Δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμία σας 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ο διάολος ή ο Θεός το έκανε, δεν ξέρω, να συμπίπτει η περίοδος της ενηλικίωσης μου – για ωριμότητα δε λέω- με την περίοδο ενηλικίωσης – ο Θεός να την κάνει – της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Νομίζω μερικές φορές πως κι εγώ, όπως και άλλοι της γενιάς μου, βρεθήκαμε έφηβοι τότε, στην αφετηρία της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας, γοητευμένοι απ’ τα ονείρατα που μας έταξε, για να σταθούμε σήμερα κατάκοποι και απογοητευμένοι στα οριστικά ξεφτιλίκια της.

Στα τριάντα αυτά χρόνια που μεσολάβησαν, στη μεγάλη κλίμακα, η ονείρωξη της εφηβείας μας, η μεταπολιτευτική δημοκρατία χαρακτηρίστηκε από την εδραίωση της ξένης εξάρτησης και της κοινωνικής αδικίας, τη μεγιστοποίηση της οικολογικής ανισορροπίας και την «απογείωση» της διαμεσολαβητικής ολιγαρχίας που για να γιατροπορέψει την εφηβική μας ορμή ονομάστηκε με τον εξαιρετικά αντιφατικό τίτλο κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η Δημοκρατία όπως σωστά λέει ο Κοντογιώργης, δεν είναι ούτε άμεση, ούτε έμμεση, ούτε κοινοβουλευτική, ούτε μη κοινοβουλευτική. Είναι απλά Δημοκρατία. Και όπως στην εγκυμοσύνη και στην Ελευθερία, ή είναι ή δεν είναι. Τα εν λόγω «προϊόντα» δεν διατίθενται στην κοινωνική πιάτσα σε μορφή τεμαχισμένου αλλαντικού.

Στην ίδια μεγάλη κλίμακα, η βαθιά πρωταρχική ανάγκη του Τόπου-Τρόπου  μας, να συγκροτεί σχέσεις και να υφίσταται ως ύπαρξη χάριν αυτών των σχέσεων, εξέπεσε σε ελάσσονα προτεραιότητα. Οι σχέσεις μας, αντίστοιχα, κατρακύλησαν στο επίπεδο των απλών συσχετίσεων ή ανταγωνιστικών συγκρίσεων το πολύ, εκεί όπου δεν κυριάρχησε η μη σχέση. Για να το πω υπαρξιστικά-Σαρτρικά, διακόψαμε ανεπαίσθητα τη γέννηση μας στα μάτια του απέναντι Άλλου. Είναι οι γιαγιάδες των παιδιών μας, που παραιτήθηκαν από τη θυσιαστική αυταπάρνηση των μανάδων μας, και πήραν σβάρνα τα ινστιτούτα ομορφιάς. Και να φανταστεί κανείς, πως αυτές οι ίδιες γυναίκες, υπήρξαν κάποτε μανάδες μας.

Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα της ανθρώπινης δημιουργίας μας, από αφορμή και ευκαιρία σχέσης, μεταμορφώθηκε σε καλοσυσκευασμένο εμπόρευμα που κυριάρχησε καταλυτικά πάνω στην ύπαρξη μας και στην πράξη μας, αλλά και στην συνύπαρξη μας με τον μακρινό ή τον διπλανό γείτονα.

Κουμπότρυπα σ’ αυτό το κουμπί, η οργάνωση της κοινωνίας μας ήρθε για να εξυπηρετήσει την πιο φτηνή και παρασιτική εκδοχή ελλαδικότητας που γνώρισε ποτέ αυτός ο χώρος της Μεσογείου. Κάθε γαζί, κάθε μικρή κλωστή αυτής της κουμπότρυπας, μια «μικρή» καθημερινή μαλακία της ενηλικίωσης μας.

Στην ίδια κατεύθυνση, κατακρεουργήσαμε και αυτήν ακόμη τη σχέση μας με το αντικείμενο του μόχθου μας, -με μία μόνο γνωστή σε όλους εξαίρεση-  στερώντας από τους εαυτούς μας αλλά κυρίως απ’ τα παιδιά μας βασικές ανθρώπινες δεξιότητες, Μια ολόκληρη κοινωνία ξέχασε πως είναι να καρφώνεις ένα καρφί, χωρίς να χτυπάς συνεχώς το δάχτυλο. Η εργασία μας, όχι μόνον δεν είναι επάγγελμα, αφού δεν επαγγέλλεται πλέον τίποτα, αλλά έγινε και ανυπόφορα μονομανής. Έτσι, καθώς η πολύμορφη ανθρώπινη δημιουργικότητα εκπίπτει σε μονομανή εργασιοθεραπεία, ίδια και απαράλλαχτα ολόκληρη η κοινωνία στην παραγωγική της δραστηριότητα, εκπίπτει στην τουριστική, δημοσιοϋπαλληλική, βαμβακοπαραγωγική ή όποια άλλη μονοκαλλιέργεια.

Όταν τελικώς, οι σχέσεις ξεπέφτουνε σε απλές συγκρίσεις, τότε – ως γνωστόν – μετράει το μέγεθος. Μεγάλα αυτοκίνητα, μεγάλα σπίτια, μεγάλες επιχειρήσεις, μεγάλες τηλεοράσεις, μεγάλες πόλεις, αλλά στενά ρούχα και σπιθαμιαίοι άνθρωποι. Κάτι σαν τα αμερικάνικα ψυγεία με τις τεράστιες πόρτες, που φτιάχτηκαν λες για να χωρέσουν κάποια μέρα τους παχύσαρκους ιδιοκτήτες τους. Στην εκπλήρωση της ιδέας πως το «μικρό είναι όμορφο», απέμειναν μόνο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις,  ο μικροαστισμός μας και πιο συχνά ο υπαινιγμός μιας ανάπηρης σεξουαλικότητας.

Σ’ αυτές τις συνθήκες παρακμής, το αίτημα της εθνική ανεξαρτησία φάνηκε σαν ζήτηση για γιαούρτι χωρίς λιπαρά, όταν δεν έχεις ούτε καν γάλα.  Καλά το λέγανε οι παλιοί κουκουέδες πως, εθνική ανεξαρτησία δίχως ντόπια προκοπή δε στέκεται σύντροφε. Γι’ αυτό και τα πλειοψηφικά ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας έκαναν συχνά γαργάρα τις βάσεις που φεύγουν και τους αγώνες που τότε δικαιώνονται, τα Ίμια, τον Οτσαλάν, τους βομβαρδισμούς στη Σερβία, το σχέδιο Ανάν, τις Μαδρίτες κλπ. ψηφίζοντας και ξαναψηφίζοντας τους διάφορους γιαουρτάδες και τα πλαστικά ντενεκεδάκια τους.

Αυτή η ολική εθνική ανημπόρια, ειδικά σε ότι αφορά στον απέναντι γείτονα, είναι να απορεί κανείς, αν στήθηκε δόλια εξ’ επι τούτου από τους κηδεμόνες μας ή αν απλά αποτέλεσε ένα καλοστημένο άλλοθι για να δικαιολογεί από τη μια τις εξοπλιστικές δαπάνες και από την άλλη τη διαρκή υποχωρητικότητα μας.  Ή μήπως και τα δυό μαζί;

Αυτή η ίδια εθνική ανημπόρια, τύφλωσε πνευματικά σχεδόν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους για παραπάνω από τριάντα χρόνια, μπροστά στην εισβολή και κατοχή της Κύπρου, μετατρέποντας την εφηβική δέσμευση «Δεν Ξεχνώ» σε απειλητικό συμπλήρωμα της καθημερινής βιωτής, επιπέδου «εγώ δεν ξεχνώ ρε… ξέρεις ποιος είμαι εγώ;».

Αυτή η εθνική ανημπόρια, έβγαλε στον αφρό τα πιο ζαχαρωτά  της ταξίματα, σαν έπρεπε να γιατροπορέψει τον Έλληνα ασθενή. Μια κουταλιά της σούπας σιρόπι με γεύση εορτοδανείου για να γλυκαθεί ο πόνος του ονόματος της Μακεδονίας, ένα χάπι με γεύση σοκολάτας και επικάλυψη golden πιστωτικής, για να γλυκαθεί ο πόνος της υπό αίρεση Θράκης και πάει λέγοντας.

Κι’ έτσι καθώς η σήψη προχωρούσε, στη μεγάλη κλίμακα, όλο και ξεφτούσε η «κουτοπόνηρη, ανατολίτικη και βαλκανική» μας ταυτότητα, χάριν της απαστράπτουσας και μονδέρνα οργανωμένης ευρωπαϊκής. Η καταγγελία των «ευρωπαϊκών παλιοκοινωνιών» απέμεινε στίχος ξεχασμένων εν πολλοίς τραγουδιών και σε λίγο χρόνο μετασχηματίστηκε σε μέγιστο κοινωνικό όραμα, εθνικό στόχο, ολυμπιακό ιδεώδες, εκσυγχρονισμό, και γω δεν ξέρω, τι άλλη ευρωλιγουριά. Αποκορύφωμα, η πλανώμενη προ μερικών μηνών αντίληψη, ότι ως Έλληνες πάσχουμε από μια εκ γενετής αντι-οργανωτική ανωμαλία που θεραπεύεται μόνο με την ομόθυμη ανάθεση των ελληνικών πραγμάτων σε ξένους (προφανώς δυτικούς) ειδικούς managers.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού απέρριψαν την κληρονομιά των παππούδων τους, με την ίδια απέχθεια που έδειξαν για τα σεμεδάκια της μάνας τους, πάνω στην τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας.  Χωρίς ίχνος σεβασμού, αν όχι στην αισθητική αρτιότητα του δημιουργήματος, τουλάχιστον για την ψηλαφητή διαρκή ευκαιρία συνάντησης με το χέρι της μάνας τους. Σκληρόπεστα ανυποψίαστοι για το μόχθο της αφειδώλευτης -έστω στο σεμέν- προσφοράς της.  

Και σαν μην έφτανε η μειονεξία έναντι της Δύσης, ήρθε στα στερνά – που ως γνωστόν σπάνια τιμούν τα πρώτα- να προστεθεί στην ά-σχετη (δίχως σχέση) ψυχική συγκρότηση του νεοέλληνα και το σύμπλεγμα της Φιλανδικής Βια-Λολίτας, έναντι των νεο-οθωμανών. Φιλανδικής λόγω της γνωστής εξάρτησης της Φιλανδίας από τον Σοβιετικό κηδεμόνα και Βια-Λολίτας ως ναρκισευόμενης κόρης, έναντι του μελλοντικού βιαστή της.

Στο γεωστρατηγικό πεδίο, η προώθηση των σχέσεων μας με τον αραβικό κόσμο, κάτω βέβαια από το πρίσμα της νέας ευρωπαϊκής μας ταυτότητας, θεωρήθηκε σχεδόν προσχώρηση στη συμμαχία του Κακού και αντιμετωπίστηκε από πολλούς με το υπεροπτικό ύφος Άγγλου αποικιοκράτη του 19ου αιώνα, αφήνοντας άναυδους του ς παλαιστίνιους συμφοιτητές μας που βέβαια δεν είχαν ξεχάσει το «Ελλάδα – Κύπρος – Παλαιστίνη, Αμερικάνος δεν θα μείνει». Φωτεινή εξαίρεση, το κίνημα «Ένα Καράβι για τη Γάζα» που λίγο έλειψε να μπλεχτεί από μεριούς στα δίχτυα της εκπορνευμένης πόρνης, που γυρεύει να αλλάξει νταβατζή επειδή ο καινούργιος της τάζει μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους.

Αντίστοιχα και στην στόχευση μας για γεωστρατηγική συγκρότηση ενός ισχυρού βαλκανικού πόλου, ως άξονα ισορροπίας ανάμεσα στη απληστία της Δύσης και στη βιαιότητα της Ανατολής, εξαντληθήκαμε στην εξαγωγή του πιο άθλιου παρασιτισμού και στην εισαγωγή της πιο φτηνής εργασίας. Αντί για ένα Βαλκανικό Πανεπιστήμιο Αρχαιολογίας, εξάγαμε τα μαγαζιά του Σκλαβενίτη και του Λάτση.  Και αντί να εισάγουμε τα καλύτερα μυαλά των Βαλκανίων σε ένα πρωτοποριακό Ερευνητικό Κέντρο, εισάγαμε εξαθλιωμένους ανθρώπους για να μας πλένουν τα αυτοκίνητα στα βενζινάδικα της πρωτεύουσας. Αντί να επεξεργαστούμε κοινές και ισότιμες αναπτυξιακές δράσεις, βυθισμένοι στην νεοπλουτίλα μας τάξαμε στους ανθρώπους ολυμπιακούς με πετραχήλια, αρκεί να έρθουν να οικοδομήσουν τα μνημεία-σύμβολα της παρακμής μας.  Και καθώς η ιστορία εκδικείται, άβουλοι κι άπραγοι, δεν παρατηρήσαμε ότι οι άνθρωποι αυτοί, δεν είχαν ξεχάσει να καρφώνουν ένα καρφί στον τοίχο, δίχως να χτυπούν διαρκώς το δάχτυλο τους.  Ακόμη και τώρα στη πιθανή αναχώρηση τους, δεν τρέμει μόνο η ελίτ που θα χάσει το φτηνό κρέας, πιο πολύ φοβάται ο νεοέλληνας που θα τρέχει στα νοσοκομεία με μπαταρισμένα δάχτυλα.

Στη μικρή ατομική κλίμακα, σαν φωτοτυπία σε σμίκρυνση τα χέρια – καθώς το λέει ο ποιητής – που δεν δουλεύουν πια, δεν κατορθώνουν και να μειώνουν τη φθορά στη μεγάλη κλίμακα.

Αν γινόταν κάποτε μια εμπεριστατωμένη έρευνα για τον αριθμό των διαζυγίων στο ιδεολογικό χώρο της ευρύτερης αριστεράς, είμαι βέβαιος πως θα αποδείκνυε πανηγυρικά, ότι οι πιο ακραίες μορφές αδυσώπητου ατομικισμού και αντι-αλληλεγγύης, συναντώνται σε ευρεία έκταση στο χώρο αυτό. Λες και μια βαριά εσωτερική οδύνη, ένας από χρόνια καταχωνιασμένος θυμός, ενάντια σε ότι έμοιαζε στερεότυπο, γύρευε τώρα την εκτόνωση του με κόστος την ίδια την πραγματική ζωή των ίδιων και των αγαπημένων τους. Και όλα αυτά γιατί αποφασίσαμε μια μέρα πως δεν μας βγαίνει το μεσσιανικό όνειρο της πανάκειας που είχαμε φτιάξει μες στο μυαλό μας, κι αποφασίσαμε αντί του ανέφικτου παραδείσου, να κάνουμε τη ζωή των άλλων κόλαση. Όποιος έτυχε να έχει εργοδότη, εραστή ή ερωμένη, πρώην «κνίτη», καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ.

Στο αναμεταξύ, ο μηδενισμός απλωνόταν με γοργά βήματα καταπίνοντας κάθε τι νέο και ελπιδοφόρο. Σαν να  ήταν ο εθνομηδενισμός, απλά το άθροισμα των επιμέρους μηδενισμών του καθενός μας. Και όταν χάσκει εντός σου το κενό, το πιο πιθανό είναι να πέσεις εσύ ο ίδιος μέσα του. Κάπως έτσι, φαντάζομαι, ότι έπεσαν και τα παιδιά μας, στο κενό που άνοιξαν οι δάσκαλοι τους. Κάπως έτσι, έπεσε κι η γλώσσα μας, στο κενό που άνοιξαν τα παιδιά μας. Το ασανσέρ των greeklish που στριγγλίζει ανεβοκατεβαίνοντας, έχει το φρεάτιο του στις ψυχές των παιδιών μας. Και επειδή ένα ασανσέρ εντός σου να ανεβοκατεβαίνει είναι ζόρικη ιστορία, ιδιαίτερα όταν εκείνοι που σε ξεγέννησαν ξεχάσανε και σε ποιο ρετιρέ κατέβηκαν, αναγνωρίζω τη διαφυγή των παιδιών μας προς τις ουσίες ως τραγική παραμυθία. Εκεί «δεν κουνιέται φύλλο» θα σου πουν οι επαΐοντες. Άλλο τόσο αναγνωρίζω την παραμυθία των ψυχοφαρμάκων αλλά και τον ιδιότυπο αναχωρητισμό παλαιών συντρόφων.

