ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΕΡΔΟΥΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Έλαβα με επιστολή μέσω του διαδικτύου το ακόλουθο κείμενο, το οποίο και παραθέτω αντί του συνήθους άρθρου της εβδομάδας. Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα. Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι' αυτό.

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί  με ένα σιρόπι των 25 σέντς. Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι' αυτό. Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο. Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.

Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών. Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου. Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ' όλες, μια πανδημία! Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών. Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο. Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως. Μισό εκατομμύριο έναντι 25.

Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών; Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί. Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες. Και ενώ το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της. Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια. Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά. Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων.  Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι'αυτό. Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo. Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.

Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»; Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι' αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό  Tamiflú.

 – Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú;

–  Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.

–  50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες;

–  Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο. Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú. Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ. Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.

Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα. Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ' ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της;  Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση.

Υ.Γ. Η "πανδημία" παρήλθε με πολύ μικρές συνέπειες, παρά την άρνηση μεγάλου μέρους των ευρωπαϊκών (της συντριπτικής πλειονοψηφίας του ελληνικού) λαών να εμβολιαστεί! Αυτό όμως δεν είχε επιπτώσεις στα οικονομικά των φαρμακευτικών εταιριών, καθώς οι κυβερνήσεις είχαν σπεύσει έγκαιρα να παραγγείλουν τρομακτικές ποσότητες υπό το βάρος του τρόμου που διέχεαν τα ΜΜΕ. Βήμα σημαντικό συντελέστηκε προς την περαιτέρω εξασθένηση των ασφαλιστικών ταμείων.

Τώρα κάποιες χώρες εκδηλώνουν φιλανθρωπική διάθεση αποστολής των μη χρησιμοποιηθέντων εμβολίων σε φτωχές χώρες, στις οποίες δεν θα μάθουμε ποτέ, λόγω έλλειψης στατιστικών υπηρεσιών, πόσοι νόσησαν και πόσοι απέθαναν! Η στάση που τήρησε ο Παγκόσμιος οργανισμός υγείας και οι κατά τόπους ιατρικές κοινότητες, μαρτυρεί ότι τα πάντα ποδηγετούνται! Άραγε θα επαναληφθεί το ίδιο και του χρόνου; Πιθανόν όχι. Άλλωστε δεν παίζονται τα ίδια παιχνίδια συνεχώς. Άλλοτε είναι το χρηματιστήριο, άλλοτε η οικονομική κρίση και άλλοτε η επαπειλούμενη πανδημία.

Πάντως μετά από κάθε παιχνίδι οι πολλοί γίνονται φτωχότεροι και οι ολίγιστοι πλουσιότεροι. Και όταν επιχειρούν να παρουσιάσουν οι φτωχοί Έλληνες με λογιστικές αλχημείες καλύτερη την εικόνα των εξαθλιωμένων οικονομικών τους γίνονται περίγελως διεθνώς. Το δικαίωμα της λαθροχειρίας ανήκει κατ' αποκλειστικότητα σ' εκείνους που έχουν αναγάγει την απάτη σε μέσο "θεμιτού" πλουτισμού!     

Η Αρμενοτουρκική συμφωνία και  οι επιπτώσεις της στην περιοχή

Του Φάνη Μαλκίδη

1. Εισαγωγή: Η Συμφωνία, προηγούμενα και επόμενα

Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας η οποία,  σύμφωνα με το διεθνή παράγοντα,  έλυσε κάποια λιμνάζοντα για χρόνια ζητήματα,  σηματοδοτεί μία σειρά από εξελίξεις που αφορούν τόσο τα διμερή θέματα, το μέλλον στον Καύκασο αλλά και το θέμα της Γενοκτονίας το οποίο έχει και ελληνικό ενδιαφέρον.

Για αυτά θα προσπαθήσουμε να κάνουμε αναφορά, έχοντας γνώση για το σημαίνει η συμφωνία για το μέλλον στην περιοχή, αλλά και για βασικά ηθικά, νομικά και πολιτικά ζητήματα όπως είναι η Γενοκτονία. Ακόμη και την τελευταία στιγμή η συμφωνία ήταν μετέωρη.

Η τελετή υπογραφής της συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας είχε προγραμματιστεί για τις 8 το βράδυ, στην αίθουσα Τσώρτσιλ του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης. Η πομπή των αυτοκινήτων που μετέφερε τη υπουργό εξωτερικών της ΗΠΑ Χ. Κλίντον ξεκίνησε για το Πανεπιστήμιο. Όμως λίγο αργότερα σταμάτησε απότομα και έκανε στροφή 180 μοιρών. Λίγο πριν και οι δύο πλευρές είχαν εκφράσει αντιρρήσεις όσον αφορά τις δηλώσεις που θα γίνονταν από τους υπουργούς Εξωτερικών μετά την υπογραφή. Η συμφωνία τελικά υπογράφηκε με τρεις ώρες καθυστέρηση και χωρίς καμία από τις δύο πλευρές να κάνει δηλώσεις. Η Χ. Κλίντον είπε  στους Τούρκους και τους Αρμένιους πως οι ανακοινώσεις μπορούσαν να περιμένουν ενώ η υπογραφή όχι.

Έτσι, ο Αρμένιος  υπουργός εξωτερικών Μ. Ναλμπαντιάν και ο Τούρκος ομόλογός του Α.Νταβούτογλου,  παρουσία του εκπροσώπου της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική  Ξ. Σολάνα, του Γάλλου Υπουργού εξωτερικών  Μ. Κουσνέρ, της Ελβετίδας ομολόγου τους Μ. Καλμί  Ρέι, της Χ.  Κλίντον και του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σ. Λαβρόφ, υπέγραψαν τη συμφωνία για την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων και το άνοιγμα των μεταξύ τους συνόρων.

Η συμφωνία που υπέγραψαν ο Τούρκος και ο Αρμένιος υπουργός Εξωτερικών έχει ιστορική σημασία, δεν επιλύει όμως τις  διαφορές που χωρίζουν τα δύο κράτη: την άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων  και την διαμάχη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ (Αρτσάχ στα αρμενικά), τον αποσχισθέντα από το Αζερμπαϊτζάν θύλακα που έδωσε την αφορμή να κλείσουν τα σύνορα Τουρκίας- Αρμενίας το 1993 και να σκοτωθούν τριάντα χιλιάδες άνθρωποι.

Η συμφωνία περιλαμβάνει δύο πρωτόκολλα, τα οποία θα δρομολογήσουν την αποκατάσταση ομαλών διπλωματικών σχέσεων και την ανταλλαγή πρεσβευτών μεταξύ των δύο χωρών. Μετά την επικύρωση των πρωτοκόλλων από τα Κοινοβούλια των δύο κρατών- η Αρμενία ήδη το έχει κάνει- προβλέπεται το άνοιγμα των συνόρων τους.  

Οι πρώτες αντιδράσεις για τη Συμφωνία ήρθαν από το Αζερμπαϊτζάν. «Μία ειρηνευτική συμφωνία ανάμεσα σε Αρμενία και Τουρκία θα μπορούσε να αποτελέσει «μελανό σημείο» στις σχέσεις με την Άγκυρα», δήλωσε ο Υπουργός Εξωτερικών  του Αζερμπαϊτζάν, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε ότι «δεν θα έπρεπε να υπογραφεί ειρηνευτική συμφωνία όσο τα αρμενικά στρατεύματα παραμένουν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ».

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ανέφερε ότι η Αρμενία θα πρέπει να αποσυρθεί από το Ναγκόρνο Καραμπάχ, λέγοντας ότι αυτή θα μπορούσε να διευκολύνει την επικύρωση της συμφωνίας Τουρκίας-Αρμενίας από την τουρκική Εθνοσυνέλευση. «Εμείς ως κυβέρνηση ανοίξαμε το δρόμο για αυτή τη συνεργασία, αλλά το αν θα εφαρμοστεί ή όχι, θα το αποφασίσει το Κοινοβούλιο. Αν αυτό το θέμα επιλυθεί ο λαός και το Κοινοβούλιό μας θα έχουν περισσότερη θετική προδιάθεση απέναντι σε αυτό το πρωτόκολλο και αυτή τη διαδικασία».

Από την πλευρά του, ο Αρμένιος πρόεδρος Σαρκισιάν προσπαθεί να πείσει τους Αρμένιους- πολίτες  και περισσότερο τη  Διασπορά – πως «οι εποχές επιβάλλουν την εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία χωρίς προϋποθέσεις και πως η σύσταση μιας επιτροπής που θα μελετήσει την «ιστορική διάσταση» της γενοκτονίας, βάσει της συμφωνίας που υπεγράφη, αποτελεί ήδη ένα σημαντικό βήμα».

2. Η «θυσία»  του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας για την ασφαλή διέλευση των ενεργειακών πόρων

Η συμφωνία θεωρείται ότι κλείνει ένα ακόμη ανοιχτό μέτωπο στις σχέσεις της Αρμενίας και της Τουρκίας  και φιλοδοξεί να κλείσει την πληγή της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Η Τουρκία  εξασφάλισε την εξουδετέρωση της πρόθεσης των Αρμενίων να περάσουν από το Κογκρέσο των ΗΠΑ απόφαση με την οποία θα αναγνωρίζεται η γενοκτονία των Αρμενίων- βεβαίως η Αρμενική Διασπορά δεν σταματά την προσπάθειά της- και ταυτόχρονα αναδεικνύεται η Τουρκία ως δύναμη που εργάζεται με την πειθώ και τη διπλωματία να επιλύσει προβλήματα.

