είναι η αιτία!  Ήρθες τώρα να μάς πεις εσύ ότι η αιτία είναι τα σχεδιαγράμματα σου και η φύση τής δημιουργίας;''

Ναι, έχει δίκιο αυτός, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί άλλοι τα κατάφεραν, ενώ είχαν πολυποίκιλα προβλήματα και ίσως χειρότερα από τα δικά μας. 
Η Γερμανία ήταν ισοπεδωμένη, κοίτα που βρίσκεται μετά από 60 χρόνια. 
Η Αμερική είναι καινούργια χώρα, μόνο 300 χρόνια ιστορία έχει, κοίτα που είναι τώρα. 
Η Φινλανδία ήταν για πτώχευση 4 χρόνια πριν, όχι μόνο σώθηκε αλλά δεν χρωστάει και τίποτα μέσα σε 4 χρόνια! 

Στην Αμερική τα τρώγανε τις δεκαετίες τού 1950 και 1960, και είχανε τη μεγαλύτερη μαφία στο κόσμο, πώς βρήκανε άκρη;  Είχανε τις μεγαλύτερες κοινωνικές αντιθέσεις και σκοτωμούς, από τον μαύρο Μαρτιν Λούθερ Κινγκ, μέχρι τον εργατοηγέτη Τζίμμυ Χόφφα, μέχρι ακόμα και πρόεδρο τον Τζων Κέννεντυ, αλλά το ερώτημα παραμένει πώς τα βγάλανε πέρα και εμείς δεν μπορούμε; 

Παντού τρώγανε, και παντού λαδώνανε, και παντού κορόϊδευαν το κοσμάκη, αλλά κάποιοι προχώρησαν μπροστά 1-2-3 και κάποιοι πήγαν πίσω 1-2-3. 

 

Δηλ. δίνω μερικά παραδείγματα, και τού τι έγινε σε άλλους, και τού πώς σκεφτόμαστε εμείς, όχι για να αρχίσω πολιτική κουβέντα, αλλά για να υποστηρίξω το επιχείρημα μου περί χαρακτηριστικών τών διαφόρων λαών, και να επιστήσω τη προσοχή στα δικά μας  ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.  Ναι, και εγώ έχω πει οι πολιτικοί φταίνε, και επίσης έχω πει η νοοτροπία τού κόσμου φταίει, και επίσης έχω πει οι ξένοι φταίνε.  Ναι, και οι πολιτικοί, και ο κόσμος, και οι ξένοι.  Φταίνε όλοι και όλα, αυτή είναι η αλήθεια.  Αλλά αυτό είναι το σκοτάδι, θυμάστε;  

Εδώ μιλάμε ποιό είναι το φως που λείπει.  Ποιός είναι ο ορίζοντας που κανένας καπετάνιος αυτής τής χώρας δεν μπορεί να δει;  Ο ορίζοντας είναι ότι είμαστε τρίτος πολιτισμός, άλλη φτιασιά από τις άλλες δύο που υπάρχουν.  Εκεί βλέπω την αιτία τού κακού, εκεί βλέπω και την λύση, εκεί βλέπω και την απάντηση τού γιατί δεν αλλάζει τίποτα ποτέ μέχρι τώρα. 

Θα ρωτήσει κάποιος, και από πού θα εμφανιστεί εκείνος ο πολιτικός που θα αναγνωρίσει το πρόβλημα στη βάση που μάς τα λες εδώ, και θα έχει διαμορφώσει ανάλογες λύσεις;  Από πουθενά!  Εγώ δεν έγραφα τόση ώρα για λύση και πολιτικό, έγραφα για την απάντηση μου "Ώσπου να καταλάβουμε οτι καμμία λύση δεν θα βρει εφαρμογή στην Ελλάδα, το μέλλον μας θα διαγράφεται Μαύρο και Άραχνο", στο ερώτημα "ποιό είναι το μέλλον τής Ελλάδας". 