Αυτός είναι συνοπτικά ο κόσμος, που κατάφερε να οικοδομήσει η γενιά μου. Σε πλήρη αντίθεση, με τον οραματικό κόσμο της εφηβείας της. Μέσα σε τριάντα χρόνια ενήλικης ζωής, γαμήσαμε το σύμπαν επειδή δεν μας έκατσε να το σώσουμε. Αυτοευνουχιστήκαμε, για να τιμωρήσουμε μια κάποια γκόμενα που μας παράτησε. Και αν για όλα αυτά φταίνε οι ελίτ, αν φταίνε οι Αμερικάνοι, αν φταίει ο ανάδρομος Ερμής της πατρίδας, διόλου δεν μειώνεται η ευθύνη του καθενός μας ξεχωριστά. Μιλώ για μια ευθύνη όχι σαν εκείνη την «πολιτική» του Καραμανλή, αλλά για την άλλη. Την ευθύνη που πλακώνει σαν μπότα την εντός μας ουσία. Στη σκιά αυτής της ευθύνης, πήρα την απόφαση να μην ψηφίσω σε τούτες τις εκλογές. Να παραιτηθώ εθελουσίως ενός δικαιώματος κι από την άλλη να μην μαγαριστώ για μια ακόμη φορά αγγίζοντας ψηφοδέλτια ως ενδεικτικά των γυμνασίων της παρακμής μας. Να μην συγχρωτιστώ για μιαν ακόμη φορά, με τις άλλες λουστραρισμένες φάτσες στην ουρά των κομματικών προβάτων, που καμώνονται τους δημοκρατικούς πολίτες.  Ποιά Δημοκρατία, ποιά Πόλη; Κι' αυτή μου η πράξη, με μια βαθύτατη απέχθεια, το ομολογώ. Κι απ’ την άλλη δεν θέλησα να το παίξω και Πιλάτος που νίπτει τα χείρας του στο λευκό ή στο επιτηδευμένο άκυρο. Παρηγοριόμουν μόνο μ’ ένα τρόπο, στις γνωστές προσταγές του Θουκυδίδη περί «αχρείου νομίζομεν" τον μη μετέχοντα, αφού η μετοχή σε τούτον τον τόπο, εξαφανίστηκε ακόμη κι από την γραμματική και αναδύθηκε μονάχα στην χρηματιστηριακή εκδοχή της.

Ως αχρείος, λοιπόν, μπορώ να δρω στην μικρή μου κλίμακα, εκεί όπου κυβερνήτης είναι ο θεός των μικρών ανθρωπίνων πραγμάτων. Στοχεύοντας στην αξιακή ανασυγκρότηση της αχρείας πάρτης μου και του μικρού μου περίγυρου. Ως αχρείος μπορώ να επιμένω στην μέγιστη αντιστασιακή στάση της αλληλεγγύης με τον αχρείο διπλανό μου. Μπορώ να ευελπιστώ στο αντιχρησιμοθηρικό μπόλιασμα έστω των παιδιών μου, αφού το «ζητείν πανταχού το χρήσιμον και το αναγκαίον ήκιστα αρμόττει τοις ελευθέροις και μεγαλοψύχοις».

Όχι λοιπόν, δεν μετέχω σε αυτή την ψευτόσουπα της ολιγαρχίας. Δηλώνω εξ’ αρχής αχρείος και δεν επιδιώκω να κάνω τίποτα χρήσιμο και ωφέλιμο. Όσο η αλήθεια της ύπαρξης μου θα ψευτίζει από τέτοιες δήθεν μετοχές, θα επιμένω να δηλώνω αχρείος και άχρηστος. Θα μένω εκτός κάνοντας delivery την αλήθεια μου το πολύ ως τα γειτονικά σπίτια, αποφεύγοντας -όπως ο διάολος το λιβάνι- την κουβέντα και τη γνωριμιά των "δημοκρατών" νοικοκυραίων που συντεταγμένα ασκούν το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους. Μπρ…
Δε θέλω την κουβέντα τους, ούτε τη γνωριμιά τους, όλων αυτών που κυνηγώντας το χρήσιμο των ονειρόξεων τους βύθισαν τον τόπο στο σκατό που αφειδώς παρήγαγε η καταναλωτική τους ευζωία.

Και που θα πάει δεν μπορεί, κάποια στιγμή,

 «Θα γυρίσει αλλού τίς χαρακιές

Της παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος

Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας

Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα».

Τότε θα τρέξω από τους πρώτους στην κάλπη, θα σταθώ αξημέρωτα στη μεγάλη ανθρώπινη αλυσίδα.

Κι είμαι σχεδόν βέβαιος πως η γενιά μας, θα κλείσει τον κύκλο της με την αθωότητα στην κορυφή και όχι στο κοίλον της Ιστορίας. Γιατί έτσι.

Μα μέχρι τότε, επιλέγω. Καλύτερα αχρείος, παρά μαλάκας.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, 11.11.10

ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ και διαλυτικής χρεοκοπίας

Του Μιχάλη Βασιλάκη*

Σε κάθε περίπτωση και με κάθε ανάγνωση, τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών αποτυπώνουν και πιστοποιούν:

α. Την ύπαρξη ενός τεράστιου πολιτικού κενού πάνω από το 50% που απορρίπτει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα στο σύνολό του με συνειδητή ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ τουλάχιστον την ανεπάρκειά του.

Αυτό θάταν ακόμη μεγαλύτερο αριθμητικά, σε περίπτωση γενικών  εκλογών, καθώς οι ιδιαιτερότητες των περιφερειακών εκλογών με τους πάνω από 100.000 υποψήφιους συνέτειναν στη μείωση του άκυρου, λευκού και της αποχής.

β.   Την δημιουργία επίσης ενός τεράστιου κενού εξουσίας που εδράζεται στο πολιτικό κενό και τα χαρακτηριστικά του, ενεργητικά ή παθητικά.

Σημασία όμως δεν έχει η απλή διαπίστωση αυτών των γεγονότων. Αυτό μπορεί να κάνει και το κάνει ακόμη και η αγοραία δημοσκοπική δημοσιολογία, όσο και αν το αποφεύγουν οι πλέον αρμόδιοι γι αυτό, που είναι τα πολιτικά κόμματα!!!

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι που οδήγησαν σ΄ αυτή τη πραγματικότητα και την εκλογική καταγραφή, έχουν αξία και για το ποια  θάναι η κατεύθυνση των εξελίξεων μέσα στις συνθήκες της ολοένα διευρυνόμενης κρίσης.

Τι βρίσκεται λοιπόν πίσω από τα ποσοστά, τα κέρδη και τις ζημιές των πολιτικών κομμάτων που αποτιμώνται με όρους στατιστικής;

1.      Η κοινωνική ηγεμονία των συμφερόντων των κάθε είδους μεσοστρωμάτων που δημιούργησε η πρώτη φάση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης 1996-2004 για την ενσωμάτωση στην Ο.Ν.Ε.

2.      Η κοινωνικοταξική ανασφάλεια αυτών των μεσοστρωμάτων που παράγει η κρίση και η δεύτερη φάση αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού μέσω του μνημονίου.

3.      Η ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος και η πολιτική ουδετεροποίηση της εργατικής τάξης και κύρια της μισθωτής παραγωγικής εργασίας.

4.      Η πολιτική ουδετεροποίηση της νεολαίας με την ταυτόχρονη επιβολή της αναρχοαυτόνομης πολιτικής ηγεμονίας σ΄ αυτή!!!

Σ΄αυτούς τους όρους μπορεί να διαβάσει κανείς την αντιμνημονιακή ρητορεία του νέου Ροβεσπιέρου Σαμαρά, την ανυπακοή του Κ.Κ.Ε., τον τρίτο γύρο του Αλαβάνου, την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον Π. Λαφαζάνη, τον αντιεξουσιασμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!!.

Ο στρουθοκαμηλισμός του Παπανδρέου να καμώνεται πως τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών πιστώνουν την πολιτική του και δικαιώνουν το μνημόνιο και την διεθνή αρμοστεία, τους βόλεψε όλους για να χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο αρνούμενοι την πραγματικότητα.

Γι αυτό με ανακούφιση και σχεδόν χαμόγελο, η αντιπολίτευση δέχτηκε την θέση του Παπανδρέου για μη εκλογές.

Όμως η κοινωνική και πολιτική γεωγραφία που σκιαγραφήθηκε  με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, περιέχει και την ημερομηνία λήξης της διαχείρισης Παπανδρέου όποιο και νάναι το οξυγόνο που μπορεί να της δοθεί μέσω του 2^ου γύρου των εκλογών.

Τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών θέτουν ζήτημα κοινωνικής και πολιτικής –  άρα και δημοκρατικής – νομιμοποίησης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Το πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται νάχει καμιά δυνατότητα μέσω της σημερινής βουλής να δώσει έστω και πρόσκαιρα βιώσιμη διαχειριστική λύση. Η κρίση, όπως εξελίσσονται και μόνο τα οικονομικά της μεγέθη, είναι μη διαχειρίσιμη  ακόμη και με μοντέλα μνημονίου. Αντίθετα οι εκδηλώσεις των φαινομένων της, θα γίνονται όλο και πιο εκρηκτικές, βάζοντας ουσιαστικά θέμα εξουσίας έξω από τα σημερινά συνταγματικά θεσμικά πλαίσια.

Ο Γ. Καραντζαφέρης επαναφέρει το ζήτημα πιο συγκεκριμένα και πιο προωθημένα! «οι αστικές πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά την ελεύθερη οικονομία να συγκροτήσουν πολιτικό μέτωπο κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης και εξουσιών».

Η περί πατριωτισμού θεωρία του Παπανδρέου που εξέπεμψε στον πρώτο γύρο των εκλογών, προσφέρει απλόχερα πολιτική νομιμοποίηση σε μια τέτοια εξέλιξη ως διαδόχου της δικής του διαχείρισης.

Η σημερινή θέση του για μη εκλογές που διαδέχθηκε τον «εκβιασμό» των γενικών εκλογών, απλώς ωριμάζει και προετοιμάζει τις εξαιρετικά αντιδραστικές εξελίξεις.

Το λόγο έχουν οι προοδευτικές, δημοκρατικές δυνάμεις που δεν χωρούν στο μπλοκ της λύσης Καραντζαφέρη και πρώτιστα οι δυνάμεις της αριστεράς.

Το μήνυμα των εκλογών γι’ αυτούς είναι:

Στο μαύρο μέτωπο του μνημονίου, ν’ αντιταχθεί με την δική του διέξοδο, το μέτωπο των εθνικοανεξαρτησιακών, προοδευτικών δημοκρατικών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων.

* Ο Μιχάλης Βασιλάκης είναι Γραμματέας του ΕΑΜ. www.eamgr.wordpress.com, Πάτρα 11-11-2010. Άρθρο στην εφημερίδα "Ρεπόρτερ".

Ποιο είναι το αληθινό μήνυμα των εκλογών;

Του Δημήτρη Καζάκη

Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Κι αυτό ανεξάρτητα από το πότε θα γίνουν οι επίσημες εκλογές. Μπορεί ο πρωθυπουργός να μπλόφαρε, αλλά τα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής θέτουν από μόνα τους θέμα εκλογών. Όχι με την έννοια που τις εννοούν τα κόμματα και οι εκλογολόγοι, αλλά με την έννοια της δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής. Ο επίσημος δικομματισμός συγκεντρώνει γύρω στο 40% του εκλογικού σώματος, ποσοστό που δεν επιτρέπει στις κυρίαρχες δυνάμεις να αναζητήσουν την έστω και τυπική νομιμοποίηση της προκαθορισμένης έξωθεν και άνωθεν πολιτικής.

Για πρώτη φορά στην περίοδο της μεταπολίτευσης μπροστά σε εκβιαστικά και καταπιεστικά διλήμματα ένας στους δύο ψηφοφόρους αρνήθηκε να νομιμοποιήσει με την ψήφο του την νέα κατάσταση που έχει επιβληθεί στη χώρα, είτε με το λευκό, το άκυρο και την αποχή, είτε ψηφίζοντας πολιτικές προτάσεις που, στα μάτια τουλάχιστον του κόσμου, ταυτίζονται καθαρά με την άρνηση του χρέους και την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος.

Το βράδι των εκλογών ο κ. Παπανδρέου δήλωσε: «Ξέρουμε ότι η αλλαγή δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, αλλά γι' αυτή την αλλαγή, ο Ελληνικός λαός μάς έφερε στην εξουσία, ένα χρόνο πριν. Και σήμερα, επιβεβαίωσε ξανά ότι, αυτή την αλλαγή θέλει και τώρα, αυτή την αλλαγή ζητά και τώρα. Από αύριο συνεχίζουμε τη δουλειά μας, μένοντας απόλυτα προσηλωμένοι στον μεγάλο κοινό μας στόχο.» Με τη δήλωση αυτή ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε τον ελληνικό λαό ότι η ψήφος του δεν έχει πλέον κανένα νόημα. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ώστε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα να δεχθεί το όποιο «μήνυμα» θέλουν να του στείλουν οι πολίτες.

Οι παραδοσιακοί τρόποι έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας έφτασαν στο τέλος τους. Ο τυπικός κοινοβουλευτισμός πνέει τα λοίσθια, προδομένος από τις δυνάμεις εκείνες που για χρόνια τον χρησιμοποιούσαν για να εναλλάσσονται στην διακυβέρνηση, για να συγκαλύπτουν ένα απόλυτα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας. Ακόμη κι αυτός αποδεικνύεται πολύ στενός και επικίνδυνος για τις επιλογές και τις στοχεύσεις των κυρίαρχων κύκλων, ντόπιων και ξένων. Δεν υπάρχει περιθώριο πια ούτε καν για δημαγωγική αντιπολίτευση.

Δεν είναι τυχαίο που ο μεγαλύτερος εφιάλτης του κ. Σαμαρά και της ηγεσίας της ΝΔ από την Κυριακή το βράδυ είναι η προσφυγή σε εκλογές. Στη δήλωσή του το βράδι των εκλογών είπε: «Σήμερα απάντησαν στην Κυβέρνηση όλοι εκείνοι που υπέστησαν προσβολές, εκβιασμούς και ανοικτή παραπλάνηση, από τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όλοι εκείνοι που ζουν στο φάσμα της ανεργίας και των λουκέτων. Όσοι ψήφισαν, στην πλειοψηφία τους, καταδίκασαν την πολιτική του κ. Παπανδρέου. Κι όσοι απείχαν, απέρριψαν τον εκλογικό εκβιασμό του. Ο Ελληνικός λαός αποδοκίμασε την Πολιτική του Μνημονίου, ενώ τιμώρησε το ΠΑΣΟΚ, που πέρσι τον ξεγέλασε και που φέτος επιχείρησε να τον εκβιάσει. Και όσοι στήριξαν το Μνημόνιο πήραν σήμερα το μήνυμα του Ελληνικού λαού. Το εκβιαστικό δίλημμα του Πρωθυπουργού δεν κατάφερε να δώσει στο ΠΑΣΟΚ τη «λευκή επιταγή» που επιζητούσε…»

Αυτό ακριβώς το μήνυμα των εκλογών έχει τρομοκρατήσει και τον ίδιο. Το βασικό πρόβλημα του κ. Σαμαρά είναι πώς θα στηρίξει την πολιτική διάλυσης και εκποίησης της χώρας, χωρίς όμως να την χρεωθεί. Πρόκειται για ένα άλυτο πρόβλημα, τόσο για τον ίδιο, όσο και για το κόμμα του. Γι’ αυτό και κατάφυγε σε ανέκδοτα: «Ποτέ κόμμα αντιπολίτευσης, μετά από τέτοια ήττα, δεν έχει καταφέρει τέτοιας κλίμακας ολική επαναφορά μέσα σε ένα μόλις χρόνο.» Τώρα τι σόι «ολική επαναφορά» είναι αυτή όταν η ΝΔ έχασε κοντά 600 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009, αυτό μόνο ο κ. Σαμαράς το γνωρίζει.

Οι εκλογές απέδειξαν ότι η κοινωνική πόλωση που επιφέρει με βίαιο τρόπο το καθεστώς της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, μεταφέρεται πλέον ανοιχτά και στο πολιτικό επίπεδο. Γι’ αυτό και οι εκπρόσωποι της κρατούσας κατάστασης αφορίζουν μετά βδελυγμίας τις εκλογές. «Δεν αντέχει ο τόπος τις εκλογές», λένε και ξαναλένε με μια φωνή. Αυτό που εννοούν είναι πώς δεν αντέχει η κυρίαρχη πολιτική την έστω και τυπική προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία. Εκείνοι που έχουν καταργήσει με τον πιο προκλητικό τρόπο κάθε έννοια θεσμοθετημένου δικαίου στη χώρα, που έχουν υποδουλώσει τη χώρα και τον λαό της στα πιο άνομα συμφέροντα της διεθνούς αγοράς, τρέμουν ακόμη και την τυπική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τρέμουν κυριολεκτικά το τι μπορεί να βγάλει η κάλπη.

