Φθινοπωρινό Πρελούδιο

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Κουλουριασμένος αίλουρος

παραφυλάω

Ενέδρα έστησα στο στίχο

στην άκρη των ματιών της

Μακρύ το ταξίδι από την πηγή

στην θάλασσα

Η καρδιά μου είναι η θάλασσα

Στο μονοπάτι της έμπνευσης

παραμονεύω

Για στίχους διερχόμενους, περαστικούς

Για στίχους ξεχασμένους

Μακριά από το κοπάδι του ποιήματος

Για στίχους αφελείς ή καχύποπτους

Μπουκέτο να φτιάξω

Το ποίημα θα χαρίσω στα μάτια της

Θαμπός ο δρόμος μέχρι τα μάτια της

Με καταχνιά και σύννεφα

Ψάχνω το στίχο που θα τα κάνει

χαρούμενα

Όμως ο χρόνος κυλάει

Στα δάχτυλα γλιστράει ανάμεσα

Και ο στίχος υδράργυρος,

ξεφεύγει

Σε δυο μέρες μπαίνει

φθινόπωρο

Το φθινόπωρο τα φύλλα

είναι κίτρινα

Το φθινόπωρο τα σύννεφα

είναι μαύρα

Το φθινόπωρο βρέχει

Έρωτας είναι η βροχή

Έρωτας είναι και ο στίχος

Γι' αυτό υπάρχουν οι ποιητές

Για να ψάχνουν στίχους

στα μάτια της

Γι' αυτό υπάρχει το φθινόπωρο

Για να γεμίζουν με βροχή

τα μάτια της

Για αυτό υπάρχω εγώ

Για να μαζεύω τους στίχους που πέφτουν

από τα μάτια της

Για να τρυγάω τον έρωτα που αναβλύζει

στα μάτια της

                                        29 Αυγούστου 2009,   Γιάννης Ποταμιάνος

Πανουργία… (ανοιχτή επιστολή)

Του παπα Ηλία Υφαντή

Προς τους αξιότιμους κ. κ.

Κώστα Καραμανλή, Πρωθυπουργό. Και

Γιώργο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ

Τώρα, παραμονές των εκλογών, ακούμε πως οι αρχηγοί των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων θα παρουσιαστούν ενώπιον του λαού, πέραν της κοινής, και σε κάποια, λέει, ξεχωριστή απ' τους υπόλοιπους αρχηγούς τηλεμαχία.

Και αναρωτιόμαστε: Δεν καταλαβαίνετε πως αυτό είναι αντιδημοκρατικό και ανήθικο; Και ασέβεια απέναντι στους αρχηγούς των άλλων πολιτικών κομμάτων! Αλλά και απέναντι στη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Στον οποίο, όχι μόνο δεν θα αποδείξετε ποιος από σας είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός, αλλά πανηγυρικά ότι και οι δυο είστε ακατάλληλοι…

Γιατί, αξιότιμοι κύριοι, με ανθρώπους, που έχουν αμβλυμμένο το ηθικό τους αισθητήριο, ούτε πολιτική μπορεί να υπάρξει ούτε δημοκρατία. Και ούτε βέβαια κανενός είδους δικαιοσύνη.

Χωρίς την οποία (δικαιοσύνη)-για να θυμηθούμε λίγο και τον Πλάτωνα-«κάθε επιστήμη»-και ασφαλώς και η πολιτική-από σοφία, που πρέπει να είναι, καταντάει πανουργία. Όπως ήταν σε μεγάλο βαθμό η μεταπολεμική ελληνική πολιτική. Που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ακόμη πανουργότερη.

Και μέσα στα πλαίσια της πανουργότατης αυτής πολιτικής εντάσσεται και η ξεχωριστή αυτή από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς καταφανώς ανήθικη τηλεμαχία σας…

                                           Με τιμή

                                 Παπα-Ηλίας Υφαντής

Υ.Γ. Χρόνια πολλά στους Σταύρους και τις Σταυρούλες. Κι ας είναι και νηστίσιμοι! Σαν την πολιτική του δικομματισμού μας…

          Παπα-Ηλίας, 14-09-09

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com  

Και όμως ο Γαβράς έκανε λάθος

Αναδημοσίευση από το antinews *    

Και όμως ο Κώστας Γαβράς έκανε λάθος. Η περιβόητη σκηνή που κόπηκε από το φιλμάκι του δείχνει κάποια μαυροντυμένα ανθρωπάκια να γκρεμίζουν το άγαλμα της Αθηνάς από το δυτικό αέτωμα της εισόδου του Παρθενώνα γύρω στο 500 μχ. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι τα μαυροντυμένα ανθρωπάκια είναι «ρασοφόροι ζηλωτές».

Να όμως που ατύχησε, διότι διασώζεται γραφική απεικόνιση του Παρθενώνα από το ζωγράφο Ζακ Κάρρευ (J. Carrey) από το 1674 κατά παραγγελία του τότε Γάλλου πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη De Nointel. Το σχέδιο εμφανίζει το άγαλμα της Αθηνάς στη θέση του και το αέτωμα σχεδόν ακέραιο. Άλλωστε ολόκληρος ο Παρθενώνας διατηρείτο ακέραιος τότε και ο Γάλλος πρέσβης τον περιέγραψε ως «θαύμα θαυμάτων».  Δεκατρία χρόνια αργότερα τον κατέστρεψε ο Μοροζίνι

Διαβάζουμε στο

http://users.thess.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/parthenonas/D.ae/d.ae.htm

Το δυτικό αέτωμα σωζόταν σχεδόν ακέραιο μέχρι το 1674, χρονολογία που το σχεδίασε ο J. Carrey. Μετά την έκρηξη της οβίδας του Μοροζίνι και μέχρι την αρπαγή των γλυπτών από τον Έλγιν αρκετά αγάλματα κομματιάστηκαν. Ο Έλγιν αφαίρεσε τα περισσότερα αγάλματα και άφησε το σύμπλεγμα του Κέκροπα με την Πάνδροσο και την Καλλιρρόη. Ο Ιλισός, δύο κομμάτια από δύο γυναικείες μορφές και κάποια θραύσματα από τα πρόσωπα των αλόγων είχαν ήδη πέσει και βρέθηκαν αργότερα κατά τη διάρκεια των ανασκαφών.

Το σχέδιο του Carrey

Υποθέτουμε ότι το αέτωμα ήταν κάπως έτσι:

Η διάταξη των σωζόμενων μορφών από τα αριστερά προς τα δεξιά είναι η εξής: Κηφισός, Κέκρωψ – Πάνδροσος, Ερμής, Αθηνά, Ποσειδών, Αθηνά, Ίρις, Αμφιτρίτη, Ωρείθυια, δύο γυναικείες μορφές, Ιλισός, Καλλιρόη.

Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ο Maxime Collignon, καθηγητής Αρχαιολογία στον Πανεπιστήμιο της Σορβόννης γράφει ότι τα σχέδια του Κάρρευ έχουν μεγάλη αξία για την αποκατάσταση των γλυπτών του Παρθενώνα.  «Ο Παρθενώνας διατηρείτο σχεδόν ακέραιος όταν ο βενετικός στρατός του Μοροζίνι και του Konigsmark πολιόρκησαν την Ακρόπολη  (1687)….» (http://www.oldandsold.com/articles11/culture-25.shtml)

Τα ίδια επιβεβαιώνει και το εγκυρότατο  JSTOR http://www.jstor.org/pss/624555

Σημειώνουμε τέλος ότι με μια απλή έρευνα στο Διαδίκτυο διαπιστώσαμε ότι ιστορικοί και Αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς τα σχέδια του Κάρρευ.

Δείτε πάλι και το φιλμάκι http://www.youtube.com/watch?v=1rFgq7MsRe8&feature=related

* ΠΗΓΗ: Τρίτη, 04 Αύγουστος 2009,  www.antinews.gr

Στήλες άλατος

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Μας κάλεσαν

οι καιροί

Και εμείς γυρίσαμε

Και παλέψαμε

Στα μονοπάτια της παλάμης

Αμφισβητήσαμε την μοίρα

Αλλά αυτοί

Στήλες άλατος μας άφησαν

Μετέωρες

Αδύναμες

Να ατενίζουμε την αδικία

του κόσμου

Όμως εμείς

το αλάτι μας σκορπάμε,

στον άνεμο

αμετανόητοι

Νοστιμίζοντας την Ιστορία

                                        12 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γεράσιμου Μοσχονά*

 

Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου. Η σουρεαλιστική εξέλιξη της κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε το ότι η εκτός ΚΚΕ Αριστερά έχει υπογράψει «μνημόνιο άρνησης» με τις ευκαιρίες που κατά καιρούς της δίνει- σχεδόν απλόχερα- η Ιστορία. Από εσωτερική κρίση σε εσωτερική κρίση και από πόλωση σε νέα πόλωση, ο ΣΥΡΙΖΑ επαλήθευσε- και υπερέβη- τα πιο «κακόβουλα» σενάρια των πιο φανατικών αντιπάλων του.

Είναι μέγα λάθος να ερμηνεύεται η κρίση ως αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης «για τις καρέκλες». Πίσω από τα διλήμματα και τις εντάσεις, βρίσκεται κάτι πολύ πιο βαθύ και θεμελιώδες: ο ετερόκλητος χαρακτήρας του χώρου και η ιδεολογική δυσπιστία όλων προς όλους. Αριστεριστές συνυπάρχουν με μεταρρυθμιστές, αντιευρωπαϊστές με ευρωπαϊστές, κινηματικοί με κρατιστές, ουτοπιστές με πραγματιστές. Πολλές τάσεις, εκπαιδευμένες στην παθολογική ιδεολογική καχυποψία, θεωρούν τη δική τους προσέγγιση ως άνευ όρων υπέρτερη κάθε άλλης. Έτσι, προφανή και ακραία λάθη εκλογικής τακτικής, όπως η τοποθέτηση του Δ. Παπαδημούλη σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, γιατί δεν θα έπρεπε να κερδίσουν πόντους «οι δεξιοί» (η ανανεωτική πτέρυγα). Από την άλλη, η εξίσου προφανής αδυναμία της ηγεσίας Τσίπρα να διαχειριστεί τις υψηλές προσδοκίες, επίσης δεν αξιολογήθηκε ποτέ, για λόγους εσωτερικού τακτικισμού. Ωστόσο, τα «όρια» της ηγεσίας Τσίπρα βρίσκονται στη βάση του σημερινού κλίματος αποσύνθεσης. Οι ίδιες αιτίες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν να θέλει να προκαλέσει την εκδίκηση της Ιστορίας, κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη με εκείνα του Ιουνίου. Τρία παραδείγματα είναι εύγλωττα.

1. Με την απουσία Αλαβάνου, πρόεδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (της πιο πολυπληθούς στην ιστορία του σχήματος), ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει, όπως ακριβώς και τον Ιούνιο (με την υποβάθμιση Παπαδημούλη), τη δράση των δικών του βουλευτών ως όπλο και επιχείρημα στην μάχη των εκλογών.

2. Τον Ιούνιο, η ετερόκλητη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου υπονόμευσε εξ υπαρχής τη δυνατότητα μιας συνεκτικής εκλογικής εκστρατείας. Σήμερα, το απίστευτο εύρημα της «συλλογικής ηγεσίας» (11 ηγέτες!), πέραν των άλλων τραγελαφικών επιπτώσεων, οδηγεί μαθηματικά στην απουσία συνεκτικής εκλογικής τακτικής.

3. Τον Ιούνιο, οι υψηλοί αντι-ευρωπαϊκοί τόνοι (δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η συνοχή της) δεν έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αντίφαση μόνο με την φιλοευρωπαϊκή βάση της ιστορικής ανανεωτικής Αριστεράς. Τον έφεραν σε αντίφαση και με τη δική του στρατηγική που απευθυνόταν προνομιακά και με ακραία εμμονή στους νέους, οι οποίοι ωστόσο αποτελούν το κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού! Και παρ΄ ότι ακόμη και σήμερα η στρατηγική του απευθύνεται προνομιακά στις νεώτερες γενιές (επίσης δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της αλλά η συνοχή της), ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί για να την υπονομεύσει, υποβαθμίζοντας τον ρόλο του Τσίπρα, ο οποίος, παρά τις ανεπάρκειές του, διατηρεί τουλάχιστον το ηλικιακό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τις ηγεσίες των άλλων κομμάτων.

Εάν οι τρόποι και οι ρόλοι διαφέρουν σε σχέση με τον Ιούνιο, η ουσία παραμένει η ίδια. Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου. Είναι χαρακτηριστικό το ότι οι «ανανεωτές» συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι «όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά» (δηλαδή, ψηφίστε μας, αλλά, προς δόξαν του κοινού νου, μπορεί να φτιάξουμε άλλο κόμμα!). O ΣΥΡΙΖΑ είναι εκφραστής ενός χώρου με μεγάλη διάρκεια και ιστορικό βάθος. Επιπλέον, η ιστορική κρίση των μεγάλων κομμάτων, και στη χώρα μας και στην Ευρώπη, μεσοπρόθεσμα ευνοεί τις αντιπολιτεύσεις κάθε είδους, συστημικές και αντισυστημικές. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η επιβίωση του χώρου που με τον έναν ή άλλον τρόπο θα επιτευχθεί (όσο άσχημη και να είναι η επίδοσή του στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου). Το πρόβλημα είναι ο ρόλος που επιφυλάσσει στον εαυτό του. Θα λειτουργήσει σαν «σχολείο σοσιαλισμού» (κάτι που ήταν τα σοσιαλιστικά κόμματα στον 19ο αιώνα) κάνοντας κριτική στους πάντες, δίνοντας μαθήματα «αριστεροσύνης» και περιμένοντας τη μεγάλη μέρα της ανατροπής; Ή θα λειτουργήσει σαν μοντέρνα αριστερή δύναμη κοινωνικής αλλαγής, παράγοντας καινοτόμες προγραμματικές προτάσεις, με στόχο να ωθήσει σε αριστερή κατεύθυνση την ελληνική κοινωνία; Η αριστερή στροφή του κόμματος, με πρωτεργάτη τον Αλαβάνο, έδωσε μιαν άλλη δυναμική στον χώρο. Χάθηκαν όμως τα όρια ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και στον αριστερισμό. Πλέον, ο ετερόκλητος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς μια ηγεσία ικανή να υπερβαίνει τις τυφλές στρατηγικές (και την ιδεολογική τεμπελιά) των συνιστωσών, δεν παράγει νέο πολιτικό λόγο, είτε προς την μία κατεύθυνση, την αντισυστημική, είτε προς την άλλη, τη μεταρρυθμιστική.

