Πατέρας ή τέρας;

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο χριστιανισμός είναι ερασιτεχνικός και όχι επαγγελματικός. Που σημαίνει ότι χριστιανός είναι αυτός, που αγαπάει, που σπλαχνίζεται. Γιατί έχει καρδιά και σπλάχνα. Και συμπονάει τους συνανθρώπους του. Γιατί ανάμεσα σ’ αυτόν και τους άλλους υπάρχει οργανική σχέση.

Όπως, καθώς λέει ο απόστολος Παύλος, ανάμεσα στα μέλη του σώματος. Τα οποία, όταν πονάει, ένα οποιοδήποτε μέλος, συμπονούν και συμπάσχουν και όλα τα υπόλοιπα.

Δεν μπορεί, σε καμιά περίπτωση, να μένει αδιάφορος μπροστά στην πείνα των πεινασμένων, την απαιδευσία και την ανεργία των νέων. Και πάνω απ’ όλα στη σκλαβιά της πατρίδας του και των συμπατριωτών του…

Αντίθετα μάλιστα η ασίγαστη αγάπη του, του εμπνέει τη διάθεση να ψάχνει, για να βρει τρόπους, προκειμένου υπηρετήσει τους συνανθρώπους του. Ή να δημιουργεί διεξόδους στα αδιέξοδά τους…

Και κάπου, μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια οφείλει να βρίσκεται όποιος δικαιωματικά θέλει να είναι πατέρας. Είτε στο χώρο της Εκκλησίας είτε στο χώρο της Πατρίδας.

Κακέκτυπο, ψεύτικη απομίμηση, του πατέρα είναι, σύμφωνα με την παραβολή του καλού ποιμένα, ο μισθωτός. Που εκτελεί, απλά και μόνο, τα τυπικά του καθήκοντα. Και, συχνά, με μεγάλη σχολαστικότητα. Τόση, ώστε, αντί να υπηρετεί τους συνανθρώπους του, να τους βασανίζει.

Επειδή, ακριβώς, ανάμεσα σ’ αυτόν και τους άλλους δεν υπάρχει ζωντανή, οργανική σχέση. Όπως, καθώς προαναφέραμε, ανάμεσα στα μέλη του σώματος.

Αυτός νοιάζεται μόνο και μόνο για το μισθό του και τις οποιεσδήποτε άλλες απολαβές του. Και μόνο γι’ αυτά ενδιαφέρεται και αγωνίζεται. Μια και προτεραιότητα στην καρδιά του έχει το χρήμα και όχι ο άνθρωπος.

Γι’ αυτό και είναι διατεθειμένος να συμβιβαστεί ακόμη και με το διάβολο. Ή τα οποιαδήποτε ανθρωπόμορφα τέρατα και τερατουργήματά του.

Όπως συμβαίνει στην τωρινή συγκυρία!

Όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται στον αστερισμό ειδεχθών τεράτων. Όπως αυτά, που κατέστρεψαν, με τη φωτιά και το σίδερο, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Σερβία. Και τόσους άλλους λαούς. Ανάλογα με το τι κάθε φορά υπαγορεύουν τα αδηφάγα συμφέροντά τους.

Αλλά που για μας και, ενδεχομένως, κι άλλους λαούς, φαίνεται να έχουν επιφυλάξει διαφορετική συνταγή εξόντωσης. Όχι με τη φωτιά και το σίδηρο, αλλά με μέσα, όπως φαίνεται, οικονομικά και πολιτισμικά.

Και γι’ αυτό το σκοπό, για πολλές δεκαετίες, μας υπονόμευαν πολιτισμικά με τους δοσίλογους της τηλεόρασης και άλλων ΜΜΕ(=μέσων μαζικής εξαχρείωσης) και οικονομικά με τους δοσίλογους της πολιτικής.

Και με την πολυεπίπεδη προπαγάνδα τους και την αλληλοσυγκάλυψη έχτισαν «ανεπαισθήτως», όπως θα έλεγε ο ποιητής, γύρω μας τα τείχη της πολιτισμικής αποσύνθεσης, της διοικητικής αποδιοργάνωσης και της απεχθούς και απεχθούς χρεοκρατίας.

Για να μας οδηγήσουν, σταδιακά, από το-για 10ετίες-καθεστώς της κλεφτοκρατίας στο καθεστώς της σημερινής ληστοκρατίας. Με τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων. Την εξάρθρωση των εργασιακών κατακτήσεων. Και, τελικά, την άνευ όρων παραίτηση από τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα περιουσιακά στοιχεία της πατρίδας μας.

Και, απέναντι σ’ αυτή την πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά εξαχρείωση και εξαθλίωση και υποδούλωση, θα περίμενε κανείς να σημάνει η μητέρα μας Εκκλησία συναγερμό και επανάσταση:

Για την αποτίναξη της ατιμωτικής σκλαβιάς. Και την αποτροπή της σύλησης των πολιτισμικών και φυσικών μας θησαυρών.

Αλλά φαίνεται πως η εκκλησιαστική ηγεσία ροκανίζει και αναχαράζει ακόμη το καρότο, που της πρόσφερε το καθεστώς της εφιαλτοκρατίας. Με την υπόσχεση ότι θα σεβαστεί το, σχετικό με τη μισθοδοσία του κλήρου και την εκκλησιαστική περιουσία, υφιστάμενο καθεστώς.

Γεγονός, που θυμίζει τη φιλοφρόνηση του Πολύφημου προς τον Οδυσσέα, στη «φιλόξενη» σπηλιά του, ότι θα του έκανε την τιμή να τον κατασπαράξει και να τον καταβροχθίσει τελευταίο.

Αλλά το να δίνουμε εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις των εντολοδόχων της τοκογλυφικής τερατοπλασίας, ύστερα, μάλιστα απ’ το όργιο της ακατάσχετης απάτης, που έχει προηγηθεί, δείχνει ότι δεν είμαστε, απλά και μόνο αφελείς, αλλά και αξιοθρήνητα ευτελείς.

Γι’ αυτό η ώρα αυτή δεν είναι η ώρα των οποιωνδήποτε συμβιβασμών, αλλά η καθοριστική στιγμή, για ν’ αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του και την πατρίδα του, αν θέλει να είναι πατέρας ή τέρας.

Κατ’ εικόνα και ομοίωση των τεράτων της παγκόσμιας διαβολοκυβέρνησης και της τοκογλυφικής τερατοπλασίας….

παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com. 14-7-2011

Υ.Γ. Αφιέρωμα στην Κυριακή των Πατέρων (17-7-11)

Μια πρώτη, θεωρητική προσέγγιση του κατοικημένου χώρου ή μια «ανάγνωση» τοπίου, ως πεδίου μελέτης στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση: Περιδιαβαίνοντας  τις  πόλεις  του  χθες  και  του  σήμερα.

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη*

Κάθε τόπος διαθέτει πλήθος στοιχείων, τα οποία παραπέμπουν  σε πολλές αναγνώσεις και διδακτικές οπτικές. Αναπτύσσει το δικό του λόγο, σε μια διαλεκτική  χώρου, χρόνου και συμπεριφορών  των ανθρώπινων κοινωνιών που τον συγκροτούν  (Στεφάνου, 2004).

Οι «αναγνώσεις» του τοπίου και οι χρήσεις γης του, ως πεδίο μελέτης και  ερευνητικής δραστηριότητας εμπεριέχει πολλαπλά πεδία για μελέτη και έρευνα, αφού αυτό καθεαυτό το τοπίο συναρτάται με συγκεκριμένη  ιστορική, γεωγραφική και γεωφυσική πραγματικότητα. Το τοπίο μιας  μικροπεριοχής (Δουκέλης, Ιστορικά 8, (1988) δίνει δυνατότητες για συστηματική  χαρτογράφησή του. Αναδεικνύει δυνατότητες διεπιστημονικών  διασυνδέσεων στη βάση των διδακτικών αρχών και των προτάσεων των  Α.Π.Σ.

Η  ένταξη  του  περιβάλλοντος  κάθε  μικροπεριοχής  στη  διδακτική  πρακτική  παρέχει  στους  μαθητές  δυνατότητες  κατανόησης  των  πολλαπλών  όψεών  του, της άμεσης διασύνδεσης του φυσικού και ανθρωπογενούς  περιβάλλοντος, του ρόλου του ανθρώπου στη «χρήση γης» της  μικροπεριοχής, της  επίπτωσης  της  συλλογικής  ανθρώπινης  δράσης  την  κοινωνία  και  οικονομία  της.

Στο πλαίσιο αυτής της οπτικής, το τοπίο εκλαμβάνεται ως μέρος του  περιβάλλοντος, φυσικού και ανθρωπογενούς, μέρος των υποκατηγοριών  που  συγκροτούν  τις  δύο  αυτές  διακριτές  κατηγορίες. Η  συμπληρωματική  εξάλλου σχέση του φυσικού  και  ανθρωπογενούς  περιβάλλοντος  αναδεικνύει  τις δυνατότητες της ανθρώπινης παρέμβασης, τις δυνατότητες αξιοποίησής  του.

Το περιβάλλον, ενταγμένο στο corpus των  γνωστικών αντικειμένων αποτελεί  πεδίο  μελέτης  –  έρευνας  για  την  κατανόηση  του  ρόλου  του, αλλά  και  της  συμπληρωματικής  του  σχέσης  με  τον  άνθρωπο. Το  περιβάλλον, ως  φυσικός  χώρος  (Λεοντσίνης, 1999)  αποτελεί  αντικείμενο  μελέτης   και  της  ιστορίας, υπό  την  έννοια  ότι  αυτό  καθεαυτό  επηρεάζει  την  εξέλιξη  των  γεγονότων  και  συντελεί  στη  διαμόρφωση  του  ιστορικού  γίγνεσθαι.  Επιδέχεται  ποικίλες  «αναγνώσεις»  και  προσφέρει  τη  δυνατότητα  κατανόησης  της  συνεχούς  περιπλοκής  της  ανθρώπινης  δραστηριότητας  (Λεοντσίνης, 1999). Η ανακάλυψη και ανάλυση του περιβαλλοντικού πεδίου  είναι δυνατόν να αποκαλύψει τον τρόπο διαχείρισής του,  αλλά και το βαθμό  της περιβαλλοντικής συνείδησης των κοινωνιών.

Στη διευρυμένη αυτή βάση το τοπίο μιας  μικροπεριοχής για την παρούσα  εργασία  αποτέλεσε  σημείο  αναφοράς – μελέτης. Οι  όψεις  του  αγροτικού, αστικού (Μ. Ρεπούση 2004) και βιομηχανικού τοπίου  αποκαλύπτουν  τις  ανθρώπινες  προθέσεις  και  παρεμβάσεις, την  οργάνωση  γενικότερα  του  ανθρωπογενούς  περιβάλλοντος.

Η  σημασιολογική  στενότητα  του  όρου  τοπίο  διευρύνεται  από  το  19ο  αι.  και  εξής, συμπεριλαμβάνοντας  και  την  έννοια  του  ανθρωπογενούς.  Η  επέκταση  του  σημασιολογικού  αυτού  πλαισίου  παρέχει  δυνατότητες  πολλαπλών «αναγνώσεων» και ερευνητικών εργασιών στο σχολικό  περιβάλλον. Στη σχετική βιβλιογραφία το τοπίο εντάσσεται στις  ιστορικές  πηγές και οργανώνεται σε τέσσερις μεγάλες υποκατηγορίες. Στην πρώτη  εντάσσεται το ίδιο το τοπίο, η τοποθεσία του, οι χρήσεις γης  του, η  οδοποιία, οι καλλιέργειες, τα τοπωνύμια, τα οδωνύμια. Στη δεύτερη  περιλαμβάνονται  τα  κτίρια, τα  κτίσματα  και  τα  ερείπια. Στην  τρίτη  κατηγορία τα μνημεία και οι μνημειακοί τόποι και στην τέταρτη τα μουσεία. Οι υποκατηγορίες αυτές παρά τη διαφορετικότητά τους δεν  υπαγορεύουν απόλυτο διαχωρισμό όσον αφορά τη μεθοδολογική  προσέγγιση, αφού η μία υποκατηγορία υπεισέρχεται στην άλλη και πολλές  φορές  τη  συμπληρώνει   (Μ. Ρεπούση  2004).

Οι  ποικίλες  εξάλλου  μορφές  ανθρώπινης  δραστηριότητας  διαμορφώνουν  την οικιστική, οικονομική και πολιτιστική του ταυτότητα, οικοδομώντας  γενικότερα  και  την  ιστορικότητά  του. Και  όπως  εύστοχα  παρατηρεί ο Δ. Ζήβας «ιστορικό είναι κάθε τι που συνδέεται με την ιστορία μας, την  πολιτική, τη στρατιωτική, τη θρησκευτική, ακόμα κάθε τι που αποτελεί ένα  ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ή έστω τεχνικό επίτευγμα, κάθε τι που έχει  σημαδέψει  μια  εποχή»  (Ζήβας, 1997).