Αυτό δείχνει και η δήλωση του κ. Δασκαλόπουλου, προέδρου του ΣΕΒ, ο οποίος με περίσσιο θράσος και αλαζονεία είπε: «Ο λαός μας αντιμετώπισε ώριμα τα τεχνητά διλήμματα και το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου.  Έδωσε ψήφο ανοχής και εντολή συνέχισης της δύσκολης προσπάθειας να απαλλαγεί η χώρα από το φάσμα της χρεοκοπίας. Αναδέχεται υπεύθυνα το αναγκαίο κόστος αυτής της προσπάθειας – αλλά, δίκαια και αυτονόητα, αδημονεί να δει το αντίκρυσμά της.  Οι αμέσως επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι. Η πολιτική σταθερότητα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουν οι τομές που χρειάζεται η οικονομία και η κοινωνία μας.  Ωστόσο, πολιτική σταθερότητα χωρίς υγιές πολιτικό κλίμα δεν μπορεί να υπάρξει. Ο λαός ανέλαβε στην κάλπη τις ευθύνες του.  Το πολιτικό σύστημα καλείται τώρα να αναλάβει τις δικές του.»

Με άλλα λόγια, από τη στιγμή που ο λαός δεν έχει (ακόμη) εξεγερθεί και δεν έχει περιλάβει τον κ. Δασκαλόπουλο και τους ομοίους του, όπως και τους πολιτικούς του εκπροσώπους, τότε όπως και να εκφραστεί, ότι κι αν ψηφίσει, ότι κι αν κάνει δηλώνει ανοχή και «εντολή συνέχισης της δύσκολης προσπάθειας να απαλλαγεί η χώρα από το φάσμα της χρεοκοπίας.» Το μόνο που χρειάζεται είναι οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις να συνεννοηθούν και ομονοήσουν μεταξύ τους ώστε να μην επιτρέψουν ούτε στο παραμικρό να εκδηλωθεί η διαμαρτυρία, η οργή και η αποστροφή του λαού. Αυτό είναι το ζητούμενο για τον κ. Δασκαλόπουλο, όπως και για τις διεθνείς αγορές. «Ανακούφιση στις διεθνείς αγορές», επιγράφει το ρεπορτάζ της η Deutsche Welle σχετικά με τις αντιδράσεις των μέσων έκφρασης της διεθνούς ολιγαρχίας: «Η απομάκρυνση του ενδεχόμενου πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα ικανοποιεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις αγορές, που τις τελευταίες δέκα ημέρες παρέμεναν αρκετά νευρικές λόγω της διαφαινόμενης πολιτικής αστάθειας», υπογραμμίζει το ΒΒC. Οι Financial Times υπογραμμίζουν «πόσο σημαντική είναι η απόφαση του κ. Παπανδρέου τη δεδομένη χρονική στιγμή όταν το τελευταίο που χρειάζεται όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά η ευρωζώνη γενικότερα, είναι ο εκτροχιασμός του προγράμματος σταθερότητας.»

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι αφορίζοντας τις εκλογές, αφορίζουν κάθε δυνατότητα ακόμη και τυπικής παρέμβασης του λαού, επενδύοντας στα τετελεσμένα ενός απόλυτα διεφθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος. Με τη στάση τους αυτή σπρώχνουν μαζικά τον απλό κόσμο, τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τους εμπόρους και γενικά τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να αντιληφθεί στην πράξη ότι η όλη κατάσταση, όπως κι αν την ερμηνεύει κανείς, ότι κι αν πιστεύει κανείς, δεν παρέχει κανένα περιθώριο ακόμη και για τις πιο στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες και ανησυχίες. Ο λαός συνειδητοποιεί όχι μόνο αυτή την σκληρή πραγματικότητα, αλλά και την πλήρη αδυναμία υπό τις υπάρχουσες συνθήκες να στείλει το όποιο μήνυμά του στην εξουσία. Δεν υπάρχουν πια οι συνθήκες και φυσικά ο παραλήπτης έχει ήδη προκαθορίσει την πορεία του. Αυτό οδηγεί μεγάλες μάζες για πρώτη φορά να καταλάβουν ότι το υπάρχων καθεστώς δεν σώζεται, δεν μπορεί να αλλάξει, δεν μπορεί να εκφράσει τις αγωνίες των λαϊκών στρωμάτων. Μπορεί μόνο να ανατραπεί. Κι έτσι βρίσκεται πια ανοιχτά προ του διλλήματος: να σκύψει το κεφάλι και να χάσει τα πάντα, ή να εξεγερθεί. Αυτό είναι το πραγματικό δίλλημα που διαπερνά τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Αυτό είναι το αληθινό δίλημμα που αντικατέστησε τις μπλόφες και τους εκβιασμούς του κ. Παπανδρέου.

Το βασικό πρόβλημα των μετεκλογικών εξελίξεων δεν είναι απλά και μόνο τα νέα ακόμη πιο επώδυνα μέτρα που προετοιμάζει η κυβέρνηση μαζί με την τρόικα. Ούτε απλά η ραγδαία επιδείνωση των όρων εργασίας και βιοπορισμού για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Το βασικό πρόβλημα είναι το «κουστούμι» που έχουν ετοιμάσει για τη χώρα οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ε.Ε., της ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Ένα «κουστούμι» ραφής Μέρκελ και Σαρκοζί, με ετικέτα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Κι αυτό δεν μπορεί να φορεθεί στη χώρα και το λαό της με μόνο όργανο το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνησή του.

Όσο περισσότερο θα ξεκαθαρίζουν οι όροι και οι συνθήκες επιβολής της ελεγχόμενης πτώχευσης, δηλαδή της αναδιάρθρωσης του χρέους της χώρας, τόσο η στάση απέναντι στο δημόσιο χρέος, η στάση απέναντι στην Ε.Ε. και το ευρώ, η στάση απέναντι στο καθεστώς υποδούλωσης στο χρηματιστικό κεφάλαιο, θα καθορίζει τις νέες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις λαϊκές δυνάμεις και το πολιτικό σύστημα. Τόσο περισσότερο θα ξεκαθαρίζει το τοπίο και μέσα στην ίδια την αριστερά. Οι εκλογές απέδειξαν ότι δεν αρκεί να στρέφεσαι ενάντια στο μνημόνιο για να απευθυνθείς στο λαό. Δεν αρκεί να του λες ότι χρειάζεται «αλλαγή πολιτικής». Πρέπει να του απαντήσεις συγκεκριμένα: Τι θα γίνει με το χρέος; Θα πρέπει να το αναγνωρίσει και να το πληρώσει, ή όχι; Τι θα γίνει με το ευρώ; Υπάρχει έστω και η παραμικρή δυνατότητα εναλλακτικής φιλολαϊκής πολιτικής όντας χειροπόδαρα δεμένος στο άρμα της ΕΚΤ και των τραπεζιτών της ευρωζώνης; Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα τα δικά του και της χώρας αν δεν απαλλαγεί από τα δεσμά και τις δουλείες που του έχουν επιβληθεί;

Κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει από αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα, όσο κι αν το ρίχνει στην παλαβή, όσο κι αν επιχειρεί να καλυφθεί πίσω από αντικαπιταλιστικές κορώνες και αριστερές αναφορές. Όσο κι αν επιχαίρεται για τις εκλογικές του επιτυχίες, προσχηματικές ή αληθινές. Η κατάσταση δεν επιτρέπει μεσοβέζικες κουβέντες, ούτε ήξεις-αφήξεις. Η κρίσιμη αναμέτρηση όλο και πλησιάζει. Κι αυτή θα κρίνει την τύχη όχι μόνο της χώρας και του λαού της, αλλά του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων. Όποιος νομίζει ότι στη σημερινή κατάσταση τα εκλογικά ποσοστά εξασφαλίζουν την πολιτική του επιβίωση, ετοιμάζεται για πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις.

Το βασικό πεδίο αναμέτρησης με τον ταξικό αντίπαλο στο αμέσως επόμενο διάστημα δεν θα είναι τα επιμέρους μέτρα και συνέπειες της κυρίαρχης πολιτικής, αλλά το αν υπάρχει άμεση πρόταση διεξόδου απέναντι στο μονόδρομο της χρεοκοπίας που μας έχει επιβληθεί. Κι αυτή η μάχη δεν θα δοθεί μόνο με όρους αναμέτρησης σε επίπεδο επεξεργασίας αιτημάτων, αλλά πρώτα και κύρια με όρους οργανωμένης πάλης ενός μαζικού πλειοψηφικού λαϊκού κινήματος το οποίο είναι σε θέση να επιβάλει εδώ και τώρα αυτά τα αιτήματα.

Με τις εκλογές αυτές ο λαός έκανε ένα πρώτο βήμα λύτρωσης από τις πολιτικές εξαρτήσεις του, από τα κόμματα που διαχειρίζονται ή φλερτάρουν το κυρίαρχο σύστημα. Μένει το δεύτερο και πιο αποφασιστικό βήμα: να δημιουργηθεί εκείνη η συλλογική έκφραση που μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην πλειοψηφία του λαού, να λειτουργήσει καταλυτικά στην οργανωμένη πάλη του και να προτάξει εκείνα τα άμεσα αιτήματα που απαντούν στην καρδιά του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού ζητήματος της χώρας σήμερα. Μόνο που για να γίνει αυτό δεν αρκεί η συνεργασία κάποιων πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς, ούτε φυσικά η «ενότητα της αριστεράς», η οποία ενταφιάστηκε πανηγυρικά με αυτές τις εκλογές, χρειάζεται ένα ευρύ παλλαϊκό μέτωπο που να μπορεί να ξεπερνά τους διαχωρισμούς δεξιάς και αριστεράς μέσα στο λαό, να αναδεικνύει το κοινό συμφέρον όλων των εργαζομένων μέσα από τον αγώνα για την μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους, για την έξοδο από το ευρώ, για την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την κατάκτηση της δημοκρατίας στον τόπο μας μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

8/11/2010, Δημήτρης Καζάκης

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ:

Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας, η υπερχρέωση της δύσης, η αμερικανική πρόταση εξόδου από την κρίση και η ελπίδα για το μέλλον

Του Βασίλη Βιλάρδου*

«Ούτε και μια αναδιάρθρωση, με μείωση της τιμής των ελληνικών ομολόγων κατά 50%, δεν θα αντιμετώπιζε την κρίση χρέους της Ελλάδας», υποστηρίζει στην πρόσφατη έκθεσή του για τις στρατηγικές δημοσιονομικής εξυγίανσης το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα, δικαιολογείται δηλαδή ο ισχυρισμός αυτός του ΔΝΤ, ή μήπως έχει κάποια άλλη πρόθεση, στα πλαίσια των δικών του επιδιώξεων; Κίνητρο του είναι αλήθεια το καλό της χώρας μας, ή μήπως η προστασία των δανειστών της, μέσω της μετατροπής των μη εγγυημένων δημοσίων χρεών σε ενυπόθηκα; (τα οποία προφανώς θα εξοφληθούν αργότερα, είτε με την εκχώρηση κρατικών «παγίων» περιουσιακών στοιχείων, είτε με τη μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο, δια μέσου των υπερβολικών φόρων;). 

 Περαιτέρω, στην ίδια έκθεση του με τον τίτλο «Fiscal Exit: From Strategy to Implementation», ο «διεθνής» οργανισμός, ο οποίος εκτός των άλλων είναι και ένας βασικός πιστωτής της Ελλάδας, με βάση τη σύμβαση οικονομικής «στήριξης» του περασμένου Μαΐου, δεν θεωρεί λύση την «ελεγχόμενη» πτώχευση – σε πλήρη αντίθεση με τη Γερμανία, η οποία επέμενε στην υιοθέτηση μίας τέτοιας διαδικασίας, στα πλαίσια της πρόσφατης συνόδου κορυφής της ΕΕ (αφού έκανε το τεράστιο για την ίδια λάθος, να ανοίξει τις «πύλες» της Ευρωζώνης στο ΔΝΤ).    

Όπως τονίζεται δε «έντεχνα» για την περίπτωση της Ελλάδας, «Ακόμη και μια ιστορικά υψηλή μείωση της τιμής των ομολόγων κατά 50%, δεν θα περιόριζε το Ελληνικό πρόβλημα (ελλείμματα κεντρικής κυβέρνησης), παρά μόνο κατά 2,7%  – ενώ σε άλλες χώρες, με μικρότερο  χρέος, μόνο κατά 0,5%. Αυτό οφείλεται στο ότι, το βασικό πρόβλημα για την αποκλιμάκωση του χρέους δεν είναι οι τόκοι των δανείων (επομένως όχι τα επιτόκια), ειδικά στις ανεπτυγμένες οικονομίες, αλλά η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων, η οποία θα επέτρεπε μια πιο ορθολογική μείωση του χρέους».

Φαίνεται λοιπόν πως το ΔΝΤ έχει την άποψη ότι, η διαγραφή των οφειλών του δημοσίου κατά 50% (haircut), δεν θα προσέφερε πολλά στη χώρα μας, αφού θα εξοικονομούνταν ετήσιοι τόκοι μόνο περί τα 7 δις € – οπότε θα μειωνόταν μόνο αντίστοιχα το έλλειμμα (2,7%). Εάν όμως συμπεριλάβει κανείς στη σκέψη του πως με δημόσιο χρέος ίσο με το 70% του ΑΕΠ (η διαγραφή του 50% των οφειλών μας θα ήταν περίπου 160 δις €, οπότε τα υπόλοιπα θα ισούταν με το 70% ΑΕΠ ύψους 230 δις €), δεν θα επιβαρυνόταν η χώρα μας με τοκογλυφικά επιτόκια και δεν θα έπαιρνε τα καταστροφικά ΔΝΤ-μέτρα, τα οποία

(α) αφενός μεν μας έχουν οδηγήσει σε έναν επικίνδυνο στασιμοπληθωρισμό (ύφεση -4%, με φορολογικό πληθωρισμό 6% και ανεργία που θα φτάσει γρήγορα στο 20%),

(β) αφετέρου δε έχουν «βυθίσει» τους Έλληνες στην απαισιοδοξία, σημαντικότερο «συστατικό» της οποίας είναι η επιδείνωση της ύφεσης («άρνηση» επενδύσεων, μειωμένη παραγωγικότητα των εργαζομένων, μειωμένα φορολογικά έσοδα, παρά την αύξηση των συντελεστών, κοινωνικές αναταραχές κλπ), τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως θέλει να τα παρουσιάζει το Ταμείο, υπερασπιζόμενο προφανώς τους πιστωτές μας, καθώς επίσης τους εργοδότες του (Καρτέλ).      

Βέβαια, το ΔΝΤ θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι, τα μέτρα ελήφθησαν με στόχο την καταπολέμηση των ελλειμμάτων και όχι τη μείωση του δημοσίου χρέους, η οποία σχεδιάζεται να προέλθει από την πώληση (λεηλασία) των κρατικών επιχειρήσεων. Στην περίπτωση αυτή θα απαντούσαμε ότι ευτυχώς στην Ελλάδα, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, ένα μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων του δημοσίου τομέα (πάγια περιουσιακά στοιχεία αξίας περί τα 300 δις € επίσης) δεν έχουν αποκρατικοποιηθεί (ή πωληθεί, όσον αφορά τα πάγια), με αποτέλεσμα οι ζημίες τους να επιβαρύνουν το κράτος – αν και πολλές από αυτές έχουν ζημίες (για παράδειγμα οι δημόσιες συγκοινωνίες, οι οποίες έχουν πολύ χαμηλές τιμές εισιτηρίων, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη), επειδή εξυπηρετούν κοινωνικούς σκοπούς.

Εάν τώρα αποκρατικοποιούνταν μόνο οι κερδοφόρες επιχειρήσεις του δημοσίου (όπως στο παράδειγμα του ΟΤΕ), τότε το μεν χρέος θα μειωνόταν κατά το ποσόν της πώλησης, το δε έλλειμμα θα αυξανόταν κατά το ποσόν των (μη) εισπραττομένων ετησίων μερισμάτων. Αντίθετα, εάν αποκρατικοποιούνταν οι ζημιογόνες επιχειρήσεις, αφενός μεν θα μειωνόταν αυτόματα το έλλειμμα (λόγω της μεταφοράς των ζημιών τους στον ιδιωτικό τομέα, όπως συνέβη με την Ολυμπιακή), αφετέρου τα έσοδα θα περιόριζαν το δημόσιο χρέος.