Το μέγεθος της αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτιμάται εκλογικά (ποσοστά που χάθηκαν ή θα χαθούν και που, ενδεχομένως, μεθαύριο, θα ξανακερδηθούν) αλλά πολιτικά. Πόσες ιστορικές ευκαιρίες δικαιούται ένας χώρος να σπαταλήσει χωρίς να διαπράξει το αμάρτημα της αρχαιοελληνικής ύβρεως;

* Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών

ΠΗΓΗ:   ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 11 Σεπτεμβρίου 2009

Η γεροντική άνοια της αριστεράς

Του Περικλή Κοροβέση

Όταν ακούω κριτικές φωνές ή ερωτηματικά από χριστιανούς που αφορούν την Αριστερά είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος. Για έναν πολύ απλό λόγο. Την ισότητα και την αδερφοσύνη, τις δυο θεμελιακές αξίες της Αριστεράς τις έχουμε πάρει από τον χριστιανισμό. Για άλλους ακόμα και η τρίτη αξία, η ελευθερία, είναι και αυτή χριστιανική, γιατί έχεις τη δυνατότητα να επαναστατήσεις εναντίον του ίδιου του δημιουργού σου, δηλαδή του Θεού. Εγώ προσωπικά είμαι άθρησκος. Και αυτό γιατί στο φτωχό μου τσερβέλο δεν χωρούν τέτοιες έννοιες. Απλά κοιτάζω στα μικρά καθημερινά προβλήματα να έχω όσο γίνεται μια ανθρώπινη στάση, που μπορεί να είναι σωστή ή λάθος. Και αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και για τα δυο.

Για μέρες τώρα παίζει το όνομά μου στα μίντια. Και αυτό με κάνει να ντρέπομαι και να νιώθω άβολα. Στην ουσία δεν είπα τίποτα. Για τις πολιτικές ευθύνες του Ενιαίου τότε Συνασπισμού της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΕΑΡ) έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά. Και είναι δουλειά των ιστορικών κάποτε να βρουν την αλήθεια και να μας την πουν. Αλλά μέχρι τότε, τα ερωτήματα τρέχουν και απαιτούν απαντήσεις. Και όταν ένας παπάς, ο πατέρας Μπέης, θέτει ένα ερώτημα για κείνη την περίοδο, εγώ σαν το ένα δέκατο τέταρτο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, το παίρνω προσωπικά και του λέω, έστω και με τη μορφή της συνέντευξης: Ναι, πατέρα Μπέη, τα ερωτήματά σου, ερωτήματά μου. Και ανακυκλώνω βασικά αυτά που έγραψε με μεγάλη προσοχή ο Γ. Βότσης, που από χρόνια είμαστε συντροφικό τρίγωνο (χάσαμε τον τρίτο, τον Λάκη Καραλή, αλλά για μας, στη μικρή μας παρέα, βρίσκεται και τραγουδάει).

Λένε να ανακαλέσω. Κανείς δεν μπορεί να ανακαλέσει αυτά που δεν είπε. Τι μου ζήτησε στην ουσία η πολιτική γραμματεία του ΣΥΝ; Να στείλω στο πυρ το εξώτερον δυο ανθρώπους που εκτιμώ την ευφυΐα της γραφής τους και το θάρρος της γνώμης τους. Εγώ όμως είμαι αλληλέγγυος μαζί τους, όπως και με κάθε άλλο δημοσιογράφο που μας ανοίγει τα μάτια. Αυτές οι γραμμές γράφονται πριν την ειδική συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που θα πω είναι πως δεν δέχομαι να κουβεντιάσω κανένα θέμα «Κοροβέση» γιατί αυτό είναι ανύπαρκτο. Αλλά ευχαρίστως θα ακούσω τις απολογίες κάποιων ηγετικών στελεχών του ΣΥΝ και θα τους θέσω ένα απλό ερώτημα: Θέλετε μια νέα Αριστερά του 21ου αιώνα για μια μη βίαιη επανάσταση που θα ανατρέψει τον μαφιόζικο καπιταλισμό του νεοφιλευθερισμού ή ζητάτε έναν διορισμό στο Δημόσιο, έστω και αν αυτό έχει τη μορφή του υπουργικού θώκου;

Οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τη νιότη μου ήταν οι Κουκουέδες. Είχαν πιστέψει βαθιά στην ελευθερία του ανθρώπου και έδιναν τη ζωή τους χωρίς ερώτημα. Αυτό βέβαια ξεκινούσε από ένα ασυνείδητο λίμπιντο που είχε μέσα του την έννοια της ελευθερίας και στην ουσία εκμηδένιζε την όποια πολιτική. Η πολιτική έχει όρια γιατί κινείται στα όρια του υπαρκτού. Η ελευθερία δεν έχει κανένα όριο και το βασίλειό της δεν είναι η αυθαιρεσία, αλλά η δημιουργία. Τα κλασικά έργα τέχνης αυτό αποδεικνύουν και αυτά θα έπρεπε να είναι οι βασικοί καθοδηγητές της Αριστεράς. Κάποιοι από μας στον ΣΥΡΙΖΑ εμπνεόμαστε από τέτοιες ιδέες και ανατρέχουμε στην πλούσια επαναστατική σκέψη του δέκατου ένατου αιώνα, που από τότε επεξεργαζόταν τα προβλήματα του εικοστού πρώτου αιώνα.

Μου λένε πως για το καλό της Αριστεράς πρέπει να κάνω μια δήλωση. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Και έτσι αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τη γεροντική άνοια της Αριστεράς. Και έτσι το θέμα κλείνει οριστικά για μένα. Η Ελλάδα καίγεται και εμείς γινόμαστε ασημαντολόγοι. Δεν είναι ντροπή μας;

ΠΗΓΗ: από perikliskorovesis στο Αυγούστου 28, 2009,

ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ-Η γεροντική άνοια της Αριστεράς 28-8-2009

http://perikliskorovesis.wordpress.com/2009/08/28/%…..2-28-8-2009/ 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγινα από το mtb.