 

Λέω οτι έτσι θα πηγαίνει και μάλιστα χειρότερα.  Φαγωμάρα θα δείτε, και άλλα χρέη θα δείτε, και λύσεις για λίγο θα δείτε, και ανακατωσούρα πάλι θα δείτε, και επιθέσεις από έξω θα δείτε, και πυγμή από κάποιον θα δείτε, και ξεπούλημα θα δείτε, όλα μαζί, μία το ένα και μία το άλλο, μία πάνω και μία κάτω!  Δηλ. εγώ κάνω πρόβλεψη, ο αχταρμάς, το ανακάτεμα, η ανάμιξη δεν θα λειψουν.  Γιατί ποτέ δεν θα βρούμε ησυχία όσο δεν ακολοθούμε την φύση μέσα μας, που μάλιστα είναι πολύ ισχυρότερη από όλους τούς άλλους λαούς λόγω ιστορίας και διάρκειας. 

Αυτή η ανακατωσούρα είναι το μέλλον τής Ελλάδας.  Γιατί η λύση, οτι "η φύση μας, η ιστορία μας, η φιλοσφία μας, το αίμα μας το ίδιο, είναι τρίτης πάστας, διαφορετικής υφής, και άρα πρέπει να σταματήσουμε να δανειζόμαστε ιδέες, χρήματα, πρακτικές" είναι πολύ μακρυά.  Δεν την αναφέρει κανένας ούτε καν σαν φιλοσοφία, ποσώς σαν πρακτική.  Γιατί;  Γιατί δεν την βλέπει κανένας!  Κανένας, ούτε από τούς ειλικρινείς εργάτες που θέλουν να βοηθήσουν την Πατρίδα.  Ας αφήσουμε τούς λαοπλάνους και τούς κλέφτες!  αλλά ούτε οι ειλικρινά εργαζόμενοι και σκεπτόμενοι για το καλό τού τόπου δεν έχουν ποτέ διειδεί τέτοια λύση. 

Αν λοιπόν, πιάσαμε μιά κάποια μικρή αίσθηση τού τι εννοώ, τότε καταλάβαμε, δεν υπάρχουν δύο πολιτισμοί, ο ανατολικός και ο δυτικός, αλλά τρεις.  Υπάρχει και ο βυζαντινο-ελληνικός!  

Ο ανατολικός πολιτισμός έχει αναγάγει το υπερφυσικό, τον μυστικιστικό, και έχει τις ρίζες του στο οτι υπάρχουν πολλές τρομερές ανώτερες δυνάμεις, με άλλες τρομερές υποδυνάμεις, που όλες πρέπει να υπηρετούνται, και έχει κλωτσήσει στην άκρη τον άνθρωπο παραμελώντας τον. 

Ο δυτικός έχει πέσει με τα μούτρα στο φυσδικό, το επιστημονικό, στο χρηματοοικονομικό, και έχει τις ρίζες του στο οτι υπάρχει μιά μόνο τρομερή ανώτερη δύναμη, που θα μάς τιμωρήσει αν δεν κάνουμε τούτο και το άλλο, και έχει κλωτσήσει στην άκρη τον άνθρωπο υπερτιμώντας τον.

Μόνο ο Ελληνικός, Κλασσικός ή όπως θές ονόμασε τον, έχει συνθέσει και τα δύο σε ένα, και έχει δώσει σημασία στον άνθρωπο. 

Δείτε τον Άνθρωπο και το Πνεύμα στην αρχαιότητα, μαζί σε ένα.

Δείτε τον Θεα-Ανθρωπο, Θεό και Άνθρωπο μαζί σε ένα, μετά.

Δείτε τα μηνύματα τών αγίων, που είναι η αγάπη στον πονεμένο άνθρωπο, η θεϊκή φροντίδα στον υλικό άνθρωπο, μαζί σε ένα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το Άγιο Όρος αναπτύχθηκε εκεί ακριβώς που αναπτύχθηκε ο Αριστοτέλης και ο Μέγας Αλέξανδρος, έξω από το χωριό τής Ολυμπιάδας.  Εκεί η ΑρχαιοΕλληνική δωδεκαθεϊκή μυθολογία, επιστήμη και φιλοσοφία μεταλλάχθηκε και συνεχίστηκε, χωρίς κανένα πρόβλημα, στην λατρεία τού ενός αληθινού ζώντος Κυρίου, και στον ίδιο τόπο.   