Και στις δύο περιπτώσεις όμως θα αυξανόταν το ιδιωτικό χρέος, όπως συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις δυτικές οικονομίες (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό – Προβλέψεις 2010

Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*    Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό

**   Πρόβλεψη 2010

Περαιτέρω, στον ιδιωτικό τομέα, σε αντίθεση με το δημόσιο, η αξία των παγίων περιουσιακών στοιχείων προσμετρείται στο ενεργητικό, «μειώνοντας» το παθητικό – οπότε το συγκριτικό με την Ελλάδα συνολικό χρέος άλλων κρατών είναι πρακτικά μεγαλύτερο, από αυτό που φαίνεται στον Πίνακα Ι.

Σε κάθε περίπτωση, ο σωστός δείκτης «οικονομικής ευρωστίας» δεν είναι το δημόσιο χρέος προς τα ΑΕΠ, αλλά το συνολικό χρέος προς το ΑΕΠ – ενώ στο καθορισμό του οφείλουν να λαμβάνονται υπ’ όψιν και τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου (απαιτούνται διεθνώς κρατικοί Ισολογισμοί, αντίστοιχοι με αυτούς των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα). Ανεξάρτητα από αυτά, ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η μη αποκρατικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων θεωρείται πλέον εύλογη, αφού στη Γερμανία εθνικοποιούνται ήδη ξανά πολλές επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες στο παρελθόν είχαν πουληθεί σε ιδιώτες.

Συνεχίζοντας, επειδή φυσικά δεν είμαστε μόνοι μας στον πλανήτη, ενώ γνωρίζουμε τις τρομακτικές συνέπειες της διαγραφής χρέους από μία χώρα για το παγκόσμιο σύστημα (όπως, για παράδειγμα, την έκρηξη μίας ασφαλιστικής βόμβας μεγατόνων), κυρίως επειδή θα υιοθετούταν από πάρα πολλές άλλες χώρες, θα θεωρούσαμε ίσως λογικότερη την αναδιάρθρωση (επιμήκυνση) του χρέους, με χαμηλά επιτόκια (1%), με σταθερές, μακροπρόθεσμες δόσεις (άνω των 30 ετών), σε συνδυασμό με σοβαρά μέτρα ανάπτυξης (αύξηση της ανταγωνιστικότητας, άνοιγμα νέων αγορών κλπ). Βέβαια, έχουμε αναφέρει πολλές άλλες λύσεις στο παρελθόν, με ανάλογα κείμενα μας (Η έξοδος από την κρίση, Ο μηδενισμός του χρέους κλπ), έτσι ώστε να τεκμηριώσουμε πως η λύση του «επάρατου μνημονίου» όχι μόνο δεν είναι μονόδρομος, αλλά η χειρότερη όλων.    

Ειδικά όμως όσον αφορά την Ευρωζώνη, όπου η Γερμανία λειτουργεί δυστυχώς επεκτατικά, ενώ καμία χώρα-μέλος δεν έχει τη δυνατότητα να τυπώσει χρήματα, όπως για παράδειγμα οι Η.Π.Α., είναι επί πλέον απαραίτητη, στην ενδεχόμενη αναδιάρθρωση (επιμήκυνση με χαμηλά επιτόκια) των χρεών κάποιων χωρών-μελών είτε

(α)  η δημοσιονομική της ένωση, είτε

(β) η «εκδίωξη» της Γερμανίας.

Διαφορετικά, είναι πολύ πιθανόν όλες οι υπερχρεωμένες/μη ανταγωνιστικές χώρες της ζώνης του ευρώ να προβούν σε μία μεγάλη διαγραφή χρεών (αν όχι να τα αρνηθούν εντελώς), ταυτόχρονα με την αναδιάρθρωση των υπολοίπων – σε συνδυασμό με τη μαζική έξοδο τους από την Ευρωζώνη, καθώς επίσης με την αυτόματη μετατροπή των οφειλών τόσο του δημοσίου (υπολοίπων), όσο και του ιδιωτικού τομέα τους, στο νέο νόμισμα. Στην περίπτωση αυτή, το πλήγμα για το «χρηματοπιστωτικό κτήνος» θα ήταν «ακαριαίο» – η μοναδική ίσως λύση των «χρεωστικών» προβλημάτων παγκοσμίως.    

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, η Ελλάδα είναι μία πολύ πλούσια χώρα, αφού διαθέτει κατά πολύ περισσότερα δημόσια περιουσιακά στοιχεία από όλα τα άλλα δυτικά κράτη, τα οποία δεν προσμετρούνται στο «ενεργητικό» της, αφενός μεν επειδή δεν έχει αποκρατικοποιήσει τις δημόσιες επιχειρήσεις της, αφετέρου επειδή δεν έχει πουλήσει τα πάγια της (η Βρετανία εκποιεί πλέον ακόμη και τα δάση της).

Όταν και εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε το δημόσιο χρέος της θα μειωθεί εντυπωσιακά, ενώ το ιδιωτικό χρέος θα αυξηθεί σε μικρότερο βαθμό – αφού τα πάγια θα προσμετρηθούν στην αξία (ισολογισμό) των ιδιωτικοποιημένων πλέον δημοσίων επιχειρήσεων. Η πώληση όμως των κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων θα αυξήσει τα ελλείμματα της χώρας μας, ενώ η πώληση των ζημιογόνων θα τα μειώσει – παράλληλα, θα εκμηδενισθεί ο κοινωνικός ρόλος τους (για παράδειγμα, οι ιδιώτες θα αυξήσουν τα εισιτήρια των συγκοινωνιών, θα ακριβύνουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό κλπ), όπως συμβαίνει σε όλα τα άλλα κράτη.         

Η ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Σε σχέση τώρα με το τεράστιο πρόβλημα της υπερχρέωσης, το οποίο αντιμετωπίζει ολόκληρη η «δύση» και όχι μόνο η Ελλάδα, οι παρακάτω δύο Πίνακες (ΙΙ, ΙΙΙ) από την πρόσφατη έκθεση του Ταμείου είναι χαρακτηριστικοί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ 2007 σε δις δολάρια, Ώριμο (ληξιπρόθεσμο) χρέος προς ΑΕΠ 2010, ‘Έλλειμμα προς ΑΕΠ 2010 και συνολικά απαιτούμενη χρηματοδότηση (Ώριμο χρέος + Έλλειμμα) προς ΑΕΠ 2010

Πηγή: IMF  – ΑΕΠ 2007 IQ

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*      Προβλέψεις Bloomberg από τον Ιανουάριο του 2010

**     Προβλέψεις (WEO) από τον Οκτώβριο του 2010

*** Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας είναι αυξημένο, σύμφωνα με τις δηλώσεις της χώρας για διάσωση των τραπεζών της (bank recapitalization), την οποία η κυβέρνηση τοποθέτησε στα 30 δις € ή στο 20% του ΑΕΠ της.

**** Μείωση του ΑΕΠ κατά 8% το 2009, ενδεχομένως ξανά ύφεση το 2010 (πηγή:MM)

Σύμφωνα με τον Πίνακα ΙΙ, η Ιαπωνία θα χρειασθεί για ολόκληρο το 2010 συνολική χρηματοδότηση (ληξιπρόθεσμα χρέη συν ελλείμματα προϋπολογισμού) ίση με το 53% του ΑΕΠ της – ένα πραγματικά τεράστιο ποσόν (κυριολεκτικά και ποσοστιαία), αφού είναι σχεδόν τριπλάσιο (ποσοστιαία) από το αντίστοιχο της Ελλάδας. Επομένως, η χώρα θα αντιμετωπίσει σύντομα μεγάλα προβλήματα, παρά το ότι έχει θετικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.   

Ακολουθεί η Ιρλανδία, μετά την (ατυχή κατ’ εμάς για τους δύστυχους Πολίτες της) διάσωση των τραπεζών της, με 38,4% του ΑΕΠ. Κατά την άποψη μας δε, η διάσωση των τραπεζών της θα κοστίσει τελικά πολύ περισσότερα, από τα 30 δις € που ανακοίνωσε η κυβέρνηση της, εκτός εάν απαιτήσει διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών τους – ενώ η προσφυγή της στο μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ) φαίνεται μάλλον αναπόφευκτη. Στη συνέχεια έρχονται οι Η.Π.Α. με 26,5% του ΑΕΠ – ένα μάλλον «αστρονομικό» ποσόν, κρίνοντας από το ύψος του ΑΕΠ της υπερδύναμης. Η Ιταλία είναι η αμέσως επόμενη στον Πίνακα, με το Βέλγιο, την Γαλλία, την Ισπανία (ο οικονομολόγος κ. Rogoff θεωρεί ότι θα χρεοκοπήσει, με πιθανότητα 95%) και την Πορτογαλία να ακολουθούν «κατά πόδας».

Τουλάχιστον από εδώ βλέπουμε τις τεράστιες αδυναμίες της Γαλλίας, σε σχέση με τη Γερμανία, γεγονός που επεξηγεί τους ουσιαστικά συνεχείς συμβιβασμούς της στα ευρωπαϊκά θέματα. Απορούμε όμως με την αλαζονεία της, όταν γνωρίζει πολύ περισσότερο από κάθε άλλον (άρθρο μας) ότι, δυστυχώς, δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να ανταγωνισθεί τη Γερμανία. Όπως βλέπουμε, η Ελλάδα είναι κάπου στο μέσον, ενώ ο Πίνακας ΙΙΙ που ακολουθεί απεικονίζει τα ίδια μεγέθη για το 2011:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙIΙ: ΑΕΠ 2007 σε δις δολάρια, Ώριμο (ληξιπρόθεσμο) χρέος προς ΑΕΠ 2011, ‘Έλλειμμα προς ΑΕΠ 2011 και συνολικά απαιτούμενη χρηματοδότηση (Ώριμο χρέος + Έλλειμμα) προς ΑΕΠ 2011

Πηγή: IMF  – ΑΕΠ 2007 IG

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*      Προβλέψεις Bloomberg από τον Ιανουάριο του 2010

**     Προβλέψεις (WEO) από τον Οκτώβριο του 2010

Από τον Πίνακα ΙΙΙ είναι σαφές ότι, τόσο η ανάγκες χρηματοδότησης της Ιαπωνίας, όσο και αυτές των Η.Π.Α. παραμένουν σε τρομακτικά επίπεδα, για τα μεγέθη των οικονομιών τους, όπως επίσης αυτές των υπολοίπων χωρών. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, το 2011 θα είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο έτος για πάρα πολλά κράτη, με την πιθανότητα μίας νέας παγκόσμιας ύφεσης σημαντικά αυξημένη. Ενδεχομένως δε να οδηγήσει στο δεύτερο, πολύ πιο καταστροφικό στάδιο, τον πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο (άρθρο μας).

Κάτι τέτοιο θα είχε φυσικά αντίκτυπο τόσο στα χρηματιστήρια, όσο και σε πολλές άλλες χώρες – ειδικότερα στη Γερμανία, η οποία φαίνεται να ανησυχεί, παρά την ανάπτυξη στο περίπου 3% που υπολογίζεται για την οικονομία της το 2010. Έχει άλλωστε ήδη καταγράψει τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα, αφού υποχωρούν οι παραγγελίες στη βιομηχανία της από την ΕΕ (λόγω των μέτρων λιτότητας που έχουν υιοθετήσει οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες), όπου η Γερμανία πραγματοποιεί το 70% των εξαγωγών της. Με την Κίνα δε στις παρυφές της ΕΕ (άρθρο μας), όπου η Ελλάδα διαδραματίζει έναν σημαντικότατο ρόλο, καθώς επίσης μετά την απόβαση του ΔΝΤ, όπου ξανά η Ελλάδα πρωταγωνιστεί, τα πράγματα δεν φαίνονται τόσο αισιόδοξα για την ηγέτιδα δύναμη της Ευρωζώνης.

Φυσικά, για τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου οι οποίες, μαζί με τα μεγάλα ελλείμματα των προϋπολογισμών τους, την ανεργία, την κρίση σημαντικών τομέων των οικονομιών τους (τράπεζες, ακίνητα κλπ), αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα τεράστια προβλήματα στα εμπορικά τους ισοζύγια, κυρίως λόγω της χαμηλής ανταγωνιστικότητας τους (άρθρο μας), η κατάσταση θα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη –  ενώ η χρηματοδότηση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων τους αρκετά επίπονη, γεγονός που φαίνεται από τον Πίνακα ΙV που ακολουθεί:         

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Λήξη Ομολόγων, με ημερομηνία καταγραφής 29.04.2010*, σε δις €

Πηγή: Bloomberg

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙV, τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα όλων των χωρών του νότου και ειδικά της Ιταλίας, δεν είναι αμελητέα – πολύ περισσότερο εάν δεχθούμε ότι οι «αγορές», κατανοώντας πλήρως τόσο το πρόβλημα, όσο και την ισχύ τους, θα αυξήσουν δραματικά τα επιτόκια δανεισμού (Spreads, CDS κλπ). Φυσικά η φυγή των κεφαλαίων προς τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες υπόσχονται αυξημένη κερδοφορία, είναι ήδη δεδομένη – οπότε η τοκογλυφική «αφαίμαξη» της δύσης (συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια δανεισμού) φαίνεται σαν την πλέον κερδοφόρα χρηματοπιστωτική στρατηγική του «κτήνους».   

Το πρόβλημα αυτό (φυγή κεφαλαίων) φαίνεται ιδιαίτερα στις Η.Π.Α. όπου, παρά το ότι η Fed τυπώνει αδιάκοπα χρήματα, δεν κατευθύνονται στην πραγματική οικονομία από τις επιχειρήσεις που τα λαμβάνουν, αλλά «προωθούνται» είτε στις εξαγορές μικρότερων εταιρειών, είτε επενδύονται στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Ο Πίνακας V που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Δάνεια επιχειρήσεων στις Η.Π.Α., με μηδαμινά επιτόκια.

Πηγή: Reuters

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Σύμφωνα με την Moody’s, οι υπόλοιπες εταιρείες στις Η.Π.Α. εκτός του χρηματοπιστωτικού κλάδου, διατηρούν χρηματικά αποθέματα (ταμείο) ύψους 1 τρις $, για εξαγορές ανταγωνιστών τους – κυρίως εκτός Αμερικής.        

Την ίδια στιγμή βέβαια διαφαίνεται μία νέα τάση στις Η.Π.Α., όπου τα νοικοκυριά μειώνουν δραστικά τις τοποθετήσεις τους στη Wall Street, ενδεχομένως σαν αποτέλεσμα της τελευταίας κρίσης και των τεράστιων απωλειών που υπέστησαν – αλλά και της μειωμένης πλέον εμπιστοσύνης τους στις χρηματαγορές.  

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Είναι σίγουρα αρκετές εκείνες οι χώρες, οι οποίες βλέπουν την απόφαση της Fed για περαιτέρω «μονεταριστικά» μέτρα ενίσχυσης της αμερικανικής οικονομίας (θα ξεπεράσουν ενδεχομένως το 1 τρις $), σαν έντονα εχθρική πράξη, εναντίον των υπολοίπων κρατών – κυρίως της Ευρωζώνης και της Κίνας. Εν τούτοις, οι Η.Π.Α. δεν έχουν δυστυχώς καμία άλλη διέξοδο από την κρίση, παρά την απειλή του υπερπληθωρισμού και των υπερβολών (φούσκες) που προκαλεί η πιστωτική επέκταση – εάν δεν συμφωνήσουν όλες οι χώρες της G20 με την πρόταση που διατύπωσε, κατά την πρόσφατη σύνοδο, ο υπουργός οικονομικών κ. T. Geithner.   

Ο υπουργός πρότεινε να θεσπισθούν ανώτατα, καθώς επίσης κατώτατα όρια στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών όλων των χωρών, καθώς επίσης αντίστοιχα όρια στα ελλείμματα/πλεονάσματα – προφανώς με την υιοθέτηση μίας Πολιτικής, η οποία θα εξασφάλιζε την επίτευξη αυτών των στόχων. Η συγκεκριμένη πρόταση, προερχόμενη από τις Η.Π.Α., είναι το λιγότερο εντυπωσιακή – αφού αναγνωρίζει για πρώτη φορά μετά την «κατάργηση» του Bretton–Woods (1971) ότι, το αόρατο χέρι της «αγοράς» δεν εξασφαλίζει την ισορροπία των εξωτερικών ισοζυγίων – οπότε η Πολιτεία οφείλει να αναλάβει τη συγκεκριμένη λειτουργία. Φυσικά η Γερμανία προσπάθησε να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού, επειδή ανήκει στις πλεονασματικές χώρες και δεν τη συμφέρουν οι προτάσεις των Η.Π.Α. – με τη βοήθεια της κριτικής που άσκησε στη νομισματική πολιτική της Fed, με τις δήθεν προτάσεις για μηχανισμούς αντιμετώπισης κρίσεων κλπ.