Αναζητώντας το όντως κάλλος

του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

 

«Όλα τα ποτάμια είτε κυλούν ράθυμα είτε ορμητικά μόνο μια λαχτάρα έχουν… την θάλασσα»

Στον κόσμο που ζούμε, υπάρχει μια σιωπηρή συνωμοσία αδιάγνωστης φύσης και προέλευσης, ωστόσο όμως ηχηρά παρούσα στην ζωή μας, που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε ως μια αυτοκαταστροφική διάθεση και στάση απέναντι στην ζωή και ότι αυτή συμβολίζει και σημαίνει. Μια βαθύτερη και πτωτικά χαώδης επιθυμία στο να εξοντώνει και να εκμηδενίζει την αλήθεια και την ελπίδα των πραγμάτων και των νοημάτων.

Ο άνθρωπος μέσα στην τραγωδία της ιστορίας του στα πάθη και στους καημούς του, στην αγωνία και την απελπισία του, στο όνειρο και την προδοσία του, επιθυμεί και λαχταρά πότε η «ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Μια ομορφιά πέρα από την ανάγκη της φύσης. Πέρα και πάνω από μια ορμέφυτη αντανακλαστική ενατένιση των πραγμάτων, αλλα εκείνη την εμπειρία του κάλλους που μπορεί να σώσει μια καρδιά από την απόγνωση, να δώσει νόημα στην ύπαρξη, να φανερώσει μια άλλη πραγματικότητα και ποιότητα ζωής.

Η θρησκεία, η φιλοσοφία, η ποίηση, το θέατρο, η ζωγραφική και γενικότερα  οι τέχνες. Η κοπιώδης και δημιουργική σχέση με την γη και την καλλιέπεια της, αλλά και κάθε μορφή δημιουργίας, υπήρξαν ιστορικοί χώροι μέσα από τους οποίους ο άνθρωπος αναζήτησε ουσιαστικά και εξέφρασε τον βαθύτερο πόθο του, να ενωθεί με τον Θεό του κάλλους, να γευθεί την υπέρτατη «ηδονή» με «κάτι» ή «κάποιον» που θα ξεπερνούσε τα όρια της τραγικότητας του κόσμου του. Αναζήτησε λοιπόν την ελευθερία του προσώπου του από τα δεσμά του χρόνου και του χώρου που τον οδηγούν με τελματικό τρόπο στον θάνατο.

Η δίψα αυτή του κάλλους και της ηδονικής εμπειρίας που γεύεται ο μύστης των θρησκειών, ο δημιουργός μιας καλλιτεχνικής έκφρασης, ο άνθρωπος που γενικότερα αναζητά την ομορφιά ως σώζουσα εμπειρία, ως μεταμορφωτική δύναμη στην ζωή του, έχει ως βαθύτερη ουσία της, την αναζήτηση του Θεού, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Όχι όμως τον Θεό των θρησκευτικών ιδεολογιών και των ανθρωπόμορφων περιγραφών, των θρησκευτικών νευρώσεων και ενοχών, του νόμου και του τύπου, της εξουσίας και της αμείλικτης παγερής ανώτατης αυθεντίας που περιορίζει την θεότητα στα μέτρα και στα μεγέθη αυτού του κόσμου, «κατ` εικόνα και καθ΄ ομοίωση» των δικών μας παθών και ποικίλων αναγκών. Αλλά ενός Θεού που φανερώνεται στο κάλλος της δημιουργίας Του ,στις ποιητικές υπάρξεις που τον αναζητούν με πάθος και πόθο.

Τι άλλο πραγματικά μπορεί να σημαίνει η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση απ` την αγωνιώδη ερωτική ψηλάφηση της τελειότητας, του επέκεινα?

Ένας καλλιτέχνης δεν είναι ποτέ ολοκληρωτικά ικανοποιημένος από την τελική μορφή του έργου του, αλλά διαρκώς αναζητά τρόπους και μεθόδους νέας δημιουργίας ώστε να ξεδιψάσει την λαχτάρα του για το κάλλος, την ωραιότητα, την τελειότητα και την ομορφιά.

Συνειδητά ή ασυνείδητα η δίψα αυτή είναι δίψα του Απείρου Θεού. Του μόνου δημιουργού, Του μόνου καλλιτέχνη και ποιητή του παντός.

Η πλήξη, η θλίψη κι` αυτή η μελαγχολική οσμή στα μάτια των ανθρώπων, διαδηλώνει και ομολογεί περίτρανα ότι ο κόσμος αυτός, υποφέρει μέσα στην παραμόρφωση που επιφέρει πάνω του το κακό ως παρουσία επιλογής.

Πάνω σ` αυτή την υπαρξιακή ανάγκη δουλεύουν οι επιχειρήσεις της πλαστής ομορφιάς. Των χιλιάδων σήμερα ινστιτούτων, προγραμμάτων και μεθόδων απόκτησης του «κάλλους». Μιας ομορφιάς όμως, που είναι τραγικά ανίσχυρη να μιλήσει στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς. Μιας πλαστότητας που δεν ενώνει την ανθρωπότητα μέσα στην μεθυστική του λάμψη και εμπειρία του ωραίου, αλλά την διαιρεί, την ενοχοποιεί, την κακοποιεί και την δεσμεύει στην δουλεία των πραγμάτων της.

Η τραγικότητα όμως της σύγχρονης πραγματικότητας είναι ότι ολοένα και περισσότερο οι λεγόμενοι άνθρωποι της εκκλησίας (για μένα άνθρωποι της θρησκείας) χάνουν αυτή την αίσθηση και την αναζήτηση, παύουν να κουβαλούν μέσα τους αυτή την εμπειρία.

Οι χριστιανοί δεν είναι πλέον φορείς αυτού του μυστηριακού βιώματος. Τα μάτια τους όπως είπε και σύγχρονος διανοητής είναι ολοένα και περισσότερο σκοτεινά δηλώνοντας την απώλεια της χαράς, του φωτός, του αγίου κάλλους.

Για αυτό και δεν αγαπούν, δεν ερωτεύονται δεν δημιουργούν, δεν αγωνιούν για τίποτα παρά μονάχα για ένα, την διατήρηση και την εξασφάλιση της ατομικότητας. Της εξουσίας, της ειδωλολατρικής αντικειμενικής αγιότητας, και της θεσμικής κατοχύρωσης.

Στην εκκλησία χάθηκε το συλλογικό, το κοινοτικό, η σύναξη της αρχαιότητας που μεταμορφώθηκε σε εκκλησιαστικότητα, η σύναξη της βασιλείας του Θεού και αποκάλυψη του επέκεινα.

