Αραβικές χώρες: Τύμπανα του πολέμου

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο αραβικός κόσμος δοκιμάζεται από εξεγέρσεις, τις οποίες η Δύση επιχειρεί μέσω των κατευθυνομένων ΜΜΕ να προβάλει ως αντίδραση των λαών κατά δικτατόρων που έχουν παγιώσει επί δεκαετίες την εξουσία τους και τους καταπιέζουν. Και ως προς την καταπίεση δεν έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε, έχουμε όμως σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλουμε για το αν οι εξεγέρσεις είναι αυθόρμητες.

Κατ’ αρχήν οι μουσουλμάνοι δεν έχουν ουδεμία εκτίμηση στις αστικού τύπου δημοκρατία και ελευθερία. Διαδηλώνουν σε χώρες της δυτικής Ευρώπης στέλλοντας στο διάβολο και τη μία και την άλλη. Ίσως γιατί γεύθηκαν επαρκώς αυτές στις χώρες, όπου διαβιώνουν ως μετανάστες. Κατά τον ίδιο τρόπο είχε γευθεί τον χριστιανισμό ο Μαχμάτα Γκάντι τόσο στην Αγγλία όσο και στη Νότια Αφρική με συνέπεια να γράψει προς τους συμπατριώτες του: Να μελετάτε την Καινή Διαθήκη, διότι είναι υπέροχο κείμενο. Να μη γίνετε ποτέ χριστιανοί, διότι είναι οι αθλιότεροι άνθρωποι που γνώρισα! Το Ισλάμ είναι θεοκρατικό και εν πολλοίς αποδέχεται τη δύναμη της μοίρας (το κισμέτ). Η ελευθερία και η δημοκρατία του είναι άγνωστες και δεν θα τις κατανοήσει ποτέ. Βέβαια γεννάται το ερώτημα: Πόσο τις κατανόησε η Δύση τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα. Συνεπώς, τί να κρύβεται πίσω από τις “αυθόρμητες” εξεγέρσεις κάποιων ασημάντων αριθμητικά πολιτών;

Ο Αμερικανός στρατηγός Wesley Clark, εν αποστρατεία σήμερα, σε τηλεοπτική του συνέντευξη δήλωσε ότι δέκα ημέρες μετά την αεροπορική επιχείρηση κατά των διδύμων πύργων της Νέας Υόρκης πληροφορήθηκε ότι είχε αποφασισθεί η επίθεση κατά του Ιράκ και ότι λίγες ημέρες αργότερα ενημερώθηκε ότι κατά τα προσεχή έτη η χώρα του θα αφάνιζε έξι ακόμη χώρες: Συρία Λίβανο, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και Ιράν. Στο ερώτημα του λαμβάνοντος τη συνέντευξη “γιατί αυτή η επιθετικότητα”, ο στρατηγός απάντησε: “Μάλλον δεν ξέρουν τί άλλο να κάνουν”! Το ύφος και το ήθος του στρατηγού δεν μαρτυρεί κάποια αίσθηση ενοχής και επακόλουθες τύψεις. Άλλωστε ο ίδιος ήταν ο διοικητής των επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ κατά το διάστημα 1997-2000 και από τη θέση αυτή ρήμαξε τη Σερβία με τους βομβαρδισμούς (1999). Μετά την αποστράτευσή του στήριξε την Κλίντον και τον Ομπάμα. Μόνον την αλαζονεία ως εκ της αισθήσεως δυνάμεως μπορούμε να διακρίνουμε στους λόγους του στρατηγού. Θεωρούμε απαράδεκτη και επιπόλαια την άποψη ότι επιχειρούν, επειδή δεν ξέρουν τί άλλο να κάνουν. Ξέρουν και μάλιστα πολύ καλά, όπως και ο στρατηγός, γιατί επιχειρούν. Εμείς θα το μάθουμε αργότερα.

Σε δύο χώρες, στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, συνέβη ήδη η ανατροπή των δικτατόρων χωρίς σοβαρή αιματοχυσία και υλικές ζημίες. Οι χώρες αυτές δεν περιλαμβάνονται σ’ εκείνες που ανακοίνωσε ο στρατηγός. Τον Λίβανο τον ανέλαβε, ως εύκολο στόχο το σιωνιστικό Ισραήλ (2006), και σχεδόν τον ισοπέδωσε. Ασφαλώς αναμένεται και νέος γύρος, αφού εκεί δρα ακόμη η μαχητική Χεσμπολλά. Στη Λιβύη μαίνονατι οι συγκρούσεις, καθώς ο Καντάφι, ψυχοπαθολογική προσωπικότητα, δεν φαίνεται πρόθυμος να παραδώσει την εξουσία. Και καθώς ο λαός δεν φάνηκε ιδιαίτερα πρόθυμος να τον ανατρέψει, ανέλαβαν το “θεάρεστο” έργο του εξαναγκασμού του Καντάφι σε παραίτηση οι ειρηνοποιοί του ΝΑΤΟ δια των βομβαρδιστικών τους με πρωτοστατούσα τη Γαλλία, που δεν εξετάζει τα οικονομικά της χάλια (ή ίσως επειδή τα εξετάζει και ορέγεται κι αυτή τα πετρέλαια της Λιβύης). Η χώρα μας προσηλωμένη στα παγκόσμια ιδανικά (!!!) έσπευσε να προσφέρει εκδουλεύσεις στους σιδηρόφρακτους νέους “σταυροφόρους” (χωρίς σταυρό, και ο Πούτιν ορθά το παρετήρησε). Βλέπετε είχαν σεβαστεί οι κύριοι αυτοί όλες τις προηγούμενες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, και ιδίως τα σχετικά με την Κύπρο, και μας είχαν καταϋποχρεώσει! Θα δαπανήσουμε και εδώ κάποια εκατομμύρια € και μετά δεν θα φθάνουν για επιδόματα, καθώς οι δανειστές μας δείχνουν πλεονάζουσα αγριότητα. Άγριοι είναι, τί να δείξουν απέναντι σε ανθρωπάκια που έμαθαν να σκύβουν στους ισχυρούς το κεφάλι και να εκμεταλλεύονται τους λαούς τους;

Με τις εξελίξεις πληροφορηθήκαμε ότι οι δικτάτορες Τυνησίας, Αιγύπτου και Λιβύης μετείχαν στη σοσιαλιστική Διεθνή! Να λοιπόν που ο σοσιαλισμός, το καμάρι της Δύσης, μπορεί να συμμαχήσει με την ισλαμική “σοσιαλιστική” δικτατορία! Πιθανόν να έκανε κάποια προσπάθεια ο νυν πρόεδρός της και πρωθυπουργός μας να πείσει και τους δικτάτορες, όπως πρόσφατα και τον Ερντογάν, ότι η δημοκρατία δεν είναι χριστιανική, ώστε αυτοί να αποβάλουν τον “φόβο” που τους διακατέχει! Πάντως φωτογραφία που δείχνει τους σήμερα κατηγόρους σε στάσεις θερμών εναγκαλισμών με τους δικτάτορες είδαν το φως της δημοσιότητας. Ταλαίπωροι λαοί, πού στηρίζετε τις ελπίδες σας! Ο πανέξυπνος Καντάφι αισθανόμενος να σφίγκει ο κλοιός γύρω του λόγω της αντιδυτικής στάσης του είχε μεταβάλλει την πολιτική του και είχε εμφανιστεί πρόθυμος να συμβάλει στην πάταξη της “τρομοκρατίας”, όπως την εννοούσε ο Μπους που έστρεφε εμμέσως πλην σαφώς την δυτική κονή γνώμη εναντίον του Ισλάμ. Μάλιστα είχε εγκωμιαστεί από τους δυτικούς ολετήρες ως καλός σύμμαχος. Κατά τους ισχυρισμούς του ενισχύθηκε με σημαντικά ποσά του λιβυκού λαού ο Σαρκοζύ κατά την προεκλογική του εκστρατεία, η οποία τον έφερε στο αξίωμα του προέδρου της χώρας του και δεν έχουμε λόγους να δυσπιστήσουμε. Άραγε τα ξόδεψε αυτά τα χρήματα ο Σαρκοζύ ή έμειναν ώς πλεόνασμα, αφού τα ΜΜΕ προπαγάνδιζαν από ετών υπέρ της υποψηφιότητάς του; Τώρα που όλα δείχνουν ότι εξελέγη ο επόμενος πρόεδρος, ο Στρος Καν του ΔΝΤ, ο Σαρκοζύ ωθήθηκε σε μιά επιχείρηση για τη “δόξα” της Γαλλίας και λησμόνησε τον φίλο του. Και για τον λιβυκό λαό που ματώνει; Μα γι’ αυτόν σπεύδουν όλοι, για να τον απαλλάξουν από τον δυνάστη!

Αν στον μετανοημένο και “σώφρονα” Καντάφι επιφύλαξαν αυτά, τί αναμένει όχι βέβαια τον Άσαντ, αλλά τον λαό της Συρίας, το μαύρο πρόβατο του αντιαμερικανικού κοπαδιού! Αν επιτύχει και εκεί η “λαϊκή εξέγερση”, τότε το μισητό Ιράν θα έχει πλήρως απομονωθεί! Βέβαια πολλοί ίσως αναρωτηθούν: Και η Τουρκία, η σήμερα ολοένα και περισσότερο απομονούμενη οικειοθελώς, τί ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει; Αναμφισβήτητα κατά τα τελευταία έτη με την πολιτική της έχει κατακτήσει τις καρδιές πολλών Αράβων σουνιτών, οι οποίοι για θρησκευτικούς λόγους δεν θέλουν να εκδηλώσουν τη συμπάθειά τους προς το αντιδυτικό, αλλά σιιτικό Ιράν. Κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι δυτικοί επιχειρούν να συγκροτήσουν πανσουνιτικό μέτωπο με νεόκοπους δικτάτορες, πρόθυμους να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της Δύσης και του Ισραήλ. Μήπως ετοιμάζουν για τον ρόλο του ηγέτη των σουνιτών την Τουρκία; Μήπως θα οδήγήσουν αυτό το μέτωπο κατά του Ιράν, ώστε να αποφύγουν τις δικές τους απώλειες σε μια επιχείρηση κατά του Ιράν, την οποία διαρκώς μετατοπίζουν χρονικά; Αν τελικά επιτύχουν την ενδοϊσλαμική σύγκρουση, τότε ίσως για μικρό χρονικό διάστημα θα ανακουφιστούν και το Ισραήλ, που θα βρεί μάλιστα και πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεκληρίσει τους Παλαιστίνιους, αλλά και η Δύση, καθώς τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράν είναι σημαντικά και η φωνή του Αχμαντινετζάτ, αυτού του δικτάτορα που μάλλον δεν μετέχει στη σοσιαλιστική διεθνή, είναι ανυπόφορη!

Απομένουν οι χώρες Σουδάν και Σομαλία. Την πρώτη την έχουν διαλύσει από δεκαετίες, καθώς μαίνεται κατά καιρούς η σύγκρουση μεταξύ Αράβων του Βορρά και Νέγρων του Νότου, όπως το είχαν σχεδιάσει οι αποχωρούντες Άγγλοι αποικιοκράτες. Το Νταρφούρ, το απέραντο στρατόπεδο εξαθλιωμένων προσφύγων δεν συγκινεί πλέον τα ΜΜΕ. Κάποια ημέρα οι αντάρτες του Νότου συνεπικουρούμενοι από άλλους εξ Ουγκάντας και Ρουάντας και οπλισμένοι σαν αστακοί από της δυνάμεις της “ελευθερίας” θα δώσουν το τελικό κτύπημα στη χώρα που θα διαιρεθεί (και έπρεπε αυτό να συμβεί πριν πληρώσουν με τη ζωή τους τόσοι άμαχοι). Και στα δύο κράτη θα θριαμβεύσει η “δημοκρατία”! Η Σομαλία παρά τα πλήγματα εξακολουθεί να ανθίσταται και να γεννά μουτζαχεντίν. Με βάση την απέναντι ευρισκόμενη Υεμένη, όπου επίσης πνέει άνεμος αλλαγής, ίσως επιχειρηθεί να “απελευθερωθεί”και η πλέον εξαθλιωμένη χώρα του πλανήτη!

Εμείς είμαστε με το μέρος των ελευθέρων και δημοκρατικών εθνών. Γι’ αυτό και δεν διατρέχουμε κανέναν κίνδυνο!

Η κραυγή της Ελλάδος

Ζωή χωρίς ελευθερία είναι χειρότερη κι από τον θάνατο

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Σήμερα που η χώρα μας βυθίζεται καθημερινά στον βάλτο της χρεωκοπίας – οικονομικής, πολιτικής, πνευματικής – και αντιμετωπίζει το φάσμα μιας νέας υποδούλωσης σε υπερεθνικά μορφώματα, επιχειρείται δόλια από τις νεοταξικές δυνάμεις η κατεδάφιση του 1821. Αυτό γίνεται με το πρόσχημα της ιστορικής έρευνας αλλά ο βαθύτερος λόγος είναι να λοβοτομηθεί η ιστορική μνήμη του λαού και να ενσταλαχθεί στις νέες γενιές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής.

Ένας βασικός στόχος της νεοταξικής αναθεωρητικής παρέμβασης στην ιστορία μέσα από τα νέα εκπαιδευτικά συγγράμματα και την ηλεκτρονική «επιμόρφωση» του λαού – τύπου ντοκυμαντέρ ΣΚΑΪ – αλλά και την γενικότερη προπαγάνδα, είναι η απενεχοποίηση των Οθωμανών και της τουρκοκρατίας και η διαστρέβλωση του εθνικο-απελευθερωτικού μηνύματος του 1821.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στον Λόγο στην Πνύκα, είχε ξεκαθαρίσει ότι: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».

Αυτή η «επιθυμία της ελευθερίας», που έπεσε ως βροχή, κατά τον Γέρο του Μωρηά, μας μεταφέρει διαχρονικά το αειθαλές μήνυμα ότι, ζωή χωρίς ελευθερία είναι χειρότερη κι από τον θάνατο. Και αυτό το μήνυμα παραμένει επικίνδυνο για τις δυνάμεις της τυραννίας που σήμερα επιδιώκουν μέσα από την «αυτοκρατορική» Νέα Τάξη να ποδηγετήσουν την ιστορία.

Το ’21 ενοχλεί γιατί εκφράζει αφ’ ενός το πνεύμα της εθνογένεσης και αφ’ ετέρου γιατί αποτυπώνει την διάσταση της αντίστασης στους καταπιεστικούς αυτοκρατορικούς θεσμούς με την εξέγερση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την ανυπακοή, συγχρόνως, στις κατευθύνσεις της Ιεράς Συμμαχίας.

Η κορυφαία στιγμή του Εικοσιένα, που ενοχλεί ιδιαιτέρως την σημερινή κυρίαρχη ιδεολογία της ιδιώτευσης, ήταν το πέρασμα από το «Εγώ» στην συνείδηση του «Εμείς», που τόσο σοφά την εκφράζει ο Μακρυγιάννης: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζύ και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι, άνθρωποι όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος… Είμαστε στο “Εμείς” και όχι εις το “Εγώ”».

