Πώς μας πούλησαν και μας αγόρασαν

 

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

 

Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps).

Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.

Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.

Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.

Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας. Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση – φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.

Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της… ίδιας τράπεζας!

Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».

Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να… πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!

Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ' όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.

Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.

Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.

Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.

Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά…

ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΟΥΝ:  Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών

ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.

 

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΕΘΝΟΣ, 16-02-2010, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10276863

Να φύγει η Ελλάδα από την ΟΝΕ

 

Του Πολ Κρούγκμαν

 

Συγκρίνοντας την Ελλάδα με την πολιτεία της Καλιφόρνιας, η οποία έχει επίσης πολύ υψηλό δημοσιονομικό χρέος, ο κ. Κρούγκμαν αναφέρει ότι «η Καλιφόρνια κινδυνεύει πολύ λιγότερο, καθώς με τη συμμετοχή της σ' ένα ομοσπονδιακό κράτος επωφελείται από τη γενικότερη οικονομική ανάκαμψη των ΗΠΑ. Αντίθετα, τα μέτρα λιτότητας της Ελλάδας θα την οδηγήσουν σε περαιτέρω ύφεση».

Ο νομπελίστας ακαδημαϊκός δεν θεωρεί ότι μόνο η αναδιάρθρωση του χρέους αποτελεί τη λύση στα προβλήματα της Ελλάδας, «καθώς θα έπρεπε να συνοδεύεται και από υποτίμηση του νομίσματός της, κάτι που δεν είναι εφικτό για την Ελλάδα λόγω της συμμετοχής της στην ευρωζώνη», όπως σημειώνει, προσθέτοντας: «Οπότε θα πρέπει όλοι να σκεφτούν αυτό που μέχρι τώρα εθεωρείτο απίστευτο: Να εγκαταλείψει η Ελλάδα το κοινό νόμισμα. Για να αποφευχθεί αυτό θα έπρεπε να συμβούν τρία πράγματα: από τη μία οι Έλληνες εργαζόμενοι να αποδεχτούν πολύ μεγάλες μειώσεις στους μισθούς τους, ώστε να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, η ΕΚΤ να αποφασίσει να αγοράσει μέρος των δημοσίων χρεών μελών της ευρωζώνης και να αποδεχτεί ως αναπόφευκτο τον πληθωρισμό που θα ακολουθήσει και το Βερολίνο να αποφασίσει να προσφέρει βοήθεια στους αδύναμους εταίρους του».

«Επειδή όμως όλα αυτά δεν φαίνονται πολιτικώς πιθανά» σύμφωνα με τον κ. Κρούγκμαν, ο νομπελίστας οικονομολόγος υποστηρίζει «ως μοναδική λύση την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος».

 

Η εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» με κύριο άρθρο της υποστηρίζει ότι δεν κινδυνεύει η παγκόσμια οικονομία από την ελληνική κρίση, σημειώνοντας ότι «αν και είναι πιθανό το πακέτο διάσωσής της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για την Ελλάδα να μην καταφέρει να επαναφέρει την οικονομική ανάπτυξη στην χώρα, δεν υπάρχει σοβαρός λόγος τα προβλήματα του δημόσιου χρέους ενός κράτους που εκπροσωπεί το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας να οδηγήσουν σε μία νέα παγκόσμια κρίση και ύφεση εφόσον ληφθούν οι κατάλληλες πολιτικές προφυλάξεις», εκτιμώντας ότι «το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα είναι πολύ πιο δυνατό από ότι ήταν πριν από δύο χρόνια».

Επιπλέον, στο άρθρο διατυπώνεται η άποψη ότι «ακόμα και αν η Ευρώπη βυθιστεί πάλι στην ύφεση, αυτό δεν θα φέρει καταστροφικές συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία, καθώς έχει αναδυθεί πολύ πιο δυνατή από την κρίση του 2008. Οι αναδυόμενες οικονομίες της Βραζιλίας, της Κίνας και της Ινδίας οδήγησαν τον κόσμο έξω από την ύφεση, ενώ η αμερικανική οικονομία έχει ήδη ανακάμψει κατά τα δύο τρίτα».

 

Σε δημοσίευμα στο περιοδικό «Τάιμ» τίθεται το ερώτημα «εάν η κρίση στην Ελλάδα θα ξεπεραστεί και δεν θα είναι παρά μία υποσημείωση στην ιστορία της Μεγάλης Ύφεσης ή εάν θα πυροδοτήσει ένα ντόμινο διασώσεων μέχρι να υπάρξουν αδυναμίες εξυπηρέτησης δημοσίου χρέους, οπότε η λέξη ύφεση θα πρέπει να αντικατασταθεί από τη λέξη κραχ;».

Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι η κρίση στην χώρα μας ενδέχεται να πυροδοτήσει ένα «μαζικό μεταναστευτικό κύμα», ενώ διατυπώνεται ο προβληματισμός «εάν η Ελλάδα, εκτός από τους ταλαντούχους νέους ανθρώπους της, θα κάνει εξαγωγή και των προβλημάτων της;». Σημειώνεται πάντως ότι «παρά τα σημάδια ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας, η έξοδος από τη Μεγάλη Ύφεση παραμένει εύθραυστη και σε αυτό το πλαίσιο, η κρίση χρέους της ευρωζώνης, μολονότι είναι απίθανο να εκτροχιάσει την ανάκαμψη, μπορεί να την καταστήσει πιο αναιμική και αβέβαιη».

Στη συνέχεια, εξετάζεται το ερώτημα «μήπως η ελληνική κρίση αποτελεί προάγγελο για κρίσεις σε Πορτογαλία και Ισπανία;» ενώ επισημαίνεται ότι «η ελληνική κυβέρνηση (συμφωνώντας με τους όρους της ευρωζώνης και του ΔΝΤ) ουσιαστικά δεσμεύεται όχι μόνο για την περιστολή της γραφειοκρατίας, την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της σπατάλης, αλλά», όπως σημειώνει ο Jens Bastian, Γερμανός οικονομολόγος στο Ελληνικό Ίδρυμα για την Ευρωπαϊκή και Εξωτερική Πολιτική «και για μία αλλαγή νοοτροπίας στην ελληνική κοινωνία, μία πολιτισμική επανάσταση στη σχέση μεταξύ του κράτους και των πολιτών».

 

 

 

Στην εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» δημοσιεύεται επίσης άρθρο στο οποίο γίνεται αναφορά στην ετήσια έρευνα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2010, όπου, μεταξύ άλλων, σημειώνεται ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στην 109η θέση (σε σύνολο 183 χωρών παγκοσμίως) και στην τελευταία θέση στην ΕΕ, όσον αφορά την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις εντός των συνόρων της, καθώς η ελληνική οικονομία είναι εχθρική στην ελεύθερη επιχειρηματικότητα και την ατομική ιδιοκτησία, κυριαρχείται από τη διαφθορά, στερείται κινητικότητας κεφαλαίου και εργατικού δυναμικού, ελέγχεται από δυναμικά εμπορικά συνδικάτα και η οποία είναι μάλλον απίθανο να αναπτυχθεί δίχως ριζικές αλλαγές».

Μεταξύ άλλων, υποστηρίζεται ότι «η συμμετοχή στο ευρώ, αντί να αποτελέσει ευκαιρία για τους Έλληνες πολιτικούς να καθιερώσουν δημοσιονομική πειθαρχία και να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, προτίμησαν τον εύκολο δρόμο του φθηνού δανεισμού που έφερε την οικονομία στο σημερινό χάλι» και «το παράδειγμα της Ελλάδας αποδεικνύει ότι το μοντέλο ανάπτυξης που κυριαρχείται από συνδικάτα, επαχθείς νόμους, υψηλή φορολογία και πολιτική κατανομή του κεφαλαίου έχει αποτύχει».

 

ΠΗΓΗ: ΑΘΗΝΑ 07/05/2010,  http://www.nooz.gr/economy/pol-krougkman-na-figei-i-ellada-apo-tin-one

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

 

Νιώθω ντροπή για τους πολιτικούς  που ευτελίζουν την πατρίδα μου 

Συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη

 

στη Δέσποινα Σαββοπούλου 

 

«Η ντροπή που νιώθω είναι απέραντη όχι  μόνο γιατί δεν μπορώ να αντιδράσω, αλλά πιο πολύ γιατί βλέπω γύρω μου όλους αυτούς τους διαμορφωμένους από τους πολιτικούς μου αντιπάλους να δέχονται αδιαμαρτύρητα τον ευτελισμό της χώρας μας, φτύνοντας έτσι πάνω στις θυσίες και στο αίμα που έχυσε η γενιά μου για μια Πατρίδα Ελεύθερη, Ανεξάρτητη και Υπερήφανη». Λόγια του μεγάλου μας Μίκη, ο οποίος στην Ελλάδα του σήμερα αισθάνεται, όπως ο ίδιος δηλώνει, «σαν ένα αιχμάλωτο θηρίο μέσα σε κλουβί».

Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Μίκης Θεοδωράκης μίλησε για την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, για τους πολιτικούς του σήμερα και του χθες, για τους ακέραιους πατριώτες που ευτυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν, για τα λάθη μας, για την οικονομία και το πανταχού παρόν Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για τους μετανάστες, για την Ελλάδα που ξημερώνει.

Κύριε Θεοδωράκη, για τους περισσότερους Έλληνες  έχετε μπει πια  στο χώρο του μύθου. Υπάρχουν όμως και  μερικοί που προσπαθούν να ροκανίσουν τον πατριωτισμό σας – Δραγώνα, και άλλοι. Τι λέτε γι' αυτό;

Το βρίσκω εντελώς φυσικό. Μην ξεχνάτε ότι  ο Αναξαγόρας διέγνωσε ότι το Σύμπαν είναι δημιούργημα των Αντιθέτων. Φαντάζεστε μήπως μια κοινωνία όπου όλοι θα συμφωνούσαν σε όλα; Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν μόνο τερατώδες, αλλά και βαρετό. Γι' αυτό κι εγώ κάποτε έγραψα: «Αν δεν
έχεις εχθρούς, τότε να φροντίσεις να αποκτήσεις...».

Παρά  τις παραδοσιακά  φιλελεύθερες ιδέες  σας και ως προς το θέμα της εσωτερικής πολιτικής – επιστροφή Καραμανλή το '74 – και στα εξωτερικά θέματα – στάση προς την Τουρκία -, κρατήσατε πάντα ανοιχτό μυαλό. Αυτή την αρετή τη βλέπετε στους σύγχρονους πολιτικούς;

Δυστυχώς  η πολιτική μας κουλτούρα υπήρξε και εξακολουθεί να είναι μυωπική. Βλέπει κάθε φορά το δέντρο και σπανιότατα το δάσος. Και όταν λέω <<δέντρο>>, εννοώ το προσωπικό συμφέρον και στην περίπτωση της πολιτικής το κομματικό. Οι έννοιες «Έθνος», «Πατρίδα», «Λαός» είναι απλές λέξεις που τις θυμόμαστε μόνο σε μεγάλες καταστροφές που συνήθως δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι. Βλέπε Μικρασία, Εμφύλιος, Κύπρος, Δικτατορία και σήμερα ΔΝΤ. Η δική μου παιδεία υπήρξε εξαρχής διαφορετική και το απέδειξα με την ίδια τη ζωή μου. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είχα μπροστά μου δύο επιλογές: είτε να κλειστώ στον εαυτό μου είτε να επιδιώξω να ενταχθώ στην κοινωνία, πράγμα που τελικά έκανα, για να βρεθώ σε διαρκή διαφωνία ειδικά με κόμματα και πολιτικές και να παραμείνω ουσιαστικά μόνος με ελάχιστες εξαιρέσεις έως σήμερα.

Οι  μάχες σας για  την ελευθερία  της σκέψης είναι  πασίγνωστες. Σήμερα όμως βλέπουμε γεγονότα σε πανεπιστημιακούς χώρους ή, ακόμη πιο πρόσφατα, αποκλεισμό τουριστικών πλοίων υπό το πρόσχημα αυτής της ελευθερίας. Θα ήταν λάθος να πούμε ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι και αντιδημοκρατική και βλαβερή για το έθνος;

Στην περίπτωση  που θα πίστευα ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα και το Σύνταγμα είναι προδοτικά για το λαό, τότε θα περνούσα σε καθαρά επαναστατικές  ενέργειες. Θα εγκατέλειπα τη Βουλή και θα καλούσα το λαό σε ένοπλο αγώνα, μιας και το φρούριο της εξουσίας δεν αντιμετωπίζεται με κανέναν άλλο τρόπο. Όμως θα φρόντιζα προηγουμένως να δημιουργήσω το ανάλογο επαναστατικό κλίμα και το αναγκαίο μαζικό κίνημα, που θα με προφύλασσε από τη βίαιη αντίδραση της εξουσίας. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να ταξιδεύεις στηριγμένος σε δύο βάρκες. Εφόσον στην ουσία αποδέχεσαι το Σύνταγμα, συμμετέχεις στη Βουλή και στην ανώτατη λειτουργία του συστήματος που είναι η νομοθετική εργασία, τότε είσαι υποχρεωμένος να δεχτείς το βασικό νόμο του συστήματος, που είναι η σχέση πλειοψηφίας – μειοψηφίας. Δηλαδή, μέσα στα σημερινά πλαίσια, αν θέλεις να επιβάλεις τις απόψεις σου, οφείλεις πρώτα να κατακτήσεις την πλειοψηφία του λαού. Από κει και πέρα, σε περίπτωση που διαφωνείς, όπως λόγου χάρη τώρα με την πολιτική της κυβέρνησης, δεν έχεις άλλο δρόμο από εκείνον που σου προσφέρει η δημοκρατική νομιμότητα: δηλαδή την κριτική, την καταγγελία, την ενημέρωση και την κινητοποίηση.

Εάν έχεις δίκιο και πείσεις το λαό, τότε μπορεί να ταρακουνήσεις, να συγκλονίσεις, να ρίξεις ακόμα την κυβέρνηση και να επιβάλεις μια νέα πολιτική συγκεντρώνοντας σε μαζικές διαδηλώσεις χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες λαό. Διαφορετικά όχι μόνο δεν ενοχλείς την εξουσία, αλλά αντίθετα την ενισχύεις θίγοντας τα συμφέροντα των φτωχών και μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας.

Ο κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης, μεταξύ άλλων, ανήκει σ' αυτούς που παραπονούνται ότι το ενδεχόμενο να είμαστε παραχωρητικοί στα εθνικά θέματα δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση, αλλά στην έλλειψη εναλλακτικής διπλωματίας όταν ακόμη είχαμε καιρό, προτού φουντώσει η κρίση. Τι γνώμη έχετε περί αυτού;

Συμφωνώ απολύτως κι αυτό ακριβώς λέω κι εγώ με την πρόσφατη δήλωσή μου. Στην οποία  εκφράζω τους φόβους μου ότι η  οικονομική κρίση μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για ενέργειες που θα θίγουν βασικά εθνικά μας συμφέροντα. Κι αυτό γιατί, όπως λέει ο Β. Μαρκεζίνης, τα πολιτικά κόμματα αλλά και η ελληνική κοινωνία γενικότερα δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να συμφωνήσουμε σε μια ενιαία πολιτική στρατηγική και τακτική σε σχέση με τα εθνικά μας θέματα. Δηλαδή σε μια <<εναλλακτική διπλωματία>>, όπως την αποκαλεί.