Στην εκκλησία, εκτός τραγικά λιγοστών εξαιρέσεων, δεν παράγουμε πλέον πολιτισμό. Πολιτισμό που θα είναι καρπός εμπειρίας και βιώματος. Η αγιογραφία, η βυζαντινή μουσική και υμνολογία, η ξυλογλυπτική, η ναοδομία, είναι μια «παραγωγή» κακέκτυπης απομιμήσεως και εμπορευματοποιήσεως, που τις περισσότερες φορές δεν εκφράζει τίποτε απολύτως, δεν λέει τίποτα στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου, που αναζητά όχι την μουσειακή διατήρηση ενός ενδόξου παρελθόντος, αλλά δύναμη ζωής, πρόταση ζωή που να νικά τον θάνατο.

Εισερχόμενοι σε` ένα ναό του 12ο -13ο αιών και σ` ένα σύγχρονο, δεν καταλαβαίνεις απλώς, αλλά αισθάνεσαι με όλο σου το είναι την έκπτωση του εκκλησιαστικού μας βιώματος. Νιώθεις ότι στον ένα χώρο υπήρξε γεύση του αιωνίου Είναι.

Αποτέλεσμα σχέσεως του φανερούμενου μυστηρίου του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά. Είναι ψηλάφησης του αγίου κάλλους σ` ένα χώρο και μια κοινότητα, που γνώρισε την ωραιότητα, την ανεκλάλητη δια ανθρωπίνων ρημάτων ομορφιά, αλλά δια της γλώσσας των συμβόλων οντολογική πραγματικότητα.

Σήμερα ο πολιτισμός των χριστιανών είναι εικονικός, σχετικός, άκαρπος και ασαφής. Δεν ανιχνεύεται στις κοινωνίες των πολιτών ως δύναμη και φύραμα μεταμορφωτικής προοπτικής. Είναι εικονικό το κάλλος του, η δύναμη του, το βίωμα του, η θεολογία του. Γι` αυτό και δεν επηρεάζουμε κανένα απολύτως τομέα της ζωής του σύγχρονου κόσμου. Επίσης δε άνθρωποι ιδιαιτέρων χαρισμάτων δεν εισέρχονται πλέον στο χώρο της εκκλησίας. Δεν εμπνέονται από αυτή. Με αποτέλεσμα έμψυχο υλικό υψηλής ποιότητας που σε άλλες μορφές εκκλησιαστικού βίου εκφραζόταν μέσα στην ορθόδοξη εκκλησία, σήμερα να βρίσκουν αλλού υπαρξιακό καταφύγιο και χώρους έκφρασης.

Η αλήθεια είναι ότι για δεκαετίες σταθήκαμε ως χριστιανικός κόσμος απέναντι από την τέχνη και τον πολιτισμό. Πολλές φορές μάλιστα στα πλαίσια ενός νευρωτικού ευσεβισμού πολεμήσαμε και γελοιοποιήσαμε τους εκφραστές της, δεν τους καταλάβαμε ή ίσως ποτέ δεν θελήσαμε να τους κατανοήσουμε. Ήρθε όμως η ώρα να αντιληφθούμε ότι η εποχή μας ίσως όσο καμιά άλλη έχει ανάγκη από το κάλλος. Την ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο. Διότι όπως είχε πει και ο Ντοστογιέφσκι «ο κόσμος θα χαθεί από ένα μεγάλο χασμουρητό». Αυτή η πλήξη και ανία, η ακηδία του ονείρου, και η απροθυμία για ασκητική απέκδυση του άσχημου και καταστροφικού είναι πλέον πραγματικότητα που παραμορφώνει την όντως φύση της ζωής.

Η θέση της εκκλησίας είναι κοντά σε όλους αυτούς οι οποίοι είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα λαχταρούν και επιζητούν το κάλλος το Άγιον που σώζει τον κόσμο. Είναι κοντά με όλους εκείνους που αναζητούν την ομορφιά, την ωραιότητα, την αγάπη που αντανακλάτε στην ζωή και τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Ας κοιτάξουμε με μάτια ιλαρότητας και αγάπης την δίψα ενός κόσμου που ποθεί την ομορφιά και την αναζητά στην εκκλησία, ως ωραιωθείσα αγάπη.

ΠΗΓΗ: http://www.antifono.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=1381:2009-09-08-20-11-02&catid=22&Itemid=205

Ο καπιταλιστικός μεσαίωνας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Σκέψη και περισυλλογή! Για τα θεάρεστα και θεσπέσια, που μας ξεφούρνισε ο Πρωθυπουργός μας στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Όπως πάγωμα μισθών και συντάξεων, κλπ, κλπ….

Για να συνεχιστεί από το άλλο μέρος, όπως είναι ευνόητο, το ξεσάλωμα της ληστρικής ακρίβειας και της τραπεζικής τοκογλυφίας. Και τόσων άλλων αρπακτικών μηχανισμών. Για ν' απολαύσουμε έτι περαιτέρω τ' αγαθά της νεοπτωχείας, στην οποία συστηματικά και μεθοδικά μας οδηγούν….

Ωστόσο, όμως (Πρωθυπουργός μας) παραδέχτηκε, πως είχε κάνει κάποιο λαθάκι, πριν ένα χρόνο, όταν υιοθέτησε την άποψη κάποιου υπουργού του σχετικά με το ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό». Αλλά και πάλι παρέλειψε να μας πει ποιοι ανήθικοι και με ποιους ανήθικους νόμους και τρόπους και εγκλήματα μας οδήγησαν στη σημερινή κρίση. Τη ντόπια και την παγκόσμια.

Και ποιοι πάνε να μας επιβάλλουν τον καπιταλιστικό μεσαίωνα. Του οποίου η Ιερή Εξέταση καίει ολάκερους λαούς με τον πόλεμο (Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη) και εξοντώνει στις υπανάπτυκτες χώρες-και όχι μόνο- εκατομμύρια με την πείνα και την εξαθλίωση. Μέχρι να έρθει και η δική μας η σειρά…

Κι άντε να δούμε τι και πώς έχει να μας ξεφουρνίσει και ο έτερος πορφυρογέννητος φέρελπις κύριος.

Και προπάντων να δούμε τη θεατρική παράσταση της τηλεμαχία τους. Που βέβαια πρέπει να γίνει και ξεχωριστή για τους δυο αυτούς ξεχωριστούς κυρίους. Πάντα μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού μας μεσαίωνα. Για να πιστέψει το κοπάδι ότι ο περιούσιος δικομματισμός μας είναι κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό. Ώστε να μην ξανασυμβεί ο, τι και στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Ή και κάτι χειρότερο. Και να μπορέσει έτσι «να πάρει τ' απάνω του». Ούτως ώστε να μπορούν να μας βουλιάξουν ακόμη βαθύτερα.

Και να τους καμαρώσουμε πως θα ανακατέψουν ο ένας τη γαλάζια και ο άλλος την πράσινη σημαδεμένη τράπουλα με τις οποίες χρόνια τώρα μας παίζουν και μας κερδίζουν. Αυτοί και οι μπαμπάδες τους και οι μπαρμπάδες τους. Και όλοι οι οριζοντίως και καθέτως ανιόντες και κατιόντες συγγενείς τους.