Όπως φαίνεται, η εντυπωσιακή αυτή «μεταστροφή» των Η.Π.Α., με βάση την οποία αμφισβητείται πλέον επίσημα η ικανότητα (efficiency) ισορροπίας της ελεύθερης αγοράς, προήλθε από την τοποθέτηση του υπουργού οικονομικών της Βραζιλίας, ο οποίος αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έναν παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο. Ο υπουργός κατηγόρησε τις διεθνείς αγορές, σε σχέση με το ότι πλημμύρισαν τη χώρα του με απίστευτα πολλά κερδοσκοπικά κεφάλαια – απέναντι στα οποία είναι πρακτικά αδύνατον να αμυνθεί η Βραζιλία.

Αναφέρθηκε λοιπόν στην αποτυχία «αυτορύθμισης» των χρηματοπιστωτικών αγορών, όπως επίσης στα καταστροφικά τους αποτελέσματα για την πραγματική οικονομία. Ίσως εδώ οφείλουμε να προσθέσουμε την άποψη του οικονομολόγου κ. Rogoff (πηγή: Spiegel), σύμφωνα με την οποία «Η χρηματοπιστωτική αγορά, με όλα όσα προϊόντα διαθέτει, υπολογίζεται, έναντι παγκοσμίου ΑΕΠ 60 τρις $, στα 200 τρις $ – εκ των οποίων τα 120 τρις $ δημιουργούνται από το εμπόριο των χρεών».

Περαιτέρω στη Βραζιλία, δεν εισρέουν τα χρήματα επειδή η οικονομία της είναι σε τόσο καλή κατάσταση ή επειδή προσφέρει μεγάλες επενδυτικές ευκαιρίες, αλλά λόγω του ότι ο πληθωρισμός είναι σχετικά υψηλός – οπότε η κεντρική τράπεζα της χώρας είναι υποχρεωμένη να διατηρεί συγκριτικά υψηλά τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια. Αυτό προσελκύει πολλούς διεθνείς κερδοσκόπους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη διαφορά επιτοκίων μεταξύ της Βραζιλίας και των χωρών που προσφέρουν μηδενικά επιτόκια, όπως για παράδειγμα η Ιαπωνία.

Οι κερδοσκόποι αυτοί (carry traders) δανείζονται χρήματα με μηδενικό επιτόκιο και τα τοποθετούν στη Βραζιλία – η οποία προσφέρει σημαντικά υψηλότερο επιτόκιο. Επειδή τώρα στις χρηματοπιστωτικές αγορές τα κέρδη είναι αυξημένα, όσο περισσότεροι τοποθετούνται στο ίδιο προϊόν, το αποτέλεσμα είναι να εισρέουν συνεχώς περισσότερα κεφάλαια στη Βραζιλία – προκαλώντας την παραδοξότητα να ανατιμάται ένα νόμισμα σε μία πληθωριστική αγορά. Έτσι οι κερδοσκόποι κερδίζουν αφενός μεν από τη διαφορά των επιτοκίων, αφετέρου από την «στρεβλή» (αλλά πραγματική) ανατίμηση του νομίσματος.

Από την πλευρά όμως της πραγματικής οικονομίας, τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας είναι καταστροφικά. Επειδή ανατιμάται το νόμισμα, σαν αποτέλεσμα των αυξημένων εισροών κεφαλαίων, παρά το ότι θα έπρεπε να υποτιμάται λόγω του πληθωρισμού, η ανταγωνιστικότητα της χώρας διεθνώς μειώνεται – αφού τα εμπορεύματα της γίνονται διαρκώς ακριβότερα στις εξαγωγικές αγορές. Αργά ή γρήγορα λοιπόν οδηγείται σε ελλειμματικό εμπορικό κλπ ισοζύγιο, οπότε ακολουθεί «υποχρεωτικά» μία συναλλαγματική κρίση – καταστρέφοντας εντελώς την πραγματική οικονομία της χώρας, την οποία πλέον εγκαταλείπουν μαζικά (συνήθως πριν ξεσπάσει η κρίση – συχνά με τη βοήθεια του ΔΝΤ) τα ξένα κεφάλαια.    

Προφανώς, η μοναδική χώρα που έχει καταφέρει να αποφύγει αυτό το πρόβλημα είναι η Γερμανία. Ακριβώς για το λόγο αυτό έχει απόλυτη ανάγκη την Ευρωζώνη (άρθρο μας), χωρίς την οποία θα ήταν αδύνατον να επιβιώσει. Πόσο μάλλον όταν έχει μία μοναδική δυνατότητα να ελέγχει/ρυθμίζει τη νομισματική ισοτιμία (Ευρώ), δια μέσου της επίκλησης κρίσεων κάποιων χωρών-μελών (όπως πρόσφατα της Ελλάδας), οι οποίες μειώνουν την ισοτιμία του ευρώ αυτόματα – όπως και της «επίλυσης» των κρίσεων τους (υποχρέωση σε λιτότητα, μηχανισμός στήριξης κλπ), η οποία αυξάνει την ισοτιμία του ευρώ. Ο ρόλος της χώρας μας εδώ, η οποία λειτουργεί «εξαερωτικά» (ventilator) στην ισοτιμία του ευρώ, είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

Ολοκληρώνοντας, η λύση του προβλήματος των συναλλαγματικών ισοτιμιών παγκοσμίως είναι ουσιαστικά απλή, αφού αρκεί να προσαρμόζονται στα θεμελιώδη οικονομικά χαρακτηριστικά των κρατών – να συμβαδίζουν δηλαδή με τον εκάστοτε πληθωρισμό, με την παραγωγικότητα των εργαζομένων, με τις μισθολογικές διαφορές ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος (ανταγωνιστικότητα) κλπ.

Εντός της Ευρωζώνης όμως, για τις χώρες-μέλη της, η λύση αυτή δεν είναι εφικτή, αφού το κοινό νόμισμα δεν το επιτρέπει. Οπότε, είτε κάποια στιγμή θα διαλυθεί η ζώνη του ευρώ (με τεράστιες απώλειες και για τη Γερμανία), είτε θα ενωθεί δημοσιονομικά, επιτρέποντας την ομαλή εξισορρόπηση των ελλειμμάτων-πλεονασμάτων (άρθρο μας).  Τρίτος δρόμος ουσιαστικά δεν υπάρχει, εάν δεν συναινέσουμε βέβαια σε μία Pax Germanica.      

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως γνωρίζουμε, ολόκληρα έθνη ή ολόκληρες κοινωνικές ομάδες μέσα σε αυτά τα έθνη είναι δυνατόν να υποταγούν και να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης για μεγάλο χρονικό διάστημα (E. Fromm). Εν τούτοις όμως, κάποια στιγμή αντιδρούν, επειδή οι φόβοι, οι καχυποψίες, η μοναξιά, η ένδεια και η εξαθλίωση, φτάνουν στα όρια τους – στο «οριακό» εκείνο σημείο δηλαδή, στη «στροφή του διαβόλου» καλύτερα όπου, μη έχοντας κανείς τίποτα να χάσει, «εξεγείρεται», χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Σε γενικές γραμμές τώρα  οι άνθρωποι, είτε

(α)  αντιδρούν με απάθεια, με τέτοια εξασθένηση της πνευματικότητας, της πρωτοβουλίας και της επιδεξιότητας τους δηλαδή, ώστε βαθμιαία δεν είναι σε θέση να εκτελούν τα καθήκοντα που τους ανέθεσαν οι «ηγεμόνες» τους,

(β)  αντιδρούν με τη συσσώρευση τόσου μίσους και καταστροφικότητας, ώστε να επιφέρουν το τέλος των ίδιων των εαυτών τους, των ηγεμόνων τους και του συστήματος τους,

(γ)  η αντίδραση τους δημιουργεί μία τέτοια ανεξαρτησία και επιθυμία για ελευθερία, ώστε με τις δημιουργικές παρορμήσεις τους να οικοδομηθεί μία καλύτερη κοινωνία (ένωση κρατών κλπ).

Το είδος της αντίδρασης που θα εκδηλωθεί, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από οικονομικούς, από πολιτικούς, καθώς επίσης από τον παράγοντα του πνευματικού κλίματος, στο οποίο ζουν οι Πολίτες. Όποιες όμως και αν είναι οι αντιδράσεις, η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζει κάτω από οποιαδήποτε σχεδόν συνθήκη, είναι η μισή αλήθεια. Πρέπει να συμπληρωθεί με τη διαπίστωση ότι, αν ο άνθρωπος ζει κάτω από συνθήκες αντίθετες προς τη φύση και τις βασικές απαιτήσεις της ανθρώπινης ανάπτυξης και υγείας, δεν μπορεί παρά να αντιδράσει. Είναι υποχρεωμένος λοιπόν είτε να χειροτερέψει τη θέση του και να χαθεί, είτε να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες, οι οποίες ευρίσκονται περισσότερο σε αρμονία με τις ανάγκες του.          

Στόχος μας οφείλει να είναι η τρίτη «λύση», η δημιουργία δηλαδή εκείνων των συνθηκών, οι οποίες θα οδηγήσουν τους παγκόσμιους Πολίτες σε μία τέτοια ανεξαρτησία και επιθυμία για ελευθερία, ώστε με τις δημιουργικές παρορμήσεις τους να οικοδομηθεί μία καλύτερη κοινωνία. Για να το πετύχουμε δεν χρειαζόμαστε καλύτερους πολιτικούς, αν και θα ήταν ευχής έργο, αλλά περισσότερη Δημοκρατία.

Επίσης, συναίνεση μεταξύ των λαών, έτσι ώστε να εμποδίζονται εκείνες οι χώρες, οι οποίες «επιβουλεύονται» την παγκόσμια ειρήνη (σήμερα κυρίως η Γερμανία και η Κίνα), λειτουργώντας επεκτατικά και εγωιστικά, εις βάρος τόσο των υπολοίπων κρατών, όσο και των δικών τους Πολιτών (πρόσφατα κατηγορήθηκαν κάποιες γερμανικές επιχειρήσεις, οι οποίες προσφέρουν μισθούς ανά ώρα μεταξύ 1,70 και 2,30 €).     

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 07. Νοεμβρίου 2010, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων & επενδύσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2223.aspx

Εκλογική απάτη

Του παπα Ηλία Υφαντή

Οι εντολοδόχοι του τοκογλυφικού καθεστώτος – για μια ακόμη φορά – εξαπάτησαν το εκλογικό σώμα. “Παλιά τους τέχνη κόσκινο”!…

Με την απειλή, δήθεν, εθνικών εκλογών, τρομοκράτησαν ένα μέρος του κοπαδιού τους, προκειμένου να περιορίσουν τα, διαφαινόμενα, συντριπτικά σε βάρος τους εκλογικά αποτελέσματα.

Αλλά και, παρόλη την ξεδιάντροπη αυτή απάτη, αποκαλύφθηκε, η έσχατη ένδεια του δικομματισμού…

Ο οποίος, καμώνεται, εντούτοις, ότι δεν κατάλαβε τίποτε. Και προσπαθεί να παρουσιάσει το χαλάζι, που τον έπληξε, σαν πρωινή δροσούλα. αφτίζοντας την καταφανέστατη αποστροφή και αηδία του λαού απέναντί τους ως ανοχή απέναντι στη ληστρική τους πολιτική.

Προβάλλοντας – βάσει της καθιερωμένης εκλογικής απάτης- τα εκλογικά αποτελέσματα όχι στις αληθινές τους διαστάσεις, αλλά στις, κάλπικες. Με το να υπολογίζουν τα ποσοστά τους, όχι βάσει των ψηφιζόντων, αλλά των ψηφισάντων. Που σημαίνει ότι, στην προκειμένη περίπτωση, μετά την, ουσιαστική, αποχή του 44%(4.360.000) του συνολικού εκλογικού σώματος (9.800.000), τα πραγματικά ποσοστά τους είναι αντίστοιχα 19,2 (για το ΠΑΣΟΚ) και 18,3 (για τη ΝΔ). Το σύνολο: 37,5%…

 Και ύστερα μας λένε ότι «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»! Ποια δημοκρατία; Αυτήν, που εκφράζεται από μια κυβέρνηση, που αντιπροσωπεύει τη συντριπτική μειοψηφία του 1/5 του εκλογικού σώματος!

Ιδιαίτερα μάλιστα. όταν η κυβέρνηση αυτή έχει επιβάλλει στη χώρα το καθεστώς της τοκογλυφικής κατοχής! Της οποίας (κατοχής) πρωταρχικός σκοπός και έργο της είναι να πυργώνει, γύρω απ’ τους λαούς, που θα πέσουν στα βρόχια της, ανυπέρβλητα αδιέξοδα. Για να απομυζά, δια μέσου των τόκων, τα κεφάλαια, που δανείζει, ακόμη και χιλιάδες φορές…

Είναι ποτέ δυνατόν η αντιδημοκρατική και – καταφανέστατα – εχθρική απέναντι στη χώρα μας και το λαό της αυτή πραγματικότητα να είναι ανεκτή;

Και, ύστερα απ’ το όργιο της απάτης, τα 4/5 του εκλογικού σώματος να καταπιούν και να χωνέψουν και το ρεσιτάλ του παραλογισμού των φαφλατάδων και μασκαράδων του δικομματισμού!…

παπα-Ηλίας, 10-11-2010

http;//papailiasyfantis.wordpress.com

Η χώρα κυβερνάται από ένα κόμμα του 19,2 % του Ελληνικού λαού

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, (μετά την επεξεργασία του 98 % αυτών) τα αποτελέσματα των προχθεσινών εκλογών των Περιφερειών, είναι τα εξής:

Του Ιδιότροπου *

1. Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΩΜΑ αποτελείται από 9.800.000 εγγεγραμμένους πολίτες.

2. Από αυτούς, ΠΡΟΣΗΛΘΑΝ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ και ΨΗΦΙΣΑΝ οι 5.980.000

3. Δηλαδή, δεν προσήλθαν να ψηφίσουν 3.820.000 πολίτες, αριθμός που ισούται με το 39 % του εκλογικού σώματος. Άρα, προσήλθε στις κάλπες το 61% του εκλογικού σώματος.

4. Τα ΑΚΥΡΑ και τα ΛΕΥΚΑ, μετρήθηκαν σε 540.000, αριθμός που ισούται με τον 9 % αυτών που ψήφισαν.

5. Το σύνολο των μη προσελθόντων πολιτών, μαζί με …. τα άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια, ήταν 4.360.000 αριθμός που ισούται με το 44 % του εκλογικού σώματος.

6. Τα δύο «κόμματα εξουσίας», απέσπασαν προχθές:

* Το ΠΑΣΟΚ             1.850.000 ψήφους

* Η ΝΔ           1.750.000    >>

* ΣΥΝΟΛΟ    3.600.000 ψήφοι

7. Τα 3.600.000 ψήφοι που συγκεντρώνουν τα δύο κόμματα μαζί, αποτελούν το 37,5 % του εκλογικού σώματος, ενώ

* Το 1.850.000 ψήφοι του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν το 19,2 % του εκλογικού σώματος
* Το 1.750.000 ψήφοι της ΝΔ, αποτελούν το 18,3 % του εκλογικού σώματος

8. Στις περυσινές εκλογές του Οκτωβρίου,

* Το ΠΑΣΟΚ είχε αποσπάσει 3.094.000 ψήφους

* Η ΝΔ είχε αποσπάσει 2.358.000 ψήφους

* Τα δύο κόμματα μαζί, είχαν συγκεντρώσει το 77% του συνόλου των ψηφισάντων.

Τα παραπάνω επίσημα και αδιαμφισβήτητα στοιχεία, λένε τα εξής:

1. 4.287.000 πολίτες, (το 44 % του εκλογικού σώματος), ο ένας στους δύο Έλληνες και Έλληνιδες, αποδοκίμασε το σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Με την πράξη του αυτή, έδειξε ότι υπάρχει κενό εκπροσώπησής του. Το μήνυμα είναι πολύ ηχηρό και απευθύνεται με τον πλέον επίσημο και αγωνιώδη τρόπο στις πολιτικές εφεδρείες που βρίσκονται αδρανείς μέσα στην κοινωνία.

Ήρθε η ώρα τους.

Πρέπει «να βγούνε μπροστά» και να οργανώσουν τη συσπείρωση αυτού του λαού, που προχθές διαχώρισε τη θέση του από τα ανδράποδα  που το σύστημα εξέθρεψε όλα αυτά τα χρόνια, πτωχεύοντας την Ελληνική κοινωνία.
2. Το ΠΑΣΟΚ, από τα 3.094.000 ψήφους (που πήρε πέρυσι), έχασε μέσα σε ένα χρόνο, 1.244.000 υποστηρικτές του, δηλαδή το 40 % της δύναμής του!!!