Πολλά λέγονται αυτό τον  καιρό για κυβερνήσεις  εθνικής συνεργασίας. Από την εμπειρία που έχουμε στη  χώρα μας δεν φαίνεται να οδηγεί πουθενά. Δεν  είναι λοιπόν λογικό να περιμένουμε από  μια κυβέρνηση που νίκησε συντριπτικά  τους αντιπάλους της να κυβερνήσει;

Μήπως αυτό δεν κάνουμε στην πράξη; Και ποιος  εμπόδισε τη σημερινή κυβέρνηση να κυβερνήσει όπως ήθελε αυτή; Και  μάλιστα από θέση ισχύος και όχι  όπως η προηγούμενη που είχε απέναντί της τα μεγάλα φρούρια της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, της Τηλεόρασης και του Τύπου, που μονοπωλιακά ελέγχει το ΠΑΣΟΚ; Και με την ευκαιρία αυτή, ας μου επιτραπεί να σας αποκαλύψω ότι κατά τη διάρκεια των εκλογών του 2007 και εν μέσω των χιλιάδων πυρκαγιών που κατέστρεφαν καθημερινά τη χώρα, πρότεινα στον κ. Καραμανλή – μέσω ενός υπουργού του – να υποβάλει την παραίτησή του, γιατί ο συσχετισμός δυνάμεων που είχε εμπεδωθεί στη χώρα μας όχι μόνο δεν του επέτρεπε να κυβερνήσει, αλλά και γιατί καταστρεφόταν καθημερινά ο τόπος λόγω των λυσσωδών αντιδράσεων των φρουρίων που προανέφερα και που παρέλυαν τα πάντα. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ειπώθηκε επανειλημμένα ότι, αν στη θέση του Παπανδρέου βρισκόταν σήμερα ο Καραμανλής, <<θα καιγόταν η χώρα>>. Ας είμαστε λοιπόν δίκαιοι.

Η σημερινή κυβέρνηση επέβαλε ανενόχλητη την πολιτική της έχοντας στην υπηρεσία της όλα αυτά τα μεγάλα φρούρια, που επηρεάζουν και διαμορφώνουν σε μέγιστο βαθμό την κοινή γνώμη και έχουν τη δύναμη με τις συνεχείς απεργίες, κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις να παραλύουν τη ζωή της χώρας και κάθε πολιτική που προέρχεται από το <<εχθρικό>> στρατόπεδο, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό του. Επομένως, τα αποτελέσματα της πολιτικής της αποτελούν δική της αποκλειστικά ευθύνη.  Και κατά τη γνώμη μου υπήρξαν άκρως αρνητικά. Και νομίζω ότι η πρόσφατη δήλωσή μου τα λέει όλα.

Όσον αφορά  το ενδεχόμενο κυβερνήσεων εθνικής συνεργασίας, ας μην ξεχνάμε ότι για το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της Αριστεράς η ΝΔ δεν διαφέρει σε τίποτα από τη Δεξιά του Εμφυλίου Πολέμου, της Μακρονήσου, της αστυνομοκρατίας και ίσως και της Χούντας. Το ερώτημα είναι τότε γιατί δέχονται να συνυπάρχουν μέσα σε ένα καθεστώς, σε μια Βουλή – και με ένα Σύνταγμα που κατηγορούν, γιατί υπήρξε έργο ενός Δεξιού -, αφού στην ουσία πιστεύουν ότι η σημερινή ΝΔ είναι εξίσου αντιλαϊκή, αντιδραστική και αντιδημοκρατική όσο η Δεξιά τον περασμένο αιώνα;

Και πώς θέλετε μ' αυτά τα μυαλά να πάμε μπροστά; Ποιος έχει τάχα σήμερα το δικαίωμα να μονοπωλεί τον πατριωτισμό, τη δημοκρατικότητα και την αγάπη για το λαό; Και να που το ΠΑΣΟΚ, που αρνείται τη δημοκρατικότητα στη ΝΔ, βρίσκει το δάσκαλό του από το ΚΚΕ, που του αμφισβητεί την αγάπη του για το λαό, γι' αυτό και διακηρύσσει ότι «Νόμος είναι το Δίκιο του Λαού», του λαού που κατά την εκτίμησή του ποδοπατά η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.

Έτσι χωρισμένοι σε «μονοπώλια» και  αλληλογρονθοκοπούμενοι κατεβαίνουμε με βήμα ταχύ τα σκαλιά του κακού κι  ενώ έχουμε ήδη πιάσει πάτο, δεν έχουμε ακόμα καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής και τα μεγάλα δεινά που μας περιμένουν.

Καθημερινά  μιλάμε για οικονομίες, αλλά τίποτα δεν λέγεται  από την κυβέρνηση  σχετικά με την ανάπτυξη. Ποια είναι η γνώμη σας περί αυτού; Μήπως έχει δίκιο ο κ. Σαμαράς σ' αυτά που λέει;

 

Τι νόημα, αλήθεια, έχει να απαντήσει κανείς στην ερώτηση αυτή, εφόσον από τώρα και  έως τρία ή τέσσερα χρόνια η  οικονομική πολιτική μας θα καθορίζεται δικτατορικά από το ΔΝΤ; Και διερωτώμαι ειλικρινά ποιος θα είναι στο διάστημα αυτό ο ρόλος της κυβέρνησης, ακόμα και της Βουλής, αφού από τις οικονομικές αποφάσεις εξαρτώνται άμεσα οι πολιτικές για την εργασία, την υγεία, την παιδεία και όλες τις βασικές λειτουργίες μιας κοινωνίας και ενός κράτους; Και επειδή, όπως είναι γνωστό, το ΔΝΤ δεν είναι μια απλή τράπεζα, αλλά αποτελεί ένα από τα δύο ή τρία σπουδαία όργανα της αμερικανικής πολιτικής, το γεγονός αυτό μας κάνει να ανησυχούμε για την τύχη των εθνικών μας θεμάτων, στα οποία εμπλέκονται άμεσα συμφέροντα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπως είναι η Κύπρος, η FYROM και οι σχέσεις μας με την Τουρκία. Υπό το πρίσμα αυτό συντάσσομαι απολύτως με τις ανησυχίες της Αριστεράς και ιδιαίτερα του ΚΚΕ, διαφωνώντας μόνο σε θέματα τακτικής, διότι έχω τη γνώμη ότι στον παρόντα συσχετισμό δυνάμεων μόνο ένα ενημερωμένο, τεράστιο και δυναμικό λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση, που όχι μόνο μας απειλεί, αλλά και μας ντροπιάζει.
Μιλήσαμε  για την απληστία των κερδοσκόπων και για την αυστηρότητα των Γερμανών. Δεν είναι τώρα καιρός να παραδεχτούμε και τα δικά μας λάθη; Κατά τη γνώμη σας ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος μας;Τα δικά μας λάθη αποτελούν ένα θέμα. Οι ύβρεις των ξένων, και ειδικά των  Γερμανών, ένα άλλο.

Ας μην τα μπερδεύουμε. Άλλωστε, ουδείς αναμάρτητος. Τουλάχιστον τα δικά μας λάθη δεν βλάψανε παρά εμάς τους ίδιους. Ενώ τα λάθη ορισμένων άλλων βύθισαν σε βαρύ πένθος άλλους λαούς. Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις δεν ήταν απλά λάθη αλλά εγκλήματα, για τα οποία οι απόγονοι των εγκληματιών οφείλουν να σέβονται τα θύματά τους, όπως στην περίπτωση τη δική μας, και να προσέχουν όταν μιλούν. Φταίμε όμως κι εμείς που καταντήσαμε στα μάτια των ξένων ζητιάνοι, που με απλωμένο το χέρι επαιτούμε τη βοήθειά τους.

Με ρωτήσατε ποιο ήταν το μεγαλύτερό μας λάθος. Το ότι στα 1944, στην απελευθέρωση από  τους Γερμανούς, ο ελληνικός λαός, που ήταν κατά 70% συσπειρωμένος μέσα στο ΕΑΜ και που με τις οργανώσεις και το στρατό του, τον ΕΛΑΣ, είχε τον απόλυτο έλεγχο της χώρας, παρέδωσε εθελοντικά τα όπλα στους Εγγλέζους, προδομένος από ανάξιους ή και σε ορισμένες περιπτώσεις – όπως του Σιάντου – ύποπτους ηγέτες. Μας λένε τώρα ότι σε περίπτωση που θα παίρναμε και τυπικά την εξουσία, θα κάναμε την Ελλάδα Βουλγαρία ή Αλβανία, εφαρμόζοντας το σοβιετικό σύστημα. Κακόβουλο ψέμα, που δυστυχώς κατόρθωσαν να μας επιβάλουν οι βαμμένοι αντικομουνιστές, συνεργάτες των Γερμανών και στη συνέχεια των Άγγλων και των Αμερικανών, θάβοντας ανάμεσα στα άλλα και το γεγονός ότι εμείς οι κομουνιστές μπήκαμε πρώτοι στην Αντίσταση κατά της Χούντας, φυλακιστήκαμε, βασανιστήκαμε, γιατί;

Για να φέρουμε τη σημερινή Δημοκρατία με επικεφαλής έναν αντίπαλό μας, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αποδεικνύοντας ότι αγαπάμε περισσότερο τη χώρα μας και το λαό μας από το κόμμα μας. Ακριβώς το ίδιο ήμαστε και τότε, στα 1944, που βάζαμε την πατρίδα και το λαό μας πάνω απ' όλα.

Και το σύστημα που θα εφαρμόζαμε θα ήταν η Λαϊκή Δημοκρατία, δηλαδή το Πρόγραμμα Διακυβέρνησης όπως το είχε συντάξει ο Γληνός στο βιβλίο του Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ. Με τη Σοβιετική Ένωση, όπως και με όλες τις χώρες, θα είχαμε σχέσεις ισοτιμίας. Η ανεξαρτησία της χώρας ήταν ένα από τα πολυτιμότερα ιδανικά μας. Άλλωστε ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, στα 1945, δήλωσε <<Ισότιμες σχέσεις με την Αγγλία και τη Σοβιετική Ένωση>>.

Ποιοι ήμαστε τότε εμείς; Ήμαστε η γενιά των Ελλήνων που σταθήκαμε όρθιοι, που πρόθυμα δίναμε τη ζωή μας για την πατρίδα κι αυτό γιατί είχαμε οράματα. Υπήρχε υπερηφάνεια, ευγένεια, δίψα για μάθηση και δίψα για προσφορά για το γενικό καλό. Με άλλα λόγια, αυτή η γενιά της Εθνικής Αντίστασης υπήρξε η τελευταία γενιά των Ελεύθερων, Ανεξάρτητων, των Οραματιστών και των Καλλιεργημένων με την Αλήθεια και την Ομορφιά Ελλήνων. Και τέτοιες γενιές ένας λαός τις δημιουργεί κάθε 100, 200, 300 χρόνια. Έτσι, από κει και πέρα, άρχισε ο κατήφορος που <<επιτρέπει>> σήμερα σ' αυτούς που εμείς τους κυνηγήσαμε με τα όπλα από τη χώρα μας, τους νεοναζί, να ασχημονούν βάζοντας εξώφυλλα τη δική μας Αφροδίτη να απλώνει το χέρι σαν ζητιάνα…

Η ντροπή που νιώθω είναι απέραντη όχι  μόνο γιατί δεν μπορώ να αντιδράσω, αλλά πιο πολύ γιατί βλέπω γύρω μου όλους αυτούς τους διαμορφωμένους από τους πολιτικούς μου αντιπάλους να δέχονται αδιαμαρτύρητα τον ευτελισμό της χώρας μας, φτύνοντας έτσι πάνω στις θυσίες και στο αίμα που έχυσε η γενιά μου για μια Πατρίδα Ελεύθερη, Ανεξάρτητη και Υπερήφανη.

Άνθρωποι  όπως εσείς μένουν πνευματικά πάντα  νέοι και ανήσυχοι. Μήπως όμως φτάσαμε στο σημείο που πρέπει να παραδεχτούμε ότι η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου της Μεταπολίτευσης έφτασε στο τέλος της;

Δεν συμφωνώ  μ' αυτού του είδους τα τσιτάτα: <<Το τέλος της Μεταπολίτευσης>>. Από ποια άποψη; Και γιατί τα φορτώνουμε όλα στον πολιτικό κόσμο ξεχνώντας ότι ο όμορφος αυτός κόσμος πλάθεται κατ' εικόνα και ομοίωσιν αυτών που τον επιλέγουν, τον ψηφίζουν και τον τοποθετούν στην πλάτη μας; Δηλαδή του ίδιου του λαού, ο οποίος στην πλειοψηφία του όχι μόνο τους ανέχεται, αλλά και τους μιμείται, ειδικά στις αρνητικές συμπεριφορές, όπου κυριαρχεί η έλλειψη ήθους, μόρφωσης και πολιτισμού, με τις ίδιες απολύτως αντιλήψεις σε ζητήματα διαφθοράς και αδιαφορίας για την τύχη της χώρας. Σαπίσαμε όλοι μαζί και μακάρι να μπορούσαμε να πούμε ότι φτάσαμε στο τέλος του κατήφορου, στο σημείο ΜΗΔΕΝ. Γιατί στην ουσία μπήκαμε σε ένα σκοτεινό τούνελ και κανείς δεν ξέρει πώς και πότε θα ξαναβγούμε στο φως…

Ποια  είναι η γνώμη  σας για τη μετανάστευση στη χώρα μας, η  οποία μάλιστα  έχει και πορώδη σύνορα;

Η μετανάστευση είναι μια παλιά ιστορία, απέναντι στην οποία εμείς οι Έλληνες πρέπει να δείχνουμε μεγάλη κατανόηση και ανοχή. Εκατομμύρια συμπατριώτες μας, σπρωγμένοι βασικά απ' την ανέχεια, την πείνα και την ανεργία, πήγαν και τελικά ρίζωσαν σε ξένα μέρη. Εγώ έφυγα για να σπουδάσω, όταν όμως ύστερα από δύο χρόνια σταμάτησαν να έρχονται τα εμβάσματα, μετατράπηκα σε οικονομικό μετανάστη, που έπρεπε να ζήσει σε μια ξένη χώρα, σ' ένα ξένο μέρος, με τις δικές του δυνάμεις. Κι αυτό το μέρος ήταν, υποτίθεται, πολιτισμένο: το Παρίσι. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι αισθάνεται κανείς όταν είναι ξένος, ξεριζωμένος απ' τον τόπο του και όταν οι άλλοι – οι ντόπιοι – τον αντιμετωπίζουν σαν ξένο.