Και βέβαια να μη χάσουμε ούτε λέξη απ' τα όσα θα μας σερβίρουν οι φωστήρες των τηλεπαράθυρων. Για ν' ακολουθήσουμε επακριβώς τις ορμήνειες τους. Και ν' ανακαλύψουμε ποιος είναι ο καταλληλότερος για να μας οδηγήσει στα βαθύτερα μεσάνυχτα του καπιταλιστικού μας μεσαίωνα…

Γιατί η πείρα και η πραγματικότητα φωνάζουν πως κάθε φορά, που πιστεύουμε ότι εκλέγουμε τον καταλληλότερο, καταλήγουμε στον τρισχειρότερο. Κι αυτό είναι πολύ φυσικό. Αφού θα ήταν παράλογο να περιμένουμε απ' τους πορφυρογέννητους γόνους των τζακιών να ιδούμε άσπρη μέρα.

Γιατί τι μπορεί να ξέρουν οι καλοπερασάκηδες αυτοί απ' τις αγωνίες και τους αγώνες και τα ουσιαστικά προβλήματα του λαού! Και πώς είναι δυνατόν να αγωνιστούν για τα δίκαια και τη δικαίωση του λαού, όταν φύσει και θέσει βρίσκονται απέναντί του. Ενώ είναι απόλυτα ευνόητο ότι θα υπηρετήσουν-όπως κάνουν πάντα-τα συμφέροντα του κατεστημένου!

Οι καταλληλότεροι δεν βρίσκονται στους οριζοντίως και καθέτως ανιόντες και κατιόντες εκπροσώπους των τζακιών του κατεστημένου. Βρίσκονται μέσα στις χιλιάδες των Ελλήνων πολιτών, που το κατεστημένο, με τους καταχθόνιους μηχανισμούς του, αν δεν τους έχει εξουθενώσει και εξοντώσει (Γρηγόρης Λαμπράκης, Νικηφόρος Μανδηλαράς, Αλέκος Παναγούλης, κλπ), τους έχει περιθωριοποιήσει.

Και, που για να αναδειχθούν και να βγουν στο προσκήνιο υπάρχει μόνο μια λύση: Να κλείσουμε τ' αυτιά μας στα διαπλεκόμενα με το κατεστημένο ΜΜΕ, που χρόνια τώρα από βαθυτάτης πρωΐας μέχρι και των μεταμεσονυχτίων ωρών μας μοστράρουν τους εν λόγω κυρίους και την κουστωδία τους. Και να τους στείλουμε σε μόνιμες διακοπές…

Για ν' απολαύσουν αυτοί και οι απόγονοί τους για πολλές γενιές τα όσα οι ίδιοι και τα λαμόγια τους αποθησαύρισαν. Χρεώνοντας για πολλές γενιές τον ελληνικό λαό. Κι εμείς ν' αρχίσουμε να ελπίζουμε, έστω και αμυδρά, για κάποιες, ενδεχομένως, καλύτερες μέρες…

Προτού προλάβουν να μας εγκλωβίσουν για αιώνες στα μεσάνυχτα του καπιταλιστικού τους μεσαίωνα.

Παπα-Ηλίας, 09-09-09

http://papailiasyfantis.wordpress.com
http://papailiasyfantis.blogspot.com

 Aνανεωτές, Ριζοσπάστες και Πραγματιστές

Του Τσουκνίδα

Με την αφέλεια ενός εντελώς ανένταχτου αριστερού, αλλά ενεργού πολίτη, καταθέτω κι εγώ τις λίγες (είναι αλήθεια ) σκέψεις μου για τα τελευταία γεγονότα στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ (παλιό ιστορικό και νέο μεγαλύτερο), με την άκρα επιφύλαξη μήπως αναπαράγω μια φιλολογία που στεναχωράει τα σθεναρά στρατευμένα μέλη του (κάποιοι είναι και φίλοι μου). Δυστυχώς όμως την φιλολογία την προκάλεσαν και συνεχίζουν να την προκαλούν κάποιοι εκπρόσωποί τους, οι οποίοι δεν θέλουν να διαχειριστούν με τακτική μία κατάσταση. Διότι η εσωτερική κρίση σοβούσε με πράξεις, αλλά κυρίως με παραλήψεις καιρό τώρα, αλλά βέβαια ούτε η ώρα (προεκλογικά), ούτε η αφορμή (κορυφαία εκπροσώπηση), ήταν οι κατάλληλες για να εκδηλωθεί.

Γιατί, πρώτον, ενώ υπάρχει συμφωνία από το 2004 νομίζω, ότι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πρόεδρος του ΣΥΝ και εσύ τόσα χρόνια δεν το άλλαξες, έστω και αν ξαφνικά διαφωνείς, δεν επιχειρείς να το αλλάξεις με την προκήρυξη των εκλογών!

Αλλά και δεύτερον, όταν ξεκινήσει μια τέτοια ιστορία, είναι καλύτερο να έχεις ένα τρίτο πρόσωπο για αρχηγό, το οποίο έτσι κι αλλιώς το ελέγχεις με την αρχή της ομοφωνίας του συμμαχικού σχήματος, παρά να έχεις 11 ηγέτες..

Αλλά και τρίτον, όταν καταλήξει εκεί το πράγμα, πάλι δεν αφήνεις 2 μέρες να περάσουν για να βγάλεις μια απόφαση του τύπου «συμμετέχω με το όπλο παρά πόδα»!

Ακόμα και να θέλεις να διώξεις τις συνιστώσες ή την τάση από το σπίτι δεν το κάνεις την στιγμή που ετοιμάζεσαι να δεχτείς τον συμπέθερο και συμπέθερος στην περίπτωση  μας είναι ο απλός και παραπληροφορημένος ψηφοφόρος. Σα να ακούω στα αυτιά μου ρήσεις φίλων που φαίνεται (λόγω της απογοήτευσης) να μη δίνουν σημασία στους απλούς ψηφοφόρους, όσο στους «κοινωνικούς αγωνιστές», στους «ενεργούς πολίτες» «των κινημάτων και της οικολογίας»….

Υπό προϋποθέσεις να πω και το ναι σε αυτό, αλλά να προσθέσω όχι προ των εκλογών.

Πάρε από τους «κοινωνικούς αγωνιστές»  όσους θέλεις στο μεσοδιάστημα (όσους βρεις ελεύθερους, διότι όλο και θα έχουν κάποιο σπίτι και αυτοί δικό τους..). Ο νεφελώδης συμπέθερος, ο  τηλεορασοπληροφορημένος ψηφοφόρος έχει όμως τη μέγιστη σημασία προ των εκλογών  και πρέπει  να τον προσέξεις (και όχι μόνο τότε, αλλά ειδικά στις εκλογές εκεί πρέπει να επικεντρώνεσαι)..