Είναι η ίδια υπέρβαση που κρύβεται πίσω από τις ενδοξότερες σελίδες αντίστασης της ελληνικής ιστορίας. Ό,τι πιο επικίνδυνο για τους «αυτοκρατορικούς» ιμπεριαλιστικούς πολιτικούς στόχους. Γι’ αυτό η καίρια εκείνη πτυχή της στρατηγικής των «πλανηταρχών» στοχεύει στην καρδιά του ίδιου του πολιτισμού και περιγράφεται τελευταίως στην θεωρία των διεθνών σχέσεων ως η στρατηγική της «μαλακής ισχύος». Ο όρος αυτός περιγράφει την βούληση και την ικανότητα μιας παγκόσμιας δύναμης (ενός κράτους, μιας υπερεθνικής ελίτ) να επηρεάσει εμμέσως την συμπεριφορά, τις αξίες ή τις ιδέες των άλλων πολιτικών οργανισμών με πολιτιστικά ή ιδεολογικά μέσα, πιο «μαλακά» δηλαδή μέσα σε σχέση με πιο άμεσους εξαναγκασμούς όπως η άμεση στρατιωτική δράση («σκληρή ισχύς») ή τα οικονομικά μέτρα διεθνών θεσμών (π.χ., του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου).

Τα ατού από τα οποία απορρέει η στρατηγική της «μαλακής ισχύος» είναι ο πολιτισμός, οι αξίες και η εξωτερική πολιτική.  Εκτενής αναφορά για τον ρόλο των διεθνικά διαπλεκομένων «ιδρυμάτων» στην αμερικανική στρατηγική «μαλακής ισχύος» υπάρχει στο δοκίμιο του Jonathan Mowat, που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Παναγιώτη Ήφαιστου. Ο Mowat περιγράφει τις «σοφιστικέ» τεχνικές ιδεολογικού επηρεασμού που χρησιμοποιεί την τελευταία δεκαετία η αμερικανική πλανηταρχία για να εξουδετερώσει «ενοχλητικές» χώρες και κινήματα διεθνώς και ιδιαιτέρως στο βαλκανικό γεωπολιτικό τοπίο. Χαρακτηριστικά:

Το Ίδρυμα Soros, που χρηματοδοτεί πολιτιστικές παρεμβάσεις και είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το κύριο όπλο «μαλακής ισχύος» στα Βαλκάνια. Το Ινστιτούτο Albert Einstein, που έχει παίξει ρόλο–κλειδί τα τελευταία χρόνια στην προετοιμασία και την ανάπτυξη κινημάτων της νεολαίας. Το Διεθνές Κέντρο για την Μη-Βίαιη Επίλυση των Κρίσεων (International Center on Nonviolent Conflicts), το οποίο αναπτύσσει και ενθαρρύνει την χρήση των ΜΚΟ (Μη-Κυβερνητικών Οργανώσεων). Το Ινστιτούτο Arlington (TAI), που προήλθε από μια ομάδα ειδικών σε θέματα εθνικής ασφαλείας. Η Εταιρεία Penn, Schoen and Berland, που έχει παίξει πρωτοπόρο ρόλο στην διευκόλυνση πραξικοπημάτων και στην καταστροφή της Σερβίας. Η Εταιρεία «δημιουργούσε πολιτικά μηνύματα και παρείχε στρατηγικές συμβουλές σε πολυάριθμους πολιτικούς πελάτες σε χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο …περιλαμβανομένης της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Ισραήλ», σύμφωνα με το προφίλ της.

Γι’ αυτό τον λόγο η επίθεση στο φαντασιακό του ελληνικού λαού, για να δημιουργήσουν γενηές «ήττας», έχει δεσπόζουσα θέση στην στρατηγική «μαλακής ισχύος» της Νέας Τάξης. Και το χειρότερο, το εσωτερικό μέτωπο είναι διαβρωμένο από πολλούς μισθοφόρους της νέας τάξης του νεο-οθωμανισμού, της τρόϊκας, του ΔΝΤ! Ο «πολύς» κύριος Νταβούτογλου, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, δήλωσε, μετά τις τελευταίες εξελίξεις για τις, ζωτικής σημασίας, επαναστάσεις στην Μέση Ανατολή: «Τώρα είναι η ώρα να γίνουν ιστορικές επανεκτιμήσεις…».

Έτσι, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, σταμάτησε στην Καβάλα, πηγαίνοντας στην Θράκη όπου επισκέφθηκε το υπό σύσταση «Κέντρο Ερευνών Οθωμανικής Ιστορίας». Το εν λόγω κέντρο προορίζεται «να οδηγήσει στην προσέγγιση Ελλάδας και Τουρκίας από πολιτιστικής πλευράς». Να δουλέψει δηλαδή για να ξεφυτρώσουν δεκάδες καινούργια ντοκυμαντέρ τύπου ΣΚΑΪ και βιβλία στο μοντέλο της Ρεπούση.

Ο 68χρονος φιλότουρκος Αμερικανός ακαδημαϊκός Heath W. Lowry, που είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής γενοκτονίας στις ΗΠΑ, συνεργάστηκε με το Princeton για να συσταθεί το κέντρο νεο-οθωμανικής προπαγάνδας στην Καβάλα. Το καταφανές κίνητρο να εμφανισθεί το οθωμανικό καθεστώς ως ανεκτικό και «πολυπολιτισμικό» έχει σαν αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται το ανάστημα των αγωνιστών του ’21 και το εύρος του τολμήματός του. Σε λίγο θα μας βάλουν να ζητήσουμε και συγγνώμη για την… αχαριστία των «κατσαπλιάδων» Ρωμηών απέναντι στην ευεργέτιδα Ημισέληνο!

Η τουρκοκρατία δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως μία από τις στυγνότερες περιόδους της μακραίωνης ιστορίας μας, αλλά σαν μια «πολυπολιτισμική» Μπελ Επόκ, όπου… όλοι ευημερούσαν και υμνολογούσαν τον πολυχρονεμένο Σουλτάνο. Δυστυχώς, οι σημερινές «πολιτικά ορθές» ιδεολογικές ακρότητες είναι χειρότερες από τις αντίστροφες μεγαλοστομίες της εποχής της χουντικής «εθνικοφροσύνης». Σήμερα, αυτοί που επικαλούνται το φάντασμα του «εθνικισμού» και του «ρατσισμού» για να αναθεωρήσουν την ιστορία, είναι τα πιο καλοπληρωμένα στελέχη της νομενκλατούρας που κυβερνά την χώρα εδώ και δεκαετίες με κάθε είδους μανδύα –νεοφιλελεύθερο δεξιό, σοσιαλιστ(ρη)κό, ανανεωτικό αριστερό– και τελικά την έσυρε στην χρεωκοπία. Είναι αυτοί που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι και θέτουν όλους τους κανόνες του οικονομικο-πολιτικού παιγνιδιού προκειμένου να επιτευχθούν οι σκοποί της αποεθνικοποίησης της χώρας, της αποδόμησης του παραδοσιακού λαϊκού πολιτισμού και της λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας.

Διαθέτουν καίριες θέσεις στον κεντρικό εκπαιδευτικό σχεδιασμό και στην κρατική διαχείριση του «πολιτισμού», σημαντικές εφημερίδες, επιτελικές «δεξαμενές σκέψης» (think tanks), μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια και φυσικά άφθονες πηγές χρηματοδότησης. Έτσι μπορεί να καταλαμβάνει αυτή η «ελίτ» σε οποιαδήποτε κυβέρνηση τα υπουργεία που την ενδιαφέρουν.  Κάτω από αυτό το βαρύ κλίμα, γνωστοί ιστορικοί, συγγραφείς, ακαδημαϊκοί αποφεύγουν να εκτεθούν δημοσίως και να πουν την άποψή τους για να υπερασπίσουν την ιστορία και την εθνική μας ανεξαρτησία.

Αναζητώντας «τα αίτια της ελληνικής επαναστάσεως του 1821», ο Απόστολος Βακαλόπουλος γράφει ότι δεν αρκούσε η λόγια παράδοση και ο διαφωτισμός για να έλθει η εθνική αφύπνιση. Όλες αυτές οι ιδέες χρειάσθηκε να συνυφανθούν με τις μυστικές δυνάμεις που ζούσαν μέσα στον λαό. Έτσι είχε προετοιμασθεί ψυχικά και ιδεολογικά ο Έλληνας για να μπορέσει να κάνει αυτό το «πήδημα στο κενό» που ήταν το ’21.

«Όλ’ αυτά τα δημιουργήματα της πίστεως και της φαντασίας του ελληνικού λαού, που είχαν ριζωθή τόσο βαθιά στην ψυχή του και διαμόρφωσαν την ιστορική του μνήμη, τον έκαναν να θεωρή την σκλαβιά σαν πρόσκαιρη, τον παρηγορούσαν και τον προετοίμαζαν για την αλλαγή. Οι λαϊκές αυτές δοξασίες, αστείρευτες πηγές ελπίδων και θάρρους για τον ελληνικό λαό, είχαν τεράστια δύναμη. Αυτές καλλιέργησαν την ψυχή του και την προδιέθεσαν να δεχθή με προθυμία τις μεταγενέστερες πνευματικές ή πολιτικές ιδέες που άμεσα ή έμμεσα απέβλεπαν στον ίδιο σκοπό, στην απελευθέρωσή του».

Ο Μπότσαρης κι ο Κανάρης δεν είναι πρόσωπα, είναι σύμβολα, εξηγούσε ο Κωστής Παλαμάς. Κι έλεγε πριν από τόσα χρόνια: «Γιατί και αγνάντια στην επιστημονική, ας την ειπούμε, ιστορία, στέκεται η ποιητική παράδοση. Και αν είναι η αλήθεια του γεγονότος, ο θρύλος είναι η αλήθεια της ιδέας. Και για κάποιους αυτή αληθινώτερη».

Πώς, όμως, μπορεί να «αποσιωπηθεί» η μακρά ιστορική πορεία ενός έθνους όπως το ελληνικό, που υπάρχει εδώ και τουλάχιστον τρισήμισυ χιλιάδες χρόνια; Πώς να φιμώσουν την ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ όπως την περιέγραψε ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης στην μνημειώδη ομιλία του στο BBC, το 1946: «Αν τα πήλινα μάτια του ανθρώπου μπορούσαν να δουν τα αόρατα, θα έβλεπαν στις πολιορκίες του Μεσολογγιού, της Ακρόπολης και της Πάτρας, στις ομηρικές μάχες της Τριπολιτσάς, των Δερβενακιών και του Φαλήρου ή στις ένδοξες ναυμαχίες του Αιγαίου, να πολεμούν πλάϊ πλάϊ ο Μιλτιάδης και ο Καραϊσκάκης, ο Οδυσσέας κι ο Κολοκοτρώνης, ο Θεμιστοκλής κι ο Μιαούλης. Όλη η ελληνική φυλή, σύσσωμη, σύψυχη, πήρε μέρος και πολέμησε στην Επανάσταση του 21. Σίγουρα, αν οι μεγάλες Σκιές δεν πολεμούσαν με τους ζωντανούς, δε θα μπορούσαμε ποτέ να νικήσουμε».

Αυτή την υπέρβαση, όταν οι ζωντανοί συναντιούνται πάλι με τις Μεγάλες Σκιές των προγόνων, φοβούνται και θέλουν να αποφύγουν οι «τροϊκανοί» ιμπεριαλιστές και γι’ αυτό επιτίθενται ενάντια στους υποστασιακούς μύθους της ελληνικής επανάστασης. Γιατί αυτοί είναι που «οπλίζουν» την ιστορική συνείδηση του λαού. Δεν είναι τεχνητά «ψέματα» οι μύθοι, όπως πιστεύουν οι «αποδομητές». Είναι τα επικίνδυνα για τους τυράννους «ψέματα»… που συνιστούν ένα έθνος ως «συναισθηματική κοινότητα» (κατά τον Ελία Κανέττι) και όχι ως μια αφασική κοινωνία «του σωλήνα». Είναι επικίνδυνη η μυθολογία του ’21 και σήμερα για τους εκφραστές της νεοταξικής «Ιεράς Συμμαχίας».

 *Ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας, ιδρυτικό μέλος της Πρωτοβουλίας Πολιτών ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΝΑ ΤΑΞΗ

Ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη ως σημαντικό κριτήριο για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, του καθηγητή Σχολικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου

Του  Χαράλαμπου Κωνσταντίνου*

Με αφορμή τις πρόσφατες συνενώσεις ή συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων από το Υπ.ΠΔΒΜΘ και τις σχετικές απόψεις και συζητήσεις που έλαβαν χώρα, θα αναδείξω   συνοπτικά και  αναπόφευκτα τους παιδαγωγικούς και διδακτικούς λόγους που επιβάλλουν τον ευκταίο αριθμό μαθητών ανά τμήμα.

Κυρίαρχος παιδαγωγικός ρόλος του σχολείου για την πλειονότητα των παιδαγωγών είναι η διαμόρφωση εκπαιδευτικών συνθηκών, δηλ. διαδικασιών αγωγής, διδασκαλίας, μάθησης, κοινωνικοποίησης και αξιολόγησης, που προάγουν τη δημιουργία ολοκληρωμένης προσωπικότητας στο μαθητή και την ομαλή ένταξή του στο κοινωνικό σύστημα. Για την επίτευξη των σκοπών αυτών και συνυπολογίζοντας και τις εμπλεκόμενες παραμέτρους στην εκπαιδευτική λειτουργία σημαντικό ρόλο παίζει η αναλογία εκπαιδευτικού-μαθητών στη σχολική τάξη. Συγκεκριμένα, οι ακόλουθοι  παιδαγωγικοί,  διδακτικοί και κοινωνικοί λόγοι επιβάλλουν «οριοθετημένο» αριθμό μαθητών στην τάξη: 

–  Σε μακρο-επίπεδο, οι αυξημένες κοινωνικές απαιτήσεις, η ραγδαία παραγωγή γνώσεων και η συχνότητα χρήσης της νέας τεχνολογίας καθιστούν αναγκαία την ενίσχυση και αύξηση των προσόντων και της ετοιμότητας του μαθητή, δηλ. της ανάπτυξης και ενίσχυσης των γνωστικών, νοητικών, συναισθηματικών και κοινωνικών του ικανοτήτων και δεξιοτήτων, όπως είναι η κριτική, αναλυτική, συνθετική και δημιουργική σκέψη, η διερευνητική του ωριμότητα, η πληρότητα επικοινωνίας και πράξης κ.ο.κ.

–  Σε μικρο-επίπεδο, για να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις, οι δυνατότητες, τα ενδιαφέροντα και γενικά οι ανάγκες και οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή στο σχολείο, από άποψη γλωσσική, γνωστική, νοητική, συναισθηματική, πολιτισμική και κοινωνική, επιβάλλεται η εξατομικευμένη παιδαγωγική και διδακτική παρέμβαση του εκπαιδευτικού όχι μόνο στην εκπαιδευτική διαδικασία αλλά συνολικά στη σχολική ζωή. Η συγκεκριμένη παρέμβαση ευνοεί αποφασιστικά την επίτευξη των μαθησιακών στόχων, τη διαμόρφωση κατάλληλου παιδαγωγικού κλίματος και παιδαγωγικής σχέσης, καθώς και την ενεργητική συμμετοχή του μαθητή στις σχολικές διαδικασίες.