Η οικο-ιστορία θέτει ζητήματα επανεξέτασης του παρελθόντος με βάση  καινούργια  ερωτήματα, που  αφορούν  τη  διάδραση  του  ανθρώπου  με  τη  φύση (Λιάκος, 2007). Το οικιστικό τοπίο, ως επιμέρους πεδίο του  περιβάλλοντος, δηλώνει την  ανθρώπινη  παρουσία και δράση, τις προθέσεις  των  κοινωνιών και των ατόμων που το συγκροτούν. Ο χώρος αποτελεί  βασική  διάσταση  του  κόσμου  μέσα  στον  οποίο  ζούμε  και  καθοριστική  παράμετρο για τη διαμόρφωση  των  αντιλήψεών  μας  (Νάκου, 2001).  Κτίρια  και αντικείμενα που βρίσκονται γύρω μας δεν είναι βουβές και  μονοσήμαντες  οντότητες αλλά  συνδέονται με σύνθετες πολιτισμικές  σημασίες και πολλαπλά νοήματα, καθώς οι κοινωνικές ομάδες συνδιαλέγονται μαζί τους (Νάκου, 2001).

Ερευνώντας τη μικροπεριοχή στη μακρά και στη βραχεία διάρκεια του  χρόνου, οι μαθητές οδηγούνται στην κατανόηση της  συνέχειας, της  αλλαγής, αλλά και της εξέλιξης, στην  ανάπτυξη δεξιότητας αναγνώρισης των  κινήτρων  της  ανθρώπινης  δράσης (Λεοντσίνης, 1999), στην  κατανόηση της  συνεχούς  περιπλοκής της ανθρώπινης δραστηριότητας με το φυσικό και ιστορικό χώρο (Λεοντσίνης, 1999).

Η  έννοια  του  τοπίου, είτε  ως  φυσικό  είτε  ως  ανθρωπογενές,  ενυπάρχει  στο  Νέο  Αναλυτικό  Πρόγραμμα  Σπουδών,  ανιχνεύεται  στο  εσωτερικό  της  έννοιας  περιβάλλον  και  παίρνει  συγκεκριμένες  σημασιολογικές  διαστάσεις  στο  πλαίσιο  των  γνωστικών  αντικειμένων.

Στο πλαίσιο του ιστορικού μαθήματος οι μαθητές καλούνται «να  συνειδητοποιήσουν τη σημασία του γεωγραφικού παράγοντα για τη  διαμόρφωση  της  ιστορικής  εξέλιξης ενός τόπου» (Α.Π.Σ., 2002, 230).  Μέσα  από  το  ιστορικό  μάθημα  και  σύμφωνα  με  τις  διδακτικές  αρχές  που  επιβάλλει το συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο  επιχειρείται η  ανάδειξη της διαπλοκής περιβάλλοντος χώρου και ανθρώπινης παρέμβασης. Η  ανάδειξη γενικότερα του ρόλου που διαδραματίζει το φυσικό περιβάλλον στη  διαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι. Σ’ αυτό το διδακτικό  περιβάλλον η  διδασκαλία της τοπικής ιστορίας αναδεικνύει τις αλληλεξαρτήσεις του  φυσικού  και  ανθρωπογενούς  περιβάλλοντος  και  συμβάλλει  στην  οικοδόμηση  της  γνώσης  για  την  ιστορία  του  τόπου  μέσα  από  την  εμπειρία  που  κομίζει  η  άμεση  επαφή  με  το  περιβάλλον, φυσικό  και  ανθρωπογενές.

Δίνεται σημασία «στην απόκτηση αισθητικών αξιών σε σχέση με το  περιβάλλον, στη γνώση της οργάνωσης και των διαδικασιών του  περιβάλλοντος (φυσικού και κοινωνικού) και  στην  απόκτηση της  ικανότητας  να συμμετέχει  στις  προσπάθειες για την  επίλυση  κοινωνικών  προβλημάτων  αξιοποιώντας τις γνώσεις και τις δεξιότητες που έχει αποκτήσει, στην  απόκτηση βασικών γνώσεων, εξειδικευμένων πληροφοριών, μεθόδων και  τεχνικών  που  συμβάλλουν  στην  κατανόηση της  δομής  του γεωγραφικού χώρου, στην κατανόηση και ερμηνεία των αλληλεξαρτήσεων και των αλληλεπιδράσεων  γεωφυσικών και κοινωνικών  παραγόντων, καθώς και στην αιτιολόγηση της ανάγκης αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπου και  περιβάλλοντος»  (Δ.Ε.Π.Π.Σ., 2002, 521).

Δεδομένου  ότι  το  περιβάλλον  είναι  μια  πολυδιάστατη  και  πολύπλοκη  πραγματικότητα, τα  θεωρητικά  και  ερευνητικά  εργαλεία  των  Φυσικών  επιστημών  δεν  αρκούν  στο  να  έχουμε  μια  ολοκληρωμένη  εικόνα  για  το  περιβάλλον. Προϋπόθεση  για  την  κατανόηση  της  περιβαλλοντικής  πραγματικότητας  είναι  η  διαθεματική  και  διεπιστημονική  προσέγγιση  των  διαστάσεών  της.

Στο πλαίσιο της συνολικής διάστασης του τοπίου (γεωφυσικής και  ιστορικής). Μπορούν να αναζητήσουν  την  κοινωνική  διάσταση  του  θέματος  και  να  επικεντρωθούν  στη  μελέτη  του  χώρου  και  των  ανθρώπων  που  τον  συγκροτούν, στην  καταγραφή  των  αξιών  και  των  στάσεων  της  κοινότητας  απέναντι στο περιβάλλον. Να επεκταθούν στην πολιτική διάσταση  αναζητώντας τις πολιτικές προθέσεις και επιλογές στη διαχείριση του  περιβάλλοντος.

Η έννοια της πόλης συντίθεται από διαφορετικούς τομείς της  ανθρωπογεωγραφίας (αστική, οικονομική, πολιτική, κοινωνική και  πολιτισμική  γεωγραφία) και  η  μελέτη  της  απαιτεί  μία  πολύ-πρισματική  οπτική.  Η  επιλογή  αυτής  της  οπτικής  μπορεί  να  αποτελέσει  συνδετικό  κρίκο  ανάμεσα  σε  διάφορα  γνωστικά  αντικείμενα  που  διδάσκονται  στη  Δευτεροβάθμια  Εκπαίδευση  τα  οποία   έχουν  ως  αφετηριακό  και  καταληκτικό  σημείο  την   πόλη.

Στην σύγχρονη Πολεοδοµία, Χωροταξία και Ανάπτυξη τα  νέα ζητήµατα αιχµής είναι: α) χωρικές επιπτώσεις της οικονοµικής παγκοσµιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, β) χρήση των νέων τεχνολογιών στην ανάλυση και το σχεδιασµό του χώρου (ηλεκτρονική αναπαράσταση του χώρου στη διαδικασία ανάλυσης και ηλεκτρονικός σχεδιασµός), γ) ενίσχυση της σχέσης µεταξύ των µαθηµάτων προγραµµατισµού του χώρου (spatial planning) και των µαθηµάτων φυσικού σχεδιασµού του χώρου (urban planning, urban design) και δ) ενθάρρυνση και ενσωµάτωση στη διδασκαλία των νέων διεθνών σχολών σκέψης και των νέων θεωρητικών και µεθοδολογικών εργαλείων και τρόπων σχεδιασμού.

Το τέλος του 20^ου αιώνα σηματοδοτήθηκε από µια σειρά δραµατικών, παγκόσμιων αλλαγών και εξελίξεων που αφορούν την οικονοµία, την κοινωνία και το χώρο: οικονοµική παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, νέες (µεταβιοµηχανικές) αστικές και περιφερειακές οικονοµίες, νέες τεχνολογίες και κοινωνία της πληροφορίας, περιβαλλοντική συνείδηση και βιώσιµη ανάπτυξη, υψηλή κινητικότητα των ατόµων και το φαινόµενο της συµπίεσης του χώρου-χρόνου (time-space compression), νόµιµη και παράνοµη µετανάστευση, πολυεθνικές, πολυπολιτισµικές Ευρωπαϊκές αστικές κοινωνίες, ‘διαφοροποίηση’ (diversity’) και ‘εξατοµίκευση’ (‘individualization’) των αναφορών του ατόµου στην µεταµοντέρνα κοινωνία. Σ’ αυτό το νέο πλαίσιο, οι σπουδές στην πολεοδοµία, τη χωροταξία και την ανάπτυξη φαίνεται να αντιµετωπίζουν – ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία τους – τόσο σηµαντικές προκλήσεις αλλά και προοπτικές.

Το εκπαιδευτικό πακέτο «Η ΠΟΛΗ» είναι ένα αλληλεπιδραστικό  ψηφιακό  περιβάλλον, που ενσωματώνει εκπαιδευτικά σενάρια, ψηφιακούς χάρτες  και  πρόσθετο διδακτικό υλικό συνδεδεμένα δυναμικά μεταξύ τους για τη  διερεύνηση της έννοιας  της πόλης. Μέσα από την εξέλιξη της πλοκήςτων προτεινόμενων εκπαιδευτικών σεναρίων οι μαθητές ενεργοποιούνται και  αναλαμβάνουν διάφορους ρόλους, ώστε να αναλύσουν και να  συνθέσουν με κριτική ματιά ποικίλες διαθέσιμες πληροφορίες διαμορφώνοντας το δικό  τους κοσμοείδωλο, τη δική τους άποψη για τον κόσμο που πρέπει να  γνωρίσουν και να ζήσουν.

Βιβλιογραφία

Maingain Alain & Dufour Barbara,  (2002), Διδακτικές προσεγγίσεις της  διαθεματικότητας, 137,  Αθήνα: Πατάκη.

Δουκέλης, Π.Ν., (1998), Περί  των  ιστοριών  του  τοπίου, Ιστορικά  8, 85-102.

Ζήβας, Δ.,  (1997), Τα  μνημεία  και  η  πόλη, 43, Libro.

Λεοντσίνης, Γ.Ν., (1999), Ιστορία-περιβάλλον και η διδακτική τους, 77, 80, 81, Αθήνα.

Λιάκος, Α., (2007), Πώς  το  παρελθόν  γίνεται  ιστορία;  119,  Αθήνα.

Νάκου, Ειρ., (2001), Εμείς  τα  πράγματα  και  ο  πολιτισμός,  9, 45, Αθήνα.: νήσος.

Ρεπούση, Μ., (2004), Πηγές  του  τοπίου: Τα  μνημεία  και  οι  μνημειακοί  τόποι  στο: Η  διαθεματικότητα  στο  σύγχρονο  σχολείο  και  η  διδασκαλία  της  Ιστορίας  με  τη  χρήση  των  πηγών, 81-99, Αθήνα: Μεταίχμιο.

Σακκής, Δ.-Τσιλιμένη, Τ., (2007), Ιστορικοί  τόποι  και  περιβάλλον  47-55, Αθήνα: Καστανιώτης.

Στεφάνου Ιωσήφ, Η φυσιογνωμία των τόπων ως πρωταρχική  περιβαλλοντική  αξία, στο Έργα και ιδέες για το περιβάλλον, Πρακτικά 1ου Διεθνούς  συνεδρίου, Σύρος  1-3 Οκτωβρίου 2004, 269-282.

Α. Αράπογλου , υπεύθυνος  ΚΕ.ΠΛΗ.ΝΕ.Τ  Δ/νσης  Δ/θμιας  Εκπ. Ν. Εύβοιας, ΠΕ 19, aarap@ppp.uoa.gr, Β. Αράπογλου, Λέκτορας, Τμήμα  Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης, arapov@social.soc.uoc.gr Περιδιαβαίνοντας τις  πόλεις  του χθες και του σήμερα. Μια πολυ-πρισματική προσέγγιση της  έννοιας  της «πόλης» με αξιοποίηση ολοκληρωμένου εκπαιδευτικού ψηφιακού  περιβάλλοντος.

Ασωνίτης, Σ., Παππάς, Θ. (2006). Τοπική Ιστορία Γ΄ Γυμνασίου. Βιβλίο Εκπαιδευτικού. Αθήνα: ΟΕΔΒ, σελ. 5-50.

Λεοντίδου, Λ., (2006). Αγεωγράφητος Χώρα: ελληνικά είδωλα και  επιστημολογικές διαδρομές της Ευρωπαϊκής Γεωγραφίας, Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Μαλούτας, Θ., (επιμ.) (2000). Κοινωνικός  και  Οικονομικός  Άτλας  της  Ελλάδας. Τόμος  1ος : Οι  πόλεις , ΕΚΚΕ  και  Πανεπιστημιακές  Εκδόσεις  Θεσσαλίας.

Οικονόμου, Δ., Πετράκος, Γ. (επιμ.) (1999). Η  ανάπτυξη  των  ελληνικών  πόλεων. Διεπιστημονικές  προσεγγίσεις  αστικής  ανάλυσης  και  πολιτικής, Gutenberg- Πανεπιστημιακές  εκδόσεις  Θεσσαλίας.

Τερκενλή, Θ., Ιωσηφίδης, Θ., Χωριανόπουλος, Ι. (επιμ.) (2007). Ανθρωπογεωγραφία: Άνθρωπος, Κοινωνία και Χώρος. Αθήνα: Εκδόσεις Κριτική.

Φράγκου, Ο., Αράπογλου, Α., Παπανικολάου,Κ.(2007) «Πτυχές  Παιδαγωγικής Αξιοποίησης Εκπαιδευτικών Σεναρίων σε Διαδικτυακά  Μαθήματα» στα Πρακτικά του 4ου Διεθνές Συνεδρίου για την Ανοικτή και Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση. Αθήνα: Προπομπός.