Οι αντιδράσεις από την πλευρά των Αρμενίων είναι πολλές.  Περίπου οι μισοί Αρμένιοι, όπως προκύπτει από δημοσκοπήσεις, εναντιώνονται στην εξομάλυνση των σχέσεων της Αρμενίας με την Τουρκία, παρόλο που σχεδόν σε ένα παραπλήσιο ποσοστό οι Αρμένιοι επιθυμούν "ανοικτά" τα σύνορα με την Τουρκία.  Ιδιαίτερα δύσκολη  είναι η θέση της κυβέρνησης στην Αρμενία, που δέχεται πυρά από την αντιπολίτευση για  τη  συμφωνία, που θεωρείται προδοσία και υπαναχώρηση στα συμφέροντα της χώρας.

Ιδιαίτερες είναι οι αντιδράσεις για το ζήτημα της γενοκτονίας από την Αρμενική διασπορά, κάτι που φάνηκε από την υποδοχή του Αρμένιου προέδρου στη Γαλλία, στις ΗΠΑ, στη Ρωσία στο Λίβανο, όπου ο πρόεδρος Σερζ Σαρκισιάν βρέθηκε αντιμέτωπος με μεγάλες διαδηλώσεις.

Οι διαδηλωτές αποκαλούσαν τον Σαρκισιάν «αφελή», «ανεύθυνο» και «προδότη», χωρίς να τιμά την υπόσχεση που έχει δώσει να αναγνωρίσει η Τουρκία ότι διέπραξε τη γενοκτονία του 1915.

Έχει ενδιαφέρον  η επιστολή, που απηύθυναν προς τον πρόεδρο της Αρμενίας, οι Αρμένιοι της Κύπρου, στην οποία  αναφέρεται ότι «η βεβιασμένη υπογραφή ….των πρωτόκολλων ….θέτει την αρμενική πλευρά σε τροχιά μη-αναστρέψιμου και ιστορικού σφάλματος, που διακυβεύει την ενότητα του αρμενικού λαού και τη συμπόρευση της Αρμενίας με τη Διασπορά, οδηγώντας σε εθνικό διχασμό. Ως οι φορείς που εκπροσωπούμε το σύνολο της αρμενικής κοινότητας της Κύπρου: Εκκλησία, Εθναρχία, πολιτική ηγεσία και οργανωμένα σύνολα, ενώνουμε τη φωνή διαμαρτυρίας μας με αυτήν των αδελφών μας στην Αρμενία και τη Διασπορά, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου απέναντι σε αυτό το επικίνδυνο ενδεχόμενο. Η Αρμενία έχει βέβαια κάθε δικαίωμα να έχει ανοικτά σύνορα ή να συνάπτει διπλωματικές σχέσεις, αλλά ως κυβερνώντες οφείλετε να διασφαλίσετε την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα της Γενοκτονίας, το Αρμενικό Ζήτημα και τις διεκδικήσεις μας, καθώς και το αδιαφιλονίκητο δίκαιο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Σε αντίθετη περίπτωση, υπογράφοντας παρόμοια απαράδεκτα πρωτόκολλα, θέτετε ολόκληρο το έθνος ενώπιον μιας μη-αναστρέψιμης και άκρως επικίνδυνης συγκυρίας. Σας ζητούμε να αποφύγετε τις βεβιασμένες κινήσεις, να αποσαφηνίσετε με σοβαρότητα όλα τα επίμαχα σημεία, να εισαγάγετε τις αναγκαίες διορθώσεις στα κείμενα και μόνο ύστερα από αυτά να τα επισφραγίσετε με την υπογραφή σας. Είναι βαθιά πεποίθηση μας ότι οποιοδήποτε έγγραφο οφείλει να συνάδει με τις αρχές της ιστορικής πραγματικότητας και της δικαιοσύνης».

Ο Πρόεδρος της Αρμενικής Εθναρχίας Κύπρου, Αντρανίκ Αστζιάν, ανέφερε τα εξής: «Για μας είναι θέμα αρχής, γιατί η Αρμενία είναι αποκλεισμένη οικονομικά, να έχει ανοιχτά σύνορα. Δεν αμφισβητούμε τα δύο αυτά δικαιώματα, της Αρμενίας σαν ανεξάρτητης χώρας, αλλά δεν μπορεί να είμαστε θύματα της εκμετάλλευσης που θέλουν να θέσουν σε αυτά τα ζητήματα η Τουρκία. Η Τουρκία βάζει τα δικά της συμφέροντα πρώτα και βλέπει την Αρμενία σαν ένα αγκάθι μπροστά σε αυτά της τα συμφέροντα, που είναι η ένωση του με το Αζερμπαϊτζάν, ο παντουρκισμός και με αυτό τον τρόπο αποσιωπάει ή αποκόβει την Αρμενία από τη Διασπορά, τους Αρμενίους που στηρίζουν τη χώρα σήμερα και δημιουργεί ενδεχόμενα και προϋποθέσεις για να μπορέσει να επεμβαίνει πιο εύκολα στην Αρμενία'. ….Ως διασπορά, είναι εμφανές ότι έχουμε πολλές αντιρρήσεις και σε ότι αφορά τη ρήτρα της συμφωνίας που μιλάει για το ενδεχόμενο συγκρότησης επιτροπών ιστορικών που θα ελέγξουν την εγκυρότητα την ιστορική της Αρμένικης Γενοκτονίας. Για μας η Αρμενική Γενοκτονία είναι ιστορική πραγματικότητα, αδιαμφισβήτητη και δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να δεχτούμε οποιοσδήποτε να υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία ότι αυτή η ιστορική πραγματικότητα θα τεθεί υπό ερωτηματικό. Δεν μπορούμε να δεχτούμε οποιαδήποτε κόλπα της Τουρκίας να μην χάσει το τρένο για την Ευρώπη με το να φέρει τα προσχήματα ότι η γενοκτονία είναι στη φαντασία των Αρμενίων, μπορεί να μην διαπράχθηκε ή να διαπράχθηκαν εγκλήματα και από τις δύο πλευρές. Εμείς σαν Διασπορά είμαστε το εμπόδιο και είμαστε η φυσική μαρτυρία ότι αυτή η γενοκτονία διενεργήθηκε. Η Τουρκία, σήμερα προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει την παγκόσμια κοινότητα ότι η Διασπορά, η αρμενική, είναι εξτρεμιστές που προσπαθούν να έχουν το μάτι τους στο να καταστρέψουν την Τουρκία».
Ο Αρά Χατσατουριάν, εκδότης της μεγαλύτερης αρμενικής εφημερίδας στις ΗΠΑ (Asbarez Daily News)  ανέφερε ότι  «η αιώνια έχθρα μας με την Τουρκία θα τερματιστεί μόνο όταν η τουρκική κυβέρνηση αναγνωρίσει τη Γενοκτονία», ο Αρμένιος αναλυτής Ραζμίρ Πανοσιάν που εργάζεται στον Καναδά, προειδοποίησε όλες τις πλευρές «να μην περιμένουν σύντομη επούλωση ενός τόσο βαθιού ιστορικού τραύματος, όπως είναι η γενοκτονία».

Ο Χρήστος Ιακώβου, διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών, αναφέρει ότι  «η συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου γεωστρατηγικών κινήσεων που έχει ως στόχο σε πρώτο στρατηγικό χρόνο την δημιουργία σταθερότητας σε συγκεκριμένες περιοχές του Καυκάσου …και σε δεύτερο στρατηγικό χρόνο την δημιουργία πολλαπλών ενεργειακών δρόμων ούτως ώστε να επωφεληθεί η Τουρκία ως ενεργειακός διάδρομος και να αυξήσει την επιρροή της στην στρατηγικής σημασίας ενεργειακή σχέση της Ευρώπης με τον Καύκασο και την Κασπία.

Η γεωπολιτική διάσταση της συμφωνίας καταδεικνύει, εν πρώτοις, μία βραχυπρόθεσμη σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ ΕΕ, ΗΠΑ και Ρωσίας. Η ένταξη της Αρμενίας στο ενεργειακό παιγνίδι του Καυκάσου δίνει εναλλακτική επιλογή στις δύο πρώτες να εξασφαλίσουν μία εναλλακτική οδό στην μέχρι τώρα μοναδική επιλογή που είχαν διαμέσου της Γεωργίας ούτως ώστε να μην καταστούν όμηροι σε μία νέα κρίση όπως αυτή του 2008. Από την πλευρά της Ρωσίας ασκήθηκε πίεση προς την Αρμενία να υπογραφεί η συμφωνία διότι η Μόσχα μετά την επίσκεψη του Πούτιν στην Τουρκία …και την υπογραφή 20 ενεργειακών συμφωνιών χρειάζεται επειγόντως νέους ενεργειακούς διαδρόμους που θα μεταφέρουν φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην Τουρκία μέσω Αρμενίας. Ο ρόλος της Ρωσίας σε ό,τι αφορά τις πιέσεις προς την Αρμενία οδηγεί περισσότερο προς το συμπέρασμα ότι η Αρμενία ουσιαστικά αναγκάστηκε να «συνθηκολογήσει» λαμβάνοντας δυσαναλόγως μικρότερα οφέλη.  Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία κρίσιμη περίοδο σε ό,τι αφορά την ενταξιακή αξιολόγηση της Τουρκίας από την ΕΕ…..».  

3. Συμπεράσματα

Για να κατανοηθεί ότι με τη συμφωνία Αρμενίας και Τουρκίας, ζητήματα όπως η Γενοκτονία μπήκαν στο περιθώριο για να εξυπηρετηθούν μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα όχι μόνο της Τουρκίας αλλά και τρίτων χωρών,  πρέπει να αναφερθεί το εξής: Οι βρετανικές κυβερνήσεις όχι μόνο αρνούνταν, και συνεχίζουν να αρνούνται, να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία των Αρμενίων προκειμένου να μη διαρρήξουν τη σχέση τους με την Τουρκία, αλλά και προσπαθούσαν επί σειρά ετών να καλλιεργήσουν την εντύπωση ότι ακόμη και οι ιστορικοί διαφωνούν για το θέμα. Στα έγγραφα που αφορούν την περίοδο 1995-2009, επισημαίνεται ότι οι σχέσεις Μ. Βρετανίας και Τουρκίας είναι πολύ σημαντικές για να τεθούν σε κίνδυνο. Η Τουρκία «είναι νευραλγικής σημασίας και τηρεί αμυντική στάση έναντι της κατηγορίας της γενοκτονίας, ενώ η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν θα παρείχε κανένα πρακτικό όφελος στο Ηνωμένο Βασίλειο», αναφέρεται στα έγγραφα.

Οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση  και η Ρωσία, οι οποίες μεσολάβησαν για να επιτευχθεί η συμφωνία,  είχαν και έχουν όλες συμφέρον να εντάξουν την   Αρμενία στην ενεργειακή σκακιέρα της περιοχής. Οι δύο πρώτες για να αποκτήσουν μια επιπλέον εναλλακτική λύση αν οι αγωγοί που τώρα περνούν μέσα από τη Γεωργία χρησιμοποιηθούν ως «όμηροι» σε περίπτωση νέας κρίσης στον Καύκασο και  η Ρωσία, για να αποδυναμώσει και άλλο τη Γεωργία, δηλαδή τις ΗΠΑ. Από την άλλη οι καλές σχέσεις Αζερμπαϊτζάν- Αρμενίας- Τουρκίας, βοηθούν στο να διαφοροποιηθούν οι διαδρομές των αγωγών, οι οποίες μέχρι τώρα δεν μπορούσαν να έχουν ελεύθερο «έδαφος». 

Οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου θα διέρχονται από «ειρηνικό περιβάλλον και ανοιχτά σύνορα», ενώ το αρμενικό κράτος θα συνδεθεί εμπορικά με τη Δύση μέσω Τουρκίας. Παράλληλα η Τουρκία δείχνει καλό πρόσωπο στην ΕΕ και κλείνει ακόμη ένα μέτωπο στον περίγυρό της.

Το τίμημα, για την Αρμενία όμως, είναι βέβαια η πλήρης «παράκαμψη» του ζητήματος της γενοκτονίας του 1915, που σε όλη την περίοδο της διαπραγμάτευσης.

Όπως αναφέρει ο Γ. Δελαστίκ «από τη συμφωνία προκύπτει ότι  η Αρμενία υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύ πολιτικό και ηθικό τίμημα, με αντάλλαγμα το άνοιγμα των συνόρων. Και μόνο το γεγονός ότι προβλέπεται διάλογος των δύο πλευρών για τις (ιστορικά αδιαμφισβήτητες) συνθήκες της Γενοκτονίας, στο πλαίσιο «δημιουργίας συνθηκών αμοιβαίας εμπιστοσύνης», αποτελεί προσβολή για το ενάμισι νεκρών Αρμενίων.  Σε διεθνές επίπεδο, δε, τα πρωτόκολλα συνιστούν ένα προηγούμενο αφού επιτρέπουν σε κράτη με σκοτεινό παρελθόν, όπως η Τουρκία, να αναθεωρούν κατά βούληση την Ιστορία, με τις ευλογίες των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες, φυσικά, κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα.  Όπως  έγραψε εύστοχα Αρμένιος  της Διασποράς, η συμφωνία είναι  ένα «πραξικόπημα» των πολιτικών και των διπλωματών σε βάρος των ιστορικών».

Η θέση ότι η Αρμενία τόνιζε ότι  ουδέποτε θα ερχόταν σε συμφωνία με την Τουρκία, εάν αυτή δεν αναγνώριζε τη γενοκτονία, δεν υπάρχει πια. Και μάλιστα δεν υπάρχει καμία αναφορά στη γενοκτονία στη συμφωνία, αλλά επιπλέον η X. Kλίντον απαγόρευσε στον Aρμένιο υπουργό Eξωτερικών να κάνει αναφορά στη γενοκτονία σε μια δική του δήλωση μετά την υπογραφή, για να διασωθεί η Aρμενική τιμή.

Από την άλλη όμως είναι γεγονός ότι η συμφωνία δεν δεσμεύει την Αρμενική Διασπορά, η οποία εδώ και πολλές δεκαετίες έχει θέσει το ζήτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας,  χωρίς να υπολογίζει και χωρίς να προστρέχει στη βοήθεια του κράτους της Αρμενίας. Οι επιτυχίες της είναι δεδομένες στο επίπεδο των αναγνωρίσεων από κυβερνήσεις, κοινοβούλια, εθνικά ομοσπονδιακά, περιφερειακά, τοπικά, από τους νόμους με τους οποίους ποινικοποιείται η άρνηση της Γενοκτονίας.

Η προσπάθεια της δυναμικής και έξω από συμφέροντα και λογικές Διασποράς, παρά την απόφαση  της Αρμενίας να μην ισοπεδώσει τη Γενοκτονία, συνεχίζεται και από ότι φαίνεται έχει νέα αποτελέσματα. Αυτό είναι και ένα μήνυμα και προς την ελληνική Διασπορά η οποία αγωνίζεται για το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, βλέποντας την αδιαφορία,  την ολιγωρία και την εχθρότητα της Ελλάδας. Και αν αύριο αυτή η εχθρότητα μετατραπεί σε μία στάση ανάλογη της Ελλάδας όπως αυτή της Αρμενίας με ανάλογη συμφωνία για εξέταση για το εάν έγινε γενοκτονία, θα πρέπει να ξέρει η Διασπορά  ότι η προσπάθειά  θα πρέπει να συνεχιστεί. Όπως πράττει τόσα χρόνια έχοντας μεγάλες επιτυχίες και αναγνωρίσεις. 

Η γυναικεία παρουσία στη βυζαντινή κοινωνία

Της Αμαλία Κ. Ηλιάδη*

 

Γοητευτικές και κακομούτσουνες, ενάρετες και διεφθαρμένες, πειθαρχημένες και γεμάτες αναίδεια, οι γυναίκες περνούν μέσα από τη Βυζαντινή Ιστορία, άλλοτε κηλιδωμένες με αίμα και λάσπη, άλλοτε στεφανωμένες με όλες τις αρετές: αιώνια γοητευτικές, που η χάρη τους, ξεφεύγοντας από τη φθορά των αιώνων, συνεχίζει να συγκινεί τις καρδιές και τις φαντασίες.

Στην ευσύνοπτη αυτή αναφορά, θα αναφερθούμε κυρίως σ' εκείνες τις γυναίκες που δεν είναι γεννημένες μέσα στην πορφύρα, που κατοικούν έξω απ' τα αυτοκρατορικά παλάτια, για να διαπιστώσουμε σε τι μοιάζουν και σε τι διαφέρουν η αξιοσέβαστη σύζυγος ενός διοικητικού αξιωματούχου και η κοπέλα που εκπορνεύεται υπό τη σκέπη του τοίχου του ιπποδρόμου, ποια είναι η συμπεριφορά τους απέναντι στο διπλό και πρωταρχικό πρόβλημα, που ορθώνεται μπροστά στη γυναίκα του Βυζαντίου: το δίλημμα ανάμεσα στο γάμο και στον έρωτα.

Σ' όλη την κοινωνική κλίμακα του Βυζαντίου η σύζυγος είναι πριν απ' όλα η κυρία του σπιτιού και ύστερα, αν παραμένει ακόμη έστω και λίγο ωραία και νέα, είναι η ερωμένη. Το να είσαι νοικοκυρά σ' ένα σπίτι μέσου μεγέθους στο Βυζάντιο δεν είναι εύκολο πράγμα, όπως μας το παρουσιάζει ο σύζυγός της ποιητής, Θεόδωρος Πτωχοπρόδρομος. Στην περίπτωσή της πρόκειται για μια γυναίκα τριάντα πέντε ετών, η οποία χάρισε στο σύζυγό της τέσσερα παιδιά. Το σπίτι της, το οποίο βρίσκεται σε μια λαϊκή συνοικία, μακριά από το κέντρο της πόλης, είναι ιδιοκτησία της. Προερχόμενη από εύπορη οικογένεια, παντρεύτηκε στην ηλικία των εικοσιτεσσάρων ετών, ύστερα από το θάνατο του πατέρα της σε μια κακιά ώρα, ένα ποιητή ράθυμο και φτωχό, ο οποίος, τα μόνα πράγματα που κουβάλησε στη συζυγική κοινότητα, ήταν το άλογό του και μια χαλασμένη φουφού. Η συμβίωση, όμως, «πάει καλά»! Ο σύζυγος δεν ασχολείται με καμιά δουλειά, γράφει στίχους ή αγορεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ στην ταβέρνα. Όταν επιστρέφει τρεκλίζοντας στο σπίτι, δοκιμάζει συχνά τη δυσάρεστη αίσθηση να τον αρπάζει ένας υπηρέτης και να τον πετάει έξω στο δρόμο. Ύστερα το παράθυρο ανοίγει και το εκδικητικό χέρι της συζύγου ρίχνει στο πεζοδρόμιο τους στίχους του και τα χαρτιά του. Δεν τον αντέχει πια. Ακούστε την πως του τα ψέλνει: «Φροντίζω το σπίτι και κάνω όλες τις δουλειές… Φροντίζω τα παιδιά καλύτερα κι από την καλύτερη παραμάνα… Υφαίνω μόνη μου τη ρόμπα που φορώ… Φτιάχνω τα πουκάμισα και τα παντελόνια». Στη συνέχεια ο τόνος της φωνής της ανεβαίνει: «Ποτέ δεν είδα φούστα, ποτέ δεν είδα από τα χέρια σου πασχαλιάτικο δώρο. Άντεξα έντεκα χρόνια φτώχειας και κακοπέρασης».