3. Η ΝΔ, από τα 2.358.000 ψήφους (που πήρε πέρυσι), έχασε μέσα σε ένα χρόνο, 608.000 υποστηρικτές της, δηλαδή το 26 % τής δύναμής της, χωρίς να έχει καμία απώλεια από κυβερνητική εξουσία!!!

4. Η χώρα κυβερνάται από ένα κόμμα που σήμερα, κατά την πλέον επίσημη καταγραφή της λαϊκής ετυμηγορίας, το εμπιστεύεται μόνο το 19,2 % του Ελληνικού λαού.

Πήρε 1.850.000 ψήφους, από τους 9.620.000 του συνόλου των εκλογέων. Αλήθεια, τι περίμενε να «συναθροίσει» ο ΓΑΠ για να «πάει σε εκλογές»;; Το 40 % των περυσινών εκλογέων του, απέσυρε την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό του και στο κόμμα του.

Η χυδαία μπλόφα του, ότι θα πάει σε εκλογές αν η κοινωνία αποδοκιμάσει την πρακτική του, αποκαλύφθηκε προχθές το βράδυ, όταν άνοιξαν όλα τα χαρτιά στο τραπέζι.

Αντί άσσους, που έδειχνε ότι έχει, κρατούσε άχρηστα «λιμά». Το «ωραίο» είναι ότι, παρ’ όλ’ αυτά, δεν θέλει να χάσει τη θέση του στο τραπέζι και κάνει το κορόϊδο, σφυρίζοντας αδιάφορος.

Το «πιστόλι» όμως που έβγαλε επάνω στο τραπέζι, το πήρε η κοινωνία, που δεν έχει και τη διπλωματική παιδεία της Μέρκελ και ενίοτε, συμπεριφέρεται πολύ «μπρουτάλ».

Τα νέα δεδομένα που δημιούργησαν προχθές οι κάλπες, έχουν διαμορφώσει ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό περιβάλλον.

Ο βρασμός στο καζάνι, δυναμώνει. Η «στιγμή της αλήθειας» για το καθεστώς πολιτικό σύστημα, δείχνει ότι πλησιάζει πολύ γοργά.

* Ο  ΙΔΙΟΤΡΟΠΟΣ (μου ήλθε με το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο), 10-11-2010

«Ες αύριο τα σπουδαία»

ΣΤΙΣ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ 14ης ΝΟΕΜΒΡΗ

Του Σπύρου Γκανή

Και ενώ ο ελληνικός λαός παρακολουθεί στις οθόνες της αποβλάκωσης, τους …. αστέρες της διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας μαζί και τους ταγούς της πολιτικής να ερίζουν για τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών, παρασκηνιακά εξυφαίνεται το νέο πακέτο οικονομικών μέτρων και μεθοδεύεται ο τρόπος επιβολής του.

Τα νέα αυτά σκληρά αντιλαϊκά εισπρακτικά μέτρα θα δρομολογηθούν από την Δευτέρα 15 Νοέμβρη και θα έχουν στόχο την είσπραξη 2 δις ευρώ κατά το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ή 4 δις ευρώ σύμφωνα με απαιτήσεις της τρόικας. Η εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου έχει σαν προϋπόθεση την εφαρμογή αυτών των μέτρων τα οποία βρίσκονται στα συρτάρια της κυβέρνησης και θα τεθούν σε άμεση εφαρμογή την επαύριο των επαναληπτικών αυτοδιοικητικών εκλογών.

Δηκώσεις Jean-Claude Juncker

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Jean-Claude Juncker, πρόεδρος του Eurogroup, μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μεταξύ άλλων επεσήμανε την ύφεση της ελληνικής οικονομίας για το 2010 και τόνισε ότι η ελληνική κυβέρνηση επιβάλλεται να λάβει πρόσθετα μέτρα για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, ενώ παράλληλα θα πρέπει να επιμείνει στην προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Έκθεση Morgan Stanley

Την εκτίμηση του εξάλλου ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στο άρμα της τρόικας, ΔΝΤ-ΕΕ-ΕκΤ για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του προβλεπομένου από το μνημόνιο (δηλ. επιμήκυνση μνημονίου!), εκφράζει σε έκθεση που είδε το φως της δημοσιότητας την Δευτέρα ο χρηματοοικονομικός οίκος Morgan Stanley.

Μεταξύ άλλων η έκθεση χαρακτηρίζει την εξέλιξη (!) αυτή ως θετική για τους πιστωτές της χώρας, καθώς μειώνει τον κίνδυνο επέκτασης της κρίσης διασφαλίζοντας ότι το χρέος θα αποπληρωθεί και αποτρέπει το ενδεχόμενο χρεοκοπίας μιας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης.

Πρέπει εδώ να επισημανθεί ότι και οι δυο αυτές παρεμβάσεις έγιναν την Δευτέρα, 8 Νοέμβρη 2010, την επαύριο δηλαδή καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Αδύναμες μειοψηφίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

Και ενώ όλα αυτά τα μείζονος σημασίας θέματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας εξελίσσονται σε Ελλάδα και εξωτερικό, ζητήματα τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με λαϊκή συναίνεση και πολιτική συνεννόηση, γινόμαστε μάρτυρες μιας παράλογης πολιτικής αλαζονείας και θρασύτητας όπου μια κυβερνητική μειοψηφία, σύμφωνα με τις εκλογές της Κυριακής, ετσιθελικά και ανεύθυνα συνεχίζει να διαχειρίζεται κρίσιμα για την ελληνική κοινωνία και οικονομία ζητήματα τα οποία υποθηκεύουν την χώρα και φαλκιδεύουν την εθνική ανεξαρτησία.

Εδώ θα επιστρέψω στον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του το δίλλημα που ο ίδιος έβαλε στον ελληνικό λαό στην διακαναλική από το Μαξίμου:

«Κε Παπανδρέου χρειάζεστε μια καθαρή πλειοψηφία προκειμένου να συνεχίσετε το μνημονιακό σας κατήφορο, και εφόσον κε πρωθυπουργέ στερείστε αυτής της πλειοψηφίας πρέπει να προχωρήσετε άμεσα σε δημοψήφισμα για το Μνημόνιο  ώστε να αποφανθεί γι' αυτό ο ελληνικός λαός η αποχωρήστε από την εξουσία γιατί δεν σας νομιμοποιεί η ισχνή πλειοψηφία που έχετε να διαχειρίζεστε τις τύχες των ελλήνων πολιτών και την πορεία αυτής της χώρας».

Η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της μπορεί να διατήρησε την δύναμή της στο εκλογικό σώμα αλλά το ποσοστό αυτό είναι το ιστορικά χαμηλότερο γεγονός το οποίο σε συνδυασμό με τις αδιαφανείς θέσεις της για το μνημόνιο το οποίο  … αποδέχεται κριτικά(!), περιορίζεται μόνο σε ψηφοθηρικούς φραστικούς αναθεματισμούς και εξαγγελίες …. άλλων μειγμάτων οικονομικής  πολιτικής (!)

Η Λαϊκή αντίδραση

Στην μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές Ελλάδα τίποτα δεν θα θυμίζει το χθες, οι λαϊκές αντιδράσεις θα κλιμακωθούν, η αγανάκτηση, ο θυμός και η οργή των αδύναμων κοινωνικών ομάδων που το τελευταίο οκτάμηνο δέχτηκαν την ανελέητη και αλαζονική επιδρομή των γενίτσαρων της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ εν ονόματι του μνημονίου θα δημιουργήσουν ένα αυθόρμητο βίαιο κίνημα ανυπακοής που θα σηματοδοτήσει και την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Κύρια το ΚΚΕ, αλλά και όλο το αριστερό μπλοκ μαζί με τις πατριωτικέ δυνάμεις, καλούνται να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο και μακριά από ιδεολογικά διλλήματα, κομματικές περιχαρακώσεις και αρχηγίστικες αντιπαραθέσεις πρέπει να χτίσουν ένα πλατύ αντιμνημονιακό μέτωπο σε εθνικοαπελευθερωτική βάση για την ανατροπή της οικονομικής δικτατορίας του ΔΝΤ, των χρηματοπιστωτικών λόμπυ και της δωσίλογης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Καταξιωμένες προσωπικότητες, της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών, του ευρύτερου προοδευτικού και πατριωτικού χώρου θα πρέπει να αναλάβουν στο εγγύς μέλλον πρωτοβουλίες για την υλοποίηση αυτού του ιερού στόχου, για την σωτηρία της Ελλάδας.

Δια ταύτα, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση δεν νομιμοποιούνται τυπικά και ουσιαστικά να διαχειριστούν αυτό το καίριας σημασίας εθνικό θέμα όπως είναι στην παρούσα συγκυρία η εθνική μας οικονομία και ακόμα στερούνται της απαραίτητης βούλησης να συμβάλουν στην άμβλυνση της αναμενόμενης κλιμάκωσης των λαϊκών αντιδράσεων.

Πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός θα κλιθεί στο πεζοδρόμιο και στην κάλπη προκειμένου να δώσει διέξοδο στην αδιέξοδη πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ.

ΠΗΓΗ: http://www.antikry.com/2010/11/blog-post_09.html

Ψηλά ή στα ψιλά; …

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου) *

Έναν χρόνο μετά τις προηγούμενες εκλογές, θα ήταν πολύ νωρίς για να συντριβεί το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και για να ηττηθεί. Ηττήθηκε. Έχασε περίπου 1.200.000 ψήφους, τροφοδότησε κατά το μερίδιό του την αποχή και μείωσε την απόστασή του από τη Ν.Δ. στις δύο μονάδες…

Σε όλα αυτά δεν βλέπουν ήττα μόνον οι οπαδοί κι όχι οι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Σαν να μην είδε όμως την ήττα φέρθηκε και ο Παπανδρέου, αν κρίνουμε από τη δήλωσή του μετά τις εκλογές.

Χωρίς να καταδεχθεί να μας δώσει ουδεμίαν εξήγηση, γιατί ήρθησαν οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Πρωθυπουργός θα μας έσερνε σε εκλογές, ανέκρουσεν πρύμναν. Οι εκλογές ανεβλήθησαν, αλλά δεν αποκλείσθηκαν, επικρέμανται.

Τώρα, το περιβάλλον του Παπανδρέου, αλλά και οι επιτελείς του ΠΑΣΟΚ σχεδόν επαίρονται ότι «το δίλημμα έπιασε, αλλοιώς θα αντιμετωπίζαμε τη συντριβή».

Υπερηφανεύονται δηλαδή για την επιτυχία ενός εκβιασμού και μιας μπλόφας. Έτσι απλά και άνευ αισχύνης. Όμως όλα αυτά που είχαν φέρει το ΠΑΣΟΚ στο χείλος της συντριβής (δηλαδή η πολιτική του) θα επαναληφθούν και αύριο!
Τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου; θα μας απειλήσει πάλι με εκλογές για να μην πάει σε εκλογές;

Αν αθροίσουμε χάριν παιδιάς (και για να μας πιάσει θλίψη) τα ποσοστά της Αριστεράς στην περιφέρεια Αττικής (αφήνοντας για την οικονομία της συζήτησης το σύνολο των ποσοστών του κ. Δημαρά να προσμετρηθεί – όλο – στο ΠΑΣΟΚ) έχουμε και λέμε

(Δευτέρα, ώρα 3.45):

Παφίλης 14,16%

Μητρόπουλος 6,11%

Αλαβάνος 2,16%

Ψαριανός 3,96%

Διάκος 4,07%

Χάγιος 2,29% ήτοι

σύνολο 32,75%!

Ένα «μπερλινγκουερικό» ποσοστό. Που θα καθιστούσε την Αριστερά πρώτη πολιτική δύναμη στην κεντρικότερη περιφέρεια της Επικράτειας.

Αν μάλιστα κατέβαινε σε ένα κοινό μέτωπο με τη δυναμική της ενότητας κι ένα ακόμα μικρό ποσοστό απ' τα ποσοστά Δημαρά και της μη-αποχής (λόγω ακριβώς της ενωτικής δυναμικής), η Αριστερά πιθανόν να ξεπερνούσε στην Αθήνα-Αττική το 35%!

Αν συναθροίσουμε την ίδια στιγμή το ποσοστό της Ν.Δ. με του ΛΑΟΣ, δηλαδή Κικίλιας 20,69% συν Αδώνιδας 6,63% έχουμε ένα σύνολο 27,32% (που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους), ενώ το ΠΑΣΟΚ με Σγουρό 24,0% συν Δημαρά (έστω το όλον) 15,84 θα έφθανε το 39,93%.

Βεβαίως στην ιστορία (και την πραγματικότητα καθώς αποκρυσταλλώνεται από λεπτό σε λεπτό κι από ώρα σε ώρα) δεν υπάρχει «αν». Όντως. Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Για αυτό ακριβώς όμως θα μπορούσε να 'ναι ενωτική. Ο λαός τής δίνει ένα 35% στην Αττική κι αυτή τού το επιστρέφει σε κομμάτια του 10% και θρύψαλα του 3%. Διότι, βεβαίως, αυτά που χωρίζουν την Αριστερά είναι περισσότερα από εκείνα που την ενώνουν. Κι εμείς πρέπει

να μάθουμε να ζούμε με αυτό, άλλωστε με αυτό το μάθημα εκπαιδευτήκαμε (οι αριστεροί) να ζούμε από το 1968 το 1991 κι εντεύθεν.

Τι σημασία έχει αν έρχονται μαύρες μέρες; Τι σημασία έχει αν το ποσοστό που έδωσε πανελλαδικώς στην Αριστερά ο λαός (ακριβώς επειδή τη χρειάζεται) υπερβαίνει το 25%; Τι σημασία έχει αν ο δικομματισμός πέτυχε το μικρότερο ποσοστό του από τη μεταπολίτευση; Σημασία

έχει ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται τον λαό αν το κάθε κομμάτι της δεν τον έχει όλον δικόν του. Είναι μια σχέση μονογαμική. Την κατανοώ, αλλά στο μεταξύ ο δικομματισμός, το Μνημόνιο και η Διαπλοκοδιαφθορά μάς πηδάνε όλους μαζί. Κι αυτό το κατανοώ, αλλά δεν τη βρίσκω.

Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ενωθεί, θα αρκούσε να 'ναι ενωτική. Τότε το σύστημα θα την έτρεμε κι ο λαός θα έπαιρνε ανάσα. Και συνεπώς θα την ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο. 

………………………………

Όνειρα «θερινής νυκτός» θα μου πείτε ορισμένοι και απ' το ΚΚΕ και απ' τον ΣΥΝ και από τους απέχοντες και απ' όσους μια τέτοια προοπτική θα τους απελευθέρωνε απ' το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και όλες τις σχετικές εκδοχές του δικομματισμού. Σωστόν! Ο καθένας μας μπορεί να μείνει με τις παραμαγούλες του και να μην αντέχει τις παραμαγούλες του άλλου.

Μπορούμε να πίνουμε μαζί το ουζάκι μας ο σ. Παφίλης κι εγώ, ο σ. Ψαριανός και ο σ. Χάγιος, μπορεί να βλεπόμαστε με τον σ. Αλέκο, τη σ. Αλέκα και τον σ. Αλέξη, αλλά μπροστά στον λαό ο σ. Τσίπρας είναι σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, η σ. Αλέκα σταλινικό απολίθωμα, ο σ. Διάκος όχι αρκετά αριστερός, ο σ. Αλέκος αίφνης αριστεριστής, κι εγώ πολύ μαλάκας (με την καλή έννοια της λέξης, ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία)…

Θα μου πείτε ότι υπάρχουν ορισμένοι που αν η Αριστερά λειτουργήσει ως Μέτωπο θα τους ξυνίσει και θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; αυτοί που πήγαν; αυτοί που πάνε τώρα; αυτοί που θα πάνε στο μέλλον; Βλέπουμε δηλαδή το 1-2% και δεν βλέπουμε το 35% που δίνει ο λαός στην Αριστερά;

Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ακόμα «άλλη» ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, μία ανάμεσα σε άλλες 100.000! Σωστόν! Αλλοιώς διαβάζει τα αποτελέσματα ο Αλέξης, αλλοιώς η Αλέκα αλλά με τον ίδιον τρόπο θα απολύονται αυτοί που τους ψήφισαν κι όσοι δεν τους ψήφισαν…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 9.ΧΙ.2010 stathis@enet.gr  

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=221743

Ώρα μηδέν: αναζητούνται παντελόνια και Μέτωπο άλλης πολιτικής διεξόδου

Του Mantaritoubounou

Είναι αστείοι και φυσικά ακόμα επικίνδυνοι, ειδικά η ηγετική ομάδα του Pasok. Εκτός του ότι «δεν φοράνε παντελόνια» μας προκαλούν ακόμα. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί ακόμα προκαλούν και το λαό και το μέλλον της χώρας… Και δεν εννοώ μόνο τους σημερινούς εξουσιαστές. Τα ψωμιά τους είναι λίγα….