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι  φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας από το Α.Π.Θ.) /Υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης  2^ου ΕΠΑΛ Τρικάλων, ailiadi@sch.gr, http://users.sch.gr/ailiadi, http://blogs.sch.gr/ailiadi, http://www.matia.gr

Η Δολοφονία μιας Χώρας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αποφράς ημέρα στην ελληνική ιστορία πρέπει να θεωρηθεί η 29η Ιουνίου, ημέρα ψήφισης από τους “155” του “μεσοπρόθεσμου προγράμματος”. Προγράμματος που δεν μπορεί δυστυχώς κανείς να το χαρακτηρίσει διαφορετικά, παρά ως πρόγραμμα δολοφονίας της Ελλάδας, του ελληνικού λαού και κράτους, της ελληνικής οικονομίας και δημοκρατίας

Και την ψήφισή του τίποτε άλλο από παράδοση, συνθηκολόγηση στον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό κατακτητή. Κανείς ¨Ελληνας δεν μπορεί να διαβάσει καν αυτό το πρόγραμμα, χωρίς να ντραπεί, όπως προσφυώς είπε στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αν ένας, έστω, αναγνώστης μας, διαφωνεί με την κατηγορηματικότητα των εκφράσεων που χρησιμοποιούμε, τον καλούμε, πριν κρίνει εμάς, να μπει στον κόπο να το διαβάσει.

Βασιζόμενη στη συνεργασία της κυβέρνησης και στηριζόμενη στην ψήφο των βουλευτών, εκμεταλλευόμενη και την θερινή άμβλυνση των πολιτικών αντανακλαστικών εδώ και διεθνώς, η τρόικα θα επιτεθεί πιθανότατα στην Ελλάδα μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με έναν ορυμαγδό μέτρων και λεηλασιών, με τον ίδιο τρόπο που τα τανκς του Γκουντέριαν της επετέθησαν την άνοιξη του 1941. Η μορφή της ασκούμενης βίας έχει αλλάξει, όχι η τελική επιδίωξη, η υποδούλωση της χώρας, η μετατροπή της σε άθλια αποικία της παγκοσμιοποίησης, η χρήση της Ελλάδας για την πειθάρχηση όλης της ευρωζώνης, τη μετατροπή επίσημα της ΕΕ σε δικτατορία των αγορών, του διεθνούς, και σε μεγάλο βαθμό εξωευρωπαϊκού, χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η τρόικα δεν είναι παρά η εμπροσθοφυλακή του νέου ολοκληρωτισμού που επελαύνει από την Ελλάδα κατά της Ευρώπης, κατά δηλαδή των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών μετά τη Γαλλική Επανάσταση και, ιδίως, την νίκη επί του Χίτλερ το 1945. Η διαφορά με το 1941 είναι ότι η κυβέρνηση της Αθήνας έκανε τώρα ότι μπορούσε για να προκαλέσει και διευκολύνει αυτή την επίθεση, για να οργανώσει την ήττα, υποδούλωση και καταστροφή του ελληνικού λαού.

Aπό τον Γλέζο στον Κουρουμπλή

Την ώρα που η Εξουσία αδίστακτα επέβαλε, τρομοκρατώντας, εκβιάζοντας, δωροδοκώντας με αξιώματα, στο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας να αυτοκτονήσει και στους βουλευτές να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο εθνικό συμφέρον και τη δημοκρατική τάξη, χρειάστηκε ένας τυφλός για να δει την αλήθεια. Αστραπή φωτός στην πιο βαθιά νύχτα της Ελλάδας, η ψήφος του Παναγιώτη Κουρουμπλή έχει την ίδια βαρύτητα και σημασία που είχε το κατέβασμα της σημαίας των Ναζί από την Ακρόπολη, έστω κι αν ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε, ευτυχώς, να διακινδυνεύσει τη ζωή του. Εύφημο μνεία θα αποδώσει η Ιστορία και στους βουλευτές της ΝΔ Σπ. Γαληνό και Π. Καμμένο, που καταψήφισαν στο σύνολό του τον εφαρμοστικό νόμο.

¨Όπως σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, ο ελληνικός λαός, εφευρέτης της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ο λαός που έκανε τη δεύτερη μεγαλύτερη Επανάσταση στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλική, και προέταξε την ισχυρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, σχετικά με το μέγεθος της χώρας του, ήταν παρών αγωνιζόμενος έξω από τον χώρο του εγκλήματος.

Απλοί άνθρωποι, νέοι και γέροι, συνταξιούχοι και μεροκαματιάρηδες υπερασπίστηκαν τη χώρα τους την ώρα που ασελγούσαν πάνω της στο εσωτερικό της Βουλής. Αντιστάθηκαν επίμονα και ηρωϊκά στην πιο εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας μετά τη στρατιωτική δικτατορία και στη συνδυασμένη προβοκατόρικη δράση παρακρατικών και αστυνομίας.

Το μεσοπρόθεσμο δεν είναι μια πολιτική που μπορεί κάποιος να τη θεωρήσει καλή και κάποιος κακή. Ούτε καν οι προτείναντες και ψηφίσαντες αυτή την πολιτική δεν υποστήριξαν, όπως έλεγαν πέρυσι, ότι πρόκειται, καθ¨ οιονδήποτε τρόπο, για πρόγραμμα σωτηρίας, έστω οδυνηρής, για τη χώρα. Μια πολιτικός που φαινόταν να διατηρεί έως τώρα κάποια επίφαση σοβαρότητας, όπως η Βάσω Παπανδρέου, δήλωσε μάλιστα ότι ψηφίζει ναι, γιατί προτιμά το μαχαίρι από το πιστόλι!

Διαδρομές της Προδοσίας

Οι εκλογές όμως δεν γίνονται για να διαλέξουν οι βουλευτές το όπλο εκτέλεσης του ελληνικού λαού, της οικονομίας, του κράτους, της χώρας, του έθνους. Μόνο ως προδοσία μπορούν να χαρακτηρισθούν παρόμοιες πράξεις.

Η απόφαση των 155 είναι νομότυπη, δεν είναι νόμιμη. Είναι νομότυπη όσο ήταν και η ψήφος των Αποστατών, που παραβίασαν κάθε αρχή λαϊκής κυριαρχίας και του Συντάγματος, στηρίζοντας, με την ψήφο τους, το πραξικόπημα του Βασιληά, του Παλατιού και των ΗΠΑ, το 1965, πραξικόπημα που έγινε για να οδηγήσει και οδήγησε στη δικτατορία του 1967 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η ψήφιση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου συνιστά ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής, πολιτικό πραξικόπημα ακριβώς ανάλογο εκείνου του 1965. Είναι νομότυπη, αλλά νομότυπη ήταν επίσης και η ανάλογης ηθικο-πολιτικής αξίας συνθηκολόγηση του στρατηγού Τσολάκογλου, το 1941.

Εδώ βέβαια τελειώνουν οι ιστορικές αναλογίες. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου είχε μεγάλη ηθικο-ψυχολογική, περιορισμένη όμως πρακτική σημασία. Η Ελλάδα είχε ήδη ηττηθεί ουσιαστικά από τον ‘Aξονα. Εδώ υπήρχαν τεράστια περιθώρια διαπραγμάτευσης, γιατί δεν ήταν έτοιμοι Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο να διακινδυνεύσουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση και μια κρίση της ΕΕ για να περάσει το μεσοπρόθεσμο! Μόνο ηλίθιοι ή απατεώνες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν διπλά και τριπλά προδότες οι σημερινοί, γιατί συνθηκολόγησαν χωρίς να έχουν ηττηθεί, προκαλώντας με τη συνθηκολόγηση την ήττα.
Σε ότι αφορά το 1965, η Αποστασία οδήγησε όντως, τελικά, στην απώλεια της μισής Κύπρου το 1974. Αλλά ακόμα και αυτή η τραγική απώλεια μπορεί να αποδειχθεί τίποτα μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί, όχι η μισή Κύπρος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα.

Αεροπειρατεία ενός κράτους

Οι τελευταίες εξελίξεις μοιάζουν, δυστυχώς, να επιβεβαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλή ή μια κακή κυβέρνηση, έχουμε να κάνουμε με μια “οθόνη”, που αποκρύπτει την “κατάληψη”, στην πραγματικότητα, του ελληνικού κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού από αλλότριες δυνάμεις, που χρησιμοποιώντας το όνομα του Πρωθυπουργού μπόρεσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και, στη συνέχεια, την κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος, προκαλώντας και εκμεταλλευόμενοι την κρίση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ελληνική ιστορία, ούτε είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εμφανίζονται τέτοιες τάσεις. Το αντίθετο. Η ειδοποιός διαφορά όμως της σημερινής ελληνικής περίπτωσης, είναι η ολοκληρωτική αποξένωση της κυβέρνησης από την ελληνική κοινωνία. Ούτε οι κυβερνήσεις των Αποστατών, ούτε η Χούντα του Παπαδόπουλου, ήταν καθ¨ οιονδήποτε τρόπο αντιπροσωπευτικές του ελληνικού λαού ή ανεξάρτητες κατ¨ελάχιστον έναντι των Ξένων. Ακόμα κι αυτές όμως είχαν κάποιο όριο στο τι μπορούσαν να κάνουν, γι¨αυτό και χρειάστηκε να έρθει ο Ιωαννίδης για να ολοκληρωθεί το έγκλημα.

Η κυβέρνηση είναι ειλικρινής λέγοντας ότι δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Δεν την ενδιαφέρει γιατί δεν αναφέρεται στον ελληνικό λαό, ούτε δίνει σε αυτόν λογαριασμό, ούτε κυβερνά καν η ίδια. ¨Άλλες δυνάμεις κυβερνούν εδώ, μη ελληνικές. Η κυβέρνηση λειτουργεί εν τέλει, συνειδητά ή όχι, αλλά αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία, ως εντεταλμένο απόσπασμα του επελαύνοντος “ολοκληρωτισμού των αγορών”, ενός διεθνούς πραξικοπήματος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, για την πλήρη επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου επί των κρατών. Λειτουργώντας έτσι δεν οργανώνει μόνο την αποικιοποίηση, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας, έχει καταστεί και παράγων πανευρωπαϊκής αποσταθεροποίησης.

Στο τέλος μάλιστα κινδυνεύει, αυτή η κυβέρνηση, τόσο ανίκανη να διαμεσολαβήσει μεταξύ ελληνικού λαού και διεθνούς συστήματος, να γίνει μπούμερανγκ και για τις δυνάμεις που τη χρησιμοποιούν. Στο μέτρο ιδίως που αδυνατεί να παγιώσει την κυριαρχία τους στη χώρα, οδηγώντας είτε σε εξέγερση, είτε σε εθνική κατάρρευση. Τότε, μπορούν να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις του Χάους, που θέλουν την καταστροφή της ΕΕ και δεν αρκούνται στον μεταμοντέρνο ολοκληρωτισμό, αλλά προτιμούν τον … κανονικό!

Υπάρχει ελπίδα;

Θεωρητικά τουλάχιστον, μια τόσο απελπιστική κατάσταση προσφέρει δια της ακρότητός της και τη μόνη δημοκρατική λύση. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε φορέα του αιτήματος για μια οργανωμένη απάντηση της Ευρώπης στις αγορές, κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Η πρώτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο έχει παρουσιαστεί: είναι η πολιτική αφύπνιση του ελληνικού λαού, το μεγαλειώδες κίνημα των Πλατειών. Αυτό που καθυστερεί όμως επικίνδυνα είναι η εμφάνιση ηγεσιών, ιδεών, προγραμμάτων, η πολιτική και προγραμματική συγκρότηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων, η διεθνής τους δικτύωση.

Δεν αρκούν το 2011 αγριοφωνάρες και γενικόλογες καταγγελίες, χρειαζόμαστε συγκροτημένες ιδέες και προγράμματα. Δεν είναι αξιόπιστος, κάποιος που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αν εξωραϊζει την πραγματικότητά της. Δεν κάνουν για ηγέτες φθαρμένα και ανακυκλούμενα υλικά και πρόσωπα, ακόμα όμως περιμένουμε την εμφάνιση αξιόπιστων ηγεσιών, ικανών να αναλάβουν το τιτάνιο έργο της σωτηρίας της χώρας. ¨Οσο για τις κρίσιμης σημασίας διεθνείς συμμαχίες των κάθε λογής αντιμνημονιακών, του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι μέχρι τώρα απελπιστική.
Οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό το γνωρίζουν, γι¨αυτό και επιχειρούν να κάνουν ότι περισσότερο μπορούν όσο πιο γρήγορα γίνεται, εκμεταλλευόμενες την ύπαρξη της τωρινής κυβέρνησης, όσο υπάρχει, και το καλοκαίρι.

ΥΓ. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι εξυπηρετούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστεράς εναντίον των αποδοκιμασιών και προπηλακισμών βουλευτών και Υπουργών. Δεν έχουν ασφαλώς λόγο να υποστηρίξουν τέτοιες εκδηλώσεις ή να τις οργανώσουν ή να πάρουν την ευθύνη τους. Αλλά αν οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θέλουν αποδοκιμασίες, μπορούν κάλλιστα και απλούστατα να τις αποφύγουν, τιμώντας τον όρκο τους.