Χίλιες φορές καλύτερα, σκεπτόμουν τότε, οι φυλακές και τα στρατόπεδα που έζησα. Τα χρόνια εκείνα στο Παρίσι ήταν τα πιο επώδυνα, τα πιο βάρβαρα και σκληρά χρόνια της ζωής μου. Κι όταν κάποιος μου έλεγε «Τι θέλεις εδώ; Γιατί δεν γυρνάς στην πατρίδα σου;», μου ερχόταν να τον σκοτώσω. Έτσι, άλλωστε, έγινε και είπα μια μέρα στη Μυρτώ: «Τα μαζεύουμε και φεύγουμε», γιατί λίγο έλειψε να στραγγαλίσω έναν Γάλλο, που Χριστούγεννα, σ' ένα έρημο πάρκο, χαστούκισε τη μικρή μου Μαργαρίτα που δεν θα ήταν τότε 3 ετών, γιατί επέμενε να παίζει μπάλα με το γιο του… Μια ξένη…

Θέλω με όλα αυτά να πω ότι η αντιμετώπιση του μετανάστη είναι για μένα πρώτα θέμα ανθρωπιάς από μέρους μας κι έπειτα όλα τα άλλα. Κι αν το μπορούσα, θα άνοιγα μια τεράστια αγκαλιά να τους ζεστάνω, γιατί τους πονώ και υποφέρω μαζί τους. Να τους δώσω αυτό που δεν μας έδιναν οι ξένοι, όταν ξεριζωμένοι και απροστάτευτοι χτυπούσαμε την πόρτα τους για λίγη ζεστασιά και δεν μας την έδιναν.

Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό: και  με τη Ρωσία και  με την Αμερική. Εμείς  τι θα έπρεπε να κάνουμε;

Είπαμε  πιο πριν ότι στερούμεθα <<εναλλακτικής  διπλωματίας>>, σε αντίθεση με τους Τούρκους, που έχουν ένα μόνιμο διπλωματικό δυναμικό, που δεν αλλάζει από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, έτσι ώστε να έχουν μια σταθερότητα και μια συνεχόμενη στρατηγική στην εξωτερική τους πολιτική. Και κάνουν καλά, γιατί ειδικά η εξωτερική πολιτική πρέπει να είναι εθνική και όχι κομματική, δηλαδή ευκαιριακή και επιπόλαιη όπως η δική μας. Ειδικά εμείς, με τη σπάνια στρατηγική θέση που κατέχει στον παγκόσμιο χάρτη η χώρα μας, θα μπορούσαμε με μια σωστή -καθαρά εθνική- και ενιαία εξωτερική πολιτική να αποκομίσουμε μεγάλα οφέλη, αντί να μετράμε συμφορές. Φυσικά θα πρέπει να έχεις ως γνώμονα την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία επιλογών, καθώς και τη θέληση να την επιβάλεις. Εμείς όμως επιτρέψαμε στους κατά καιρούς <<προστάτες>> μας να επηρεάζουν από το παρασκήνιο τις επιλογές μας σύμφωνα με τα δικά τους και όχι τα δικά μας συμφέροντα, όπως λόγου χάρη τώρα με τα ανοίγματα της κυβέρνησης Καραμανλή προς τη Ρωσία και την Κίνα, που αντιμετωπίστηκαν με οργή από τις ΗΠΑ και τα τσιράκια τους που έπαιξαν βασικό ρόλο στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Αν είχαμε κι εμείς, όπως η Τουρκία, ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, ασφαλώς θα έπρεπε να επιδιώξουμε ίσες σχέσεις με ΟΛΟΥΣ τους λαούς, με βάση το αμοιβαίο συμφέρον και πάνω απ' όλα με τις ΗΠΑ, με τη Ρωσία και με την Κίνα.

Στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπεί να απαντήσω στις επιθέσεις που μου γίνονται, ότι τάχα βλέπω παντού συνωμοσίες, πίσω από τις οποίες βρίσκονται οι ΗΠΑ. Αγνοούν, τάχα, όλοι αυτοί το ρόλο του Πιουριφόι – πρέσβη των  ΗΠΑ- στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, εκτός από τη σωρεία των ενεργειών του με την άμεση εμπλοκή του στην πολιτική μας ζωή; Και αργότερα, το ρόλο της CIA στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών ή του Κίσινγκερ στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο; Και είναι αλήθεια ή ψέμα ότι αντιτίθενται στις σχέσεις μας με τη Ρωσία και με την Κίνα και κάνουν ό,τι τους είναι δυνατόν για να μην λειτουργήσει η συμφωνία μας με τη Ρωσία για τον αγωγό; Τέλος, δεν τους είναι γνωστό το γεγονός ότι έκαναν το παν για να επιβληθεί το Σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, και μάλιστα σκόρπισαν εκατομμύρια στη χώρα μας για να εξαγοράσουν διάφορους παράγοντες, προκειμένου να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ αυτού του σχεδίου «τους»; Τώρα θα περιμένουμε τα αποτελέσματα απ' αυτό τον αιφνίδιο εναγκαλισμό των κυβερνήσεων Ελλάδας – Τουρκίας… Χρειάζεται μόνο λίγη υπομονή…

Τέλος, προβλέπω ότι κάποια μέρα, που θα μαθευτούν  όλα – αν και  όταν -, ι Έλληνες  θα τρίβουν τα μάτια  τους όταν μάθουν πόσες  επιτροπές, με βαρύγδουπα και παραπλανητικά  ονόματα, όπως λόγου  χάρη για τη Φιλία (τάχα) των Λαών, για την  Ειρήνη ή την Ανάπτυξη κ.λπ. κ.λπ. χρηματοδοτούνται από διεθνείς οργανισμούς – όργανα της αμερικανικής πολιτικής – και ποιοι επώνυμοι συμμετέχουν σ' αυτές – με το αζημίωτο φυσικά -, προκειμένου να υπηρετήσουν, να προπαγανδίσουν και να «περάσουν» την πολιτική των ΗΠΑ σε χώρους ιδιαίτερα ευαίσθητους, όπως η εξωτερική μας πολιτική, η πληροφόρηση και η Παιδεία. Είναι περιττό να προσθέσουμε ότι με τη μεγάλη δύναμη που διαθέτουν χάρη στη βοήθεια της ντόπιας εξουσίας και των διεθνών πανίσχυρων κέντρων, προσπαθούν να συνθλίψουν κάθε φωνή που θα τολμήσει να εναντιωθεί στα σχέδιά τους.
Δηλαδή στα συμφέροντα της υπερδύναμης που υπηρετούν.

Πώς αισθάνεται τελικά ένας κορυφαίος πνευματικός  άνθρωπος, όπως εσείς, ζώντας στην Ελλάδα του σήμερα;

Σαν ένα  αιχμάλωτο θηρίο μέσα σ' ένα κλουβί. Γιατί αν διέθετα τις αναγκαίες φυσικές δυνάμεις, να είστε βέβαιοι ότι δεν θα στεκόμουνα στα λόγια όπως τώρα, αλλά θα προσπαθούσα με όλα τα μέσα να πείσω το λαό μας και ιδιαίτερα τη νεολαία μας για τα «πιστεύω» μου, που αφορούν το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας, προτείνοντας λύσεις ρεαλιστικές, εφικτές και σωτήριες, με τη βεβαιότητα ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει το αναγκαίο υποκειμενικό στοιχείο, δηλαδή οι υπεύθυνοι και ανεξάρτητοι Έλληνες πολίτες, που μπορούν να ανατρέψουν τα κακώς κείμενα οπλισμένοι με οράματα, σιδερένια θέληση και πρόθυμοι για αγώνες και θυσίες, ώστε να τοποθετήσουν την πατρίδα μας στο βάθρο που δικαιούται, που της πρέπει και της αξίζει.

Πόσο  σας ανησυχεί η  παρούσα κατάσταση  για την πορεία και τη βιωσιμότητα  της χώρας μας;

Δεν ανησυχώ για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Γιατί γνωρίζω καλά ότι κάτω από τη γυαλιστερή επιφάνεια της επικαιρότητας υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια ακέραιοι πολίτες που, ανεξάρτητα από όσα τους υποχρέωσαν να κάνουν στα χρόνια που πέρασαν, λόγου χάρη να ψηφίζουν υποχρεωτικά τον Α ή τον Β γιατί δεν έβλεπαν άλλη λύση, διατηρούν μέσα τους άσβεστη τη φλόγα της αγάπης για την πατρίδα τους, το σεβασμό για την αλήθεια και την αφοσίωση στα μεγάλα και ιερά ιδανικά που μας οδήγησαν σε καιρούς χαλεπούς και επομένως μπορούν να ξαναβρούν τον εαυτό τους, που είναι πλασμένος σύμφωνα με τις ιστορικές και πολιτιστικές αξίες που κανείς ποτέ δεν κατάφερε να σβήσει, σε πείσμα των εχθρών μας και των άσπονδων φίλων μας. Λαός, Ελλάδα, Ελληνικότητα, συνυφασμένα με την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και τον Πολιτισμό αποτελούν μια πανανθρώπινη κατάκτηση, που είναι καταδικασμένη να ζήσει. Και θα ζήσει.

 

O Βγενόπουλος ως αυθεντικός καπιταλιστής είναι εξ ορισμού δολοφόνος. Και μετά;

 

Άγνωστου σχολιογράφου

 

Επίσης δεν περιμένουμε από τους μπάτσους να κινητοποιούνται για να σώζουν ανθρώπους όπως δεν περιμένουμε από τ' αφεντικά να φροντίζουν για συνθήκες υγιεινής  και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς(γι' αυτούς είμαστε όλοι αναλώσιμες)

Ο βγενόπουλος και κάθε βγενόπουλος ως γνήσιος καπιταλιστής είναι δολοφόνος και εγκληματίας. Όπως συμβαίνει συνήθως θα τη γλυτώσει πέφτοντας στα μαλακά γιατί «τα λεφτά είναι πολλά άρη», τόσα που μπορούν να κλείσουν στόματα και ν'αγοράσουν την τυφλή και πάντα ανοιχτομάτα δικαιοσύνη.

Εμείς όμως; Εμείς θα μιλήσουμε για κάτι άλλο εκτός από τις φονικές τακτικές των αφεντικών; Εμείς που αρθρώσαμε λόγο και ορθώσαμε πράξεις για τις εργατικές δολοφονίες των ολυμπιακών, για τα νεκροταφεία στον έβρο, στο αιγαίο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στον ΗΣΑΠ, στο via vai, εμείς θα τολμήσουμε να μιλήσουμε για τις τερατογενέσεις (μητροπολιτικές, μάλιστα, αλλά τερατογενέσεις) που κυοφορούνται εντός μας. Αν στις αναλύσεις μας, οι μικροαστοί νοικοκυραίοι, οι ελληναράδες, έχουν μια χαρά μερίδιο στο αίμα που ρέει σε ιράκ, αφγανιστάν, σομαλία,  σουδάν (ατέλειωτος ο κατάλογος της περήφανης και ισχυρής ελλάδας), αν οι πελάτες έχουν μια χαρά συνενοχή στο τράφικινγκ και σους βιασμούς της καταναγκαστικής πορνείας, αν η εργατική τάξη των καπιταλιστικών μητροπόλεων έχει μια χαρά μεράδι στις καθημερινές γενοκτονίες που συντελούνται στη αφρική, στην αιτή, την ινδία, τότε εμείς, όλοι εμείς γιατί είμαστε απολύτως αμέτοχες στις τρεις χθεσινές δολοφονίες

Ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός  χώρος, ο χώρος της αυτονομίας, της εργατικής αυτοδιεύθυνσης  και ένα κομμάτι  της επαναστατικής αριστεράς έχει επιχειρήσει κάποιες φορές  με όρους πολιτικούς (αλλά και πρακτικούς)ν' ακουμπήσει το ζήτημα μιας αντι-βίας που βαφτίζεται κινηματική. Οι απόπειρες ωστόσο ήταν και παραμένουν στην περιφέρεια τοτεμικών ταμπού, αδύναμες, αποσπασματικές, ανίκανες να διατρανώσουν – έστω και σε επίπεδο λόγου – θέσεις  για τις πρακτικές του λυντσαρίσματος, της τυφλής βίας (ναι, υπάρχει «αυτό το φρούτο» όσο κι αν οι τηλερουφιάνοι το μεταχειρίζονται ως κολυμπήθρα του σιλωάμ για τα εγκλήματα της αστικής δημοκρατίας τους) που βρωμάει επαναστατική τεστοστερόνη, των υγειονομικών ζωνών στα εξάρχεια (ξέρετε, όχι του κράτους, τις «άλλες» εννοώ), των επιχειρήσεων «αρετής» στα πρεζόνια της πλατείας…

Όσο η συζήτηση δεν ανοίγει στο εσωτερικό μας με όρους μαζικούς, πολιτικούς και αξιόπιστους, τόσο θα παραμένουμε αμήχανες μπροστά σε τσαμπουκάδες, ψειρίσματα – και όχι απαλλοτριώσεις – ανοιγμένα κεφάλια ή νεκρούς, ή χειρότερα θα καταφεύγουμε σε συνομωσιολογίες, ή ακόμα χειρότερα, θα ανεχόμαστε να αντιμετωπίζονται αυτές οι πραγματικότητες ως παράπλευρες απώλειες κηρυγμένων και ακήρυκτων πολέμων. Και πέρα απ' τη στοχοποίηση χώρων και ανθρώπων, την καταστολή και την συκοφάντηση, τον απομονωτισμό και την αυτοαναφορικότητα, οι εξουσιαστικές λογικές θα σκυλεύουν την επαναστατική μας συνείδηση, πράξη και αξιοπρέπεια.

Υ.Γ1. Είναι η πρώτη και, φαντάζομαι, τελευταία φορά που ως χρήστρια του μέσου περνώ από την ενημέρωση και την αντιπληροφόρηση στην κατάθεση της προσωπικής μου γνώμης. Ελπίζω η ΣΟ να μη με κόψει(κάτι τέτοιο θα είχε πολύ, μα πολύ πλάκα).Δεν επιλέγω το μη σχολιασμό γιατί θέλω να δω πόσοι δεν θα το προσπεράσουν, πόσες θα με θεωρήσουν από αφελή έως ασφαλίτη και πόσοι θα προσπαθήσουν να καταλάβουν. Σε κάθε περίπτωση δεν θα επανέλθω

Υ.Γ2. Η χρήση των γραμματικών γενών υπαγορεύεται από την πολιτική αντίληψη περί τυχαίας εναλλαγής τους

 

ΠΗΓΗ: δημοσιεύτηκε χθες (6-5-2010) από virtus, http://indy.gr/analysis/o-bgenopoylos-os-aythentikos-kapitalists-einai-eks-orismoy-dolofonos-kai-meta-1

Τρία φαντάσματα πλανιούνται πάνω από το κίνημα

 

Οι «παράπλευρές απώλειες» δεν χωράνε στον αγώνα για την απελευθέρωση της κοινωνίας από το κεφάλαιο και το κράτος.

 

Του Κώστα Σβόλη

Στα πρόσωπα όλου αυτού του κόσμου έβλεπες την αισιοδοξία που γεννάει ο αγώνας, την ελπίδα ότι η συλλογική αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τις πολιτικές που μας οδηγούν στην μουντή πραγματικότητα της κοινωνικής χρεωκοπίας που θέλουν να μας επιβάλουν για να μην χάσουν τα κέρδη τους τα ντόπια και ξένα αφεντικά των ζωών μας.