–  Με το μικρότερο αριθμό μαθητών στην τάξη ευνοείται η παιδαγωγική λειτουργία της αξιολόγησης του μαθητή, δεδομένου ότι ο εκπαιδευτικός διευκολύνεται να παρατηρεί και να καταγράφει με συστηματικό τρόπο τη μαθησιακή και εκπαιδευτική πορεία του κάθε μαθητή, χρησιμοποιώντας τις νεότερες μεθόδους αξιολόγησης, όπως είναι το παιδαγωγικό ημερολόγιο, η περιγραφική αξιολόγηση, ο φάκελος του μαθητή κ.λπ. Με την έννοια αυτήν, ο εκπαιδευτικός μπορεί να ελέγξει πιο αποτελεσματικά την επίτευξη των εκπαιδευτικών στόχων και να προβεί στη λήψη των κατάλληλων ανατροφοδοτικών μέτρων, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα που του παρέχει για το σκοπό αυτόν η παιδαγωγική λειτουργία της αξιολόγησης.

–  Σύμφωνα με έγκυρες έρευνες, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση των ποσοστών απειθαρχίας, παραβατικότητας, συναισθηματικής διαταραχής και γενικά των προβλημάτων κοινωνικής συμπεριφοράς των μαθητών, οφειλόμενη σε παράγοντες δυσλειτουργίας της οικογένειας, του σχολείου και ευρύτερα του κοινωνικού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο πρέπει να επικεντρωθεί στον παιδαγωγικό του ρόλο, επιφορτιζόμενο και το ρόλο διαχείρισης ζητημάτων κοινωνικής συμπεριφοράς, που απαιτεί συστηματική και εξατομικευμένη παιδαγωγική παρέμβαση και αποτελεσματικότητα από τον εκπαιδευτικό.

–  Η παρουσία των αλλοδαπών και ημεδαπών μαθητών με ετερογενείς μαθησιακές, γλωσσικές, πολιτισμικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες, απαιτεί εξατομικευμένες διδακτικές και παιδαγωγικές παρεμβάσεις, για να αυξηθούν οι πιθανότητες αποτελεσματικότερης διαχείρισής τους από τον εκπαιδευτικό.

Εν κατακλείδι, οι παραπάνω λόγοι καθιστούν παιδαγωγικά αναγκαίο ένα μικρότερο αριθμό μαθητών ανά τάξη-τμήμα, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα και η ευχέρεια στον εκπαιδευτικό να παρεμβαίνει εξατομικευμένα και, προπάντων, παιδαγωγικά και να παίρνει εκείνα τα μέτρα που οδηγούν στην επίτευξη των εκπαιδευτικών στόχων του σχολείου, προς όφελος της προόδου και της ευημερίας τόσο του μαθητή όσο και της ίδιας της κοινωνίας. Αυτό συνεπάγεται ότι για τις τάξεις Α' και Β' Δημοτικού παιδαγωγικά ευκταίος αριθμός μαθητών ανά τάξη-τμήμα θεωρείται ο 15,  για τις άλλες τάξεις Δημοτικού ο 20 και για το Γυμνάσιο και το Λύκειο ο αριθμός 25.

Πρέπει να υπογραμμιστεί, όμως, ότι ταυτόχρονα η εκπαιδευτική πράξη διεξάγεται από έναν άρτια συγκροτημένο εκπαιδευτικό, με πλήρη συναίσθηση του υψηλού του ρόλου και σε ένα σχολείο που πληροί τις προϋποθέσεις ανταπόκρισης στην παιδαγωγική του αποστολή. Η επίκληση από ορισμένους ιθύνοντες της αυξημένης παρουσίας μαθητών στην τάξη (π.χ. 60 μαθητές) που ίσχυε κατά το παρελθόν είναι και επιστημονικά και μεθοδολογικά εσφαλμένη, διότι αναφέρεται σε διαφορετικές (π.χ. αυταρχικές) εκπαιδευτικές, παιδαγωγικές, διδακτικές, επιστημονικές, και κοινωνικές συνθήκες.

* O Χαράλαμπος Κωνσταντίνου είναι Καθηγητής Σχολικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων .

ΠΗΓΗ: 21/03/2011, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=26918

Το έγκλημα στη Λιβύη και η «Αριστερά»[i]

Του Τάκη Φωτόπουλου

Και αυτό, παρά το γεγονός ότι έχει φαλκιδεύσει με κάθε τρόπο οποιεσδήποτε ελευθερίες συνδέονται με συλλογικούς αγώνες: από επιστρατεύσεις απεργών μέχρι την κατά σύστημα κήρυξη (από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη) κάθε ενοχλητικής για τις ελίτ απεργίας ως «καταχρηστικής» και την ουσιαστική απαγόρευση των διαδηλώσεων με τη χρήση μαζικής βίας για τη κατάπνιξή τους με οποιαδήποτε αφορμή. Και, το κυριότερο, παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν ζήτησε μέσα από δημοψήφισμα (που ― υπό προϋποθέσεις ― είναι το μόνο ψήγμα δημοκρατίας στην αντιπροσωπευτική «δημοκρατία») την έγκριση των κτηνωδών μέτρων που καταλύουν σχεδόν όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών, ξεπουλούν κάθε κοινωνικό πλούτο και καταδικάζουν στην ανεργία μεγάλο τμήμα του πληθυσμού και, ακόμη μεγαλύτερο, στη φτώχεια.

Σε αυτό, βέβαια, πήρε μαθήματα από την Ευρωπαϊκή ελίτ που, μετά τη συνεχή σχεδόν απόρριψη των νεοφιλελεύθερων προτάσεών της για την ΕΕ από τους Ευρωπαϊκούς λαούς, τώρα αποφεύγει συστηματικά τα δημοψηφίσματα! Ίσως είναι λοιπόν καιρός η Χούντα, που κατά σύστημα εξαπατά τον Ελληνικό λαό, αντί να τον βρίζει επειδή αντιδρά στην περιφρονητική αγνόηση της βούλησής του από τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες, να υιοθετήσει μια παραλλαγή του παλαιού βασιλικού λογότυπου που θα την εκφράζει απόλυτα: «Ισχύς μου η προστασία των ΜΑΤ»…

Όμως δεν έφθανε το έγκλημα της Χούντας κατά του Ελληνικού λαού αλλά τώρα τον εμπλέκει και σε πόλεμο, χωρίς βέβαια να τον ρωτήσει ― όπως άλλωστε κάνουν και όλες οι άλλες δυτικές «δημοκρατίες», όπου για κρίσιμα θέματα δεν σκοτώνουν μεν διαδηλωτές αλλά απλά τους αγνοούν, όσοι και να είναι, και τους πνίγουν στα δακρυγόνα κ.λπ., ώστε να τρομοκρατούν τη μεγάλη πλειοψηφία που δεν έχει σχετική εμπειρία. Ο πόλεμος αυτός αποτελεί άλλο ένα έγκλημα κατά του Αραβικού έθνους αφού οδηγεί βραχυπρόθεσμα στον διαμελισμό της Λιβύης και μακροπρόθεσμα στην «αλλαγή καθεστώτος» που επιδιώκει η υπερεθνική ελίτ, μαζί με το εγκληματικό Σιωνιστικό κράτος των Λίπερμαν, Νετανιάχου κ.ά., με τους οποίους η Χούντα έχει αναπτύξει πρωτόγνωρους για ελληνική κυβέρνηση φιλικούς δεσμούς. Γεγονός που θα έχει βαρύτατες συνέπειες για τον Ελληνικό λαό. Όχι βέβαια από τους σημερινούς συνομιλητές ομολόγους του «Γιωργάκη» και καρπαζοεισπράκτορες της υπερεθνικής ελίτ, αλλά από τα αναδυόμενα Αραβικά λαϊκά κινήματα που τους καταποντίζουν, όπως τους ομοϊδεάτες του «σοσιαλιστές» στη «Σοσιαλιστική» Διεθνή Μπεν Αλί και Μουμπάρακ!

Όπως υποστήριξα στο προηγούμενο άρθρο μου, υπάρχουν θεμελιακές διαφορές μεταξύ των παλλαϊκών εξεγέρσεων στην Τυνησία και την Αίγυπτο και της δήθεν «επαναστατικής» εξέγερσης στην Λιβύη, την οποία υποστηρίζει σήμερα όχι μόνο η άθλια «αριστερά» των Κον Μπεντίτ κ.ά ― που υποστήριξε επίσης, άμεσα η έμμεσα, και όλους τους άλλους «πολέμους» της εγκληματικής υπερεθνικής ελίτ ― αλλά και σημαντικό τμήμα της κρατικιστικής «αντισυστημικής» Αριστεράς, καθώς και σύμπασα η «ελευθεριακή»! Η «Αριστερά» αυτή «δεν βλέπει» όχι μόνο τις ιστορικές διαφορές που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, αλλά και τις τεράστιες ομοιότητες μεταξύ κάποιων καθεστώτων και των συναφών εξεγέρσεων. Έτσι, «δεν βλέπει» ότι:

– τα καθεστώτα στην Αίγυπτο και Τυνησία είναι πελατειακά καθεστώτα της υπερεθνικής ελίτ, άμεσα εξαρτημένα από αυτή που ελέγχει ακόμη και τον στρατό τους, ο οποίος άλλωστε επέτρεψε την αλλαγή του πολιτικού προσωπικού στις χώρες αυτές (αλλά όχι, βέβαια, και των ίδιων των καθεστώτων!), στο πλαίσιο μιας νέας πολιτικής «εκδημοκρατισμού» στον Αραβικό κόσμο (παρόμοιου με αυτόν στην Λατινική Αμερική). Ανάλογη τύχη μπορεί να έχουν αύριο και τα καθεστώτα στην Υεμένη και το Μπαχρέιν ― όχι, όμως της Σαουδικής Αραβίας (όπου οι διαδηλωτές πυροβολούνται πριν να διαδηλώσουν!), εφόσον η σημερινή εξάρτηση της Δύσης από το πετρέλαιό της είναι κρίσιμη.

– τα καθεστώτα στην Λιβύη, το Ιράν, Συρία (ή χθες το Ιράκ) δεν είναι πελατειακά καθεστώτα και μόνο έμμεσα εξαρτώνται από την Δύση, στο βαθμό που είναι ενσωματωμένα στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Γι’ αυτό και η υπερεθνική ελίτ, όταν γίνουν αρκούντως «ενοχλητικά», δεν έχει άλλο τρόπο να τα ανατρέψει παρά μόνο μέσω της «αλλαγής καθεστώτος» που μπορεί να επιτύχει με τη χρησιμοποίηση της κτηνώδους στρατιωτικής μηχανής της που στηρίζεται κυρίως στους μισθοφόρους του Αμερικανικού και του Βρετανικού στρατού.

– οι εξεγέρσεις κατά των πελατειακών καθεστώτων είναι κατά κανόνα γνήσιες παλλαϊκές εξεγέρσεις, εφόσον τα διεφθαρμένα αυτά καθεστώτα στηρίζονται μόνο στην εύνοια της υπερεθνικής ελίτ, μιας ντόπιας μικρής ελίτ και του κρατικού τρομοκρατικού μηχανισμού.

– οι εξεγέρσεις ενάντια στα μη πελατειακά καθεστώτα δεν είναι κατά κανόνα παλλαϊκές, εφόσον συνήθως τα καθεστώτα αυτά είτε είναι συνεχιστές λαϊκών επαναστάσεων (Ιράν) είτε εκφράζουν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όπως στην Λιβύη και στα Μπααθικά καθεστώτα (Ιράκ, Συρία). Αυτό σημαίνει ότι έχουν σημαντική λαϊκή στήριξη και, επομένως, η ανατροπή τους από την υπερεθνική ελίτ μπορεί να θεμελιωθεί μόνο μέσα από την εκμετάλλευση ενός (ανοικτού ή μη) εμφυλίου πολέμου (Ιράκ, Λιβύη κ.λπ.).

Με βάση τα παραπάνω δεν είναι περίεργο ότι η απόφαση του Συμβουλίου Ασφάλειας του ΟΗΕ που ενέκρινε τη νέα εγκληματική εκστρατεία της υπερεθνικής ελίτ, δήθεν για την προστασία των σφαγιαζόμενων από τον Καντάφι Λιβύων, στη πραγματικότητα στοχεύει στην αλλαγή καθεστώτος (όπως άλλωστε ανοικτά δηλώνουν οι εκπρόσωποι της, παρά το γεγονός ότι ακόμη και το ψήφισμα του ΟΗΕ δεν θέτει παρόμοιο στόχο!). Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι το ψήφισμα αυτο θεμελιώθηκε:

α) πρώτον, σε αίτημα των «επαναστατών» της Λιβύης. Έτσι είδαμε για πρώτη φορά «επαναστάτες» να ζητούν τη βοήθεια του ΝΑΤΟ για να νικήσουν σε εμφύλιο πόλεμο ―ο οποίος δεν έχει σχέση βέβαια με εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο, όπως κάποιοι «αριστεροί αναλυτές» εσκεμμένα συγχέουν (συγκρίνοντας το ακόμη και με τον απελευθερωτικό αγώνα του… 1821!) εκτός βέβαια αν οι «αριστεροί» αυτοί στον πόλεμο του Βιετνάμ υποστήριζαν αντίστοιχα και το αίτημα των Νοτιοβιετναμέζων προς τους Αμερικανούς για την «απελευθέρωση» της χώρας τους… Και αυτά όλα τη στιγμή που οι «επαναστάτες» της Βεγγάζης έχουν γεμίσει τους τοίχους της πόλης με συνθήματα «όχι στη ξένη επέμβαση», την ήμερα που ανακοινώθηκε η ξένη επέμβαση χόρευαν στους δρόμους όλη νύχτα, και τώρα που τα Νατοϊκά αεροπλάνα κάνουν σκοποβολή (όπως πριν στο Ιράκ) κονιορτοποιώντας τις δυνάμεις που υποστηρίζουν το καθεστώς, αυτοί πανηγυρίζουν για τη νίκη «τους» (τα ειρωνικά εισαγωγικά ανήκουν στον Βρετανό ανταποκριτή[1]) γύρω από τα απανθρακωμένα οχήματα και πτώματα στρατιωτών.