Αλλά και αυτός ο απλός ψηφοφόρος, στην περίπτωση που είναι ο φοβισμένος "απασχολήσιμος",  ο "τρεχάτε ποδαράκια" μου καταχρεωμένος αυτοαπασχολούμενος, ο εργαζόμενος που του αφαιρούν δικαιώματα και έστω στη μοναξιά της κάλπης ενδέδεχεται να κάνει μια πράξη αντίστασης, γιατί με τον τρόπο σας να του αρνηθείτε να είστε εσείς η ελπίδα του;

Γιατί αυτός "ο τύπος" φίλοι, δεν έχει την πολυτέλεια να βρίσκει ελπίδα σε ένα ρεαλιστικό η μη επέκεινα αναλύσεων, θεωριών, συζητήσεων, αναζητήσεων κλπ και ψάχνει κάτι σχετικά άμεσο για αυτόν και τα παιδιά του.

Και σε αυτό, πρέπει να το ομολογήσετε: Δυσκολευτήκατε, παρά τον τόμο του προγράμματος, να τον πείσετε Και δεν εννοώ με αυτά ντε και καλά άμεση συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα.

Είχατε και το παράδειγμα της Ιταλίας, για να επισημάνετε τους κινδύνους συμμετοχής σε μία κυβέρνηση που οι εταίροι δεν έχουν επεξεργαστεί συμφωνίες (όχι απλά συμφωνήσει επί των αρχών) σε κομβικά ζητήματα – όπως της σχέσης δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην οικονομία, του ελέγχου και του προσανατολισμού της.

Τα ζητήματα του χωρισμού κράτους και εκκλησίας, ή του "άρθρου 16" και άλλα που κατά καιρούς ακουστήκαν σχετικά με την δυσκολία συνεννόησης με το ΠΑΣΟΚ, ήταν μικρά μπροστά σε αυτό το θέμα και ίσως, τότε τον καιρό του "ούριου ανέμου", να φέρνατε μια τέτοια ατζέντα πραγματικά στην αιχμή των συζητήσεων. Αυτό φοβήθηκε το κατεστημένο και για αυτό σας πολέμησε. Αλλά κι εσείς δυστυχώς τσιμπήσατε.

Ξέρετε τι έλεγε ο "μη πολιτικοποιημένος" 700άρης στη δουλειά (ειδικά με το ξέσπασμα της κρίσης);
"Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν"…

Θα συνεχίσω σύντομα για να πω, αυτό που σκέφτομαι και συζητώ καιρό τώρα.
Ότι οι ιδιότητες του Ανανεωτικού και του Ριζοσπάστη (λέξεις φετίχ εκατέρωθεν) όχι μόνο είναι κοντά, αλλά στο σημερινό πολιτικό τοπίο και για έναν αριστερό λόγο πρέπει είναι συμπληρωματικές, προκειμένου να είναι ελκυστικός..
Σε σας μένει (ίσως στους σκληρούς των εκατέρωθεν πλευρών) να δείτε πόσο ανανεωτές ή ριζοσπάστες είστε..

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για Ανανέωση και Ριζοσπαστισμό, καλό είναι να πούμε ότι και οι δύο έννοιες είναι απλά ιδιότητες, οι οποίες για να ορίσουν κάτι προϋποθέτουν μια αρχική ταυτότητα.

Άρα στην περίπτωσή μας αυτό που πρωταρχικά ορίζει τον χώρο είναι έννοια της Αριστεράς. Αλλά και η Αριστερά, ως έννοια της πολιτικής έχει θεμελίωση στην Ιστορία (= αυτός που ζητεί να αλλάξει το κοινωνικο-οικονομικό καθεστώς). Ουσιαστικά βέβαια κι όσον αφορά την σύγχρονη εποχή έχει ταυτιστεί με τα ιδεολογικά ρεύματα του Σοσιαλισμού (Β' Διεθνής) και του Κομμουνισμού (Γ΄+ Δ΄ Διεθνής).

Από αυτή την άποψη, έχω την γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κινδυνεύει να χαθεί γιατί αφήνεται ένας χώρος από άλλους ιστορικούς εν Ελλάδι κληρονόμους αυτών των ρευμάτων:

Από το ΠΑΣΟΚ (και την σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία), που κινήθηκε δεξιότερα και απαρνήθηκε τον δημοκρατικό μεν, βαθμιαίο, αλλά πάντως τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Επίσης  και από το ΚΚΕ που δεν μπορεί να "απογαλακτιστεί" από τον πρώη "υπαρκτό σοσιαλισμό.
Όταν δεν μπορεί να κατανοήσει ότι αυτή η εκδοχή του σοσιαλισμού έφτασε στο τέρμα, όχι γιατί την πρόδωσαν κάποια πρόσωπα ή κάποιες καταστάσεις, αλλά γιατί ήταν εντελώς πρωτόλεια και προδώθηκε από την ίδια την ανάπτυξη των κοινωνιών στις οποίες επιβλήθηκε, διότι δεν είχε δυνατότητες συνεχούς προσαρμογής  και έπεσε αναίμακτα σαν  "ώριμο φρούτο"…

 Όσο δηλαδή το ΚΚΕ πρεσβεύει έναν Κομμουνισμό ανεπίκαιρο, θα ευδοκιμούν και άλλες …"παραφυάδες". Υπάρχει λοιπόν ένας χώρος για να κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αυτός ο χώρος- έστω και συγκυριακά- απειλείται από 2  πράγματα: 

1. Από μια συνολική μετατόπιση της κοινωνίας προς τα Δεξιά, γιατί μικραίνει η συνολικός πληθυσμός που μπορεί να διεκδικήσουν Σοσιαλδημοκράτες, Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές μαζί. (Αυτό διαισθητικά νομίζω ότι συμβαίνει σε ένα βαθμό τους τελευταίους μήνες της κρίσης..)

2. Από μια  πίεση από τα δύο σύνορα αυτού του χώρου. Ήδη αυτό συμβαίνει μόνο με την λεκτική μετατόπιση του μεταεκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ ένα κλικ αριστερότερα. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν στην θέση του σημερινού ΚΚΕ είχαμε ένα "δογματικό" μεν, αλλά επί τοις πράγμασι λίαν ευέλικτο ΑΚΕΛ, ή ακόμα και το ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη..

Θα υπάρχει λοιπόν ένας τέτοιος χώρος, χώρος ουσιαστικά των "ορφανών" του τέλους δυο ιστορικών ιδεολογικών ρευμάτων, με σκαμπανεβάσματα βέβαια, αλλά θα είναι χώρος επιβίωσης και όχι δυναμικής απάντησης στην κρίση του συστήματος.