Υπ. Εσωτ.-Γιάνν. Ραγκούσης: «…Μετά τη χθεσινή εκλογική διαδικασία του πρώτου γύρου, προχωρούμε όπου αυτό είναι αναγκαίο στο δεύτερο γύρο την επόμενη Κυριακή. Για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση το πολιτικό σκέλος των εκλογών αυτών έκλεισε οριστικά χθες το βράδυ. Για μας, την εβδομάδα αυτή, υπάρχουν πλέον μόνον οι αρχές και οι αξίες του 'Καλλικράτη'…

Το σημαντικότερο είναι ότι η χώρα, όπως ακριβώς επιδιώξαμε, απομακρύνθηκε οριστικά, χάρη στη σοφή ψήφο του ελληνικού λαού, από μια δραματική περιπέτεια πολιτικής αστάθειας, στην οποία κινδύνευε να την οδηγήσει η εθνικά ανεύθυνη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης..».

Γιατί όμως δεν προκάλεσε χθες βράδυ εκλογές το Pasοk;

Γιατί θεώρησε την ψήφο του λαού σοφή;

Τι άραγε ετοιμάζει;

Τι θα κάνουμε εμείς;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα θα καταθέσω τις πρώτες μου σκέψεις κάνοντας και τις πρώτες μου εκτιμήσεις. Θα παραπέμψω βεβαίως και στοιχεία όπου το θεωρώ αναγκαίο.

Διάβασα κάπου – δεν έχει σημασία που: «…ΜΗΝΥΜΑ ΕΚΛΟΓΩΝ: Μόνο ένα είναι. Κανείς δεν πιστεύει πια στις εξαγγελείες του πολιτικού συστήματος. Η αποχή θεωρώ πώς είναι συνειδητή επιλογή. Κανείς δεν μπορεί να μας πείσει ούτε ότι υπάρχει άλλο μείγμα πολιτικής ούτε ότι το μνημόνιο ήταν ο μόνος δρόμος. Όλοι οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. Και εδώ τελειώνει η συζήτηση.

Πρέπει να τους αφαιρέσουμε κάθε εξουσιοδότηση να διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα. Είναι μέτριο, ανίκανοι και κυρίως δολοπλόκοι. Μόνο αν παραγκωνιστούν θα εμφανιστούν δυνάμεις υγιείς στο προσκήνιο. Όσο αυτοί υπάρχουν, τα έχουν όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους. Οι έντιμοι ποτέ δεν θα επιπλεύσουν, όσο στην επιφάνεια υπάρχουν αυτά τα βδελύγματα …»

Πολλαπλό το χθεσινό μήνυμα

Α) Η ενεργητική άρνηση των ψηφοφόρων είναι πραγματικός άτυπος νικητής των εκλογών: Το άθροισμα της ενεργητικής αποχής και του πραγματικού ποσοστού των άκυρων-λευκών επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ακουμπά στο σύνολο της χώρας το 50%.  Με τη στάση του αυτή  ο λαός έδειξε την αντισυστημική του κατεύθυνση, αλλά έδειξε ακόμα δυο  χαρτιά του.

Πρώτον ότι δεν εμπιστεύεται τα υπάρχοντα κώματα ως έχουν για να ηγηθούν να βγει ο ίδιος και η χώρα από την πολύπλευρη κρίση και επίθεση και αυτό απευθύνεται πρώτιστα στα κόμματα της αριστεράς που λειτουργούν σεχταριστικά ή ρεφορμιστικά και συχνά κοσμοπολίτικα. Σε δεύτερο φόντο απευθύνεται και στις δήθεν «πατριωτικές» δυνάμεις αφού αυτές δεν κατανοούν την δομική και καπιταλιστική όψη της κρίσης και επομένως δεν έχουν ολιστική αντίληψη για το πώς θα βγούμε απ’ αυτή.

Δεύτερον έδειξε την αδυναμία του μπροστά στον ενδεχόμενο φόβο για πλήρη αποσταθεροποίηση μέσω νέων εκλογών και προτίμησε να μη συμμετάσχει άμεσα στην κατρακύλα των ποσοστών του δικομματισμού και του Pasok σε τέτοιο σημείο που η πτώση του να είναι βαρύγδουπη. Βλέπει πολύ καθαρά πως το αναγκαίο μέτωπο ακόμα δεν έχει δημιουργηθεί παρά τις από τα κάτω προσπάθειες ένθεν κακείθεν…

Γι’ αυτό και καταδίκασε το δήθεν Μέτωπο «Αλαβάνου», ενός ανθρώπου που οφείλει να αποσυρθεί και να αφήσει τις κοινωνικές δυνάμεις να βγουν στο προσκήνιο. Η νεολαία που περίμενε να τον στηρίξει δεν συμμετείχε στα έγκυρα ψηφοδέλτια. Αναζητά μορφές άμεσης δημοκρατίας και όχι παιχνίδια μηχανισμών από τα πάνω (μαζί με την ΚΟΕ…)

Β) Τα δυο κόμματα του δικομματισμού κατρακύλησαν κοντά στο 34% του αριθμού των εγγεγραμμένων από κοινού. Η κατρακύλα είναι εμφανώς κοινή και φαίνεται να αποτελεί αμετάκλητο γεγονός.

Γ) Το υπόλοιπο 16% του εκλογικού σώματος διαμοιράστηκε στους υπόλοιπους σχηματισμούς, όπου το μεγαλύτερο μερίδιο πήρε το ΚΚΕ. Η πραγματική του όμως δύναμη είναι μικρότερη, όπως θα δείξουμε, από τα τυπικά ποσοστά που δείχνουν οι πίνακες. Στον ΣΥΡΙΖΑ διαμοιράστηκαν τα ιμάτιά του. Ένα σημαντικό μέρος δοκίμασε συστημικά σχήματα – κόμματα (την ΔΗΑΡΙ και τους Οικολόγους Πράσινους), ένα άλλο μέρος πήγε σε ΚΚΕ και σχηματισμούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ το πείραμα του Αλέκου Αλαβάνου απέτυχε παταγωδώς. Ο κεντρικός κορμός του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κράτησε πολύ κάτω από το 50% των δυνάμεών του και επομένως τελειώνει οριστικά και αμετάκλητα ο όποιος ρόλος ήθελε να παίξει. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί η παρουσία σχηματισμών της Χρυσής Αυγής που αναδύεται πατώντας στην κρίση, στον τσαρλατανισμό του ΛΑΟΣ – που έπεσε εμφανώς – και φυσικά στις αδυναμίες της υπαρκτής αριστεράς να έχει πιο ολιστική θέση στο ζήτημα του μεταναστευτικού, της ανεργίας των μεταναστών και των γκετοποιήσεων.

Αξίζουν ακόμη να σημειωθούν τα πολλά και αξιόλογα σχήματα διάφορων αποχρώσεων σε Δήμους που δεν τα αναφέρω λόγω χώρου. Τα περισσότερα απ’ αυτά κατάφεραν να νικήσουν και τον εκλογικό νόμο και να αντιπροσωπευθούν στα δημοτικά συμβούλια ως άλλες φωνές και στάσεις… Ίσως δοθεί η δυνατότητα σε σχόλια…

Δ) Ο συνδιασμός όλων των προηγουμένων κατανομών έδωσε στον «κολωτούμπα» ΓΑΠ – Πρωθυπουργό της τρόϊκας να αναστείλει την απειλή των εθνικών εκλογών, έως ότου πάρει «εντολή» από την τρόϊκα να την ξαναφέρει στο προσκήνιο (σαν το τσοπανόπουλο με το λύκο στα.. πρόβατα). Αυτό από εδώ και πέρα μαζί με την ολική κρίση στην Ευρωζώνη και την ελεγχόμενη πτώχευση που καθοδηγούν θα αποτελεί ένα πάρα πολύ πιθανό σενάριο.

Εξάλλου και μόνο από τις δηλώσεις Ραγκούση φαίνεται καθαρά πως επιθυμούν αυτή την εβδομάδα να επιβάλλουν «αυτοδιοικητική» και «προσωπική» ησυχία, ώστε να καταφέρουν να ξεγελάσουν ένα μέρος των ψηφοφόρων που διχογνωμεί, ώστε να «τσιμπήσουν» περιφέρειες και δήμους για τα επόμενα πέντε χρόνια. Οι λόγοι προφανείς. Οι καλλικράτοιοι δήμοι και περιφέρειες θέλουν να αλληλοπεριχωρηθούν με το μνημόνιο, τα χρέη, την τρόικα κλπ ώστε να χτυπηθούν δημόσια αγαθά, γη και δικαιώματα σε δήθεν «αποκεντρωμένο» επίπεδο…

Ο δικομματισμός είχε επί των εγκύρων τεράστια πτώση που υπολογίζεται ήδη κοντά «… περί το 66% με 67%». Δεδομένου ότι οι εγγεγραμμένοι τώρα ήταν κατά 225.592 λιγότεροι (9.933.385 – 9.707.793 ), η αποχή αυξημένη κατά 10% (39%-29%) και τα άκυρα λευκά αυξημένα κατά 6,45% τα πραγματικά ποσοστά όλων κατά μέσο όρο είναι μειωμένα κατά 10%+61χ6,45%=13,94% απ’ ότι φαίνονται τυπικά. Αυτό σημαίνει ότι τα ποσοστά του δικοματισμού τελικά βρίσκονται περίπου στο 56% σε σχέση με το 2009!!! Και τα πραγματικά ποσοστά τους επί του εκλογικού σώματος βρίσκονται στο 67% χ50%=33,5%.

Μερικές αποσπασματικές μαθηματικές επεξεργασίες στα αποτελέσματα

Με συνοπτικές μαθηματικές επεξεργασίες έχουμε τα παρακάτω δεδομένα με τα αντίστοιχα μηνύματα ολόκληρου του εκλογικού σώματος.

α) Η αποχή από την έγκυρη ψήφο έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη για μια μεσογειακή – βαλκανική χώρα σαν την Ελλάδα (σε τυπικά υποχρεωτικές εκλογές) κατά μέσο όρο στο 39%. Ταυτόχρονα τα συνειδητά άκυρα – λευκά είναι στο 9% χ 61% = 5,5%. Επομένως η άρνηση κατά μ. ό. Φτάνει στο 44, 5 %. Αν εξαιρέσουμε νεκρούς ή απόντες στο εξωτερικό στην ουσία έχουμε 40% άρνηση νομιμοποίησης των καλλικράτειων εκλογών.

β) Τα στοιχεία δείχνουν ότι η τεράστια άρνηση έγινε στα μεγάλα αστικά κέντρα. Τρία βασικά χαρακτηριστικά της είναι:

Ι) ότι η μεγαλύτερη είναι στην Αθήνα και κατ’ επέκταση στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα.

ΙΙ) Μειώνεται όσο μειώνεται ο πληθυσμός των πολεοδομικών συγκροτημάτων.

ΙΙΙ) Είναι πολύ μεγαλύτερη στις αντίστοιχες περιφέρειες απ’ ότι στο μέσο όρο όλων των δήμων της.

γ) Αντιγράφουμε από μια μεγάλη καθεστωτική ιστοσελίδα news.in.gr_8-11-2010.

«…Η συνολική αποχή κινήθηκε στο επίπεδο του 40%, φθάνοντας στην Αθήνα το 57%, στη Θεσσαλονίκη το 46%, στον Πειραιά το 54,81%, στην Πάτρα το 39,1% και στο Ηράκλειο Κρήτης το 35,3%. Η μεγαλύτερη αποχή καταγράφτηκε στον Αγ. Ευστράτιο με 74,92% και ακολουθούν οι Πρέσπες με ποσοστό 69%, τα Κύθηρα με 62,86%, η Σύμη με 64,26%, η Λήμνος με 60,58%, η Ιθάκη με 58,83%, η Φλώρινα με 56,89%, η Νίσυρος με 53,14% και η Σέρβια-Βελβεντός με 49,06%

Το Λευκό/Ακυρο στις Περιφερειακές εκλογές ξεπέρασε το 9% και στις δημοτικές το 5,47%.

Εκτός από τη μεγάλη αποχή, το άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο, ως προς τη συνολική εικόνα, είναι η πτώση του δικομματισμού σε ποσοστά περί το 66% με 67%. Εάν αθροιστεί το ποσοστό των υποψηφίων που στήριξε το ΠΑΣΟΚ, σε σύγκριση με το αντίστοιχο της ΝΔ, το κυβερνών κόμμα προηγείται με 2,5%-3%. Από τα υπόλοιπα κόμματα, σημαντική άνοδο είχε το ΚΚΕ, που αθροίζει διψήφιο ποσοστό…».

δ) Ενδεικτικά αναφέρουμε και συνοψίζουμε τα παρακάτω στοιχεία για την συνολική άρνηση για έγκυρη ψήφο:

1) Δήμο Αθηναίων ενεργητική άρνηση κοντά στο 60%. Συγκεκριμένα  με ενσωμάτωση  του  93,98 % η συμμετοχή μόλις ακούμπησε το   43% και τα άκυρα – λευκά έφτασαν στο 10% επί των ψηφισάντων. Συνολική άρνηση 57% + 10% χ 43%= 61,3%. Ενεργητική άρνηση 60%!!!

2) Στο Δήμο Θεσσαλονίκης ενεργητική άρνηση πάνω από 45 %!!!

Συγκεκριμένα  με ενσωμάτωση  του  99,82 %   η συμμετοχή  έφτασε μόνο στο 54% και τα άκυρα λευκά στο λίγο πάνω από το 7%. Συνολική άρνηση 46 % + 7% χ 54%= 50 %.  Η ενεργητική άρνηση είναι πάνω από 45%.

3) Στο νέο Δήμο Πειραιά ενεργητική άρνηση 55%!!! Είχαμε στο 98,98 % συμμετοχή μόλις στο   45,45 %  και άκυρα – λευκά περίπου 7,4%. Συνολική άρνηση 54% + 7,4% χ 54%= 58 %.  Άρα η ενεργητική άρνηση κυμαίνεται στο 55%.

4) Στο νέο Δήμο Πατρέων   ενεργητική άρνηση 40%!!!

Με ενσωμάτωση στο 99,72 % είχαμε αποχή 39% και άκυρα – λευκά  7,4%. Συνολική άρνηση 39% +61%χ7,4%=43,5%. Επομένως ενεργή άρνηση 40%.

5) Στην Περιφέρεια Αττικής των δέκα συνδυασμών (οι περισσότεροι και οι οποίοι κάλυπταν όλο το σχεδόν το παραδοσιακό πολιτικό φάσμα) ενεργητική άρνηση είναι πάνω από 45%. Με ενσωμάτωση του 96,89 % είχαμε συμμετοχή  56,40 % και άκυρα – λευκά  9%. Συνολική άρνηση 43,6%+ 9%χ56,4% = 50%. Επομένως η ενεργητική άρνηση είναι πάνω από 45%.

6) Στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας (Πρωτεύουσα η Θεσσαλονίκη) των  8 συνδυασμών είχαμε ενεργητική άρνηση 40%. Με ενσωμάτωση του 99,50 % είχαμε συμμετοχή  65,08 %. Τα άκυρα – λευκά φτάνουν στο 8,8%. Άρνηση 35% +8,8%χ65%=42,7%. Ενεργητική άρνηση 40%.

7) Στην Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας των εννέα συνδυασμών και του μεγαλύτερου αθροίσματος άκυρων-λευκών (11,35) στη χώρα με ενεργητική άρνηση άνω του 40%! Με ενσωμάτωση  του 98,91 %  είχαμε συμμετοχή 62,83 % και άκυρα – λευκά  6,75 %+4,53 %=11,3%. Να σημειωθεί ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο άθροισμα ακύρω και λευκών στη χώρα. Πέρασε και την Ανατολική Μακεδονία-Θράκη με 11% λευκά-άκυρα (συμμετοχή μόλις στο 61,58 %), διότι εκεί πιθανά δικαιολογείται λόγω των μειονοτήτων εντός της μουσουλμανικής μειονότητας (Πομάκων και Τσιγγάνων), έναντι στην προσπάθεια εκτουρκισμού τους. Συνολική άρνηση επομένως 37,2 % + 11,3%χ62,8 =44,3%. Επομένως ενεργητική άρνηση άνω του 40%!