β) δεύτερον, σε αίτημα του Αραβικού Συνδέσμου. Όμως, αυτό είναι άλλη μια απάτη. Όχι μόνο γιατί από τα 22 μέλη του μόνο 10 έλαβαν μέρος στη ψηφοφορία και από αυτούς τα 2 (Συρία, Αλγερία) το καταψήφισαν. Αλλά και γιατί ανάμεσα στους υπερψηφίσαντες το ψήφισμα είναι όλα τα κράτη που σφάζουν σήμερα τους λαούς τους και μάλιστα κατά πολύ αγριότερο τρόπο από τη Λιβύη, αφού ούτε ο πιο καλοπληρωμένος δυτικός δημοσιογράφος δεν τόλμησε να ισχυριστεί ότι οι δυνάμεις του Καντάφι καταλαμβάνουν νοσοκομεία και κτυπούν το ιατρικό προσωπικό στους δρόμους που περισυλλέγει τους τραυματισμένους απο τα πυρά του στρατού της Σαουδικής Αραβίας (που κλήθηκε να επιβάλλει την τάξη), χωρίς βέβαια η υπερεθνική ελίτ να νιώσει την ανάγκη να επέμβει για τη κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου (που ακόμη και ο ΟΗΕ κατήγγειλε! [2]  και παρά το γεγονός ότι οι Αμερικάνοι έχουν στο Μπαχρέιν τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση τους στη περιοχή! Ένα άλλο μέλος που υπερψήφισε το αίτημα είναι η Υεμένη η οποία συνεχίζει να σφάζει μαζικά τους πολίτες της.[3]

Είναι ακόμη επιβεβαιωτικό των παραπάνω συμπερασμάτων για τους «επαναστάτες» της Λιβύης ότι ούτε η νέα κυβέρνηση στη Τυνησία ούτε αυτή στην Αίγυπτο αντιτάχθηκαν στο ψήφισμα για την στρατιωτική επέμβαση της υπερεθνικής ελίτ, ενώ για την Αίγυπτο έχουν επιβεβαιωθεί πια οι πληροφορίες (ακόμη και από τον απεσταλμένο της ΝΕΤ!) ότι παίζει ρόλο διαμετακομιστικού κέντρου οπλισμού στους «επαναστάτες», κατά παράβαση του αποκλεισμού όπλων που έχει επιβάλλει ο ΟΗΕ. Ακόμη, επιβεβαιωτικό των παραπάνω συμπερασμάτων είναι ότι ενώ οι εξεγέρσεις στην Τυνησία και Αίγυπτο ήταν πραγματικές παλλαϊκές εξεγέρσεις, η κοινωνική βάση των «επαναστατών» στη Λιβύη είναι πολύ μικρή και εντοπισμένη γεωγραφικά σε φυλές που παραδοσιακά ήταν εναντίον του Καντάφι, στη «νεολαία του ίντερνετ» που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο μου, και κυρίως στους Ισλαμιστές που ξεκινούν κάθε διαδήλωση και μάχη με το «επαναστατικό» σύνθημα «ο Θεός είναι μεγάλος». Και είναι ακριβώς η στήριξη της «επανάστασης» από μια «ανίερη συμμαχία» των Ισλαμιστών κατά του κοσμικού καθεστώτος του Καντάφι αυτή που ένωσε τον αγιατολάχ Χομεϊνί του Ιράν και τους συνεργαζόμενους με το Ιράν Ισλαμιστές της Χεζμπολάχ στον Λίβανο (οι οποίοι ελέγχουν τη κυβέρνηση του Λιβάνου που πρωτοστάτησε στον ΟΗΕ για να περάσει το ψήφισμα) αλλά και της Χαμάς στην Παλαιστίνη καθώς και το εμιράτο του Κατάρ που ήταν το πρώτο που ενίσχυσε την «επαναστατική» κυβέρνηση, αφού άλλωστε η όλη μιντιακή εκστρατεία για τις «μαζικές σφαγές του Καντάφι» ξεκίνησε από το κανάλι της Αλ Τζαζίρα που ξαφνικά μετατράπηκε σε κανάλι της υπερεθνικής ελίτ!

Από την άλλη μεριά οι ενδείξεις για την ισχυρή κοινωνική βάση του καθεστώτος είναι πολλές. Το γεγονός ότι το «δικτατορικό» καθεστώς που δήθεν στηρίζεται μόνο στην οικογένεια Καντάφι και τους μισθοφόρους, όπως υποστηρίζει η αδίστακτη προπαγάνδα των ΜΜΕ, δεν έχει ενδοιασμό να μοιράζει οπλισμό στον λαό (που κανένα δικτατορικό καθεστώς δεν έχει κάνει στην Ιστορία, εφόσον εύκολα θα μπορούσαν τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα να στρέψουν τα όπλα τους κατά του καθεστώτος) είναι μια ένδειξη. Άλλη ένδειξη είναι ότι παρά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς όχι μόνο δεν σημειώθηκε καμιά επανάσταση κατά του καθεστώτος, όπως από την πρώτη μέρα έλεγαν τα φερέφωνα της υπερεθνικής ελίτ, αλλά αντίθετα οι υποστηρικτές του συνεχίζουν να πολεμούν χωρίς ουσιαστικές δυνατότητες ανεφοδιασμού που τις καταστρέφουν οι καθημερινοί βομβαρδισμοί και ενώ τους απανθρακώνουν τα Νατοϊκά αεροπλάνα ― τη στιγμή που θα μπορούσαν τώρα εύκολα να λιποτακτήσουν προς τον αντίπαλο.

Αντίθετα, όπως ομολόγησε «υπουργός» της «επαναστατικής» κυβέρνησης (που δίδασκε 35 χρόνια στις ΗΠΑ και μόλις επέστρεψε στη Βεγγάζη!)[4] οι χιλιάδες στρατιώτες του Καντάφι που λιποτάκτησαν στην αρχή της εξέγερσης τελικά κατέληξαν να μην είναι (μαζί με τους εκπαιδευμένους στρατιωτικά αντάρτες) πάνω από 1.000, προφανώς γιατί οι λιποτάκτες προτίμησαν να πάνε σπίτια τους (αν δεν γύρισαν στον στρατό!). Και αυτό, όχι βέβαια γιατί όλοι αυτοί που πολεμούν θαυμάζουν αναγκαστικά το καθεστώς Καντάφι (παρόλο που σύμφωνα με συνέντευξη Ισπανίδας που διαμένει από χρόνια στη Λιβύη το 80% του λαού στηρίζει το καθεστώς [5] αλλά γιατί δεν θέλουν να έχουν τη τύχη της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, την οποία ξέρουν ότι θα έχουν, αν νικήσουν οι «επαναστάτες» οι οποίοι, όπως τώρα αποκαλύπτεται από αναμφισβήτητη πηγή, την τ. διευθύντρια των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών[6], υποστηριζόντουσαν εδώ και 30 χρόνια από τις αντίστοιχες υπηρεσίες των δυτικών χωρών!

Δεν είναι επομένως άθλιοι μόνο αυτοί που αυτο-αποκαλούνται «αριστεροί» ή «ελευθεριακοί» και δεν έχουν δισταγμό ακόμη και να υποστηρίζουν την εγκληματική επίθεση της υπερεθνικής ελίτ. Το ίδιο άθλιοι είναι και οι αντίστοιχοι «αριστεροί» και «ελευθεριακοί» που διαφωνούν μεν με την Νατοϊκή εκστρατεία αλλά συντάσσονται με τους «επαναστάτες», ουσιαστικά παίρνοντας μια θέση «ίσων αποστάσεων» η οποία κυριολεκτικά πάγωσε το διεθνές αντιπολεμικό κίνημα, πολύ περισσότερο και από τους προηγούμενους πολέμους της υπερεθνικής ελίτ, χάρη στην μαζική προπαγάνδα των διεθνών ΜΜΕ στα οποία, όπως είδαμε, προστέθηκαν και τα Ισλαμικά.

Η έντιμη στάση κάθε πραγματικού αριστερού και ελευθεριακού είναι ο αγώνας κατά της υπερεθνικής ελίτ και των οργάνων της, ώστε να αναγκαστεί να σταματήσει το έγκλημά της στη Λιβύη που δεν έχει άλλο στόχο παρά να αλλάξει τον χάρτη ώστε από το Μαρόκο και την Αλγερία μέχρι το Αφγανιστάν να δημιουργηθεί μια θάλασσα πελατειακών καθεστώτων πλήρως ενσωματωμένων στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Απόκειται κατόπιν στους λαούς αυτούς να συνεχίσουν τον αγώνα αφού απελευθερωθούν από την υπερεθνική ελίτ, ώστε να δημιουργήσουν πραγματικά δημοκρατικές δομές που εξασφαλίζουν την ισοκατανομή της πολιτικής και οικονομικής δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών.

Υ.Γ. Το προηγούμενο άρθρο μου για τη Λιβύη που αναδημοσιεύθηκε ευρέως στο διαδίκτυο προκάλεσε και κάποιες ανέντιμες αντιδράσεις, όπως κάποιου θρασύδειλου ανωνύμου στα ιντιμίντια που κατέφυγε στην πρακτορολογία εναντίον μου, με την ανοχή της Συντακτικής Ομάδας, που στην αρχή το δημοσίευσε και όταν εξέφρασα δημοσία την αγανάκτηση μου αντί να κρύψει το άθλιο συκοφαντικό σχόλιο που παραβίαζε κατάφωρα την ίδια την πολιτική Δημοσίευσης του μέσου, έκρυψε ολόκληρο τον ενδιαφέροντα διάλογο για τη Λιβύη όπου πολλοί εξέφραζαν παρόμοιες απόψεις με του άρθρου μου!

Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι το λασπολογικό σχόλιο έκανε και αναπαραγωγή άρθρου του Δ. Ψαρρά στην εφημερίδα, ο οποίος ανακάλυψε (τη στιγμή μάλιστα που η υπερεθνική ελίτ ετοίμαζε την επίθεση κατά της Λιβύης που αποκάλυπτε το άρθρο μου!) τη σχέση Καντάφι και Κ. Πλεύρη (λες και ο Καντάφι μόνο σχέσεις τον Κ. Πλεύρη είχε!) για να κάνει την περισπούδαστη ερώτηση: «Και τώρα τι θα κάνει ο ελληνικός εθνικοσοσιαλισμός χωρίς Καντάφι;» για να δώσει ο ίδιος την απάντηση ότι θα πάει με τον Αχμαντινετζάντ! Η αιχμή προφανής: όποιος υποστηρίζει την αντι-ιμπεριαλιστική πολιτική κάποιων καθεστώτων όπως η Λιβύη ή το Ιράν είναι εθνικοσοσιαλιστής γιατί (προφανώς!) τα καθεστώτα είναι εθνικοσοσιαλιστικά!

Όμως, εκτός από το γεγονός ότι δεν ξέρω κανένα διεθνή σοβαρό αναλυτή ή ιστορικό (πέρα ίσως από το φιλοΣιωνιστικό λόμπι!) να χαρακτηρίζει τα καθεστώτα αυτά ως εθνικοσοσιαλιστικά, και ότι ούτε εγώ βέβαια υποστήριξα ποτέ αυτά τα καθεστώτα παρά μόνο όταν αμυνόντουσαν κατά της υπερεθνικής ελίτ, είναι φανερό ότι παρόμοιες «αναλύσεις» εμπνέουν στη συνέχεια ανωνύμους συκοφάντες να λασπολογούν ταυτίζοντας κάθε αντιιμπεριαλιστική ανάλυση με την ακροδεξιά, όπως και κάθε αντισιωνιστική με τον αντισημιτισμό (αυτά πάνε μαζί…)

[1] Chris McGreal, “A few steps forward, many back on the long road west to Tripoli,” The Guardian (22/3/2011).

[2] BBC News, “UN rights chief criticises crackdown,” (17/3/2011). http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-12769168#story_continues_1

[3] Jeb Boone in Sana'a, “Bloodbath in Yemen as snipers target protesters,” The Independent (19/3/2011).

[4] Kareem Fahim, “Rebel Insider Concedes Weaknesses in Libya,” The New York Times (23/3/2011).

[5] Leonor Massanet, “Una española en Libia, testimonio directo de la realidad de Libya,” (17/3/2011). http://www.youtube.com/watch?v=-0YYIMz4j6k

[6] Russia Today News (23/3/2011). http://rt.com/

Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία (26 Μαρτίου 2011). ΠΗΓΗ: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/2011_03_26.html

Γιατί η στάση πληρωμών πρέπει να είναι η αιχμή του σοσιαλιστικού προγράμματος της αριστεράς

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΙΠΛΟ ΑΙΤΗΜΑ: ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

via Avant Garde

Του Π. Κοσμά

Στους πρώτους μήνες του 2011 είχαμε μια διπλή, σημαδιακή κατάρρευση: Αφενός, της μεγάλης κυβερνητικής αφήγησης ότι το Μνημόνιο (έστω και άδικο, έστω και με οδύνες και δάκρυα) θα λύσει το πρόβλημα της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού, της αποκαλούμενης και κρίσης χρέους. Αφετέρου, της βασικής ιδέας του «αριστερού ευρωπαϊσμού» ότι η Ε.Ε. και η ΟΝΕ εμπεριέχουν ένα «θετικό κεκτημένο για τους ευρωπαϊκούς λαούς», το οποίο θα μπορούσε να δικαιωθεί μέσα από μια πορεία μεταρρύθμισής τους στην κατεύθυνση μιας «μιας άλλης Ευρώπης».

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος εμπεριέχουν πλέον πολύ πειστικά δεδομένα για το γεγονός ότι αφενός το Μνημόνιο είναι εκτός στόχων και επιδεινώνει την κρίση χρέους του ελληνικού καπιταλισμού και αφετέρου ότι η Ε.Ε. και ακόμη περισσότερο η ΟΝΕ είναι «μηχανές του κεφαλαίου» ταγμένες στο στόχο της συντριβής των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων, και δεν επιδέχονται «φιλολαϊκής μεταρρύθμισης».

Μνημόνιο = διαχείριση της χρεοκοπίας

Η Αριστερά χρειάστηκε μερικούς – υπερπολύτιμους στην κλίμακα του πολιτικού χρόνου – μήνες για να συνειδητοποιήσει ότι ο ελληνικός καπιταλισμός (κι όχι «η οικονομία μας», «ο τόπος» ή «η χώρα») αντιμετωπίζει μια ιστορικής κλίμακας κρίση, που είναι βέβαια συνολικά κρίση του μοντέλου συσσώρευσης, αλλά που η βασική της αιχμή είναι η κρίση χρέους. Ακόμη και σήμερα όμως δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητό ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με κρίση χρέους αλλά με μια ήδη συντελεσμένη χρεοκοπία και ότι το Μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το «διεθνές συμβόλαιο» για τη διαχείριση αυτής της χρεοκοπίας. Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του «συμβολαίου» και γιατί το αποκαλούμε διεθνές;

Ο προφανής σκοπός είναι να περιοριστούν οι απώλειες από τη συντελεσμένη χρεοκοπία τόσο για τον ελληνικό καπιταλισμό (κι όχι για «την οικονομία μας», «τη χώρα μας» ή τον «τόπο μας») όσο και για την Ε.Ε., την Ευρωζώνη και τις ηγέτιδες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, αλλά και για το διεθνές σύστημα εν γένει. Tο Μνημόνιο σαν «διεθνές συμβόλαιο» διαχείρισης της συντελεσμένης χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού επιχειρεί να συγκεράσει τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού με τα συμφέροντα του διεθνούς συστήματος: να σώσει τον ελληνικό καπιταλισμό από τις πιο ακραίες συνέπειες της χρεοκοπίας του και ταυτόχρονα να σώσει το ευρώ, τα συμφέροντα των ηγέτιδων -και όχι μόνο- καπιταλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης αλλά και το διεθνές σύστημα από τις συνέπειες μιας ανεξέλεγκτης ελληνικής χρεοκοπίας.