Επίκαιρα, 7.7.2011,

ΠΗΓΗ:  Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/07/h.html

Αριστερό ή παλλαϊκό μέτωπο;

Του Δημήτρη Καζάκη

Αν το μέτωπο είναι αριστερό και θα αφορά την αριστερά, ή τέλος πάντων τις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συμφωνήσουν στα προτάγματα που θέτετε, τότε αποκλείει εκ προοιμίου την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται αμήχανη, αλλά ακόμη εγκλωβισμένη στον δικομματισμό. Γιατί θα πρέπει πρώτα αυτός ο κόσμος να γίνει αριστερός για να παλέψει για ζητήματα και αιτήματα που ήδη καταλαβαίνει ότι επείγουν; Γιατί πρέπει να εναποθέσει τις ελπίδες του στην όποια αριστερά;

Γιατί θα πρέπει να δεχθεί ότι το δικό του μέτωπο πρέπει να το συγκροτήσουν ηγεσίες και πολιτικές δυνάμεις που έχουν αποτύχει να τον συνεπάρουν ή να τον κερδίσουν; Θέλω να πω μ’ αυτό ότι κανένα μέτωπο της αριστεράς, καμμιά αριστερή συσπείρωση δεν πρόκειται να κερδίσει τον απλό κόσμο, ακόμη κι αν έχει σωστές θέσεις. Κι αυτό γιατί θέτει ως προαπαίτηση, αφενός, να αλλάξει ο κόσμος μυαλά πριν παλέψει για τα αιτήματά του και, αφετέρου, να δεχθεί εκ προοιμίου ως ηγέτες την συνάντηση κορυφής δυνάμεων και ομάδων της αριστεράς χωρίς ιδιαίτερη λαϊκή απήχηση και επιρροή. Γιατί θα πρέπει να τα δεχτεί αυτά ο απλός κόσμος και γιατί δεν θα τα θεωρήσει ένα ακόμη καπέλο από περίεργους τύπους που θέλουν να τον καβαλήσουν, όπως έκαναν δεκαετίες τώρα τα κόμματα που ψήφιζε.

Το μόνο μέτωπο που μπορεί να πετύχει είναι μόνο εκείνο που αναφέρεται απευθείας στον λαό και τον καλεί να το οικοδομήσει ο ίδιος. Όπως συνέβη με το ιστορικό ΕΑΜ. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα την ανατροπή του καθεστώτος, την διαγραφή του χρέους, την έξοδο από το ευρώ, την λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία, τα αναγνωρίζει ως δικά του άμεσα αιτήματα μια μεγάλη μάζα του απλού κόσμου; Σε ποια τακτική οφείλεται κάτι τέτοιο; Σ’ αυτήν που ακολουθήσαμε εξαρχής μαζί με μια δράκα συντρόφων, ή σ’ αυτήν που ακολούθησαν τα άλλα αριστερά σχήματα; Δεν το λέω για επαίνους, αλλά για να συνάγουμε συμπεράσματα για την τακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε. Αν είχαμε ακολουθήσει την τακτική που πρότειναν και ακολούθησαν τα σχήματα της αριστεράς από την αρχή της κρίσης, πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι σήμερα θα είχαμε ένα τόσο μεγάλο ακροατήριο που να δέχεται να συζητήσει ακόμη και την έξοδο από την ΕΕ;

Αυτό που νομίζω ότι πετύχαμε μέχρι τώρα είναι ένα μεγάλο μέρος των άλλοτε ψηφοφόρων του δικομματισμού να αποδέχεται σήμερα τα αιτήματα που αναδείξαμε ως δικά του. Γιατί θα πρέπει να του απαιτήσεις να γίνει αριστερός για να τα παλέψει; Γιατί θα πρέπει να δεχτεί την ανατροπή του καπιταλισμού ως κινητήρια λογική του μετώπου; Έτσι ή αλλιώς τα αιτήματα αυτά οδηγούν αναγκαστικά σε σύγκρουση και υπέρβαση του συστήματος. Αν θέλει πραγματικά η αριστερά και μάλιστα η επαναστατική, να βοηθήσει υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να συνδράμει άμεσα και πρακτικά στην συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου, χωρίς συμφωνίες κορυφής και χωρίς συντεταγμένες συνιστώσες. Ένα παλλαϊκό μέτωπο ανοιχτό σε όλους τους απλούς εργαζόμενους, που θα καλύψει τα μεγάλα κενά οργάνωσης στη γειτονιά και τον χώρο δουλειάς της τεράστιας πλειοψηφίας που βρίσκεται εκτός συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων. Το μέτωπο αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο πάνω σε μια ελάχιστη πρόταση ανατροπής και εξουσίας που είναι κατανοητή και αποδεχτή από τις πολύ πλατιές μάζες, χωρίς κανένα ιδεολογικό προαπαιτούμενο. Χωρίς αυτόν τον κόσμο δεν μπορείς να θέσεις άμεσα ζήτημα εξουσίας και χωρίς αυτό δεν διεκδικείς τίποτε περισσότερο από μια ακόμη αντιπολίτευση στον οδοστρωτήρα των κυρίαρχων πολιτικών.

Η κοινωνία ήδη διαισθάνεται, ανεξάρτητα από το πώς το ερμηνεύει, ή αν το ερμηνεύει ορθά, ότι αν δεν απαλλαγεί εδώ και τώρα από το καθεστώς που έχει αρχίσει να επιβάλλεται στην χώρα, χάθηκε. Και η διαίσθησή της είναι ορθή. Ή συγκροτείται παλλαϊκό μέτωπο που θέτει άμεσα και με όρους μαζών θέμα εξουσίας, ή θα συντριβεί κάθε είδους λαϊκή και εργατική αντίσταση για δεκαετίες.

Σ’ αυτό το δίλλημα πάει να απαντήσει το ΕΠΑΜ. Μπορεί να μην το απαντά με τον καλύτερο τρόπο. Όμως, σας παρακαλώ δείξτε μου μια άλλη πρόταση που να μπορεί να απαντήσει καλύτερα. Κι αν υπάρξει κάποια τέτοια, προσωπικά δηλώνω ότι θα την υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο ακολουθώ την μόνη τακτική που έχει αποδείξει εκ του αποτελέσματος ότι μπορεί να μιλήσει στην καρδιά ολόκληρου του εργαζόμενου λαού και να τον κερδίσει διαπερνώντας διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής ένταξης.

Συντροφικά Δημητρης Καζακης

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011, http://anti-ntp.blogspot.com/2011/07/blog-post_1657.html

"Τοις νουν έχουσι"!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Σωκράτης λέει: «Πολυτιμότερη…απ’ όλους…και σεβαστότερη και αγιότερη…για όσους έχουν μυαλό , είναι η πατρίδα»!

Και δεν ήταν μόνο ο Σωκράτης, που είχε μυαλό αλλά και η συντριπτική πλειονότητα των αρχαίων Ελλήνων. Οι οποίοι, μπροστά στους κοινούς κινδύνους και τους κοινούς, για την πατρίδα, αγώνες έδιναν ακόμη και τη ζωή τους.

Κι έτσι έγραψαν τις υπέροχες εποποιίες στο Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα, στις Θερμοπύλες. Και σε τόσες άλλες περιπτώσεις. Όπως στην περίλαμπρη εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και στα νεοελληνικά χρόνια την εποποιία του ’21 και του’40!

Και να που τώρα – όπως και το δημοτικό τραγούδι θα έλεγε – «ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι και μήνες οργισμένοι»! Για να βρεθεί, αλίμονο, στις μέρες μας, η πατρίδα σκλαβωμένη!…

Και το οδυνηρό ερώτημα, που αυθόρμητα αναδύεται είναι: Γιατί;

Για να μας απαντήσει η, επίσης οδυνηρή πραγματικότητα, ότι, στις μέρες μας, δεν αμβλύνθηκε απλά η συνείδηση και η λογική και το φιλότιμο. Αλλά οι εφιάλτες, που άλλοτε ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις, τώρα έγιναν καθεστώς. Το καθεστώς της Σκύλλας και της Χάρυβδης, που για 10ετίες εναλλάσσεται στην άσκηση της εξουσίας.

Για να φτάσει στο κατάντημα να παραχωρήσει αμετάκλητα και άνευ όρων, τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα περιουσιακά στοιχεία της πατρίδας στους τοκογλύφους. Οι οποίοι προχωρούνε τώρα στο ξεπούλημά της!…

Όπως οι φεουδάρχες του σκοτεινού μεσαίωνα πουλούσαν και αγόραζαν, ωσάν τα ζώα, τους βάρβαρους λαούς της Δύσης. Μαζί με τις πατρίδες τους…

Αλλά, να, που, μαζί με το Σωκράτη,, ορθώνονται αναπόφευκτα στη συνείδησή των περισσοτέρων Ελλήνων, απέναντι στους απατεώνες της πολιτικής και της τηλεόρασης, οι ήρωες και οι σοφοί αλλοτινών καιρών. Οι οποίοι,σε αντίθεση με τους εφιάλτες, έδωσαν πνεύμα και αίμα για την ελευθερία και τη δόξα της πατρίδας.

Και μας ρωτάνε:

Εσείς με ποιους είστε; Με μας ή τους προδότες;

Εσείς οι νέοι, που οι εφιάλτες σας ετοιμάζουν το εφιαλτικότερο μέλλον!
Εσείς οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που έχουν υποπολλαπλασιαστεί δραματικά οι αποδοχές σας!

Εσείς οι άνεργοι, που αλματωδώς πολλαπλασιάζεστε!

Για να πολλαπλασιάζονται τα κέρδη των τοκογλύφων και οι μίζες των εφιαλτών!….

Ποια απόκριση δίνετε;

Κι εμείς – ανάμεσα στους ήρωες και τους εφιάλτες – ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας:

Θα συνεχίσουμε να είμαστε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας; Ή στην πολυθρόνα του καφενέ μας, για να ρουφάμε το ναργιλέ μας, «εις υγείαν» των εφιαλτών και των τοκογλύφων!

Και θα παραμένουμε μοιρολάτρες και αδρανείς; Για να ροκανίζουμε και να αναχαράζουμε το «χόρτο», που μας προσφέρουν πλάι-πλάι οι απατεώνες της πολιτικής και της τηλεόρασης!

Πού πήγε ο ο σωκρατικός ορθός λόγος, η χριστιανική μας συνείδηση το νεοελληνικό μας φιλότιμο!

(Απ’ τους αγανακτισμένους της πλατείας Δημοκρατίας στο Αγρινίου),

12-7-2011

Η Άνοιξη καίγεται στα οδοφράγματα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ας ήταν κεραυνός

που βρόντηξε μες την καταιγίδα

Ας ήταν απλώς το καρδιοχτύπι μου

Σημασία έχουν τα νύχια

                             του αρπακτικού

Τα νύχια που μπήχτηκαν

                              στη σάρκα μου

και μ’ όργωσαν σαν άγονο χωράφι

Μες την αντάρα σταμάτησε ο ρήτορας

κι η συνέλευση έτρεξε

                     προς τον υπόγειο σταθμό

καταπίνοντας θειάφι και πιπερόσκονη

ίσως ήταν ο φωσφόρος

που έβαλε φωτιά στα συνθήματα

κι’ έφτυσε βήχοντας ο ρήτορας

                     το χαλίκι της ορθοφωνίας

Ίσως να ήταν και η Ιστορία

που ‘βαλε φωτιά στα οδοφράγματα

Ας ξεφυσάνε τα πνευμόνια αίμα

Ας βγαίνουν απ’ τη θολούρα

                καρχαρίες σιδερόφρακτοι

Ας πέφτουν στο μπουλούκι οι γλάροι

Όπως πάντα

μετά το πρώτο ξάφνιασμα

                          ο φόβος δραπετεύει

κι’ έρχεται κεραύνια

                                    η ταξική πάλη

να πυρπολεί τα όνειρα

           στις γειτονιές των πόθων

Γι αυτό, όσο κι’ αν γεράσαμε

φυλάμε μες στις τσέπες μας

             δυο χελωνόδερμες χειροβομβίδες

Κι ένας επίμονος κορυδαλλός

                   στο στήθος μας φωνάζει:

«κάτω η εκμετάλλευση»,

                       «ισότητα κι ελευθερία»

Κι αν έχει δίκιο η Ιστορία

Άκαυτη βάτος είναι η  Άνοιξη,

που καίγεται στα οδοφράγματα

                                    των λεωφόρων

                           10 Ιουλίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η οικονομική κατάσταση στη χώρα μας είναι ήδη ζοφερή. Δεν είμαστε όμως σε θέση να φανταστούμε πόσο ζοφερότερη θα καταστεί. Ο λόγος είναι απλός: Δεν είμαστε εις το εμείς, αλλά εις το εγώ, όπως πολύ καίρια είχε διαπιστώσει ο αγράμματος Μακρυγιάννης, ο μη μολυσμένος από τα γράμματα της Εσπερίας, τα άθεα, όπως τα χαρακτήριζε ο λαϊκός και ολιγογράμματος ιεροκήρυκας επί βαβαροκρατίας, ο Παπουλάκος.

Αν είμασταν βέβαια εις το “εμείς” δεν θα είχαμε φθάσει σ' αυτό το κατάντημα. Αν μας χαρακτήριζε  το κοινοτικό πνεύμα, οι εκπρόσωποι του λαού θα μεριμνούσαν για το γενικό καλό και όχι για την καταβαράθρωση της χώρας τασσόμενοι στην υπηρεσία συμφερόντων ξένων κύκλων, οι οποίοι γνωρίζουν να αμείβουν πλουσιοπάροχα τους υπηρέτες τους! Αν είμασταν εις το “εμείς” τουλάχιστον ο λαός, θα σπεύδαμε να στηρίξουμε εκείνους που έπληξε πρώτους η κρίση, εγκαταλείποντας οριστικά το εισηγμένο προτυπο ζωής, του άκρατου καταναλωτισμού, και επανερχόμενοι στην ολογάρκεια και στη συμπαράσταση προς τον πλησίον. Δυστυχώς δεν είμαστε λίγοι, που ακόμη πιστεύουμε ότι η κρίση, που φαίνεται να λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις, είναι πρόσκαιρη και αρκεί να κάνουμε λίγη υπομονή, ώσπου να διορθωθούν τα πράγματα από αυτούς, που γνωρίζουν να τα διορθώνουν, για να επανέλθουμε στον τρόπο ζωής, στον οποίο έχουμε εθισθεί!