Αυτό το μέγα πλήθος των απεργών δεν διαλυόταν από τα σύννεφα των δακρυγόνων, αντιστεκότανε στις δολοφονικές επιθέσεις των ανδρών των ΜΑΤ, κράταγε τις αλυσίδες των μπλοκ και το ένα μπλοκ στεκότανε αλληλέγγυο στο διπλανό του (τουλάχιστον για στην πορεία που ξεκίνησε από το μουσείο), επέμενε να βρίσκεται στο δρόμο παρόλη την ένταση της καταστολής…

Και όμως  με την κυκλοφορία της  τραγικής είδησης για τον θάνατο των τριών εργαζομένων της marfin, αυτή την αποφασιστικότητα την διαδέχτηκε μια αμήχανη σιωπή, ένας κόμπος στο λαιμό και ένα μούδιασμα, σαν να βλέπεις έναν εφιάλτη και προσπαθείς να ξυπνήσεις όπως είπε χαρακτηριστικά κάποιος σύντροφος.

Η εύκολη λύση απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση θα ήταν να επισημάνουμε τις πραγματικές εγκληματικές ευθύνες του Βεγνόπουλου και την φυσική και ηθική του αυτουργία στην δολοφονία των τριών εργαζομένων, όπως άλλωστε έχουν κάνει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της marfin μέσα από διάφορα σάιτ και μπλοκ (ευθύνες που ξεκινάνε με το ότι οι εργαζόμενοι εκβιάστηκαν να παραμείνουν στην εργασία τους ενώ έξω είχαν ξεκινήσει οι συγκρούσεις και φτάνουν μέχρι τις κλειδωμένες πόρτες και τα ανύπαρκτα μέτρα πυρασφάλειας). Θα μπορούσαμε για άλλη μια φορά να καταδείξουμε την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης, καθώς και το ρόλο των ΜΜΕ στην προσπάθεια τους να ανακόψουνε το κύμα της λαϊκής αντίστασης στις επιλογές των κυρίαρχων και να σπιλώσουν τα πιο ριζοσπαστικά και συγκρουσιακά τμήματα του κινήματος. Όλα αυτά πρέπει να ειπωθούν και έχουν ειπωθεί, όμως δεν αρκούν.

Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει την περίπτωση της προβοκάτσιας, όμως ούτε μια τέτοιου τύπου «σεναριολογιά» είναι η ουσία του ζητήματος. Σε άλλο σημείο πρέπει να επικεντρώσουμε εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αλλά και με την υπόλοιπη κοινωνία.

Ο κίνδυνος για ένα τέτοιο τραγικό συμβάν έχει επισημανθεί από διάφορες πλευρές εδώ και πολύ καιρό και μάλιστα στα πλαίσια του ίδιου του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού χώρου, και μάλιστα από ανθρώπους ή και συλλογικότητες που δεν απορρίπτουν  συλλήβδην τις συγκρουσιακές πρακτικές.

Η απόσταση όμως από αυτά μέχρι την διάχυτη τυφλή βία, η οποία ασυνείδητα ή συνειδητά αντιλαμβάνεται ως εχθρό την ίδια την κοινωνία είναι τεράστια.

Αν αγωνιζόμαστε ενάντια  στην κρατική βία δεν είναι γιατί θέλουμε να γίνουμε συμμέτοχοί στην φρίκη και τον τρόμο που εξαπολύει το κεφάλαιο και το κράτος απέναντι στην κοινωνία, αντίθετα γιατί ως κομμάτια αυτής της κοινωνίας θέλουμε να την δούμε- να μας δούμε απαλλαγμένους από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Ένας τέτοιος αγώνας απαιτεί την πλήρη συνείδηση των πράξεων και των πολιτικών ευθυνών που έχει όποιος επιλέγει να σταθεί από την πλευρά του κινήματος.

Άρα δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε με εχθρότητα απέναντι σε όσους είτε  ασυνείδητα, είτε συνειδητά επιλέγουν να παίξουν το παιχνίδι της εξουσίας: «όλοι εναντίων όλων».

Αν ο ευρύτερος αντικαπιταλιστικός χώρος και πιο συγκεκριμένα ο αναρχικός/ αντιεξουσιαστικός χώρος δεν απομονώσει, όχι απλά αυτές τις πρακτικές, αλλά κυρίως  αυτές τις μηδενιστικές – Νατσαγεφικές αντιλήψεις και νοοτροπίες θα γκρεμίσει πολύ γρήγορα ό,τι με αγώνα έχτισε όλα αυτά τα χρόνια, χάνοντας όχι μόνο την κοινωνική απεύθυνση και το κοινωνικό έρεισμα που έχει αυτή την στιγμή, αλλά και την ίδια του την επαναστατική ηθική υπόσταση.

 

Kostas Svol

 

ΠΗΓΗ: Μαΐου 6, 2010 – Δημοσιεύθηκε από Candia Alternativ@

 

http://candiaalternativa.wordpress.com/2010/05/06/%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C/

 

και

 

http://indy.cc.ece.ntua.gr/analysis/tria-fantasmata-planioyntai-pano-apo-to-kinima/@@view?set_language=en

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Στον αγώνα και την αγωνία μου υπάρχω.

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Δεν είμαι έτοιμος σου λέω

Φύγε,  μη με τραβάς απ' το μανίκι

Ένας ερωτευμένος  είμαι

Είναι ιεροσυλία να σκοτώνεις

τον έρωτα

Η ίδια η ζωή είναι ο έρωτας

Δεν μπορώ να ‘ρθω, φύγε

Είμαι ερωτευμένος με την ζωή

Αγαπώ, ακόμα και τους μίζερους

δρόμους, με τα βρώμικα σπίτια,

Αγαπώ, ακόμα και τις πίσω αυλές

με τα τεντωμένα σχοινιά

Εκεί που κρέμονται οι άδειες ζωές

σαν άδεια πουκάμισα,

νοτισμένες στη σκουριά των αξιών

 

Δεν είμαι έτοιμος σου λέω, φύγε

Έρχεσαι απρόσκλητος,

μονοσάνταλος

Να μου αμφισβητείς τη ρότα

Δεν θησαύρισα αρκετό πόνο

για την επιστροφή μου

Με την απόχη του νου μου

Κυνηγάω  ψυχές ερωτημάτων

στα λιβάδια της ανεπάρκειας

Δένουν την γλώσσα μου

οι βρόγχοι της αμφισημίας

Τσακίζεται το καράβι μου

Στα βράχια των αντιφάσεων

 

Αισθάνομαι μεγάλη μοναξιά

κάτω απ' το φεγγάρι

Και η αδικία κόμπος στο λαρύγγι μου

Όμως αντέχω

Θέλω να παλέψω ακόμα, φύγε

Βαθειά στη στάχτη τ' όνειρο

Φυλάει ζηλότυπα την σπίθα

Και η αγάπη ακόμα ξεχειλίζει

 

Φύγε τώρα

Κι όταν έρθει η ώρα, υπόσχομαι

Να κρεμάσω στο παράθυρο, σινιάλο

Μαύρο μαντήλι

Θα σε περιμένω στα σκαλιά

γαλήνιος

Δεν θα μπορώ να παλέψω τότε

Ξέρεις μόνο στον αγώνα μου

και στην αγωνία μου, υπάρχω

Γι' αυτό  και θα ‘ρθω, αδιαμαρτύρητα

Τώρα όμως άσε με,

έχω πολλά να κάνω αυτή την εβδομάδα

Δύο συγκεντρώσεις, μια διαδήλωση

και ένα ποίημα

 

                                  10 Ιανουαρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Τα γουρούνια του Ηράκλειτου

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Καθάρσεις! Αυτοκαθάρσεις! Διαφάνειες! Ανατροπές! Αλλαγές! Και άλλα τέτοια «ηχηρά παρόμοια» υπόσχονται οι «κατά συρροή» αναξιόπιστοι πολιτικοί μας.

Και ταυτόχρονα διατείνονται ότι συναισθάνονται τα σφάλματά τους και πως είναι αποφασισμένοι ν' αλλάξουν.

Που σημαίνει ότι από τούδε οι λύκοι δίπλα-δίπλα με τ' αρνάκια θα βοσκάνε χορταράκια.

Και, επειδή μέχρι τώρα, κάποιοι τους έπαιρναν στα σοβαρά και έδιναν βάση σε τέτοιους παραλογισμούς, τους δώσαμε τη δυνατότητα και την ευκαιρία να μας φέρον ως εδώ, που μας έφεραν.

Και, ασφαλώς, τίποτε δεν μας πείθει ότι έχουν κάποια συναίσθηση ή διάθεση για κάθαρση ή αλλαγή.

Γιατί, αν είχαν έστω και λίγη ντροπή και φιλότιμο, θα αποσύρονταν απ' τη δημόσια ζωή. Και δεν θα μας ξαναπαρουσίαζαν τις αποκρουστικές τους φάτσες με τους ανοητόλογους αντίλογους στα βρώμικα πλυντήρια της τηλεοράσεως…

Κι αν ακόμη υποτεθεί ότι κάποιοι απ' αυτούς-ελάχιστοι- πιστεύουν σε κάποια αλλαγή-πράγμα πολύ αμφίβολο- αυτό είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτο.

Και αυτό δεν το ισχυριζόμαστε εμείς, αλλά ο Μέγας Ηράκλειτος. Που λέει, γι' αυτές τις περιπτώσεις, ότι η κάθαρση είναι σαν το μπάνιο των γουρουνιών μέσα στο βούρκο.

Γιατί το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα και τα σπρεντς των μαυραγοριτών και των τοκογλύφων, με επιστέγασμα την τωρινή ταφόπλακα του ΔΝΤ, δεν οφείλονται απλά και μόνο σε κάποια πρόσωπα.

Οφείλονται στο δολοφονικό κοινωνικό καθεστώς. Που απ' την αρχή ως το τέλος είναι η ίδια η δικτατορία του Αντίχριστου. Κάτω απ' τις οποιεσδήποτε παραλλαγές και μεταμορφώσεις του.

Και ο εξοστρακισμός κάποιων προσώπων δεν είναι, παρά το ελιξίριο της εξαπάτησης και του αποπροσανατολισμού του λαού απ' την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Είναι το κλάδεμα του δέντρου της διαφθοράς, για να συνεχίσει να παράγει ολοένα και ληστρικότερους καρπούς.

Το θέμα δεν είναι ν' αλλάξουν αυτοί. Γιατί αυτό ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί. Εκτός και αν δούμε τον ήλιο ν' ανατέλλει απ' τη δύση και να δύει στην ανατολή….

Το θέμα είναι αν, ύστερα απ' την οδυνηρή μας αυτή εμπειρία, σκοπεύουμε να σοβαρευτούμε και ν' αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Αν, δηλαδή, είμαστε αποφασισμένοι να απορρίψουμε όλους αυτούς, συλλήβδην και αδιαιρέτως!

Έτσι ώστε να 'ρθουν στο προσκήνιο κάποιοι άνθρωποι, με γνώση των προβλημάτων και διάθεση να τα' αντιμετωπίσουν. Που πριν και πάνω απ' όλα να διαθέτουν αποδεδειγμένη ευσυνειδησία και εντιμότητα.

Παράλληλα όμως είναι πρωταρχική ανάγκη να στηριχτούμε, όσοι μπορούν, στους εαυτούς μας και στη γη μας. Που έθρεψε γενεές γενεών Ελλήνων. Και μάλιστα κάτω από αφάνταστα δυσκολότερες συνθήκες.

Είναι λυπηρό το φαινόμενο να βλέπουμε στρατιές νέων να γεμίζουν τις καφετέριες. Τρέφοντας οδυνηρές αυταπάτες, με βάση τις φρούδες ελπίδες, που μας σερβίρουν οι επαγγελματίες του ψεύδους και της απάτης πολιτικάντηδες.

Όταν τεράστιες εκτάσεις πολύτιμης γης, που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν επάρκεια αγαθών και πακτωλό πλούτου, μένουν παρατημένες και αναξιοποίητες.

Αν όμως κι εμείς, σαν τα γουρούνια του Ηράκλειτου, εξακολουθήσουμε να παίρνουμε το μπάνιο μας μέσα στο βούρκο του άθλιου αυτού κατεστημένου-με τους δικούς μας και με τους ξένους μαυραγορίτες και τοκογλύφους-τότε ύστερα απ' τα χειρότερα να προσδοκούμε τα χείριστα.

Τίποτε δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε, αν δεν εγκαταλείψουμε το βούρκο του κατεστημένου και δεν αποφασίσουμε να κολυμπήσουμε στη θάλασσα του δίκιου και της αλήθειας.

Στη θάλασσα που θα δημιουργηθεί απ' τον ιδρώτα του προσωπικού μας μόχθου.

Αρκεί, βέβαια, τη θάλασσα του ιδρώτα μας να μην την εμπιστευόμαστε-όπως μέχρι τώρα-στους εξ επαγγέλματος απατεώνες και εκμεταλλευτές…

 

παπα-Ηλίας, 5-5-2010

 

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Με τον καθηγητή αναλώσιμο, εκπαίδευση δεν μπορεί να υπάρξει

 

Συνέντευξη της Μαρίας Δανιήλ*

 

Συζήτηση με την πρόεδρο της ΕΛΜΕ Ν. Σμύρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου Μαρίας Δανιήλ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος των εκπαιδευτικών. Τη συνέντευξη πήρε ο Στάθης Κουτρουβίδης.

 

*Τι σημαίνουν τα μέτρα όσον αφορά την παιδεία και τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση;

-Η εκπαιδευτική κοινότητα είναι αντίθετη στη λογική των περικοπών που ήδη έχουν αποφασιστεί, και με βάση τις πιστώσεις του υπουργείου Παιδείας. Άλλωστε, ό,τι είχε υποσχεθεί ο πρωθυπουργός προεκλογικά ήδη εξανεμίζεται. Αυτό που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι η σύνθλιψη των εργασιακών σχέσεων και η περαιτέρω μείωση των κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού για την εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση μέσα στο σχόλειο, τα παιδιά δεν μαθαίνουν, και το σύνθημα που προβάλλεται τα τελευταία χρόνια «το μαθαίνω πώς να μαθαίνω», δεν έχει κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο. Είχε υποσχεθεί επίσης, κατά την προεκλογική περίοδο ένα δις προς την εκπαίδευση, το οποίο βέβαια επ' ουδενί σήμερα, δεν αναφέρεται, ούτε βέβαια συζητιέται το αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας σχετικά για το 5% του ΑΕΠ. Όλα αυτά σημαίνουν χωρίς αμφιβολία, την πλήρη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου και της συνολικής του λειτουργίας.