Στάση πληρωμών: η αιχμή του προγράμματος της Αριστεράς

Ότι το Μνημόνιο είναι το «διεθνές συμβόλαιο» διαχείρισης της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού σημαίνει ότι είναι «εξ ορισμού» αδύνατο το κίνημα και η Αριστερά να διαπραγματευτούν τους όρους του. Για να το πούμε αλλιώς: διαχείρισης της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού με ταυτόχρονη μέριμνα να μη θιγούν τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις είναι ο πλέον ανέφικτος και μη ρεαλιστικός στόχος που μπορεί να τεθεί. Αυτό δεν είναι μόνο ένα συνειρμικά συνεπές συμπέρασμα, αλλά μπορεί να τεκμηριωθεί απλά και με τη γλώσσα των αριθμών. Για μια χώρα με μεγάλο δημόσιο έλλειμμα που δεν μπορεί να βγει στις αγορές για να δανειστεί, αν επιλέξει να είναι συνεπής στις «συμβατικές υποχρεώσεις» εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, δεν μπορεί να είναι συνεπής στη χρηματοδότηση των μισθών, των συντάξεων και του κοινωνικού κράτους, ούτε καν του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Ιδού και οι αριθμοί (με βάση τις προβλέψεις του προϋπολογισμού του 2011 – η σχέση μεταξύ των μεγεθών δεν θα αλλάξει ουσιαστικά από τις σίγουρες αστοχίες των προβλέψεων):

Δημόσια έσοδα:                                                 59.360 εκατ. Ευρώ

Δημόσιες δαπάνες:                                           71.839 εκατ. Ευρώ

Αποδοχές-συντάξεις:                                       19.802 εκατ. Ευρώ

Μεταβιβαστικές πληρωμές:                           18.253 εκατ. Ευρώ

Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων:              8.500 εκατ. Ευρώ

Τόκοι:                                                                   15.920 εκατ. Ευρώ

Χρεολύσια:                                                         35.800 εκατ. Ευρώ

Έλλειμμα Κρατικού Προϋπολογισμού:        20.857 εκατ. Ευρώ

Δανεισμός:                                                          69.458 εκατ. Ευρώ

Με μια απλή αξιολόγηση των βασικών αυτών μεγεθών βγαίνουν τα εξής συμπεράσματα:
Παρ’ όλη την τεράστια περικοπή σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες (μεταβιβαστικές πληρωμές), λειτουργικές δαπάνες, ΠΔΕ κ.λπ., το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού παραμένει ψηλό και για να πληρωθούν αυτές οι δαπάνες στο συγκεκριμένο ύψος χρειάζονται δανεικά ύψους 69,5 δισ. ευρώ (για το έλλειμμα και τα χρεολύσια). Χωρίς τα λεφτά της τρόικας, αυτά τα 69,5 δισ. ευρώ απλά δεν θα υπήρχαν γιατί η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει από τα τέλη Απριλίου του 2010 (δηλαδή δεν μπορεί να βγει στις αγορές για να δανειστεί)!

Οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους (τόκοι + χρεολύσια) ανέρχονται σε 51.720 εκατ. ευρώ. Αν έπρεπε να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος ενώ το ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί να βγει στις αγορές να δανειστεί, τότε από τα δημόσια έσοδα θα έμεναν 7.640 εκατ. ευρώ για να πληρωθούν όλες οι άλλες δαπάνες του Δημοσίου! Αν, αντίθετα, δεν πληρώνονταν οι δαπάνες για το δημόσιο χρέος, τότε το ελληνικό Δημόσιο θα απαλλασσόταν από ένα σημαντικό μέρος των 51.720 εκατ. ευρώ, που είναι υπεραρκετά για να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και ΠΔΕ στο σημερινό τους ύψος και επιπλέον άλλες δαπάνες.

Άρα διαψεύδονται δύο ισχυρισμοί: Πρώτον, ότι χωρίς τα δανεικά της τρόικας δεν θα υπήρχαν λεφτά για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις – δεν θα υπήρχαν αν συνεχίζαμε να εξυπηρετούμε το δημόσιο χρέος, αλλά θα υπήρχαν και με το παραπάνω αν σταματούσαμε να το εξυπηρετούμε. Δεύτερον, ότι θα μπορούσε και να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος και να μη μειώνονται οι μισθοί, οι συντάξεις και το κοινωνικό κράτος χωρίς την τρόικα και το Μνημόνιο.

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα που τα έσοδα του Δημοσίου είναι 59 δισ. ευρώ και οι δαπάνες για εξυπηρέτηση του χρέους είναι 52 δισ. ευρώ δύο λύσεις υπάρχουν: Είτε η καπιταλιστικά αποδεκτή λύση, το «διεθνές συμβόλαιο» διαχείρισης της χρεοκοπίας όπως αποτυπώνεται στο Μνημόνιο και τις διαρκείς επικαιροποιήσεις του, είτε η μονομερής άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους. Τρίτη λύση δεν υπάρχει, θα ήταν μαθηματικό και πολιτικό παράδοξο – και εν πάση περιπτώσει, όποιος τη διαθέτει ας μας την πει, και σύντομα γιατί η λύση του «δράματος» υπερεπείγει!

«Μα αν πούμε στάση πληρωμών, χρεώνεται η Αριστερά τη χρεοκοπία!» έρχεται ο αντίλογος. Δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές και μάλιστα προβλέπεται ότι δεν θα μπορεί να βγει ούτε το 2012, γι’ αυτό θα μπει κατευθείαν στο νέο ευρωπαϊκό «μηχανισμό στήριξης» και σε κυλιόμενο Μνημόνιο διαρκείας, αυτό δεν είναι ο ορισμός της χρεοκοπίας, η οποία θα μπει στο «τραπέζι» από τη στιγμή που η Αριστερά θα μιλήσει για στάση πληρωμών! Αυτή είναι η Αριστερά που φοβάται τον ίσκιο της!

«Μα, στάση πληρωμών σημαίνει εκδίωξη από το ευρώ» – και ακολουθεί όλη η λίστα με τις «τραγωδίες» που αυτό θα συνεπιφέρει… Εδώ αποκαλύπτεται η μέγιστη αυταπάτη, αλλά και η έλλειψη συνέπειας: Όλη η Αριστερά έχει ορίσει στόχο την ανατροπή του Μνημονίου και να φύγει η τρόικα. Αν πιστεύουμε σ’ αυτό το στόχο, τι φανταζόμαστε ότι θα συμβεί την αμέσως επόμενη μέρα που θα τον πετύχουμε; Την επαύριο η στάση πληρωμών θα είναι υποχρεωτική – εκτός αν πιστεύουμε ότι όταν το κίνημα διώξει την τρόικα και το Μνημόνιο, οι αγορές θα καλοδεχτούν την Ελλάδα για να τη δανείσουν πλουσιοπάροχα… Στην πραγματικότητα, τόσο η τρόικα όσο και οι δανειστές θα φύγουν τρέχοντας (εννοείται, μαζί με τα δανεικά τους…) και θα πάμε αναπόδραστα σε στάση πληρωμών αν έστω και μόνο καταφέρουμε να μη μειωθούν άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις – το «διεθνές συμβόλαιο» διαχείρισης της ελληνικής χρεοκοπίας δεν μεταρρυθμίζεται φιλολαϊκά, μόνο χειρότερο μπορεί να γίνει! Όλα τα «δεινά» που η Αριστερά φοβάται ότι θα επέλθουν ως συνέπεια του να …θέσουμε το στόχο της στάσης πληρωμών, είναι αναπόφευκτη συνέπεια του στόχου που έχει ήδη τεθεί: να φύγει το Μνημόνιο και η τρόικα. Εκτός αν τα λέμε και δεν τα πιστεύουμε…

«Μα, δεν αρκεί να ζητήσουμε τη διαγραφή του απεχθούς κ.λπ. χρέους;» Όχι, δεν αρκεί! Είναι ένα θετικό βήμα που ζητάει κι αυτό την ολοκλήρωσή του: όταν τεκμηριώσουμε ότι το τάδε ποσοστό του χρέους είναι άνομο και τοκογλυφικό, θα ζητήσουμε τη διαγραφή του. Και ύστερα; Περιμένουμε ότι οι τοκογλύφοι θα συγκινηθούν από το δράμα του ελληνικού λαού και θα μας απαλλάξουν απ’ αυτό  ή, έστω, θα προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Η μονομερής πράξη ρήξης με τη διεθνή της τοκογλυφίας, η στάση πληρωμών, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να εξαναγκαστούν οι ομολογιούχοι σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, ακόμη και για τη διαγραφή του …1% του χρέους!

«Μα, δεν έχουμε τους συσχετισμούς για τις ανατροπές που συνεπάγεται ή και προϋποθέτει η στάση πληρωμών, άρα θα την κάνουν άλλοι και θα έχει αρνητικές συνέπειες». Και ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε ποτέ αυτούς τους συσχετισμούς όσο κρυβόμαστε από το πρόβλημα και αρνούμαστε να αναλάβουμε τις συνέπειες! Διότι η στάση πληρωμών, η εθνικοποίηση των τραπεζών, όλων των ΔΕΚΟ και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και τομέων της οικονομίας χωρίς αποζημίωση των μεγαλομετόχων και με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, είναι η αναπόφευκτη «αλυσίδα» στόχων και αιτημάτων. Και ναι, πάει «πακέτο» με τη δική μας απάντηση στο «ζήτημα της εξουσίας» και  πρέπει να εντάσσεται σε ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από το σύστημα σε κρίση.

Με λίγα λόγια, πριν γράψουμε στις σημαίες μας «κυβέρνηση της Αριστεράς με σοσιαλιστικό πρόγραμμα», «ρήξη και ανατροπή», δεν θα είμαστε φορείς μιας αξιόπιστης – ανταγωνιστικής λύσης στο διεθνές καπιταλιστικό «συμβόλαιο διαχείρισης» της ελληνικής χρεοκοπίας. Όποιος πιστεύει σε μια αριστερή εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση του καπιταλισμού, θα πρέπει να γνωρίζει ότι ειδικά η χρεοκοπία την «απαγορεύει» διά ροπάλου. Λύσεις χωρίς ρήξη, χωρίς στάση πληρωμών και σοσιαλιστικό πρόγραμμα, είναι απλές φαντασιώσεις.

Γι’ αυτό, χρειαζόμαστε μια Αριστερά της ρήξης με σοσιαλιστικό πρόγραμμα! Κατεπειγόντως!

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ (20-3-2011). Το είδα: Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011, http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/03/blog-post_5971.html

Το «νέο» σχολείο

Του Δημήτρη Χασάπη*

Η εκπαίδευση είναι ένας από τους βασικούς θεσμούς διαμόρφωσης της ταυτότητας και κατασκευής της υποκειμενικότητας των ανθρώπων. Τα σχολεία διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην κοινωνικοποίηση των παιδιών και μέσα από αυτήν στην κοινωνική και πολιτισμική αναπαραγωγή, καθώς και στον κοινωνικό έλεγχο, όπως έχει εκτενώς αναλυθεί. Είναι, άλλωστε, τα μοναδικά κοινωνικά ιδρύματα από τα οποία περνάμε όλοι και στην οργάνωση και τη λειτουργία τους αντανακλώνται τα προβλήματα μιας κοινωνίας και οι επιλογές ενός κράτους.

Αν τώρα δούμε ως αντικείμενο της πολιτικής την αλλαγή των απόψεων και των πεποιθήσεων, των συμπεριφορών και εντέλει των γνώσεων των πολιτών και ως κύρια μέθοδο της πολιτικής τη σύνταξη και την προώθηση στην κοινωνία ενός αναλυτικού προγράμματος πολιτικών θέσεων και αναλύσεων με στόχο την αλλαγή αυτή στη βάση συγκεκριμένων επιλογών και δράσεων, τότε το σχολείο αποτελεί ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό πεδίο. Ο σημαντικός πολιτικός ρόλος της σχολικής εκπαίδευσης αποτυπώνεται στους σκοπούς του σχολείου και στους στόχους των διαφόρων μαθημάτων του, οι οποίοι με τη σειρά τους μετασχηματίζονται μέσα από τις πολιτικές διεργασίες σε απαιτήσεις της κοινωνίας από το σχολείο.

Το σχολείο που βιώσαμε στη μεταπολεμική Ευρώπη και μετά τη μεταπολίτευση στην Ελλάδα, πέρα από τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες ή και τους εκφυλισμούς του, είναι ένα σχολείο βασισμένο στη λογική του κράτους πρόνοιας και της κοινωνικής ενσωμάτωσης όλων, άρα στις αρχές της κοινωνικής ισότητας, των καθολικών δικαιωμάτων και της ισοπολιτείας. Στη βάση αυτή οργανώθηκε ιεραρχικά και γεωγραφικά, χρηματοδοτήθηκε από κρατικούς πόρους, υλοποίησε κοινά σε εθνικό επίπεδο προγράμματα και ίδια για όλους σχολικά βιβλία, προέβαλε την αυτονομία των εκπαιδευτικών, ρύθμισε τις παιδαγωγικές πρακτικές και τις μεθόδους αξιολόγησης: τα χαρακτηριστικά ενός ενιαίου, αν και όχι απολύτως, σχολείου.

Τον μετασχηματισμό αυτού του σχολείου προετοιμάζει η πολιτική ηγεσία του υπ. Παιδείας, όπου εντάσσονται οι καταργήσεις εκατοντάδων σχολείων, κυρίως επαρχιακών περιοχών, και η αντίστοιχη δημιουργία μεγάλων σχολικών μονάδων – κατ’ ευφημισμό «συνενώσεις» σχολείων, αντί του αρνητικά φορτισμένου όρου «καταργήσεις» σχολείων. «Συνενώσεις», οι οποίες αποτελούν προϋπόθεση για την εφαρμογή του νέο-φιλελεύθερου οράματος για το σχολείο ή για το «νέο» σχολείο, όπως έχει αποκληθεί στις διαφημιστικές κυβερνητικές διακηρύξεις. Ενός σχολείου, το οποίο βασίζεται στη λογική της επιχειρηματικότητας, η οποία αγνοεί το κοινωνικό κόστος, της εκ των υστέρων πιστοποίησης γνώσεων και δεξιοτήτων, η απόκτηση και η ανάπτυξη των οποίων είναι πρωτίστως υπόθεση ατομικών επιλογών μέσα σε ένα δεδομένο, όμως, εκπαιδευτικό πλαίσιο που προωθεί «νέες» γνώσεις αναγκαίες στην οικονομία του πληροφορικού καπιταλισμού και «νέες» συμπεριφορές απαραίτητες στον οικονομικό ανταγωνισμό της επιχειρηματικής ιδιοτέλειας. Αυτό το σχολείο, για να λειτουργεί ως εκπαιδευτική αγορά, έστω και κατ’ αρχήν δωρεάν υπηρεσιών, απαιτεί μεγάλο μέγεθος.

Σ’ αυτή τη λογική η κ. Διαμαντοπούλου ισχυρίζεται χαμηλόφωνα ότι οι «συνενώσεις» γίνονται για παιδαγωγικούς λόγους, ενώ παράλληλα προβάλλει επιχειρήματα περί ορθολογικής οικονομικής διαχείρισης και περιστολής δαπανών. Επιχειρήματα τα οποία είναι τουλάχιστον υποκριτικά όταν εκφέρονται από την ηγεσία ενός κατ’ εξοχήν σπάταλου υπουργείου, με δύο υπουργούς, δύο υφυπουργούς και πολυάριθμους συμβούλους.

Οι περιστολές δαπανών ή και ο χειρισμός πραγματικών οργανωτικών προβλημάτων αποτελούν το προπέτασμα καπνού για τη συγκάλυψη των νέο-φιλελεύθερων πολιτικών επιλογών. Το πρόβλημα, το οποίο διατείνεται ότι θα επιλύσει η ηγεσία του υπ. Παιδείας με τις «συνενώσεις» σχολείων, δεν είναι ούτε οργανωτικό ούτε οικονομικό. Τα μεγάλα σχολεία έχουν πολύ περισσότερα και πολύ πιο σύνθετα οργανωτικά προβλήματα, ενώ η μείωση των δαπανών είναι ουσιαστικά μεταφορά δαπανών από τη λειτουργία του σχολείου στη μετακίνηση των παιδιών και από τις κρατικές, του σχολείου, στις ιδιωτικές δαπάνες των γονιών.