Εμείς έχουμε αυτό το χαρακτηριστικό, να συνθέτουμε σε ένα σοφό απαύγασμα (σύνθεση, όχι ανάμιξη!), αυτά που οι άλλοι χωρίζουνε στα δύο.  Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα αποδώσαμε τον Ομφαλό τής Γης.  

Τώρα μπορεί να πείτε, καλά όλα αυτά, τι γίνεται στη πράξη;  Να σάς πω.

Αν κοιτάξουμε να βρούμε λύσεις οικονομικές, όπως κάνουν σήμερα οι άλλοι λαοί, λύση δεν θα βρούμε!  Πάλι μπάχαλο θα γίνει η κατάσταση, όπως και πάντα έχει γίνει.  Δεν μπορείς να βάλεις τον Έλληνα στο καλούπι τής παραγωγής, εκτός αν τον πάρεις έξω από την Ελλάδα, σε άλλο τόπο.  Γι'αυτό και έξω μεγαλουργούμε, αλλά ακόμα και εκεί η φύση μας επαναστατεί, κανενός δεν άρεσε η ζωή στο εξωτερικό.  Και οι ίδιοι όταν έρθουν στην Ελλάδα, ή αλλάζουν ή φεύγουν πάλι έξω.  Γιατί; 

Δεν μπορείς να στερήσεις από τον Έλληνα τις στιγμές τής σχόλης (το άραγμα), την αγορά του όπου ανέπτυξε δημοκρατία, τον "Σωκράτη" μέσα του με την φιλοσοφία του, και να τον στρώσεις να βγάζει πλαστικά, και μηχανές.  Τον εξόντωσες και θα αντιδράσει, ξέρει ο Έλληνας οτι "δεν είναι μόνο τα λεφτά".
Πρώτα απ'όλα κοιτάς το φως τού Ήλιου, την ποιότητα και τη γωνία που το φως του πέφτει πάνω σε αυτή την ευλογημένη Γη, κοιτάς την ομορφιά στο βραχώδες έστω και χωρίς πράσινο βουνό, ακούς το κύμα με το τρόπο που σπάει και σού λέει οτι από κάτω υπάρχουν κατακάθαρες πετρούλες και δεν πάει ούτε με τα πλαστικά, ούτε με τούς πυραύλους.  

Αν από την άλλη, αν κοιτάξουμε να βρούμε λύσεις τσαπατσούλικες, τού τύπου ‘‘όσα πάνε και όσα έρθουν'', ‘‘εμείς είμαστε και κανένας άλλος'', ‘‘τούς γράφουμε όλους'', όπως κάνουν σήμερα οι ανατολικοί λαοί, πάλι μπάχαλο θα γίνει, ήδη γίνεται.  Γιατί δεν μπορείς να στερήσεις από τον Έλληνα την συμπόνοια, το φιλότιμο, τον κοινό νου που λείπει από τούς άλλους, τούς αγίους, αυτή τη μαγιά που έκανε τούς περισσότερους Αποστόλους και Αγίους να γεννηθούν κάπου αλλού αλλά να δημιουργήσουν και να πεθάνουν στην Ελλάδα.

Άρα, η λύση είναι στη σύνθεση και τών δύο.  Επειδή έχουμε το πόστο Ο-Ο, δηλ το Α και το Ω, να βρούμε πάλι τις λύσεις, όπως κάναμε κάτι αιώνες πριν, να βρούμε πάλι τις σοφές πρακτικές, εκείνες που δεν είναι ούτε ανατολίτικες ούτε δυτικές, εκείνες που δεν είναι ούτε παγανιστικές ούτε υλιστικές, εκείνες που δεν είναι ούτε συμβολικές ούτε χρηματοοικονομκές. 