 

*Με τη δραματική μείωση των ποσών που κατευθύνονται προς την εκπαίδευση, δημιουργούνται τεράστια κενά προσωπικού. Πώς σχεδιάζει η κυβέρνηση να τα καλύψει; 

-Η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μια φιλολογικού τύπου συζήτηση, υποστηρίζοντας ότι τάχα, κενά δεν θα υπάρξουν τον Σεπτέμβριο. Αυτή η επιλογή της κυβέρνησης βασίζεται στην εκτίμηση ότι υπάρχουν πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί αποσπασμένοι σε άλλες υπηρεσίες. Αυτό ακόμα και αν είναι σωστό, έχει σημασία να τονιστεί ότι είτε καλύπτουν σημαντικές ανάγκες είτε εξυπηρετούσαν τις κομματικές λογικές των δύο μεγάλων του πολιτικού συστήματος. Ωστόσο, η κυβέρνηση αποφεύγει να μιλήσει για προσλήψεις για παράδειγμα, στο διοικητικό προσωπικό του υπουργείου Παιδείας. Το πρόβλημα επομένως, δεν θα λυθεί με αυτόν τον τρόπο, διότι θα αντιμετωπίσει πρόβλημα η λειτουργία των υπηρεσιών στους οποίους ανήκαν οι αποσπασμένοι. Την ίδια στιγμή όμως, και αυτό δυστυχώς είναι πιο επικίνδυνο, έχει εξαγγείλει ότι θα μειώσει δραστικά τους αριθμούς τόσο των ωρομίσθιων και αναπληρωτών όσο και του υπάρχοντος μόνιμου προσωπικού, θεωρώντας ότι πρόκειται για υπεράριθμο. Εμείς ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζουμε τεράστια κενά εκπαιδευτικού προσωπικού, με αποτέλεσμα τα κενά αυτά όχι μόνο να μειωθούν αλλά να αυξηθούν.

Στο σχέδιο μάλιστα εντάσσεται η ρύθμιση το υπουργείο τους θεωρούμενους υπεράριθμους εκπαιδευτικούς να είναι σε θέση να τους μετακινεί όχι με βάση ορισμένα κοινωνικού τύπου κριτήρια, αλλά όπου θεωρεί ότι έχει ανάγκες.
Με αποτέλεσμα, εκπαιδευτικοί που είναι υπεράριθμοι να μετακινούνται όχι μόνο στο πλαίσιο του ίδιου νομού, αλλά, ακόμα και εκτός νομού. Οι εκπαιδευτικοί με αυτόν τον τρόπο γίνονται ένας περιφερόμενος θίασος.
Τι θα βιώνει επομένως ο απόφοιτος των εκπαιδευτικών σχολών;
Θα βιώνει την απόλυτη ανασφάλεια. Η υπουργός και η κυβέρνηση κρατά εφόρου ζωής ομήρους τα παιδιά που θα ολοκληρώνουν τις σπουδές τους. Η ανασφάλεια θα είναι εντυπωσιακή.Οι απόφοιτοι των σχολών θα συνεχίζουν να ψάχνουν να βρουν εκπαιδευτικά εφόδια για να γίνουν ακόμα πιο προσοντούχοι, μήπως και τυχόν διοριστούν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η ανεργία όλο και περισσότερο θα γιγαντώνεται.

 

*Προβλέπεται σημαντική μείωση προσωπικού, αναζήτηση χρημάτων, άρα μιλάμε για πλήρη υποβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού;

-Το πολυνομοσχέδιο στηρίζεται ακριβώς στο σύμφωνο σταθερότητας. Το πρόταγμα του υπουργείου είναι πρώτα ο μαθητής. Πώς όμως θα είναι πρώτα ο μαθητής, χωρίς την εργασιακή ασφάλεια στους εκπαιδευτικούς. Ήδη η υπουργός έχει μιλήσει για 17.000 χιλιάδες λιγότερες θέσεις εκπαιδευτικών. Ένα κομμάτι του κλάδου θα μείνει χωρίς δουλειά. Μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο που ο καθηγητής αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμος, εκπαίδευση δεν μπορεί να υπάρξει. Θα υπάρχει ένα ασφυκτικό εκπαιδευτικό πλέγμα στους ανθρώπους που θα επιλέξουν να μπουν στην εκπαίδευση. Το πτυχίο δεν αρκεί, χρειάζεται πιστοποιητικό εκπαιδευτικής επάρκειας, ούτε αυτό θα είναι αρκετό, θα χρειάζεται ακόμα να περάσει μια και δύο φορές από τον ΑΣΕΠ, ούτε αυτό θα είναι αρκετό, θα χρειάζεται να έχει μεταπτυχιακά ή και ξένες γλώσσες. Ακόμα και αν καταφέρει να διοριστεί, θα επικρέμεται πάνω του ο ορίζοντας της απόλυσης, καθώς ύστερα από δύο χρόνια θα πρέπει να αξιολογηθεί και αν κριθεί ακατάλληλος, θα αναγκάζεται να αποχωρήσει. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το δρόμο του αγώνα, προκειμένου να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας. Ήδη έχουν εξαγγελθεί απεργιακές κινητοποιήσεις και γενικές συνελεύσεις για να δούμε πώς θα προχωρήσει η αντιπαράθεση. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πώς και πόσο θα εκφραστεί αυτή η αντιπαράθεση. Η αρχή μπορεί και πρέπει να γίνει με τις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, για να δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση.

 

*Η ίδια φιλοσοφία διέπει και το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας;

-Τα πράγματα δυστυχώς γίνονται πολύ πιο επικίνδυνα με το πολυνομοσχέδιο της υπουργού Παιδείας, καθώς με αυτό παραπέμπεται η εκπαιδευτική λειτουργία στο πλαίσιο ενός σχολείου προσιδιασμένου ακόμα περισσότερο από ό,τι είναι σήμερα στις ανάγκες της αγοράς. Η κ. Διαμαντοπούλου μέσω αυτού προσπαθεί να προωθήσει την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Αυτό σημαίνει ότι θα κληθούν να αξιολογήσουν το κάθε σχολείο οι σύλλογοι των καθηγητών. Η πρώτη προτεραιότητα της σχολικής μονάδας θα είναι η ανάγκη εύρεσης χρημάτων και πόρων. Αυτό θα οδηγήσει με τη σειρά του στην προσπάθεια εξεύρεσης πόρων είτε με τη συμβολή των γονέων είτε τη σύνδεση του εκπαιδευτικού συστήματος με την αγορά, ακόμα και για τις λειτουργικές ανάγκες του σχολείου. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν θα θυμίζει σε τίποτα ούτε αυτό το κακό εκπαιδευτικό σύστημα που ολόκληρες γενιές ανθρώπων γνώρισαν.

 

* Η Μαρία Δανιήλ είναι πρόεδρος ΕΛΜΕ Καλλιθέας – Ν. Σμύρνης – Μοσχάτου.

 

ΠΗΓΗ:   ΕΠΟΧΗ, 2/5/2010

Τα μέτωπα του πολέμου:

 

Η σημερινή εξέλιξη της κρίσης, τα υπόλοιπα στάδια της, η επιχειρούμενη μεταφορά «πόρων» στα δημόσια ταμεία, οι συνέπειες των ΔΝΤ-ΕΕ μέτρων, καθώς επίσης τα πλεονεκτήματα μίας ελεύθερης Ελλάδας

 

 

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, το δεύτερο στάδιο της «χρηματοπιστωτικής κρίσης» κορυφώθηκε πιθανότατα το 2008 – ενώ ακόμη δεν γνωρίζουμε την πλήρη έκταση του. Η «υποψία» μας αυτή οφείλεται στο ότι, η «διαδικασία» της παροχής πιστώσεων, με ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης, συνεχίζεται ακόμη και σήμερα στις Η.Π.Α. – με διάφορα «τεχνάσματα», καθώς επίσης με τη συμμετοχή των κρατικών κυρίως τραπεζικών ιδρυμάτων (Freddy Mac και Fannie Mae). Φυσικά, στο τέλος θα κληθούν ξανά οι αμερικανοί πολίτες να αναλάβουν τις συνέπειες των «χειρισμών» της κυβέρνησης τους – κρίνοντας από τα τεράστια ελλείμματα (άνω του 1,5 τρις $), το «τύπωμα» χρημάτων, καθώς επίσης από το συνεχώς αυξανόμενο δημόσιο χρέος της υπερδύναμης.   

Περαιτέρω, τα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα της «δύσης» (τράπεζες κλπ), αφού βρέθηκαν σε πραγματικά άθλια κατάσταση, διασώθηκαν τελικά από τα κράτη – με τη «βοήθεια» των χρημάτων (φορολογικών, πληθωριστικών) των Πολιτών τους, οι οποίοι δυστυχώς αποδέχθηκαν αδιαμαρτύρητα την «καταδίκη» τους (Αμερικανοί, Γερμανοί, Ιρλανδοί κα). Ουσιαστικά λοιπόν, «μεταφέρθηκαν» οικονομικοί πόροι από τους ιδιώτες στις τράπεζες, αυξάνοντας προφανώς το συνολικό ιδιωτικό χρέος. Στη συνέχεια, το τραπεζικό σύστημα αυτονομήθηκε, κατευθύνοντας τα ποσά της «διάσωσης» του όχι στην πραγματική Οικονομία (επενδύσεις, θέσεις εργασίας κλπ), αλλά στις κερδοσκοπικές χρηματοπιστωτικές αγορές – απειλώντας ταυτόχρονα τους «πάλαι ποτέ» σωτήρες του. 

Ευρισκόμενοι τώρα στο τρίτο στάδιο της χρηματοπιστωτικής κρίσης (άρθρο μας: ΠΡΩΣΟΙ, ΓΑΛΑΤΕΣ & ΣΑΞΟΝΕΣ: Τα έξι διαφορετικά στάδια της κρίσης, οι ευρωπαϊκές ανισορροπίες, η περιορισμένη διάρκεια των νομισματικών ενώσεων, η «συνεταιριστική» νοοτροπία της Ένωσης, οι φυλετικές διαμάχες και ο Ελληνικός παράγοντας  21/3/2010), διαπιστώνουμε την ύπαρξη πολλαπλών «πολεμικών μετώπων» – προερχομένων κυρίως από τη «διάσωση» των τραπεζών η οποία, όπως αναλύσαμε, προκάλεσε μία τεράστια ανισορροπία στο «δυτικό σύστημα»:

(α)  Στο πρώτο μέτωπο «εμφανίζεται» το πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα από τη μία πλευρά, με τα εθνικά κράτη τοποθετημένα απέναντι του – εν πρώτος τα μικρότερα, ενώ τα μεγαλύτερα (ενδεχομένως με πρώτη τη Μ. Βρετανία, μετά τις εκλογές) θα ακολουθήσουν στο τέλος (άρθρο μας: ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ: Η επίθεση των κερδοσκόπων στο «σύστημα», η τεράστια απειλή που «ελλοχεύει» για τον πλανήτη, καθώς επίσης η πιθανότητα να εξέλθει η χώρα μας από τη μεγαλύτερη κρίση της Ιστορίας της, χωρίς να υποχρεωθεί σε συμβιβασμό  28/4/2010).

Οι υπερμεγέθεις τράπεζες των ισχυρότερων κρατών της «δύσης», όπως η Goldman Sachs και η Deutsche Bank, αυτονομημένες από τις χώρες τους, στοιχηματίζουν τεράστια ποσά (όπως στα CDS, ενώ δεν εγκαταλείπουν εύκολα τη μάχη) εις βάρος των ασθενέστερων Οικονομιών – έχοντας πλέον τη βεβαιότητα πως, είτε θα κερδίσουν τα πολλαπλάσια, είτε θα διασωθούν από τις εθνικές κυβερνήσεις τους. Όμως, οι πρώτες απώλειες είναι ήδη γεγονός, μετά την άρνηση ουσιαστικά της ΕΚΤ να υποκύψει στις αξιολογήσεις των «τριών αδελφών» – τουλάχιστον όσον αφορά τα Ελληνικά ομόλογα.        

 

(β)  Το δεύτερο αφορά τις Η.Π.Α. οι οποίες, πιστές στο αξίωμα του Clausewitz (η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση), τοποθετήθηκαν «πολεμικά» απέναντι στην Ευρωζώνη, προωθώντας τα πιόνια τους ανάλογα, στην παγκόσμια σκακιέρα (άρθρο μας: ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ: Τα όπλα «αιχμής» της αμερικανικής υπερδύναμης, η «επέλαση» στην Ευρώπη, το «ημερολόγιο» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα «παιχνίδια εξουσίας», το «εξιλαστήριο θύμα», ο ύπατος αρμοστής και τα συμπεράσματα  21/4/2010). Τα συναλλαγματικά οφέλη κυριαρχούν εν πρώτοις, με το δολάριο να κερδίζει άνετα τη μάχη – με «έπαθλο» τη «μονοπωλιακή» διατήρηση του, στο «βάθρο» του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.

(γ)  Το τρίτο έχει σχέση με την ίδια την Ευρωζώνη και τις χώρες της (κατ' επέκταση με ολόκληρη την ΕΕ), οι οποίες αγωνίζονται να αποφύγουν την ηγεμονία της Γερμανίας – την οποία δυστυχώς μόλις αντιλήφθηκαν (άρθρο μας: ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: Η ραγδαία εξελισσόμενη «δημοσιονομική κρίση», σηματοδοτεί το ξεκίνημα ενός επικίνδυνου «εμφυλίου πολέμου» ο οποίος, με αφετηρία την Ευρωζώνη, απειλεί να επεκταθεί σε όλες τις ανεπτυγμένες «δυτικές» οικονομίες  19/1/2010). Η ενδεχόμενη «απόσυρση» της Γερμανίας από το Ευρώ διαγράφεται ήδη «αχνά» στον ορίζοντα, αφού έχει πλέον ολοκληρωθεί η λεηλασία των «εταίρων» της – ενώ η «παραγωγική μηχανή» της είναι μάλλον απαραίτητη σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς τα «εμπόδια» του κοινού νομίσματος.       

(δ)  Το τέταρτο επικεντρώνεται στους Πολίτες, στο εξωτερικό των χωρών τους. Για παράδειγμα, οι «καταληστευμένοι» από την κυβέρνηση τους Γερμανοί Πολίτες, οι οποίοι πλήρωσαν από τους δικούς τους πόρους τα σφάλματα των τραπεζών τους στις Η.Π.Α., ενώ υπέμεναν μειώσεις μισθών τα τελευταία 10 χρόνια, τοποθετούνται εναντίον των Ελλήνων Πολιτών – στα πλαίσια της «πλύσης εγκεφάλου» που τους ασκείται σκόπιμα, από ορισμένα «στρατευμένα» ΜΜΕ της χώρας τους.

Με τον «έξυπνο» αυτό τρόπο, η κυβέρνηση τους κατορθώνει σχετικά εύκολα να τους αποπροσανατολίσει – ισχυριζόμενη ότι, η σημερινή μείωση του βιοτικού επιπέδου τους, οφείλεται στα μελλοντικά δάνεια που ενδεχομένως θα δοθούν στην Ελλάδα – όχι στις ηγεμονικές βλέψεις του «πρωσικού κράτους» τους, όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα.

Έτσι, «ξεχνούν» πως οι πραγματικοί μισθοί τους μειώθηκαν πάνω από 15% μετά την είσοδο της χώρας τους στην Ευρωζώνη (ένα απείρως μεγαλύτερο ποσόν, από το μέρος του δανείου που τους αναλογεί για την Ελλάδα), καθώς επίσης ότι οι ίδιοι έχουν κληθεί να πληρώσουν τις επισφάλειες εκατοντάδων εκατομμυρίων € των τοπικών τραπεζών τους – οι οποίες ανήκουν στο γερμανικό δημόσιο και διευθύνονται από, ανεπαρκείς προφανώς, «δημόσιους λειτουργούς».