 Η αποκρυστάλλωση της πυρηνικής οικογένειας που είχε ολοκληρωθεί ήδη τον 9ο αιώνα, άλλαξε ριζικά τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών. Την περίοδο της Εικονομαχίας οι γυναίκες συμμετείχαν ακόμη ενεργά στα κοινά, εμπλέκονταν μάλιστα ενεργά στη διαμάχη για τη λατρεία των εικόνων. Δεν είναι τυχαίο ότι η αποκατάσταση των εικόνων προωθήθηκε από δύο γυναίκες, τις αυτοκράτειρες Ειρήνη και Θεοδώρα. Στον Βίο του Αντωνίου του Νέου υπάρχει μια πολύτιμη λεπτομέρεια, που δείχνει ότι η δραστηριότητα των γυναικών δεν περιοριζόταν στις θρησκευτικές διαμάχες: όταν ο αραβικός στόλος, γύρω στο 825, επιτέθηκε στην Αττάλεια, ο κυβερνήτης της πόλης συγκέντρωσε στα τείχη όχι μόνο άνδρες αλλά και νεαρές γυναίκες ντυμένες με ανδρικά ρούχα. Ωστόσο, οι κοινωνικές εξελίξεις τον 10ο αιώνα οδήγησαν στον περιορισμό των γυναικών στα στενά όρια της οικογένειας. Η αλλαγή στην αγιολογική παράσταση της γυναίκας εκφράζει αυτές τις κοινωνικές μεταβολές. Όπως έχει επισημάνει η Ε. Patlagean, ο τύπος της αγίας που, για να εξασφαλίσει τη σωτηρία της φορούσε ανδρικά ρούχα και παραβίαζε τους κανόνες της γυναικείας συμπεριφοράς, εξαφανίστηκε τον 9ο αιώνα. Αυτή η εκδοχή της αγιότητας αντικαταστάθηκε από την εικόνα της ιδανικής συζύγου, η οποία, όπως η Μαρία η νέα ή η Θωμαΐς της Λέσβου, ανεχόταν με ευσέβεια και υπομονή τη σκληρότητα, τη ζήλια ή την αδιαφορία ενός ανάξιου συζύγου.

Η γυναικεία,  ιερή μορφή που ενσαρκώνει και συμπυκνώνει τις θετικές και επαινετές ιδιότητες, της, κατά τα άλλα, αδύναμης και ατελούς γυναικείας φύσης, είναι, για το σύνολο της βυζαντινής κοινωνίας, η Παναγία. Αυτή, με την τελειότητα, παρθενικότητα, τρυφερότητα και φιλανθρωπία της, αποτελεί την άλλη, θετική όψη του νομίσματος: είναι το αντίβαρο της Εύας που με την ευπιστία της έβλαψε την ανθρωπότητα. Εύα λοιπόν και Παναγία συναποτελούν για το βυζαντινό ιδεολογικό σύμπαν το γυναικείο αίνιγμα
Η Παναγία, εξ αιτίας της συσχετίσεώς της με πολεμικά γεγονότα κατά τη βυζαντινή περίοδο, έλαβε και την χαρακτηριστική προσωνυμία «Παναγία της Νίκης» ή «Νικοποιός».

Από τα πρώτα βυζαντινά χρόνια, η Θεοτόκος αναδεικνύεται η Προστάτιδα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήδη επί των Αυτοκρατόρων Μαυρικίου, Φωκά, Ηρακλείου, η Θεοτόκος εικονιζόταν σε σφραγίδες και νομίσματα του Κράτους, στη θέση της Θεάς Νίκης. Και όπως η Νίκη κρατούσε ασπίδα, έτσι περίπου και η Παναγία, σε ασπιδοειδή δίσκο έφερε τον Χριστό, που ήταν και ο κατ' εξοχήν χορηγός της νίκης. Αργότερα η Θεοτόκος έλαβε την επίσημη ονομασία της «Νικοποιός», όπως μαρτυρείται από νομίσματα του Μιχαήλ Δούκα (1071-1078), του Νικηφόρου Βοτανιάτη (1078-1081), κ.ά. Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι αυτοκράτορες θεωρούσαν τιμή τους να εικονίζονται σε νομίσματα με τη Θεοτόκο: π.χ. ο Ιωάννης Τσιμισκής, ο οποίος εικονίζεται να τον στεφανώνει με το αυτοκρατορικό διάδημα η Θεοτόκος, έχοντας την επιγραφή: «Θεοτόκε βοήθει Ιωάννη τω Δεσπότη».

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ότι η Κωνσταντινούπολη, ήταν αφιερωμένη στην Παναγία. Αυτό αποδεικνύεται από το πλήθος των Ναών, των Μονών και των Προσκυνημάτων που υπήρχαν εκεί προς τιμήν της. Το ίδιο ομολογούν και οι πολλές θαυματουργές εικόνες της Παναγίας που εφυλάσσοντο στην Πόλη. Στην Κωνσταντινούπολη είχε γίνει, λοιπόν, συνείδηση όλων, ότι η Παναγία ήταν η μεγάλη Προστάτιδά τους. Θεωρούσαν μεγάλη ευλογία το ότι φυλάσσονταν στη Βασιλεύουσα, μεταφερμένα από τα Ιεροσόλυμα, το Μαφόριο (η Σκέπη) και η Ζώνη της Θεοτόκου. Έτσι στις δύσκολες στιγμές των πολέμων κατέφευγαν στη βοήθεια και Σκέπη της Παναγίας. Η ιδιαίτερη ευλάβεια του βυζαντινού στρατού στην Παναγία αποδεικνύεται περίτρανα και από την ύπαρξη της εικόνας της «Παναγίας Νικοποιού», που σώζεται στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας, μεταφερμένη εκεί απ' τους σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας.

Η παλαιά αυτή εικόνα την οποία οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν «Στρατηγό των Λεγεώνων», «Ακατανίκητη» και «Αήττητη», θεωρούνταν προστάτιδα του βυζαντινού στρατού και οι απεικονίσεις της χρησιμοποιούνταν ως λάβαρο στους πολέμους. Η αυθεντική αυτή εικόνα φυλασσόταν σε παρεκκλήσιο που έφερε το όνομά της στο Μέγα Παλάτιον. Ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, αποδίδοντας με ποιητικό και συγκινητικό τρόπο αυτή την υπέρμετρη λατρεία στο πρόσωπο της Παναγίας εκ μέρους του βυζαντινού στρατού, βάζει στα χείλη του πολεμιστή αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου τα εξής υπέροχα λόγια:

«Μαρία Κυρά Αθηνιώτισσα, πιο γαλανή, πιο ωραία, στον πιο ωραίο, πιο  γαληνό μέσα στους θρόνους θρόνο, νικήτρια εσύ της Αθηνάς και σκέπη της Αθήνας. Στον πόλεμο οδηγήτρα Εσύ μεσίτρα στην ειρήνη,
Υπέρμαχη Στρατήγισσα, σ' Εσέ τα νικητήρια!»

Καθ' όλη τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων η γυναικεία δράση και παρουσία σε εκκλησία και κοινωνία υπήρξε συνεχής. Βέβαια, κατά εποχές, το μοναχικό και ακραιφνές συντηρητικό πνεύμα την περιόριζε, αλλά αυτή έβρισκε πάντα γόνιμο έδαφος για καρποφορία, συμβολή στις εξελίξεις και πρωτοβουλίες παντοειδείς. Τα βυζαντινά γυναικεία μοναστήρια ιδιαίτερα διακρίθηκαν για την εξάσκηση έργων φιλανθρωπίας και κοινωνικής πρόνοιας. Περιέθαλπαν φτωχές γυναίκες, παρείχαν σε άπορες γνώσεις και απασχόληση στην υφαντική και πλεκτική τέχνη, ώστε με τα είδη που κατασκευάζονταν να ντύνονται τα ορφανά των πτωχοκομείων και ορφανοτροφείων, τα οποία βρίσκονταν συνήθως κοντά σε μοναστήρια. Μάλιστα σε πολλά απ' αυτά υπήρχε εργοδότρια αδελφή. Πολλές απ' τις γυναίκες μοναχές είχαν ιατρικές και φαρμακευτικές γνώσεις και περιέθαλπαν ασθενείς γυναίκες.

Εξάλλου, στα ορφανοτροφεία οι μικρές τρόφιμες εκπαιδεύονταν συνήθως από γυναίκες μοναχές. Οι αδελφές επέβλεπαν τα μικρά κορίτσια στην εκμάθηση της υφαντικής, της κεντητικής, της μουσικής κι άλλων χρήσιμων πρακτικά τεχνών. Στα μοναστήρια υπήρχαν δύο κιβώτια, ο σκοπός των οποίων φαίνεται απ' τις επιγραφές τους: στο ένα αναγράφεται η φράση «εις αιχμαλώτων ανάρρυσιν» και στο άλλο «εις πενήτων διατροφήν». Με τα χρήματα που συλλέγονταν σ' αυτά περιθάλπονταν οι πάσχοντες και εξαγοράζονταν οι αιχμάλωτοι από τους πειρατές που λυμαίνονταν τις θάλασσες της Μεσογείου και απ' τους βαρβάρους που διενεργούσαν επιδρομές. Μοναχές «λουτράρισσες» πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους, σαπουνίζοντας και σφουγγίζοντας με τα «σπαρτία» (τζίβες) τις απελευθερωμένες αιχμάλωτες και οδηγώντας τες σε αναπαυτικές κλίνες.

Οπωσδήποτε, η γυναικεία παρουσία στη βυζαντινή κοινωνία συνέβαλε στη διαμόρφωσή της σε μια εποχή κατά την οποία το γυναικείο ιδεώδες συνδέεται στενά με τη φιλανθρωπία και την κοινωνική πρόνοια, σε αντίθεση με το ανδρικό ιδεώδες που σχετίζεται με πολέμους και βιαιότητες.