Η επιλογή των «συνενώσεων» είναι επιλογή απολύτως πολιτική και εντάσσεται σε ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης με απώτερες στοχεύσεις και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Από την οπτική αυτή μας αφορά όλους – και όχι μόνο τους κατοίκους των περιοχών στις οποίες καταργούνται σχολεία -, όχι μόνο γιατί σήμερα θα εντείνει τις γεωγραφικές και κοινωνικές εκπαιδευτικές ανισότητες, αλλά και γιατί αύριο το «νέο» σχολείο, που θα οικοδομηθεί στις επιλογές αυτές, θα διαμορφώνει «νέους ανθρώπους», για τους οποίους οι κοινωνικές ανισότητες θα είναι αυτονόητα δεδομένα· δεν θα αποτελούν πρόβλημα προς επίλυση.

* O Δ. Χασάπης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/03/2011

Ευρωπαϊκή δυστοκία για ευρωπακέτο

Του Δημήτρη Καζάκη

….. Οι υπουργοί Οικονομικών κατέληξαν τη Δευτέρα σε ένα συνολικό πακέτο για το ευρώ, που αφορά τόσο το προσωρινό Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας όσο και τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης του ευρώ. Η συμφωνία που πέτυχε το Eurogroup για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ) είναι ιδιαίτερης σημασίας και θα οδηγήσει στη συνολική λύση της κρίσης χρεών στην ευρωζώνη, επισήμανε από τις Βρυξέλλες ο Αμαντέο Αλταφάζ, εκπρόσωπος του επιτρό­που Οικονομίας Όλι Ρεν.

Κατά την τακτική ενημέρωση της Επιτροπής προς τους δημοσιογράφους, ο Αλταφάζ τόνισε ότι η συμφωνία, που θα ισχύσει από τον Ιούνιο του 2013, οδηγεί στην επικύρωση της συνολικής λύσης στην κρίση χρέους, «για την οποία όλοι εργάστηκαν σκληρά τον τελευταίο μήνα». Επανέλαβε ότι θεμελιώδης παράγοντας γι’ αυτή τη συνολική λύση είναι το πακέτο περί οικονομικής διακυβέρνησης. Στο πακέτο αυτό περιλαμβάνονται οι υπο­χρεώσεις των κρατών – μελών για δημοσιο­νομική προσαρμογή, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε εθνικό επίπεδο για δημοσιονομι­κή σταθεροποίηση, αλλά και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Οι γερμανικές εφημερίδες αναφέρθηκαν στη συμφωνία με τίτλους όπως «190 δισ. από το Βερολίνο για το ευρωπακέτο διάσωσης» ή «Η Γερμανία επωμίζεται πάνω από το ένα τρίτο της συνολικής επιβάρυνσης». Χαρακτηριστικό είναι το ρεπορτάζ της οικονομικής εφημερί­δας «Handelsblatt» (21.3): «Η Γερμανία θα διασφαλίσει στο μέλλον εγγυήσεις για το ευρώ ύψους εκατοντάδων δισ. Η εισφορά της μεγαλύτερης χώρας της ευρωζώνης στον και­νούργιο μηχανισμό διαχείρισης των κρίσεων κυμαίνεται γύρω στα 190 δισ. ευρώ».

Πάνε για Ιούνιο

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τόνισε στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών ότι το ευρώ συνι­στά ζωτικό συμφέρον για τη Γερμανία: «Η αποτυχία του συνεπάγεται ανυπολόγιστες οικονομικές συνέπειες για τη Γερμανία, για τις οποίες δεν θα μπορούσε κανείς να αναλάβει την ευθύνη».

Ωστόσο ανοιχτό παραμένει όμως ακόμη το πώς θα διευρυνθεί το πλαφόν του προσωρινού μηχανισμού στήριξης στα 440 δισ. ευρώ από τα μέχρι τώρα 250. Εάν συνυπολογιστούν μόνον εγγυήσεις, τότε η Γερμανία θα πρέπει να εγγυηθεί 190 δισ. ευρώ αντί των μέχρι τώρα 120. Σύμφωνα με τον κ. Σόιμπλε, όλες οι αλλαγές για τη σταθεροποίηση του ευρώ θα πρέπει να εγκριθούν το αργότερο μέχρι τον Ιούνιο από τα εθνικά κοινοβούλια των χωρών της ευρωζώνης.

Με άλλα λόγια, τίποτε δεν είναι σίγουρο σχε­τικά με τον μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκο­πιών που ετοιμάζει η ευρωζώνη. Ουσιαστικά παραπέμπεται στον Ιούνιο του 2011, αφού τα εθνικά κοινοβούλια αποφασίσουν την αυ­τοκατάργησή τους μέσα από την έγκριση του πακέτου της «οικονομικής διακυβέρνησης» που προωθείται.

Πιέζουν αφόρητα οι αγορές για… «λύση»

Στην πράξη η Γερμανία, πρωτίστως, αλλά και άλλες χώρες του «σκληρού πυρήνα» προσπα­θούν να μεταθέσουν το όλο πρόβλημα για αρ­γότερα.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η δέσμευση στον μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών της ευρωζώνης μπορεί να ενθουσιάσει τους κερδοσκό­πους και τις αγορές, αλλά θα σημάνει πολύ μεγάλα δημοσιονομικά βάρη ακόμη και για τις ισχυρές οικονομίες.

Γνωρίζουν επίσης ότι ο μηχανισμός αυτός, από τη στιγμή που θα αναλάβει την αγορά κρα­τικών ομολόγων και τη χρηματοδοτική στήριξη των υπό χρεοκοπία χωρών, θα αναγκαστεί αργά ή γρήγορα να καταφύγει στο ευρωομόλογο. Κάτι που με τη σειρά του θα ανεβάσει τα κόστη δανεισμού για οικονομίες όπως της Γερμανίας και θα κάνει αναγκαία την υιοθέτηση των παράλληλων ευρώ, δηλαδή του σκληρού ευρώ και μια σειράς μαλακών ευρώ στη χρεοκοπημένη περιφέρεια της ευρωζώνης. Κάτι που απ’ ό,τι φαίνεται επιθυ­μούν διακαώς οι αγορές.

Αυτή την αναβλητικότητα των ηγετών και των κρατών – μελών της ευρωζώνης εισέπραξαν και οι αγορές. Γι’ αυτό από την επομένη άρχισαν να πιέζουν ξανά άγρια. Μεγάλη άνοδο σημείωσαν την Τρίτη τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιρλανδία. Το spread στον 10ετή τίτλο ενισχύθηκε κατά 25 μονάδες περίπου, καθώς οι επενδυτές ανησυχούν για το ενδεχόμενο να μην συμφωνήσουν άμεσα οι χώ­ρες της Ε.Ε. στη λύση – πακέτο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους. Ανησυχούν δηλαδή για τη διαφαινόμενη αναβολή για τον Ιούνιο και φυσικά θεωρούν αδιανόητη την αναμονή έως το 2013.

Αβεβαιότητα

«Δεν έχουν φτάσει ακόμα σε συμφωνία για τον σημερινό (προσωρινό) μηχανισμό. Κάνουν μικρά βήματα κάθε φορά. Υπάρχει ακόμα έντονη αβεβαιότητα», είπε στο Bloomberg οικονομολόγος της Rabobank Groep. Το επιτόκιο στο ελληνικό 2ετές ομόλογο σκαρφάλωσε μέχρι το 14,91%, σημειώνοντας την υψηλότερη άνοδο από τις 9 Μαρτίου, ενώ αργότερα υποχώρησε ελαφρά στο 14,85% με άνοδο 0,41% (41 μονάδες βάσης).

Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έντονο ταμιακό πρόβλημα με το έλλειμμα να φτάνει τα 1,8 δισ. ευρώ αυτόν τον μήνα, χωρίς να μπορεί να το ανακουφίσει ούτε καν με έκδοση εντόκων γραμματίων. Θυμίζουμε ότι η σχεδιασμένη έκδοση για τον Μάρτιο ανα­βλήθηκε αμέσως μετά τη «μεγάλη επιτυχία» της έκτακτης συνόδου της 11ης του μηνός.

Κι έτσι αυτή τη «μεγάλη επιτυχία» της κυβέρ­νησης θα την πληρώσουν η υγεία με την ακόμη μεγαλύτερη ασφυξία των δημόσιων νοσοκομεί­ων, η παιδεία με περισσότερες περικοπές και κλεισίματα σχολείων, οι εργαζόμενοι και οι συ­νταξιούχοι, αλλά και γενικότερα η λειτουργία του Δημοσίου. Εν αναμονή νέων χειρότερων μέτρων και «παρεμβάσεων» προς όφελος των δανει­στών, κατ’ επιταγή των εκκαθαριστών της χώρας και των τοποτηρητών του πολύτιμου ευρώ.

ΠΗΓΗ: Απόσπασμα (Μέρος ΙΙ) (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 24-03-11, http://www.topontiki.gr/article/15140

Η εμπλοκή της χώρας στις επιχειρήσεις στη Λιβύη εξυπηρετεί άριστα το καρτέλ πετρελαίου

Του Δημήτρη Καζάκη

Η απόφαση για άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, πρώτη φορά μετά την Κορέα, φανερώνει ακόμη μια φορά πόσο επικίνδυνη και πόσο αδίστακτη είναι η σημερινή κυβέρνηση.

Ο πρωθυπουργός είπε στη Βουλή ότι η Ελλάδα παρέχει μόνο «επικουρική υποστήριξη και δεν συμμετέχει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη», παρ’ ότι ολόκληρος ο διεθνής Τύπος στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερμανία βοά για τις δεσμεύσεις εμπλοκής που έχει αναλάβει η Ελλάδα. Ειδικά σε περίπτωση που οι επιχειρήσεις στη Λιβύη πάρουν σε μάκρος και απαιτήσουν, εκτός όλων των άλλων, χερσαία εισβολή.

Το γεγονός ότι ακόμη και η «επικουρική υποστήριξη» αντιβαίνει στις διατάξεις του συντάγματος, που απαιτούν ως μοναδική αποστολή των ενόπλων δυνάμεων της χώρας την εθνική άμυνα, δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν στην κυβέρνηση.

Ο κ. Παπανδρέου χαρακτήρισε θέμα εθνικής σημασίας την κατάσταση στη Λιβύη και είπε: «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει ο επιτήδειος ουδέτερος στις εξελίξεις στην περιοχή. Η στάση αυτή δεν θα βοηθούσε τα εθνικά συμφέροντα», ανέφερε ο πρωθυπουργός και δικαιολόγησε τις επιλογές της διεθνούς κοινότητας για τη Λιβύη, ώστε, όπως ανέφερε, να αποφευχθεί η ομαδική σφαγή αμάχων και ένα συνεπαγόμενο μαζικό κύμα μετανάστευσης, καθώς και για να υπηρετηθούν οι δημοκρατικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.

Το γεγονός είναι ότι ο κ. Παπανδρέου και η παρέα του σίγουρα δεν είναι «επιτήδειοι ουδέτεροι»: έχουν αποδείξει ότι είναι απλά επιτήδειοι. Η «επικουρική υποστήριξη» στην ιμπεριαλιστική σφαγή του λιβυκού λαού, προκειμένου να μετατραπεί η Λιβύη σε προτεκτοράτο των πετρελαϊκών και άλλων επιχειρηματικών συμφερόντων της αγοράς, έδωσε μια ακόμη ευκαιρία στη σημερινή κυβέρνηση να αποδείξει πόσο ανοιχτή είναι στις διεθνείς αγορές και πόσο αξιόπιστη όταν αναλαμβάνει δεσμεύσεις έναντι του επενδυτικού υπόκοσμου που ακολουθεί τις στρατιές της Δύσης στις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» της ανά την υφήλιο.

«Ως χώρα έχουμε συμφέρον να συμβάλουμε στην ενίσχυση της διεθνούς μας αξιοπιστίας χωρίς τη λογική των δύο μέτρων και δύο σταθμών», ανέφερε ο κ. Παπανδρέου ξεκαθαρίζοντας ότι και η συμμετοχή σε επεμβάσεις αποτελεί μέρος της αποκατάστασης της αξιοπιστίας στις διεθνείς αγορές.

Η συμμετοχή της κυβέρνησης Παπανδρέου δεν οφείλεται μόνο ή απλά στις προφανείς σχέσεις δουλικότητας που τη διακρίνει απέναντι στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Συνιστά μια σοβαρή αλλαγή του βασικού δόγματος της εξωτερικής πολιτικής, η οποία συνδέεται άρρηκτα με την προσέγγιση με το Ισραήλ και αποκαλύπτει την ένταξη της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου.

Συνιστά επιπλέον απόδειξη της σύμφυσης, της απροκάλυπτης ταύτισης αυτής της κυβέρνησης με τα πιο αδίστακτα και κερδοσκοπικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς. Η εμπλοκή της χώρας στις επιχειρήσεις στη Λιβύη εξυπηρετεί άριστα το καρτέλ πετρελαίου της Μεσογείου με έδρα τη Μασσαλία, στο οποίο περιλαμβάνονται και τα πάλαι ποτέ κρατικά Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. Γι' αυτό και η Γαλλία, που οι δικές της πετρελαϊκές επιχειρήσεις, μαζί με την ισπανική Repsot, ηγούνται του καρτέλ, βιάστηκε να επιτεθεί στη Λιβύη χωρίς να περιμένει ούτε καν τις ΗΠΑ.

Ευκαιρία κερδοσκοπίας

Η επιχείρηση στη Λιβύη προσφέρει μια ιδανική ευκαιρία κερδοσκοπίας με τις τιμές του πετρελαίου, οι οποίες πολλοί παρατηρητές πιστεύουν ότι μπορεί να εκτιναχθούν έως και τα 220 δολ. το βαρέλι στο τέλος του 2011. Προσφέρει επίσης την ευκαιρία για ανεξέλεγκτες ανατιμήσεις στις τιμές διύλισης, που αποφασίζονται στην έδρα του καρτέλ στη Μασσαλία και πληρώνει η ελληνική οικονομία στομονοπώλιο του ομίλου Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. 'Εχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο όμιλος, που ουσιαστικά μονοπωλεί τον τομέα διύλισης πετρελαίου και διακίνησης καυσίμων στη χώρα,παρουσίασε καθαρά κέρδη το 2010 της τάξης των 180 εκατ. ευρώ, παρά την κρίση και τη συρρίκνωση της οικονομίας.

Ο κύριος διευθύνων σύμβουλος του ομίλου σχολίασε: «Πετύχαμε ικανοποιητικά αποτελέσματα λόγω του καλύτερου διεθνούς περιβάλλοντος διύλισης, της αύξησης των τιμών πετρελαίου, της ενδυνάμωσης του δολαρίου καθώς και της σημαντικής προόδου στα έργα βελτίωσης αποδοτικότητας, τα οποία αντιστάθμισαν το δυσμενές περιβάλλον στην εγχώρια αγορά».