(ε)  Το πέμπτο «μέτωπο» ορίζεται από τους «γηγενείς» Πολίτες στο εσωτερικό των χωρών τους (επίσης από τους αυτόχθονες και τους αλλοδαπούς, με έμμεσα επακόλουθα το ρατσισμό ή την ξενοφοβία), οι οποίοι τοποθετούνται έντεχνα, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τους, σε αντιμαχόμενες «παρατάξεις». Για παράδειγμα, στην Ελλάδα διαπιστώνουμε ότι, ο τεράστιος δανεισμός του κράτους δημιουργεί, μέσα από την κρίση, δύο «σύγχρονες» τάξεις, με νέες «ταξικές» διαφορές – γεγονός  που «συμβαδίζει» ουσιαστικά με το γνωστό μας «διαίρει και βασίλευε».

Οι τάξεις αυτές είναι ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, με περίπου 1.000.000 μόνιμους «μισθοφόρους», «αιρετούς άρχοντες» και έμμισθα κομματικά στελέχη (αυτό που στην ουσία ονομάζουμε «Κράτος»), καθώς επίσης ο ιδιωτικός τομέας, με περίπου 4.000.000 εργαζομένους πολίτες, ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες. Προς στιγμήν δε φαίνεται να έχει κερδίσει μία μάχη ο ιδιωτικός τομέας, αφού τα άμεσα μέτρα «εξυγίανσης» της Ελληνικής Οικονομίας περιόρισαν τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων – ενδεχομένως με στόχο να ικανοποιηθεί η μεγαλύτερη ομάδα, ο ιδιωτικός τομέας, ξεχνώντας και αυτός με τη σειρά του ότι, τόσο οι έμμεσοι φόροι, όσο και η ύφεση, θα απαιτήσουν επαυξημένα τη δική του επίσης «συνδρομή», στην «αιμοδοσία» του κρατικού χρέους. 

(στ)  Το τελευταίο μέτωπο τοποθετείται μεταξύ των κρατών και των πολιτών τους, όπου τα κράτη προσπαθούν να μετακυλήσουν τις ευθύνες τους (διαφθορά, διαπλοκή, κακοδιαχείριση, υπερβολικές δαπάνες κλπ) στους Πολίτες, ενώ αυτοί με τη σειρά τους, τα όποια δικά τους σφάλματα (μειωμένη φορολογική συνείδηση, αδιαφορία για τα κοινά κα), στις κυβερνήσεις τους (άρθρο μας: ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ: Οι καινούργιοι εχθροί των κρατών, οι αντιδραστικές κοινωνίες που αναπτύσσονται ραγδαία, καθώς επίσης οι πολιτικές ηγεσίες, πιθανόν «παραγνωρίζουν» τη σημασία των συνεχώς υψηλότερων χρεών, τα οποία απειλούν «ευθέως ανάλογα» την εμπιστοσύνη των πολιτών στις χώρες τους  6/1/2010). Έτσι, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα στις μεταξύ τους «σχέσεις», το οποίο εμποδίζει «εκατέρωθεν» κάθε προσπάθεια «εξυγίανσης».        

 

ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΤΑΔΙΑ

 

Το ότι ευρισκόμαστε ακόμη στο τρίτο στάδιο, δεν σημαίνει ότι όλα τα υπόλοιπα δεν εξελίσσονται «υπόγεια» – ανεξάρτητα δηλαδή από το εάν έχουν εμφανισθεί στην επιφάνεια ή όχι. Έτσι λοιπόν, οι πολλαπλές «κοινωνικές εξεγέρσεις» (4^ο στάδιο) «κυοφορούνται», οι πολιτικές ανακατατάξεις (5^ο στάδιο) επίσης, ενώ οι γεωπολιτικές εξελίξεις (6^ο στάδιο) είναι μάλλον ορατές – ιδιαίτερα μετά την «επιβολή» του ΔΝΤ στην Ελλάδα (ουσιαστικά μία «πολεμική» βάση των Η.Π.Α., εντός της Ευρωζώνης), καθώς επίσης μετά τις «πιέσεις» που εξασκήθηκαν  από τις Η.Π.Α. προς τη Γερμανία, για να αποδεχθεί την οικονομική «ενίσχυση» της χώρας μας.

Συνεχίζοντας, η Δημοκρατία ευρίσκεται σε άμυνα, ενώ παρατηρείται μία άνευ προηγουμένου «επέλαση» του Ολοκληρωτισμού – αφού η συγκεκριμένη μορφή πολιτεύματος μπορεί να επιλύσει πολύ πιο εύκολα τα προβλήματα της ανεργίας, καθώς επίσης της αναδιανομής εισοδημάτων (άρθρο μας: PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος)  6/3/2010).  

Βέβαια, το ΔΝΤ (Παγκόσμια Τράπεζα) είναι αφενός μεν όργανο της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α., αφετέρου του αδρανούς κεφαλαίου, το οποίο στεγάζεται στη Wall Street. Ως εκ τούτου, η επιλογή της Γερμανίας να καταφύγει στις «δεξιότητες» του, με στόχο την επίλυση του Ελληνικού προβλήματος, είναι μάλλον ατυχής – γεγονός που αποδεικνύει το τεράστιο έλλειμμα ηγεσίας της μεγάλης αυτής χώρας, αλλά και των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης, τα οποία το αποδέχθηκαν. Εξ αυτού, είναι εμφανές το τεράστιο πρόβλημα της Ε.Ε., η οποία είναι αδύνατον να συνεχίσει μία αυτόνομη πορεία, μη διαθέτοντας ικανή ηγεσία.

Πόσο μάλλον αφού, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, πρόθεση του ΔΝΤ (πηγή: Spiegel) είναι να παραμείνει τουλάχιστον δέκα χρόνια στην Ελλάδα, έτσι ώστε να «επιλύσει» ριζικά τα διαρθρωτικά της προβλήματα – ενταφιάζοντας προφανώς τη Δημοκρατία, καταπνίγοντας την Ελευθερία και υποτάσσοντας τους Πολίτες (άρθρο μας: ΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: Ο καταμερισμός των ευθυνών της συνθηκολόγησης στους Έλληνες Πολίτες, στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, στις κυβερνήσεις, στους κερδοσκόπους και στην ΕΕ  25/4/2010). Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η Ελληνική κυβέρνηση συνετέλεσε τα μέγιστα στην συγκεκριμένη «επιλογή», αφού αυτή πρότεινε αρχικά τη «λύση ΔΝΤ» στην Ευρώπη, η οποία απλά την αποδέχθηκε – ενώ έκανε τα πάντα για να την προκαλέσει (εκλογές, διόγκωση του ελλείμματος, καθυστέρηση των μέτρων κλπ).

Φυσικά το ΔΝΤ, εκτός από «όργανο», είναι και μία επιχείρηση, η οποία αποβλέπει σε κέρδη. Όπως δε έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, ευρισκόμενο από το 2007 και μετά χωρίς πελάτες, ήταν υποχρεωμένο να αναζητήσει καινούργιους. Ανεξάρτητα λοιπόν από το πόσο συμμετείχε στις αιτίες που προκάλεσαν τη χρηματοπιστωτική κρίση, η πληθώρα νέων πελατών που του προμήθευσε (Ανατολική Ευρώπη, Ελλάδα κλπ), ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να του συμβεί, μετά τη δύσκολη περίοδο, η οποία ακολούθησε την «καταστροφική» διαχείριση των κρίσεων του ΄90 εκ μέρους του (Ασία, Αργεντινή, Ρωσία, Βραζιλία κλπ) – «διαχείριση» η οποία του κόστισε τη απώλεια του συνόλου σχεδόν των πελατών του. 

 

Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΠΟΡΩΝ

 

Από την παραπάνω μικρή ανάλυση συμπεράναμε, μεταξύ άλλων ότι, ουσιαστικά «μεταφέρθηκαν» οικονομικοί πόροι από τους ιδιώτες στις τράπεζες, αυξάνοντας προφανώς το συνολικό ιδιωτικό χρέος.

Όσον αφορά την Ελλάδα τώρα, επειδή η «αρρώστια» εμφανίσθηκε κατ' αρχήν στο δημόσιο τομέα της, επιλέχθηκε η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων από τους ιδιώτες, στα ταμεία του κράτους. Επειδή όμως οι Έλληνες Πολίτες μάλλον δεν «συναίνεσαν» (μειωμένα φορολογικά έσοδα), ενώ τόσο η κυβέρνηση τους, όσο και η υπόλοιπη Ευρώπη (κυρίως η Γερμανία) ήταν πεπεισμένοι ότι δεν επρόκειτο να αποδεχθούν την «αιμοδοσία», όπως οι «συμπολίτες» τους σε άλλες δυτικές οικονομίες (Η.Π.Α. κλπ), θεωρήθηκε απαραίτητος ο εξαναγκασμός τους – με τη βοήθεια του ΔΝΤ.

Άλλωστε, ήταν γνωστές οι υψηλές «φοροδοτικές» ικανότητες των Ελλήνων Πολιτών, όπως πολύ εύκολα συμπεραίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί (ας σημειωθεί εδώ ότι, το αυξημένο ιδιωτικό χρέος υποδουλώνει τους Πολίτες στο κράτος τους, αφού τους καθιστά απόλυτα εξαρτημένους από τις «υπηρεσίες» του):

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό

 

Χώρα	Συνολικό Χρέος*	Δημόσιο Χρέος**	Ιδιωτικό Χρέος
Ελλάδα	248%	124,90	123,1%
Γερμανία	285%	76,70	208,3%
Ιταλία	315%	116,70	198,3%
Γαλλία	323%	82,50	240,5%
Πορτογαλία	323%	84,60	238,4%
Μ. Βρετανία	466%	80,00	386,0%

Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*    Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό

**   Πρόβλεψη 2010

 

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, το συνολικό ιδιωτικό χρέος των Ελλήνων Πολιτών (νοικοκυριά) είναι πολύ χαμηλότερο, από το αντίστοιχο των υπολοίπων επιλεγμένων κρατών. Μία από τις αιτίες είναι η περιορισμένη «μεταφορά πόρων» εκ μέρους τους στο δημόσιο – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα των κατά πολύ χαμηλότερων «υπηρεσιών» που τους προσφέρονται, σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη. Εκτός αυτού, οι Έλληνες αναρωτιούνται (εννοούμε αυτούς που διαθέτουν πράγματι φορολογική συνείδηση), εάν τα χρήματα τους διαχειρίζονται σωστά από το δημόσιο – ότι δεν «αναλώνονται» δηλαδή στη διαφθορά, στο χρηματισμό, στις υπερβολικές δαπάνες ή στην «κάλυψη» των «εισπρακτικών» κενών που προέρχονται από τη φοροαποφυγή των πολυεθνικών (οι οποίες έχουν «αλώσει» τη χώρα τα τελευταία έτη, επιδεινώνοντας το πρόβλημα των δημοσίων εσόδων).        

Στα πλαίσια λοιπόν της ενεργοποίησης του ΔΝΤ, αποφασίσθηκε η καταναγκαστική «μετάγγιση», μέσω της αύξησης των εμμέσων φόρων, σε συνδυασμό με τη μείωση των αμοιβών (συντάξεων κλπ) – ανεξάρτητα από την τεράστια ύφεση (Stagflation), την οποία θα προκαλέσει η «θανατηφόρα» αυτή μέθοδος.

Στην προκειμένη περίπτωση οι Έλληνες, αντιμετωπίζοντας μελλοντικά έναν πληθωρισμό της τάξης του 5% (λόγω της επίδρασης των εμμέσων φόρων – τα τρομακτικά αποτελέσματα του «στασιμοπληθωρισμού», στα επιτόκια και αλλού, θα ακολουθήσουν πολύ σύντομα), με μειωμένες ή «παγωμένες» αμοιβές, θα αναγκασθούν να ρευστοποιήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία (να δανεισθούν κλπ), έτσι ώστε να αποφύγουν μία δραματική, απότομη πτώση του βιοτικού τους επιπέδου.

Επομένως, θα μεταφερθούν έμμεσα τα δικά τους περιουσιακά στοιχεία στο δημόσιο, για την εξόφληση των χρεών του – ανεξάρτητα από το εάν έχουν οι ίδιοι την ευθύνη ή όχι, όπως ακριβώς συνέβη και με τους πολίτες των υπολοίπων χωρών. Δυστυχώς, την ίδια «πορεία» θα ακολουθήσουν και τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου τα οποία, συμπεριλαμβανομένης της ακίνητης περιουσίας του, υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 350 δις € – από τα οποία όμως ένα μικρό μόνο μέρος θα συμβάλλει στην πληρωμή του χρέους (άρθρο μας: Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ: Οι αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην «παρακμή», η είσοδος του ΔΝΤ, η εφαρμογή του «διαρθρωτικού» προγράμματος του συνδίκου, τα αποτελέσματα του, καθώς επίσης τα διδάγματα για την Ευρώπη και την Ελλάδα  9/4/2010).      

Ολοκληρώνοντας, επειδή αναφέρεται ευρύτατα η «οικονομική ενίσχυση» της χώρας μας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, σαν κάποιο «δώρο» που μας προσφέρθηκε, παραθέτουμε εν πρώτοις τον Πίνακα ΙΙ.        

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Λήξη Ομολόγων, με ημερομηνία καταγραφής 29.04.2010*, σε δις €

 

Έτος	Ελλάδα	Ιταλία	Ισπανία	Πορτογαλία	Ιρλανδία
2010*	15,80	251,50	76,50	17,90	8,60
2011	31,30	192,20	84,00	15,90	4,60
2012	31,70	168,20	61,20	8,60	6,00
2013	24,90	100,40	51,50	8,20	6,00
2014	31,60	89,10	46,80	13,60	10,00
2015	21,10	85,40	24,70	9,90	0,20
2016	15,10	51,10	16,10	5,60	8,60
2017	22,10	64,40	29,80	6,20	0,00
2018	9,80	46,20	16,50	6,50	8,20
2019	24,70	86,50	28,70	7,90	14,50
2020	5,30	52,70	8,30	5,00	16,70
Σύνολο	233,40	1.187,70	444,10	105,30	83,40

Πηγή: Bloomberg

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Σύμφωνα με τον Πίνακα ΙΙ, η χώρα μας θα χρειασθεί, απλά για την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου δανεισμού της έως το 2013, το ποσόν των 103,7 δις €. Στο ποσόν αυτό, θα προστεθούν οι τόκοι και τα μέχρι τότε ελλείμματα των προϋπολογισμών της, τα οποία υπολογίζουμε αισιόδοξα (με ετήσιο μέσον όρο το 6% επί ΑΕΠ 240 δις € για τέσσερα έτη), στα 14,4 δις € Χ 4 = 57,6 δις €. Συνολικά λοιπόν θα απαιτηθούν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, 161,3 δις € δάνεια, από τα οποία έχουν εξασφαλισθεί τα 110 δις € (με βάση την ανακοίνωση του Euro group).