Γιατί συνέβησαν αυτά; Θα διδαχθούμε, αν ανατρέξουμε σε προηγούμενες περιοόδους παρακμής του ελληνισμού κατά τη μακραίωνη ιστορία του. Η Ελλάς υπέκυψε εύκολα στους Ρωμαίους υπό το πλήθος των κριμάτων των προγόνων μας. Κατ΄ αρχήν απουσίαζε παντελώς το πνεύμα ενότητας, το όραμα της ειρηνικής συνύπαρξης. Ο Αλέξανδρος ο μέγας υπήρξε κομήτης, που χάθηκε πριν δόσει όλη του τη λάμψη και το όραμά του ουδείς από τους επιγόνους υιοθέτησε.

Η μαλθακότητα εκ της τρυφηλής ζωής και η εμπαθής αντιπαλότητα διευκόλυνε τα μέγιστα την κατάκτηση της Ελλάδος από τους Ρωμαίους. Αντί να προβούμε στην ανάλυση των αιτίων που οδήγησαν σε ζυγό δουλείας, τον οποίο οι πρόγονοί μας δεν επιχείρησαν ποτέ να αποτινάξουν, σε αντίθεση προς τους Εβραίους, καυχόμαστε με την υπερήφανη σκέψη ότι υποτάξαμε πνευματικά τους κατακτητές, λόγω της ανωτερότητας του πολιτισμού μας. Αυτό διδασκόμαστε στα σχολεία και όχι το ότι διαφθείραμε με την πάροδο των αιώνων και αυτούς!

Κύλισαν πέντε αιώνες δουλείας, ανεπαίσθητης, λόγω του ξεπεσμού, με τη σύμπραξη  πολλών υποδούλων στο επεκτατικό όραμα των Ρωμαίων στρατοκρατών, ως μιθοφόρων, για να ξαναβγεί στο προσκήνιο ο ελληνισμός απρόσμενα και άκρως εντυπωσιακά: Με τη μετατόπιση του κέντρου βάρους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε ελληνικό έδαφος και τον σταδιακό διοικητικό εξελληνισμό, ο οποίος οδήγησε στη μόρφωση ενός κράτους που επί χιλιετία, αν και πολυεθνικό, είχε πλείστα όσα χαρακτηριστικά ελληνικά (κυρίως γλώσσα, παιδεία). Το θεμέλιο της αυτοκρατορίας αυτής ήταν ο νέα πίστη, η οποία είχε εξαπλωθεί σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας χάρη στο αίμα των μαρτύρων της. Αυτή την αυτοκρατορία, την οποία υπονόμευε διαρκώς η Δύση ήδη από τις αρχές του 9ου αιώνα, μας έπεισαν οι δυτικοί να μη θεωρούμε δική μας , όταν αποφάσισαν να συστήσουν το νεοελληνικό κράτος. Και την πολεμούμε με πάθος υποψήφιου αυτοχειριαστού, ο οποίος έχει ανάγκη από ψυχιατρική έρευνα!

Στην ιστορία τίποτε δεν είναι πάγιο. Τα πάντα ρεί έγραψε ο Ηράκλειτος. Έτσι κατέρρευσε και η Ρωμανία κάτω από τα μεγάλα κρίματα αρχόντων και λαού, ενώ δεχόταν τα επάλληλα στίφη των βαρβάρων από την Ανατολή και τα πισώπλατα ύπουλα κτυπήματα από τη Δύση. Αυτή τη φορά  κατακτητής ήταν συνηθίζουμε να λέμε ένας βάρβαρος Ασιάτης, ο Τούρκος, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει των πολιτισμό αυτών που μετέτρεψε σε ραγιάδες. Από αλαζονεία και πάλι δεν θέλουμε να δεχθούμε ότι τον κατακτητή έθρεψε για μία ακόμη φορά ελληνικό αίμα, καθώς πλείστοι έσπευσαν να συνταχθούν με τις ορδές των νέων κατακτητών. Εκείνο που έσωσε τον ελληνισμό για μία ακόμη φορά ήταν η Εκκλησία, την οποία με πάθος πολεμούμε σήμερα. Όσοι άντεξαν στην πίεση προς εξισλαμισμό, άμεση ή έμμεση, παρέμειναν Ρωμηοί (=Έλληνες), όσοι υπέκυψαν χάθηκαν οριστικά για το Γένος.

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και οι σκλαβωμένοι επαναστάτησαν “για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας της ελευθερία”. Στον αγώνα έλαμψαν τόσο οι αρετές, όσο και τα πάθη της φυλής μας, γνωστά όλα ήδη κατά την αρχαιότητα! Ποταμοί τα αίματα, χωρίς προηγούμενο η αυτοθυσία. Και αποτέλεσμα: Να μας “απελευθερώσουν” άλλοι για τα δικά τους συμφέροντα και να μας καταστήσουν χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας! Αυτό ποτέ δεν το δεχθήκαμε. Καλλιεργήσαμε τον μύθο της παλιγγενεσίας και θεωρήσαμε την επανάσταση ως ολοκληρώσασα το όνειρο του σκλάβου ελληνισμού. Τώρα μόλις, στα πλαίσια της επανεγγραφής της ιστορίας από τους εθνομηδενιστές της νέας τάξης, συζητούνται τα θέματα αυτά με στόχο βέβαια όχι την με ταπείνωση προσέγγιση των αδυναμιών μας, αλλά την εγκατάλειψη του οράματος, αφού υποστηρίζεται ότι οι “προστάτες” μας και οι συνοδοιπόροι τους, οι αφιχθέντες στην καταματωμένη χώρα μετά από σπουδές στην Εσπερία καλλιέργησαν το ανύπαρκτο ώς τότε εθνικό μας φρόνημα. Οι Ανατολίτες μας θεωρούσαν Γιουνάν και οι Δυτικοί Γραικούς, εμείς όμως δεν γνωρίζαμε τί είμασταν!

Με την πάροδο των ετών δεθήκαμε για τα καλά στο δυτικό άρμα της νεωτερικότητας, στο δυτικό πρότυπο ζωής, στο οποίο ήδη κατά τον 19ο αιώνα, κυριαρχεί στην άρχουσα τάξη ο αθεϊσμός και, ως επακόλουθη συνέπεια, ο ατομισμός, ο οποίος έφθασε στο άπόγειο με  τον καπιταλισμό. Η αντίδραση του κομμουνισμού, αντίδραση κίνησης προς το “εμείς”, απέτυχε δραματικά, αφού παιδί κι' αυτός της δυτικής νεωτερικότητας υπερέβαλλε τους αστούς στην πολεμική κατά του Θεού. Οι κοινωνίες δεν είναι δυνατόν να ευημερούν, όταν δεν τις απαρτίζουν ανθρώπινα πρόσωπα, αλλά ζώα που κάνουν εργαλεία! 

Η αντιπαλότητα, κατάρα της φυλής μας, βρήκε έδαφος προς εκδήλωσή της στο στάδιο των κομματικών αντιπαραθέσεων, όταν πλέον “ελεύθεροι” επανακαλύψαμε τη δημοκρατία φερμένη στη χώρα μας από τη δυτική νεωτερικότητα. Ο λαός δεν άκουσε ποτέ το παράπονο του Παπουλάκου για την ξενοκρατία επί Βαβαρών ούτε την ανελέητη κριτική των κομματικών αντιπάλων από τον Παπαδιαμάντη. Χωρίς ουσιαστική συμπαράσταση από τη Διοικούσα Εκκλησία , η οποία αντί να καταστεί οδηγός του λαού, αποδέχθηκε το δόγμα της νόμω κρατούσης Πολιτείας και κατέστη, με το αζημείωτο (προνόμια επισκόπων αρχικά και αργότερα μισθοδοσία του κλήρου) μοχλός της εξουσίας, ο λαός πάλεψε για τη διατήρηση της παράδοσής του επί 150 περίπου έτη, αλλά τελικά υπέκυψε στον άνισο αγώνα υπό τη διαρκή προπαγάνδα του πλήθους των “ενωτικών”, των υποστηρικτών δηλαδή του δόγματος “ανήκομεν είς την Δύσιν”. Η στάση της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας κατά την επτάχρονη δικτατορία έδωσε την αφορμή για την απροκάλυτπη επίθεση κατά της πίστης του λαού μας. Η επάνοδος της “δημοκρατίας” συνοδεύτηκε από γενικευμένη επίθεση κατά της Εκκλησίας, από γοργές  διαδικασίες για την ένταξη στη χορεία των “μεγάλων” χωρών (τί είναι τελικά μεγάλο;) και την ραγδαία άνοδο του βιοτικού επιπέδου μέσω του δανεισμού (το τελευταίο μόλις πρόσφατα το μάθαμε).

Ήταν πολύ εύκολο να ξεχάσουμε τον Θεό και να πιστέψουμε τον διαχρονικό δημαγωγικό λόγο, ο οποίος οδηγεί σε τεχνητούς αλλά εφήμερους “παραδείσους” με παράκαμψη του Γολγοθά, της ολιγάρκειας και της θυσίας. Τώρα αισθανόμαστε καθημερινά να ξημερώνουμε στην κόλαση της ανεργίας, της ανασφάλειας για την εργασία, τον μισθό, τη σύνταξη και την περιουσία μας, που μας έμαθαν να λατρεύουμε ως θεό! Κάποιες τύψεις για την αδιαφορία μας προς τα εθνικά θέματα που κακοφορμίζουν, για τον εθνικό πλούτο που εκποιείται, για να εναγώνια ή γεμάτα αγανάκτηση βλέμματα των παιδιών μας, ασφαλώς ααισθανόμαστε. Δεν μας πόνεσε όμως όταν η τότε πρόεδρος της Βουλής υποδεχόμενη τον πρόεδρο της δημοκρατίας μας είχε πεί ότι πρέπει να αποδεχθούμε μειωμένη εθνική κυριαρχία!. Η αλήθεια βέβαια είναι ότοι ποτέ δεν την είχαμε, απλώς οι πολιτικοί προηγουμένων δεκαετιών τηρούσαν τα προσχήματα!

Ποιό το μέλλον ενός λαού, ο οποίος βλέπει ότι τα κράτος του θα καταστεί πάμφτωχο και μαζί του όλοι όσοι υπόκεινται σε εγγυήσεις αυτού, όταν οι όποιες αποταμιεύσεις εξανεμίζονται από τις παροχές προς το οικογενειακό ταμείο ανεργίας, όταν η ανάπτυξη είναι ο τελευταίος μύθος των δημαγωγών, που δεν πείθει πλέον ούτε καιι τους εύπειστους; Κορυφαίος γελοιγράφος μας εμφάνισε σε σκίτσο κατηφές και σε βαθειά περισυλλογή πρόσωπο γράφοντας, κατά παράφραση της γνωστής θέσης του Καζαντζάκη: “Δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι Έλληνας”!

Δεν υπάρχουν χειρότερα εφόδια από την απιστία και την απελπισία. Αλλοίμονο, αν αυτός είναι ο σύγχρονος Έλληνας. Τότε είναι μαθηματικά προδιαγεγραμμένο το τέλος μας στο ιστορικό γίγνεσθαι. Αλλά ο Έλληνας και πιστεύει και ελπίζει στον Θεό μπροστά στις δυσκολίες. Εμπρός λοιπόν στον δρόμο της επανόδου πριν χάσουμε ολότελα την ψυχή μας, που βέβαια δεν μπορούν να μας πάρουν, αν εμείς δεν την δώσουμε.

                                                                                                “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 11-7-2011     

Διαπραγμάτευση χρεοκοπίας

Του Δημήτρη Καζάκη

Το πιο θερμό καλοκαίρι αναμένεται να είναι το φετινό. Όχι τόσο από την άποψη των κοινωνικών αντιδράσεων, αλλά κυρίως λόγω των απανωτών νομοσχεδίων και παρεμβάσεων της κυβέρνησης. Μέχρι το φθινόπωρο πρέπει να έχει τεθεί ο μηχανισμός εκποίη­σης της χώρας σε κίνηση και οι βασικές παρεμβάσεις να έχουν υιοθετηθεί. Αυτό απαιτούν οι ηγέτες του Eurogroup προκειμέ­νου τον Σεπτέμβριο να πάρουν τις αποφάσεις τους σχετικά με το νέο «πακέτο βοήθειας» για την Ελλάδα.