8) Ακόμη και στην περιφέρεια Κρήτης, όπου δοκιμάστηκε μόνο του και το νέο κόμμα της Ντόρας (17,66%) είχαμε η ενεργητική άρνηση που ακούμπησε και εδώ το 35%!

Με ενσωμάτωση του 95,43 % είχαμε συμμετοχή που δεν πέρασε το 70% (68,97 %). Τα άκυρα – λευκά έφτασαν στο  9,5%! Επομένως η συνολική άρνηση έφτασε στο 31% + 69%χ9,5%=37,6%. Επομένως η ενεργητική άρνηση ακούμπησε και εδώ το 35%!

Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;

Η αναζήτηση και δημιουργία ενός πολύμορφου Μετώπου με μορφή δικτύου κοινωνικών κυρίως και πολιτικών δυνάμεων που δεν λειτουργούν ως μηχανισμοί ενάντια στο διαμορφούμενο μέτωπο της εξουσίας του χρέους και της λεηλασίας. Το Μέτωπο αυτό τυπικά δεν μπορεί να είναι σεχταριστικά «αντικαπιταλιστικό», δηλαδή να οδηγεί μόνο σε σοσιαλιστική εξουσία. Ταυτόχρονα δεν μπορεί να είναι τυπικά «αριστερό», αφού η υπαρκτή αριστερά είναι λίγη, μονομερής, υπόδουλη μηχανισμών και ηττοπαθής. Τι μπορεί να είναι; Ορίστε δυο συγγενείς εκδοχές:

Ι) 4-6-2010, Κάλεσμα των 34 πολιτών:  Ανάγκη νέου πολιτικού υποκειμένου

ΙΙ) 13-10-2010, Πρωτοβουλία των 39: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΙΙΙ) 28-10-2010, ΕΑΜ-Μιχάλης Βασιλάκης:  ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Κοιν. και Πολ. Δυνάμεων

Κεντρικά σημεία αυτού του μετώπου θα αποτελούν όπως διαφαίνεται:

α) Η άμεση Δημοκρατία και η δικτυακή μορφή

β) Η  μη αναγνώριση του επαχθούς χρέους που δεν δημιούργησε ο λαός, αλλά οι μηχανισμοί. Εξάλλου έχει ήδη πληρωθεί πάνω από δύο φορές με τα πανωτόκια του.

γ) Η αναζήτηση πολιτικής δυνατότητας  για στάση πληρωμών στους τοκογλύφους και έξοδο με δικούς μας όρους από την Ευρωζώνη και το Ευρώ τους. Το πότε, πόσο και πως θα διαπραγματευθούμε το χρέος θα είναι υπόθεση του συσχετισμού δύναμης.

δ) Ρήξη με την ΕΕ, συμμαχίες με προτεραιότητα με τους λαούς της βαλκανικής, της Μεσογείου και των πληττόμενων περιοχών. Νέα εξωτερική πολιτική.

ε) Αλλαγή των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας και του λαού με ντόπια, οικολογικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή και τις νέες τεχνολογίες, πέρα από τις παραδοσιακές μας δυνατότητες στη θάλασσα. Δεν ξεπουλάμε τα πλούτη μας.

Στ) Στο μεταναστευτικό άλλο μίγμα πολιτικής πέρα από την ακροδεξιά αγριότητα και τα συστημικά μειδιάματα. Ολιστική αντιμετώπιση που να συνδέει αιτίες, μέσα, ανθρωπιά, νόμιμη εργασία, ρήξη με Ελσίνκι 2 (ανοιχτά σύνορα προς τη Δύση) και όχι ιθαγένεια υπό σοβαρούς όρους και προϋποθέσεις.

Ζ) Μια σειρά ζητήματα για τα συλλογικά δικαιώματα, τον πολύμορφο πολιτισμό, διαπολιτισμό, τα δημόσια αγαθά, τη δημόσια γη, ζωντανές ενορίες ή μοναστήρια, για την προστασία των οικοσυστημάτων, των μνημείων, για, για, για, ….

Η φύλαξη των συνόρων μας 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Μετά τή “φύλαξη” της οικονομίας μας από το ΔΝΤ ήρθε η ώρα της “φύλαξης” των συνόρων μας από τη Frontex, δηλαδή την ειδική στρατιωτική δύναμη της ΕΕ.  Επειδή η καλλιεργηθείσα στις ΗΠΑ και εισαχθείσα στην ΕΕ πολιτική αφέλεια έχει καταναλωθεί από πλείστους όσους Ευρωπαίους και αρκετούς Έλληνες ίσως οι ευρωπαϊστές να πανηγυρίσουν την απόφαση φύλαξης των συνόρων μας ως την εγγύηση του απαραβιάστου αυτών από τους ευρωπαίους εταίρους μας.

Πριν αναλύσουμε το τι σημαίνει φύλαξη των συνόρων μας από ξένα στρατεύματα, ας κάνουμε σύντομη ιστορική αναδρομή. 

Οι ελληνικές κυβερνήσεις κυρίως αλλά και άλλες από ετών έθεταν στην τράπεζα των διαβουλεύσεων το σοβαρότατο πρόβλημα εκ της αδυναμίας φύλαξης των εκτεταμένων θαλασσίων συνόρων με συνέπεια την αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών. Οι πλέον ισχυρές και απέχουσες από τα σύνορα της ΕΕ χώρες έδειχναν να κωφεύουν στις εκκλήσεις των χωρών του Νότου (τα PIGS ή γουρούνια στην ελληνική, όρος ο οποίος τείνει να καθιερωθεί στις χώρες του ευρώστου οικονομικά βορειοευρωπαϊκού χώρου). Μάλιστα γνωρίζοντας ότι οι χώρες αυτές δεν έχουν ισχυρή πολιτική εκπροσώπηση και οι κατά καιρούς κυβερνήσεις, με πρώτες αυτές της Ελλάδος, είναι ευάλωτες και υποκύπτουν εύκολα σε έξωθεν εντολές προχώρησαν σε συμφωνία (Δουβλίνο), κατά την οποία οι αποκτούντες την υπηκοότητα χώρας υποδοχής μετανάστες δεν αποκτούν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δηλαδή το δικαίωμα της εγκατάστασης σε οποιαδήποτε χώρα μέλος της ΕΕ. Παρά λοιπόν τη συγκέντρωση λαθρομεταναστών κυρίως σε χώρες υποδοχής του Νότου, οι οικονομικά εύρωστοι διαπιστώνουν ότι υφίστανται και αυτοί τις συνέπειες.

Η Γαλλία βρίσκεται πλέον στην κατηφορική οδό που οδηγεί με ακρίβεια στην κατάσταση, στην οποία ήδη βρίσκονται οι χώρες του Νότου και όχι μόνο η Ελλάδα. Σε καταστάσεις έκρυθμες αναζητούνται εξιλαστήρια θύματα και ο Γάλλος πρόεδρος επέλεξε τους Ρομά, προερχομένους κυρίως από τη Ρουμανία, να εκδιώξει από τη χώρα του. Η Γερμανία αλαζονική όπως πάντοτε και με ανθούσα την οικονομία της αρχίζει να θερμαίνει το ψυχρό φαγητό της εκδίκησης για τις ήττες της κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τους οποίους προεκάλεσαν οι ιδεολογικές ζυμώσεις κατά τον 19^ο αιώνα και η απληστία των αστών κυριάρχων στην οικονομία. Εγκαταλείπει οριστικά το παιχνίδι των ανοικτών συνόρων που υπαγόρευσαν οι Αμερικανοί επίδοξοι κατεδαφιστές της ΕΕ. Αν και δεν αποστασιοποιείται από τις αμερικανικές θέσεις στον τομέα της οικονομίας, η Μέρκελ θέτει τέρμα στη διάδοση του μύθου περί πολυπολιτισμικότητας στη χώρα της. Και η Γερμανία φοβάται ότι μακροπρόθεσμα θα καταντήσει στη θέση της Γαλλίας, αν όχι οικονομικά οπωσδήποτε κατά την κοινωνική συνοχή. Ίσως αυτή η αλλαγή πολιτικής να οδήγησε στην ικανοποίηση του ελληνικού αιτήματος προς φύλαξη των συνόρων.

Ο ρυθμός εξόδου λαθρομεταναστών από τις χώρες τους βαίνει αυξανόμενος. Οι λαοί των χωρών υποδοχής αντιμετωπίζουν τα προβλήματα με διαφορετικούς τρόπους. Όσοι επωφελούνται από τα φθηνά ημερομίσθια των λαθρεργαζομένων, προκειμένου να παρατείνουν τον επιθανάτιο ρόγχο της επιχείρησής τους, σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία πρεσβεύουν το δόγμα της παγκοσμιοποίησης και διαδίδουν μέσω των ΜΜΕ και της κατευθυνόμενης δια βίου πλύσης εγκεφάλων το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας. Άλλοι λόγω διεθνιστικής ιδεολογίας, ιδίως όταν δεν υφίστανται τις συνέπειες εκ της αλλαγής των συνθηκών της καθημερινής ζωής σε επίπεδο γειτονιάς, γίνονται διαπρύσιοι κήρυκες των δικαιωμάτων των λαθρομεταναστών μη αντιλαμβανόμενοι ότι ενισχύουν την πολιτική κατεδάφισης των εθνών όχι βέβαια για την ανόρθωση των προλεταρίων. Τέλος άλλοι λόγω ιδεολογίας (ίσως και στρεβλής πίστεως) ή λόγω πρακτικών συνεπειών αντιδρούν στην πύκνωση των μεταναστών προσφέροντας υπηρεσίες στην έξαρση του εθνικού λαϊκισμού.

Οι απόκληροι αναλαμβάνουν να πραγματοποιήσουν το ριψοκίνδυνο και δαπανηρότατο ταξίδι, αν εμπιστευθούν σε λαθρεμπόρους τη μεταφορά τους, επειδή η Ευρώπη ως θεραπαινίδα των ΗΠΑ συνεκστρατεύει και σπέρνει τον όλεθρο στις φτωχές χώρες ή εξακολουθεί να τις καταληστεύει και μετά το τέλος της αποικιοκρατίας. Αφγανοί θα έρχονται, στη χώρα μας, αφού και μεις στέλλουμε στρατιωτικούς στη χώρα τους. Βέβαια δεν αποφασίζουμε, συμπράττουμε όμως. Οι αδιαφορούντες για τις κοινωνικές, εθνικές και θρησκευτικές συνέπειες, καθώς η ιδεολογία τους ή το ιδεολογικό κενό τους καταπολεμά το έθνος και την πίστη, κόπτονται υπέρ των δικαιωμάτων των αποκλήρων. Υπό συνθήκες οικονομικής κρίσεως όμως δεν είναι δύσκολο να υποδειχθούν οι λαθρομετανάστες ως η αιτία όλων των δεινών. Μία τροπή των πολιτικών πραγμάτων στη γηραιά ήπειρο θα οδηγήσει ενδεχομένως στην ενίσχυση των σχηματισμών που έχουν ως σύνθημα τη σωτηρία του έθνους (αλίμονο αν και της πίστεως!). Ο ξένος για το Ευαγγέλιο είναι ο μετασχηματισμένος Χριστός, ο οποίος κτυπά τη θύρα μας. Και πρέπει να τονίσουμε ότι δεν κινδυνεύουμε τόσο από την πολιτισμική αλλοτρίωση εκ της συνυπάρξεως με αλλόθρησκους, όσο κινδυνεύουμε από τον σφικτό εναγκαλισμό με τις απαξίες της Δύσης. Ή θα καταδικάσουμε τον δυτικό μηδενισμό ή θα συνυποστούμε τις συνέπειες με τους διαβρωμένους από τον μηδενισμό ευρωπαίους της Δύσης, όταν ξεσπάσει η οργή των αποκλήρων.

Η τήρηση των συνόρων, παρά την ανάλυση που προηγήθηκε, ασφαλώς προκαλεί ανακούφιση σε πολλούς συμπατριώτες μας. Καθώς έχουμε εθιστεί στην υποτέλεια, καθώς αγνοούμε τον τρόπο, με τον οποίο συμπεριφέρονται στους υψηλά ισταμένους συμπατριώτες μας οι μεταφορείς εντολών των κυριάρχων, αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η χώρα μας υποβαθμίζεται ακόμη περισσότερο όχι πλέον στον τομέα της πιστοληπτικής δυνατότητας αλλά στον κατά πολύ σημαντικότερο της εθνικής κυριαρχίας. Αφού προηγήθηκε η αποξήλωση των ναρκοπεδίων του Έβρου, τα περιφραγμένα και πλήρως σεσημασμένα, αφού μας ενέπνευσαν το όραμα υποκατάστασης του γηράσκοντος πληθυσμού των γηγενών με σφριγηλό εκ μεταναστών, αφού αδιαφόρεσαν για τη σύμπραξη της Τουρκίας στην προώθησή τους στο έδαφος της ΕΕ, αφού υπέβαλαν τη νομιμοποίηση υπό όρους κάποιων από αυτούς, τώρα φαίνονται να ανησυχούν. Και τί θα πράττουν οι στρατιώτες της ειδικής αυτής δύναμης; Ότι πράττουν οι δυνάμεις του ΟΗΕ στις χώρες που μαστίζονται από τοπικούς πολέμους, οι οποίοι ξεσπούν για εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων των ισχυρών. Ίσως κάποιοι από τους “φρουρούς” αποκτήσουν περιουσία συνεργαζόμενοι με λαθρέμπορους.

Ο πρώτος που έσπευσε να δηλώσει την αντίθεσή του στο μέτρο ήταν ο εκπρόσωπος της αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) στην Τουρκία.  Δήλωσε συγκεκριμένα: “Αυτοί που διαφεύγουν από βασανιστήρια κι αυτοί που φεύγουν για οικονομικούς λόγους ταξιδεύουν μαζί, αλλά η Frontex τους αντιμετωπίζει όλους ως οικονομικούς μετανάστες”. Συμφωνούμε με τη διαπίστωση σπεύδουμε όμως να παρατηρήσουμε: Η Τουρκία είναι από τις χώρες, στις οποίες οι βασανιζόμενοι συνήθως καταλήγουν στο κελλί της απομόνωσής τους. Οι βασανιζόμενοι σε άλλες χώρες είναι θύματα κυβερνήσεων αρεστών στη Δύση και οι οικονομικοί μετανάστες είναι επίσης θύματα της απληστίας των δυτικών για κυριαρχία και έλεγχο του πλούτου.

Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να παραμείνουν τα σύνορα της Ελλάδος, και κατ’ επέκταση της ΕΕ, αφύλακτα. Στα πλαίσια του νεοοθωμανισμού, τον οποίο διακηρύσει ως νέα εθνική ιδεολογία, η Τουρκία επιχειρεί να ηγηθεί των μουσουλμάνων στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Δεν γνωρίζουμε αν θα τα καταφέρει. Πάντως, ενώ μας ειρωνεύεται για το άσκοπο των δαπανών προς αμυντικό εξοπλισμό, αυτή προβαίνει σε προμήθειες οι οποίες ερμηνεύουν τις μελλοντικές επιδιώξεις της. Το σχέδιο “βαριοπούλα” της συνωμοτικής οργάνωσης των κεμαλικών στρατιωτικών, στο οποίο εμπλέκεται και η χώρα μας, αλλά και η πρόσφατη αγορά 35 γεφυροποιών μηχανημάτων μαρτυρούν τους σκοπούς της γείτονος, η οποία ορέγεται να αποκτήσει την πλήρη κυριότητα της Θράκης. Ήδη στις δημοτικές εκλογές κατήλθαν στη Θράκη αμιγείς μειονοτικοί συνδυασμοί στοχεύοντες όχι μόνο στην κατάκτηση κάποιων θώκων, αλλά και στον πλήρη κοινωνικό διαχωρισμό των μελών των δύο κοινοτήτων. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα μέσου του ενδοτισμού των περισσοτέρων κομμάτων και της τυφλής στήριξης της πολιτικής του τουρκικού προξενείου για την εφήμερη άγρα ψήφων.

Αποτελεί η παρουσία της frontex εγγύηση των συνόρων της χώρας; Ασφαλώς όχι. Σε περίπτωση κρίσης θα αερομεταφερθούν όχι κατ’ ανάγκη από τα μικρά ελληνικά αεροδρόμια της ακριτικής μας περιοχής. Ίσως συνδράμουν σ’ αυτό και οι Τούρκοι. Αλίμονο σε μας που πιστεύουμε σε τέτοιους  φίλους διαχρονικά ανθέλληνες και καλλιεργούμε φόβους για έξωθεν κινδύνους. Ο εχθρός είναι εντός των τειχών πλέον. Και αυτός είμαστε κυρίως εμείς που πετάξαμε στα σκουπίδα τις πατροπαράδοτες αξίες του Γένους.

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 8-11-2010