Προφανώς, τα 110 δις € δόθηκαν επειδή αποφασίσθηκε η «απομάκρυνση» της Ελλάδας από το διεθνές πιστωτικό σύστημα, λόγω των τεράστιων κινδύνων που προβλεπόταν για ολόκληρο τον πλανήτη – μεταξύ άλλων, σαν αποτέλεσμα των επιθέσεων των κερδοσκόπων εναντίον της, τις οποίες ουσιαστικά προκάλεσε η ανεύθυνη (αν όχι σκόπιμη) στάση της Γερμανίας, αλλά και η έμμονη ιδέα της κυβέρνησης μας να αναζητάει παντού δανεικά, αντί να ασχοληθεί με τη λήψη ουσιαστικών «μέτρων» στο εσωτερικό της (άρθρο μας: ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ: Η Ελλάδα στο επίκεντρο της αμερικανό-ευρωπαϊκής διαμάχης, τα σφάλματα μας, οι «αλλότριες» ευθύνες και ο υπερπληθωρισμός ομολόγων, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε μία καταστροφική πανδημία  23/1/2010).  

 

Δηλαδή, αντί να δανεισθεί αυτό το ποσόν η χώρα μας από τις διεθνείς αγορές, όπως συνέβαινε ανέκαθεν, θα το δανεισθεί από την ομάδα ΕΕ-ΔΝΤ. Εάν βέβαια αργότερα τα καταφέρει, τότε δεν θα χρησιμοποιήσει το δηλητηριώδες «πακέτο» που της προσφέρθηκε. Φυσικά, τα 110 δις € οφείλουν να επιστραφούν στους δανειστές με τόκους – ενώ δεν είναι καθόλου σίγουρη η «επάνοδος» της Ελλάδας στο διεθνές πιστωτικό σύστημα, από το οποίο θα χρειαστεί σύντομα τα υπόλοιπα 51,3 δις € (161,3 – 110,0).

Ακόμη λιγότερο σίγουρη είναι η επίλυση των προβλημάτων της, αφού κατέφυγε αναγκαστικά στη μείωση των ονομαστικών αμοιβών (σχεδόν ποτέ στην Ιστορία δεν έχει γίνει αποδεκτή από τους εργαζομένους) και στην αύξηση των φόρων, εν μέσω παγκόσμιας και εγχώριας ύφεσης – μη έχοντας τη δυνατότητα μίας «ανταγωνιστικής» υποτίμησης του νομίσματος της (άρθρο μας: Δημόσιο Χρέος: Μήπως θα πρέπει κάποτε να μας εξοφλήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση τις υποχρεώσεις της, επιτρέποντας μας να εξοφλήσουμε σωστά τις δικές μας;  23/4/2009).  

 

Πολύ περισσότερο, επειδή η μείωση των αμοιβών αφορά μόνο το δημόσιο τομέα, ο οποίος δεν ανταγωνίζεται τις υπόλοιπες χώρες – ενώ ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να ανταπεξέλθει με τεράστιες πληθωριστικές πιέσεις, οι οποίες πολύ πιθανόν θα «αποδεκατίσουν» έναν μεγάλο αριθμό μικρομεσαίων επιχειρήσεων της χώρας, αποβιομηχανοποιώντας την ολοσχερώς (άρθρο μας: Πληθωριστικός αποπληθωρισμός: Ένα ιδιαίτερα σκοτεινό και οξύμωρο υποθετικό σενάριο γα τις μικρές Οικονομίες  5/3/2009).  

 

Επομένως, η «αντιστροφή της τάσης» μέσω των «κλασσικών» ΔΝΤ-μεθόδων είναι εξαιρετικά αμφίβολη – με αποτέλεσμα τα «μέτρα» που λήφθηκαν να αποβούν στην κυριολεξία καταστροφικά, «εγκληματικά» ίσως για τη χώρα μας.

 

ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ  

 

Το βασικότερο πλεονέκτημα μας, είναι αναμφίβολα το μεγαλύτερο πρόβλημα μας: το διογκωμένο δημόσιο δηλαδή, το οποίο είναι η πηγή των περισσοτέρων «δεινών» μας. Ειδικότερα, από τον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί, φαίνεται καθαρά ότι, όλες οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου (αλλά και οι Η.Π.Α., η Μ. Βρετανία, η Ιαπωνία κα), έχουν αντίστοιχα προβλήματα με την Ελλάδα. Εν τούτοις, καμία από αυτές δεν έχει τόσο μεγάλα περιθώρια διορθωτικών κινήσεων, όσο η χώρα μας, ενώ από καμία χώρα δεν ζητήθηκε να αυτοκτονήσει – με την κυβέρνηση της να το αποδέχεται άνευ όρων.   

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Δημόσιο χρέος 2007 – Πρόβλεψη δημοσίων χρεών προς ΑΕΠ το 2010 στην Ευρωζώνη – Έλλειμμα 2009

 

Χώρα	Δ. Χρέος 2007 / %	Δ. Χρέος 2010 / %	Έλλειμμα / %
Ελλάδα	81,70	124,90	-12,20
Ιταλία	105,60	116,70	-5,30
Βέλγιο	86,10	101,20	-5,80
Πορτογαλία	65,80	84,60	-8,00
Ιρλανδία	21,10	82,90	-14,70
Γαλλία	66,60	82,50	-8,20
Γερμανία	65,30	76,70	-5,00
Αυστρία	61,00	73,90	-5,70
Μάλτα	60,00	70,90	-4,40
Ισπανία	35,70	66,30	-10,10
Ολλανδία	47,70	65,60	-6,10
Κύπρος	61,50	58,60	-5,70
Φιλανδία	32,90	47,40	-4,50
Σλοβενία	25,70	42,80	-7,00
Σλοβακία	34,80	39,20	-6,00
Λουξεμβούργο	2,60	16,40	-4,20
Μέσος Ευρωζώνης	53,38	84,00	-6,90

Πηγή: ΕΕ – Κομισιόν – IQ

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Για παράδειγμα, η Πορτογαλία, αποβιομηχανοποιημένη πολύ περισσότερο από την Ελλάδα (ουσιαστικά, η βιομηχανία της περιορίζεται στα τσιμέντα, καθώς επίσης στην παραγωγή ξύλου και χαρτιού), έχει ελάχιστες δυνατότητες περιορισμού των δημοσίων δαπανών της, καθώς επίσης μηδαμινή δημόσια περιουσία. Εκτός αυτού, τα χρέη του ιδιωτικού τομέα της είναι ύψους 239% επί του ΑΕΠ της – ενώ τα αντίστοιχα των Ελλήνων είναι περί το 123% του ΑΕΠ. Όσον αφορά δε το κόστος εργασίας, αυξήθηκε 5% από την είσοδο της στην Ευρωζώνη – της Ελλάδας παρέμεινε σταθερό, ενώ της Γερμανίας μειώθηκε κατά 15%.   

Επομένως, η Ελλάδα μπορεί πολύ πιο εύκολα να διορθώσει τα λάθη της, χωρίς να υποχρεωθεί στον τεράστιο στασιμοπληθωρισμό (πληθωριστικός αποπληθωρισμός), με τον οποίο «απειλείται» από το ΔΝΤ – απλά περιορίζοντας τις δαπάνες (άρθρο μας: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ: Η ανάγκη περιστολής των κρατικών δαπανών, η «συγκράτηση» των αμοιβών, η εξισορρόπηση του εμπορικού ισοζυγίου, η κερδοφορία των εθνικών επιχειρήσεων, ο περιορισμός των δημοσίων επενδύσεων και οι απαιτήσεις μας από την ΕΕ  30/1/2010). Εάν όμως «υποκύψει» στις «ΔΝΤ-μεθοδεύσεις», τότε οι δυνατότητες της μηδενίζονται – αφού το ΑΕΠ θα υποχωρήσει κάτω από τα 200 δις €, με το χρέος να εκτοξεύεται στα 400 δις € (200% του ΑΕΠ). Κατά την άποψη μας, μία λογική ηγεσία είναι αδύνατον να ακολουθήσει αυτό το δρόμο – εκτός εάν υπηρετεί άλλες σκοπιμότητες ή γνωρίζει πληροφορίες που εμάς μας διαφεύγουν.   

Στο ίδιο παράδειγμα, η Πορτογαλία, με εξαγωγές περίπου 50 δις $, είναι πολύ δύσκολο να τις αυξήσει – πόσο μάλλον με κύριο αποδέκτη των προϊόντων της την Ισπανία, η οποία πλήττεται σε τεράστιο βαθμό από την ανεργία (άνω του 20%). Η Ελλάδα όμως, με εξαγωγές περί τα 17 δις $ (τρείς φορές λιγότερες από την Πορτογαλία), είναι πολύ πιο εύκολο να τις αυξήσει – ειδικά επειδή έχει τη δυνατότητα να επεκταθεί στη Ρωσία, καθώς επίσης στις Αραβικές και λοιπές χώρες της «Ανατολής».  

Ένα επόμενο πλεονέκτημα της Ελλάδας είναι ο τραπεζικός τομέας της, ο οποίος έχει πληγεί ελάχιστα από την κρίση – σε σύγκριση τουλάχιστον με την Ιρλανδία, η οποία υποχρεώθηκε να αναλάβει χρέη 80 δις € των τραπεζών της, ή με την Ισπανία, η οποία ήδη «φοβάται» την κατάρρευση κάποιων τραπεζών της (λόγω της «υπερτιμολόγησης» των κατασκευαστικών δανείων κλπ). Επίσης οι εισηγμένες εταιρείες της οι οποίες, κάτω από ομαλές συνθήκες, θα αξιολογούνταν τουλάχιστον δύο φορές παραπάνω (ποσόν που υπερβαίνει τα 70 δις €, σε σχέση με τη σημερινή τους κεφαλαιοποίηση ).  

 

Τρίτο πλεονέκτημα είναι η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικά ομαλές τιμές των ακινήτων στην Ελλάδα – σε σύγκριση με την αντίστοιχη κατάσταση της Ισπανίας, η οποία έχει υποχρεωθεί σε τεράστια ανεργία λόγω της, στηριγμένης στα ακίνητα, ανάπτυξης της οικονομίας της (άρθρο μας: Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ: Η μαζική επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα, οι δέκα μεγαλύτεροι πιστωτές της, καθώς επίσης αναφορές στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Γαλλία  4/3/2010).

 

Τέταρτο πλεονέκτημα είναι οι καταθέσεις των Πολιτών της, οι οποίες υπερβαίνουν τα 200 δις € – οπότε θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν εσωτερικά το δημόσιο χρέος, κατά το παράδειγμα της Ιαπωνίας (δημόσιο χρέος 200% του ΑΕΠ). Ειδικά όσον αφορά αυτό το σημείο, αδυνατούμε να καταλάβουμε την άρνηση της κυβέρνησης μας να εκδώσει Εθνικά Ομόλογα – κάτι που είχαμε προτείνει τόσο εμείς, όσο και πολλοί άλλοι, έγκαιρα στο παρελθόν (άρθρο μας: ΕΘΝΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ: Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η «διττή» τους ωφέλεια και ο ευρύτερος προβληματισμός των τραπεζών, ο οποίος ενδεχομένως θα σημάνει το οριστικό τέλος της «συστημικής» παντοδυναμίας τους  30/10/2009). Ελπίζουμε κάποια στιγμή να εξηγήσει η κυβέρνηση μας τη στάση της, η οποία έχει «προβληματίσει» τους Έλληνες σε μεγάλο βαθμό.       

 

Πέμπτο πλεονέκτημα είναι η συνειδητοποίηση της Γερμανίας ότι, τυχόν χρεοκοπία χωρών της ΕΕ, θα έχει δυσμενή αποτελέσματα, όχι μόνο για το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, αλλά και για τις επιχειρήσεις – μείωση των γερμανικών εξαγωγών και απώλεια πιστώσεων. Ήδη η χώρα κατακλύζεται από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της, οι οποίες αναζητούν εξασφάλιση των εξαγωγικών τους πιστώσεων από το κράτος τους (Πίνακας IV):

 

ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Γερμανικές εξαγωγές 2009 και ασφάλειες στις 28.02.10

 

Χώρα	Εξαγωγές σε δις €	Ασφάλειες σε δις €	Ποσοστό Ασφάλισης
Ελλάδα	6,65	1,30	19,55%
Πορτογαλία	6,17	1,30	21,06%
Ισπανία	31,30	7,10	22,68%
Ιταλία	51,05	12,10	23,70%
Σύνολα	95,18	21,80	22,90%

Πηγή: Σύνδεσμος Ασφαλιστών Γερμανίας (GDV)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Οι συνολικές εξαγωγές της Γερμανίας το 2009 ήταν 803,9 δις € – επομένως, οι εξαγωγές στις τέσσερις παραπάνω χώρες αποτελούν το 11,84% του συνόλου

 

Χωρίς να επεκταθούμε περισσότερο, φαίνεται καθαρά ότι η χώρα μας έχει αρκετά πλεονεκτήματα – εάν αποφάσιζε να λύσει μόνη της τα προβλήματα της, χωρίς τη βοήθεια «εξωθεσμικών» οργανισμών. Επομένως, η προσφυγή της στο ΔΝΤ είναι αναμφίβολα ένα τεράστιο λάθος, αν όχι μία εγκληματική ενέργεια (άρθρο μας: ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009), η οποία θα έπρεπε να εμποδιστεί με κάθε τρόπο – ενδεχομένως ακόμη και με την κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων εναντίον της προσφυγής στο ΔΝΤ από τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα τα οποία, όπως τουλάχιστον ανακοινώνουν, δεν συμφωνούν, στο σύνολο τους, με μία τέτοια ενέργεια της κυβέρνησης μας.    