Μέχρι τότε οι εκδοχές του «πακέ­του» δίνουν και παίρνουν, μετα­τρέποντας την Ελλάδα σε έρμαιο των κερδοσκόπων και των αγο­ρών, σε βαθμό που όλο και χειρο­τερεύει. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκ­πρόσωποι κορυφαίων χρηματοοι­κονομικών ομίλων της ευρωζώνης συναντήθηκαν στα κεντρικά γρα­φεία της BNP Paribas στο Παρίσι προκειμένου να συζητήσουν τη συμμετοχή τους στον νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που διεξάγονται υπό την αιγίδα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτι­κού Ινστιτούτου (IIF), θα τεθούν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση ελληνικών ομολόγων, κα­θώς έως σήμερα έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων και τη δι­άρκεια των νέων τίτλων. Το IIF αναφέρεται και ως Παγκόσμια Ένωση των Πιστωτικών Ιδρυμά­των, όπου κάνουν κουμάντο οι πιο μεγάλες αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα πρόταση που θα συζητηθεί στη βά­ση του αρχικού γαλλικού σχεδίου θα περιλαμβάνει πιο ελκυστικούς όρους για τη συμμετοχή των τρα­πεζών συγκριτικά με το αρχικό σχέ­διο, το οποίο προβλέπει μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως το 2014 σε 30ετείς τίτ­λους, αλλά αφορά μόνον το ήμισυ των τοποθετήσεων των τραπεζών σε ελληνικό χρέος.

Το νέο δε χαρακτηριστικό των διαπραγματεύσεων είναι η πρόβλεψη για μερική επαναγορά χρέους, εξέ­λιξη που θα οδηγούσε στην εξο­μάλυνση των συνθηκών στην αγο­ρά ομολόγων.

 Το πού θα βρεθούν τα χρήματα, αλλά και το ύψος της επαναγοράς δεν αναφέρονται. Επο­μένως το πιθανότερο είναι να πρό­κειται για μικρό ποσό, που απλώς θα προσαυξήσει τις αποδόσεις συ­γκεκριμένων τραπεζών με επιλεγ­μένες αγορές, σαν αυτές που έκανε ο ΟΔΔΗΧ τον περασμένο Φεβρου­άριο.

Ακριβότερος δανεισμός

Με βάση το αρχικό σχέδιο, το χρέος που θα επανεπενδυθεί θα έχει επιτόκιο έως 8%, το οποίο θα διαμορφώνεται μέσα από ένα βα­σικό επιτόκιο 5,5% συν ένα επι­πλέον ποσοστό έως 2,5% που θα συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυ­ξης της ελληνικής οικονομίας.

Το νέο σχέδιο προβλέπει πως το μέ­γιστο τελικό επιτόκιο θα μειωθεί στο 5,76%, με το βασικό επιτόκιο να είναι κυμαινόμενο και συνδε­δεμένο με το τριμηνιαίο Euribor, προσαυξημένο με επιπλέον ποσο­στό της τάξεως του 1,7%. Μιλά­με, δηλαδή, για μια μετακύλιση χρέους που θα προσαυξήσει το κόστος τουλάχιστον κατά 3% από τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας.

Την ανταλλαγή των παλαιών ελλη­νικών ομολόγων με νέα, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες εξόφλησης, επαναφέρει προς συ­ζήτηση και η Γερμανία, θέτοντας ουσιαστικά θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Το πρακτορείο Bloomberg (5.7) μετέδωσε δήλωση Γερμανού αξιωματούχου, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία θα επαναφέρει μία πρόταση για την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων που θα περιλαμ­βάνει εθελοντική ανταλλαγή χρέ­ους έναντι ομολόγων με μεγαλύτε­ρη διάρκεια.

Σημειώνεται πως ήδη οι οίκοι αξιο­λόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, κατά την οποία οι ιδιώ­τες αγοράζουν νέα ομόλογα όταν λήγουν τα παλαιά, θα αποτελούσε χρεοκοπία εάν οι επενδυτές έχουν δεχτεί πιέσεις να αποδεχθούν τη συμφωνία επειδή φοβούνται χειρό­τερες επιπτώσεις.

Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός (credit event) θα ήταν περιορισμέ­νο και δεν θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα, όπως ενδεχομένως να συμβεί με άλλες λύσεις. Με άλ­λα λόγια, η γερμανική κυβέρνηση δεν αποκλείει καθόλου μια περι­ορισμένη κατάρρευση τραπεζών, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Βέβαια, το πόσο «περιορισμένη» μπορεί να είναι μια τέτοια κατάρ­ρευση, αυτό μόνο να το εικάσει κα­νείς μπορεί.

Όσο για το τι θα γίνει με τις κατα­θέσεις των Ελλήνων καταθετών σε μια τέτοια περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος», αυτό δεν απασχολεί καθόλου τη Γερμανία. Ούτε τους τραπεζίτες, μια και γνωρίζουν πο­λύ καλά ότι εντός του ευρώ δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλι­ση των καταθέσεων. Εκτός βέβαια από ανέξοδες δηλώσεις καθησυχασμού.

Πάντως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν αποσαφηνίσει πως, αν οι ομολογι­ούχοι θεωρούν πιθανή τη χρεοκο­πία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει υποχωρήσει, τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι προσέρχονται εθελοντικά στη συμφωνία για την ανταλλαγή ομο­λόγων, επισημαίνει ο οίκος.

Για τους επενδυτές μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα μόνον εάν συνέπραττε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ωστόσο η πρόταση του Βερολίνου δεν φαίνεται να έχει υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Ένω­ση, καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν και πολλές ευρωπαϊκές κυ­βερνήσεις δεν θέλουν να ακούσουν για αναδιάρθρωση χρέους σε οποι­αδήποτε μορφή.

Ποιοι προτιμούν πτώχευση

Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το κόστος ασφάλισης των ελληνικών τίτλων αυξήθηκε την Τετάρτη (6.7) μετά την υποβάθμιση της Πορτογα­λίας από τη Moody’s και την προει­δοποίηση για ενδεχόμενο δεύτερο πακέτο στήριξης της χώρας της Ιβη­ρικής.

Το κόστος ασφάλισης έναντι αθέ­τησης πληρωμών (CDS) αυξήθηκε κατά 59 μονάδες βάσης, στις 1.975 μονάδες, με τους επενδυτές να ανησυχούν και για την πορεία των διαβουλεύσεων των ελληνικών ομο­λόγων.

● Να θυμίσουμε ότι τον Ια­νουάριο του 2010 τα ελληνικά CDS ήταν γύρω στις 400 μονάδες βάσης και έναν χρόνο αργότερα γύρω στις 1.200 μονάδες.

● Να θυμίσουμε επιπλέον ότι το ανώτερο πλαφόν μονά­δων βάσης για CDS παγκόσμια έχει τεθεί γύρω στις 2.500 μονάδες βά­σης. Η Ελλάδα, αν πάει με αυτούς τους ρυθμούς, θα τις έχει φτάσει μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας θα έχει γίνει μη ανατάξιμη για τις αγορές και επομένως το μόνο που θα μένει ακόμη κι επίσημα θα είναι να πτω­χεύσει η χώρα.

Αυτό επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι; Μάλλον ναι, μια και δεν πιστεύουν πια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Αρκεί να έχουν τεθεί υπό μηχανι­σμό εκποίησης η χώρα και τα περι­ουσιακά της στοιχεία. Γι’ αυτό βιάζονται. Γι’ αυτό πιέζουν τόσο πολύ. Από την άλλη, οι αγορές δεν θέ­λουν να αφήσουν την επίσημη πτώ­χευση της Ελλάδας στην αποκλει­στική αρμοδιότητα των πολιτικών της ευρωζώνης, δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζί.

Έτσι έχει ξε­σπάσει αληθινός πόλεμος με τους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα υποβαθμίζουν διαρ­κώς Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, όπως ίσως και την Ιταλία, προκειμένου να πιέσουν τους πολιτικούς.

Ο επικεφαλής της Standard & Poor’s στη Γερμανία απέρριψε την Τετάρτη (6.7) την κριτική ότι ο οί­κος αξιολόγησης αξιολογεί υπερ­βολικά σκληρά τις προσπάθειες για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλά­δας με αποφυγή πιστωτικού επει­σοδίου.

Υπενθυμίζεται πως χθες ο διοι­κητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊ­κής Κεντρικής Τράπεζας Έβαλντ Νοβότνι, με συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή τηλεόραση, άσκησε δριμύτατη κριτική κατά των αμερικανικών οίκων αξιολό­γησης. Ο Νοβότνι υποστήριξε ότι οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι όσον αφορά τις αξιολογήσεις τους στον χώρο της ευρωζώνης από ό,τι σε παρό­μοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμε­ρική.

Από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποίησε χθες τους οίκους αξιο­λόγησης ότι η τρόικα έχει τη δική της κρίση για τη διάσωση της Ελλά­δας από τη χρεοκοπία και δεν πρό­κειται να τους αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν.

«Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι λόγια του αέρα και είναι αποδεδειγμένα λανθασμένοι. Είτε βασίζονται σε άγνοια των γεγονότων είτε τα κίνη­τρα είναι πολιτικά και τα γεγονότα παραμελούνται» δήλωσε ο Τόρτσεν Χίνριχτς σε αυστριακό ραδιόφω­νο. Ο ίδιος τόνισε πως η Standard & Poor’s δεν απέρριψε το γαλλικό σχέδιο στη βάση του, αλλά σχολί­ασε το πώς θα αξιολογούσε με τα σημερινά δεδομένα και τις διαθέσι­μες πληροφορίες το σχέδιο.

«Πρόκειται για ένα καθαρά υποθε­τικό σχόλιο. Το τελικό σχέδιο δεν έχει ακόμη εγκριθεί» τόνισε προ­σθέτοντας πως το βασικό προς εξέ­ταση ζήτημα ήταν το πώς αντιμε­τωπίζονται οι επενδυτές σε σχέση με τους αρχικούς όρους των ομολόγων, την αποπληρωμή του κεφαλαί­ου και των τόκων.

«Είναι πολύ σαφές ότι εξετάζεται μια σημαντική επέκταση της διάρκειας των ομο­λόγων και μια καθυστέρηση στην αποπληρωμή, κάτι που δεν είναι σύμφωνο με την αρχική υπόσχεση για την έγκαιρη πληρωμή των τό­κων και του κεφαλαίου. Σε αυτόν τον βαθμό, ένα τέτοιο σχέδιο θα συνεπαγόταν χρεοκοπία» δήλωσε ο Χίνριχτς.

Όλα για τη Γερμανία

Και η κυβέρνηση των δύο πρωθυπουργών και του ενός αντιπροέδρου; Κάνει ό,τι μπορεί για να επιταχύνει τις εκποιήσεις και να μετατρέψει το ξεπούλημα της χώρας σε μη ανατάξιμο γε­γονός. Με την πώληση επιπλέον ποσοστού 10% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom προσέρχεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, η οποία επρόκειτο να γίνει την Τετάρτη (6.7) στο Βερολίνο.

Ο κ. Βενιζέλος θα έχει επαφές και με εκπροσώπους του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών με δεδο­μένο το γερμανικό ενδιαφέρον για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνά­ντηση θα συζητηθούν θέματα που αφορούν τις δύο χώρες, την ευρω­παϊκή οικονομική διακυβέρνηση, ενώ ο κ. Βενιζέλος θα ενημερώσει τον συνομιλητή του για το πώς η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα πάντα στη διάθεση της Γερμανίας.

Αρκεί τα θύματα να πεθαίνουν ευτυχισμένα…

«Ασύμμετρες απειλές» στην επίλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χαρακτήρισε τους οίκους αξιολόγησης και άλλους διεθνείς παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στους New York Times (5.7).

Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών κινείται από κρίση σε κρί­ση» η αμερικανική εφημερίδα εστιάζει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στο σχέδιο για ρι­ζική μείωση του δημόσιου τομέα, στο επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας και στις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να υλοποιή­σει η ελληνική κυβέρνηση.

Στη συνέντευξη ο κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το άγος που έχει φέρει η λιτότητα στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο υποστηρίζει ότι, παρά την αυ­ξανόμενη οργή, υπάρχει περιορισμένη διάθεση για νέες εκλογές και αλλαγή της κυβέρνησης. «Ναι, έχουμε διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει την ιδέα των πρόωρων εκλογών» είπε.

Ερωτηθείς για την υψηλή ευθύνη εκτέλεσης των μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων, ξεκαθαρίζοντας πως η μεγάλη πρόκληση είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να διανύσει ο κ. Βε­νιζέλος το κατοστάρι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγεί και ο ίδιος όταν χρειαστεί να το κάνει για να γλιτώσει όταν η επικείμενη επίσημη πτώχευση θα παρουσιαστεί ως οικονομική σταθερο­ποίηση.

Ο κ. Βενιζέλος, τέλος, αναφέρθηκε στη συμπε­ριφορά των διαφόρων διεθνών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις. «Έχουμε κάποιες ασύμμετρες απειλές» είπε, αναφερόμενος στους οίκους αξιολόγησης. Τέλος, οι New York Times κάνουν λόγο για σκληρές πολιτικές στην Ελλάδα που θα οδηγήσουν 120.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα να χάσουν τη δουλειά τους κατά τα επόμενα τρία χρόνια.

Όμως, μην ανησυχείτε. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε πως η κυριαρχία της Ελλά­δας θα περιοριστεί. Και μάλιστα θα περιοριστεί massive, δραστικά. Επίσης ανακοίνωσε την εγκατάσταση μόνιμων επιτρόπων στα ελληνικά υπουρ­γεία, οι οποίοι θα εποπτεύουν τους ρυθμούς και την ταχύτητα της εκποίησης.