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ' το Α.Π.Θ.), Υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ.  Τρικάλων,  E-mail: ailiadi@sch.gr

 http://users.sch.gr/ailiadi , http://blogs.sch.gr/ailiadi,  http://www.matia.gr, http://www.emy67.wordpress.com

Εικονομάχοι…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Στην κυριολεξία η εικονομαχία απέβλεπε στην κατάργηση των εικόνων. Γιατί, κατά τη γνώμη των εικονομάχων, οι αποδιδόμενες σ' αυτές τιμές συνιστούσαν ειδωλολατρία. Δεδομένου ότι κανένας δεν είδε το Θεό, για να είναι σε θέση να τον παραστήσει έτσι ή αλλιώς.

Αντίληψη, που ήταν κυρίαρχη στην μωαμεθανική και εβραϊκή θρησκεία. Στις οποίες η απεικόνιση του θείου ήταν αυστηρά απαγορευμένη. Και των οποίων τα θρησκευτικά ενδιαιτήματα στερούνται, πέραν των διακοσμητικών στοιχείων, πάσης φύσεως απεικονίσεων.

Ο αντίλογος των ορθοδόξων, στην προκειμένη περίπτωση, ήταν πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «κατ' εικόνα και ομοίωση» δική του.

Κι ακόμη πως ο ίδιος ο Θεός, στο πρόσωπο του Χριστού, έγινε άνθρωπος. Και συνεπώς η άρνηση της απεικόνισής του συνεπαγόταν άρνηση παραδοχής της ενανθρώπισής του. Και, κατά συνέπεια, της θέωσης και της σωτηρίας του ανθρώπου.
Στη διαμάχη αυτή επικράτησαν, τελικά, οι ορθόδοξοι. Που σημαίνει ότι, απέναντι στην περί Θεού, ανεικονική αντίληψη των Εβραίων και των Μουσουλμάνων, επικράτησε η εικονοπλαστική παράσταση του θείου. Που ήταν σύμφωνη με την ορθόδοξη πίστη, αλλά και με την ανθρωπομορφική αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων.

Όμως…
Όπως είναι γνωστό και στις μέρες μας φαίνεται πως και πάλι αναβιώνει η εικονομαχία.
Δεδομένου ότι και η Ευρωπαϊκή Ένωση και κάποιοι ντόπιοι εικονομάχοι φαίνονται να ενοχλούνται απ' την παρουσία των εικόνων (στις αίθουσες των σχολείων, των δικαστηρίων, κλπ). Ενόχληση, που, κατά τη γνώμη μου, δεν οφείλεται σε λόγους θρησκευτικούς, αλλά ηθικούς.

Γιατί ο σταυρός και οι εικόνες θυμίζουν ότι απαραίτητη προϋπόθεση της νομιμότητας και της πολιτικής και της παιδείας είναι η δικαιοσύνη. Αφού, όπως θαυμάσια υπογράμμισε ο Πλάτων, «πάσα επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία και ου σοφία φαίνεται»!

Και, όπως η πραγματικότητα φωνάζει, οι αξιότιμοι αυτοί κύριοι έχουν αναγάγει σε ύψιστο δόγμα την πανουργία. Γι' αυτό θέλουν να εξαφανίσουν οτιδήποτε θυμίζει τη δικαιοσύνη. Και δεν διστάζουν, προκειμένου να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη να συνταιριάζουν την πανουργία τους ακόμη και με τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Ωστόσο περνώντας απ' την κυριολεξία της εικονομαχίας στις μεταφορικές της αντιστοιχίες, θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και του χριστιανικού κατεστημένου. Δεδομένου ότι, ενώ δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο, για την υπεράσπιση των εικονικών παραστάσεων του Θεού, δεν δείχνουν τον ανάλογο ζήλο και για την υπεράσπιση των ζωντανών εικόνων του, που είναι οι άνθρωποι…

Οι οποίοι είναι θύματα των πολλαπλών καταχρήσεων της κοσμικής εξουσίας και της λοιπής κοινωνικής και οικονομικής ολιγαρχίας. Από τα χρόνια ακόμη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Γεγονός, που επισημαίνεται και απ' τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι οποίοι και για το λόγο αυτό υπήρξαν αντικείμενα και θύματα του εναντίον τους διωγμού…

Κι όχι μόνο δεν είναι υπερασπιστές του λαού, αλλά έγιναν, συχνά, και συμμέτοχοι στην εκμετάλλευση και στις καταπιέσεις σε βάρος του. Τόσο δε μεγάλες ήταν οι καταχρήσεις αυτές, ώστε μεγάλες περιοχές της ανατολής, στα χρόνια του Βυζαντίου, δέχτηκαν την κατάκτησή τους απ' τους αλλόθρησκους Άραβες ως απολύτρωση απ' τον καταθλιπτικό ζυγό των βυζαντινών. Και πρόθυμα δέχτηκαν να αλλαξοπιστήσουν και να εξισλαμιστούν.

Πραγματικότητα, που βέβαια συνεχίστηκε και στη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με την επιβολή της τουρκισίας (=της αδικίας), όπως συνήθιζε να λέει, για την μετά την απελευθέρωση, ελληνική πραγματικότητα, ο Κοραής. Γεγονός που σημαίνει ότι το θρησκευτικό κατεστημένο ήταν και παραμένει το ανήθικο ηθικό στήριγμα του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου σε βάρος του λαού.

Γεγονός, που ισχύει πολύ περισσότερο, για το χώρο των οπαδών του Παπισμού και του Προτεσταντισμού. Που έχουν αναγάγει τη ληστρική αφαίμαξη και καταπίεση των φτωχών λαών, περίπου, σε δόγμα πίστεως. Και υποστηρίζουν αναφανδόν ακόμη και τους άδικους πολέμους. Όπως εναντίον του Ιράκ, του Αφγανιστάν, των Σέρβων, κλπ…

Και η αλλοπρόσαλλη αυτή συμπεριφορά και πραγματικότητα φωνάζει ότι οι, λεγόμενοι, χριστιανοί είμαστε οι χειρότεροι των εικονομάχων. Αφού με την ψήφο μας στηρίζουμε τις ανθρωποφάγες ηγεσίες. Γεγονός που δείχνει ότι έχουμε πρώτοι απ όλους εμείς ανάγκη εκχριστιανισμού.

Μέχρις ότου καταλάβουμε ότι πρωταρχικό μας καθήκον είναι, πριν απ' τις εικονικές παραστάσεις του Θεού, να αναστηλώσουμε τις ζωντανές του εικόνες:

Τους ποικιλοτρόπως καταπιεζόμενους και καταληστευόμενους «ελάχιστους αδελφούς» του Χριστού…

Παπα-Ηλίας, 20-02-2010

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papaliasyfantis@gmail.com

Κίνδυνοι για τη δωρεάν Παιδεία

 Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Βασικά στοιχεία αυτής της νεοφιλελεύθερης πρότασης είναι:

α) η επιλογή σχολείου από τους γονείς,

β) ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα σχολεία για να εξασφαλίσουν μαθητές και χρηματοδότηση,

γ) το άνοιγμα του σχολείου στις επιχειρήσεις και την αγορά εργασίας, ώστε τόσο τα αναλυτικά προγράμματα όσο και η εργασία των εκπαιδευτικών να μην έχουν ως σκοπό να καλλιεργήσουν οι μαθητές κριτική σκέψη, αλλά να «πατρονάρονται» από δεξιότητες άμεσα χρηστικές στην αγορά εργασίας,

δ) αξιολόγηση των σχολείων με βάση την επίδοση των μαθητών σε περιφερειακές εξετάσεις.

Με όχημα την «αποκέντρωση» ξεκίνησε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ το πέρασμα της εκπαίδευσης στους δήμους. Το πρώτο βήμα ήταν η παράδοση των παιδικών σταθμών στους ιδιώτες. Υπολογίζεται ότι πάνω από το 40% των γονιών καταφεύγουν σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς ή σε άλλες λύσεις, με αποτέλεσμα την οικονομική τους αφαίμαξη. Οι περισσότεροι δήμοι επιβάρυναν τους εργαζομένους με τη χρηματοδότηση των παιδικών σταθμών, με αυξήσεις στα δίδακτρα ή τροφεία και άλλες έκτακτες εισφορές.

Στόχος είναι η καθήλωση των κρατικών δαπανών για την εκπαίδευση και η μετάθεση του κόστους λειτουργίας των σχολικών μονάδων στους δήμους και ουσιαστικά στους εργαζόμενους, με την επιβολή τοπικής φορολογίας. Αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν, τότε τα σχολεία θα υπολειτουργούν ή θα αναγκαστούν να δεχτούν τις «ευεργεσίες» των «χορηγών». Μακροπρόθεσμα τ' αποτελέσματα θα είναι ο μαρασμός και το κλείσιμο πολλών σχολείων, κυρίως των αγροτικών περιοχών, αφού οι μικρότεροι δήμοι δεν θα μπορούν ν' αντεπεξέλθουν στα έξοδα λειτουργίας τους, την ώρα που οι ποικιλώνυμοι «τοπικοί παράγοντες» θα ενδιαφέρονται για τη βιτρίνα τους, τα «καλά» σχολεία της περιοχής. Ανάλογα προβλήματα θ' αντιμετωπίσουν και πολλά σχολεία των αστικών κέντρων, ιδιαίτερα των υποβαθμισμένων περιοχών.

Πάνω στα ερείπια του ενιαίου δημόσιου σχολείου οικοδομείται η διαφοροποίηση κάθε σχολείου και ουσιαστικά ο ταξικός διαχωρισμός τους. Με «δούρειο ίππο» την Ευέλικτη Ζώνη για το Δημοτικό Σχολείο και τις Ελεύθερες Ζώνες στο Γυμνάσιο, δίνεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις και στους δήμους να διαμορφώνουν μέχρι και το 15% του προγράμματος σε κάθε σχολείο. Με τον νόμο για τις κακόφημες ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα) δίνεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να εισβάλουν στη λειτουργία των σχολείων. Γι' αυτό και η υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Ενιαίας εκπαίδευσης, ώστε να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά χωρίς φραγμούς και διακρίσεις, είναι επιτακτική ανάγκη, περισσότερο από ποτέ άλλοτε.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι Εκπαιδευτικός – ερευνητής.