Με άλλα λόγια τα Ελληνικά Πετρέλαια εξαρτούν την κερδοφορία τους από τη χειραγώγηση των τιμών, την κερδοσκοπία σε διεθνές επίπεδο και φυσικά την «εξωστρέφεια» τους. Δηλαδή την επέκταση σε γειτονικές χώρες με τον έλεγχο της διύλισης στο κράτος των Σκοπίων, αλλά και με την ΕΚΟ, η οποία ελέγχει σημαντικό μέρος του δικτύου καυσίμων σε Σερβία και Βουλγαρία, όπου σημείωσε αύξηση κερδών το 2010 κατά 25%. 

Ένας από τους λόγους ήταν και η αυξημένη κίνηση από Βορειοελλαδίτες που μεταβαίνουν σ' αυτές τις χώρες για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ με χαμηλότερες τιμές.

Την κερδοσκοπία με τις τιμές και την αυξανόμενη εξωστρέφεια του μονοπωλίου της διύλισης, αλλά και του διεθνούς καρτέλ καυσίμων υπηρετεί, εκτός όλων των άλλων, η εμπλοκή της κυβέρνησης στον τυχοδιωκτισμό του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Άλλωστε ο πρωθυπουργός της χώρας δεν χάνει ευκαιρία να θριαμβολογεί για τη δυναμική των εξαγωγών τους τελευταίους μήνες, η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο σε μια εντυπωσιακή άνοδο της εξαγωγής πετρελαιοειδών γύρω στο 25%. Ούτε εμιράτο πετρελαίων να ήταν η Ελλάδα. Αν και πολύ φοβάμαι ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε τυπικό εμιράτο, όχι πετρελαίων, αλλά τυχοδιωκτών της οικονομίας και της πολιτικής.
Αυτή ακριβώς η ταύτιση συμφερόντων κυβέρνησης, μονοπωλίων και καρτέλ, ειδικά στον τομέα του πετρελαίου και των καυσίμων, αλλά και σε άλλους τομείς, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο που θα σημάνει την άμεση εμπλοκή της χώρας σε πολύ άσχημες περιπέτειες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, καθώς η Δύση επέλεξε να την αναφλέξει με αυτόν τον τρόπο. Κι όλα αυτά για να ενισχυθεί η «επιχειρηματική εξωστρέφεια» της ελληνικής οικονομίας.

«Τέλος» η εσωτερική αγορά

Θα πρέπει να έχουμε καθαρό ότι, καθώς η εσωτερική αγορά πεθαίνει, χάνει κάθε δυναμική τζίρου και αγοραστικής δύναμης, το μόνο που μένει για μια πολιτική εξουσία που αρνείται να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και της υποτέλειας είναι η εξωστρέφεια. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι κυβερνήσεις από εδώ και μπρος θα είναι πιο επιρρεπείς και πρόθυμες να ενισχύσουν τυχοδιωκτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό επ' ωφελεία οικονομικών ομίλων και επιχειρηματικών συμφερόντων που δεν ενδιαφέρονται πια τόσο για την εγχώρια αγορά.

Άλλωστε η προοπτική είναι, με ή χωρίς δημόσιο χρέος, να συρρικνωθεί δραματικά η εγχώρια καταναλωτική ζήτηση τόσο των νοικοκυριών όσο και του κράτους, Αυτό σημαίνει ότι δεν προβλέπεται ανάκαμψη της εσωτερικής αγοράς τουλάχιστον στο μεσοπρόθεσμο μέλλον. Γι' αυτό δίνεται τέτοια έμφαση στη λεγόμενη εξωστρέφεια των επιχειρήσεων και της οικονομίας.

Οι πολιτικές του μνημονίου δεν συντρίβουν μόνο τις βιοτικές λειτουργίες της εγχώριας αγοράς σε επίπεδο εισοδημάτων, παραγωγής και αγοραστικής δύναμης, αλλά και την προοπτική της. Στο νέο αναπτυξιακό πρότυπο που σφυρηλατείται με όλη τη βαρβαρότητα που διακρίνει το ΔΝΤ και την Ε.Ε. η εγχώρια αγορά θα επιβιώνει μόνο ως απόηχος των εξωστρεφών δραστηριοτήτων και εξαγωγικών επιδόσεων συγκεκριμένων μονοπωλιακών ομίλων. Κι όχι ως εσωτερική έκφραση της αγοραστικής δύναμης κυρίως των λαϊκών εισοδημάτων, όπως συνέβαινε μέχρι χθες.

Αυτό σημαίνει, αφενός, ότι οι επιχειρήσεις, ιδίως οι μικρές και μεσαίες, που εξαρτώνται από την εσωτερική αγορά, δεν έχουν ούτε παρόν ούτε, πολύ περισσότερο, μέλλον, θα επιβιώσουν μόνο εκείνες που θα λειτουργούν ως υπεργολάβοι των μεγάλων καρτέλ εξαγωγικού ή εξωστρεφούς χαρακτήρα.

Σημαίνει αφετέρου ότι η χώρα μετατρέπεται ανοιχτά σε εφαλτήριο τυχοδιωκτικών επιχειρήσεων από και προς το εξωτερικό, τόσο στο επίπεδο της οικονομίας όσο και στο επίπεδο της πολιτικής. Με άλλα λόγια η ίδια η επιβίωση της θα εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ανοιχτή θα είναι στις πιο αδίστακτες δυνάμεις της διεθνούς αγοράς και της διεθνούς πολιτικής. Κι αυτό είναι που θα τη σπρώχνει συνεχώς σε μια όλο και πιο ενεργό συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς, σε πολεμικές εμπλοκές, σε βίαιες αλλαγές συνόρων και σε κάθε είδους στρατιωτικοπολιτικές επιχειρήσεις αναδιάταξης σφαιρών επιρροής.

Μπορεί πράγματι η τωρινή κυβέρνηση να είναι η χειρότερη, η πιο αδίστακτη και η πιο επικίνδυνη για τη χώρα που έχει υπάρξει από την εποχή του εμφυλίου, αλλά αυτό δεν οφείλεται απλώς στον κ. Παπανδρέου και την παρέα του. Οφείλεται πρώτα και κύρια στο πώς οικοδομείται η οικονομία και η πολιτική της χώρας υπό το καθεστώς χρεοκοπίας που έχει επιβληθεί στον εργαζόμενο λαό. Γι' αυτό δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτή την καταστροφική προοπτική μόνο με το να ξεφορτωθούμε την κυβέρνηση Παπανδρέου, έστω κι αν κάτι τέτοιο αποτελεί πρώτη και βασική προϋπόθεση για οτιδήποτε άλλο.

Χρειάζεται ανατροπή των κυρίαρχων επιλογών και πλαισίων άσκησης πολιτικής. Χρειάζεται ανατροπή ολόκληρου του καθεστώτος που οικοδομείται υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Χρειάζεται το τσάκισμα όλων των μονοπωλιακών καταστάσεων, των καρτέλ και των τραστ που κυριαρχούν στην ελληνική οικονομία και  αναπαράγονται στη διακυβέρνηση της χώρας μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/03/blog-post_2340.html

Σημείωση admin: Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε και στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Ποντίκι» – ως Μέρος Ι  ευρύτερου άρθρου –  την Πέμπτη 24-3-2011.

Ακροδεξιά κωμωδία και αριστερή τραγωδία

Του Αλέκου Αλαβάνου

Το πρωί είχα παρκάρει στο Παγκράτι, περίμενα όρθιος σε μια γωνιά ένα φίλο με μηχανάκι. Σταμάτησε ένα αυτοκίνητο μπροστά μου, ο οδηγός του συμπαθής, 70άρης, εργατική φάτσα. «Ξέρετε τι είναι εδώ;» και με το δάχτυλο έδειξε το ημιυπόγειο, μπροστά στο οποίο στεκόμουν. «Ξέρω», αφού ήμουν σχεδόν δίπλα στο Δημόσιο Ιατρικό Κέντρο που δουλεύει η γυναίκα μου. «Εσείς τους φέρατε, χαρείτε τους». Στο ημιυπόγειο είναι ο Σύλλογος Αιγυπτίων Παγκρατίου, στην πραγματικότητα τόπος προσευχής…

Μετά από λίγο στο γραφείο, άνοιξα το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Βρήκα ένα μήνυμα από έναν παλιό σύντροφο στο ΚΚΕ, μετά στον ΣΥΝ, μετά στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα στο Μέτωπο. «Να τον χαίρεστε τον πολυπολιτισμό που θέλετε στην Ελλάδα».

Συνημμένη ήταν μια σειρά φωτογραφίες από το Ιράν. Ένα αυτοκίνητο περνάει σιγά-σιγά πάνω από το χέρι ενός δεκάχρονου παιδιού που έχει κλέψει μικροπράγματα από μια τοπική αγορά. Το χέρι πρέπει να κοπεί ως τιμωρία και ως παραδειγματισμός. Ίσως είναι αληθινές οι φωτογραφίες, ίσως φτιαχτές.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία γελοίου στη ρητορεία, τη δράση, τη μιμική της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Αυτό, όμως, που για την ακροδεξιά εμφανίζεται και ως κωμωδία, για την Αριστερά είναι και τραγωδία.

Γιατί αυτός ο συνταξιούχος, οικοδόμος μάλλον, γιατί αυτός ο πριν και τώρα σύντροφος, εναντίον μας; Ποτέ, μα ποτέ, όσες δεκαετίες γνωρίζω την Αριστερά, η ηγεμονία των ιδεών της δεν βρισκόταν σε τόσο απελπιστικά χαμηλό σημείο όπως σήμερα στο μεταναστευτικό, κεντρικό θέμα στην ατζέντα της ακροδεξιάς.

Ο Δημήτρης Ψαρράς με το «Κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη – Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς» παρουσιάζει ένα βιβλίο τεκμηριωμένο και βαθυστόχαστο. Με σπαρακτικές στιγμές γέλιου. Με αστυνομική πλοκή – έτσι κι αλλιώς η λογική του «μπάτσου» συνδυάζεται πάντα με τη Δεξιά.

Το συγκλονιστικό για τον αναγνώστη είναι το ερώτημα με το οποίο καταλήγει στο Επίμετρο, στις τελευταίες σελίδες: «Και τώρα τι γίνεται; Τώρα που συγκλίναμε με την Ευρώπη, αποκτήσαμε δηλαδή και εμείς την ακροδεξιά μας, πως θα αντιδράσουν τα άλλα κόμματα, το εκλογικό σώμα, η κοινωνία».
Για μας: Πώς θα αντιδράσει η Αριστερά; Πώς θα επινοήσει ένα δύσκολο, κι ίσως μακρύ, δρόμο προς την ανάκτηση της ηγεμονίας της; Ποια είναι τα εμπόδια που πρέπει να υπερβεί. Εδώ ακριβώς θέλω να σταθώ.

Η Αριστερά προσλαμβάνεται από μεγάλο μέρος της κοινωνίας ως μια λεπτομέρεια και αυτή του συστήματος. Το «κανένα» αφορά και αυτήν. Με μια σταθερή θέση στον αντισυστημικό χώρο και με την ικανότητά της να πείσει ότι το εννοεί, η Αριστερά μπορεί να κάνει κατανοητό πόσο τα πυροτεχνήματα της ακροδεξιάς ενάντια στο σύστημα, την πλουτοκρατία, τους Εβραίους, τους Τούρκους είναι αρχαϊκά, αντιδραστικά, παράλογα και καθυστερημένα. Η λαϊκότητά της πρώτης μπορεί να κάνει στείρο το κοινωνικό χωράφι για τον λαϊκισμό της δεύτερης.

Η Chantal Μouffe κι ο Ernesto Laclau έχουν έντονα επισημάνει ότι η ενσωμάτωση της Αριστεράς σε συναινετικές διαδικασίες, η απάρνηση μιας συγκρουσιακής πολιτικής αφήνει ελεύθερο έδαφος για να φύεται η ακροδεξιά αλλά και η τρομοκρατία.

Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά και πιο πέρα. Όταν για παράδειγμα στην Ελλάδα, ένα τμήμα της ιστορικής Αριστεράς, σε επώδυνες στιγμές καθολικής νεανικής αμφισβήτησης του συστήματος όπως το Δεκέμβρη, επιλέγει τη στήριξή του. Ή όταν άλλο τμήμα της έχει ως κοινό τόπο με τα κόμματα εξουσίας τον ευρωπαϊσμό, έστω και με μια αριστερή εκδοχή του. Η πολιτική σύγκρουση, ως πεδίο αντιπαράθεσης ασυμφιλίωτων, αντιπάλων και διαφορετικών επιλογών, έχει ιδιαίτερη σημασία για το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

Και αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σήμερα που η ακροδεξιά είναι και στην κυβέρνηση. Με την έννοια ότι η θεματολογία, αλλά και επιλογές της ακροδεξιάς – άρνηση της δημοκρατίας, απολυταρχισμός – εφαρμόζονται από το κόμμα εξουσίας. Τι άλλο είναι η διακυβέρνηση της χώρας μέσα από τα επικαιροποιημένα μνημόνια της τρόικας ερήμην του ίδιου του Κοινοβουλίου.

Αλλά και η απάνθρωπη ακροδεξιά ιδεολογία γίνεται κυβερνητική προπαγάνδα. Βγήκε ο υπουργός Υγείας Λοβέρδος και ζήτησε τα έξοδα για την περίθαλψη των απεργών πείνας της Υπατίας να πληρωθούν από τους «αλληλέγγυους». Τι άλλο σημαίνει αυτό, με τους όρους της προπαγάνδας, παρά: «Ούτε ένα αράπης, ούτε ένας μαύρος στα νοσοκομεία του ΕΣΥ με τα λεφτά του γνήσιου Έλληνα»;

Ασφαλώς οφείλουμε να έχουμε μέτωπο απέναντι στην ακροδεξιά. Αλλά και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που είναι το θερμοκήπιό της, και με την έννοια της καθημερινής πρόσκλησης των εκπροσώπων της, αλλά κυρίως με το γεγονός ότι η ακροδεξιά είναι το πολιτικό ισοδύναμο της πολιτιστικής επίδοσης της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Αν, όμως, στις Πλατείες Αγίου Παντελεήμονα πριν από δέκα χρόνια ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή, νυχτερινοί τηλεκήρυκες ξενοφοβίας έσπερναν το μίσος, τώρα η βλάστηση αυτή έχει γίνει σχεδόν αυτοφυής. Τα σταφύλια της οργής θρέφονται από την παρακμή και τη διάλυση.

Η προτεραιότητα, επομένως, είναι να αντιπαρατεθούμε με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στις υποβαθμισμένες περιοχές, μαζί με τους ξένους, και οι δικοί μας. Στέγη, παιδικές χαρές, φωτισμός, θέσεις εργασίας αξιοπρέπεια, ασφάλεια. Και κυρίως να σταματήσουν εκτεταμένες αστικές περιοχές να είναι κάτεργο που στα μικρά κελιά τους στοιβάζονται πολλοί δυστυχισμένοι. Αν συνεχίσουμε εδώ να είμαστε ανεπαρκείς, το κακό θα είναι ανεπανόρθωτο.