Αυτό που ανακοίνω­σε ο Γιούνκερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την επιβολή μιας ύπατης αρμοστείας, σαν τους Γερμανούς γκαουλάιτερ, που θα επιβλέπουν το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της. Αν αυτό νομίζετε ότι σημαίνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, οφείλουμε να σας καθησυ­χάσουμε. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν πρόκειται για επιτρόπους, αλλά για «συμβούλους» που έρχονται – με έξωθεν εντο­λή – να μας προσφέρουν τεχνογνωσία. Σε τι ακριβώς; Δεν γνωρίζουμε.

Άλλωστε δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. Μπορεί να εκποιηθεί η χώρα, να καταλήξει στα αζήτητα το 1/3 του εργατικού δυναμικού της, η ανέχεια να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού, η αγορά μαζί με τους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους να σαρωθεί, οι εγχώριες τράπεζες να καταρρεύσουν χωρίς τελικά το ελληνικό κράτος να μπορέσει να αποφύγει την επίσημη πτώχευση, αλλά όλα αυτά γίνονται για το κα­λό μας.

Αρκεί το ευρώ και η ευρωζώνη να μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν έχουν σημασία τα θύματα, αρκεί να πεθαίνουν ευτυχισμένα με το ευρώ στην τσέ­πη και με την ικανοποίηση ότι ακόμη και τα δισέγγονά τους θα πληρώνουν τα ίδια δάνεια για τα οποία εξοντώθηκαν κι αυτοί…

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος – Αναλυτής.

 ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 07-07-11), http://www.topontiki.gr/article/19176

ΔΙΑΒΟΛΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ:

… η ανίερη συνεργασία τραπεζών και κυβερνήσεων, οι μονεταριστικές ιδιαιτερότητες της Ευρωζώνης, οι δικλείδες ασφαλείας, τα υπέρ και τα κατά του κοινού νομίσματος – Μέρος  ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι Η ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

“Η ΕΚΤ επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τους ανθρώπους, οι οποίοι ζουν στη ζώνη του Ευρώ. Έχει στην κατοχή της τον ολοκληρωτικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οπότε μπορεί να καθορίζει αποφασιστικά το μέλλον όλων των συναλλασσόμενων. Η απίστευτα μεγάλη δύναμη της οφείλεται στο ότι μπορεί να παράγει χρήματα – τυπώνοντας χαρτονομίσματα ή δημιουργώντας τα απλά με το πάτημα ενός κουμπιού στον υπολογιστή, σε οποιαδήποτε ποσότητα θέλει.

Δεν δημιουργεί όμως μόνο η ΕΚΤ χρήματα, αλλά και οι εμπορικές τράπεζες, αφού έχουν το προνόμιο της κατασκευής χρημάτων από τις πιστώσεις, με τη διατήρηση ελάχιστων εγγυήσεων στην κεντρική (2%). Τόσο η ΕΚΤ λοιπόν, όσο και οι τράπεζες, έχουν την άδεια παραγωγής χρημάτων από το πουθενά – μία δύναμη, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί πολλαπλά, ακόμη και για αθέμιτους σκοπούς”. Ειδικότερα, στα πλαίσια μίας «σκοτεινής» συνεργασίας, η εκάστοτε κυβέρνηση προσφέρει το δικαίωμα της παραγωγής χρήματος στις τράπεζες, έναντι της χρηματοδότησης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της από αυτές – με τη μορφή της παροχής δανείων στο κράτος ή της αγοράς των ομολόγων που εκδίδει το δημόσιο. Κατ’ επέκταση η ανίερη, η διαβολική δηλαδή συμμαχία των κεντρικών τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των κυβερνήσεων είναι πολύ βαθιά, ενώ λειτουργεί ως εξής:

“Η κεντρική τράπεζα δημιουργεί νέα χρήματα, όταν αγοράζει ομόλογα ή εγκρίνει δάνεια, τα οποία είναι εγγυημένα με ομόλογα του δημοσίου. Η κυβέρνηση πληρώνει τόκους στα ομόλογα ή στα δάνεια που λαμβάνει, οπότε δημιουργούνται κέρδη στην κεντρική τράπεζα. Τα κέρδη αυτά, εφόσον βέβαια η κεντρική τράπεζα ανήκει στο κράτος (κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει με την Τράπεζα της Ελλάδας, αλλά ούτε με την ΕΚΤ), καταλήγουν ξανά στην κυβέρνηση – δια μέσου των μερισμάτων. Όταν τα ομόλογα είναι ληξιπρόθεσμα, οι κυβερνήσεις δεν χρειάζεται να τα εξοφλήσουν – αφού, απλούστατα, η κεντρική τράπεζα αγοράζει από το κράτος νέα ομόλογα, τα οποία αντικαθιστούν τα παλαιότερα. Για παράδειγμα, εάν η ΤτΕ ανήκε στην Ελλάδα, με νόμισμα τη δραχμή, η κυβέρνηση θα μπορούσε να εκδώσει νέα ομόλογα, για την αντικατάσταση των παλαιοτέρων, πουλώντας τα στην ΤτΕ – οπότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να χρεοκοπήσει (υπενθυμίζουμε ότι, η τελική επιλογή στα καπιταλιστικά συστήματα είναι πληθωρισμός ή χρεοκοπία – όπου όμως με τον πληθωρισμό επιβιώνει κανείς, εάν καταφέρει να τον ελέγξει). Σε ένα άλλο επίπεδο τώρα, οι εμπορικές τράπεζες δημιουργούν επίσης χρήματα, αγοράζοντας ομόλογα του δημοσίου και χρησιμοποιώντας τα σαν εγγύηση για την παροχή δανείων από την κεντρική. Συνήθως, οι τράπεζες είναι απολύτως σίγουρες ότι η κεντρική τράπεζα θα αποδεχθεί τα ομόλογα του δημοσίου σαν εγγύηση”.   

Συνεχίζοντας, η παραπάνω ανάλυση είναι χαρακτηριστική – είναι δεδομένη δηλαδή για όλα τα δυτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα, στα οποία οι τράπεζες (κεντρική, εμπορικές) δημιουργούνται και λειτουργούν, έχοντας την υποχρέωση να βοηθούν τα κράτη στη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Εν τούτοις, η Ευρωζώνη είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση, αφού υπάρχει ένα ιδιόρρυθμο κεντρικό τραπεζικό σύστημα (αποτελείται από την ΕΚΤ, καθώς επίσης από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών), το οποίο ενισχύει διαφορετικές κυβερνήσεις στη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Ειδικότερα, όταν οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της Ευρωζώνης εμφανίζουν ελλείμματα, τότε εκδίδουν ομόλογα, τα οποία αγοράζει το τραπεζικό σύστημα και όχι η ΕΚΤ. Το τραπεζικό σύστημα αγοράζει ευχαρίστως ομόλογα δημοσίου, αφού χρησιμοποιούνται ως εγγυήσεις στην ΕΚΤ, για την παροχή δανείων εκ μέρους της – πόσο μάλλον όταν τα δάνεια που λαμβάνει τοκίζονται με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ, ενώ οι τράπεζες τα δανείζουν στα κράτη με αρκετά υψηλότερο επιτόκιο. Σε τελική ανάλυση λοιπόν κερδίζουν οι εμπορικές τράπεζες εις βάρος των Πολιτών, αφού τα κράτη δεν συμμετέχουν στα κέρδη τους – όπως στο παράδειγμα της κεντρικής τράπεζας που ανήκει στο κράτος (Τράπεζα του Καναδά κλπ.). Δικαίως λοιπόν αναφέρεται κανείς «απαξιωτικά» σε μία Ευρωζώνη, ειδικά κατασκευασμένη για τις τράπεζες – σε μία Ευρώπη των τραπεζών της ή στη δικτατορία των τραπεζών. 

ΟΙ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΤΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Επειδή τα νέα («φρέσκα») χρήματα δημιουργούνται από τις πιστώσεις, όσο περισσότερο αυξάνονται τα ελλείμματα ενός κράτους και εκδίδονται ομόλογα για την κάλυψη τους, τόσο γρηγορότερα «παράγουν» χρήματα οι τράπεζες του (οπότε αυξάνεται το ενεργητικό τους), καθώς επίσης το κεντρικό τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης. Κατ’ επέκταση, τα νέα χρήματα δημιουργούνται κυρίως στις ελλειμματικές χώρες – αυξάνοντας τόσο τις τιμές των προϊόντων, όσο και τα εισοδήματα των κατοίκων τους. Ο Πίνακας ΙΙ είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεταβολή του ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών 2000-2010 σε εκ. €

* Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών το 2010, ύψους 517,1 δις € ήταν 2,24 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Ελλάδας (!)

Πηγή: ΟΤΟΕ, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών αυξήθηκε κατά 1.063% σε σχέση με το 1990, ενώ κατά 143% μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη. Τα μεγέθη στον πίνακα δεν είναι απόλυτα, αφού προέρχονται από διάγραμμα.  

Συνεχίζοντας, αφού δημιουργηθούν τα καινούργια χρήματα, αρχίζουν αργότερα να εισρέουν στην υπόλοιπη Ευρώπη – στην οποία οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί ακόμη. Ειδικότερα, εισάγονται στις ελλειμματικές χώρες αγαθά και υπηρεσίες από τις πλεονασματικές, με τελικό αποτέλεσμα να διαχέεται αργότερα το νέο χρήμα σε αυτές – στις πλεονασματικές δηλαδή, για την πληρωμή των εισαγομένων. Τα νέα αυτά χρήματα αυξάνουν με τη σειρά τους τις τιμές στις πλεονασματικές οικονομίες (εισαγόμενος πληθωρισμός) – πολύ λιγότερο όμως τα εισοδήματα των Πολιτών τους. Μεταξύ άλλων, το γεγονός αυτό επεξηγεί τη διατήρηση χαμηλών μισθών στη Γερμανία, όταν για παράδειγμα στην Ιταλία οι αυξήσεις ήταν της τάξης του 40% – με αποτέλεσμα την πτώση της ανταγωνιστικότητας της Ιταλίας, παράλληλα με την αντίστοιχη αύξηση της στη Γερμανία (μία ακόμη σημαντική δυσλειτουργία του συστήματος της Ευρωζώνης, η οποία οδήγησε στην υπερχρέωση πολλών κρατών). Συμπερασματικά τώρα, το κέρδος από την αύξηση της ποσότητας χρήματος οδηγείται στους αρχικούς χρήστες του, στις ελλειμματικές οικονομίες – ενώ το κόστος της φθίνουσας αγοραστικής δύναμης του ευρώ, λόγω πληθωρισμού, επιβαρύνει ολόκληρη την Ευρωζώνη (γεγονός που επεξηγεί την απαίτηση χωρών όπως της Γερμανίας, για πολιτικές λιτότητας των ελλειμματικών κρατών, για «κάψιμο χρημάτων» δηλαδή, παρά τα καταστροφικά αποτελέσματα τους για τις ίδιες – ύφεση, ανεργία κλπ.). Η κάθε κυβέρνηση λοιπόν μίας αδύναμης οικονομίας έχει τη δυνατότητα, μέσω των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της, να κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, λιγότερο ελλειμματικών. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το ευρωσύστημα μοιάζει με ένα τυπογραφείο χρημάτων, στο οποίο έχουν τη δυνατότητα να εισέρχονται διαφορετικά άτομα. Όλα αυτά τα άτομα έχουν το κίνητρο να τυπώσουν χρήματα και να τα διαθέσουν – με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι τιμές. Η ωφέλεια της απόκτησης ενός υψηλότερου εισοδήματος είναι κυρίως προνόμιο του εκτυπωτή – ενώ το κόστος επιβαρύνει όλους όσους συναλλάσσονται με το κοινό νόμισμα (ισχύει εν μέρει και στην περίπτωση του δολαρίου, όπου εκτυπωτής είναι η Fed, επειδή το δολάριο «χρησιμοποιείται» από πολλές χώρες). Επομένως, το κίνητρο για την εκτύπωση όσο το δυνατόν περισσότερων χρημάτων είναι τεράστιο – αφού, εάν κάποιος δεν εκτυπώσει, μειώνεται το πραγματικό του εισόδημα, επειδή οι τιμές αυξάνονται, λόγω του ότι οι υπόλοιποι εκτυπώνουν χρήματα και τα καταναλώνουν. Ακόμη καλύτερα, όποιος εκτυπώνει γρηγορότερα χρήματα (η πλέον ελλειμματική οικονομία), κερδίζει εις βάρος αυτών που τυπώνουν πιο αργά (της λιγότερο ελλειμματικής δηλαδή οικονομίας).   

Για παράδειγμα, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που αυξάνουν το διαθέσιμο εισόδημα τους με δάνεια (τραπεζικές πιστώσεις, μεταχρονολογημένες επιταγές, πιστωτικές κάρτες κλπ.), καταναλώνουν περισσότερο, από αυτούς που δεν χρωστούν – με αποτέλεσμα η μεγαλύτερη ζήτηση εκ μέρους τους να αυξάνει τις τιμές των προϊόντων. Οι υψηλότερες τώρα τιμές μειώνουν τα πραγματικά εισοδήματα αυτών που δεν δανείζονται, οπότε στην ουσία αυτοί που χρωστούν ζουν εις βάρος όσων δεν χρωστούν. Βέβαια, κάποια στιγμή οι όροι αντιστρέφονται, αφού κανένας δεν μπορεί να δανείζεται απεριόριστα. Εάν όμως τότε ακολουθήσει «στάση πληρωμών» (αδυναμία αποπληρωμής χρεών), τότε επιβαρύνονται για δεύτερη φορά, ξανά δηλαδή, αυτοί που δεν χρωστούν – μία από τις μεγαλύτερες ίσως «αδυναμίες» του συστήματος (ίσως οφείλουμε να τονίσουμε εδώ ξανά ότι, οι μεταχρονολογημένες επιταγές αποτελούν επίσης εκτύπωση χρημάτων και μάλιστα «παράνομη»).     

ΟΙ ΔΙΚΛΕΙΔΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Είναι εμφανές ότι, το ευρώ θα είχε ήδη υποτιμηθεί, εάν το σύστημα λειτουργούσε ακριβώς όπως το περιγράψαμε παραπάνω. Εν τούτοις, υπάρχουν ορισμένες «ασφαλιστικές δικλείδες». Η πρώτη από αυτές είναι τα ανώτατα όρια που έχουν τοποθετηθεί, σε σχέση με την εκτύπωση χρημάτων, όπου οι ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν μόνες τους – αλλά μέσω ομολόγων του δημοσίου, τα οποία πρέπει να αγοραστούν από το τραπεζικό σύστημα, καθώς επίσης από το κεντρικό της ΕΚΤ (κάτι που θα άλλαζε σε κάποιο βαθμό, από την ενδεχόμενη έκδοση Ευρωομολόγων). Στην προκειμένη περίπτωση, εάν τα ομόλογα δεν αγοραστούν από τις τράπεζες και δεν δοθούν σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, τότε το σύστημα παύει να παράγει νέα χρήματα. Η μη αγορά ομολόγων εκ μέρους των τραπεζών μπορεί να οφείλεται είτε στο χαμηλό επιτόκιο δανεισμού των κρατών, γεγονός που κάνει μη κερδοφόρα την τοποθέτηση τους, είτε στον κίνδυνο χρεοκοπίας κάποιας χώρας. Επίσης, είναι δυνατόν να οφείλεται στο ότι η ΕΚΤ παύει να δέχεται τα ομόλογα κάποιου κράτους σαν εγγύηση, για την παροχή δανείων στις τράπεζες. Η σημαντικότερη όμως δικλείδα ασφαλείας, αυτή δηλαδή που τοποθετεί ανώτατα όρια στην παραγωγή νέων χρημάτων, δεν είναι άλλη από το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, το οποίο έχουν συνυπογράψει όλες οι χώρες της Ευρωζώνης – εφόσον φυσικά τηρείται. Με βάση τη συγκεκριμένη συμφωνία, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού των κρατών-μελών δεν πρέπει να ξεπερνούν το 3% – οπότε, η παραγωγή νέων χρημάτων περιορίζεται αυτόματα κάτω από το ποσοστό αυτό. Εν τούτοις, καμία ουσιαστικά χώρα δεν σεβάστηκε το όριο του 3% – πρώτες από όλες η Γερμανία και η Γαλλία, αφού για πάρα πολλά χρόνια λειτούργησαν με μεγαλύτερα ελλείμματα, εις βάρος των υπολοίπων (στις οποίες σήμερα θέλουν να απαγορεύσουν «ηθικά» να κάνουν τα ίδια), εμποδίζοντας την επιβολή των συμφωνηθέντων κυρώσεων εκ μέρους της Ευρώπης. Μία συμφωνία όμως, με την οποία οι ίδιες οι χώρες αποφασίζουν για ενδεχόμενες κυρώσεις, όπου δηλαδή οι ένοχοι εκδικάζονται μόνοι τους, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια στο κοινό νόμισμα.  Ολοκληρώνοντας, με δεδομένο ότι όλα σχεδόν τα κράτη-μέλη ξεπέρασαν το όριο του 3% το 2010, το ευρώ θεωρείται αυτοκαταστροφικό για το μέλλον της ζώνης – αφού ο ανταγωνισμός των ελλειμμάτων οδηγεί σε κρίσεις χρέους οι οποίες, αργά ή γρήγορα, καταλήγουν είτε σε υπερπληθωρισμό, είτε σε χρεοκοπία.

ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Κατά τη φιλελεύθερη άποψη, η υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος είναι καταστροφική για το μέλλον των ανεξάρτητων χωρών. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν διευκολύνει την ορθολογική, ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των κρατών-μελών, αλλά τη μονεταριστική αναδιανομή εισοδημάτων – όπου τα πλεονασματικά κράτη υποχρεώνονται να ενισχύουν τα ελλειμματικά, με τη βοήθεια της μεταφοράς πόρων. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας «επιδοτεί» σήμερα τη μη ανταγωνίσιμη οικονομία της, με έναν πολυπληθή δημόσιο τομέα, καθώς επίσης με πολύ υψηλούς πραγματικούς μισθούς (συγκριτικά πάντοτε με τους άλλους εταίρους της). Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό της – τα οποία χρηματοδοτούν το, σχετικά με την παραγωγικότητα τους, υψηλό βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της. Στη συνέχεια, η πορτογαλική κυβέρνηση εκδίδει ομόλογα για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της χώρας της – τα οποία αγοράζονται από το τραπεζικό σύστημα, αφού τα αποδέχεται η ΕΚΤ σαν εγγύηση. Τα ομόλογα του πορτογαλικού δημοσίου λοιπόν τοποθετούνται σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, οπότε δημιουργούνται νέα χρήματα – τα οποία αυξάνουν αργότερα τις τιμές των προϊόντων σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Ειδικότερα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας είναι η πρώτη που λαμβάνει αυτά τα νέα χρήματα, τα οποία χρησιμοποιεί για την πληρωμή των υποχρεώσεων της (μισθούς, συντάξεις κλπ.). Εάν τώρα ένας Πορτογάλος μισθωτός αγοράσει μία γερμανική τηλεόραση, τα νέα χρήματα εισρέουν στη Γερμανία – αυξάνοντας τις τιμές των τηλεοράσεων εκεί, λόγω της μεγαλύτερης ζήτησης. Ουσιαστικά λοιπόν η Πορτογαλία εισάγει νέα προϊόντα, «εξάγοντας» για την απόκτηση τους νέα χρήματα – το μεγαλύτερο μέρος των οποίων παραμένει στη Γερμανία, αφού τα πορτογαλικά εμπορεύματα δεν είναι ανταγωνίσιμα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται στην Πορτογαλία ένα αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία, όπου τα γερμανικά εμπορεύματα ανταλλάσσονται με νέα πορτογαλικά χρήματα. Σε τελική ανάλυση όμως, καμία χώρα δεν μπορεί να διατηρήσει ένα διαρκώς αυξανόμενο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο – να επιδοτεί δηλαδή μία μη παραγωγική οικονομία, η οποία εισάγει περισσότερα εμπορεύματα από ότι εξάγει, ενώ καταναλώνει με δανεικά χρήματα. Επομένως, αργά ή γρήγορα, η ελλειμματική χώρα υπερχρεώνεται, οπότε «αναγκάζεται» να διασωθεί από τις υπόλοιπες, λόγω της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη. Εκείνη τη στιγμή η μεταφορά πόρων, από τις πλεονασματικές προς στις ελλειμματικές, γίνεται πραγματικότητα, αφού τέτοιου είδους δάνεια δεν είναι δυνατόν να εξοφληθούν ποτέ – πόσο μάλλον όταν χρεώνονται με επιτόκια πολύ υψηλότερα από το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της εκάστοτε χώρας (όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου το επιτόκιο υπερβαίνει το 5%, ενώ η ανάπτυξη είναι αρνητική, στο -4%). Κατ’ επέκταση, το υπερχρεωμένο κράτος χάνει την εθνική του κυριαρχία και μετατρέπεται ουσιαστικά σε προτεκτοράτο των ισχυρών – αφού θα παραμένει αιώνια «στον ορό», προφανώς σκόπιμα, επειδή διαφορετικά δεν θα επιβαρυνόταν με τοκογλυφικά επιτόκια υποτέλειας. Γνωρίζοντας όμως ότι αργά ή γρήγορα αντιδρούν οι Πολίτες του, οι κοινωνικές εκρήξεις (ο διαφωτισμός προηγείται πάντοτε της επανάστασης), καθώς επίσης οι «διακρατικές αντιπαλότητες», είναι αδύνατον να αποφευχθούν.

Από την άλλη πλευρά βέβαια (στην Οικονομία τελικά, όπως και στη Φύση, τα πάντα εξισορροπούν, μετά από περιόδους αστάθειας), η χρηματοδότηση των ελλειμματικών χωρών (δανεισμός) επιβαρύνει τις πλεονασματικές οι οποίες, παρά το ότι αντιδρούν στη παροχή δανείων, στο τέλος συμφωνούν υποχρεωτικά – αφού διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν τις απαιτήσεις  τους, όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας, λόγω ενδεχομένων στάσεων πληρωμών ή δυσλειτουργιών του τραπεζικού συστήματος (Target 2, χρεοκοπία τραπεζών στην περιφέρεια κλπ). Περαιτέρω στο παράδειγμα μας, εάν δεν υπήρχε το ευρώ, τότε το εθνικό νόμισμα της Πορτογαλίας θα υποτιμούταν, λόγω μειωμένης ανταγωνιστικότητας – οπότε θα αυξάνονταν οι εξαγωγές της, ενώ θα περιορίζονταν οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα την εξάλειψη των ελλειμμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της. Από την άλλη πλευρά δε, η αύξηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της, αφενός μεν θα δυσκόλευε τον περαιτέρω δανεισμό της, αφετέρου θα τον καταστούσε ασύμφορο (λόγω των υπερβολικών επιτοκίων). Επομένως, θα αναγκαζόταν να πάψει να συντηρεί ένα μη παραγωγικό και πολυδάπανο δημόσιο – οπότε δεν θα υπερχρεωνόταν. Αντίστοιχα, το μάρκο της Γερμανίας θα υπερτιμούταν, λόγω αυξημένης ανταγωνιστικότητας – οπότε θα μειώνονταν οι εξαγωγές της, ενώ θα αυξάνονταν οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα την εξάλειψη των πλεονασμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της, προς όφελος των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών. Συμπερασματικά λοιπόν, εάν η Ευρωζώνη δεν ενωθεί πολιτικά, εάν δηλαδή δεν επιταχυνθεί η ολοκλήρωση της Ευρώπης, όπου αφενός μεν θα καταπολεμηθεί με επιτυχία η ανίερη συμμαχία των κεντρικών και εμπορικών τραπεζών, αφετέρου θα λειτουργήσει σταδιακά η αναδιανομή εισοδημάτων από τις πλεονασματικές προς στις ελλειμματικές περιοχές, το Ευρώ θα αποβεί ένα καταστροφικό εγχείρημα – αφού οι ισχυρές, φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσει το κοινό νόμισμα, είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν διαφορετικά.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται σε καμία περίπτωση νέα δάνεια, με τοκογλυφικούς τόκους και με εγκληματικές εγγυήσεις, έτσι όπως προτείνονται από τις γαλλικές και λοιπές αχόρταγες τράπεζες, «ερήμην» της Ελληνικής Κυβέρνησης (άρθρο μας). Η χώρα μας χρειάζεται ένα σύνολο μέτρων αναμόρφωσης και ενίσχυσης της οικονομίας της, με κέντρο βάρους τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού (βασικό της ΕΚΤ), την αναδιάρθρωση (επιμήκυνση) του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης τις ευρωπαϊκές επενδύσεις – μέσω του οποίου θα καταπολεμηθεί η ύφεση, ο στασιμοπληθωρισμός καλύτερα, καθώς επίσης η εγκληματική ανεργία που προκάλεσε η καταστροφική διαχείριση της κρίσης, τόσο εκ μέρους της κυβέρνησης, όσο και της τευτονοκρατούμενης Τρόικας (για την οποία ανέλαβε τη «βρώμικη δουλειά» το ΔΝΤ). Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να καταφύγει στη στάση πληρωμών, η οποία θα επιβαρύνει κυρίως τους δανειστές της – ενώ οι Πολίτες της σίγουρα θα αντιδράσουν έγκαιρα στη «λεηλασία» της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τους, γνωρίζοντας ότι στο τέλος δεν θα αποφύγουν τη χρεοκοπία, στην οποία όμως δεν θέλουν να οδηγηθούν ανόητα, σαν μία «στυμμένη λεμονόκουπα» (εξαθλιωμένοι δηλαδή, άνεργοι, πεινασμένοι και χωρίς περιουσιακά στοιχεία, όπως η Αργεντινή μετά από τρία χρόνια στα νύχια του ΔΝΤ).  Ολοκληρώνοντας, είναι προτιμότερο να απασχοληθούν οι άνεργοι Έλληνες στην Ελλάδα, εργαζόμενοι σε παραγωγικές επιχειρήσεις με τη συμμετοχή των υπολοίπων Ευρωπαίων, παρά να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη – εάν φυσικά στόχος είναι η ισότιμη πολιτική ένωση της ηπείρου (κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε πια). Τέλος, ακόμη και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) προτείνει, για την καταπολέμηση της χρηματοπιστωτικής κρίσης διεθνώς, ένα ανανεωμένο σύστημα Bretton Woods, μία βοήθεια της μορφής ενός Marshall–Plan, καθώς επίσης ένα παγκοσμιοποιημένο New Deal – ενώ είναι εναντίον των πολιτικών λιτότητας και εξαθλίωσης που ανακοινώνονται.    

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 07. Ιουλίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2378.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