Το πανηγύρι

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Καθρεφτίζονται τα εξοχικά κεντράκια

με ναρκίσσια ματαιοδοξία

Ασημένια τα νερά της λιμνοθάλασσας,

καθρέφτης

Και τα λαμπιόνια πολύχρωμα πουλιά

στο σύρμα, στοιχημένα.

Αναρχικές οι πυγολαμπίδες

τρεμοσβήνουν

σε ρυθμούς ασύγχρονους  

Μυρωδάτες οι τριανταφυλλιές,

μυρώνουν τα κορίτσια

Και στα μαρμάρινα τραπέζια,

μαρμαρώνουν τ' αγόρια

Γκαζόζα και γλυκό του κουταλιού

Κεράσι, περγαμόντο, βύσσινο

Παγωμένο νεράκι και υποβρύχιο

βανίλια ή μαστίχα

Χρώματα κι αρώματα

Μάτια φωτεινά και γέλια

ολογάργαρα

Και στο Τζουμπόξ ο Βαμβακάρης,

ο Χρηστάκης και ο Τσιτσάνης

Πόδια που χορεύουν,

γάμπες που λικνίζονται

Χέρια φτερούγες σε αέναες

ζεϊμπεκιές

Δάχτυλα που τρίζουν, παλαμάκια

Όνειρα που μυρίζουν

αγιόκλημα και νυχτολούλουδα

Μυρουδιές από κοκορέτσι

και σπληνάντερο

Κι ο Μίμαρος στην πλατεία,

να στήνει τον μπερντέ του

Το Σεράι και η Παράγκα όπως πάντα

αντιμέτωπες

Ανάμεσά τους το μαρμαρένιο αλώνι,

λαμπρό πεδίο ταξικής πάλης

Όλα όπως ορίζει η παράδοση

Επιφανειακή τάξη με υπόγειες

ανατροπές

Το χιούμορ που αμφισβητεί

την εξουσία

Πιστός ο Βεληγκέκας στο Βεζίρη

Και ο ταγματασφαλίτης στα ΤΕΑ

τρομοκράτης

Μα πώς να χαρείς το πανηγύρι

Όταν οι Αετοί έγιναν Γλάροι

στα ξερονήσια του Αιγαίου

Ξεφεύγουν τα βράδια οι λυγμοί

μισοπνιγμένοι

Σκληρή η ζωή στον κάμπο ολημερίς

Και το βράδυ να στραγγαλίζονται

οι πόθοι

Ανοιχτά φθάνουν τα γράμματα

απ' τις εξορίες

Κουβαλούν όμως τη μυρουδιά τους

Διαβάζονται στους λύχνους

σαν παραμύθια παιδικά

Ξυπνούν των αγαπημένων οι μορφές

γίνονται μάτια

Που μας κοιτούν τρυφερά απ' τα ταβάνια

και τους τοίχους

Πολύ μοναξιά σαν πέφτει ο ήλιος

στα χαμόσπιτα

Και φόβος

Έρχονται ακόμα οι νυχτοκόρακες

του εμφυλίου

Χτυπούν παράθυρα και πόρτες

Βρίζουν απειλούν τους ηττημένους

Κλαγγές όπλων τα μεσάνυχτα

Ασκήσεις  εθνοφυλακής

Όμως κάπου στο βάθος ακούγεται

το τραγούδι «Είμαι της Γερακίνας γιος»

Να δίνει υποσχέσεις αντίστασης

Για πάρουν τα όνειρα εκδίκηση

Στον λαμπρό μπερντέ, της αέναης

ταξικής πάλης

στο πανηγύρι της δεκαετίας του 60

                                         15 Φεβρουαρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Στρατηγεία δίχως λόχους και συντεταγμένους στρατιώτες!…*

Του Γιάννη Στρούμπα

 

Οι διαφωνίες μεταξύ κομματικών στελεχών που ανήκουν στην ίδια παράταξη είναι φαινόμενο συνηθισμένο, ακόμη και φυσιολογικό. Εύλογα διατυπώνονται διαφορετικές απόψεις πάνω σε κοινωνικοπολιτικά προβλήματα με ποικίλες πτυχές. Η συνθετότητα των προβλημάτων συνεπάγεται την ύπαρξη περισσότερων από μία αληθινών διαστάσεων στην υφή τους,  γι' αυτό ακριβώς και η επίλυσή τους μπορεί να επιτευχθεί μέσα από αντιτιθέμενες προσεγγίσεις.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 289, 16/2/2010.

Τη συγκεκριμένη πραγματικότητα περιέγραψε τον προηγούμενο μήνα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος όταν, με αφορμή διαφωνία που ξέσπασε στο κυβερνητικό επιτελείο για τον χειρισμό οικονομικών ζητημάτων, σχολίασε: «Όσοι ονειρεύονται ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα γίνει λόχος και θα έρχεται συντεταγμένο στη Βουλή ή στην κοινωνία για να διακηρύξει τη μία και απόλυτη αλήθεια δεν ξέρουνε ποιος είναι ο πολιτικός μας χαρακτήρας και η πολιτική μας φυσιογνωμία. Θα υπάρχουν αντιθέσεις, θα υπάρχουν αντιρρήσεις, θα υπάρχουν διενέξεις, θα υπάρχουν ενδεχόμενα και ανοιχτές πολιτικές συγκρούσεις» (17/1/2010).

            Η άποψη φαντάζει υγιής, δημοκρατική και συνάδει με την πολυμορφία των ζητημάτων και τις πολλαπλές τους αλήθειες που περιγράφτηκαν προλογικά. Ως προς το σκέλος μάλιστα της προσέγγισης της κοινωνίας προφανώς θα πρέπει να ισχύει πως οι πολιτευτές όχι απλώς δεν συναντούν «προκατειλημμένοι» το κοινωνικό σύνολο επιχειρώντας να του επιβληθούν και να το χειραγωγήσουν, μα και πως, αντιθέτως, το αφουγκράζονται και μόνο κατόπιν διαμορφώνουν τις απόψεις που θα διακινήσουν. Ως προς το σκέλος ωστόσο της παρουσίας ενός κόμματος στη Βουλή, η «συντεταγμένη» ή μη προσέλευση των στελεχών του στις συνεδριάσεις και στις πολιτικές αποφάσεις, με βάση τις οποίες, άλλωστε, νομιμοποιούνται οι κυβερνητικές κινήσεις, έχει μείζονα σημασία. Προσφέρεται η Βουλή ως ο καταλληλότερος χώρος όπου ένα κόμμα, και μάλιστα κόμμα που ασκεί την εξουσία, θα δοκιμάσει την αντοχή των θέσεών του όχι απέναντι στα υπόλοιπα κόμματα – κάτι απολύτως θεμιτό – αλλά την αντοχή των διαφορετικών θέσεων που εκφράζουν οι ίδιοι οι βουλευτές του;

            Η Βουλή αναμφίβολα αποτελεί χώρο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Όταν όμως διχογνωμούν σ' αυτήν οι βουλευτές του ίδιου κόμματος, ιδίως όταν το κόμμα τους διακυβερνά τη χώρα, τα μηνύματα που εκπέμπονται προς την κοινωνία δεν φανερώνουν πολυφωνία και διαλλακτικότητα. Αντιθέτως, αποκαλύπτουν την ύπαρξη ασυνεννοησίας και αγεφύρωτου χάσματος. Για τις ανακύπτουσες ιδεολογικές διαφορές εντός των κομμάτων κατάλληλο περιβάλλον επεξεργασίας τους μπορεί να είναι, για παράδειγμα, τα κομματικά συνέδρια· εντός των κυβερνήσεων, τα υπουργικά συμβούλια. Μα μέχρι εκεί. Η ζύμωση των απόψεων χρειάζεται να ολοκληρώνεται σε εσωκομματικό επίπεδο. Στη Βουλή πια η ομογνωμοσύνη μεταξύ των βουλευτών της συμπολίτευσης κρίνεται ανάγκη επιτακτική. Οι ανοιχτές τους συγκρούσεις υποσκάπτουν τις κυβερνήσεις αποτελώντας τεκμήριο για την απουσία συγκεκριμένης μεθόδου υλοποίησης των προγραμματικών στοχεύσεων, εφόσον κι αυτές δεν καθίστανται, με τη σειρά τους, αντικείμενο αμφισβήτησης. Αν μάλιστα μια παράταξη στη Βουλή διαθέτει μόλις οριακή πλειοψηφία, οι κυβερνήσεις καταντούν όμηροι των «ανταρτών» βουλευτών και συνήθως αναγκάζονται να προσφύγουν στη διενέργεια πρόωρων εκλογών.

            Η αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Κώστα Καραμανλή επαληθεύει όσα περιγράφτηκαν. Έχοντας μία ισχνή πλειοψηφία βουλευτών και διαρκώς ανανεούμενα εσωκομματικά μέτωπα οδηγήθηκε σε πρόωρη κατάρρευση. Γι' αυτό κι ο κ. Σαμαράς, αναλαμβάνοντας την ηγεσία της Ν.Δ. μετεκλογικά, προειδοποίησε απ' το συνέδριο της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του (23/1/2010) όσα στελέχη του διαφωνούν με την κομματική γραμμή ότι δεν θα ανεχτεί διαφοροποιήσεις απ' αυτήν: «Την εσωστρέφεια που πολλές φορές έπνιξε τη Ν.Δ. στο παρελθόν δεν πρόκειται να την ανεχτώ. […] Άλλωστε ρόλος της αντιπολίτευσης δεν είναι να αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση αλλά την κυβέρνηση. Εσωστρέφεια δεν θα υπάρξει, είναι χρέος μου!», σημείωσε ο κ. Σαμαράς, τονίζοντας ότι δεν εκλέχτηκε για να τηρεί «εύθραυστες ισορροπίες».

            Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ; Πρόκειται για την ανάπτυξη μπροστά στα μάτια μας της μαγικής εικόνας δύο κομμάτων, της συντηρητικής και συγκεντρωτικής Ν.Δ., που κατατρέχει κάθε αντίθετη άποψη, και του διαλλακτικού, δημοκρατικού ΠΑ.ΣΟ.Κ., που προασπίζεται την πολυφωνία; Και προκύπτει τόσο φυσικά κι αυτονόητα, όσο παρουσιάζεται φαινομενικά, η ερμηνεία ενός απολυταρχικού συγκεντρωτισμού από τη μια πλευρά, και μιας δημοκρατικότητας από την άλλη; Επιβάλλεται βεβαίως να σημειώσουμε ότι, παρά τις προειδοποιητικές βολές του κ. Σαμαρά προς τους αντιφρονούντες, η Ν.Δ., ανεξαρτήτως των συμπερασμάτων στα οποία καταλήγει πιθανώς κανείς για τον χαρακτήρα της, προφανώς δεν θεωρεί τον εαυτό της κόμμα απολυταρχικό. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., πάλι, όπως συνάγεται απ' τις δηλώσεις του κ. Πάγκαλου, προφανώς δεν θεωρεί τον εαυτό του «λόχο» με πειθαρχία στρατιωτική. Όμως ο «πολιτικός χαρακτήρας» και η «πολιτική φυσιογνωμία» ενός κόμματος, ακόμη προφανέστερα, δεν απορρέουν απ' τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο αυτοαξιολογείται. Απορρέουν από τις ενέργειές του κατά το πλούσιο παρελθόν του. Και το παρελθόν δεν επιβεβαιώνει, στην περίπτωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για παράδειγμα, κάποια ολόψυχή του διάθεση να πορευτεί μέσα από «ανοιχτές πολιτικές συγκρούσεις» στο εσωτερικό του. Η πιο ηχηρή περίπτωση δυσανεξίας στο σύγχρονο ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπήρξε αναμφίβολα η αποπομπή του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον Ιούνιο του 2008.

Οι διαγραφές στελεχών, συνεπώς, που σημαδεύουν την ιστορία και των δύο σύγχρονων ελληνικών κομμάτων με προοπτικές άσκησης της εξουσίας, τα κατατάσσουν αυτομάτως στην κατηγορία των απολυταρχικών σχηματισμών; Χωρίς να παραγνωρίζεται το γεγονός πως τα ελληνικά κόμματα εξουσίας, με την προσωποκρατία που τα διακρίνει, δεν είναι δα και υποδείγματα δημοκρατικότητας, κάτι που ισχύει άλλωστε και για τα μικρότερα κοινοβουλευτικά κόμματα, θα 'ταν δίκαιο ο χαρακτηρισμός «απολυταρχικοί σχηματισμοί» να θεωρηθεί υπερβολικός. Η διαγραφή ενός κομματικού στελέχους δεν επιτρέπεται να κρίνεται ως ολοκληρωτική αβασάνιστα. Πιθανώς υποδηλώνει πράγματι την καθεστωτική νοοτροπία του αρχηγού. Εξίσου πιθανώς όμως υποδηλώνει τις αρχηγικές βλέψεις των αντιφρονούντων, μια διάθεση υπονόμευσης, έναν εκβιασμό που αποσκοπεί στην εκπλήρωση φιλοδοξιών για συγκεκριμένα αξιώματα. Για να κριθεί επομένως μια απόφαση αποπομπής ενός στελέχους απαιτείται η συνεξέταση πλήθους παραγόντων, όπως των περιστάσεων, του χαρακτήρα των εμπλεκομένων – αρχηγών και αντιφρονούντων -, των κινήτρων και των σκοπιμοτήτων τους.

            Επιστροφή λοιπόν στην προσέγγιση του κ. Πάγκαλου. Το ξέσπασμα «δημοκρατικότητας» υποδεικνύει άραγε κάποια ειλικρινή διάθεση υπέρβασης των συγκεντρωτικών πρακτικών του παρελθόντος; Αποτελεί απόπειρα διπλωματικής παράκαμψης της εσωκομματικής κρίσης, χωρίς να εκτεθεί κανείς απ' τους διαφωνούντες; Πρόκειται για κάποιο απ' τα επικοινωνιακά τρικ στα οποία ειδικεύεται το κυβερνών κόμμα; Ή προδίδει αδυναμία συντονισμού από τον πρωθυπουργό των υπουργών που οδηγήθηκαν σε αγεφύρωτες διαφορές; Ό,τι κι αν ισχύει, δεν εκπέμπει θετικά μηνύματα. Δύσκολα θα πιστέψει κανείς ότι τα ίδια πρόσωπα που στο παρελθόν επέλεξαν την επίδειξη ισχύος τώρα επιδίδονται στην ανάδειξη της πολυφωνίας. Η απόπειρα σύγκλισης των διαφορετικών απόψεων, πάλι, δεν επιτρέπεται να γίνεται βορά στην κοινή θέα, ούτε να δίνει την εντύπωση της προχειρότητας μέσω της ευκαιριακής κι επιδερμικής επαφής στελεχών χωρίς καμιά διάθεση υποχώρησης, ή την εντύπωση της συντονιστικής αδυναμίας. Δεδομένων των ασυμβατοτήτων ανακύπτει το ερώτημα: η υποτιθέμενη ανεκτικότητα του κ. Πάγκαλου είναι απεριόριστη ή έχει όρια; Κι αν προσποιηθεί την απεριόριστη, πόσο μακριά, στ' αλήθεια, θα μπορούσε να φτάσει, προτού οι εντάσεις προκαλέσουν εκρηκτικές καταστάσεις;

            Η προσποίηση της προάσπισης μιας υποτιθέμενης πολυφωνίας, που οδηγεί στη σύνθεση απόψεων μέσα από γόνιμο διάλογο, συνιστά αναμφίβολα ένα φανταχτερό ιδεολογικό περιτύλιγμα για την ασυνεννοησία και τη διάσταση στις αντιλήψεις. Ο κ. Πάγκαλος, εφόσον επιλέγει ρόλο πυροσβεστικό με τον εξωραϊσμό των ρήξεων, δεν έχει άλλη επιλογή απ' το να επιμένει: «οι υπουργοί δεν μπορεί να είναι πειθαρχημένα στρατιωτάκια, υπό τον φόβο ότι θα χαλάσει η εικόνα και η επικοινωνία». Μα ο πειρασμός να αντιπαραβληθεί στην άποψη του κ. Πάγκαλου η άποψη του κ. Κώστα Γκιουλέκα, υπευθύνου του τομέα ελέγχου προγράμματος στο κόμμα της Ν.Δ., είναι ανυπέρβλητος. Μιλώντας λοιπόν καί ο κ. Γκιουλέκας, όπως και ο κ. Σαμαράς, ενώπιον της Κεντρικής Επιτροπής της Ν.Δ. (23/1/2010), αναφερόμενος στη διχοστασία που ταλανίζει το δικό του κόμμα, σχολίασε: «στρατηγούς έχουμε, στρατιώτες δεν έχουμε». Αν οι υπουργοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέχουν από «πειθαρχημένα στρατιωτάκια», τότε προφανώς εμφανίζουν βλέψεις στρατηγικές. Τόσοι όμως στρατηγοί, δίχως «λόχους» και «συντεταγμένους στρατιώτες» στη διάθεσή τους, και με δεδομένο το χάσμα που διανοίγεται ανάμεσά τους, με ποια ακριβώς όπλα τελικά θα πολεμήσουν;

Γιάννης Στρούμπας

Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;

Του Βένιου Αγγελόπουλου

 

Η χώρα δεν έχει λεφτά και ζητάει δανεικά. Πρέπει να κάνουμε οικονομίες και να σφίξουμε το ζωνάρι. Όλοι.  Και θα αρχίσουμε βέβαια από αυτούς που έχουν τα  πιο πολλά – και που κατά τα άλλα έχουν και ευθύνες για τη σημερινή κρίση. Ως άτομα και ως κοινωνικό σύνολο. Ας εισηγηθούμε  λοιπόν κάποια μέτρα προς συζήτηση, ίσως όχι τα μόνα, ίσως όχι τα καλύτερα. Αλλά από κάπου πρέπει κανείς να αρχίσει.

Μέτρο πρώτο: φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών και των τραπεζικών εισπράξεων (στο ένα τοις χιλίοις, ας πούμε). Φοροδιαφυγή από δύσκολη έως αδύνατη, διότι όλες αυτές οι συναλλαγές γίνονται  ηλεκτρονικά και η κράτηση υπέρ του Δημοσίου θα γίνεται στην πηγή.

Μέτρο δεύτερο: περιορισμός των στρατιωτικών δαπανών στη συντήρηση του υπάρχοντος εξοπλισμού, χωρίς νέες αγορές. Σε συνδυασμό βέβαια με τις κατάλληλες διπλωματικές κινήσεις. Τόσες κουμπαριές και φιλίες έχουμε εξ άλλου: Ας τις χρησιμοποιήσουμε.