Υπάρχει όμως και μιαν ελπίδα, που μένει να επαληθευτεί: Η δυναμική προωθητική απάντηση στην κρίση να προέλθει από την σύνθεση και σύνδεση αυτών των δύο ρευμάτων όχι σε "ομοσπονδιακό στυλ", όπως δυστυχώς ήταν μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μέσω μίας ουσιαστικής επαναζύμωσης των υλικών, μιας σύνθεσης με υπέρβαση ταυτόχρονα των παραδοσιακών ταυτοτήτων, κομμουνιστών, ευρωκομουνιστών, σοσιαλιστών, αριστερών οικολόγων, "ελευθεριακών σοσιαλιστών", τροτσκιστών, αλλά ακόμη και άλλων, νέων ή παλιών, που δεν προέρχονται από τη μαρξιστική φύτρα, αλλά συμφωνούν ότι "μία νέα κοινωνία είναι εφικτή"..

Αυτόν τον φιλόδοξο στόχο φάνηκε να έχει ο Αλέκος Αλαβάνος, το συμβολοποίησε και με ένα νέο άνθρωπο στην ηγεσία ( Τσίπρας) και γι' αυτό δημιούργησε έναν ούριο άνεμο.

 Όμως, πέρα από τις συγκυρίες  (Δεκέμβρης κλπ), άρχισε σιγά-σιγά να σβήσει όταν ακριβώς επιχειρήθηκε η " επαναζύμωση υλικών" και είτε τα υλικά δεν ταίριαζαν, είτε οι σεφ δεν είχαν την έμπνευση, είτε (και αυτό είναι το καλό σενάριο) χρειαζόταν και άλλη εμπειρία για να το πετύχουν..

Η απογοήτευση και η διάψευση με την σειρά τους δημιουργούν όλες αυτές τις ατομικές και συλλογικές ψυχολογικές καταστάσεις και συμπεριφορές που να δικαιολογούν όλα όσα στο προηγούμενο θέμα έγραψα.

Προσωπικά θεωρώ ότι Λυδία Λίθος για την αλχημεία της επαναζύμωσης είναι ο κατάλληλος τρόπος κατανόησης και σύνθεσης του Ανανεωτικού και του Ριζοσπαστικού στοιχείου.

Ας πούμε, δεν είναι ανανεωτικός σήμερα, όποιος έχει κολλήσει στην ταυτότητα του ευρωκομουνιστή. Ίσα-ίσα μπορεί να είναι βαθειά δογματικός από την πλευρά του: Ο ευρωκομουνισμός εμφανίστηκε σε μία στιγμή που, πέρα από τις αντιφάσεις του "υπαρκτού",  η δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μία φάση ανάπτυξης, αύξησης του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού κεφαλαίου των εργαζομένων, τόσο που να μοιάζει ότι σε ορισμένα επίπεδα μπορεί να συμβεί και κάποιος "ιστορικός συμβιβασμός" για χάρη των κοινωνικών στρωμάτων που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η Αριστερά.

Σήμερα, μετά από 3 σχεδόν δεκαετίες επιθετικότητας του Κεφαλαίου, ενάντια στις κατακτήσεις των εργαζομένων, όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει το σχεδόν πολεμικό υπόβαθρο των διακυβευμάτων της πολιτικής, δεν εκπροσωπεί την ανανέωση της Αριστεράς, αλλά την μεταμφίεση της Δεξιάς.

Μια αυτούσια αναβίωση του ευρωκομουνισμού, στην πραγματικότητα θα είναι ένα μόρφωμα της κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας.

Ο ανανεωτής αριστερός ξεκινά από το ότι θέλει να αλλάξει το κοινωνικό σύστημα και έπειτα επεξεργάζεται ανανεωμένες προσεγγίσεις προκειμένου να το επιτύχει.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ριζοσπάστη, η έννοια του ριζοσπαστισμού έχει να κάνει πρωταρχικά προς τα μέσα. Δεν μπορείς να θέλεις να κάνεις τομές στην κοινωνία, όταν δεν είσαι έτοιμος να κάνεις τομές στην ταυτότητά σου.
    
Πρακτικά τάσεις, κομματίδια κλπ, δεν βοηάνε την ανασύνθεση. (Και αυτό το είχε καταλάβει ο Αλαβάνος, γι' αυτό και η πρώτη του ιδέα ήταν η κατάργηση των τάσεων στο εσωτερικό του ΣΥΝ, αλλά δεν το πέτυχε.. Είπαμε, ας το δούμε  ως τους αρχικούς πειραματισμούς του σεφ για ένα πρωτοποριακό δημιούργημα….)

Βέβαια,  από την άλλη, επειδή υπάρχει πάντα το θέμα της ψυχολογικής ασφάλειας να κουβαλάει κανείς κάτι από την παλιό του  στο καινούργιο του σπίτι, μπορούν να κατανοηθούν μεταβατικά οι θεσμοί του παλαιού ΣΥΝ και του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως από την επόμενη μέρα των εκλογών, πρέπει να βρεθεί χώρος για θεσμούς τουλάχιστον στον ΣΥΡΙΖΑ απευθείας εκλεγμένους από τη βάση, οι οποίοι μπορεί να λειτουργούν για ένα μεταβατικό διάστημα, παράλληλα με τους παλαιούς.

Μία πρόταση που μπορώ να κάνω, είναι ένα ολιγομελές προεδρείο απευθείας εκλεγμένο από τη βάση (Δεν είναι πάντα λάθος όσα βγαίνουν από το ΠΑΣΟΚ, ας δανειστούν αυτό που έφερε όχι για την εκλογή ενός, αλλά πέντε...) Το Προεδρείο μπορεί να ασχολείται με την καθημερινή διοίκηση του σχήματος, αφήνοντας χώρο στην Γραμματεία της ομοφωνίας, να ασχολείται με το πρόγραμμα και όλα όσα καταστατικά οριοθετούν τον χώρο..

Πέρα από το θέμα της δημοκρατικής νομιμοποίησης, είναι πρακτικά δύσκολες οι αποφάσεις με ομοφωνία σε μία  συμμαχία όχι ισοδύναμων μεγεθών. Και δεν το θέτω από θέμα εκλογικών ποσοστών, αλλά από θέμα οργάνωσης, έκτασης, δυνατοτήτων. Ο ΣΥΝ είναι ένας οργανισμός απλωμένος  σε όλη την Ελλάδα, με ταμείο, πόρους, μέλη, αιρετούς σε πολιτικούς θεσμούς πολλών επιπέδων. Πολύ φοβάμαι ότι εκτός ίσως από ότι έχει μείνει από το ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα και ενδεχομένως την ΚΟΕ, καμιά άλλη συνιστώσα δεν μπορεί ούτε να συγκριθεί με αυτό το κριτήριο.. Είναι φυσιολογικό λοιπόν να δημιουργείται ηγεμονισμός,  ή οι φόβοι για ηγεμονισμό να παραλύουν πολλά πράγματα.

Με την ευκαιρία επίσης της εκλογής του νέου οργάνου θα  μπορέσει να γίνει και ένα άνοιγμα στους ανένταχτους …

Τελειώνω λοιπόν με μία πρόταση που ενδεχομένως να διασώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως μετά τις εκλογές..