 

Να εκμεταλλευτούμε τις δεινές περιστάσεις που περνάμε, να στρωθούμε κάτω και να παρουσιάσουμε για ακόμα μια φορά στην ιστορία τον Τρίτο παράγοντα, τον Τρίτο πολιτισμό, μακρυά από τούς δύο που μάς ταλανίζουν, και να γράψουμε Ιστορία πάλι. 

Δηλ. ο πολιτικός όταν θα βγάλει το νόμο, να σκεφτεί και με τα δυό κριτήρια που παρουσιάζω, και με το δυτικό-οικονομικό και με ανατολικό-φιλοσοφικό.  Ουσιαστικά είναι ένα, απλώς πρέπει να γνωρίζει τούτη τη στάση ζωής.  

Θα το κάνει ο σημερινός πολιτικός;  Όχι! 

Άρα πρέπει να τούς κάνουμε εισαγωγή από τη Δύση, όπως κάναμε στα παλιά, τον Όθωνα και κάποιους Βασιλείς.  Από εμάς λύση δεν υπάρχει!  Μόνο αν τα πράγματα έρχονταν έτσι από συγκυρίες και αναζωοπυρωνόταν το Βυζαντινό αίσθημα πάλι. 

Λέτε ο γεροΠαΐσιος να είχε δίκιο; 

Είδωμεν και εν τω μεταξύ ο Νοών Νοείτω! 

ΑΥΤΑ!!            

 

Άλλα άρθρα του Συγγραφέα στην ΑποικίαΟρεινών Μανιταριών:     

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=166

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=249

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=957

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=961

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=976

Δείκτης αναπλήρωσης και επικουρικές συντάξεις

 

Του Γιώργου Ρωμανιά *

 

Στο σημερινό κείμενο θα εξετάσουμε τα θέματα που αναφέρονται:

1. Στις αξιώσεις των εκπροσώπων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενσωμάτωση της επικουρικής στην κύρια σύνταξη.

Α. Νέα αξίωση: η ενσωμάτωση των επικουρικών στις κύριες συντάξεις

 

Στη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε αποκαλύφθηκε η νέα αξίωση των εκπροσώπων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κατάργηση της επικουρικής σύνταξης μέσω της δήθεν ενσωμάτωσής της στην κύρια σύνταξη.

Έχουμε, ήδη, αποκαλύψει (σε προηγούμενο κείμενό μας στο «Π») ότι, με βάση το Μνημόνιο (που έχει γίνει νόμος του κράτους – Ν.3845/2010), η Ελλάδα οφείλει να περιορίσει τον ετήσιο δείκτη αναπλήρωσης (το ποσοστό δηλαδή του μισθού που μεταφέρεται στη σύνταξη) στο μέσο επίπεδο του 1,2% (από το 2% που ισχύει σήμερα), ώστε να προκύψει:

-Αντί του ισχύοντος σήμερα δείκτη (ποσοστού) αναπλήρωσης 70% για συντάξιμη υπηρεσία 35 ετών (35×2),

-Δείκτης 42% για συντάξιμη υπηρεσία 35 ετών (μείωση κατά 28 ποσοστιαίες μονάδες) και δείκτης 48% (μείωση κατά 22 ποσοστιαίες μονάδες) για συντάξιμη υπηρεσία 40 ετών.

Στο φύλλο, επίσης, της προηγούμενης εβδομάδας (3.6.2010) αποκαλύψαμε τις προθέσεις της κυβέρνησης να καταργήσει τις επικουρικές συντάξεις.

Οι εξελίξεις μάς δικαιώνουν, εν όψει των δεδομένων που προκύπτουν από την εμμονή των εκπροσώπων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να τηρηθούν απαρέγκλιτα οι όροι του Μνημονίου και να καταργηθούν οι επικουρικές συντάξεις.

Στην πραγματικότητα πρόκειται περί τεχνάσματος, αφού επιδιώκεται να ενσωματωθεί ένα μικρό μέρος των επικουρικών συντάξεων (περί το 4-5%) στον γενικό δείκτη αναπλήρωσης των κύριων συντάξεων.