Το περασμένο Σάββατο η Τηλεόραση της Βουλής έπαιξε τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Ένα πολύ καλό πολιτικό έργο, αν και χολιγουντιανό, του Στάνλεϊ Κράμερ, του 1960. Ο Μαξιμίλιαν Σελ, δικηγόρος του Μπαρτ Λάνκαστερ, αρχιδικαστή των ναζιστών, ρωτάει με πάθος τον Σπένσερ Τρέισι, Αμερικανό πρόεδρο του διεθνούς δικαστηρίου: «Οι Γερμανοί ήταν μέσα στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, την ανεργία, τη διάλυση, το αδιέξοδο. Ο Χίτλερ τους έδωσε ελπίδα. Τι έπρεπε να κάνουν οι δικαστές; Να μην πάνε με την ελπίδα;».
Ίσως αυτή η μετατόπιση λαών προς τον ολοκληρωτισμό, πριν από εβδομήντα χρόνια, με γιγαντιαίες συνέπειες καταστροφής να επαναλαμβάνεται σήμερα δίπλα μας σε μικροκλίμακα. Μέχρι τώρα μικροκλίμακα. Ο James Joyce γράφει, «η ιστορία είναι ένα εφιάλτης στον οποίο δεν υπάρχει ξύπνημα».

Είναι σωστή η παιδαγωγική της Αριστεράς, ώστε ο καθένας να γίνει αγωνιστικής σε παγκόσμια κλίμακα. Έχει ασφαλώς νόημα να λέμε: «Αν οι Αμερικανοί φύγουν από το Αφγανιστάν, αν οι Γάλλοι σταματήσουν το εμπόριο διαμαντιών από το Κογκό, αν η Διεθνής Τράπεζας βοηθήσει πραγματικά το Μπαγκλαντές, αν η Νιγηρία σταματήσει να είναι πεδίο ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης, αν στην Αιθιοπία οι πλούσιες χώρες φέρουν τεχνητή βροχή, τότε θα λυθεί το πρόβλημα της μετανάστευσης».

Δεν αρκεί όμως. Αν μείνουμε μόνο εκεί, ο άλλος θα πει: «Τι μου λέτε; Ρίχτε τους στη θάλασσα». Αν μείνουμε μόνο εκεί, είναι σαν να στηρίζουμε το κεντρικό επιχείρημα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης: «Τίποτε απολύτως δεν μπορεί να αλλάξει το σημερινό κόσμο. Αυτό που ζείτε, είναι η μόνη λύση. Σκασμός, λοιπόν, και στα Πατήσια και την Κυψέλη».
Ο κάτοικος των περιοχών αυτών βλέπει ότι οι βασικές συντεταγμένες της ζωής του καθορίζονται χωρίς καμία δική του συμμετοχή. Μας ακούει να του λέμε ότι δεν εξαρτώνται καν από την κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλά το πώς θα ζει καθορίζεται μόνο από τις απόμακρες και ανεξέλεγκτες επιλογές του αμερικάνικου ή του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Μέσα σε απόγνωση περιμένει κάποιος να του πει ότι μπορεί ο λαός να καθορίσει την τύχη του. Ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Ότι υπάρχει η «λαϊκή κυριαρχία», μια έννοια που μεγάλο μέρος της Αριστεράς τη θεωρεί βλασφημία, ακόμα και στην εποχή της τρόικας. Περίμενε να ακούσει μια ανθρώπινη λύση. Αν δεν την ακούει, θα πάει στην απάνθρωπη.

Αξίζει να στοχασθούμε, με πικρία, ότι το πεδίο που η Αριστερά έχει χάσει εντελώς την ηγεμονία για τις ιδέες της, είναι αυτό του κόσμου της εργασίας. Οι εχθρικές αντιλήψεις εισβάλλουν θριαμβικά στον ιστορικό χώρο κοινωνικής αναφοράς της Αριστεράς. Απελπισμένοι ξένοι που ψάχνουν δουλειά. Απελπισμένοι Έλληνες που χάνουν τη δουλειά τους.

Δεν είναι τα βόρεια προάστια. Είναι ο βούρκος του κέντρου. Ένα εκρηκτικό τοπίο όπου γεννιέται ο φθόνος, το μίσος, η επικίνδυνη λογική του μετανάστη-μαύρου πρόβατου που πρέπει να θυσιασθεί. Η Αριστερά δεν αρκεί να αισθάνεται μια δικαίωση για τη σταυροφορία της ενάντια στον ρατσισμό. Είναι ηρωική η παρουσία συντροφισσών και συντρόφων μέσα στους σκοτεινούς και έρημους δρόμους με τους μαχαιροβγάλτες του φασισμού. Το ζητούμενο επειγόντως, όμως, είναι να ενοποιήσει τις δύο πλευρές – Έλληνες και ξένους. Θεωρητικά, το επιδιώκει από καρδιάς. Πρακτικά έχει αποτύχει σε μεγάλο βαθμό. Κι όμως μπορεί. Με δύο τρόπους.

Από τη μια, θέτοντας το μεταναστευτικό ως ένα οργανικό στοιχείο της μεγάλης πάλης ενάντια στην τρόικα, την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, για την αλλαγή. Κι όχι κατ’ αντιπαράθεση, ως προνομιακό σημείο σύγκρουσης λόγω της ηθικής της υπεροχής, με κίνδυνο η Αριστερά να ηττηθεί καίρια πρώτα από όλα στο ίδιο το μεταναστευτικό, όπου η κοινή γνώμη είναι συντριπτικά αυτή τη στιγμή αντίθετη με τις θέσεις μας κι όπου, όπως φάνηκε καθαρά, η κυβέρνηση θέλει αυτό το γήπεδο.

Από την άλλη, και κύρια, με το να βρει και να αναδείξει το αίτημα που δεν διχάζει, ενοποιεί ντόπιους και μετανάστες. Να καταργηθεί η ελληνική φυλακή. Να πέσουν τα κάγκελα. Να μπορέσουν να φύγουν όλοι αυτοί που θέλουν για την Ευρώπη ή αλλού. Να καταργηθεί το Δουβλίνο ΙΙ – όπως το έθεσε πανελλαδικά η Ελεύθερη Αττική με την περιπετειώδη επίσκεψή της στον Άγιο Παντελεήμονα.

Όταν κάποτε γίνει κατάληψη των γραφείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης από πρόσφυγες και μετανάστες με το πανό να γράφει «Ελευθερία» τότε «αλληλέγγυοι» θα είναι οι γιαγιάδες και οι παππούδες του Αγίου Παντελεήμονα.
Έχουμε κάθε λόγο να έχουμε τη συνείδηση μας ήσυχη. Είμαστε, ως αριστεροί, συμπαραστάτες στους κολασμένους της εποχής μας, Αφγανούς, Πακιστανούς, Αφρικανούς. Είμαστε φορείς όχι μόνο των ουμανιστικών αξιών του μαρξισμού αλλά του παγκόσμιου πολιτισμού, μέχρι και του αντιρατσιστικού μηνύματος των Ευαγγελίων από τη συνάντηση του Ιησού με την καλή Σαμαρίτισσα.
Σε ένα σπουδαίο άρθρο του ανθρωπολόγου και θεμελιωτή της θεωρίας των συστημάτων στις κοινωνικές επιστήμες Gregory Bateson, το 1966 υπάρχει μια ενδιαφέρουσα και για μας μεταφορά. Εξηγεί γιατί η Συνθήκη των Βερσαλλιών που επέβαλαν ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία με τους ταπεινωτικούς και αβάσταχτους όρους για τον λαό της ηττημένης Γερμανίας οδήγησε τους γερμανούς στο ναζισμό και τον επιθετικό πόλεμο.

Υπόσχεσαι σε ένα παιδί μια αξιοπρεπή ζωή (η Αριστερά το έχει υποσχεθεί και στους εργαζόμενους της κάθε Αχαρνών). Μετά το αναιρείς αυτό (οι εργαζόμενοι θεωρούν ότι η ευαισθησία της Αριστεράς για τους μετανάστες επιδεινώνει τη δική τους ζωή). Το παιδί θυμώνει πολύ μαζί σου (θυμός είναι το κύριο συναίσθημα πολλών οικογενειών της φτωχολογιάς με την Αριστερά). Εσύ του απαντάς με βάση υψηλές ηθικές αξίες (ακούει την Αριστερά να λέει ή να υπονοεί ότι είναι ρατσιστής). Το παιδί θεωρεί άδικο το ηθικό μαστίγωμα, αισθάνεται ενοχικά και αποηθικοποιείται πλήρως (τίμιοι άνθρωποι της δουλειάς, που ποτέ δεν το περίμεναν, γίνονται τομάρια ρατσιστές).
Αν στην τετραμελή οικογένεια με τα δύο κορίτσια που στο απέναντι διαμέρισμα μένουν στοιβαγμένοι είκοσι ξεκληρισμένοι πρόσφυγες η Αριστερά δεν μπορεί να βιώσει το άγχος της και να προτείνει λύση, αν είναι μόνο ιεροκήρυκας ηθικών αξιών, που εκ των πραγμάτων ενοχοποιούν την οικογένεια τότε τη σπρώχνουμε οι ίδιοι στον ρατσισμό. Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις.

Τι παράξενα που είναι όλα! Οι Αφρικανοί, ο Μαροκινοί, οι Τυνήσιοι, οι Αιγύπτιοι, αυτοί που απαρτίζουν τους 300 της Υπατίας, είναι από τους πιο υποτιμημένους μετανάστες. Δεν είναι καν Πολωνοί ή Αλβανοί.
Κι όμως! Μέσα από τις πατρίδες αυτών των… καθυστερημένων ξεκίνησε η μεγάλη ελπίδα. Η επανάσταση του γιασεμιού στην Τυνησία. Ο ξεσηκωμός στο Μπαχρέιν. Οι διαδηλώσεις στην Αλγερία και το Μαρόκο. Ο πόλεμος στη Λιβύη. Και προπαντός η αξέχαστη Πλατεία Ταχρίρ στην Αίγυπτο. Αντιστράφηκε το δρομολόγιο της ελπίδας. Αυτή τη φορά από την Ανατολή προς τη Δύση.

Μέσα από τα μπλογκ, μέσα από εστίες της Αριστεράς ή κοινωνικών οργανώσεων ξεπήδησε ένα μεγάλο όνειρο. Κι εδώ, σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, ένα ενωμένος λαός, μπορεί να συντρίψει, όχι τον Μουμπάρακ, αλλά την τρόικα και τον Παπανδρέου. Η Πλατεία Συντάγματος μπορεί να γίνει Πλατεία Ταχρίρ.

Νυχτερινά δελτία και κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έκρυψαν το φόβο τους. Τι κρίμα όμως που από Μέσα Ενημέρωσης της Αριστεράς εκπορεύεται μια λογική ευνουχισμού του ονείρου. «Ταχρείοι» όσοι βρέθηκαν στο Σύνταγμα.
Για να τελειώσουμε, λοιπόν, όπως αρχίσαμε, με την Mouffe και τον Laclau, ένα από τα μεγάλα προβλήματα της Αριστεράς, που έχει οδηγήσει στην άνοδο της ακροδεξιάς, είναι η λογιστική της προσέγγιση στο πρόγραμμα και το εφικτό και η ανικανότητα να συμβάλλει σε συλλογικές ταυτότητες που στοιχείο είναι το πάθος, τα βιώματα, η ελπίδα. Ο καθένας έχει πολλές ταυτότητες. Είναι πατέρας. Είναι από την Τήνο. Είναι Έλληνας. Είναι Ευρωπαίος. Είναι πολίτης του κόσμου.

Έχει δικαίωμα να ονειρεύεται τα παιδιά του να προκόβουν. Έχει δικαίωμα να ονειρεύεται το νησί του να συζεί με τη βενετσιάνικη κληρονομιά του. Έχει δικαίωμα να ονειρεύεται να ταξιδέψει στην Καταλωνία να δει την Μπαρτσελόνα Έχει δικαίωμα να ονειρεύεται έναν πλανήτη χωρίς πυρηνικά.
Έχει δικαίωμα να ονειρεύεται και τη χώρα του, τη γλώσσα του, το ταξίδι στην ιστορία. Να έχει και τον εθνικό του εαυτό, χώρο πολιτικής δράσης και πολιτισμού. Αν το αρνηθεί η Αριστερά, όπως συχνά το κάνει, αφήνει ελεύθερο το έδαφος σε άλλους, όπως στην ακροδεξιά, να ενσωματώσουν αυτά τα στοιχεία σε μια ταυτότητα μίσους, αντιπαράθεσης, ανταγωνισμού, σοβινισμού, βαρβαρότητας.

Δεν θα αργήσει η ώρα που η Αριστερά θα μπορεί να εμπεριέχει και τα τραγούδια του Μανώλη Ρασούλη, και το σαντούρι του Ιρανού πρόσφυγα στην Ερμού, και τη Μπιενάλε της Βενετίας, και την Πλατεία Ταχρίρ, και τα ευφυή συνθήματα του Δεκέμβρη, και το YouTube με τη διαδήλωση των μπλόγκερ στη Λισσαβώνα σε μια συλλογική ταυτότητα γεμάτη πάθος, υπόσχεση, συναισθήματα και δράση.

 ΠΗΓΗ: Έντυπη Εφημ. «ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» 19 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011, Ηλεκτρ. Δευτέρα, 21 Μάρτιος 2011,  http://tinyurl.com/4a9qrq6 .

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ:

Πρόκειται για τη «φωλιά του κτήνους», η οποία είναι ταυτόχρονα η «σκοτεινή σπηλιά» συνάντησης και συντονισμού του γερμανικού με το αμερικανικό, αλλά και με τα υπόλοιπα «δυτικά» Καρτέλ – Video

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

VIDEO

http://www.youtube.com/watch?v=2p_AD6AaFmc 

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών: Εάν συνειδητοποιήσουμε ότι,

η άνοδος της δύσης, η ανάπτυξη και η πρόοδος της, κυρίως εις βάρος άλλων λαών, στηρίχθηκε στο τραπεζικό σύστημα, στην πίστωση καλύτερα, με την ταχυδακτυλουργική δημιουργία νέων χρημάτων από το πουθενά, ενδεχομένως να καταλάβουμε ότι τα θεμέλια, επάνω στα οποία οικοδομούμε αδιάκοπα το μέλλον μας, δεν είναι τόσο σίγουρα, όσο νομίζουμε.

Ίσως δε κάποια στιγμή να πάψει ο πλανήτης να ανταλλάσσει τα χωρίς αντίκρισμα χαρτονομίσματα, με τα «πραγματικά» προϊόντα της φύσης και με την εργασία, σε μη ισορροπημένες, «χειραγωγημένες» από το Καρτέλ, ισοτιμίες ανταλλαγής – πόσο μάλλον όταν οι συνολικοί τόκοι επί των συνεχώς αυξανομένων χρεών, για τους οποίους δεν «κατασκευάζονται» παραδόξως νέα χρήματα (ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα της διαδικασίας), ξεπεράσουν τα συνολικά κεφάλαια, τα οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα οφείλει στους, ελάχιστους σχετικά, κυρίαρχους του σύμπαντος.   

Κλείνουμε με τα χαρακτηριστικά λόγια του 28^ου  Προέδρου των Η.Π.Α. W.Wilson, αναφορικά με το τραπεζικό σύστημα: «Υπάρχει μία (σκοτεινή) δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο λεπτή, τόσο προσεκτική, τόσο διασφαλισμένη, τόσο πλήρης και τόσο κυρίαρχη, που καλά θα κάνουν να προσέχουν όσοι και όταν μιλούν εναντίον της».

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 21. Μαρτίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

 * Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2312.aspx