Ολοκληρώνοντας, οι Έλληνες Πολίτες δεν έχουν εκλέξει το ΔΝΤ για να τους κυβερνήσει ενώ, εάν η σημερινή πολιτική ηγεσία αδυνατούσε να ανταπεξέλθει με τις απαιτήσεις μίας χρηστής, ορθολογικής και ανεξάρτητης διοίκησης ενός κράτους, τότε δεν είχε κανένα λόγο να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές. Η «άγνοια» των πραγματικών μεγεθών της Ελληνικής Οικονομίας που «ισχυρίζεται» (αν και αμφιβάλλουμε τεκμηριωμένα, αφού ήταν σε όλους γνωστές οι Εκθέσεις της ΤτΕ και του ΔΝΤ από τον Αύγουστο του 2009), δεν αποτελεί προφανώς καμία δικαιολογία, αφού είναι υποχρεωμένη να ανταπεξέλθει με τα πραγματικά δεδομένα – ενώ δεν επιτρέπεται καν να σκέφτεται μία νέα, πρόωρη προσφυγή στους εκλογείς, υπό τις σημερινές, αντίξοες συνθήκες (όπως δυστυχώς έπραξε η προηγούμενη κυβέρνηση μας, οδηγώντας την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας)   

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 04. Μαΐου 2010, 

viliardos@kbanalysis.com 

 

 

* Ο κ. Β. Βιλάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου 

 

ΥΓ (05.05.2010): Δύσκολα θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς ότι, το 4^ο στάδιο της κρίσης, οι κοινωνικές εξεγέρσεις, θα ερχόταν τόσο σύντομα – κρίνοντας από τους τρείς νεκρούς σήμερα στην Αθήνα. Η «χρεοκοπία» όμως ενός κράτους ή, καλύτερα, ενός «συστήματος», παρομοιάζεται με την έκρηξη ενός ηφαιστείου, τα επακόλουθα της οποίας είναι αδύνατον να προβλεφθούν. Δυστυχώς, το τεράστιο σημερινό «έλλειμμα» ηγετών παγκοσμίως, είναι κατά πολύ μεγαλύτερο του «προϋπολογιστικού». Ας ελπίσουμε ότι δεν θα ζήσουμε «καταστάσεις» ΔΝΤ – Αργεντινής στη χώρα μας:

 

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ: Ιστορικά στοιχεία, παραλληλισμοί, οι αιτίες της κρίσης, η μεγάλη ύφεση, η υπερχρέωση, η στάση πληρωμών, τα καταναγκαστικά μέτρα της κυβέρνησης και τα αποτελέσματα τους  3/1/2010  

 

Πολιτική και Οικονομία: Πως θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης;  30/5/2009

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2100.aspx

Ελεεινοί θεατρινισμοί σε ευτελές μελόδραμα*

 

Του Γιάννη Στρούμπα

 

Η διπλωματική κινητικότητα των προηγούμενων ημερών αναφορικά με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και τις επιδράσεις της στην Ε.Ε. οδήγησε τελικά τις ευρωπαϊκές χώρες σε συμφωνία ως προς τον μηχανισμό οικονομικής στήριξης που θα ενεργοποιείται στο εξής τόσο σε σχέση με την περίπτωση της ίδιας της Ελλάδας όσο και κάθε χώρας-μέλους που θ' αντιμετωπίσει πιθανώς αντίστοιχο πρόβλημα.

---

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 294, 1/5/2010.

«Με αφετηρία τη δική μας κρίση εμπλουτίστηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πρόκειται για μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας, του ελληνικού λαού αλλά και όλης της Ευρώπης», τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου σχολιάζοντας τη συμφωνία (26/3/2010) και διαβλέποντας στο τέρμα του προβλήματος θετική εξέλιξη, επειδή οι χώρες της Ε.Ε. βρήκαν πεδίο συνεννόησης κι αλληλοϋποστήριξης, μα κι επειδή η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να λειτουργεί διαφανέστερα κι ευρυθμότερα: «Έχουμε ήδη ιδρύσει την ανεξάρτητη στατιστική υπηρεσία και αυτό είναι ένα παρά πολύ θετικό σήμα στην Ευρώπη και διεθνώς. Η Ελλάδα γίνεται από τις πιο διαφανείς οικονομίες στην Ευρωζώνη», πρόσθεσε ο κ. Παπανδρέου (26/3/2010).

Η πραγματική προσδοκία της Ελλάδας από τη συμφωνία των ευρωπαϊκών χωρών ήταν να αποκλιμακωθεί η πίεση των «αγορών», ώστε να επιτευχθεί ο επιζητούμενος δανεισμός με «λογικά» επιτόκια. Η συγκεκριμένη ωστόσο «θετική εξέλιξη» που διέβλεπε ο πρωθυπουργός δεν ευοδώθηκε. Η ευφορία από την εξέλιξη των διαβουλεύσεων αποδείχτηκε βραχύβια. Η διατήρηση των επιτοκίων δανεισμού για την Ελλάδα σε υψηλά ποσοστά τον Απρίλιο επανέφερε την αμηχανία και τις σπασμωδικές κινήσεις στο κυβερνητικό επιτελείο. Η καταφυγή στον λεγόμενο «μηχανισμό στήριξης» ενεργοποιείται πλέον. Η χώρα τίθεται υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των αντίστοιχων ευρωπαϊκών οργάνων.

Οι εξελίξεις είναι δυσοίωνες. Ωστόσο, η μακροχρόνια παραμονή του ζητήματος στην επικαιρότητα πρόσφερε τουλάχιστον τη δυνατότητα της συνειδητοποίησης πως η προσέγγιση των οικονομικών ζητημάτων από τον πολιτικό και τον δημοσιογραφικό κόσμο της χώρας μας γίνεται σήμερα υπό ένα εντελώς νέο, παράδοξο πρίσμα, που όχι μόνο εισάγει και νέα ήθη στην πολιτικοοικονομική σκηνή αλλά ανατρέπει εντελώς μία πάγια θέαση των διακρατικών σχέσεων. Τα νέα κριτήρια προσέγγισης των εξελίξεων υπερβαίνουν τις προηγούμενες αναλύσεις κι επαναπροσδιορίζουν τη θεώρηση των διεθνών διεργασιών.

Οι αναλύσεις των διεθνών εξελίξεων είχαν μονίμως ως κεντρικό κριτήριο για την ερμηνεία τους τα συμφέροντα των εμπλεκόμενων χωρών. Η δράση των Η.Π.Α., για παράδειγμα, στη Μέση Ανατολή ερμηνευόταν με βάση τα εθνικά συμφέροντα της υπερδύναμης, την ανάγκη της να ελέγχει τους ενεργειακούς δρόμους και να επιβάλλει το νόμισμά της ως το μέσο των διεθνών συναλλαγών. Με βάση τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας ερμηνευόταν η δική της απόπειρα να εξαρτήσει ενεργειακά την Ευρώπη. Στην περίπτωση της ελληνικής οικονομικής κρίσης τα εθνικά συμφέροντα όσων χωρών είναι πιθανό να εμπλέκονται στην υπόθεση εξατμίστηκαν! Η κρίση, στη συντριπτική πλειοψηφία των προσεγγίσεων, αποσυνδέθηκε από την περίπτωση να υποδαυλίζεται από άλλα κράτη και αποδόθηκε αποκλειστικά σε ιδιώτες που επιδίδονται σε συστηματικό πλουτισμό κερδοσκοπώντας ακόμη και εις βάρος ολόκληρων χωρών! Την ίδια ερμηνεία προέκρινε κι ο κ. Παπανδρέου: «Αυτό τον αγώνα δεν μπορούμε να τον δώσουμε μόνοι μας και πρέπει να πείσουμε εταίρους και διεθνείς συνομιλητές μας ότι εάν δεν μπουν κανόνες στις αγορές και περιορισμοί στους κερδοσκόπους που τζογάρουν κυριολεκτικά σε βάρος ολόκληρων κοινωνιών, το θύμα αύριο δεν θα είναι μόνο η Ελλάδα αλλά κάθε χώρα που θα βρεθεί σε οικονομική δυσκολία, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη» (19/3/2010). Όταν λοιπόν τα αίτια της κρίσης προσδιορίζονται με τον συγκεκριμένο τρόπο από τα επισημότερα πολιτικά χείλη, το αντίστοιχο ερμηνευτικό μοντέλο νομιμοποιείται αναμφισβήτητα.

Τι συμβαίνει επομένως; Όντως μεταλλάχτηκαν οι προσανατολισμοί; Η σκόπευση των κυβερνήσεων δεν περιλαμβάνει πλέον «εθνικούς στόχους»; Τα προβλήματα των κρατών δεν οφείλονται στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, στην τάση τους να υπερκεράσει το ένα το άλλο, παρά αποδίδονται σε ιδιωτικά οικονομικά λόμπι, που κινούνται πέρα από κάθε φαντασία και προωθούν αποκλειστικώς τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα; Ο Έλληνας πρωθυπουργός τη συγκεκριμένη ερμηνεία υιοθέτησε, γι' αυτό και όλη του η διπλωματική εκστρατεία επικεντρώθηκε στην τιθάσευση των «αγορών» και των κερδοσκοπικών τους παιχνιδιών. Σε όμοιο πλαίσιο ερμηνείας εντάσσονται οι συζητήσεις του με τους Ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες προς την κατεύθυνση του ελέγχου και του περιορισμού των ασύδοτων «αγορών». Τα ίδια ισχύουν για τις επαφές του με τον Αμερικανό πρόεδρο κ. Μπάρακ Ομπάμα. Στην περίπτωση των Η.Π.Α. μάλιστα το ενδιαφέρον εντείνεται ακόμη περισσότερο, καθώς οι «αγορές» είναι τράπεζες που εδρεύουν εκεί.

Αν συνεπώς ο Έλληνας πρωθυπουργός προσφεύγει στη συνδρομή των Η.Π.Α., όπου εδρεύουν οι «αγορές», προφανώς δεν αντιμετωπίζει τις τελευταίες ως κρατικό όργανο με το οποίο η υπερδύναμη ασκεί πιέσεις κι επιβάλλει τη θέλησή της παγκοσμίως, αλλά ως ιδιώτες που δρουν ανεξάρτητοι, με ισχύ μάλιστα κράτους εν κράτει! Κι όχι μόνο κράτους εν κράτει, μα εξουσιαστικής δύναμης που καταδαμάζει την υφήλιο, εφόσον οι «αγορές» παρουσιάζονται ως ευρωστότερες από ολόκληρες χώρες και τις χορηγούν δάνεια! Αν οι «αγορές» δεν θεωρούνταν αυτόνομες αλλά όργανα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α., η καταφυγή στην πολιτική βοήθεια της υπερδύναμης δεν θα είχε κανένα νόημα. Αντιθέτως θα χαρακτηριζόταν άτοπη και άκαιρη, μέχρι και κωμική. Εδώ όμως προβάλλει αντιμέτωπη η ερμηνεία – όχι τόσο διαδεδομένη, ωστόσο κατατεθειμένη – που διαβλέπει στον ρόλο των «αγορών» όχι απλώς κερδοσκοπικό χαρακτήρα αλλά σχέδιο αποσταθεροποίησης της Ε.Ε. μέσω των πληγμάτων στην Ελλάδα και στο ευρώ. Η ερμηνεία αυτή αντιφάσκει με την προηγούμενη παραδοχή, γιατί την αποσταθεροποίηση της Ε.Ε. προφανώς δεν την αποζητούν κάποιοι απλοί ιδιώτες αλλά οι ανταγωνιστικές Η.Π.Α., άρα οι «αγορές» θα πρέπει να ελέγχονται και ν' αποτελούν αντικείμενο μεταχείρισης από τη χώρα στην οποία εδρεύουν. Άλλωστε, αν οι «αγορές» είχαν χαρακτήρα «ιδιωτικό», θα 'ταν αδιανόητο να αποσκοπούν στην ισοπέδωση των πελατών τους, γιατί αν τους οδηγούσαν σε κατάρρευση, θα λειτουργούσαν αυτοκαταστροφικά εξολοθρεύοντας τους οργανισμούς εις βάρος των οποίων παρασιτούν.

Πόσο αυτόνομα λοιπόν λειτουργούν οι «αγορές»; Κατά πόσον ελέγχονται ή ελέγχουν; Και πού διοχετεύουν τα υπερκέρδη τους; Μόνο σε ιδιωτικές ανάγκες των ιδιοκτητών τους; Το θέμα είναι άκρως συγκεχυμένο και κάθε «απόλυτη» ερμηνεία παρακινδυνευμένη. Όπως κι αν ειδωθεί η υπόθεση, κάποια άλλη σκοπιά της θα αμφισβητεί τις υπόλοιπες ερμηνείες. Σ' ένα τόσο θολό τοπίο η Ελλάδα καλείται να στηριχτεί στα πόδια της, να επιδείξει ευελιξία, συνέπεια και σοβαρότητα, χωρίς παλινωδίες και τυχοδιωκτισμούς. Οι έως τώρα εξελίξεις όμως δεν επιβεβαιώνουν ούτε την ύπαρξη σοβαρότητας ούτε την ύπαρξη σχεδίου.

Η δυσχερής θέση στην οποία βρέθηκε η χώρα δεν ήταν προϊόν μόνο μιας προβληματικής οικονομίας· ήταν προϊόν της κοντόθωρης τακτικής της ελληνικής κυβέρνησης, που ακολουθώντας το πρότυπο της προηγούμενης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε να διατυμπανίσει τα οικονομικά ελλείμματα της χώρας για να παρουσιάζει ότι παρέλαβε «χάος» προς εσωκομματική κατανάλωση, χωρίς να υποψιάζεται το στραπάτσο σε διεθνές επίπεδο. Τον εξυπνακισμό της τον πλήρωσε με τη σε βάρος της Ελλάδας οικονομική εξέλιξη και την κερδοσκοπική πίεση που της ασκήθηκε. Το πρώτο τούτο καταστροφικό σφάλμα ακολουθήθηκε από μία ανερμάτιστη απόπειρα εκβιασμού της Ε.Ε., ο οποίος ωστόσο ασκήθηκε με τρόπο τραγικά παιδαριώδη. Γιατί όταν κανείς προσπαθεί να επιβάλει τη θέση του, δεν την υπονομεύει εξαρχής διασπείροντας στα μέσα ενημέρωσης ότι, για παράδειγμα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι απλώς διαπραγματευτικό χαρτί που διαδραματίζει ρόλο «περιστρόφου πάνω στο τραπέζι» με στόχο τους Ευρωπαίους εταίρους. Η απροκάλυπτη παραδοχή του θεάτρου προκαλεί θυμηδία, επιτείνει την ανυποληψία και, φυσικά, ακυρώνει κάθε διαπραγματευτικό μέσο, έστω κι αν πρόκειται για το άκομψο μέσο του εκβιασμού. Γι' αυτό και το περίστροφο εκπυρσοκρότησε στα χέρια αφελούς παιδιού που έπαιζε μαζί του χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο χειρισμού του.

Με δεδομένο τον πολιτικό αριβισμό που εκδηλώθηκε, διαψεύστηκε φυσιολογικά η επιμονή του Έλληνα πρωθυπουργού στην «περήφανη» θέση πως η χώρα δεν επιθυμεί οικονομική βοήθεια παρά μόνο πολιτική στήριξη· παράλληλα καταδείχτηκε η ελληνική διπροσωπία και ο όλος παραλογισμός. Προπάντων αποκαλύφτηκε η ελληνική γύμνια και γελοιότητα, σε μια υπόθεση με διαστάσεις μελοδράματος: σαν να είναι η Ελλάδα μία ταπεινή και καταφρονεμένη, μία αδίκως κατατρεγμένη, ένας Βασιλάκης Καΐλας που εξελίσσεται σε Νίκο Ξανθόπουλο σε ελληνικό μελό του '60, σε ανηλεή καταδιωγμό από αδίστακτους πλουτοκράτες! Μόνο που για να υποδυθεί η χώρα τον αντίστοιχο ρόλο, θα πρέπει να 'ναι «φτωχή μεν πλην τίμια», θα πρέπει να διέπεται δηλαδή από ηθικό μεγαλείο. Στην περίπτωσή της ωστόσο τα χρηστά πολιτικά ήθη έχουν χαθεί από καιρό κάπου στον λαβύρινθο της διαπλοκής. Για τη χώρα παραμένουν ανυπέρβλητα προβλήματα το ηθικό έλλειμμα και η αναξιοπιστία. Κι όσο η κάθαρση δεν συντελείται, η παράσταση θα συνεχίζεται με ελεεινούς θεατρινισμούς σε ευτελές μελόδραμα χωρίς χάπι εντ.

 

Γιάννης Στρούμπας