Μέτρο τρίτο: χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος. Δίνουμε στην   εκκλησία την ευκαιρία, πέρα από τη μόνιμη φροντίδα της για τη σωτηρία των ψυχών, να συνδράμει ακόμη μια φορά στη νέα δοκιμασία που περνάει το    έθνος: Αφενός πληρώνοντας φόρους όπως κάθε επιχείρηση (και νομίζω ότι   μεγαλύτερο τζίρο από την εκκλησία κανείς δεν έχει), αφετέρου σταματώντας την πληρωμή των κληρικών από το Ελληνικό Δημόσιο (ούτε στην χριστιανικότατη Αμερική, και βεβαίως ούτε στην καθολική Γαλλία δεν μισθοδοτούνται οι κληρικοί από το κράτος).

Μέτρα που καμιά κυβέρνηση, σημερινή ή χτεσινή, όχι απλώς δεν πρότεινε και δεν κοστολόγησε αλλά δεν διανοήθηκε καν να της περάσει απ' το μυαλό να τα σκεφτεί. Προτάσεις που βεβαίως θα αντιμετωπίσουν τη χλεύη των επαϊόντων:  «Αυτά δεν γίνονται!», «είναι ουτοπικά!», «είναι αρχαϊκά!», «θέλετε να μας διώξουν από την Ευρώπη και να μας φάνε οι Τούρκοι!».

Δεν μπορώ δεν υπάρχει, δε θέλω υπάρχει, μας λέγαν όταν ήμασταν μικρά. Οι «σοσιαλιστές» που μας κυβερνούν, που κάποτε έφεραν στη μόδα την έκφραση «πολιτική βούληση», τώρα την έχουν ξεχάσει. Όπως έχουν ξεχάσει και την έννοια της διαπραγμάτευσης.

Ας απαντήσουν λοιπόν στο ερώτημα, πώς τα άτομα, οι θεσμοί και οι πολιτικές που μας οδήγησαν στην κρίση (λέγε με Μπαρόζο), θα μας βγάλουν από αυτή. Ας μας πουν με ποιο θαύμα το σύστημα, που παίρνει από τους πολλούς που δεν έχουν για να τα δίνει στους λίγους που έχουν, θα κάνει κάτι το διαφορετικό.

Πάντα, σε καιρούς κρίσης, μόνο το ριζικά διαφορετικό μπόρεσε να     δώσει διέξοδο. Κι αυτό δε θα το φέρουν οι κρατούντες, που έχουν μάθει σε έναν τρόπο σκέψης, που έχουν συμφέρον σ' αυτό τον τρόπο σκέψης.

Πρέπει να το σκεφτούμε μόνοι μας, εμείς οι πολλοί. Ειδεμή το μάρμαρο εμείς θα το πληρώσουμε, όλοι εμείς, αλλά τελικά ο καθένας μόνος του απέναντι σε μια απρόσωπη εισπρακτική μηχανή.

Ας είναι η απεργία της 24^ης Φλεβάρη μια αρχή προς αυτή την κατεύθυνση! 

Βένιος Αγγελόπουλος (ang@math.ntua.gr)

 19 Φλεβάρη 2010

Η λύση της τραγωδίας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ποια είναι η λύση της τραγωδίας; Ν' αρχίσουμε απ' τους εφιάλτες! Ποιους εφιάλτες; Τους πολιτικούς. Οι χουντικοί εφιάλτες πρόσφεραν τη μισή Κύπρο στους Τούρκους. Και οι πολιτικοί πούλησαν ολόκληρη την Ελλάδα και όλους τους ΄Έλληνες στους «εμπόρους των εθνών».

Οι Ιρακινοί, οι Αφγανοί, οι Σέρβοι αντιστάθηκαν, όσο μπορούσαν. Και οι Παλαιστίνιοι, που την πατρίδα τους την έχουν μεταβάλει οι δολοφόνοι των λαών σε στρατόπεδο ολοκαυτώματος, κρατούν ολόρθη και απροσκύνητη την ψυχή τους. Ενώ εμάς μας παρέδωσαν αμαχητί… Και σε ποιους; Στους ιεροεξεταστές του καπιταλισμού!

Οι τοκογλύφοι ιεροεξεταστές του καπιταλισμού δεν ζητούν να πάρουν, απλά και μόνο, πίσω από μας τα χρήματα, που μας δάνεισαν. Τα οποία, όπως φαίνεται, προκειμένου να προκαλέσουν την οικονομική κρίση, τα έχουν πάρει, όχι μόνο από μας, αλλά και από όλους τους λαούς της Γης πολλαπλάσια…

Αν ήθελαν τα χρήματά τους, θα μας παρείχαν τις απαραίτητες διευκολύνσεις, προκειμένου να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας. Ενώ αυτοί μεθοδεύουν το καθετί έτσι, ώστε να μη μπορέσουμε να ανταποκριθούμε. Αυξάνοντας τις απαιτήσεις τους αντιστρόφως ανάλογα προς τις δικές μας δυνατότητες…

Δεν είναι, τουλάχιστο, ούτε τόσο «φιλάνθρωποι», όσο οι ιεροεξεταστές του Μεσαίωνα, που έκαιγαν-μια και καλή-τους αιρετικούς, για να «σώσουν τις ψυχές» τους…

 Οι ιεροεξεταστές του καπιταλιστικού Μεσαίωνα μας καίνε και θα μας καίνε τις οίδε για πόσες γενιές, μέχρις ότου τους παραδώσουμε, άνευ όρων τις ψυχές μας.

Μέχρι που να πάψουμε να είμαστε αυτοί, που είμαστε. Μέχρις που να χάσουμε και το τελευταίο ίχνος της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Και να αφεθούμε να συρόμαστε απ' τις αλυσίδες του χρέους. Όπως οι γκάγκστερς δουλέμποροι έσερναν – κορμιά χωρίς ψυχές – τους μαύρους της Αφρικής στην κόλαση ης δουλείας.

Για να πηγαίνουμε, όπου μας πάνε. Και να δεχόμαστε τα οποιαδήποτε επαχθή και εξευτελιστικά μέτρα μας επιβάλλουν. Και, τελικά, να μας καρφώσουν, επ' αόριστον, πάνω στον Καύκασο της τοκογλυφίας. Για να μας τρώνε τα σωθικά. όπως το όρνιο τα σπλάχνα του Προμηθέα…

Όπως τώρα. Που θέλουν να μας αφαιρέσουν τον 14ο και τον 13ο μισθό. Και στη συνέχεια(γιατί όχι;) και τον 12ο και τον 11ο! Έτσι ώστε να κατρακυλήσουμε στο βάραθρο της εξαθλίωσης και της απόγνωσης. Μέχρι την ολοσχερή εξουθένωση και εξόντωση. Ή να μας σπρώξουν στον κοινωνικό αλληλοσπαραγμό…

Αλλά γιατί να παραδοθούμε άνευ όρων στις κανιβαλικές τους διαθέσεις! Δεν υπάρχουν περιθώρια άμυνας και αντίστασης;

Και βέβαια υπάρχουν. Και πριν απ' όλα υπάρχει ο χρυσός κανόνας της δικαιοσύνης.

Όχι βέβαια της, λεγόμενης, δικαιοσύνης των αλλοπρόσαλλων νομικών και συνταγματικών διατάξεων. Που αποφασίζουν και διατάσσουν την καταλήστευση του λαού. Και, συχνά, την καταδίωξη και εξόντωσή του για ασήμαντες-κατά κανόνα-αφορμές…

Όταν των μεγαλοαπατεώνων της πολιτικής δρομολογούν και κατοχυρώνουν τα εκ προμελέτης εγκλήματα και κακουργήματά τους σε βάρος του λαού και της χώρας. Με τις παραγραφές και τις ασυλίες. Και τόσες άλλες ασυλλήπτου διαστροφής αλχημείες.

Όχι, λοιπόν, με την κακουργούσα «δικαιοσύνη» της αλλοπρόσαλλης νομιμότητας. Αλλά με τη δικαιοσύνη της άγιας ισότητας.

Όχι κατάργηση του 14ου και 13ου μισθού όλων των υπαλλήλων και συνταξιούχων. Αλλά ορθολογική και ακριβοδίκαιη κατάργηση των πάσης φύσεως φοροδιαφυγών και προνομιακών φοροαπαλλαγών και επιδομάτων.

Ώστε να δώσουν αυτοί, που έχουν και όχι οι οικονομικά ασθενέστεροι. Τους οποίους όλοι οι πολιτικοί απατεώνες με τα λόγια «τους λούζουν και τους χτενίζουν», ενώ στην πραγματικότητα τους γδέρνουν και τους λιανίζουν.

Ο Θεός – όπως ξανά 'χει ειπωθεί – έδωσε σ' όλους μας ένα σώμα να ντύσουμε κι ένα στομάχι να ταΐσουμε. Δεν έπλασε μερικούς σαν τη Λερναία Ύδρα τερατόμορφους. Με δεκάδες και εκατοντάδες σώματα και στόματα και στομάχια! Και κάποιος άλλους άσαρκους και χωρίς στομάχι και στόμα….

Και, πριν απ' όλα να πληρώσουν οι εφιάλτες. Χωρίς καμιά εξαίρεση!

Δεν έχουν περιουσίες; Δεν έχουν τραπεζικές καταθέσεις; Εδώ και τώρα κατάσχεση! Και επιστροφή των κλεμμένων στο δημόσιο κορβανά. Διαφορετικά οι πάσης φύσεως εξεταστικές είναι παραπλανητικός και προκλητικός εμπαιγμός. Που αμνηστεύει και διαιωνίζει το καθεστώς της ρεμούλας…

Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουν καμιά θέση οι «εν αμαρτίαις προφάσεις» και οι αλλοπρόσαλλες νομικές και συνταγματικές διατάξεις. Με τις οποίες μεθοδεύτηκαν οι παραγραφές και οι ασυλίες.

Αυτή την ώρα νόμος και σύνταγμα είναι το δίκιο του λαού και η σωτηρία της πατρίδας.

Και όχι τα προνόμια της αδικίας και της πάσης φύσεως απληστίας και ασωτίας…

Παπα-Ηλίας, 18-02-2010

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com