Με το τέχνασμα αυτό, θα επιδιωχθεί να πεισθούν οι πολίτες ότι οι επικουρικές συντάξεις δεν καταργούνται, αλλά ενσωματώνονται στις κύριες, ενώ ταυτόχρονα θα διαφημισθεί η αύξηση των δεικτών (ποσοστών) αναπλήρωσης των κύριων συντάξεων.

Πρέπει, όμως, να προειδοποιήσουμε ότι μια παρόμοια προσπάθεια είναι καταδικασμένη να πέσει στο κενό, αφού:

Πρώτον, η κυβέρνηση έχει ήδη αποκαλύψει τις προθέσεις της να καταργήσει τις επικουρικές συντάξεις με το άρθρο 15 του προσχεδίου του ασφαλιστικού νομοσχεδίου που έχει δώσει στη δημοσιότητα. Συνεπώς, το χάπι της ενσωμάτωσης δεν πείθει: μια παρόμοια εξέλιξη οδηγεί στην κατάργηση του θεσμού, ώστε σε μια μικρή χρονική περίοδο η ενσωμάτωση θα απορροφηθεί σε βαθμό μηδενισμού της (υπάρχουν πολλά παρόμοια προηγούμενα κατάργησης μέσω ενσωμάτωσης σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες).

Δεύτερον, ακόμη και με την ενσωμάτωση της επικουρικής σύνταξης, η βελτίωση του δείκτη αναπλήρωσης των κύριων συντάξεων θα βελτιωθεί ελάχιστα (περί τις 4 ποσοστιαίες μονάδες), ώστε για συντάξεις 40 ετών να προσεγγίσει το 52% και για συντάξεις 35 ετών το 46% (έναντι του ισχύοντος σήμερα 70%).

Τρίτον, ο δείκτης αναπλήρωσης των επικουρικών συντάξεων ποικίλλει (από 20% μέχρι και 70%), ενώ ο δείκτης αναπλήρωσης που προβλέπει το Μνημόνιο (42% ή 48%) αναφέρεται σ' όλες (χωρίς εξαίρεση οποιουδήποτε Ταμείου) τις συντάξεις. Συνεπώς, η καθιέρωση ενιαίου δείκτη για το σύνολο των επικουρικών με τον οποίο θα προσαυξηθεί ο δείκτης των κύριων συντάξεων, είναι σαφές ότι θα λειτουργήσει αρνητικά (μειωτικά) για τα περισσότερα επικουρικά Ταμεία.

Τέταρτον, Ταμεία με μεγάλο αριθμό ασφαλισμένων και συνταξιούχων δεν χορηγούν επικουρικές συντάξεις χωρίς να προβλέπεται παρόμοια χορήγηση από αντίστοιχα επικουρικά (που δεν υφίστανται, π.χ. ΟΑΕΕ, για τη συντριπτική πλειονότητα των ασφαλισμένων του – 817.000 άτομα).

Ένα ακόμη συναφές ζήτημα αποτελεί η προσαύξηση ή όχι του δείκτη αναπλήρωσης των ανταποδοτικών κύριων συντάξεων με την προσθήκη της αποκαλούμενης βασικής σύνταξης στο σύνολο των ανταποδοτικών συντάξεων.

Την τελευταία εβδομάδα επιδιώχθηκε να πλασαριστεί και μέσω των ΜΜΕ η άποψη ότι οι χαμηλοί δείκτες αναπλήρωσης που προκύπτουν για τις ανταποδοτικές συντάξεις θα βελτιωθούν με την προσθήκη σ' αυτές και της βασικής σύνταξης.

Από την επιστολή, όμως, του εκπροσώπου του επιτρόπου κ. Όλι Ρεν προκύπτει σαφώς ότι η βασική σύνταξη θα χορηγείται με εισοδηματικά κριτήρια (π.χ. 1.200 ευρώ τον μήνα, όπως συμβαίνει στη Φινλανδία, πατρίδα του κ. Ρεν). Συνεπώς θα χορηγείται όχι σ' όλους τους συνταξιούχους, αλλά μόνο σ' εκείνους που τα εισοδήματά τους θα είναι κατώτερα των εισοδηματικών κριτηρίων.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: όλοι οι έχοντες εισοδήματα πέραν των καθοριζομένων κριτηρίων δεν θα λαμβάνουν τη βασική σύνταξη και συνεπώς για αυτούς οι δείκτες αναπλήρωσης θα παραμείνουν στο 42% για 35 συντάξιμα έτη και στο 48% για 40 συντάξιμα έτη.

Εκτός αυτού, οι εκπρόσωποι των 3 ζητούν τη χορήγηση της βασικής σύνταξης στο 65ο έτος της ηλικίας για όλους τους συνταξιούχους που τη δικαιούνται με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια. Συνεπώς, όσοι θα λαμβάνουν την ανταποδοτική σύνταξη στο 60ό έτος της ηλικίας τους θα παραμείνουν στους ίδιους χαμηλούς δείκτες αναπλήρωσης (42% ή 48%) μέχρι να συμπληρώσουν το 65ο έτος της ηλικίας τους, οπότε και θα τους χορηγηθεί (με βάση πάντα τα καθοριζόμενα εισοδηματικά κριτήρια) και η βασική σύνταξη.

 

Β. Το τέχνασμα των 7 νέων ταμείων

 

Στο προσχέδιο του ασφαλιστικού νομοσχεδίου (άρθρο 27) προβλέπεται ότι οι Κλάδοι Κύριας Ασφάλισης που τελούν υπό την εποπτεία του υπουργείου Εργασίας ενοποιούνται και συγκροτούν 3 Φορείς Κύριας Ασφάλισης Μισθωτών, Αυτοαπασχολουμένων και Αγροτών.

Στο ίδιο άρθρο όμως (παρ. 7) προβλέπεται ότι οι τομείς κύριας ασφάλισης του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολουμένων (ΕΤΑΑ) και του Ενιαίου Ταμείου Ασφάλισης Προσωπικού Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΤΑΠ-ΜΜΕ) παραμένουν στους Φορείς αυτούς (δηλαδή εξαιρούνται από τη διαδικασία ενοποίησης σε 3 Κλάδους όλων των υφιστάμενων Φορέων).

Οι προβλέψεις αυτές της παρ. 7, όμως, αποδεικνύονται επικοινωνιακό πυροτέχνημα και οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αξίωσαν τη συμμόρφωση με τις ρυθμίσεις του Μνημονίου, τον περιορισμό των νέων ενοποιημένων Ταμείων σε 3 και την απάλειψη της παρ. 7 του Προσχεδίου.

Πράγματι, στο Μνημόνιο, δηλαδή στη Συμφωνία της Ελλάδος με το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προβλέπεται:

-Πρώτον, ότι συγχωνεύονται τα υφιστάμενα συνταξιοδοτικά Ταμεία σε τρία ταμεία (χωρίς οποιαδήποτε διάκριση ή εξαίρεση περί το ΕΤΑΑ ή το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ).

-Δεύτερον, ότι θεσπίζονται νέοι καθολικώς δεσμευτικοί κανόνες για τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις εισφορές, τους κανόνες συσσώρευσης κ.λπ., που πρέπει να εφαρμόζονται κατ' αναλογίαν προς όλους από 1.1.2013.

-Τρίτον, ότι η ασφαλιστική μεταρρύθμιση θα σχεδιαστεί σε στενή διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Η απλή επισήμανση ότι η Ελλάδα έχει σπεύσει και έχει, ήδη, νομοθετήσει το Μνημόνιο (Ν. 3845/2010) αποδεικνύει ότι η πρόβλεψη του προσχεδίου του ασφαλιστικού νομοσχεδίου για τα 7 νέα Ταμεία αποτελεί απλό επικοινωνιακό τέχνασμα, ενώ οι πραγματικές κυβερνητικές επιδιώξεις είναι διαφορετικές.

 

* Ο Γιώργος Ρωμανιάς είναι επιστημονικός σύμβουλος ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ

 

ΠΗΓΗ: 10-06-2010, Το Ποντίκι, Ηλ. Ανάρτηση Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010, http://www.topontiki.gr/Articles/view/690